text:
Ik zou niet zo ver gaan om deze film niet aan te bevelen, aangezien de enige problemen die ik ermee heb te wijten zijn aan een overbelichting van de plot-apparaten die in de film worden gebruikt <0xE2><0x80><0x93> het soort dingen dat je in alle kinderfilms tegenkomt, lijkt het wel. Dat maakt het nog niet slecht, alleen niet iets waar ik ver in zou gaan.
Het is een beetje suikerzoet, dus ik zou kunnen zeggen dat iemand die op zoek is naar iets met een beetje meer geest zou kunnen worden teleurgesteld in een duidelijk voor-kinderen-film als deze.
Maar dat gaat allemaal het raam uit als die eekhoorn (die in alle trailers) op het scherm komt. Zijn tijd is beperkt, maar het lijkt duidelijk dat de makers van de film zo verstandig waren om tegen die gasten te zeggen: 'Hé, kunnen jullie nog een eekhoorntje erbij doen?' elke keer dat het ondraaglijk saai wordt. Dat redt de film niet, maar je kunt wel zeggen: 'Er was in elk geval één aspect waarbij ik niet kon ophouden met lachen.'
En het zal natuurlijk geen teleurstelling zijn, maar dat is bij Pixarfilms bijna een gegeven. Van al hun films zou ik deze onder aan de lijst zetten... maar dat is op zich niet zo erg.

text_en:
I wouldn't go so far as to not recommend this movie, since the only problems I have with it are due to an overexposure to the plot devices used in the movie - the sort of things common to every kids movie ever made it seems. That doesn't make it bad, just not something I'd go far.

It is a little saccharine, so I might say that for the most part anyone looking for something with a little more wit could be disappointed in an obviously for-kids movie like this.

However, all of that goes out the window when that squirrel (the one in all the trailers) comes on-screen. His time is limited, but it seems apparent that the decision makers had the wisdom to tell these guys 'hey, could you stick in a little more squirrel?' every time it's getting intolerably dull. That doesn't save the movie, but you can leave saying 'at least there was one aspect where I couldn't stop laughing.'

And of course, visually it won't disappoint, but that's almost a given with Pixar flicks. Of all of their stuff, I'd put this at the bottom...but that isn't in itself bad.


text: Ik was dol op deze film, maar de trailers die het jaar voordat hij in de bioscopen draaide op internet verschenen, stelden mijn verwachtingen een beetje te hoog.<br />Ik ben de eigenaar van de dvd, dus begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat je hem niet moet kijken of zelfs maar moet kopen! Het is alleen dat ik de eerste scène nog steeds de beste vind, en er is in de hele film niets te vinden wat hem overtreft.

text_en:
While I loved this movie, the trailers that circulated the internet the year before it hit theaters set my expectations a bit high.

I own the DVD, so don't get me wrong, I am not saying don't watch it or even buy it! It's just that I still think the first scene was the best, and nothing throughout the entire movie ever topped it.


text:
(schurken??)

Ik wist niet goed wat ik van de film moest denken. Het was niet echt een kinderfilm. Hij zou beslist samen met een ouder bekeken moeten worden, want er komt dood en sterven aan te pas. Maar het verbaasde me dat ik er een beetje om moest lachen.
Ik was een beetje teleurgesteld over de 81 minuten die we hadden. (En nog minder zonder de aftiteling.) En in de trailer krijg je de indruk dat het knaagdier een belangrijk wezen is. Maar helaas, ze martelen hem. Tot het eind van de film. Die twee scènes maakten 2 sterren van de film. Maar ik kan de film wel aanbevelen. Zelfs voor een vervolg.

8/10
Quality: 9/10 Entertainment: 7/10 Replayable: 7/10.

text_en:
(spoilers??)

I wasn't sure what to think of the movie. Not too much of a kids film. Definately should be watched with a parent because it includes death and dying. But I was surprised that I was a bit entertained by it.

I was a bit disappointed by the 81 minutes of time we had. (even less without the credits) And the trailer gets you to think the rodent is a main creature. But alas, they torture him. Right until the end of the movie. Those two gripes docked the movie 2 stars. But I do recommend the movie. Even for a sequel.

8/10

Quality: 9/10 Entertainment: 7/10 Replayable:7/10


text: The Haunted World van Edward D. Wood jr. is geen bijzonder goede documentaire. Esthetisch gezien is het een matte, goedkoop ogende film, en de mensen in de film gaan op allerlei manieren met elkaar om, waardoor hij erg ongericht en onsamenhangend overkomt, maar dat maakt hem juist zo charmant. Ik zeg dit omdat het een documentaire is over een zonderling die zonderlinge films maakte en zich omringde met andere zonderlingen, en als zodanig is er eigenlijk geen andere manier om het leven en de carrière van de man en zijn bende van buitenbeentjes te documenteren. Er wordt enig inzicht gegeven in zowel het genie als de onbekwaamheid van Wood, en de beschrijving van beide kwaliteiten is een sieraad voor de oprechtheid van de documentaire. Het is de moeite waard om uit te kijken naar de Wood-fan en naar de bioscoopbezoekers in het algemeen, maar verwacht hier geen briljante films. Verwacht hier een documentaire die is gemaakt naar het hart van Wood.

text_en: The Haunted World of Edward D. Wood, Jr. isn't a particularly good documentary. Aesthetically, it's lackluster and cheap looking, the people in it go off on tangents which make it very unfocused and in-cohesive, but this adds to it's charm. I say this because it's a documentary about an oddball that made oddball pictures and surrounded himself with fellow oddballs and, as such, there's really no other way to document the life and career of the man and his crew of misfits. There are some glimpses of insight into both the genius and the ineptness of Wood, and the portrayal of both qualities is a credit to the genuineness of the documentary. Overall, it's worth a watch for the Wood fan and those of cinema in general, but don't expect brilliance here. Expect a documentary made after Wood's own heart.


text:
Ieder verhaal bevat een premisse, personages en conflicten. Personages die hun eigen toneelstuk beramen beloven de overwinning, en een militant personage leent zich daar gemakkelijk voor. Ardh Satya's premisse wordt samengevat in het gedicht van dezelfde naam, geschreven door Dilip Chitre. De regel luidt: 'ek palde mein napunsaktha, doosre palde mein paurush, aur teek tarazu ke kaante par, ardh satya?' Een ruwe vertaling: 'Het delicate evenwicht van goed en kwaad (zoals te zien op de bustes van blinde gerechtigheid in de rechtbanken) heeft machteloosheid op de ene schaal en moed op de andere. Is de naald in het midden een halve waarheid?'
Het gedicht wordt halverwege de film door Smita Patil voorgelezen aan Om Puri tijdens een recitatief. Het maakt diepe indruk op de hoofdpersoon & legt de basis voor veel van de latere gebeurtenissen die volgen. Aan het eind van de film komt Om Puri in precies dezelfde situatie terecht die zo treffend in het gedicht wordt beschreven.
De film doet zijn uiterste best om een herhaling van het gedicht te maken. Maar de woorden van Chitre zijn te krachtig en op zijn best past de film in elk opzicht bij het gedicht.

text_en:
Any story comprises a premise, characters and conflict. Characters plotting their own play promises triumph, and a militant character readily lends oneself to this. Ardh Satya's premise is summarized by the poem of the same name scripted by Dilip Chitre. The line goes - "ek palde mein napunsaktha, doosre palde mein paurush, aur teek tarazu ke kaante par, ardh satya ?". A rough translation - "The delicate balance of right & wrong ( commonly seen on the busts of blind justice in the courts ) has powerlessness on one plate and prowess on another. Is the needle on the center a half-truth ? "

The poem is recited midway in the film by Smita Patil to Om Puri at a resturant. It makes a deep impact on the protagonist & lays the foundation for much of the later events that follow. At the end of the film, Om Puri ends up in exactly the same situation described so aptly in the poem.

The film tries mighty hard to do a one-up on the poem. However, Chitre's words are too powerful, and at best, the film matches up to the poem in every aspect.


text: Govind Nihalani's regie van de roman van Vijay Tendulkar is briljant. Om Puri speelt een inspecteur Velankar die gedwongen wordt de onderwereld te beschermen, briljant gespeeld door sadahiv amrapurkar. Dit is Govind Nihlan's Most over film. Dit is een heel goede en klassieke film. Smita Patil speelt de vrouwelijke tegenspeelster van Om Puri. Naseeruddin Shah is briljant in een cameorol. Hoewel Sadashiv Amrapurkar maar 4 scènes in de film heeft, domineert hij de film. Dit was Sadashiv Amrapurkars acteerdebuut. Om Puri heeft een nationale prijs gewonnen voor deze film voor de beste acteur. Prijs van de Filmfare voor beste film, verhaal, ondersteunende acteur (Sadashiv Amrapurkar).

text_en: Govind Nihalani's directorial venture of Vijay Tendulkar's novel is brilliant. Om Puri plays an inspector Velankar who is forced to protect underworld don rama shetty, played brilliantly by sadahiv amrapurkar. This is Govind Nihlan's Most talked about movie. This is a very good and a classic film. Smita Patil plays the female lead opposite Om Puri. Naseeruddin Shah is brilliant in a cameo role. Although Sadashiv Amrapurkar has only 4 scenes in the movie he dominates the movie. This was Sadashiv Amrapurkars acting debut.Om Puri won a national award for this film for the best actor. Filmfare award winner for Best Film,Story,Supporting Actor(Sadashiv Amrapurkar).


text:
Een absolute klassieker! De regie is vlekkeloos, het acteerwerk grandioos. Woorden schieten tekort voor dit geweldige werk. De meest definitieve film van de politie van Mumbai. Deze film heeft de tand des tijds doorstaan.
Om Puri geeft een schitterende voorstelling, Smita Patil niet minder. Alle acteurs hebben hun best gedaan en de film is erop gericht om je op elk moment te betoveren. Deze film schudt je hele wezen door elkaar en dwingt je om na te denken over vele kwesties die onze maatschappij aangaan.
Dit is het verhaal van een agent (Om Puri) die zijn carrière begint als een eerlijk man, maar uiteindelijk degenereert tot een moordenaar. De eerste poging in Bollywood om achter de schermen te komen en de deprimerende waarheid over de politie van Mumbai aan het licht te brengen. Kudos voor Nihalani!
Na deze film werden er een heleboel Bollywood-films uitgebracht die het netwerk van criminelen, politici en politiekorpsen blootlegden. Deze film was dus echt een trendsetter. Deze trend domineerde de Hindi-filmscene al meer dan tien jaar.
Deze film was een bescheiden kassucces.
Een must-see voor kritische filmfans.

text_en:
An absolute classic !! The direction is flawless , the acting is just superb. Words fall short for this great work. The most definitive movie on Mumbai Police. This movie has stood the test of times.

Om Puri gives a stellar performance, Smita Patil no less. All the actors have done their best and the movie races on thrilling you at every moment. This movie shakes your whole being badly and forces you to rethink about many issues that confront our society.

This is the story of a cop (Om Puri ) who starts out in his career as a honest man but ultimately degenerates into a killer. The first attempt in Bollywood to get behind the scenes and expose the depressing truth about Mumbai cops. Kudos to Nihalani !!

After this movie a slew of Bollywood movies got released that exposed the criminal-politician-police nexus. Thus this movie was truly a trend setter. This trend dominated the Hindi movie scene for more than a decade.

This movie was a moderate box office hit.

A must-see for discerning movie fans.


text:
'Ardh Satya' is een van de beste films die ooit gemaakt zijn in de Indian Cinema. Geregisseerd door de grote regisseur Govind Nihalani, is dit de meest succesvolle Hard Hitting Parallel Cinema die ook een commercieel succes bleek te zijn. Tot op de dag van vandaag is Ardh Satya een inspiratiebron voor alle vooraanstaande regisseurs van India.
De film vertelt het realistische scenario van de politie van Mumbai in de jaren zeventig. In tegenstelling tot alle andere politiekorpsen in India bestaat de politie van Mumbai uit een heel ander systeem. Govind Nihalani creëert een zeer praktische werkwijze met een realistische benadering van de omgeving van de politie van Mumbai.
Onder verschillende agenten en collega's beschrijft de film het verhaal van Anand Velankar, een jonge, heetgebakerde agent uit een arme familie. Zijn vader is een strenge politie-agent. Anand zelf lijdt onder zijn vaders ideologieën & invallen van zijn vaders wreedheden tegen zijn moeder. Anands benadering van directe actie tegen de misdaad is een inerte hunkering naar zijn eigen bevrediging van zijn werk. De film draait hier om een plot waarin Anands voortdurende inspanningen tegen de misdaad onder de voet worden gelopen door zijn meerderen. Dit leidt tot frustratie, omdat hij de gewenste bevrediging van zijn werk niet kan bereiken. Het gevolg van de frustratie is dat zijn woede zich uit in excessief geweld in de arrestantenkamers en de bars, waardoor hij ook nog eens aan de drank raakt.
De Geest in hem leeft nog steeds, want hij vecht voortdurend tegen het systeem. Hij is op de hoogte van het systeem van de Metro, waar de Politie en de Politici een volkomen inerte eenheid vormen. Zijn compromis ten aanzien van de onethische praktijk is negatief. Uiteindelijk wordt hij geschorst.
De Direction is een meesterwerk & een door en door harde kern. Een van de beste scènes is die waarin Anand het huis van de onderwereldgangster Rama Shetty binnendringt om hem te arresteren, gevolgd door een kort gesprek dat fantastisch is. Op veel scènes heeft de film Hair-raising-momenten.
De praktische benadering van Script is een groot succes. Alcoholisme, Corruptie, Politieke Invloed, Moed, Misleiding, ze maken allemaal deel uit van de politie van Mumbai, zelfs vandaag de dag. Die aspecten worden briljant uitgewerkt. En ten slotte behoren de films toe aan de show _One man_, waarin Om Puri Anand Velankar speelt die op absoluut briljante wijze al zijn emoties doorkruist.

text_en:
"Ardh Satya" is one of the finest film ever made in Indian Cinema. Directed by the great director Govind Nihalani, this one is the most successful Hard Hitting Parallel Cinema which also turned out to be a Commercial Success. Even today, Ardh Satya is an inspiration for all leading directors of India.

The film tells the Real-life Scenario of Mumbai Police of the 70s. Unlike any Police of other cities in India, Mumbai Police encompasses a Different system altogether. Govind Nihalani creates a very practical Outlay with real life approach of Mumbai Police Environment.

Amongst various Police officers & colleagues, the film describes the story of Anand Velankar, a young hot-blooded Cop coming from a poor family. His father is a harsh Police Constable. Anand himself suffers from his father's ideologies & incidences of his father's Atrocities on his mother. Anand's approach towards immediate action against crime, is an inert craving for his own Job satisfaction. The film is here revolved in a Plot wherein Anand's constant efforts against crime are trampled by his seniors.This leads to frustrations, as he cannot achieve the desired Job-satisfaction. Resulting from the frustrations, his anger is expressed in excessive violence in the remand rooms & bars, also turning him to an alcoholic.

The Spirit within him is still alive, as he constantly fights the system. He is aware of the system of the Metro, where the Police & Politicians are a inertly associated by far end. His compromise towards unethical practice is negative. Finally he gets suspended.

The Direction is a master piece & thoroughly hard core. One of the best memorable scenes is when Anand breaks in the Underworld gangster Rama Shetty's house to arrest him, followed by short conversation which is fantastic. At many scenes, the film has Hair-raising moments.

The Practical approach of Script is a major Punch. Alcoholism, Corruption, Political Influence, Courage, Deceptions all are integral part of Mumbai police even today. Those aspects are dealt brilliantly.

Finally, the films belongs to the One man show, Om Puri portraying Anand Velankar traversing through all his emotions absolutely brilliantly.


text:
Na 'Aakrosh' was dit de tweede film voor Govind Nihalani als regisseur. Tot de vervaardiging van deze film was er in India geen publiek voor documentaires. Deze film bewees dat een documentaire kan voldoen aan de eisen van een commerciële film zonder de essentie te verdoezelen. Het was een van de succesvolle films in het jaar waarin hij werd uitgebracht. Deze film streed tegen de grote spandoeken van het bollywood zoals 'COOLIE', 'BETAAB', 'HERO' in 1983.
SmithaPatel gedroeg zich in deze film meer als een geweten van de held wanneer hij afdwaalde of zijn zelfbeheersing verloor, en zij was er om hem daaraan te herinneren. Ze was geen gewone heldin die het gewone werk deed van rond de bomen en struiken rennen. Op een gegeven moment gaf ze zelfs haar liefde voor hem op toen de meedogenloosheid van de held het dak raakte.
Er speelde nog een personage in deze film, Naseeruddin Shah. Hij speelde een inspecteur die alcoholist was geworden. De rol bracht de boodschap over van het eindresultaat van een eerlijke agent die de verkeerde kant van het systeem manipuleerde, wat de kijkers ook de kans gaf om het einde van de held te voorspellen.
In zijn debuutfilm veroverde Sadashiv Amrapurkar het publiek met zijn cameorol, waarmee hij uiteindelijk de beste acteur van de filmindustrie werd. De agent in de film was geen recht-door-zee persoonlijkheid die hij tot op zekere hoogte aan het systeem kon aanpassen. De woede die zo halfslachtig was achtergebleven, zette zich voort in Govind Nihalani's andere film, 'Drohkaal'. Zelfs na twintig jaar herinnert deze film nog steeds alleen maar aan de regisseur en de hele crew. Ieder speelde zijn of haar rol uitmuntend.

text_en:
After 'Aakrosh' , this was the second film for Govind Nihalani as a director.Till this movie was made there was no audience for documentaries in India.This movie proved a point that a documentary can fulfil the requirements of a commercial film without diluting its essence. It was one of the successful movies in the year in which it was released. This movie contested against the big banners of the bollywood like'COOLIE', 'BETAAB','HERO' in 1983.

SmithaPatel, in this movie acted more like a conscience of the hero whenever he drifted away or lost his composure she was there to remind him. She was not like an usual heroine to do the usual stuff of running around the trees and shrubs.At one time,she even gave up her love when the hero's ruthlessness touched the roof top.

There was another character in this movie, which was played by Om Puri contemporary, Naseeruddin Shah.He played as an inspector-turned-alcoholic character.The role conveyed the message of the end result of a honest cop who rubbed the wrong side of the system which also gave the viewers a chance to forecast the hero's ending.

In his debut film,Sadashiv Amrapurkar captivated the audience with his cameo role which ultimately won him the best supporting actor by the filmfare.The cop in the movie was not a complete straight forward personality he was able to adjust to the system to an extent. The anger which left half handedly continued in Govind Nihalani's other film "Drohkaal". Even after two decades, this movie is remembered just because of the director and the entire crew. Each one played their part par excellence.


text:
Geregisseerd door Govind Nihalani, dit is beslist een politiefilm uit de Indiase cinema. Kan de eerste zijn die de harde realiteit van corruptie binnen de politiemacht & politiek weergeeft & hoe dat van invloed is op een jonge agent. Een man die door zijn vader gedwongen wordt bij de politie te gaan werken. Het is waar dat we in onze jeugd veel goede en slechte Hindi-films hebben gezien, maar dit is anders. De huidige generatie, die is opgegroeid met donkere & realistische films als <0xE2><0x80><0x93> 'Satya', 'Company' <0xE2><0x80><0x93> beschouwt het misschien als een inferieur product in vergelijking met zijn voorgangers, maar kijk eens naar de tijd waarin de film is gemaakt. Ik besteed niet veel aandacht aan dat soort film & toch wordt het een zeer gewilde politiefilm bij het grote publiek als hij wordt uitgebracht. Voor Om Puri zijn eerste doorbraak in de Hindi-cinema & hij leverde een eersteklas prestatie als inspecteur Velankar. Het is meer dan een politiefiguur, hij heeft zich veel ingeprent wat origineel is in het acteren. Kijk naar zijn scènes met zijn vader die hij haat & met Smita die hij liefheeft. Smita Patil behield de waardigheid van haar personage op het verwachte niveau. Mijn God wat een natuurlijke uitdrukkingen had ze! Shafi Inamdar was echt een ontdekking voor me & hij ook. Als hij de kans krijgt is hij een briljant karakterspeler & hier in sommige scènes is hij zelfs Om te slim af. De film is ook een debuut van een veelbelovende schurk op het Indiase doek <0xE2><0x80><0x93> Sadashiv Amrapurkar als 'Rama Shetty'. Het is ook een verhaal dat hij vandaag de dag niet zo'n zware rol kreeg & bijna vergeten werd als een van de luidruchtige schurken in de actiefilms van Dzjarmendra's derde klas. Kijk naar de scène waarin Om de eerste keer rebel wordt voor zijn vader (gespeeld door Amrish Puri) & vervolgens delen ze samen wijn. Hoe begon de innerlijke waarheid zich te openbaren voor zowel het personage als voor de confrontatie met gevoelens van liefde & haat voor elkaar. Twee gezichten van de Indiase politie <0xE2><0x80><0x93> Masculiniteit & Impotentie en tussen de leugens door de halve waarheid (ardh satya) <0xE2><0x80><0x93> Kudos voor Nihalani. De film won 2 National Awards als Beste Hindi Feature Film & Beste Acteur <0xE2><0x80><0x93> Om Puri & 3 Filmfare Awards in Beste Film, Beste Director & Beste Supporting Actor Categories.
Aanbevolen voor iedereen die geïnteresseerd is in de nostalgie van serieuze Hindi-films.

Ratings 8/10.

text_en:
Directed by Govind Nihalani, this is definite cop film of Indian cinema. May be the first one which portrayed the stark reality of corruption in the police force & politics with no holds barred & how it effects on a young cop. A man forced to join a career of a cop by his cop father. Agreed that we grew up watching lot of good cop/bad cop Hindi films but this is different. Today's generation, which grown up watching dark & realistic films like- 'Satya', 'Company' may be consider it inferior product in comparison but look at the time of its making. The film was made absolutely off beat tone in the time when people didn't pay much attention to such kind of cinema & yet it becomes a most sought after cop film in class & mass audience when it released. For Om Puri its first breakthrough in mainstream Hindi cinema & he delivered a class performance as Inspector Velankar. Its more than cop character, he internalized a lot which is something original in acting. Watch his scenes with his father whom he hates & Smita whom he loves. Smita Patil maintained the dignity of her character to the expected level. My God what a natural expressions she carried!!! Shafi Inamdar was truly a discovery for me & he's a brilliant character actor if given a chance & here in some of the scenes he outsmarted even Om. The movie is also a debut of a promising villain on Indian screen- Sadashiv Amrapurkar as 'Rama Shetty'. It's another story that he didn't get such a meaty role & almost forgotten today as one of the loud villain of Dharmendra's B grade action films. Watch the scene where Om 1st time becomes a rebel for his father (played by Amrish Puri) & next both are sharing wine together. How inner truth started revealing for both the character with confronting feelings of love & hate for each other. Two faces of Indian Police Force- Masculinity & Impotency and in between lies- half truth (ardh satya)Kudos to Nihalani's touch. The film won 2 National Awards as Best Hindi Feature Film & Best Actor- Om Puri & 3 Filmfare Awards in Best Film, Best Director & Best Supporting Actor Categories.

Recommended to all who are interested in nostalgia of serious Hindi films.

Ratings- 8/10


text:
De voorstelling van Om Puri, Smita Patil en Sadashiv Amrapurkar en de hele chemie komt goed over, net als de minimalistische benadering van verhaalvertelling en regie van Govind Nihlani. De dialogen van Vijay Tendulkar zijn ook geweldig.
Ik heb nog nooit zo'n film gezien. Het is één geheel, elk stuk past precies in de plot. Je kunt niet anders dan onder de indruk zijn van deze film.
Amrish Puri komt over als de bazige echtgenoot en 'baap' van Om Puri. Om Puri is de jongeman die gevangen zit tussen plichtsbesef en zijn onvermogen om het systeem te bestrijden. Sadhashiv als Rama Shetty geeft de film met zijn glimlachende en zacht sprekende schurk precies de juiste toets. De eerste ontmoeting van Anand Velankar met Rama Shetty in Sadhashivs huis is onthutsend. Smita Patil speelt geen grote rol, maar haar rol leidt ook niet af van het hoofdthema.
En om dit alles nog te versterken speelt Kafi Inamdar de rol van een politieman die zich heeft verzoend met het systeem en de werking ervan. Hij zegt de juiste dingen op de juiste plaatsen en weet hoe hij uit de problemen moet blijven. Hij is ook de 'guru' van Om Puri en helpt hem wanneer hij in de problemen komt.
De film richt niet alleen de aandacht op de problemen waar een politieman voor staat die zijn plicht probeert te doen, maar ook op de andere kant van wreedheden in een politiecel. Om Puri vangt hopeloosheid en het brandende verlangen om los te breken in deze uitzonderlijke voorstelling in Ardh Satya.
Een traktatie voor alle enthousiaste fans van Indiase cinema.

text_en:
The performance by Om Puri, Smita Patil, and Sadashiv Amrapurkar and the whole chemistry comes off nicely, along with the minimalist approach to story telling and direction by Govind Nihlani. The dialogues by Vijay Tendulkar is also great.

I have not seen another movie like this. It is one whole, each piece so nicely fit in the plot. You cannot not be impressed by this movie.

Amrish Puri comes off as the bossy husband and 'baap' of Om Puri. Om Puri is the young man caught between his sense of duty and his inability to fight the system. Sadhashiv as Rama Shetty gives just about the right touch to the movie with his smiling and soft speaking villain. The first meeting of Anand Velankar with Rama Shetty's at Sadhashiv's place is absoulely stunning. Smita Patil does not play a main role, but her part is also not distracting from the main plot.

And to add to this all Kafi Inamdar plays the role of a cop who has come to terms with the system and its workings. Saying right things in the right places and knowing how to keep himself away from trouble. He is also the 'guru' of Om Puri and helps him whenever he gets into trouble.

The movie not only brings to focus the difficulties faced by a police officer trying to do his duty but also the other side of brutalities in police custody. Om Puri captures hopelessness and the burning desire to break free in this exceptional performance in Ardh Satya.

A treat to all avid fans of Indian cinema.


text: Ik ben al jaren op zoek naar een kopie van deze film (16mm, dvd, vhs), zodat ik hem aan mijn kinderen kan laten zien. Het is een grappige film, en Spike en de leden van zijn band laten zien waarom zij de beste musici in het vak waren. Ze moesten wel zo goed zijn dat ze zo gestoord konden spelen. Ik vind het een leuke film en kan hem aanbevelen voor filmliefhebbers van alle leeftijden.<br />De film gaat over een brandweerkazerne uit het begin van de eeuw, met een ploeg van buitenbeentjes die brandweermannen zijn en de afdelingsband (als ze niet bezig zijn met het blussen van de branden). Er zijn de gebruikelijke flauwe grappen, plus de herrie van Spike Jones en zijn Orkest. Ook is er een komische bijrol van de komiek Buddy Hackett en de gewone Hugh O'Brien.

text_en:
I've spent years looking for a copy of this film(16mm,dvd,vhs), so I could show it to my kids. The movie is funny, and Spike and the members of his band show why they were the best musicians in the business. They had to be that good to play that demented. I like it and recommend it for movie lovers of all ages.

The movie is about a turn of the century firehouse, with a crew of misfits that are firemen and the department band (when not fighting the fires). There's the usual running gags, plus the mayhem of Spike Jones and his Orchestra. Also, comedy relief provided by comedian Buddy Hackett and straight-man Hugh O'Brien.


text: Ik moet wel zeggen dat het lang geleden is dat ik het voor het laatst heb gezien, maar ik heb het wel 5 of meer keer gezien; een prachtige kleine stoeipartij die duidelijk geïnspireerd was door de muzikale/komische koppeling van nieuwe of verdwijnende sterren met muzikale groepen met een prominente positie. De mysteries van Kay Kyser zouden een goed voorbeeld zijn.<br />Het ontketenen van Spike Jones is het beste deel van de show, want hij en zijn band spelen veel nummers en maken deel uit van de actie, en dat doen ze prima. Hugh O'Brien speelt het gezicht, Buddy Hackett het deel dat volgens de geruchten aan Lou Costello is aangeboden en dus hebben Abbott en Costello de hoofdrollen vervangen. Weet niet of dat waar was. Al met al een aardige film, maar belangrijk om zoveel van Spike Jones en zijn band op film te hebben voor de geschiedenis. Ik wou dat hij was uitgebracht, want ik heb er nu al twintig jaar niets meer van gezien of gehoord. Ik hoop dat hij niet verloren is gegaan.

text_en:
I have to start saying it has been a long time since I have seen it, but have seen it 5 or more times; a wonderful little romp that was clearly inspired by the musical/comedy pairings of new or fading stars with musical groups of prominence. Kay Kyser's mysteries would be a good example.

Having Spike Jones unleashed is the best part of the show, as he and his band play many tunes and are a part of the action, doing a fine job of support. Hugh O'Brien plays the face, Buddy Hackett the part rumor has it that was offered to Lou Costello and thus, Abbott and Costello replacing the leads. Don't know if that was true.

all in all, a pleasant movie, but important to have that much Spike Jones and his band on film for history. Wish that it was released, as I haven't seen or heard of it now in two decades. Hope it is not lost


text: De politie in de Dominion Tank is een oefening in tegenstrijdige films maken. De verhaallijn in de 4 delen is een mengeling van gedachteloze actie, slapstickhumor, ontroerende menselijkheid en gedachten die filosofische vragen oproepen. Het is moeilijk te geloven dat er maar één regisseur was, omdat de stijl van aflevering tot aflevering verandert. Een film die je moet zien voor iedereen die van anime houdt.

text_en: Dominion tank police is an exercise in contradictive film making. The storyline across the 4 parts blends mindless action, slap-stick humor, touching humanity and thought provoking philosophical questions. It's hard to believe that there was only one director, as the style changes from episode to episode. A must-see movie for anyone who likes anime.


text:
Ik kwam deze (Act-I) bij toeval tegen en dat was meer dan tien jaar geleden. Dit was niet eens wat er op het omslag van het bandje stond. Het verbaasde me. Het intimideerde me. Het schokte me. Uiteindelijk vergat ik het en bijna tien jaar later moest ik er toevallig weer aan denken. Toen kocht ik beide nummers. Ze waren nog beter dan ik in het begin had gehoord.
Mijn enige klacht is dat, terwijl de tankpolitie maar door blijft gaan over oorlog met de misdaad, het inzetten van tanks en zware artillerie, het lijkt alsof ze het echt moeilijk hebben met misdadigers. Dat wordt nooit getoond of het is gewoon een leugen omdat ze het meestal rustig aan doen. Als dat stukje over een staat van oorlog echt propaganda was, dan is het in elk geval niet als zodanig getoond.
Ik denk niet dat de oorspronkelijke Japanse versie zo goed was als de veramerikaniseerde versie hiervan. Maar wat het verhaal betreft, zijn er in de vertaling zeker een paar goede verklaringen verloren gegaan, maar dat is niet erg.

text_en:
I stumbled across this (Act-I) by pure dumb luck and this was more than a decade ago. This was'nt even what the cover label on the tape mentioned. It amazed me. It intimidated me. It shocked me. I eventually forgot about and almost a decade later, I happened to think about it again. Then went and bought both acts. They were even better than I had experienced at first.

My only complaint is that while the Tank Police keep on going on and on about being at war with crime, warranting tanks and heavy artillery, it would seem as though they are really having a hard time with criminals. That is either never shown or is simply a lie as they appear to be taking it easy most of the time. If that bit about being in a state of war was really propaganda, it certainly has not been shown as such.

I don't think the original Japanese version could have been any where as good as the Americanized version of this. But regarding the story, there has certainly been some proper explanations lost in translation but it can be excused.


text:
De anime die me aan de anime deed denken...
<0x3E><0x3E> In het jaar 2010 (hé, dat is nu niet meer zo ver weg!) is de aarde nu een gifgaswoestijn vol vervuiling en geweld. Als men ziet hoe misdaden die in 30 seconden gepleegd worden door dieven die over de vuurkracht van terroristen uit de derde wereld beschikken, vormt de regering van de fictieve Nieuwe Havenstad de Tankpolitie om het probleem op te lossen <0xE2><0x80><0x93> agenten met tanks! O, de waanzin!
<0x3E><0x3E> De 'helden' Tot de nieuwe rekruut van deze serie behoort de nieuwe rekruut Leona Ozaki, een Japanse vrouw met rood haar (ja, ik weet het, ze passen nooit bij hun uitgesproken Japanse namen bij een Japans uiterlijk) die net bij de tankbrigade is ingelijfd en al snel wordt gekoppeld aan de blonde, aardige Al met zijn blauwe ogen. Leona is nieuw in het gebruik van tanks en helaas vernietigt ze de favoriete tank van commandant Charles Britain (ook bekend als 'Brenten'), een grote kerel die eruitziet als Tom Selleck op steroïden en die een handige zonnebril, een grote revolver en een slecht humeur heeft. Britain vond het om te beginnen al niet prettig dat Leona bij de tankbrigade kwam en dat ze zijn Tiger Special (een reusachtige groene monstertank) vernielt, maakt het nog erger. En hij vindt het ook niet leuk dat ze de overblijfselen van zijn reusachtige tank heeft meegenomen en die heeft gebruikt om een minitank te bouwen die ze Bonaparte noemt, en hij dringt er al snel op aan dat ze wordt overgeplaatst naar de kinderbescherming 'waar de jongens meer jouw maat hebben', zoals hij het uitdrukt. En dan zijn er nog Specs, het genie met de dubbelfocusbril, die uit de Bijbel citeert/God vervloekt, de met paarse mohawks getooide Mohikaan, en de dikbuikige Chief, die helemaal op het randje is dankzij het feit dat de Burgemeester altijd tegen hem staat te schreeuwen over de capriolen van de tankpolitie. Omdat de tankagenten vaak de halve stad verwoesten terwijl ze achter de slechteriken aan zitten en hen met extreem geweld gevangennemen, zijn ze niet erg geliefd bij het volk.

De'slechteriken' zijn een cyborg genaamd Buaku die een mysterieus verleden heeft dat te maken heeft met een project dat bekend staat als 'Groene Vrede', zijn bende en zijn twee sexy kattencyborgmaatjes Anna en Uni Puma. In de eerste aflevering worden deze kerels betaald om urinemonsters te stelen uit een ziekenhuis waar ze mensen behandelen die niet besmet zijn door de gifgaswolken en in de tweede aflevering worden ze ingehuurd om een schilderij te stelen dat van een naakte Buaku is. Het verhaal werd echter in de anime niet afgemaakt en eindigde in een cultstrip ('Manga') die heel moeilijk te vinden is. In deze zwarte, komische onderneming wordt onderzocht hoe ver de politie wil gaan om criminelen op te pakken en wat er gebeurt als de dunne scheidslijn tussen goed en kwaad begint te vervagen. Als je hier een film van wilde maken, kon je maar beter Quentin Tarantino in de arm nemen. Op sommige plaatsen is het beeld onscherp, maar het is nog steeds heel leuk.
Gevolgd door 'New Dominion: Tank Police'.

text_en:
The anime that got me hooked on anime...

Set in the year 2010 (hey, that's not too far away now!) the Earth is now poison gas wasteland of pollution and violence. Seeing as how crimes are happening ever 30 seconds are so and committed by thieves who have the fire power of third world terrorists, the government of the fictional New Port City form the Tank Police to deal with the problem - cops with tanks! Oh the insanity!

The "heroes" of this series include the new recruit Leona Ozaki, a red haired Japanese woman (yeah I know, they never match their distinctly Japanese names with a Japanese appearance) who has just been drafted into the Tank Police and is quickly partnered with blond, blue eyed nice guy Al. Leona is new at using tanks and unfortunately she destroys the favorite tank of Tank Police Commander Charles Britain (also known as "Brenten"), a big guy who looks like Tom Selleck on steroids and sporting a pair of nifty sunglasses, a big revolver and a bad temper. Britain didn't like having Leona join the Tank Police in the first place and her wrecking his Tiger Special (a giant green monster tank) doesn't exactly endear her to him, nor is he fond of her taking the remains of his giant tank and using it to build a mini-tank that she nicknames Bonaparte and he is soon pushing to have her transferred to child welfare "where the boys are more your size" as he puts it. There's also Specs, the bifocal genius, Bible quoting/God fearing Chaplain, purple MO-hawked Mohican, and the pot bellied Chief, who's right on the edge thanks to the Mayor always yelling at him about the Tank Police antics. Seeing as how the tank cops often destroy half the city while chasing the bad guys and use extreme violence to capture them, they're not very well liked by the people.

The "villains" are a cyborg named Buaku who's got a mysterious past that's connected with a project known as "Green Peace", his gang and his two sexy cat cyborg sidekicks Anna & Uni Puma. In the first installment these guys are being paid to steal urine samples from a hospital treating people who haven't been infected by the poison gas clouds and in the 2nd they're hired to steal a painting that is of a naked Buaku. The story, however, was uncompleted in the anime and was finished up in a cult comic ("Manga") book that's very hard to find.

All sorts of chaos and mayhem ensue in this black comic venture that examines how far people want their police to go in order to catch criminals and what happens when the fine line between good guys and bad guys starts to get blurred. This is the kind of thing that if you were going to make a movie of it, you'd better go get Quentin Tarantino. Uneven in places but still a lot of fun.

Followed by "New Dominion: Tank Police".


text: Dominion Tank Police is zonder enige twijfel een van de meest verbazingwekkende shows die ooit zijn geproduceerd, maar niet alleen op het gebied van de animatie. Hoewel het eerste deel (Acts-3 en 4) voornamelijk bestaat uit actie en plezier, is het tweede deel serieuzer en moet je het tweede deel niet op precies dezelfde manier behandelen als het eerste deel. De subtiliteiten zijn werkelijk buitenaards en de karakterisering is meer dan briljant. Je moet een extra graad van intelligentie hebben om de finesses van het tweede deel (Acts-3 en 4) te kunnen waarderen. Ik heb echter wel een paar klachten. In het eerste deel springt Tank Bonaparte letterlijk over een tankgranaat heen, en dat sloeg nergens op. Je zou ook de geloofwaardigheid van Bonapartes sprong over de vleugel van de Helikopter Gunship in twijfel kunnen trekken, ook al was het cool. Buku regeert.

text_en: Dominion Tank Police is without a shell of a doubt, one of the most amazing shows ever produced, but not just in the field of animation. While the first part (Acts 1 and 2) mostly consists of action and fun, the second part is more serious and one should not treat the second part in the exact same way as first part. The subtleties are truly out of this world and the characterization is beyond brilliant. You must have an extra degree of intelligence to appreciate the intricacies of the second Part (Acts-3 and 4). I do have some complaints though. In the first part, the Tank Bonaparte quite literally jumps over a tank shell and it did not make any sense at all. One might also question the plausibility of Bonaparte jumping on the wing of Helicopter Gunship even though it was cool. Buaku rules.


text:
Een van de eerste OVA's ('originele videoanimatie') die ik ooit heb gekocht, en nog steeds een van mijn favoriete animetitels. Een cyberpunk-sci-fi-komedie die zich afspeelt tegen een onwaarschijnlijke (dat wil zeggen, voor een komedie) achtergrond van bijna-vervuiling in een dystopische samenleving.
De 'helden' van Dominion zijn de tankpolitie, opgericht met de filosofie van 'als we de misdaad niet kunnen verslaan, zullen we grotere wapens krijgen', en die, zoals de naam al doet vermoeden, in tanks door de stad patrouilleren in plaats van in patrouillewagens, en die in feite veel gevaarlijker zijn dan de misdadigers die ze proberen te pakken. De meeste, zo niet alle agenten zijn borderline(?) psychopaten en neuroten, wat een nieuwe betekenis geeft aan de uitdrukking 'lost kanonnen'.
Even kleurrijk en amusant zijn hun tegenstanders, de terrorist Buaku en zijn trawanten, de kattenzusters, wier bestaan er altijd op lijkt neer te komen dat ze het de tankpolitie moeilijk maken.
De animatie is niet de nieuwste snufjes, maar verder is hij heel mooi; het kleurrijke palet en de tekenfilmachtige uitstraling van de personages en de mecha passen mooi bij de komische sfeer van Dominion.
De Engelse nabootsing is, opnieuw, heel leuk. De soundtrack van de Engelse versie is ook heel goed. Ik vraag me af of ze daar ooit een soundtrackalbum van hebben gemaakt...
Hoe dan ook, de Dominion Tank Police is geweldig. Het is Japanse cyberpunk met veel humor, vol personages en situaties die veel te veel van het goede zijn, om ervoor te zorgen dat het zichzelf nooit serieus neemt.

text_en:
One of the first OVA's ("original video animation") I ever bought, this still has to be one of my favourite anime titles. A cyberpunk sci-fi action comedy set against an unlikely (for a comedy, that is) background of near-future pollution in a dystopian society.

The "heroes" of Dominion are the Tank Police, formed with a "if we can't beat crime, we'll get bigger guns" philosophy, and who are, like the name suggests, patrolling the city in tanks instead of patrol cars, and who are actually far more dangerous than any criminals they are trying to catch. Most, if not all, of these cops are borderline(?) psychopaths and neurotics, giving new meaning to the phrase "loose cannons".

Equally colourful and amusing are their adversaries, terrorist Buaku and his hench(wo)men, the Twin Cat Sisters, whose existence always seems to involve giving the Tank Police a hard time.

The animation is not state of the art, but it's very nice otherwise; the colourful palette and cartoonish look of the characters and mecha fit nicely with the comedic atmosphere of Dominion.

The English dubbing is, again, lots of fun. The soundtrack of the English version is also very good. I wonder if they ever made a soundtrack album of that...

Anyway, Dominion Tank Police is great. It's Japanese cyberpunk SF with lots of comedy, filled with completely over-the-top characters and situations, making sure that it never takes itself seriously. Highly recommended.


text:
De roman van Robert Standish gaat over een driehoekige romantische situatie op een Ceylonese theeplantage... De gebeurtenissen van de Ceylonese achtergrond en de filmische schoonheid zijn de beloning voor de film van William Dieterle...
Het verhaal gaat over een rijke, machtige planter (Peter Finch) die een charmante, tedere schoonheid (Elizabeth Taylor) als zijn bruid naar de jungle brengt... De plantage wordt natuurlijk bedreigd door een soort wild leven... Om die reden is Taylor zo elegant als nooit in oogverblindende kostuums... Taylor bevindt zich in een vreemde sfeer... De echo van een geest, het slechte humeur van een echtgenoot die geobsedeerd wordt door de herinnering aan zijn autocratische vader, een uiterst gevaarlijke ziekte en de woede van wilde dieren... In haar verwarring, verveling en ergernis kijkt Elizabeth Taylor naar een vriendelijk gezicht, een pretentieuze voorman (Dana Andrews), die haar schoonheid bewondert, maar haar liefde probeert te overwinnen...

Met echo's van 'Jane Eyre', het mysterieuze landhuis in Yorkshire met een broeierige meester, en 'Rebecca', de onschuldige jonge tweede echtgenote, opgejaagd door het beeld van de glamoureuze eerste vrouw, is 'Elephant Walk' een dreigend melodrama met een wijds uitzicht op een enorme tropische bungalow, exotische dansen met buitensporige kleurrijkheid, op hol geslagen grote mannetjesolifanten, verbazingwekkende villa in brand gestoken, en dat alles in het gezelschap van een verfijnd schepsel met een onbetwistbare schoonheid en talent... De vrouw hier heeft een scherpe tong en een sterke wil, en dus speelt Taylor de heldin van haar filmster met meer pit dan ze ooit had verwacht.

text_en:
Robert Standish's novel is about a triangular romantic situation on a Ceylonese tea plantation... So the events of the Ceylon backgrounds and pictorial beauty are rewarding points to William Dieterle's film...

The story is about a rich powerful planter (Peter Finch), who brings a charming and tender beauty (Elizabeth Taylor), into the jungle as his bride... The plantation, of course, is endangered by some kind of wild life... For this reason Taylor  elegant as never in dazzling costumes  finds herself in a strange atmosphere... The echo determination of a ghost, the bad temper of a husband obsessed by the memory of his autocratic father, a highly dangerous disease, and the fury of wild animals...

In her confusion, boredom and annoyance Elizabeth Taylor looks to a friendly face, a pretentious foreman (Dana Andrews), who admires her beauty but tries to conquer her love...

With echoes of "Jane Eyre," the mysterious Yorkshire mansion with a brooding master, and "Rebecca," the innocent young second wife hunted by the image of the glamorous first wife, "Elephant Walk" is a menace melodrama with a wide view of a huge tropical bungalow, exotic dances with rage excessively colorful, stampeding big bull elephants, amazing mansion set on fire, all in the company of an exquisite creature with an unquestioned beauty and talent...

The movie gave Liz a change of scenery, and allowed her more creative energy and self-respect than most of her other willful debutante-rebels The wife here has a sharp tongue and a strong will, and so Taylor plays her movie star heroine with more spirit than she was given credit for


text:
Mijn ouders namen me mee naar die film toen ik negen was. Ik ben hem nooit vergeten. Ik had nog nooit zoiets moois gezien als Elizabeth Taylor. (Ze was tweeëntwintig toen ze Elephant Walk maakte.) Vergeet niet, ik ben negen, dus de gevoelens zijn niet seksueel, ik kon gewoon niets anders op het scherm zien. Ik wilde alleen maar als een puppy aan haar voeten zitten en naar haar opkijken. Ze begint haar leeftijd te tonen (ze is bijna vierenzeventig), maar ik geloof nog steeds dat ze een van de mooiste en adembenemendste vrouwen is die ooit hebben geleefd.
Ik heb de film sindsdien verscheidene keren gezien, en het is een sentimenteel melodrama. Wat het redt is natuurlijk, miss Taylor' 's schoonheid, het schitterende landschap, de zeer indrukwekkende op hol geslagen olifanten, en een goed punt over de menselijke arrogantie in het aangezicht van de natuur.
Al met al een paar goed besteede uren kijken naar een filmkanaal of een gehuurde video.

text_en:
My parents took me to this movie when I was nine years old. I have never forgotten it. I had never before seen anything as beautiful as Elizabeth Taylor. (She was twenty-two when she made Elephant Walk) Remember, I'm nine, so the feelings aren't sexual, I just couldn't see anything else on the screen. I just wanted to sit at her feet like a puppy and stare up at her. She has begun to show her age, (She's almost seventy-four) but I still believe her to be one of the most beautiful and breathtaking women to ever have lived.

I have seen the movie several times since, and it is a sappy melodrama. What saves it is, of course, Miss Taylor's beauty, magnificent scenery, the very impressive elephant stampede, and a well-made point on human arrogance in the face of nature.

All in all, a well-spent couple of hours watching the movie channel or a rented video.


text:
Elephant Walk mag dan niet het hoogtepunt van de literatuur of de film zijn, maar het is een geweldig vermaak op de quasi-melodramatische manier. Het is het verhaal van liefde, zowel oprecht als onwettig, en van buitensporige ambitie, toewijding en de arrogantie van persoonlijke tirannie. Een vorige recensent, John Mankin, vraagt zich af waarom het centrale middelpunt van de film, het landhuis dat Elephant Walk heet, gebouwd had moeten worden door de vorige eigenaar, de 'gouverneur' wijlen Tom Wiley, aan de andere kant van het traditionele pad van de olifanten naar de belangrijkste waterbron, de rivier. Als je dat punt mist, mis je in wezen het punt van het hele middelpunt van de film: de hoogmoed van de mens. Dat zijn zoon, gespeeld door Peter Finch, in de ban raakt van het superbeeld en het raadsel van zijn vereerde vader, is niet verrassend, aangezien de zoon zonder moeder opgroeide in een vreemde jungle, met alleen zijn vader en de luidruchtige 'jongensclub' van zijn vader als rolmodellen. Wat de vader wilde zeggen was dat hij een selfmade man was die de natuur naar zijn hand kon zetten, en dat die hand niet alleen een theeplantage was op het land dat ooit door de olifanten werd beheerst, maar dat hij zelfs de grote mannetjesolifant die de kudde aanvoerde naar zijn hand kon zetten, en dat hij op die manier zijn zoon en iedereen om hem heen naar zijn hand kon zetten, en zo gaan we verder met het verhaal nadat de olifanten de cruciale toegang tot het droge seizoen is ontzegd. Wie had kunnen weten dat dit droge seizoen zo lang zou duren en wat de olifanten zouden doen in hun wanhoop om aan water te komen? Dit is de kern van de film: wat zullen dieren doen om aan water te komen, wat zullen mensen doen om aan macht of liefde te komen? Ceylon, het tegenwoordige Sri Lanka, is het enorme eiland voor de kust van India waar de plantage ligt, en je komt er al snel achter dat dit het echte decor van het verhaal is, niet alleen de uitgaven van miss Taylor. Zonder deze exotische locatie (het grootste deel van de film is in Ceylon opgenomen) en de schitterende 'bungalow' zou dit niet meer dan een culinair hoogstandje zijn geweest. Je moet de sfeer die hier gecreëerd is herkennen als een integraal onderdeel van de tijd en de plaats, aangezien die de laatste dag van de rijkdom en de macht van de Engelse immigranten'veroveraars' verlicht. Het is alleen door het gebruik van slavenarbeid dat men zo'n magnifieke residentie van ebbenhout, teakhout en marmer kan bouwen. Niet te vergeten zijn de prachtig gebeeldhouwde Jalees (raam- en deurkozijnen van gegroefd hout) die duidelijk zijn aangegeven door de kunstdirecteuren J. McMillan Johnson en Hal Pereira en die duidelijk zijn gemaakt door de goedkopere arbeiders op het eiland. Dit vakmanschap verraadt de zorgvuldige aandacht voor detail die deze mannen nastreefden.
Voor degenen die immuun zijn voor de verlokkingen van tijd, plaats en architectuur, is er altijd de aantrekkingskracht van miss Taylor, die trouwt met een man die ze niet heeft.' Ik weet het eigenlijk niet en wordt stilzwijgend het hof gemaakt door een andere man, tegen de achtergrond van de beschreven achtergrond en onder de allesoverheersende tirannie van de erfenis van een overleden man. Zoals ik al zei, het is geen grote literatuur en zelfs geen grote film, maar het is een groot spektakel, lang voordat die term werd ontkracht door de extravagante special effects van vandaag de dag.
Dit is een van die films die zijn gemaakt om te worden gezien op het reusachtige scherm van een drive-in bioscoop, niet op de televisie thuis, dus zet het grootste scherm zo neer dat je de mooie camerawerk en het bereik ervan goed kunt zien.

text_en:
ELEPHANT WALK may not be the acme of literature or of film, but it is great entertainment in the quasi-melodramatic mode. It is the story of love, both genuine and illicit, as well as overweening ambition, devotion, and the arrogance of personal tyranny. A previous reviewer, John Mankin, questions why the central focus of the film, the mansion called Elephant Walk, should have been built by the former owner, the "governor" the late Tom Wiley, right across the elephants' traditional path to the major source of water, the river. To miss this point is to essentially miss the point of the whole center of the film: the hubris of man. That his son, played by Peter Finch, should become enthralled by the super image and enigma of his revered father, is not unexpected, since the son was without a mother growing up in a foreign jungle with only his father and his father's rowdy 'boys' club' as his role models. The point of the father was that he was a self-made man who would tame nature to his liking, and that liking was not just a tea plantation upon the lands the elephants once dominated, but also that he would dominate even the large bull elephant that led the herd, and thus he would dominate his son and all around him, and so we join the tale after the elephants have been denied the crucial dry season access to their pathway to water. Who could know that this dry season would last so long and what the elephants would do in desperation to get water? This is the nexus of the film: what will animals do to get water; what will humans do to get power or love? Ceylon, today's Sri Lanka, is the huge island off the coast of India where the plantation is located and one quickly learns that it is the real scenery of the story, not just the expenses of Miss Taylor. Were it not for this exotic location (much of the film was shot in Ceylon), and the magnificent "bungalow" this would have been just another potboiler. One must recognize the atmosphere created here as integral to the time and place, as it illuminates the latter day wealth and power attained by the English immigrant 'conquerors' that were part and parcel of the British raj. It is only such wealth gained by the use of virtual slave labor that one could build so magnificent a residence of ebony, teak, and marble. Not to be overlooked are the wonderfully carved Jalees (grille work window and doorway borders) evidently specified by art directors J. McMillan Johnson and Hal Pereira and obviously made by the cheaper labor on the island. Such craftsmanship reveals the careful attention to detail that these men sought.

For those immune to the blandishments of time, place, and architecture, there is always the allure of Miss Taylor, as she marries a man she doesn't really know and is tacitly wooed by a another man, against the background described, and under the overarching tyranny of the legacy of a man deceased. As I said, it is not great literature nor even great film, but it is great spectacle long before that term was debased by the special effects extravaganzas of today.

This is one of those films made to be seen on the giant screen of an outdoor drive-in, not on the home TV, so arrange the largest screen to see it on to fully appreciate its fine camera-work and scope.


text: Een beeldschoon winkelmeisje in Londen wordt aan de kant gezet door een miljonair die een theeplantage bezit. Al snel blijkt ze met hem getrouwd te zijn en in zijn villa in Brits Ceylon te wonen. Hoewel het verhaal is gebaseerd op het boek van Robert Standish, doet het in eerste instantie sterk denken aan Hitchocks 'Rebecca', waarin de hoofdrolspeelster Elizabeth Taylor botst met de imposante chef-staf in de villa en (bijna onmiddellijk) met haar eigen man, die nog steeds onder de duim van zijn overleden maar dominante vader zit. Taylor, een surrogaat voor een zieke Vivien Leigh op het laatste moment, ziet er in haar modieuze kleding romig glad uit, en haar optreden is vrij sterk; maar als echtgenoot Peter Finch eenmaal zwaar begint te drinken en haar bevelen toeblaft, zou je haar toewijding aan hem misschien nogal masochistisch kunnen vinden (dit gevoel belemmert ook de afloop). Toch biedt de film een bedwelmende hoeveelheid voor soapfans: romantisch drama, een beetje reisverhalen, interpretatiedans, een op hol geslagen olifant en een perfect getimede uitbarsting van cholera!

text_en: A beautiful shopgirl in London is swept off her feet by a millionaire tea plantation owner and soon finds herself married and living with him at his villa in British Ceylon. Although based upon the book by Robert Standish, this initial set-up is highly reminiscent of Hitchock's "Rebecca", with leading lady Elizabeth Taylor clashing with the imposing chief of staff at the mansion and (almost immediately) her own husband, who is still under the thumb of his deceased-but-dominant father. Taylor, a last-minute substitute for an ailing Vivien Leigh, looks creamy-smooth in her high fashion wardrobe, and her performance is quite strong; however, once husband Peter Finch starts drinking heavily and barking orders at her, one might think her dedication to him rather masochistic (this feeling hampers the ending as well). Still, the film offers a heady lot for soap buffs: romantic drama, a bit of travelogue, interpretive dance, an elephant stampede, and a perfectly-timed outbreak of cholera! *** from ****


text: De sprankelende Elizabeth Taylor speelt in deze minder bekende klassieker een jong meisje uit Londen dat verliefd wordt op een theeplantage-eigenaar uit Brits-Indië (vandaag Sri Lanka). Bij aankomst voelt ze zich onmiddellijk niet op haar plaats en is ze gedwongen zich aan de nieuwe cultuur aan te passen en zich voortdurend bewust te zijn van de boze olifantenkudde. William Dieterle, die ook _Het leven van Emile Zola_ en _Portret van Jennie_ heeft geregisseerd, brengt meesterlijk een ietwat duistere, bijna griezelige ondertoon in deze romance en de setting is een van de mooiste die ik ooit heb gezien, met de zwart-wit theatrale villa en het schitterende landschap van het eiland.

text_en: The scintillating Elizabeth Taylor stars in this lesser-known classic as a young girl from London who falls in love with a tea plantation owner from British Ceylon (current day Sri Lanka). Upon arrival she instantly feels out of place and is forced to adapt to the new culture as well as be in constant awareness of the angry elephant herd. William Dieterle, who also directed The Life Of Emile Zola and Portrait Of Jennie , does a masterful job of bringing a somewhat dark, and almost eerie, undertone to this romance and the setting is one of the most beautiful I've seen with the black and white themed mansion and the gorgeous island scenery.


text:
Ik heb 'Olifantwandeling' voor het eerst in zo'n dertig jaar gezien en het viel me op hoe sterk de verhaallijn lijkt op die van de zeer superieure 'Rebecca'. Zoals anderen hebben gezegd, wordt het lieve jonge ding overdonderd door de beurtelings charmante en broeierige heer des huizes, om vervolgens tot de ontdekking te komen dat haar huwelijk wordt bedreigd door de onontkoombare herinnering aan een meer dan levensgroot, maar toch diepgeworteld familielid. Je hebt de strenge en afkeurende bediende, een crisis die het paar óf aan elkaar zal binden óf onherstelbaar zal verscheuren, met als hoogtepunt de vurige vernietiging van de weelderige hofstede.
Ondertussen dankt 'Olifantwandeling' een deel van zijn griezelige junglesfeer aan 'De Letter'. De liefdesdriehoek van Bette Davis speelt zich af op een rubberplantage in Singapore in plaats van op een theeplantage in Sri Lanka.
Maltin geeft 'Elephant Walk' maar twee sterren, en imdb-lezers zijn niet veel aardiger, maar ik heb ervan genoten, ondanks de voorspelbaarheid. Elizabeth Taylor zag er nog nooit zo lieftallig uit, en Peter Finch doet het geloofwaardig als de in wezen goede man die de invloed van zijn dominante vader niet van zich af kan schudden. Dana Andrews <0xE2><0x80><0x93> een favoriet in 'Laura' en 'The Best Year of Our Lives' <0xE2><0x80><0x93> is verspild als de gefrustreerde bewonderaarster van Elizabeth.

text_en:
I watched "Elephant Walk" for the first time in about 30 years and was struck by how similar the story line is to the greatly superior "Rebecca." As others have said, you have the sweet young thing swept off her feet by the alternately charming and brooding lord of the manor, only to find her marriage threatened by the inescapable memory of a larger-than-life yet deeply flawed relative. You have the stern and disapproving servant, a crisis that will either bind the couple together or tear them irreparably apart, climaxed by the fiery destruction of the lavish homestead.

Meanwhile, "Elephant Walk" also owes some of its creepy jungle atmosphere to "The Letter," the Bette Davis love triangle set on a Singapore rubber plantation rather than a Sri Lankan tea plantation.

Maltin gives "Elephant Walk" just two stars, and IMDb readers aren't much kinder, but I enjoyed it despite its predictability. Elizabeth Taylor never looked lovelier, and Peter Finch does a credible job as the basically good man unable to shake off the influence of his overbearing father. Dana Andrews -- a favorite in "Laura" and "The Best Year of Our Lives" -- is wasted as Elizabeth's frustrated admirer. The real star is the bungalow, one of the most beautiful interior sets in movie history.


text:
Ik was voorbereid op een bombastische, praatgrage soapopera met reisreportage, maar tot mijn genoegen vond ik een vlot script, een onderliggende moraal, uitstekende portretten van alle acteurs, vooral van Peter Finch, verbazingwekkende special effects, spanning en prachtige filmbeelden <0xE2><0x80><0x93> er is zelfs een opname van de majestueuze stenen boeddha's die onlangs door de taliban zijn vernietigd. Om nog maar te zwijgen van Elizabeth Taylor op haar allermooiste en meest sympathieke moment, voordat ze toegaf aan de hijgende hysterie die haar latere werk ontsierde. Alle bijrollen spelen mee, en ik vraag me af wie al die olifanten heeft getraind.
Over de scène met de stenen boeddha gesproken, op de lange achtergrond kun je echt zien dat het Vivien Leigh is. Haar vorm en de manier waarop ze beweegt is heel anders dan die van Taylor. Het enige wat die scène bederft zijn de slecht uitgevoerde montagefoto's, waarop de achtergrond veel te snel voorbijtrekt voor een paard dat stapvoets gaat.
Als je een film wilt die je aan het denken zet, die mooi is om naar te kijken en nooit saai, moet je een paar uur doorbrengen met _Elephant Walk_.

text_en:
I was prepared for a turgid talky soap opera cum travelogue, but was pleased to find a fast-paced script, an underlying moral, excellent portrayals from all the actors, especially Peter Finch, amazing special effects, suspense, and beautiful cinematography--there's even a shot of the majestic stone Buddhas recently destroyed by the Taliban. Not to mention Elizabeth Taylor at her most gloriously beautiful and sympathetic, before she gave in to the gaspy hysterics that marred her later work. All the supporting players round it out, and I do wonder who trained all those elephants.

Speaking of the stone-Buddha sequence, you really can discern that it's Vivien Leigh in the long shots. Her shape and the way she moves is distinct from Taylor's. The only thing marring that sequence are the poorly done process shots, where the background moves by much too fast for horses at a walk.

If you want a thought-provoking film that is beautiful to watch and never boring, spend a few hours with Elephant Walk.


text: Of typ op een computertoetsenbord, ze zouden deze film waarschijnlijk een score van '10' geven. Er worden tenslotte geen olifanten gedood tijdens de film; er wordt niet eens gesuggereerd dat er een gewond is. Integendeel, de meester van ELEPHANT WALK, John Wiley (Peter Finch) klaagt dat hij geen van de olifantskalveren kan schieten <0xE2><0x80><0x93> hoe bedreigend ze ook zijn <0xE2><0x80><0x93> zonder een vergunning van de regering (en zijn toon suggereert dat dergelijke vergunningen niet binnen het gebied van de waarschijnlijkheid liggen). Bovendien zijn de elementen <0xE2><0x80><0x93> in de vorm van een ongebruikelijke droogte en een menselijke cholera-epidemie <0xE2><0x80><0x93> samengespannen om het plantagehuis van Wiley kwetsbaar te maken voor de totale vernietiging door het Olifantvolk (zoals de inboorlingen hen noemen) om het verhaal af te sluiten. Als u toevallig de huidige ontlading AARDE ziet, zult u merken dat het Olifantvolk het vandaag minder goed maakt.

text_en: . . . or type on a computer keyboard, they'd probably give this eponymous film a rating of "10." After all, no elephants are shown being killed during the movie; it is not even implied that any are hurt. To the contrary, the master of ELEPHANT WALK, John Wiley (Peter Finch), complains that he cannot shoot any of the pachyderms--no matter how menacing--without a permit from the government (and his tone suggests such permits are not within the realm of probability). Furthermore, the elements conspire--in the form of an unusual drought and a human cholera epidemic--to leave the Wiley plantation house vulnerable to total destruction by the Elephant People (as the natives dub them) to close the story. If you happen to see the current release EARTH, you'll detect the Elephant People are faring less well today.


text: Elephant Walk (1954) Met een vroege Peter Finch als de heer des huizes op een of andere godvergeten plantage waar je altijd het gevaar loopt van olifanten of gekke Engelsen, die in de middagzon blijven rondhangen en door het lint gaan. Nou ja, uiteindelijk wel, na de tyfus- of cholera-uitbraak natuurlijk, en er volgt een hoop ellende. Taylor verving een ziekelijke Vivien Leigh in deze avonturenfilm. Als de olifanten het huis bestormen en Liz op de grote trap in de val laten lopen, krijg ik nog steeds kippenvel. Gelukkig is Dana Andrews in de buurt om de dag te redden. Een van mijn favoriete schuldige genoegens. En nog in kleur ook!

text_en: Elephant Walk (1954) Starring an early Peter Finch as lord of the manor in some God-forsaken plantation where there is always the danger of elephants or mad Englishmen, staying out in the midday sun and going berserk. Well eventually they do, after the typhoid or cholera outbreak, of course, and much mayhem ensues. Taylor replaced an ailing Vivien Leigh in this pot boiler/adventure flick. When the elephants storm the house and trap Liz on the grand staircase I still get goose bumps. Thank goodness Dana Andrews is around to save the day. One of my favorite guilty pleasures. In color too!


text:
Fantastische kostuums van Edith Head die ze op Liz Taylor op haar mooist heeft geschilderd!
De sfc's zijn heel goed voor een film van deze tijd, en de stuntmannen leken echt op de acteurs, zelfs op hun lichaamsbouw, een zeldzaamheid in films van deze tijd.
Een gezellige film, met schitterende panorama's, zelfs als ze tot in detail zijn uitgewerkt.

text_en:
Fabulous costumes by Edith Head who painted them on Liz Taylor at her finest!

The SFX are very good for a movie of its age, and the stunt doubles actually looked like the actors, even down to body type, a rarity in movies of this vintage.

A cozy movie, with splendid panoramas -- even when chopped down to pan and scan.


text: Dit is een hoop onzin over een vrouw uit Londen die trouwt met een theeplanter uit Ceylon die ze nauwelijks kent. Het zit vol clichés, en het personage Liz Taylor is niet geloofwaardig. Het heeft een fantastische set, een of andere exotische locatieopname. Het toont Taylor op het toppunt van haar schoonheid. Ze ziet er oogverblindend uit.

text_en: This is a lot of silliness about a woman from London who marries a tea planter from Ceylon whom she barely knows. It's full of cliches, and the Liz Taylor character is not believable. It has a marvelous set, some exotic location footage. It shows Taylor at the height of her beauty. She looks stunning.


text:
Ik heb vandaag die film gezien met mijn kinderen (zoon, 10 en dochter, 4,5) op het 3de jaarlijkse Roger Ebert Overlooked Film Festival. Na de film mochten de kinderen in het publiek vragen stellen aan de regisseur, Tian-Ming Wu. Hij vertelde (via een vertaler) verschillende verhalen over zijn leven en de totstandkoming van de film.
Afgezien van alle zijpaden, vonden mijn kinderen deze film echt leuk. Natuurlijk moest ik veel van de ondertitels voor mijn dochter parafraseren, maar veel van de film spreekt voor zich.
Ik zal niets verklappen, maar waar het op neerkomt is dat deze film ZO VEEL BETER IS DAN 95% van de Hollywood-onzin (vooral kinderfilms).
Cheers.

p.s. Er is een 'echte'/originele Koning der Maskers die 12 maskers tegelijk kan/kan doen. De acteur in de film trainde en leerde 4 maskers tegelijk te doen (dan knipten ze en veranderden in 4 nieuwe maskers).

text_en:
I just saw this movie today with my children (son, 10 and daughter, 4.5) at the 3rd Annual Roger Ebert Overlooked Film Festival. After the film the children in the audience were allowed to ask questions to the Director, Tian-Ming Wu. He (through a translator) told several stories about his life and the making of the film.

All tangents aside, both of my children really enjoyed this movie. Of course, I had to paraphrase many of the subtitles for my daughter, but much of the film is visually self-explanatory.

I won't give anything away, but the bottom line is that this film is SO MUCH better than 95% of the Hollywood crap (especially children's films) out there.

Cheers.

p.s. There is a "real"/original King of Masks who can/could do 12 masks at once. The actor in the movie trained and learned to do up to 4 masks at a time (then they would cut and change to 4 new masks).


text: Deze spectaculaire film is een van de meest fantastische films die ik ooit heb gezien. Hij toont een China dat ik nog nooit had gezien of me had voorgesteld, en ik geloof dat hij het China van de jaren dertig in het echtste licht toont dat ik ooit in een film heb gezien. Hij is absoluut hartverscheurend in zo veel situaties, als je ziet hoe moeilijk het leven voor de personages was, en toch zijn het verhaal en het einde ongelooflijk vreugdevol. In deze film zie je echt de diepten en hoogten van het menselijk bestaan. De acteurs zijn allemaal perfect, zodat je het gevoel hebt dat je echt een andere wereld bent binnengegaan.<br />Ik kan deze film eenvoudigweg niet genoeg aanbevelen. Hij zal je misschien voorgoed veranderen als je hem eenmaal hebt gezien.

text_en:
This spectacular film is one of the most amazing movies I have ever seen. It shows a China I had never seen or imagined, and I believe it shows 1930's China in the most REAL light ever seen in a movie. It is absolutely heart-breaking in so many situations, seeing how hard life was for the characters, and yet the story and the ending are incredibly joyful. You truly see the depths and heigths of human existence in this film. The actors are all perfect, such that you feel like you have really entered a different world.

I simply can not recommend this movie highly enough. It may just change you forever once you have seen it.


text:
Het feit dat deze film op dvd is uitgebracht, nog steeds geformatteerd voor de tv en met een wazig beeld, ergert veel filmpuristen... en terecht. Dit verdient een veel betere behandeling.
Het verhaal gaat over een straatartiest die een zoon nodig heeft om zijn kunsten te vertonen (de regels van de dag) en die in plaats daarvan een klein meisje krijgt (niet op de conventionele manier)... en de problemen die daaruit voortvloeien. De oude man heeft het kind op een slavenveiling gekocht en komt er al snel achter dat het kind geen jongen is, wat hij kennelijk dacht.
De oude man 'Bianlian Wang (Xu Zhu) ziet er een beetje vreemd uit met een ontbrekende voortand en een aanstekelijke grijns. Het kleine meisje 'Doggie' (Zhou Renying) is een schatje. De rest van het verhaal gaat over hoe de twee daarna met elkaar omgaan. Ik hou meestal wel van een mooi, sentimenteel einde, maar dit laat me de laatste 15 minuten een beetje in de steek.
Over het algemeen gaat het over een verhaal, compleet met drama, spanning, humor en verdriet. Verwacht alleen geen goede kwaliteitsfilm voor het geld dat je uitgeeft aan de dvd. Huur hem pas als hij op breedbeeld komt.

text_en:
The fact that this film was put out on DVD still formatted-to TV and with a fuzzy picture really annoyed a lot of film purists......and rightly so. This deserves a lot better treatment.

The story is about a street performer who needs a son to pass on his craft (the rules of the day) and winds up with a little girl instead (not the conventional way) ....and the problems that ensue afterward. The old man had bought the kid at a slave auction and soon discovers the kid is not a boy, which he obviously thought was the case.

The old man "Bianlian Wang (Xu Zhu)is kind of funny-looking with a missing front tooth and an infectious grin. The little girl "Doggie" (Zhou Renying) is a cutie. The rest of the story is how the two manage after that. I usually like a nice sentimental ending but this gets a bit carried away in the final 15 minutes.

Overall, it's involving story complete with drama, suspense, humor and sadness. Just don't expect a good quality picture for the money you are spending on the DVD. Until it comes out on widescreen, rent it.


text: De film is werkelijk aangrijpend, uniek en verheffend. Het verhaal is universeel in die zin dat het een strijd is tussen goed, kwaad en de wereld daartussenin. Het belangrijkste is dat de waardering verkeerd, misleidend en bespottelijk is. Blockbuster geeft hem een waardering alsof het een film met een X is. De waarheid is dat hij dichter bij G dan bij PG ligt en gezien moet worden door kinderen die de duidelijke en eenvoudige ondertitels kunnen lezen.

text_en: The movie is truly poignant, unique and uplifting. The story is universal in that it's a battle between good, evil and the world between. THE MOST IMPORTANT thing is that its rating is wrong, misleading, and a travesty. Blockbuster has it rated as though it were an X rated movie. The truth is is that it is closer to G than PG and should be seen by children who can read the clear and simple sub-titles.


text:
Dit is een prachtige, rijke en zeer goed uitgevoerde film met een rijk en betekenisvol verhaal. In wezen gaat het erover hoe een oude meesterverteller een (mannelijke) erfgenaam moet vinden om zijn ambacht te kunnen uitoefenen, maar uiteindelijk niet krijgt wat hij verwacht in zijn door mannen gedomineerde wereld. De personages moeten dan hun situatie onder ogen zien en de oude meester moet worstelen met het conflict tussen zijn verlangen naar een metgezel en erfgenaam en de traditionele opvattingen van de maatschappij.
Het verhaal is leuk, emotioneel en complex. De verkenning van de personages, hun leven en emoties is rijk en meeslepend. De karakterontwikkeling is sterk terwijl de personages complex zijn en helemaal niet eendimensionaal. De film gaat over de emoties en het verlangen van de man om een erfgenaam te vinden, en laat op meeslepende wijze zien hoe hij en de jongen met de situatie omgaan. Er is ook humor, soms heel subtiel, op de juiste momenten. De film bestudeert ook de goede en de slechte kanten van de traditionele Chinese cultuur, wat de film nog interessanter en dieper maakt.
De regie, het acteerwerk en het decor zijn allemaal uitmuntend. Bij de andere sterke punten horen rijke en overtuigende visuele beelden en boeiende, echte personages. Als gevolg daarvan roept de film een sterk gevoel van empathie voor en gevoelens over de personages op.
Sommigen beweren dat het einde de film verzwakt, maar daar ben ik het niet per se mee eens. Misschien had het met een ander einde sterker kunnen zijn, maar elke verbetering in de totale film zou tamelijk klein zijn geweest.

text_en:
This is a beautiful, rich, and very well-executed film with a rich and meaningful story. Basically, it tells how an old master story teller needs to find a (male) heir to carry on his craft, but ends up not getting what he expected in his very male-dominated world. The characters must then deal with their situation and the old master must grapple with the conflict between his desire for a companion and heir and his and society's traditional notions.

The story is fun, emotional, and complex. The exploration of the characters, their lives, and emotions, is rich and compelling the character development is strong while the characters are complex and not one dimensional at all. The film expertly conveys the old man's emotions and his desire to find an heir, and compellingly shows how he and the kid handle the situation. There is also humour, sometimes quite subtle, at appropriate points. The film also examines the good and bad of traditional Chinese culture, creating further interest and depth to the film.

The directing, acting, and scenery are all outstanding. Added to the other strengths, this creates rich and convincing visual images and compelling, real characters. As a result, the film evokes strong empathy for, and feelings about, the characters.

Some have claimed that the ending weakens the film, but I do not necessarily agree. Perhaps it could have been stronger with a different ending, but any improvement in the overall film would have been rather small.


text:
In de snelle economische ontwikkeling van 1990 in China is er sprake van een heropleving van de traditionele Chinese cultuur, deels als gevolg van de opkomst van het nationalisme dat gepaard gaat met de toename van de rijkdom, en, wat nog belangrijker is, door het gevoel van geestelijke verbondenheid na de ineenstorting van de oude socialistische ideologie in de tijd van de Culturele Revolutie.
De heropleving van de Chinese traditionele cultuur, namelijk het confucianisme, was echter niet zonder rampen, want de Chinezen hebben de hele traditie overgenomen zonder het slechte deel te elimineren, en de discriminatie van meisjes die in deze film wordt gedemonstreerd is een uitstekend voorbeeld. Bovendien werd niet alleen het deel dat afgedankt moest worden geërfd, maar ook het goede deel dat verondersteld werd geërfd te zijn, zoals de traditionele opera, en de techniek ervan, zoals het veranderen van gezicht, werd in de opleving genegeerd en met de ondergang bedreigd.

De regisseur gebruikte deze film om kritiek te leveren op het probleem van het opnieuw omarmen van de traditie door het hedendaagse China, en dat is de diepere betekenis achter de film.

text_en:
In the rapid economic development of 1990's in China, there is a resurgence of traditional Chinese culture, partially due to the rise of nationalism accompanied by the increase in wealth, and more importantly, due to the sense of spiritual belonging after the collapse of the old socialist ideology in the post Cultural-Revolutionary era.

However, the resurgence of Chinese traditional culture, namely, the Confucianism, was not without disasters, because Chinese are adopted the entire tradition without eliminating the bad part, and the discrimination against girls demonstrated in this film is an excellent example.

Moreover, not only the part that should be discarded were inherited, the good part that was supposed to be inherited, such as the traditional opera, and its technique, such as changing face, was ignored in the resurgence, and facing extinction.

The director used this film to criticize the problem of re-embracing tradition by contemporary China and this is the deeper meaning behind the movie.


text: Ik genoot van de cinematografische ontspanning van China in de jaren dertig van de twintigste eeuw in deze prachtige film. Het verhaal is eenvoudig. Een oudere mannelijke acteur wil zijn kunst aan een jongeman doorgeven, hoewel hij geen levende kinderen heeft. De gezichten van de acteurs zijn prachtig om te zien. Het verhaal onthult de toewijding en dankbaarheid van kinderen aan degenen die hen goed behandelen en hun verlangen om goed behandeld te worden. De opera's in de film doen me denken aan FAREWELL MY CONCUBINE, die veel geraffineerder en ingewikkelder was. Het verhaal hier doet me denken aan een verhaal van Dickens uit de tijd dat kinderen nog bijna slavinnen waren. De plot is een beetje voorspelbaar en een beetje te sentimenteel voor mij, maar het is de tijd waard om te kijken naar de heldhaftigheid, de menselijkheid en de geschiedenis die erin worden beschreven.

text_en: I enjoyed the cinematographic recreation of China in the 1930s in this beautiful film. The story is simple. An older male performer wants to pass on his art to a young man although he has no living children. The faces of the actors are marvelous to see. The story reveals the devotion and gratitude of children to those who treat them well and their longing to be treated well. The operas in the film remind me of FAREWELL MY CONCUBINE, which was more sophisticated and intricate. The story here reminds me of a Dickens tale of days when children were almost chattel. The plot is a bit predictable and a bit too sentimental for me but well worth the time to view for the heroism, humanity, and history portrayed.


text:
Het is een verhaal dat onder de juiste omstandigheden eigenlijk overal had kunnen gebeuren. Een straatartiest trekt de aandacht van een beroemde operazanger en daar komt vriendschap uit voort. De ouder wordende artiest vindt/koopt een mannelijk kind om zijn kunst aan door te geven. Van daaruit volgen we hen door de ontberingen van hun uitdagende, maar vrije leven langs de rivier. Hij reist van stad naar stad, treedt op en is enigszins bekend. Ondanks de tijd en de invloeden is de man vriendelijk en goed.
Al met al zijn de voorstellingen eersteklas, vooral die van Xu Zhu, die de straatartiest uitbeeldt. Het kind (Renying Zhou) is mooi en ronduit sterk, en kan de openlijke vooroordelen goed weerstaan. De twee hoofdpersonen, en de vriendelijke operazanger, meester Liang (een interessante androgyne Zhao Zhigang), vertellen een bijzonder interessant verhaal over vergeving, verdriet en liefde. Sommigen hebben opgemerkt dat deze film vage overeenkomsten vertoont met BA WANG BIE JI (FIREWELL MIJN CONCUBINE); toch kan deze film op zichzelf niet overeind blijven, elke gelijkenis is op z'n best vaag.
Mijn enige probleem met de KING OF MASKS is het einde. Het was zwak, cliché en ongeveer zo subtiel als een voorhamer. Het publiek was al helemaal in het verhaal opgegaan, waarom werd er dan zo nodeloos gemanipuleerd? Wat jammer. Om een mooie film zo ver te brengen en je vervolgens over te geven aan emotionele (en afgezaagde) pathos. Het maakte deze film eerlijk gezegd goed, in plaats van de klassieker die hij had moeten zijn. Afgezien daarvan is de KING OF MASKS nog steeds de moeite waard. Ik was blij te zien dat de Shaw Brothers nog steeds goede films produceren. Zeer aanbevolen.

text_en:
It's a tale that could have taken place anywhere really, given the right circumstances. Street entertainer catching the attention of famous opera star and friendship ensuing. The aging entertainer finds/buys a male child to pass his art to. From there, we follow them through the rigors of their challenging, but free life along the river. Traveling town to town, he performs and has some degree of notoriety. Despite the times and the influences, the man is kind and good.

Overall, the performances are first rate, especially Xu Zhu, who portrays the street performer. The child (Renying Zhou) is beautiful, and downright strong, and withstands the overt prejudices well. The two protagonists, along with supporting help from the kind opera singer, Master Liang (an interestingly androgynous Zhao Zhigang), paint a very interesting tale of forgiveness, sadness and love. Some have mentioned this film's remote similarities to BA WANG BIE JI (FAREWELL MY CONCUBINE); yet this film can't stand easily on its own, any resemblance is remote at best.

My only qualm with the KING OF MASKS, is the ending. It was weak, cliche and about as subtle as a sledgehammer. The audience was already wrapped up in the story, what was the needless manipulation for? What a shame. To bring a fine motion picture that far, only to surrender to emotional (and corny) pathos like that. It frankly made this film good, instead of the classic, it should've been. That aside, the KING OF MASKS is still very well worth your time. I was happy to see the Shaw Brothers are still producing good films. Highly recommended.


text: Dit is waarschijnlijk mijn favoriete film aller tijden. Het verhaal is perfect. Het zal je hart breken, niet omdat het sentimenteel is, maar omdat je elke emotie die deze personages doormaken echt zult voelen. Je voelt met Doggie mee vanwege de hopeloze situatie die jonge meisjes in die tijd in China hadden.

text_en: This is probably my favorite movie of all time. It is perfection in its storytelling. It will break your heart not because it's over sentimental but because you will truly feel every emotion these characters go through. You feel for Doggie because of the hopeless situation that existed for young girls in China at that time.


text: Prachtige, ontroerende film. Felle kleuren, geweldige decors, goed acteerwerk en een van de charmantste films die ik in tijden heb gezien. Ik heb nog nooit zo'n interessante decors gezien toen ik in China was. Mijn vrouw vond het zo mooi dat ze me vroeg in te loggen en de film te beoordelen, zodat ook anderen ervan konden genieten.

text_en: Beautiful and touching movie. Rich colors, great settings, good acting and one of the most charming movies I have seen in a while. I never saw such an interesting setting when I was in China. My wife liked it so much she asked me to log on and rate it so other would enjoy too.


text: 'Maskers' is een ontroerende film die op verschillende niveaus werkt. Op zijn eenvoudigst is het het aangrijpende verhaal van een straatartiest die een band opbouwt met een jong kind terwijl hij zijn creatieve kunst (maskers) probeert door te geven aan de volgende generatie. Hoewel het verhaal de oude man soms tot een Job maakt, is het zo goed geschreven, gespeeld en geregisseerd, dat het gemakkelijk is om zijn benarde situatie te overstijgen. En als je erin blijft hangen, is de film uiteindelijk heel lief en opbeurend. Kudos voor iedereen. Dit is een prachtige film voor zowel kinderen als volwassenen. De truc is om ervoor te zorgen dat Amerikanen, die misschien niet van buitenlandse taalfilms houden, hem zien.

text_en: "Masks" is a moving film that works on many levels. At its simplest, it is the haunting story of a street performer who bonds with a young child while trying to pass along his creative art (masks) to the next generation. Although, at times the story makes the old man into a Job, it is so well crafted (written, acted, directed, wonderful production values), it is easy to move beyond his plight. And, if you hang with it, the film is ultimately very sweet and uplifting. Kudos all around. This is a wonderful film for children as well as adults. The trick is how to get Americans who may not like foreign language films to see it!


text:
citaat van Nicolas Martin (nicmart) uit Houston, TX: 'Goede film, maar dvd "geregistreerd voor tv" 8 april 2002. Dit is een charmante en ontroerende film. Aan de andere kant is de dvd die ik heb gekocht "geregistreerd voor uw tv" door de klungels van Columbia Tristar. Er is geen excuus voor het feit dat ik de film niet in breedbeeldformaat heb geleverd, behalve dat Hollywood alle films behandelt als het debiele, wegwerpspul dat het zo gewend is te produceren. Wat jammer.'
Inderdaad wat jammer. Maar er is wel een andere versie. Zie hier voor details: http://www.dvdbeaver.com/film/dvdCompare2/kingofmasks.htm.

Schitterende optredens van de twee hoofdrolspelers (The King and Doggie) BTW.

text_en:
quote by Nicolas Martin (nicmart) from Houston, TX: "Fine film, but DVD "reformatted for TV", 8 April 2002 - This is a charming and emotive film. On the other hand, the DVD I purchased has been "reformatted to fit your TV" by the clods at Columbia Tristar. There is no excuse for not providing the film in widescreen format, except that Hollywood treats all films like the moronic, disposable trash that it is so used to producing. What a shame."

What a (criminal!) shame indeed. However, there is another version out though. See here for details http://www.dvdbeaver.com/film/DVDCompare2/kingofmasks.htm

Wonderful performances by the two main actors (The King and Doggie) BTW.


text: Een van de geweldige dingen van veel van de fantastische Chinese films die je, als je geluk hebt, in de videotheken kunt vinden, is dat het zeer accurate navertellingen zijn van echte, waargebeurde verhalen. Farewell, mijn concubine, The Emperor and the Assassin en deze film zijn perfecte voorbeelden. De filmmakers nemen een waargebeurd verhaal en werken hard om een film te maken zonder de feiten te compromitteren voor dramatisch of commercieel gemak <0xE2><0x80><0x93> het kenmerk van veel Hollywood- en vooral Disney-films.<br />In dit verhaal volgen we de latere jaren van een beroemde plaatselijke straatartiest die de Koning van de Maskers wordt genoemd vanwege zijn beheersing van de Sichuan-veranderingskunst. Nadat hij vele jaren eerder zijn enige zoon heeft verloren, gaat hij op zoek naar een mannelijke erfgenaam om zijn zeldzame en stervende kunst voort te zetten in een maatschappij die vrouwen verbiedt om zulk werk te doen. Meester Wang krijgt een zoon van een slavenhandelaar. Alles gaat goed, want hij bereidt zich met plezier voor om zijn kunst door te geven. Maar uiteindelijk blijkt de zoon een meisje te zijn. Vanaf dat moment wordt het verhaal heel interessant, met een goede voorstelling van meester Liang van de Sichuan Opera <0xE2><0x80><0x93> een regionale operastijl die verband houdt met de Peking Opera. Fans van _Vaarwel mijn concubine_ zouden eens goed moeten kijken naar meester Liangs voorstelling van een man die de vrouwelijke rol speelt in de Chinese Opera. Het kan hen helpen te begrijpen dat de spelers van deze vrouwenrollen waarschijnlijk geen homoseksuelen of castraten waren, maar mensen die zo psychologisch geconditioneerd zijn dat ze zich totaal niet bewust zijn van hun eigen seksualiteit.

text_en:
One of the great things about many of the superb Chinese movies you can find, if you are lucky, in the video stores, is they are very accurate retellings of actual, true stories. Farewell, my Concubine, The Emperor and the Assassin and this movie are perfect examples. The film makers take a true story and work hard to accurately create a movie without compromising the facts for dramatic or commercial convenience -- the hallmark of much Hollywood, and especially Disney films.

In this story we follow the later years of an famous local street performer dubbed the King of Masks for his mastery of Sichuan Change Art. Along an having lost his only son many years earlier, he searches to find a male heir to carry on his rare and dying art in a society that forbids females to have such work. Master Wang is sold a son by a slave trader. All is well as he joyfully prepares to pass down his art. But the son eventually is found out to be a girl. From there, the story get very interesting, with a good performance by Master Liang of the Sichuan Opera -- a regional operatic style related to Peking Opera. Fans of Farewell My Concubine should look carefully at Master Liang's portrayal of a male playing the female role in Chinese Opera. It may help them come to understand that the players of these female roles were probably not homosexuals or castrati, but people who have be so psychologically conditioned as to be totally unaware of their own sexuality.


text:
Een onverwacht genoegen, want ik had nog niets over deze film gehoord.
Schandelijk, want hij verdient een groter publiek.
Een prachtig menselijk verhaal met een sociale boodschap, die vriendelijk wordt verteld, hoewel de afloop, toegegeven, voorspelbaar is. Stevig geacteerd door de hoofdrolspelers. Prachtig gefotografeerd, met gedempte kleuren die tegen het grijs afsteken en de nostalgische sfeer van de film vastleggen.
Mijn recente uitstapje naar Chinese films (Douche, The Road Home, No One Less) was opwindend en ik hoop dat nog lang te blijven doen. China en zijn bevolking zijn een verbazingwekkende inspiratiebron voor filmmakers. 'The King of Masks' kan ten zeerste worden aanbevolen als startpunt voor iedereen die op een soortgelijke manier geïnteresseerd is in recente Chinese films.

text_en:
An unexpected pleasure as I had heard nothing about this film.

Shameful since it warrants having a wider audience.

A wonderfully humane story with a social message gently told, although admittedly predictable in its resolution. Solidly acted by the principals. Beautifully photographed with muted colors floating against grey that captures the nostalgic tone of the film.

My recent foray into Chinese film (Shower, The Road Home, Not One Less) has been an exciting one that I hope to continue exploring. China and its people is an amazing canvas for film-makers. "The King of Masks" can be highly recommended as a starting point for anyone similarly interested in recent Chinese film.


text:
Als de traditie voorschrijft dat een kunstenaar zijn grote vaardigheden en magie moet doorgeven aan een erfgenaam, wordt de ouder wordende en zeer trotse straatartiest, die bij iedereen bekendstaat als 'de koning van de maskers', wanhopig op zoek naar een jonge leerling die hij kan adopteren en opvoeden.
Zijn warmte en menselijkheid blijken echter uit het feit dat hij een paar dollar betaalt voor een klein persoontje dat is weggevaagd door de verwoestende natuurrampen van China, in dit geval een enorme overstroming in de jaren dertig van de vorige eeuw.
Hij neemt zijn nieuwe, 7-jarige metgezellin mee op zijn rieten woonboot om bij zijn geliefde en prachtige aap, 'Generaal', te gaan wonen, om vervolgens te ontdekken dat het mannetje een vrouwtje is.
Zijn leven verandert onmiddellijk, want de liefde die hij voelt voor dit slavinnetje raakt verweven met de verbluffende traditie die van hem eist dat hij zijn kunst alleen aan een jongeman doorgeeft.
Er zitten veel verhalen in deze film... veel mensen worden geraakt, en de cultuur van China opent zich voor ons westerse oog. Duizenden jaren erfgoed worden samengebald tot een theekopje drama, en maar weinigen zullen deze dvd met een droog oog achterlaten.
De technische overdracht zelf is niet zo geweldig, want ik vond de geluidsniveaus over de hele meter, en ik kon de video-overgangslijnen in verschillende delen van de film zien. Zeer aanbevolen:-) 9/10-sterren.

text_en:
When tradition dictates that an artist must pass his great skills and magic on to an heir, the aging and very proud street performer, known to all as "The King of Masks," becomes desperate for a young man apprentice to adopt and cultivate.

His warmth and humanity, tho, find him paying a few dollars for a little person displaced by China's devastating natural disasters, in this case, massive flooding in the 1930's.

He takes his new, 7 year old companion, onto his straw houseboat, to live with his prized and beautiful monkey, "General," only to discover that the he-child is a she-child.

His life is instantly transformed, as the love he feels for this little slave girl becomes entwined in the stupifying tradition that requires him to pass his art on only to a young man.

There are many stories inside this one...many people are touched, and the culture of China opens itself for our Western eye to observe. Thousands of years of heritage boil down into a teacup of drama, and few will leave this DVD behind with a dry eye.

The technical transfer itself is not that great, as I found the sound levels all over the meter, and could actually see the video transfer lines in several parts of the movie. Highly recommended :-) 9/10 stars.


text: Terwijl ik gisteravond naar deze film op video zat te kijken, kreeg ik steeds die tintelingen die me vertelden dat deze film stand zal houden. Ik heb het gevoel dat ik hem de komende jaren keer op keer zal moeten bekijken.<br />Het heeft alle tijdloze kwaliteiten die je je maar kunt wensen in een verhaal/film. En hoewel sommige culturele referenties voor mij, als westerse kijker, duister zijn, is dit in de kern een universeel verhaal.

text_en:
As I was watching this film on video last night, I kept getting these tingles that told me this one will endure. I've a feeling I'll be watching this again and again for years to come.

It's got all the timeless qualities you could ask for in a story/film. And even though some cultural references are obscure for me, a Western viewer, at the core this is a universal tale.


text:
Deze film is de moeite van het bekijken waard vanwege de visuele schoonheid en het acteerwerk, maar er is ook een interessante culturele subtekst van vervreemding. Vrouwen en acteurs (beiden bij elkaar gebracht in de ondersteunende rol van een travestiet) zijn allebei gedoemd om in China te worden veroordeeld tot onderdanige rollen. Dit maakt de onwaarschijnlijke band tussen een bejaarde straatartiest en een jong meisje nog sterker als triomf over de inheemse cultuur.
Het enige probleem dat ik met deze film had, was de neiging van de soundtrack om aan te zwellen met emoties die onnodig waren door de prestaties van de acteurs.
Een welkom alternatief voor onbevredigende zomeractiefilms.

text_en:
This movie is worth seeing for the visual beauty and moving acting alone, but there also is an interesting cultural subtext of alienation. Women and performers (both brought together in a supporting role of a transvestite opera star) are both doomed to be relegated to subserviant roles in China. This makes the unlikely bonding between an aged street performer and a young girl even stronger as a triumph over the native culture.

The only problem I had with this movie was the tendency of the soundtrack to swell up with emotion rendered unnecessary by the actors' performance.

A welcome alternative to unsatisfying summer action movies.