text: Om eerlijk te zijn, toen ik voor het eerst van dit programma hoorde, vond ik het misschien geen goed idee om een programma te maken waarin moslims racistische grappen over zichzelf maken, maar het is precies het tegenovergestelde. Ik besefte dat het programma mensen kan helpen begrijpen dat als een moslim in het echte leven een woord als dit gebruikt, dat niet betekent dat het iets terroristisch is. Het laat ook zien hoe mensen de moslims een slechte naam geven omdat ze inspelen op hun stereotiepe beeld. Door het programma te zien, zullen gewone mensen beseffen dat hoewel er slechte moslims in het programma zitten, dat niet zo is.' Dat wil niet zeggen dat we allemaal slecht zijn, we proberen gewoon van dag tot dag te leven, zoals hoe moeilijk het voor Amair was om in een vliegtuig te stappen en hoe hij woorden gebruikte als'verdwijn' of Yaser die zei dat we de concurrentie zouden wegblazen, en de mensen vatten het verkeerd op. Als moslim weet ik dat dit soort dingen meestal niet gebeuren, maar het gebeurt wel en veel mensen denken slechte dingen over moslims of Afghanistan of Irak, het is niet goed dat dingen niet zo zijn. De mensen zullen zien hoe slecht we behandeld worden door naar deze show te kijken en misschien gaan ze dan wel denken hoe de handeling is. Ik ben blij dat er zo'n show is. Er zijn veel televisieprogramma's waarin moslimmensen als terroristen worden afgeschilderd, veel mensen vinden ze grappig, naar mijn mening is het prima om het af en toe te doen omdat in zo'n beetje alles de draak wordt gestoken met wie zijn wij, dat is niet eerlijk, maar het wordt vaak gedaan en het bezorgt Muslin een slechte naam.

text_en: To be honest at the time i first heard of this show i though it may be a bad idea to make a show that makes Muslims use racial jokes on themselves but it is the Exact opposite. I realized that the show doing that can help people understand that if a Muslim uses s a word like this in real life it doesn't mean it is a terrorist thing. It also show's how people give the Muslims a bad name because they play on their stereotype, by watching the show regular people will realize that all though there may be bad Muslims out it doesn't mean we are all bad we just try to live 1 day at a time, like how hard it was for Amair to get on a plane and how he used words like "Blow up" or Yaser saying we'll blow away the competition, and people took it the wrong way. Being a Muslim i know that stuff like this don't usually happen, but they do and many people think bad things about Muslims or Afghanistan or Iraq, its not right things are not like that. people will see how we are poorly treated by watching this show and it may make them think on how the act. I am glad a show like this came on the air. There are many shows that Piotr Muslim people as terrorists,many people do find them funny to my opioion it is OK to do it now and then because prety much everything is made fun of who are we to say you can not make fun of that is unfair, but it is done to often and really gives Muslin people a bad name.


text:
Ik kan niet geloven dat de mensen dit stinkende vod grappig vonden. Als je de pogingen tot humor vervangt door wreedheid, walging en stompzinnigheid, 'There's Something About Mary', dan is er weinig reden om tot het eind te blijven. Cameron Diaz is natuurlijk heel mooi, maar dat is nooit genoeg om een film te redden. Ben Stiller doet zijn best om zich in de plot in te leven, en hij heeft duidelijk talent, maar de film is een mislukking.
Niet één van de scènes was geloofwaardig. De opnamen waren slecht getimed en slecht ingelijst. De gebroeders Farreley moeten koste wat kost worden geweerd bij het maken van films. Ik kijk op IMDB waar ze mee bezig zijn, zodat ik weet wat ik moet vermijden.
<0x3E> 2/10; de bonus komt van die ene keer dat ik glimlachte. Het is niet zo dat ik immuun ben voor humor of alleen sta in mijn mening. Mijn vrouw vond het ook vreselijk. De volgende dag keken we naar 'Rush Hour' en lachten ons suf. Die film stonk gewoon.

text_en:
I can't believe that people thought this stinking heap of trash was funny. Shifting the attempts at humor among cruelty, disgust and stupidity, 'There's Something About Mary' leaves little reason to stay until the end. Sure, Cameron Diaz is very pretty, but that is never going to be enough to save a movie. Ben Stiller tries hard to work within the plot, and is obviously very talented, but the movie is a loser.

Not once were any of the scenes believable. The shots were badly timed and poorly framed. The Farreley brothers should be kept away from making films at all costs. I check IMDB to see what they are working on just so I know what to avoid.

2/10; the bonus is from the one time I smiled. It's not like I'm immune to humor or alone in my opinion. My wife hated it, too. The next day we saw 'Rush Hour' and laughed ourselves silly. This movie just stunk.


text:
Als iemand die graag scènes naspeelt en echt geïntrigeerd was door dit fascinerende waargebeurde verhaal, was ik optimistisch toen ik deze film inging, maar er kwamen te veel obstakels in de weg van het goede verhaal dat het had moeten zijn.
DE VERKEERDE: Ik ben een fan van Robert Duvall en veel van de personages die hij heeft gespeeld, maar zijn rol hier is saai als verzekeringsinspecteur.
De dialoog is saai en de knappe Kathryn Harrold is een echte vuilnisman. Uit wat ik heb gelezen, maak ik op dat verschillende regisseurs elkaar in deze film hebben vervangen, en dat is jammer. Je kunt zien dat er iets niet klopt met het verhaal. Ik kon me ook niet 'inlaten' met de vertolking van Cooper door Treat Williams. Hij had fascinerend moeten zijn, maar hij speelde niet in deze film. Het is ook een beetje een trieste opmerking dat een man die een misdaad begaat een soort 'folkloristische held' is, maar ik geef toe dat ik ook voor die man ben gaan supporteren.
Niet alles was teleurstellend. Ik mag niet klagen over het landschap, van de weelderige, groene bossen van Oregon tot de woestijn in Arizona.
Ik zou deze film graag opnieuw gemaakt en beter gedaan zien, want het is een uniek verhaal.

text_en:
As someone who likes chase scenes and was really intrigued by this fascinating true-life tale, I was optimistic heading into this film but too many obstacles got into the way of the good story it should have been.

THE BAD - I'm a fan of Robert Duvall and many of the characters he has played, but his role here is a dull one as an insurance investigator.

The dialog is insipid and the pretty Kathryn Harrold is real garbage-mouth. From what I read, there were several directors replacing each other on this film, and that's too bad. You can tell things aren't right with the story. I couldn't get "involved" with Treat Williams' portrayal of Cooper, either. He should have been fascinating, but he wasn't in this movie. It's also kind of a sad comment that a guy committing a crime is some sort of "folk hero," but I admit I wound up rooting for the guy, too.

Not everything was disappointing. I can't complain about the scenery, from the lush, green forests of Oregon to the desert in Arizona.

I'd like to see this movie re-made and done better, because it is a one-of-a-kind story.


text: Deze film was moeilijk te pakken te krijgen, en toen ik hem uiteindelijk te zien kreeg, was de teleurstelling overweldigend. Ik bedoel, dit is een van de grote verhalen van de twintigste eeuw: een onbekende man maakt misbruik van de nietsvermoedende luchtvaartindustrie en vliegt met miljoenen aan losgeld weg zonder iemand kwaad te doen of de poging te verknoeien. Hoe kon iemand met al die ingebouwde belangstelling zo'n matte, praatzieke film maken over dit waargebeurde gebeuren? Williams is altijd interessant, maar de scenaristen gingen ervan uit dat de D.B. Cooper-personage stereotiep heldhaftig was, zoals een filmster, en wat we krijgen is een type <0xE2><0x80><0x93> zonder interessante details of inzichten in de geest van iemand die dapper genoeg en slim genoeg is om het voor elkaar te krijgen. Harrold steelt de film praktisch met haar pit en pure schoonheid, maar de echte tegenvaller was de manier waarop de plot in elkaar zat en de slappe aanpak. Jammer dat deze film zelfs maar bestaat.

text_en: This film was hard to get a hold of, and when I eventually saw it the disappointment was overwhelming. I mean, this is one of the great stories of the twentieth century: an unknown man takes advantage of the unsuspecting airline industry and GETS AWAY with millions in ransom without hurting anyone or bungling the attempt. With all of this built-in interest, how could anyone make such a lackluster, talk-laden flick of this true-life event. While Williams is always interesting, the screenwriters assumed that the D.B. Cooper persona was stereotypically heroic like a movie star, s what we get is a type-without any engaging details or insights into the mind of a person daring enough and clever enough to have pulled it off. Harrold practically steals the movie with her spunk and pure beauty, but the real letdown was in the handling of the plot and the lame direction. Shame on this film for even existing.


text:
Als ontvankelijk kind van tien vond ik de 'liefde overwint alles'-filosofie van de sitcom 'Bridget houdt van Bernie' uit de jaren zeventig leuk. Ik begreep de controverse wel, die ging over de romantische complicaties tussen een joodse taxichauffeur (David Birney) en een Ierse katholiek onderwijzer (Meredith Baxter) en beide stellen ouders (Harold J. Stone en Bibi Osterwald als Bernies ouders; Audra Lindley en David Doyle als Bridgets ouders) die problemen hebben met het huwelijk tussen Bridget en Bernie.
Als ik nu naar de serie kijk, met jaren van persoonlijke levenservaringen, sta ik er versteld van dat de serie zelfs maar een succes was voor één, zij het zeer hoog aangeslagen seizoen. Het succesvolle stuk 'Same Time, Next Year', dat Birneys afzegging zou opleveren, was een heel luchtige, oppervlakkige komedie die onder zijn eigen luchtige gewicht bezweek.
De chemie tussen Birney en Baxter viel niet te ontkennen. Maar in latere jaren hebben beide acteurs laten zien dat ze beter zijn in andere projecten (Birney in zijn kortstondige rol in 'St. Elsewhere' en Baxter in 'Family' en 'Family Ties'). Hier probeerden ze het leven tot leven te brengen in een show die veel komischer moest zijn, waardoor de complicaties van een zeer controversieel onderwerp meer diepgang hadden gekregen.
De show zond zaterdagavonden uit tussen twee krachtcentrales van CBS: 'All in the Family' en 'Mary Tyler Moore'. Beide programma's waren slim, grappig en hadden voldoende scherpte (meer nog bij het eerste dan bij het laatste) om mijn belangstelling voor de situatie en de personages vast te houden. 'Bridget houdt van Bernie' was niet erg slim en liet slechts af en toe wat gegrinnik horen.
Dit was weer een voorbeeld van een programma dat echt niet zo goed was als ik me herinnerde.

text_en:
As an impressionable 10 year old, I liked the "love conquers all" philosophy of the 70s sitcom "Bridget Loves Bernie." I did understand the controversy, which was about the romantic complications between a Jewish cab driver (David Birney) and an Irish Catholic school teacher (Meredith Baxter) and both sets of parents (Harold J. Stone and Bibi Osterwald as Bernie's parents; Audra Lindley and David Doyle as Bridget's parents) who have issues with the young couple's interfaith marriage.

Looking at the show now with years of personal life experiences, I am amazed that the show was even a success for one, albeit, highly-rated season. Created by veteran TV writer Bernard Slade, who a few years after the show's cancellation would write the successful play "Same Time, Next Year", "Bridget Loves Bernie" was a very light, superficial comedy that collapsed under its own airy weight.

There was no denying the real-life chemistry between Birney and Baxter. But, in later years, both actors have shown that they are better actors in other projects (Birney in his short-lived role in "St. Elsewhere" and Baxter in "Family" and "Family Ties"). Here, they were trying to breathe life in a show that needed a much gritter comic edge, which might have given the complications more depth to a very controversial subject.

The show aired Saturday nights between two CBS powerhouses: "All in the Family" and "Mary Tyler Moore". Both of those shows were smart, funny and had enough of an edge (more so on the former that the latter) that kept my interest in the situation and the characters. "Bridget Loves Bernie" was not very smart and only had some occasional chuckles.

This was another example of a show that really was not as good as I remembered.


text: In deze nietszeggende actiefilm speelt Lorenzo Lamas zijn gebruikelijke stoere-jongen-act, en zijn toekomstige echte leven ex Kathleen Kinmont is het lekkere ding Alexa dat hij in haar kont trapt. OJ Simpson is een rechercheur die zijn inmiddels verdwenen sympathieke publieke personage voortstuwt. Vertaling: kabeltelevisievuller. Er is niet genoeg huid om dit als een Schuldig Plezier te bestempelen.<br />In het script zitten een paar gapende gaten. Beste/Slechtste Moment: In één schokkende scène geeft OJ's partner uiting aan zijn aversie tegen het mortuarium. OJ antwoordt dat sommige lichamen behoorlijk heet zijn, of woorden van gelijke strekking. Deze vage verwijzing naar necrofilie is al beledigend genoeg, maar in het licht van de moorden die kort na de vertoning van deze film werden gepleegd, is het werkelijk ontstellend en daarom op een onbedoelde, afschuwelijke manier amusant. Ik was zo geschrokken dat ik lachte tot er champagne uit mijn neus kwam.

text_en:
SPOILER ALERT In this generic and forgettable action movie, Lorenzo Lamas does his usual tough guy/pretty boy act, and his future real life ex Kathleen Kinmont is ass kicking hot chick Alexa. OJ Simpson is a detective, coasting by on his since vanished genial public persona. Translation: cable TV filler. There isn't enough skin to qualify this as a Guilty Pleasure.

The script has some gaping holes. Best/Worst Moment: In one jarring scene, OJ's partner expresses his aversion to the morgue. OJ responds that some of the bodies are pretty hot, or words to that effect. This vague necrophilia reference is offensive enough; but in light of the murders committed shortly after this movie was released, it is truly appalling, and therefore entertaining in an unintentional, horrible way. I was so startled that I laughed until champagne came out of my nose. Now THAT'S a Guilty Pleasure. BC


text: Lorenzo Lamas speelt een cia-agent die een exotische schoonheid, Alexa, te pakken krijgt, haar dochter ontvoert en haar dwingt het tegen haar voormalige werkgevers op te nemen. O.J. Simpson speelt ook mee om het niet zo getalenteerde ensemble een greintje geloofwaardigheid te geven. Ik moet toegeven dat ik geen fan ben van Lorenzo Lamas of zijn films. Hij stinkt. Maar vergeleken met O.J. Simpson en Lamas' comateuze vrouw Kinmont lijkt Lamas op... eh, Jean-Claude van Damme. Ik heb alleen cia gezien vanwege de hernieuwde belangstelling rond het proces van O.J. Simpson, want als je ouders kabel en de extra kanalen hadden, kon je niet aan deze film ontsnappen. Als je in 1994 naar een amish-gemeenschap zou gaan, zou de een of andere idioot dit op zijn draagbare tv hebben staan. De film zelf is een verzameling slappe actiescènes en zou intrigerend zijn, hoewel de schokwaarde van O.J. Simpson die achter vuurballen aan springt en uitwisselingen met elkaar doet, wel enige onbedoelde humor zou opleveren. En waar waren Bobby Knight en Kobe Bryant om van deze film een complete kampklassieker te maken?<br />* uit 4 (Slecht)

text_en:
Lorenzo Lamas stars as some type of CIA agent, who captures some exotic beauty named Alexa, kidnaps her daughter and forces her to fight her former employers. O.J Simpson is also on board to provide a dash of acting credibility for the not so talented ensemble. I must admit i'm not a fan of Lorenzo Lamas, or his movies. He stinks. However when compared to O.J Simpson and Lamas' comatose wife Kinmont, Lamas seems like ah, Jean-Claude Van Damme. I only saw CIA because of the renewed interest around the O.J Simpson trial, you see because if your parents had cable and the extra channels, you couldn't escape this movie. in 1994 you could go to an Amish community and some moron would have this playing in their portable TV. The movie itself is a collection of lame action sequences and would be intrigue although the shock value of O.J Simpson jumping after fireballs and exchanging would be one liners do provide some unintentional humor. Also where was Bobby Knight and Kobe Bryant to make this a complete camp classic?

* out of 4-(Bad)


text: 'CIA Codenaam: Alexa' is een afgrijselijke rip van Luc Bessons klassieke film 'La Femme Nikita' (1990). De film gaat in wezen over een vrouw die door de cia wordt aangenomen en opgeleid en gedwongen is een geheime missie voor hen uit te voeren. (Zo'n beetje dezelfde verhaalstructuur als in La Femme Nikita). De acteerprestaties van Lorenzo Lamas en O.J. Simpson zijn misschien wel de slechtste uit de geschiedenis van de cinema. Lamas' 'acting' is gewoon een slechte Steven Segal-imitatie. Orenthal zien acteren in deze film is een martelende ervaring. In de film is het allemaal belachelijk: onnodige auto-explosies, mensen die door de ramen vliegen, terroristen, slechte paardenstaarten, enz. De muziek klinkt als die van David Michael Frank in _Hard to Kill_ (1990), wat het Steven Segal-thema van deze film versterkt. Er zitten veel vechtsporten in de film, en hij is vrij goed gemaakt voor een lowbudget Amerikaanse productie. De gedachteloze actie en het overdadige acteren houden nooit op, en ik moet toegeven dat ik het wel vermakelijk vond.<br />Lorenzo Lamas zag er in het begin van de jaren negentig uit als een actiester, maar hij is beslist geen actiester, daarom doet hij soaps en geen actiefilms. Mijn aanbeveling is dat je ' cia-codenaam: Alexa en in plaats daarvan 'La Femme Nikita'.

text_en:
"CIA Codename:Alexa" is an absolute horrible rip off of Luc Besson's classic film "La Femme Nikita"(1990). The film is basically about a woman who is taken in and trained by the CIA and is forced to do a secret mission for them. (Pretty much the same story structure of La Femme Nikita) The acting combo of Lorenzo Lamas and O.J. Simpson is perhaps the worst in cinema history. Lamas' "acting" is simply a bad Steven Segal impersonation. Watching Orenthal act in this film is an excruciating experience.

The writing and acting is so poor in this film at times it is laughable. There are so many action movie "conventions" in the film it is ridiculous: unnecessary car explosions, people flying thru glass windows, terrorists, bad ponytails, etc. The musical score resembles David Michael Frank's score for "Hard to Kill" (1990), which furthers the Steven Segal theme of this movie. There is plenty of martial arts in the film, and it is pretty well done for a low budget American production. The mindless action and over the top acting never lets up, and I have to admit I was mildly entertained.

Lorenzo Lamas had the look of an action star back in the early 90's but he is certainly no action star, that is why he is doing soap operas and not action blockbusters. My recommendation is that you skip "CIA Codename:Alexa" and check out "La Femme Nikita" instead.


text: Dit is echt heel erg. Lama's laten zien hoe een tweederangs acteur zijn werk doet. Maar wat het de moeite waard maakt is de scène waarin OJ een collega bij de keel grijpt alsof hij hem wil vermoorden, terwijl de jukebox een nummer speelt met de tekst 'I got the evidence on you!' (daardoor wil ik de rest van de tekst horen <0xE2><0x80><0x93> toegeschreven aan David Gregoli en Leslie Oren, maar ik kon het niet op iTunes vinden). Over in de toekomst kijken gesproken... Te grappig voor woorden. De rest van de film is te vergeten. De soundtrack en de liedjes zijn interessanter dan het script. Idem dito het vervolg. Wat de vraag oproept waarom ze <0xC3><0xBC>berhaupt een vervolg zouden maken. Ik had begrepen dat buitenlandse verkoopcijfers veel van deze B-films opbrachten. Dat zegt niet veel over de kijkgewoonten van de wereld.

text_en: This is really really bad. Lamas shows just how a second rate actor does his job. But what makes it worth watching is the scene where OJ angrily grabs a fellow cop by the throat as if to kill them while the jukebox plays a song with the lyric "I got the evidence on you!". (Makes me want to hear the rest of the lyrics - attributed to David Gregoli and Leslie Oren but i couldn't find it on iTunes). Talk about seeing into the future...Too funny for words. The rest of the movie is forgettable. The score and songs are more interesting than the script. Ditto the sequel. Which begs the question of why they would do a sequel at all. My understanding was that foreign sales drives a lot of these B movies. Doesn't say much for the world's viewing habits.


text:
Het 'wiskunde'-aspect hiervan is slechts een foefje om te proberen dit tv-programma te onderscheiden van de miljoenen andere politieseries. Het enige verlossende aspect van dit programma is Rob Morrow, hoewel zijn carrière (onverdiend) ten einde moet zijn gekomen na Northern Exposure als hij zich heeft ingeschreven voor deze flauwekul.
De lamheid van het 'wiskunde'-aspect van het programma wordt ingekapseld in een aflevering waarin Lou Diamond Phillips de hoofdrol speelt (wat alleen maar bevestigt dat dit programma het laatste toevluchtsoord van de verdoemden is). Om een voortvluchtige te pakken, gebruikt de 'wiskundige' een of andere theorie over 'bellen'. Dus geeft hij een lange verklaring dat als we de verdachte hebben gezien op plaatsen A, B en C, we de 'beltheorie' kunnen gebruiken. '... om te berekenen waar hij zou kunnen zijn. Hij doet dat allemaal op een schoolbord, of misschien met een stok in het zand (ik weet het niet meer).'
'... Hoe dan ook, als je naar het eindproduct kijkt, nam hij in feite drie plekken, en hij koos een punt precies in het midden en zei: "Ok, wiskundig gezien is dit de plek waar we de voortvluchtige het meest waarschijnlijk zullen vinden." Op dat punt wijst een andere figuur: "O, dat punt is toevallig ook de hut waar die vent vroeger woonde.'" Is dat wiskunde? Het is niet eens verband leggen-met-de-puntjes-op-het-bord!!! Dit programma doet me denken aan de wiskundeleraar met wie ik in het bankwezen heb gewerkt, die een wiskundige analyse kon maken die hij kon gebruiken om te 'ondersteunen'. Het zijn punten waar iedereen het al over eens was door een minder ingewikkelde analyse of door gezond verstand.
<0x3E><0x3E> Zo zie je maar <0xE2><0x80><0x93> als je een hamer bent, ziet alles eruit als een spijker. Ik kan niet wachten tot ze het NUMB3RS-team op OSAMA zetten... Ze zullen calculus gebruiken, midden in de bergen een luchtaanval uitvoeren en Osama raken zonder zelfs maar een kras te maken op de vijf kinderen die hij als menselijk schild gebruikt... want hé... het gaat allemaal om de getallen.
<0x3E><0x3E> Volkomen belachelijke tv-serie.

text_en:
The "math" aspect to this is merely a gimmick to try to set this TV show apart from the millions of other cop shows. The only redeeming aspect to this show is Rob Morrow, although his career must have been (undeservedly) waning after Northern Exposure if he signed up for this schlock.

The lame-ness of the "math" aspect to the show is encapsulated in one episode co-starring Lou Diamond Phillips (which just confirms that this show is the last refuge of the damned.) In order to catch a fugitive, the "mathematician" uses some theory about "bubbles". So, he gives this long explanation that, if we have seen the suspect in places A, B and C, then we can use "bubble theory" to calculate where he might be. He does this all on a chalkboard, or maybe with a stick in the dirt (I cant remember).

Anyway, when you look at the finished product, he basically took three spots, and picked a point right in the middle and said "Ok, mathematically, here's where we are most likely to find the fugitive." At which point, one other character points out "Oh, that point also happens to be the cabin where the guy used to live." Is that math? Its not even connect-the-f**k**g-dots!!! This show reminds me of the math major I used to work with in banking who had a mathematical analysis he could do to "support" points that every one else had already agreed on through either less-complex analysis or basic common sense.

It just goes to show -- When you're a hammer, everything looks like a nail. I can't wait til they stick the NUMB3RS team on OSAMA... They'll use calculus, call an airstrike in the middle of the mountains, and hit Osama and not even scratch the five children he uses as human shields... cuz hey... its all about the numbers.

Totally ludicrous TV show.


text:
Nadat ik een stuk of tien afleveringen had gezien, besloot ik het programma te laten voor wat het was, omdat het op een onrealistische manier laat zien wat wiskundig modelleren is. In de afleveringen die Charlie zou voorspellen over het toekomstige gedrag van individuen met behulp van wiskundige modellen, dacht ik dat er grapjes werden gemaakt over mijn beroep. Ik ben geen wiskundige, maar een scheikundig ingenieur, maar ik werk wel veel met wiskundige modellen. Dus zal ik de leek proberen uit te leggen waarom wat wordt getoond veel weg heeft van een sprookje.
Ten eerste is het kiezen van het juiste model om een situatie te voorspellen een veeleisende taak. Charlie Eppes wordt als een genie beschouwd, maar zelfs hij zou heel wat tijd moeten besteden aan het zoeken naar een geschikt model, speciaal om te proberen te raden wat iemand in de nabije toekomst zal doen of waar hij zal zijn. Individuen zijn grillig en lukraak, er bestaat geen model voor. Isaac Asimov heeft er in de jaren vijftig zelfs over geschreven. Zelfs als er een model bestond voor een bepaald soort individu, zou het een waarschijnlijkheidsmodel (stoïsch) zijn, wat betekent dat het een goede kans heeft een verkeerde voorspelling te doen.
Ten tweede, als het juiste model voor iemand of een situatie wordt gevonden, moeten de parameters van het model bekend zijn. Deze parameters zijn de constanten van de vergelijkingen, zoals de zwaartekrachtversnelling (9). 8 m/s2) en zijn vaak niet gemakkelijk vast te stellen. Nogmaals, Charlie Eppes zou meer dan geniaal moeten zijn om de juiste parameters te kennen voor het model dat hij uitkiest. En nadat het model en de parameters zijn gekozen, zouden ze getest moeten worden. Vreemd genoeg is dat niet het geval en passen ze als door een wonder precies in de voorspelde situatie.
Ten derde wordt een heel belangrijk aspect van het modelleren bijna altijd over het hoofd gezien, niet alleen door Numbers, maar ook door sciencefictionfilms: de rekenkundige inspanning die nodig is om deze modellen op te lossen. Als je Excel probeert een complex model met veel vergelijkingen en variabelen op te lossen, zul je merken dat je een herculeswerk verricht. Zelfs als Charlie Eppes de juiste software heeft om zijn modellen op te lossen, zit hij misschien opgescheept met hardware die vreselijk langzaam is. En zelfs met de juiste software en hardwarecombinatie kan het heel goed dagen duren voordat de oplossing van het model is bereikt. Hij lost ze onmiddellijk op! Ik zou zijn computer kunnen gebruiken bij mijn onderzoek, daar zou ik heel blij mee zijn.
Als drama is het verre van de beste show. De personages zijn enigszins gestereotypeerd, maar in de verste verte niet zo grappig als die in de Big Bang-theorie. De misdaden zijn saai en door de manier waarop Charlie Eppes ze oplost, lijkt de FBI soms behoorlijk incompetent.
Voor een leek zou de show kunnen werken. Voor anderen maakt de manier waarop dingen worden aangepakt het moeilijk om te slikken!

text_en:
After watching a dozen episodes, I decided to give up on this show since it depicts in an unrealistic manner what is mathematical modeling. In the episodes that Charlie would predict the future behavior of individuals using mathematical models, I thought that my profession was being joked about. I am not a mathematician, instead a chemical engineer, but I do work a lot with mathematical models. So I will try to explain to the layman why what is shown is close to "make-believe" of fairy tales.

First, choosing the right model to predict a situation is a demanding task. Charlie Eppes is shown as a genius, but even him would have to spend considerable time researching for a suitable model, specifically for trying to guess what someone will do or where he will be in the near future. Individuals are erratic and haphazard, there is no modeling for them. Isaac Asimov even wrote about that in the 1950's. Even if there were a model for specific kind of individual, it would be a probabilistic (stoichastic) one, meaning it has good chance of making a wrong prediction.

Second, supposing the right model for someone or a situation is found, the model parameters have to be known. These parameters are the constants of the equations, such as the gravity acceleration (9.8 m/s2), and often are not easy to determine. Again, Charlie Eppes would have to be someone beyond genius to know the right parameters for the model he chooses. And after the model and the parameters are chosen, they would have to be tested. Oddly, they are not, and by miracle, they fit exactly the situation that is being predicted.

Third, a very important aspect of modeling is almost always neglected, not only by Numbers, but also by sci-fi movies: the computational effort required for solving these models. Try to make Excel solve a complex model with many equations and variables and one will find doing a Herculean job. Even if Charlie Eppes has the right software to solve his models, he might be stuck with hardware that will be dreadfully slow. And even with the right software/hardware combination, the model solution might well take days to be reached. He solves them immediately! I could use his computer in my research work, I would be very glad.

As a drama, it is far from being the best show. The characters are somewhat stereotyped, but not even remotely funny as those in Big Bang Theory are. The crimes are dull and the way Charlie Eppes solves them sometimes make the FBI look pretty incompetent.

For some layman, the show might work. For others, the way things are handled makes it difficult to swallow!


text:
Als technicus moet ik zeggen dat het eerste seizoen van deze serie erg veelbelovend begon. De meeste toegepaste wiskunde was enigszins plausibel, en de relaties tussen de gebroeders Eppes en hun vader gaven de serie een interessant tintje.
Maar na het eerste seizoen begon de serie erg te devalueren. Het grootste deel van de wiskunde en de technologie die bij het oplossen van misdaden worden gebruikt, is nu volslagen koeterwaals en erg lachwekkend voor alle mensen die echt betrokken zijn bij wetenschap en technologie. De betrokkenheid van de acteurs voelt nog steeds goed en ik kan me voorstellen dat er nog steeds aardig wat geld in zit om elke aflevering te produceren, maar uiteindelijk is dit teruggebracht tot een zeer onplezierig smakend gerecht dat een mengeling is van een actiethriller en een politieserie in CSI-stijl.
Als je ernaar gaat kijken, neem dan alleen het eerste seizoen en misschien delen van het tweede. Daarna zou ik mijn tijd niet verspillen. Zelf heb ik het programma halverwege seizoen 3 gegeven.
Seizoen 1-8 sterren seizoen 2-5 sterren seizoen 3-3 sterren
Laten we dat samenvatten tot 4 sterren. Aangezien Charlie zijn wiskunde niet meer kent, zal ik het uitleggen.' Ik maak me ook niet druk om de correctheid van de mijne.

text_en:
As an engineer, I must say this show's first season started out very promising. Most of the applied mathematics were somewhat plausible, and the relationships portrayed between the Eppes brothers and father gave the show an interesting edge.

But after the first season, the show started degrading, heavily. Most of the mathematics and technology used in crime solving is now utter gibberish and very laughable to all people involved in science & technology for real.

The involvement from the actors still feels okay and I can imagine a fair amount of money is still going into producing each episode, but in the end, this has degraded to a very unpleasantly tasting dish which is a mix of a grade C action thriller and CSI style cop show.

If you are gonna watch it, go for only the first season and possibly parts of the second. Thereafter I would not waste my time. Myself, I gave the show up midway through season 3.

Season 1 - 8 stars Season 2 - 5 stars Season 3 - 3 stars

Let's sum that up to 4 stars. Since Charlie doesn't know his math anymore, I won't bother with the correctness of mine either.


text: Hier, laat me met mijn handen boven het toetsenbord zwaaien, ik zal je vertellen welke salade ze gaat bestellen. Steeds weer opnieuw, het werkt als een tovermiddel: hij is zo'n genie, godbetert, hoe doet hij het? mijn bullshitdetector freakt als ik zelfs maar langs dit programma kom als ik de kanalen afspeur, ik moet heel voorzichtig zijn (het is de laatste tijd veel te vaak nuttig, dus ik heb er geen behoefte aan dat het wordt onderbroken door idiote onzin als dit... voorzichtig met die afstandsbediening!). Moet dit soms een of andere fascistische propaganda zijn om de mensen te laten geloven in een of ander onzichtbaar rijk van ubermannelijke controle en heerschappij? of wat? waarom bestaat het?<br /><0x3E><0x3E> dit is de meest onnozele show, volkomen ongeloofwaardig en gekunsteld, en ik begrijp niet waarom het bestaat. Het is nog steeds in de lucht. Misschien dat nerds het niet zo nauw nemen met ZO veel betere programma's (Sarah Connor Chronicles, True Blood), maar laat die onzinnige kletspraat maar voor wat het is. programma's als Firefly (als die er waren) vallen na een seizoen weg, maar dit soort stompzinnige onzin waar geen greintje logica in zit, blijft gewoon doorgaan.

text_en:
here, let me wave my hands over the keyboard, i'll tell you what salad she's going to order. over and over, works like a charm: he's such a genius, omg how does he do it? my bullshit detector freaks if i even pass this show when i'm scanning channels, I have to be very careful (these days it's useful far too often, so I don't need it getting broken on idiotic crap like this...careful with that remote!). is this supposed to be some fascist propaganda to make people believe in some invisible realm of uberman control and mastery? or what? why does it exist??

this is THE most inane show, completely unbelievable and contrived, and I cannot understand why it's still on the air. so may geeks give SO much better shows such a hard time (Sarah Connor Chronicles, True Blood), but give this nonsensical drivel a pass. shows like Firefly (if there were any like that) fall away after a season, but mindless stuff like this that makes zero logical sense just keeps marching on. yeccch.


text:
Commentaar bederft <0xE2><0x80><0x93>* Ik hield me nog maar net vast aan dit programma als afspraak-tv toen ze die irritante muziek begonnen te draaien onder ELKE SCENE, toen Don Epps gemiddeld bijna een schietpartij per zaak had, toen de nasale Diane Farr duidelijk zwanger was (maar dat viel ons niet op) en toen Colby nog f******** ************ ******************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************** Niet als voornoemde gek met zijn ogen knippert, wegkijkt, zijn hoofd laat zakken, zijn ogen sluit; zelfs niet als hij omhoogkijkt naar de glasvezelkabel die 20 seconden lang als een stripper op een paal langs het plafond kronkelt.
Toen kwam de scène die me liet weten dat ik het heerlijk vind om te leren van de mollige, slonzige maar zeer charmante Charles Epps en zijn sexy sidekick/liefdes interesse Amita, maar dat mijn vrijdagavonden beter besteed kunnen worden als ik andere dingen te doen heb. Don geeft David het'stresswoord', de code voor 'het gaat mis'; David is klaar, ze doen het licht uit, laten de lift zakken, maken de gek aan het schrikken en....

David KAN NIET DISARM/KILL/BESCHERMEN DE NUT-JOB. De slechterik eindigt met twee wapens, David eindigt met een schot.
Ik ben klaar. Ik hoop dat de numb3rs leuk zijn.

text_en:
***Comments contain spoilers*** I was barely holding on to this show as appointment TV when they started the annoying music under EVERY SCENE, when Don Epps was averaging almost a shooting per case, when the very nasally Diane Farr was obviously pregnant (but we weren't to notice) and when Colby was a f*****g TRIPLE agent. But now, in tonight's episode,David is trapped with a paranoid, nut job who is an OBVIOUS amateur with a gun, in an elevator and....HE CAN'T DISARM HIM. A trained, experienced field agent who has been 1st through the door many times and is experienced in hand-to-hand fighting, CAN'T TAKE OUT A NUT JOB. Not when said nut job blinks, looks away, drops his head, closes his eyes; not even when he looks up at the fiber optic wire wriggling around the ceiling like a stripper on a pole for 20 seconds.

Then the scene came that let me know that as much as I enjoy learning from the chubby, frumpish but very charming Charles Epps and his sexy sidekick/love interest Amita, my Friday nights will be better spent otherwise engaged. Don gives David the "distress word" that is the code for "The s**t is about to go down"; David is ready, they kill the lights, drop the elevator, startle the nut job and......

David CANNOT DISARM/KILL/BEAT INTO SUBMISSION THE NUT JOB. The bad guy ends up with BOTH GUNS, David ends up SHOT.

I'm done. Hope the NUMB3RS are fun.


text:
Aangezien 'Rugrats' in de afgelopen drie of vier jaar van de categorie goede en grappige tekenfilmseries is afgedwaald naar een middelmatige en in feite ronduit afgrijselijke serie voor tweejarigen, zouden de tirannen van Klasky-Csupo toch wel door hun ideeën heen moeten zijn. Nadat ze alle personages hebben afgestompt, er nog stommere nieuwe bij hebben verzonnen, sommige stemmen hebben vervangen (hoewel ik Nancy Cartwright wel mag, ze is NIET Chucky Finster!) en geen gevoel voor continuïteit hebben (ex.: in een Kimi-aflevering die ik laatst heb gezien, kregen Tommy en Chucky allebei een nieuwe pup; maar in de volgende aflevering komen de genoemde honden niet voor), zou je denken dat de makers de show om genade zouden kunnen vermoorden. Maar neeeee.
Het enige wat ik over deze special wil zeggen is dat hij waardeloos is! Hoewel niet zo afschuwelijk als de Kimi-episodes, is iedereen nog dommer dan ze waren, met inbegrip van opa (mijn god! Hij was vroeger het beste personage van het programma, maar nu heeft hij geen echt doel meer). Het einde is nodeloos slap en het enige verschil tussen dit en andere beroerde nieuwe afleveringen ('98-'01) is dat de kinderen met volwassenen kunnen omgaan. Wauw, wat leuk!
Helemaal geen sterren voor 'De ruches zijn allemaal gegroeid'. Klasky-Csupo, vernietig dit programma alsjeblieft voordat het nog erger wordt.

text_en:
Since "Rugrats"' falling from the category of good and funny cartoon series to a mediocre and indeed outright horrible fare for two year olds in the past three or four years, obviously the tyrants at Klasky-Csupo should be out of ideas. After dumbing down all of the characters, adding even stupider new ones, replacing some voices (though I like Nancy Cartwright, she is NOT Chucky Finster!), and having no sense of continuity (ex.: in a Kimi episode I watched the other day, Tommy and Chucky each got a new puppy; but it subsequent episode, the aforementioned dogs never appear), you'd think the creators could kill the show for mercy. But noooo.

All I will say concerning this special is that it sucks! While not as horrible as the Kimi episodes, everyone is even stupider than they were, including Grandpa (my God! He used to be the best character on the show, but now, he has no real purpose). The ending is needlessly fluffy, and the only thing different between this and other crappy new episodes ('98-'01) is that the kids can interact with adults. Whoa, what fun!

No stars at all for "The Rugrats All Growed Up". Klasky-Csupo, please DESTROY this show before it gets any worse.


text:
Het is een beetje vreemd dat een verhaal dat zich afspeelt in een deel van Oslo waar een zeer hoog percentage van de plaatselijke inwoners een Aziatische achtergrond heeft, niet eens een Aziatische of Amerikaanse persoon laat zien, zelfs niet als figurant. Dat feit beschrijft waarschijnlijk de Noorse rassenverhoudingen in het algemeen.
<0x3E> NIET BESCHIKBAAR <0xE2><0x80><0x93> ALLEEN EEN BRIEF DESCRIPTIE.
<0x3E> Buddy speelt vier jonge mensen die in een flat in Oslo wonen. De hoofdrolspelers zijn twee jonge mannen die er niet in slagen hun leven op een serieuze manier te leiden, en je zou kunnen zeggen dat de film zou kunnen gaan over besluiteloos zijn en het vermijden van verantwoordelijkheid <0xE2><0x80><0x93> een soort angst om volwassen te worden. Het verhaal gaat over typische tienerdromen en -fantasieën en lifestyle-rolmodellen. Dat is het cliché. Hoewel het verhaal een beetje grappig is, is de acteerprestaties goed en als 'jongeling' kan je je min of meer identificeren met de personages die zich in 'waanzinnige' situaties en gecompliceerde liefdessituaties bevinden, vind ik het verhaal of de personages niet erg geloofwaardig. Te gepolijst en te weinig diepgang. Deze film gebruikt alle klassieke publiekstrucs om een onderhoudende film te maken met evenveel intellectuele diepgang als 'Friends' (ja, die serie op tv).
Heeft de Noorse film eindelijk zijn identiteit gevonden?: Publiek dat het publiek behaagt in bekende Amerikaanse stijl.
Wat dacht je van Lukas Moodyssons Tillsammans (Samen).

text_en:
It a bit peculiar that a story that is placed in a part of Oslo where a very high percentage of the local residents is from an Asian background does NOT EVEN SHOW ONE ASIAN OR AFRICAN person, not even as an extra. That fact probably describes Norwegian race relations in general. - However.

NO SPOILERS - ONLY A BRIEF INTRODUCTORY DESCRIPTION:

Buddy portrays four young people living in a flat-share in Oslo. The protagonist are two young men that don't manage to direct their life in any serious fashion, and one might say that the film could be about being indecisive and avoiding responsibility - a sort of fear of growing up. The narrative plays on typical teenage dreams and fantasies and lifestyle role models. Quite the cliché. Although the story is mildly funny, the acting is good and as a 'young person' one can sort of identify with the characters `crazy' situations and complicated love affairs, I don't find the story or the characters very believable. To polished and lacking in depth. This film uses all the classic audience pleasing tricks to make an entertaining film that has as much intellectual depth as `Friends' (yes that show on TV).

Has Norwegian film finally found its identity?: Audience pleasers in well known American style.

How about watching Lukas Moodysson's Tillsammans (Together).


text: Ik ben een liefhebber van kunstzinnige films, maar helaas moet ik deze film als pretentieuze kletskoek bestempelen. Het gaat tergend langzaam om een niet-bestaand plot te ontwikkelen dat gebaseerd is op een veelbelovend uitgangspunt, de ervaring is, laten we zeggen, een poging. Zelfs na slechte films heb ik het gevoel dat ik iets heb geleerd, of van een aspect heb genoten, maar er was niets om te waarderen. Het uitgangspunt was niet oninteressant, maar de film begint en eindigt daar. Het acteerwerk was oké, hoewel de personages uitermate saai waren. Als de hoofdpersoon op zo'n vermetel doel mikt, is ze ontzettend leeg. Jammer. Gewoonlijk geniet ik van films die geen formulering hebben, maar gebrek aan formulering moet niet verward worden met nul inhoud.

text_en: I'm a fan of arty movies, but regretfully I have to report this movie to be pretentious drivel. Agonisingly slow to develop a non-existent plot based on a promising premise, the experience is, shall we say, trying. Even after bad movies I feel that I learn something, or enjoyed some aspect, but there there was nothing to appreciate. The premise was not uninteresting, but the movie starts and ends there. The acting was OK, though the characters were utterly boring. For the protagonist to aim at such an audacious goal, she is mightily empty. Pity. I usually enjoy movies that are unformulaic, but lack of formula should not be confused with zero content.


text: Ik moet toegeven dat ik deze film heb gemaakt in de veronderstelling dat er iets zou moeten gebeuren, behalve het dode lichaam in de eerste scènes... en dat ze hem zou moeten dumpen. Ik had het mis. Het was een bioscoopverbeelding van Betty hit the Beach, ingelijst voor het eerste deel door Mordant Morven. Het kan me echt niet schelen wat jonge meisjes uit Schotland tegenwoordig doen, wie ze neuken, wat voor drugs ze gebruiken. Voor mijn geestesoog was de wandeling door de Cabo de Gata in Andalucia aangenaam en zeker het hoogtepunt voor mij. Het dieptepunt was de afvoerloods voor haar dode vriendje. Toen de film ten einde liep, had ik twee gedachten... 1. Is dat alles? 2. Nu begrijp ik waarom haar vriendje zelfmoord heeft gepleegd. Ik noem het anders. 'Blote Bitch Verveling, of Wat ik deed op mijn reis naar Spanje.' Ik ben zo'n sufferd dat ik die dingen er zomaar uitflap.

text_en: I have to admit that I stuck this one out thinking something would have to happen, besides the dead body in the first scenes... and her disposal of him. I was wrong. It was a cinema verite of Betty hits the Beach encased for the first part by Mordant Morven. I really don't care what young lassies from Scotland do these days, who thy screw, what drugs they take. Visually, the stroll through the Cabo de Gata in Andalucia was pleasant and surely the high point for me. The nadir was the chop shop for her dead boyfriend. As the movie came to a close I had two thoughts... 1. That's all there is? 2. Now I see why her boyfriend killed himself. Rename it. "Bare Bitch Boredom, or What I did on my trip to Spain." I'm such a sucker for sticking these things out.


text:
Lynne Ramsey maakt boeiende beelden en Samantha Morton kan met een gebaar gevoel oproepen. Dus wat een verspilling om te ontdekken dat hun talenten verspild worden aan deze welgemanierde, pretentieuze leeuwerik.
Ramsey kan Callar niet tot leven wekken. Haar pogingen zijn te kunstig en te indirect. Herhaaldelijk blijft haar camera hangen op lange, stille opnamen van de kwellende actrice, alsof Mortons uitgewiste blik alleen al karakter zou kunnen geven. We bevinden ons in een blanco Warholiaanse hel van genotzucht: voor een film die minuten overheeft om insecten over de vloer te laten kruipen, zou je denken dat hij de hoofdpersoon wat meer inhoud zou kunnen geven. Maar hoe moet dat als ze zelden iets zegt? Zonder de inwendige monoloog van de roman is de celluloid Morvern Callar niemand. Geen wonder dat Ramsey Morton vaak laat uitkleden.
De eerste tien minuten waren zo indrukwekkend geacteerd, opgenomen en bewerkt dat mijn hoop de pan uit rees. Geef de film dat maar: hij weet hoe hij beloften moet doen, zo niet hoe hij ze moet houden.

text_en:
Lynne Ramsey makes arresting images, and Samantha Morton can summon feeling with a gesture. So what a drag to discover their talents wasted on this mannered, pretentious lark.

Ramsey can't bring Callar to life. Her attempts are too arty and oblique. Repeatedly her camera lingers on long silent shots of the agonizing actress as if Morton's obliterated gaze alone could supply character. We are in a blank Warholian hell of self-indulgence: for a film that has minutes to spare on bugs crawling across the floor, you might think it could get round to fleshing out its protagonist. But how will it do so if she rarely speaks? Without the novel's interior monologue, the celluloid Morvern Callar is nobody. Small wonder Ramsey has Morton undress often.

That said, the first ten minutes were so impressively acted, shot and edited that my hopes were soaring. Give the film that much: it knows how to make promises, if not how to keep any.


text:
Als een film van een boek zinloos en onbegrijpelijk lijkt, kan de oorzaak onveranderlijk in het boek worden gevonden: het was om te beginnen al zinloos, of het punt is niet gemakkelijk over te brengen op film, of de film miste het punt, wat het meest voorkomt en het gemakkelijkst is, vooral als het punt niet gemakkelijk te definiëren is. Het boek _Morvern Callar_ heeft een punt; iedere lezer van het boek moet dat hebben gevoeld en het gevoel hebben gehad dat hij het had, maar ik vermoed dat de meesten van hen het niet onder woorden konden brengen. Ik weet zelf niet zeker of ik dat kan, maar misschien komt het hierop neer, of op iets dergelijks: dingen komen, dingen gaan, zo is het leven, maar wij gaan door, of in ieder geval sommigen van ons - mensen als Morvern - gaan door. Een meer erudiete criticus zou ongetwijfeld een adequatere definitie kunnen geven. Maar het belangrijkste is dat er een punt is - misschien is de som van het hele verhaal het punt - en dat dit het belangrijkste zou zijn geweest om in het oog te houden en over te nemen bij het inpassen van het verhaal in de film. De maker van deze film heeft het punt kennelijk gemist en maakt er geen eigen punt voor in de plaats; en dus gaat de film over niets.
Dit is niet de gebruikelijke klacht van een boekenliefhebber dat zijn favoriete tekst is geschonden. De verdienste van het boek is iets wat ik met tegenzin heb toegegeven: toen ik het las, vond ik het een verdomd vervelend boek, en een aanleiding om de auteur een schop onder zijn kont te geven en hem te dwingen het werk af te maken. Het verhaal wordt verondersteld het werk te zijn van de half ontwikkelde Morvern, maar die illusie wordt voortdurend verdreven door een tiental verschillende soorten literaire effecten, alsof de schrijver met zijn pen in haar zit te porren; er zijn tegenstrijdigheden in stijl en toon, alsof verschillende delen op verschillende tijdstippen zijn geschreven; en eventuele conclusies die ik over Morvern kon trekken, moesten aarzelend blijven, omdat het onzeker was welke implicaties de schrijver wel en niet bedoelde. Bijvoorbeeld, ondanks Morverns zelfbeeld als raver, heb ik ongelijk als ik zeg dat ze uiteindelijk in wezen een Schots arbeidersmeisje blijft, en onder haar verpakking van muziekdownloads niet zo verschillend is van die van generaties geleden? Hoe dan ook, ondanks mijn ergernis over de schrijver kon ik niet ontkennen dat zijn boek me was bijgebleven; en wat ik niet uit mijn hoofd kon zetten was de houding van zijn personage, haar kijk op de wereld, die bijna even levendig was als een portret van Goya. Morvern is het soort persoon dat altijd in aanraking komt met zowel komische als afschuwelijke situaties; soms nodigt ze ze uit, maar vaker landen ze op haar, als vliegen, zodat een groot deel van haar leven bestaat uit een soort onhandig maar gracieus doorploeteren, onbewust praktisch en onbewust filosofisch - en dat is nog te zwak uitgedrukt. Het complex van incidenten en van Morverns persoonlijkheid. De antwoorden op die vragen zijn de essentie van het boek en de prestatie ervan, want anders zou het moeilijk zijn om een dwarsdoorsnede van het bestaan te geven. Ondanks mijn afkeer van het boek zie ik dat wel in.
De Morvern die zojuist is beschreven, is niet de Morvern uit de film, of als dat wel zo is, wordt het grootste deel van haar buiten beeld gehouden. Een actrice die goed bij het personage zou hebben gepast, als ze de juiste leeftijd op de juiste tijd had gehad, is Angharad Rees uit de oude tv-serie 'Poldark'. Samantha Morton lijkt me dan een goede casting: ze is eigenlijk net zo'n soort actrice, en in een van haar eerdere films, 'Jezus' Zoon' Ze speelde een meisje dat met een paar aanpassingen in dit meisje veranderd had kunnen worden. Jammer genoeg bleek dat ze niet het personage uit het boek had om te spelen. Om te beginnen is het boek een boek dat, als het gedramatiseerd moet worden, praktisch schreeuwt om monologen van de hoofdpersoon voor het publiek; zonder haar commentaar, haar gezichtspunt, haar stem, verliest het verhaal het grootste deel van zijn betekenis. Het is er nog meer door verloren gegaan doordat de adapter het heeft ontdaan van zijn komische en afschuwelijke elementen. Ook de reacties van Morvern (of die nu geamuseerd of afwijzend waren, afhankelijk van haar stemming) ontbreken, en de voorvallen hebben geen reden meer om in het verhaal voor te komen. Kortom, de filmmaker koos om de een of andere reden voor de verfilming van een levendige, scherpzinnige, komische roman, en koos als typerende beeldspraak voor een beeld van mevrouw Morton die wegkwijnt in een artistiek getemperde melancholie; alsof het uitje waarvoor Morvern zich opgeeft, een rondleiding door de stations van het kruis is. Dat is helemaal niet waar het boek, of de Morvern van het boek, over ging. Daar komt nog bij dat de Morvern van de film geen Schotse is (de actrice zei in een interview dat ze Schotse voorouders had). Ik had de tijd om het accent te bestuderen) en dat zou ze moeten zijn: het is belangrijk dat zij, haar familie en haar vriendinnen allemaal van één plek komen. En ten slotte mist de film het einde van het verhaal: Morvern geeft alles uit wat ze heeft en komt thuis in de ijzige duisternis: het is winter, de dam is bevroren, de stroom is uitgevallen en het café is donker. Zonder dit, zonder de rest, blijft er een mislukte kunstfilm over, een dode film, over een onderwerp waarvan de kracht juist lag in haar weigering, of aangeboren onvermogen, om ooit toe te geven aan het feit dat ze dood was.

text_en:
When a movie of a book seems pointless and incomprehensible, the cause can invariably be found in the book: either it was pointless to start with, or the point is one not easily conveyed to film, or the movie missed the point, which is the most frequent of these results, and the easiest to happen, especially when the point is one not easily defined. The book "Morvern Callar" has a point; every reader of the book must have felt this, and felt as if he had gotten it; but I suspect most of them could not state it in words. I'm not sure I can, myself, but perhaps it comes to this, or something like it: Things come, things go, such is life, but we carry on; or at any rate some of us--people like Morvern--do. No doubt a more erudite critic could construct a more adequate definition. But the important fact is that there is a point--possibly the sum of the entire story is the point--and that this would have been the main thing to keep in view, and to carry over, in adapting the story to film. The maker of this film evidently missed the point, and doesn't substitute one of her own; and so the film is about nothing.

This is not the usual complaint of a book-lover that his favorite text has been violated. The merit of the book is something I conceded grudgingly: in reading it I found it a bloody nuisance, and an occasion for kicking the author in the pants and getting him in to finish the job properly. The narrative is supposed to be the work of the half-educated Morvern, but that illusion is constantly dispelled by a dozen different types of literary effect, as if the author were poking at her with his pen; there are inconsistencies of style and tone, as if different sections had been composed at different times; and any conclusions I could reach about Morvern had to remain tentative because it was uncertain which implications the author intended and which he did not: for instance, despite Morvern's own self-characterization as a raver, am I wrong that in the end she remains essentially a working-class Scots girl, and beneath her wrapping of music downloads not so different from those of generations past? In any case, despite my irritation at the author, I couldn't deny that his book stuck with me; and what I couldn't get out of my head was his character's attitude, her angle on the world, which was almost as vivid as a Goya portrait. Morvern is the kind of person who's always encountering situations at once rather comic and rather horrible; occasionally she invites them but more often they land on her, like flies, so that much of her life consists of a kind of gauche but graceful slogging-through, unconsciously practical and unconsciously philosophical--and that doesn't begin to describe it idiosyncratically enough. The complex of incidents and of Morvern's responses to them are the substance of the book, and its achievement, in exposing a cross-section of existence it would be difficult to illuminate otherwise; for all my dislike of the book, I can see this.

The Morvern just described is not the Morvern of the movie; or if it is, most of her is kept offscreen. An actress who might have been a good fit for the character, had she been the right age at the right time, is Angharad Rees, from the old TV series "Poldark". Samantha Morton, then, would seem like good casting: she's rather the same sort of actress, and in one of her earlier movies, "Jesus' Son", she played a girl who with a few adjustments could have been turned into this one. Unfortunately, as the film turned out, she doesn't have the character from the book to play. For one thing, the book is one that, if it is to be dramatized, virtually cries out for monologues by the main character to the audience; without her comments, her perspective, her voice, the story loses most of its meaning. It has lost more of it in that the adaptor has expurgated it of its comic and horrible elements: the most memorable incidents from the book are curtailed before they turn grotty, and so Morvern's responses (whether of amusement or distaste, depending on her mood) are missing too, and the incidents no longer have a reason for being in the story. In short, the filmmaker chose for some reason to turn a brisk, edgy serio-comic novel into a genteel art TV film, and chose as her typical image one of Ms. Morton languishing in a artistically shaded melancholy; as if the outing Morvern signs up for were a tour of the Stations of the Cross. This isn't at all what the book, or the Morvern of the book, was about. For another thing, the Morvern of the movie isn't Scottish (the actress said in an interview she hadn't had time to study up the accent), and she ought to be: it's important that she, her family, and her mates are all from a single place. And finally the film is missing the end of the story: Morvern's spending all she has and coming home to icy darkness: it's winter, the dam has frozen, the power has gone out, and the pub is dark. Minus this, and minus all of the rest, what's left is a failed art film, a dead film, about a subject whose strength lay precisely in her refusal, or native inability, ever to give in to being dead.


text:
Het was waarschijnlijk gewoon mijn dvd, maar ik zou niemand aanraden om te proberen dit beeld op een dvd te bekijken.
Ik moest het geluid van mijn tv op het hoogst mogelijke volume zetten om ongeveer tachtig procent van de dialoog te kunnen horen. Een deel van het gesprek bleef onhoorbaar. Als je uit Schotland komt, heb je misschien een kans, zij het een kleine.
Mensenstemmen werden overstemd door bijna alle omgevingsgeluiden, waaronder het uitpakken van een pakje, voetstappen, zelfs het roken van een sigaret. Ik kan je garanderen dat ten minste een van je buren de politie zal bellen als het geluid van de televisie te hard wordt, en dat je jezelf zult verwonden als je naar de afstandsbediening duikt om het geluid zachter te zetten.
Er is kunst en er is kunst, zelfs op het gebied van audiomixen. Maar deze poging zou in een tijd van oorlog aan internationale criteria voldoen om als een gruweldaad te worden aangemerkt.
Na ongeveer een halfuur gaf ik het op, want ik had ook niets anders in de film gezien dat de zaak kon goedmaken.

text_en:
It was probably just my DVD---but I would not recommend that anyone try to watch this picture on a DVD.

I had to turn up the volume on my TV to the highest possible level, in order to hear about 80 percent of the dialog. Some of the talking still remained sub-audible. If you're from Scotland, you might have a chance, albeit a slim one.

Peoples voices were drowned out by nearly all ambient sounds, including unwrapping a package, footsteps, even puffing on a cigarette.

With the volume turned up to a level at which voices can be heard, I can guarantee that at least one of your neighbors will phone the police when the scene changes to a loud environment, such as a disco. And that you will injure yourself diving for the remote to turn it back down.

There is art and there is art, even in the field of audio mixing. But this effort, in a time of war, would meet international criteria to be classified as an atrocity.

After about a half hour, I gave up, having seen nothing else redeeming in the picture, either.


text:
Er zijn een heleboel pretentieuze mensen die zullen doen alsof dit een of andere prachtige betekenis heeft, en dat onwetende idioten zoals ik het niet 'begrijpen'. Dat betekent natuurlijk dat we ons maar beter bij Hollywood-onzin kunnen houden.
Er staan alle, ahum, artistieke clichés in het boek <0xE2><0x80><0x93> ik denk dat het maar goed is dat de regisseur een van de uitverkorenen is. Bijna een parodie op zichzelf die in zijn eigen pretentie verzuipt.
De regisseur van de (bijna even g<0xC3><0xAA>nante) film 'Rattenvanger' komt terug met een ander stuk dat zich in artistieke onzin wentelt; het is moeilijk te begrijpen en kennelijk een studie van vervreemding. De beste manier om deze film te beschrijven is vervreemdend voor de kijkers.

text_en:
There are a lot of pretentious people out there who will pretend that this is endowed with some kind of beautiful meaning, and that ignorant fools like me don't 'get' it. Obviously this means that we should stick to Hollywood dross.

It has every, a-hem, artistic cliché in the book - I guess it is good that the director is one of the chosen few. Almost a self parody drowning in its own pretense.

The director of the (almost equally embarrassing) movie 'Ratcatcher' returns with another piece wallowing in artistic nonsense; it is difficult to understand and apparently is a study of alienation. The best way to describe this film is alienating for its viewers.


text:
Er gebeurt niets.
Dan ontwikkelen personages zonder persoonlijkheid zich niet.
Dan komt het einde nooit omdat er geen begin en geen midden is.
Er zijn prachtige opnamen die niet mooi worden gemaakt omdat ze niet eens mogen zijn, omdat deze film niet eens daar is. Er is geen 'is' in deze film omdat er geen plot of personages of thema's of ideeën of symboliek of discussie of dialoog of punt is. Er is niets!
Er is een goed punt: er is een goede soundtrack. Maar het geluid is zodanig en de film zelf is zodanig dat het de moeite niet waard is om ernaar te kijken, dus als je echt geïnteresseerd bent, zou ik je willen voorstellen om de soundtrack te kopen of zoiets. Ik zal alles uit deze film halen wat erin zit, zonder al die vermoeidheid, hoofdpijn en ongeduld.
-PolarisDiB.

text_en:
Nothing happens.

Then characters with no personality don't develop.

Then the end never comes because there's no beginning and no middle.

There are beautiful shots that are made not beautiful because they aren't even allowed to be, because this movie isn't even THERE. There's no "is" in this movie because there's no plot or characters or themes or ideas or symbolism or discussion or dialog or point. There's nothing!

There is a good point: it has a good soundtrack. But the sound editing is such and the movie proper is such that watching it isn't even worth your time, so if you're really interested, I'd suggest going and buying the soundtrack or something. You'll get everything you can from this movie without all the fatigue, headache, and impatience.

--PolarisDiB


text: Mijn vrouw en ik kijken elke avond zonder afleiding naar een film, meestal kunstzinnige films waar je goed voor moet nadenken. Ik heb heel veel geduld voor films die maar langzaam tot bloei komen. Mijn vrouw heeft twee keer zoveel tijd nodig als ik. Dat gezegd zijnde - deze film is gewoon leeg en BORING! Hij ging nergens heen. Hij kwam nooit tot bloei. Hij begon vrij sterk met een veelbelovende plot... dan bakt ze koekjes... gaat naar Spanje... ze mokt, ze staart... de aftiteling. Onevenwichtig, vol gaten, valse starts & doodlopende wegen. We hebben een aantal uitgebreide scènes gezien waarin ze alleen maar voor zich uit zat te staren. Er werd een kunstmatige diepte geïmpliceerd toen ze met de modder speelde en huilde. 'Je doet alsof je diepzinnig of kunstzinnig bent. Je leert Morvern nooit kennen of begrijpen. Ongeveer halverwege kan het je gewoon niet meer schelen. We wilden alleen maar zien hoe een van de plotlijnen zich ontwikkelde. Verspil hier je tijd niet aan. Ik ben geschokt dat het zo hoog scoort.'

text_en: My wife and I watch a film every night with no distractions, and mostly artsy films that require thought. I have tons of patience for films that are slow to blossom. My wife has double the attention span that I do. All that being said-- this film is just plain empty and BORING! It went nowhere. Never blossomed. It started fairly strong with a promising plot...then she bakes cookies...goes to Spain....she sulks, she stares....the credits roll. Uneven, full of holes, false starts & dead ends. We FF'd through several extended sequences of her just staring off into space. Artificial depth was implied when she played with the mud and cried. Zzzz...... It's like a beautifully shot chick-flick that's pretending to be deep or artsy. You never get to know nor understand Morvern at all. About halfway through you just don't care anymore. We just wanted to see at least one of the plot lines develop. Don't waste your time on this. I'm shocked it scores so high.


text:
Het heeft zijn voordelen; Morvern Callar is zowel een voordeel als een teleurstelling. Ze is zo raadselachtig, zo origineel. Is het haar manier van omgaan met de pijn van een verloren gegane die haar zo afstandelijk en onherstelbaar maakt? Of is ze zoals een recensent haar een revolutionair noemde? Persoonlijk zou ik haar disfunctioneel noemen.
Morvern is zich volledig aan het losmaken. Ze ontdoet zich van haar vriend, denkt er niet aan haar familie in te lichten of het geld dat hij haar voor een fatsoenlijke begrafenis heeft gegeven te gebruiken voor een reis naar Spanje. Ze lijkt zo verstoken van een betrekkelijk menselijke hebzucht. Het enige element dat het publiek in staat stelt haar menselijke kant te zien, is haar goede vriend die ze mee op vakantie neemt. Hoewel haar vriendin uiteindelijk wordt gedumpt en Morvern niets meer heeft wat haar in verband brengt met de mensheid. Ze had net zo goed zelfmoord kunnen plegen.

Hoewel Spanje er net zo somber en saai uitzag als het Verenigd Koninkrijk, waren de opnamen van de regisseur voortreffelijk, en de belichting en de kleuren maakten de film visueel adembenemend.
Het is echt jammer dat er niets in de film zit wat de aandacht vasthoudt. Het duurt iets meer dan 90 minuten, maar het voelt veel langer. Ze slagen erin om Morvern interessant te laten lijken om je aandacht te trekken, maar ze doen niets met haar en vervreemden haar alleen maar meer van je, tot het punt waarop je niets meer geeft om de personages of de film.

text_en:
It has its merit's; Morvern Callar is both the merits and the disappointments. She's so enigmatic, so original. Is it her method of dealing with the pain of a lost one that's making her so distant and un-relatable? Or is she as one reviewer called her a revolutionary? Personally I'd call her dysfunctional.

Morvern is completely detaching herself. Disposing of her boyfriend, not thinking of informing family or using the money he gave her for a proper funeral, she selfishly splashes out on a trip to Spain. She's seems so devoid of anything relatively human bar greed. The only element that enables the audience see the human side of her is her close friend she takes on holiday with her. Although by the end her friend is dumped and Morvern has nothing that ties her down to humanity. She may as well have killed herself.

Despite managing to make Spain look as gloomy and bland as the UK the director's shots were superb, the lighting and color made the film visually stunning.

It's really a shame the movie has nothing in it that keeps interest. It's little over 90 minutes but feels a lot longer. They manage to make Morvern seem interesting to grab your attention but do nothing with her only alienate her from you more to the point where you don't care about the characters or the film.


text:
80 minuten, en het voelde twee keer zo lang aan! Korte Overgang is niet kort genoeg. De eerste 50 minuten bestaan zelfs bijna helemaal uit een dialoog (in feite meer een monoloog) van een vrouw die de middelbare leeftijd nadert, die eentonig zit te zeuren over'mannen', teleurstelling, seks, ouder worden en haar recente breuk met een Franse tiener die ze in de scheepskantine heeft ontmoet.
De eentonige monoloog gaat door terwijl ze naar een belastingvrije winkel gaan, en naar een bar, waar haar zelfingenomen tirade hem uiteindelijk wegduwt. Daar kan het'verhaal' natuurlijk niet eindigen, dus haalt ze hem over om nog meer te luisteren terwijl ze hem naar haar hut brengt. Het kleine beetje romantiek, seks of wat dan ook dat deze film te bieden heeft, is nauwelijks genoeg om de prijs van een huurfilm te rechtvaardigen, tenzij je een van die mensen bent die van drama's houden waarin helemaal niets interessants gebeurt. Ja, het einde is heel mooi, maar het is een schrale beloning om jezelf te onderwerpen aan iets wat neerkomt op het veranderen van je woonkamer in een virtuele therapiesessie met een narcistische zeurkous.
Natuurlijk, sommige mensen vinden het leuk. Ik kan het mis hebben.

text_en:
80 minutes, and it felt twice that long! Brief Crossing is not brief enough. Indeed, the first 50 minutes or so consist almost entirely of a dialogue (more of a monologue, really) of a woman approaching middle age, tediously droning about "men," disappointment, sex, aging, and her recent breakup, to a French teenager she met in the ship's cafeteria.

The tedious monologue continues as they go to duty-free shop, and to a bar, where finally her self-involved rant pushes him away. The "story" can't end there, of course, so she persuades him to listen to her drone on more as she brings him to her cabin.

What little romance, sex, or for that matter, anything at all this film has besides bitter rantings is hardly enough to justify the price of a rental unless you are one of those who love dramas where nothing interesting happens at all. Yes, the ending is very nicely done, but it is scant reward to subject yourself to what amounts to a turning your living room into a virtual therapy session with a narcissistic whiner.

Of course, some people like it. I could be wrong.


text:
Ik heb Bloedzuigers een tijdje geleden op ebay gekocht. Ik heb de delen gezien en vond het gewoon te stom om nog een keer te bekijken. De buitensporige hoeveelheid waterig 'bloed' in het begin is gewoon helemaal uit de tijd, om nog maar te zwijgen van de 'zwiep'-geluiden van de wind. Mijn vrienden en ik hebben een super-de-luxe lowbudgetfilm gemaakt, en de effecten overtroffen nog steeds dit klotefestijn.
Wat betreft de hoeveelheid fouten in deze film, er zijn er veel te veel om te tellen. Ik kende een van de acteurs <0xE2><0x80><0x93> geloof het of niet, hij was mijn THEATRE-leraar. HA!
Laatste oordeel: doe geen moeite met deze 'horror'-film.
3 Stars (uit een mogelijke 73)

text_en:
I bought Bloodsuckers on ebay a while ago. I watched parts and deemed it just too dumb to review again. The excessive amount of watery 'blood' at the beginning is just plain obsolete - not to mention the "whip-around" wind sounds. My friends and I made a super low budget movie, and the effects still exceeded this crap fest.

As for the amount of mistakes in this movie, there are way too many to count. I knew one of the actors - believe it or not, he was my THEATRE teacher. HA!

Final verdict: Don't bother with this "horror" flick.

3 Stars (out of a possible 73)


text:
Dit zou eigenlijk een tien moeten verdienen, of zelfs een tien met een nul. Ik heb dit programma een eeuwigheid gezien, en het programma ging als een speer. Maar deze aflevering is het bewijs dat het programma als een speer is gegaan. Het schrijven is lui, absurd, genotzuchtig en het is niet eens de moeite waard om er rotzooi van te maken zoals Beavis en Butthead.
Het is heel goed mogelijk om belachelijk te zijn en toch leuk - Pirates of the Caribbean, The Mummy, Count of Monte Cristo - allemaal 'leuke' films die niet serieus genomen moeten worden. Maar er bestaat ook zoiets als 'dit is het ergste wat ik ooit heb gezien'. En dit is inderdaad de ergste aflevering van Stargate die ik ooit heb gezien. Het is echt verschrikkelijk, en dat zegt iemand die een sterrenpoort in haar kelder heeft.
Ik krijg de neiging om al mijn sterrenpoort-rekwisieten te verkopen, echt waar.

text_en:
This really should deserve a "O" rating, or even a negative ten. I watched this show for ages, and the show jumped the shark around series 7. This episode, however, is proof that the show has jumped the shark. It's writing is lazy, absurd, self-indulgent and not even worthy of rubbish like Beavis and Butthead.

It is quite possible to be ridiculous and still be fun -- Pirates of the Caribbean, the Mummy, Count of Monte Cristo -- all "fun" movies that are not to be taken seriously. However, there is such thing as ridiculous as in "this is the worst thing I've ever seen." And indeed, this is the worst episode of Stargate I've ever seen. It's absolutely dreadful, and this coming from someone with a stargate in her basement.

Makes me want to sell all of my stargate props, most seriously.


text:
Om te beginnen wil ik alleen maar zeggen dat ik dit een geweldige serie vind! Maar deze aflevering... deze aflevering maakt een bespotting van de hele serie.
Ik weet niet wat ze met deze aflevering probeerden te bereiken, maar ze hebben met succes de slechtste aflevering van de hele serie gemaakt.
Er is geen verhaallijn, alles is chaotisch en de grappen... zijn waardeloos.
De manier waarop ze een paar van de resterende vragen in het spel probeerden te beantwoorden... Bijvoorbeeld 'hoe zien de vodden eruit' door dat stomme 'voorheen op' te creëren... is gewoon g<0xC3><0xAA>nant.
Het is duidelijk dat de schrijvers door hun ideeën heen raken en dat is echt jammer.

text_en:
First of all I just want to say that I LOVE this show!!! But this episode...this episode makes a mockery of the entire show.

I don't know what they tried to achieve with this episode but they successfully created the WORST episode in the entire series.

There is no story line, everything is chaotic and the jokes.....are crap.

The way they tried to answer some of the remaining questions in the game..... For example "how do the furlings look like" by creating that stupid "previously on..."......is simply embarrassing.

Its clear that the writers are running out of ideas and that is really too bad.


text:
Dit is te zien in een 'Drive In Double Feature' van Dark Sky Films, en aangezien ik net 'Barracuda' had uitgekeken, heb ik deze ook gezien. Dit is een film die tegelijkertijd ongelooflijk ambitieus en onbeholpen blijkt te zijn.
We beginnen met twee jongedames die door de straten van een of ander buitenlands stadje zwerven, maar waar zijn ze precies? Ze blijven staan om naar de halskettingen van een Chinese verkoper te kijken en Chinese kleren te passen in een winkel, maar dan zien we een paar Azteekse danseressen. En al die tijd worden deze meisjes gevolgd door twee mannen, die uiteindelijk alle heimelijkheid laten varen om als een dolle door het stadje achter de meisjes aan te gaan, en ze uiteindelijk te pakken krijgen.
Het schijnt dat een van de meisjes een munt aan een touwtje om haar hals heeft, en die kerels willen de buit vinden, en waar heeft ze die vandaan? Dus, in een flashback, gaan we terug om dat uit te zoeken. En hoe wisten ze dat ze die munt had? Moeilijk te zeggen, eigenlijk.
Nu, in die tijd, toen die twee vrouwen 10 jaar oud waren, waren ze met hun zussen en de vriendjes van hun zus op een boot, en nadat ze gestopt waren om lucht in hun tanks te krijgen, sleepten ze die jongen terug naar zijn thuishaven, maar toen kwam zijn opa naar buiten & nodigde de 'jongeren' uit voor kruidenthee met oma. Maar niet iedereen heeft thee. Todd is teruggegaan naar de boot om te kijken hoe het met de meisjes is, en als ze weg zijn, vliegt de boot de lucht in, en als ze weer thuis zijn, zijn hun vrienden op mysterieuze wijze verdwenen. Nou, het lijkt erop dat die 'lieve mensen' hun eigen groenten verbouwen, maar dat ze wachten tot het vlees langskomt om het kruidenthee te serveren.
Maar de meisjes en Todd hebben het eiland wel verlaten, maar nu komen ze terug, geëscorteerd door hun ontvoerders, en ze zijn daar om de schat te vinden, ondanks het feit dat niemand de meisjes ooit heeft laten zien waar die lag. Er lijkt ook nog iemand anders op het eiland te zijn, en de schurken beginnen op mysterieuze wijze een voor een te sterven, en omdat het er maar drie zijn, duurt het niet lang. En er is zelfs een soort happy end, waardoor de kijker net zo verbijsterd zal zijn als zij in de rest van de film waren.
De twee schurken lijken snelheidsduivels met woedeaanvallen te zijn, en in combinatie met hun gebrek aan acteertalent zijn ze bijna hilarisch. Het hillbilly-achtige gezin is ook verstoken van acteertalent, ondanks het feit dat de opa Hank Worden is, die in veel films en tv-series heeft gespeeld. De actie is verwarrend, de locaties zijn nog verwarrender, en het eiland ziet eruit als Zuid-Californië. Ik weet het niet zeker, maar het is zeker de moeite waard om het een keer te zien, zodat je erover na kunt denken (of zeggen), hè? 4 van de 10, heel bizar.

text_en:
This is available on a "Drive In Double Feature" from Dark Sky Films, and since I just had finished up "Barracuda", I watched this too. This is a film that proves to be incredibly ambitious and inept at the same time.

We begin with two young ladies wandering the streets of some foreign town, but where exactly are they? They stop to look at necklaces from some Chinese vendor, and try on Chinese-style clothes at a shop, but then we see some Aztec dancers? And all the while, these girls are being followed by two guys, who eventually drop whatever stealth they didn't have to chase the girls on a wild run though the town, and they finally catch them.

It seems that one of the girls has a coin on a string around her neck, and these guys want to find the loot, and where did she get it? So, in flashback, we go back to find out. And how did they know she had this coin? Hard to say, really.

Now, back in the day, when these two women were 10 years old, they were out with their sisters and their sister's boyfriends on a boat, and after stopped to get air in their tanks, they tow this young boy back to his home dock, only to have his grandpa come out & invite the "young 'uns" up for herbal tea with granny. But not everyone has the tea, Todd has gone back to the boat to check on the young girls, and then when they're away from it, the boat blows up, and when they get back to the house their friends have mysteriously disappeared. Well, it seems as though these "kindly folk" raise their own vegetables but they wait for the meat to drop by for a spell, and serve it herbal tea.

But the girls and Todd did leave the island, but now, they're returning, escorted by their captors, and they're there to find the treasure, despite the fact that no one ever showed the girls where it was BEFORE. There also seems to be someone else on the island, and the thugs mysteriously begin to die, one by one, and since there's only three, it doesn't take long. And there's even a sort of happy ending, which will leave the viewer every bit as baffled as they were throughout the rest of the film.

The two thugs seem to be speed freaks with anger issues, and combined with no acting ability they're borderline hilarious. The hillbilly-type family is also devoid of acting ability, despite the fact that the grandpa is Hank Worden, who appeared in many films and TV shows. The action is confusing, the locales are even more confusing, and the island looks like Southern California.

So what the hell IS this? I'm not sure, but it certainly is worth seeing once so you can think (or say), huh? 4 out of 10, very bizarre.


text:
De huisgenoten Sugar en Bobby Lee worden op een dag tijdens het winkelen door dreigende kerels ontvoerd en meegenomen naar een afgelegen eiland, waar de meisjes de schurken met tegenzin vertellen dat ze er voor het laatst zijn geweest toen ze tien jaar oud waren en dat er een fortuin op hen ligt te wachten. Dat alles sluit min of meer aan bij een film die min of meer bestaat uit één lange flashback over het eerste bezoek van de meisjes aan het eiland en het daaropvolgende gevecht met een kannibalistische familie.
Deze film is zo afschuwelijk geacteerd door alle betrokkenen dat ik medelijden begon te krijgen met die arme Hank Worden, die echt veel beter verdiende. s op dezelfde dvd) Ik moet toegeven dat in deze film die ene op Citizen Kane lijkt.

Eye Candy: één paar tieten (die misschien van Kirsten Baker zijn)

My Grade: F.

Dark Sky dvd-extra's: Vintage advertenties voor diverse drive-inrestaurants; en Trailers voor 'Bonnie's Kids' (met naakt), 'the Centerfold Girls', 'Parttime Wife' (met naakt), 'Psychic Killer' & 'Eaten Alive'. De dvd is ook bij 'Barracuda' van 1978.

text_en:
Roommates Sugar and Bobby Lee are abducted by menacing dudes while out shopping one day and taken back to a secluded island that the girls reluctantly tell the thugs that they last visited when they were ten years of age and that a fortune is located on. All that just pretty much bookends a movie that is pretty much one long flashback about the girls first visit to the island and subsequent fight with a cannibalistic family.

This one is extremely horribly acted by everyone involved to the point that I started feeling bad for poor Hank Worden who truly deserved much MUCH better. As much as I didn't like "Barracuda" (that's on the same DVD) I have to admit that this film makes that one look like Citizen Kane.

Eye Candy: one pair of tits (they might belong to Kirsten Baker)

My Grade: F

Dark Sky DVD Extras: Vintage ads for various drive-in food; and Trailers for "Bonnie's Kids" (features nudity), "the Centerfold Girls", "Part-time Wife" (features nudity), "Psychic Killer", & "Eaten Alive". The DVD also comes with 1978's "Barracuda"


text: Hoewel ik geen flauw idee had wat ik van deze film kon verwachten, was dit beslist niet wat ik in gedachten had gehad, als er al iets in mijn hoofd was opgekomen. Toen ik eenmaal van het bestaan ervan had gehoord, wist ik alleen dat ik een film moest hebben die Please Don't Eat The Babies heette. Helaas kon ik alleen een kopie vinden onder de alternatieve titel Island Fury. Terugkijkend zou ik het een verlies-verliessituatie kunnen noemen. Aan de ene kant sta ik nog steeds niet bekend als de man die een film heeft die Please Don't Eat The Babies heet, en aan de andere kant zou Island Fury uiteindelijk een afschuwelijk, zinloos, saai, ongezien stuk vullis blijken te zijn. Ja, echt verliezen-verliezen.<br />Ik weet niet eens voor welk genre ze hier gaan. Gewoon de slechtheid van het begin van de jaren tachtig, met een flashback die misschien wel langer is dan de non-flashback. Om te beginnen worden twee tienermeisjes achtervolgd door twee slechteriken, en als ze eenmaal gepakt zijn, brengen de slechteriken ons op de hoogte van het feit dat een van de meisjes een munt aan een touwtje om haar nek heeft, en op de een of andere manier weten die slechteriken dat er nog veel meer van die munten ergens op een eiland verborgen liggen. En dan begint het raar te worden, op de een of andere manier weten die kerels dat de meisjes jaren eerder een reisje naar een of ander eiland hebben gemaakt, toen ze pas 10 waren. Ik neem aan dat dit betekent dat de meisjes precies moeten weten waar die zogenaamde schat is. Dus nu zijn we in het verleden, terwijl de meisjes proberen terug te gaan in de tijd, zodat die slechteriken hen niet vermoorden, hoewel ik het niet erg zou hebben gevonden als ze dat wel hadden gedaan. In de flashback zijn de 10-jarige tegenhangers op een bootreis met hun zusjes en de vriendjes van hun zusjes. Uiteindelijk stoppen ze op een eiland om een luchtje te scheppen, en raken ze betrokken bij een of ander kind en zijn vermoorde grootouders. Alle mogelijke spanning of redenen om te blijven kijken komen nooit aan de oppervlakte, maar de flashback was onmiskenbaar beter dan het heden, dat nog steeds niet veel zegt. Op een gegeven moment dacht ik dat de regisseur dat misschien ook had gedacht, en dat als de flashback afgelopen was, dat het einde zou zijn, wat voor mij zou hebben gewerkt als je in aanmerking nam dat deze teleurstelling een halfuur korter zou zijn geweest. Deze zinloze film in een zinloze film eindigt uiteindelijk, en er gebeuren echte dingen, maar het is stom. Ik denk dat ik niet echt een film vol met kinderen die worden verslonden of zoiets had verwacht, maar ik had wel een of andere bizarre B-entertainment verwacht, voornamelijk alleen maar een verwarrende, onbeholpen verhaallijn, niet zeker van het genre. Mijn advies zou zijn om op zoek te gaan naar iets wat de moeite waard is, zoals _Aanval van de beestwezens_. Als iemand, en ik zou dit alleen maar aanbevelen aan serieuze B-filmverzamelaars die ze allemaal moeten hebben, iemand anders die geïnteresseerd is, heeft waarschijnlijk een hersenbeschadiging. Wat me echt dwarszit, is dat ik nog steeds geen idee heb waarom ze het _Please Don't Eat The Babies_ noemden.

text_en:
Although, I had no earthly idea on what to expect from this movie, this sure as hell wasn't what I would have had in mind, had anything actually come to mind. Once I heard of its existence, all I knew was that I had to own a movie called Please Don't Eat The Babies. unfortunately, I could only find a copy under its alternate title, Island Fury. Looking back, I guess I could call it a lose-lose situation. On one hand, I still don't get to be known as the guy who owns a movie called Please Don't Eat The Babies, and on the other hand, Island Fury would ultimately reveal itself to be an awful, pointless, boring, unwatchable piece of garbage. Yeah, definitely lose-lose.

I'm not even sure what genre they're going for here. Just early 80's badness, with a flashback that might actually be longer than the non-flashback. First up, two teenage girls are being chased by two bad guys, once caught, the bad guys bring to our attention that one of the girls have a coin on a string, around her neck, and somehow, these bad guys know of a lot more of these coins hidden on an island somewhere. And this is where things start to get weird, somehow these guys know of a trip the girls took to some island, years earlier, when they were only 10. I guess this is supposed to mean that the girls should know exactly where this alleged treasure is. So, now, we're in the past, while the girls try to retrace their steps, so these bad guys don't kill them, although, I wouldn't have minded if they had. In the flashback, the 10 year old counterparts are on a boat trip with their sisters and the sisters boyfriends, eventually stopping by an island for some air, they get mixed up with some kid and his killer grandparents. Any potential suspense or reasons to keep on watching never shows up, but the flashback was undeniably better than the present, which, still, isn't saying much.

For a while there I had forgotten about the original story, At one point, I Ithought maybe the director had too, and when the flashback ended, that would be the end, which would have worked for me considering this disappointment would have been a half-hour shorter. This pointless movie within a pointless movie does eventually end, and real stuff does happen, but it's stupid. I guess I didn't exactly expect a movie filled with infants being devoured, or anything like that, but I did expect some form of outlandish B-entertainment, mostly just a confusing, inept storyline, unsure of its genre. My advice would be to seek out something worthwhile like Attack Of The Beast Creatures. If anyone, I would only recommend this one to serious B-movie collectors who must have them all, anyone else interested probably has brain damage. What really gets me is that I still have no idea why they called it Please Don't Eat The Babies. 3/10


text: Omdat ik _Achter de Zon_ heb gezien, hoopte ik op een ontwikkeling in stijl en techniek die aansloot bij de grotere schaal van deze film. Ik vond het ook interessant om te zien dat iemand een keihard, op feiten gebaseerd, gefictionaliseerd verslag gaf van wat er gebeurde tijdens deze beruchtste van alle Japanse wreedheden, maar dit is het niet. Dit speelt zich af als een Europese nazi-uitbuitingsfilm uit de jaren zeventig <0xE2><0x80><0x93> b.v. SS-experimentenkamp enzovoort (misschien meer als _Deported Women_ van de Speciale Afdeling). Toegegeven, de film heeft een groter bereik en er rennen meer mensen rond, maar hij neemt zijn toevlucht tot hetzelfde goedkope en vreugdeloze middel van een heleboel ongelukkige niet-acteurs die slap neervallen bij het geluid van belachelijke neppistoolschoten, gekruid met de incidentele slecht uitgevoerde'shock'-sequentie. De wel degelijk afschuwelijke documentairebeelden zijn ruwweg gesplitst tussen scènes die zo afgezaagd zijn dat zelfs deze echte beelden veel van hun kracht verliezen. Kijk op kanaal 4 naar 'The Holocaust' (de lucht in (nog steeds aan?), vanaf 1 No 2006) voor een werkelijk verontrustende documentaire over het kwaad van de oorlog (met een uitstekend gebruik van feitelijke beelden). Dit is het soort behandeling dat de gruwelen van Nanjing verdient, niet dit afgezaagde uitbuitingsspul (een betere uitbuitingsfilm zonder het oneerbiedige gebruik van beeldmateriaal zou prima zijn geweest, maar nogmaals, dit is niet eens een erg goede uitbuitingsfilm). Rating: 3 (5 als uitbuiting, 1 als behandeling van het onderwerp).

text_en: Having seen men Behind the Sun I guess I hoped for an evolution in style & technique to match the larger scale of this movie. I was also quite interested to see someone make a hard-hitting fact-based fictionalised account of what happened during this most notorious of Japanese atrocities, but this is not it. This plays like a bottom-to-mid tier European Nazi exploitation movie from the 70s - e.g. SS Experiment Camp etc (perhaps more like Deported Women of the Special Section actually). Granted it has a greater scope and more people running around, but it resorts to the same cheap and cheerless device of lots of hapless non-actors limply falling over to the sound of ridiculously fake gunshots, spiced up with the occasional poorly executed 'shock' sequence. The admittedly horrible documentary footage is roughly spliced in between scenes so hackneyed that even these real images are robbed of much of their power. Watch channel 4's 'The Holocaust' (aired recently (still running?), as of 1 No 2006) for a genuinely disturbing documentary on the evils of war (featuring excellent in-context use of actual footage). This is the type of treatment the horror of Nanjing deserves, not this hackneyed exploitation garbage (a better executed exploitation movie minus the disrespectful use of stock footage would have been fine, but again this is not even a very good exploitation movie). Rating: 3 (5 as exploitation, 1 as a treatment of the subject).


text:
Ik klink niet graag als een 'oud iemand', maar eerlijk gezegd heb ik niet veel films gezien die ik mooi vind en die na 1960 zijn gemaakt... over het algemeen lijken films alleen maar erger en erger te worden (hoewel ik de Scott Baio-wagen 'The Bread, My Sweet' best leuk vond, afgezien van de 'de rigeur'-seksscène die NIETS van waarde toevoegde aan die film). In deze film lijkt de moeder, een voormalig revuemeisje uit Las Vegas, niet in staat om in haar eentje te overleven, hoewel ze duidelijk in de vijftig is (hoewel er werd gesuggereerd dat ze in de veertig was). Ik ben 57 en zoals alle vrouwen van in de vijftig en veertig die ik ken, meer dan in staat om op eigen benen te staan (zoals ik al doe sinds ik op mijn dertiende van de middelbare school kwam, wettelijk geëmancipeerd werd en aan mijn eigen levensreis begon).
De dochter is niet geloofwaardig in haar rol... ze krijgt een promotie die ze niet verdient (een geweldige kans) en laat die bal ook vallen, maar als een andere vrouwelijke werknemer op de plaat stapt en klaar is om af te leveren, zetten de schrijvers haar neer als een 'opportunist'. Terwijl ze gewoon deed wat ieder carrièregeoriënteerd mens zou doen <0xE2><0x80><0x93> gebruikmaken van een wijdverbreide gelegenheid die werd geschapen door het gebrek aan zelfdiscipline van haar collega, een meisje dat kennelijk het concept van het nakomen van haar beloften (aan haar baas, in dit geval) niet begrijpt.
De dochter'staat' haar moeder met tegenzin 'toe' bij haar te blijven, op tijdelijke basis, maar behandelt haar moeder (de vrouw die haar het leven heeft geschonken en haar tot 'volwassene' heeft opgevoed) vervolgens als een paria. Kennelijk begrijpen de'schrijvers' van dit soort onzin niet dat het 'niet gebruikelijk' is voor ouders om zich als kinderen te gedragen en dan door hun kinderen als kinderen te worden behandeld. Dat is gewoon weer een van die sociale 'onzin'. dat Hollywood ons maar blijft proberen naar de keel te vliegen alsof wij, hun publiek, zo stom zijn dat we ons door hun creatieve aanbod willen laten vermaken.
Dit is een trieste film met een stompzinnig einde. Als de jonge mannelijke restauranthouder echt was geweest en geen tweedimensionaal 'tv-personage', zou hij bij de móéder zijn gebleven, die niet veel ouder was dan hij en heel aantrekkelijk. Maar uiteindelijk 'valt' hij voor de dochter, een oppervlakkig, nogal oninteressant meisje dat die schattigheid van de jeugd heeft, maar op een gewone, nietszeggende manier. (De 'opportunistische' jonge vrouw die met dit nietsnut werkte, was fysiek veel aantrekkelijker. Er werd geen geloofwaardige reden aan het publiek voorgelegd waarom de restauranthouder de voorkeur gaf aan de dochter (die een gespannen, egoïstische, egoïstische trut was die haar moeder met een ongelooflijk gebrek aan respect behandelde) boven de moeder - een vrouw met een vriendelijk hart, een goed humeur, humor en een joie de vivre waar de dochter geen flauw benul van had. Natuurlijk had de moeder haar eigen tekortkomingen... ze had op de dood van haar man gereageerd door zich een jaar of twee in een roes te zuipen, waardoor de kloof tussen haar en haar slijmerige dochter zogenaamd was ontstaan. Ongeacht de manier waarop de personages wel of niet zijn ontwikkeld, is dit een stomme film en een verspilling van je kostbare kijktijd, tenzij je echt van stomme films houdt.

text_en:
I hate to sound like an 'old person', but frankly I haven't seen too many movies that I like that were made after 1960... generally, movies just seem to get worse and worse (although I quite enjoyed the Scott Baio vehicle "The Bread, My Sweet", except for the 'de rigeur' sex scene which added NOTHING of value to THAT movie). This movie makes the mother, a former Las Vegas chorus girl, seem to be incapable of surviving on her own, although she is clearly in her 50s (though hinted at being in her 40s). I didn't buy it. I'm 57 and like all the women I know in their 50s and 40s, more than capable of surviving on my own (as I have been doing since I graduated from high school at 13, got legally emancipated and set off on my own life's journey.)

The daughter is not believable in her job role ... she gets a promotion she doesn't deserve (a great opportunity) and drops that ball too, but when another female employee steps up to the plate and is ready to deliver, the writers shoot her down as an 'opportunist', when she was just doing what any career-oriented person would do -- taking advantage of a wide-open opportunity created by the lack of self-discipline of her coworker, a girl who apparently doesn't understand the concept of honoring her promises (to her boss, in this case).

The daughter grudgingly 'allows' her mother to stay with her, on a temporary basis, but then treats her mother (the woman who gave her Life and raised her to 'adulthood') like a pariah. Apparently the 'writers' of tripe like this do not understand that it is NOT 'the common thing' for PARENTS to act like children, and then be treated AS children by THEIR children. That is just more of the societal 'baloney' that Hollywood keeps trying to force down our throats as though we, their public, were stupid for desiring to be entertained by their creative offerings.

This is a sad movie with a stupid ending. If the young male restauranteur had been real and not a two-dimensional 'tv character', he'd have stayed with the MOTHER, who was not that much older than him and quite attractive. But in the end he 'falls' for the daughter, a shallow, rather uninteresting girl who has that cuteness of youth, but in an ordinary, bland way. (The 'opportunist' young woman who worked with this nothing girl was far more attractive, physically.)

There was no believable reason presented to the audience as to why the restauranteur preferred the daughter (who was an uptight, selfish, self-centered b*tch who treated her mother with unbelievable disrespect) to the mother -- a woman who was kindhearted, sweet-tempered, humorous, and had a joie de vivre the daughter could not even begin to comprehend. Of course the mother had her own flaws... she had reacted to her husband's demise by drinking herself into a stupor for a year or two afterwards which supposedly created the rift between her and her smarmy daughter.

Regardless of the way the characters were or were not developed, this is a baloney movie and a waste of your valuable viewing time unless you actually LIKE baloney. (Where's the mustard?)