text:
B-films waren over het algemeen bovengemiddeld (ik waarschuw de lezer nu dat ik bepaalde sleutelelementen van de plot of andere delen van de film kan onthullen, hoewel ik probeer die neiging tot beperking te beperken). Zoals meestal het geval is bij vervolgfilms, was het absoluut fantastisch (ondanks het feit dat er een 'koekenbakkersmethode' werd toegepast om bepaalde elementen uit de oorspronkelijke film te kopiëren. Ondanks deze soms vervelende neiging leek het in deze specifieke film te werken, zolang de kijker zijn aandacht maar kon losmaken van de vergelijkingen met de oorspronkelijke 'Scanners').
De film leek in bepaalde opzichten op de 'Superman'-serie, in termen van de hoofdpersoon. Het thema van een moreel zuivere held die al op jonge leeftijd over buitengewone krachten beschikte, enz. Het uitbeelden van diepe gevoelens van vervreemding bij verbazingwekkende of anderszins niet-gecompliceerde kinderen, adolescenten en/of volwassenen was een thema dat me deed denken aan films als 'Real Genius' en (in meer oppervlakkige mate) 'Doctor Mordrid', en het raakte een bijzonder gevoelige snaar.
De film had een positieve boodschap en was leuk om te zien. Ik vond sommige van de inzichten en nauwkeurigheid (in termen van het uitbeelden van bepaalde aspecten van paranormale ervaringen) fascinerend en soms zelfs diep ontroerend. Deze momenten kwamen zo nu en dan te voorschijn tussen al die grote, door formules aangedreven kluchten en gratuite seks (in dit geval authenticiteit, omdat de seksuele elementen smaakvol waren uitgevoerd) en het geweld dat B-films (of Shakespearian-films, wat dat aangaat!) zo leuk maakt om naar te kijken!
Dit is een must voor alle stripboeken-, sciencefiction-,'verre-kijker'-aanhangers en horrorfans! Met de juiste publiciteit in de juiste kringen kon de film een hele cult aanhang krijgen, samen met de oorspronkelijke 'Scanners'.

text_en:
As B movies go, it was well above average (I warn the reader now that I may reveal certain key elements of the plot or other parts of the movie, although I am trying to minimise any such tendency). As sequels usually go, it was utterly fantastic(despite a "cookie cutter" approach to trying to copy certain elements from the original movie verbatum. Despite this sometimes tedious tendency, it seemed to work in this particular film, so long as the viewer could divorce his attention from comparisons to the original "Scanners").

The movie was similar in ways to the "Superman" series, in terms of the main character's description of his early childhood and relationship with his parents (who seemed modelled along the same lines as the Kents in the "Superman" stories) and the theme of a morally pure hero possessed of extraordinary powers from an early age, etc. The depiction of profound feelings of alienation of prodigious or otherwise non-conforming children, adolescents and/or adults was a theme which reminded me of films such as "Real Genius", and (to a more superficial degree) "Doctor Mordrid" and struck a particularly strong chord.

The film had a positive message, and was fun to watch. I found some of the insights and accuracy (in terms of depiction of certain aspects of paranormal experiences) fascinating, and even profoundly touching at times. These moments occasionally appeared from among all of the great formula-driven schlock and gratuitous sex(uality, in this case, as the sexual elements were tastefully done) and violence that makes B movies (or Shakespearian plays, for that matter!) so much fun to watch!

This is a must watch for all comic book, Sci-fi, "remote viewing" enthusiasts, and horror fans! With the right exposure in the right circles, the film could develop quite a cult following, along with the original "Scanners".


text: Scanners II: The New Order is net zo goed als de klassieke Scanners van David Cronenberg, Scanners werd gemaakt in 1980 en Scanners II in 1991, dus er zit elf jaar tussen de twee films. De film neemt de stijl van Scanners over, en dat is maar goed ook, het zou geen Scanners zijn zonder explosie van het hoofd, dus Scanners II heeft een explosie van het hoofd die net zo gruwelijk is als de eerste. Scanners II: The New Order heeft nog een paar fantasierijke bloederige scènes die goed zijn uitgevoerd. De plot van Scanners II: de Nieuwe Orde is een nieuwe invalshoek op de serie, aangezien de Scanners worden gebruikt als een burgerwacht voor een politiecommissaris en een groep wetenschappers, tot een jonge Scanner genaamd David Kellum ontdekt dat hij wordt gebruikt en besluit wraak te nemen.<br />Scanners II: de Nieuwe Orde is een geweldig vervolg op de sf-klassieker Scanners van David Cronenberg en moet worden gezien.

text_en:
Scanners II: The New Order is just as good as David Cronenberg's classic Scanners, Scanners was made in 1980 and Scanners II in 1991 so their's an eleven year gap between the two movies. The film captures the style of Scanners which is a good thing, it wouldn't be Scanners without a head explosion so Scanners II has a head explosion scene that's just has gruesome as the first. Scanners II: The New Order has some other imaginative gory scenes that are done well. The plot to Scanners II: The New Order is a new take on the series since it has the Scanners being used as a vigilante force for a police chief and a group of scientists until a young Scanner named David Kellum discovers he's being used and decides to get revenge.

Scanners II: The New Order is a great sequel to David Cronenberg's sci-fi classic Scanners and should be seen. Check this out. 10/10


text: Deze film is niets minder dan een duister, gruizig meesterwerk. Ik mag dan bevooroordeeld zijn, want het Apartheid-tijdperk is een gebied waar ik altijd een zwak voor heb gehad. Maar ik zou zeggen dat deze film in het rijtje thuishoort met _Cry Freedom_ en _Cry the Beloved Country_. Tot een paar dagen geleden had ik zelfs nog nooit van deze film gehoord. _Inside_ is een van de meest onderschatte films aller tijden, waarschijnlijk omdat het een kleine filmmaatschappij was, ik had er zelfs nog nooit van gehoord. Eric Stoltz, een van mijn favoriete acteurs in elk geval, is geloofwaardig en dramatisch, Nigel Hawthorne speelt zijn laffe rol goed. Zoek niet naar humor in deze film, die is er niet. Het is echt, woest en tot op de laatste minuut korrelig, en voor de gevoeligen zou ik zeggen: neem een doos tissues mee. Maar van zulke geweldige films vraag je je af: hoe komt het dat van de beste films vaak nooit wordt gehoord?

text_en: This movie is nothing short of a dark, gritty masterpiece. I may be bias, as the Apartheid era is an area I've always felt for. But I'd say it ranks right up with Cry Freedom and Cry the Beloved Country. Sadly up until a few days ago I'd never even heard of this movie. Inside is one of the most underrated films of all time, probably because it was a small film company, I'd never even heard of it before. Eric Stoltz, one of my favorite actors anyway, is believable and dramatic, Nigel Hawthorne plays his dastardly role well. Do not look for humor in this film, there is none. It is real, savage and gritty to the last, and to the sensitive I'd say bring a box of tissues. But movies as great as this make you wonder, why is it that the greatest films are often never heard of?


text:
Heb net de film gezien, waar ik erg van schrok. Ben ook twee keer in Zuid-Afrika geweest, rond de tijd dat deze film is opgenomen.
Het is in elk geval keihard, en de eerste scènes hebben de neiging 'de scène te zetten'. De langzame maar gestage toename van het tempo staat nauwelijks een pauze toe, en er zijn zeker weinig lichte momenten.
Zal Nigel Hawthorne nooit meer op dezelfde manier kunnen zien. Hij kwam over als een zeer gestoord individu, en ik merkte dat ik hem elke keer dat hij verscheen meer begon te haten.
Helemaal eens met Steve-thomps welbespraakte en goed doordachte opmerkingen.

text_en:
Have just finished watching this film, which upset me greatly. Have also been to South Africa twice, around the time this film is set.

It is certainly hard-hitting, and the opening scenes tend to 'set the scene'. The slow but steady increase of pace hardly allows a break, and there are certainly few light moments.

Will never be able to view Nigel Hawthorne the same again. He came across as a very twisted individual, and I found myself disliking him more each time he appeared.

Totally agree with Steve-thomp's articulate and well thought-out comments.


text: Ik heb deze film vele malen gezien. Minstens tien keer. Maar helaas niet de laatste tijd. Maar in mijn geheugen gegrift staat een scène waarin Mickey Rooney, 'Killer Mears', weet dat hij terechtgesteld zal worden en dat het moment van de waarheid nabij is. Hij danst en huilt en lacht, hij weifelt van woede naar euforie en voert het gambiet van alle emoties. Nooit heb ik zo'n briljante voorstelling gezien van een acteur, levend of dood, heden of verleden. Op dat moment wist ik zeker dat Mickey Rooney, ja, 'Andy Hardy' een groot geniale acteur was en is. Ik hield mijn mening echter jarenlang voor me, maar ik moest wel de enige zijn die er zo over dacht. Ongeveer vijftien jaar nadat ik deze film voor het laatst op de televisie had gezien, las ik toevallig het oude vraag-en-antwoordgedeelte van de _Los Angeles Times_. De vraag werd gesteld aan Lawrence Olivier, en de vraag was: 'Meneer Olivier, u wordt beschouwd als een van de grootste acteurs aller tijden, wie beschouwt u dan als een van de grootste acteurs?' Zijn antwoord was: 'Peter Finch en Mickey Rooney'. En ik voelde me heel goed omdat ik die grote bekwaamheid in hem gezien had en nu mijn mening gesteund zag door een ander werk dat ik bewonderde. Later was er natuurlijk 'Bill' en vele andere grote momenten met Mikey Rooney. Deze film, 'The Last Mile' moet door alle acteurs gezien worden. Eerlijk gezegd kan ik me na al die jaren niet veel meer van de film herinneren, maar meneer Rooney erin zal me nooit verlaten. Als iemand zich deze film net zo herinnert als ik, zou ik graag van u horen. Voor deze in mijn hart gegrifte afbeelding gaf ik alleen al op het gezicht van zijn optreden een 10.

text_en: I have seen this movie many times. At least a Dozen. But unfortunatly not recently. However, Etched in my memory never to leave me is a scene in which Mickey Rooney, -"Killer Mears" knows that he is to be executed and it's getting close to the moment of truth, He dances, and cries, and laughs, he vacillates from hesteria to euphoria and runs the gambit of ever emotion. Never have I seen such a brilliant performance by any actor living or dead, past or present. It was then I know for sure that Mickey Rooney, yes, "Andy Hardy" was and is a actor of great genius. However I kept it, my opinion to myself for years thinking, surely I must be alone in this viewpoint. About 15 years or so after I saw this film for the last time on television, I chanced to read the old Q & A section of the Los Angeles Times. The question was posed to Lawrence Olivier, and the question was: "Mr. Olivier You are considered one of the greatest actors of all time, whom then do YOU consider to be among the greatest actors?" His answer was, "Peter Finch and Mickey Rooney" I was stunned, but not surprised. I immediatly flashed back to his "Killer Mears" And I felt very good for having seen this great ability in him, and now having my view supported by another whos work I admired.. Later of course there was "Bill" and many other great moments with Mikey Rooney. This film, "The Last Mile" should be seen by all acting students. I Frankly cannot remember a great deal about the film after all these years but Mr. Rooney in it, will never leave me. If anyone out there remembers this film the same as I do? I would be interested in hearing from you. For this picture etched in my heart alone I gave it a 10 just on the face of his performance.


text: Dit is een heel grimmige, keiharde, zelfs brute film over een breuk in een dodencel die verkeerd afloopt. De zwart-witfoto's voorkomen dat de film gedateerd overkomt. Mickey Rooney is uitstekend als de verwrongen, maar op een vreemde manier sympathieke hoofdrol. Het is een van de eerste films die de psychologische ontreddering van een dodencel weergeeft. Hij is ook heel aangrijpend.

text_en: This is a very grim, hard hitting, even brutal film about a death row break that goes awry. It's black and white photography keeps it from being dated. Mickey Rooney is excellent as the twisted, yet strangely sympathetic lead. One of the first movies to portray the psychological desolation of death row. It is also quite poignant.


text: Ik heb deze film gezien toen hij in 1959 uitkwam, heeft een blijvende indruk achtergelaten. Geweldige groep acteurs. Een beetje kort geleden, maar toch een geweldige film. Ik heb hem sindsdien nog maar één keer gezien en dat was al een tijdje geleden. Hopelijk komt hij op dvd uit, als ze dat al niet hebben gedaan.

text_en: Saw this movie when it came out in 1959, left a lasting impression. Great group of actors. A little short timewise but a great movie all the same. Have only seen once since then and that was some time ago. Hopefully they'll put it out on DVD if they haven't already.


text: Omdat ik deze film al zo'n twintig jaar niet meer heb gezien, ben ik nog steeds onder de indruk van de verpletterende impact en het fenomenale acteerwerk. Natuurlijk is ene meneer Mickey Rooney inderdaad onwaarschijnlijk goed in zijn rol van de ring leidende 'Moordenaar'. (Met betrekking tot een andere recensie hier <0xE2><0x80><0x93> niemand minder dan Orson Welles riep Mickey Rooneys naam ook op als de grootste filmacteur.) Ik herinner me ook de jazzy-brass score en de kale zwart-witfoto's. Ik vind de laatste regel van de Mick prachtig voordat hij naar de loodvergiftiging gaat. (Ik geloof dat de Stranglers die hebben gebruikt voor een regel in een van hun liedjes <0xE2><0x80><0x93> Get a Grip on Yourself.) Dit is een geweldige film en ten onrechte begraven film. Laten we hem eruit halen! Een kanttekening <0xE2><0x80><0x93> een recent tijdschrift van de _Film Review_ heeft een groot stuk geschreven over 'Babyface Nelson' van Don Segal, gemaakt een paar jaar voor 'Last Mile' en met Mickey Rooney in de hoofdrol. Weer zo'n lofzang op de intense en sympathieke voorstelling van de Mick. Misschien is het het begin van een golf van waardering voor een paar waarlijk superieure filmvoorstellingen.

text_en: Having not seen this film in about 20 years I am still impressed with it 's hard -hitting impact and stellar acting. Of course, one Mr. Mickey Rooney is indeed, INCREDIBLE in his role as the ring-leading "Killer".(In reference to another review here-none other than Orson Welles evoked Mickey Rooney's name as the greatest movie actor,also.) I also recall the jazzy-brassy score and the bare black and white photography. I love the Mick's last line before he goes out for his dose of lead poisoning.(I think the Stranglers lifted it for a line in one of their songs-Get a Grip on Yourself.)This is a great film and unjustly buried film. Let's get it out ! Side note-a recent Film Review magazine gave a big write up on Don Segal's "Babyface Nelson" ,made a couple years before "Last Mile" and also starring Mickey Rooney. Another rave of the Mick's intense and sympathetic performance.Perhaps it's the start of a groundswell of a appreciation for some truly superior cinematic performances.


text: Hoewel de originele versie uit 1932, met Preston Foster, goed was, is er geen betere remake te vinden dan deze uit 1959, of onmogelijker te vinden, net zoals ik sterk vermoed dat Mickey Rooney daar iets mee te maken heeft gehad. Nooit is een voorstelling zo meesterlijk briljant geweest, of een script zo briljant dat het je aan het denken zet, en ook nog eens een verbetering van het origineel. Vele jaren na de laatste keer dat ik deze film heb gezien, in 1970, las ik een artikel waarin Mickey Rooney verslag deed van een bezoek dat hij aan de dodencellen had gebracht, en dat blijkbaar het persoonlijke gevoel van identificatie dat hij bij mensen in soortgelijke omstandigheden had gehad, drastisch had geëlimineerd. Het artikel was ongeveer even kort als de hoofdfiguur hier, en besloeg niet veel meer dan de mate waarin zijn extreme desillusie met de kwaliteit van de gevangenen zelf was benadrukt, zelfs in taal die ik hier liever niet expliciet zou willen citeren... Een van mijn grootste problemen met de doodstraf is dat die natuurlijk niet gelijkmatig, onpartijdig wordt toegepast, zoals veel onschuldige mensen veel te achteloos, en dus onnodig, naar dit speciale lot worden gestuurd. Een ander probleem dat ik ermee heb, is dat hij niet snel genoeg wordt toegepast, of, wat dat aangaat, zelfs niet openlijk genoeg! In dergelijke gevallen maakt de bijbel een speciale opmerking over een van de belangrijkere doeleinden van zo'n afschrikmiddel, namelijk dat het ineffectief verborgen wordt gehouden, niet alleen voor het publiek, maar ook voor iedereen! En wat betreft degenen die beweren statistisch te bewijzen dat zo'n afschrikmiddel niet effectief is? Behalve dat ik een probleem heb met de betrouwbaarheid van hun gegevens, heb ik weinig of geen objectieve twijfel dat veel mensen nu achter de tralies zitten omdat zo'n afschrikmiddel niet werkt. Ik heb echter wel een probleem met het feit dat Robert Duvall in _The Apostle_ <0xC3><0xBC>berhaupt is gestraft voor zijn specifieke'misdaad'. of dat de enige hoop op clementie voor iemand als hij gebaseerd zou moeten zijn op 'tijdelijke ontoerekeningsvatbaarheid', alsof dat het enige aanvaardbare excuus in zijn soort zaak zou zijn... Afgezien van verschillende andere vragen met betrekking tot de motieven van Mickey Rooney voor dat specifieke bezoek, en over de antwoorden waarnaar ik alleen maar kan raden, vermoed ik dat de belangrijkste van een beslist religieuze aard was. Ik weet niet precies wanneer hij...' Toen hij de praktiserende christen werd, maakt hij er nu, waar het mogelijk is, een punt van te benadrukken dat hij dat is; maar aangezien iedereen zich daarvan bewust zou moeten zijn, heeft deze specifieke categorie van mensen de neiging het felst naar bloed te snakken, als het gaat om oog om oog. Ik heb daar echter geen specifieke mening over, net zoals er geen twijfel over bestaat, Bijbels gesproken, dat niet iedereen, en misschien zelfs niet de meesten, hetzelfde uiteindelijke lot bespaard zal blijven, door toedoen van de Heer Zelf, als gevolg van Zijn offer aan het kruis. Maar er is voor mij een probleem met de geest of houding waarmee de meeste belijdende christenen hun enthousiasme voor de doodstraf benadrukken; want in tegenstelling tot de Heer Zelf, die graag zou zien dat iedereen gered werd (Ezechiël 18:32) (II Petrus 3:9) lijken ze wraakzuchtig hun uiterste best te doen om redenen te vinden om te veroordelen! Wat de meeste mensen, aan beide zijden van deze oneindig smeulende kwestie, blijkbaar niet voldoende kunnen waarderen, is dat de Heer net zo dynamisch en ongrijpbaar zacht van aard is als hard. De twee kanten van Zijn natuur lijken zo onverenigbaar dat Hij geestelijk gestoord is, in elk geval volgens strikt menselijke maatstaven. Maar hoe schokkend en onaanvaardbaar deze miraculeuze dynamische vermenging van water en olie in Zijn aard ook is, er kan geen twijfel aan bestaan dat alles wat daar buiten valt, of alles wat fanatiek en karakteristiek is aan de ene of de andere kant van deze vergelijking, ontoereikend en onaanvaardbaar afwijkt van de hele juridische waarheid. Ik heb zelfs gezien dat de bloedstollende dorst naar dezelfde maar al te vaak, in tegenspraak met zichzelf, naar buiten kwam als de categorisch anti-doodstraf-advocaten, zelfs op de meest rationeel uitgebalanceerde manier, geconfronteerd werden met het feit dat, hoewel de Heer voor iedereen gestorven is, niet iedereen daardoor gered zal worden. Om absolutie te krijgen, moet men, om dezelfde term te herhalen, de hand uitsteken en die ontvangen, dat wil zeggen, berouw hebben (Lucas 13:3-5). Zou iets zinniger kunnen zijn?... Maar hoe zit het dan met het bevel van de Heer om te vergeven, zelfs in het geval van je vijanden, van degenen die je verachten en je vervolgen zonder een rechtvaardige reden of provocatie? Een van de veel te voor de hand liggende problemen met dit soort sentimentaliteit, zoals het vaak verkeerd wordt geïnterpreteerd, is de manier waarop het de werkelijke betekenis van vergeving verdoezelt. De daad van vergeving betekent op zichzelf niet hetzelfde als onvoorwaardelijk vergeven van degene die vergeven wordt. Wanneer men hier een duidelijk nuchter, rationeel uitgebalanceerd standpunt inneemt, vanuit het perspectief van God' Het enige waar het in feite op neerkomt, is de vurige wens dat degene die vergeven is uiteindelijk zijn weg zal vinden, het licht zal zien en genade zal worden geschonken. Deze houding is natuurlijk het tegenovergestelde van, laten we zeggen, die van Jonas, die het hem kwalijk nam toen God hem vertelde dat zijn prediking voor het volk van Niniveh zou resulteren in hun berouw. Jonas wilde niet dat ze berouw zouden hebben, maar wenste wraakzuchtig dat ze vernietigd zouden worden. Hoe zelfingenomen, koelbloedig als de meeste belijdende christenen was hij, behalve dat zelfs zijn redenen ongetwijfeld beter waren dan die van de meesten! Ik benijd Jonas bijna net zo erg als hij mij zou benijden! Maar afgezien van het berouw van degene die vergeven wordt, zal elke vergeving die hij van een echte christen kan krijgen hem niet helpen. In zo'n geval is de enige die er baat bij heeft de echte christen zelf!

text_en: While the original 1932 version, with Preston Foster, was good, there's no remake more worthy than this 1959 one, or more impossible to find anywhere, just as I strongly suspect Mickey Rooney to have had something to do with that. Never could a mere performance have ever been so masterfully brilliant, or a script more thought-provoking, as well as an improvement upon the original. Many years after the last of my several viewings of this film, in 1970, I read an article in which Mickey Rooney was recounting a visit he'd made to death row, and which had apparently very drastically eliminated whatever sense of personal identification he'd felt with people in similar circumstances. The article was about as short as the main character here, and didn't cover much, other than the extent to which his extreme disillusionment with the quality of the inmates themselves had been emphasized, even in language I would not care to explicitly quote here. . . . . One of my main problems with capital punishment is that, of course, it is not evenly, impartially applied, just as many innocent people are far-too-carelessly, thus unnecessarily sent to meet this particular fate. Another problem I have with it is that it is not applied swiftly enough, or, for that matter, even publicly enough! The bible makes a special point, in such cases, about one of the more important purposes of such, as a deterrent, being ineffectually obscured, minus, not only a public viewing, but also the direct participation of all! As for those who claim to prove, statistically, that such is not an effective deterrent? In addition to having a problem about the reliability of their data, I have little if any objectively disprovable doubt many are behind bars now due to the extent that such a deterrent is lacking. However, I do have a problem about the fact that Robert Duvall, in The Apostle, had been punished at all, for his particular "crime," or that the only hope of leniency for one such as he would have to be based on a "temporary insanity" defense, as though that would serve as the only acceptable excuse in his kind of case. . . . In addition to various other questions concerning the motives of Mickey Rooney for that particular visit he'd recounted, and about the answers to which I can only try to speculate, I suspect the main one had been of a decidedly religious nature. I don't know exactly when he'd become the professing Christian he now makes it a special point, whenever possible, to emphasize that he is; but, as anybody should be well-aware, this particular category of people tends to be the most vehemently out for blood, when it comes to extracting an eye for an eye. However, I have no particular bone of contention concerning that, per se, just as there's no doubt, scripturally speaking, that not all, and perhaps not even most, shall be spared the same ultimate fate, at the hands of the Lord Himself, as a result of His sacrifice on the cross. However, there is a problem, for me, about the spirit or attitude with which most professing Christians emphasize their enthusiasm for capital punishment; for, contrary to the Lord Himself, who would love to see everybody saved (Ezekiel 18:32) (II Peter 3:9), they seem to go vindictively out of their way to find reasons to condemn! . . . What most people, on either side of this superlatively ever-burning issue, cannot appear to sufficiently appreciate, is that the Lord is as dynamically and elusively soft in nature as He is hard. The two sides of His nature appear to be so inherently incompatible as to render Him mentally deranged, at least by any strictly human reckoning. Yet, regardless of how harrowingly ungraspable this miraculously dynamic blending of the water and oil in His nature surely is, there can be no doubt that anything short of it, or anything fanatically and characteristically on either one side or the other of this equation, falls inadequately and unacceptably short of the entire judicial truth. Indeed, I've seen the most blood-curdling thirst for the same come out, self-contradictorily enough, on far-too-many occasions, whenever the categorically anti-death penalty advocates are confronted, even in the most rationally well-balanced ways, with the fact that, although the Lord died for everybody, not all are thereby going to be saved. After-all, in order to receive absolution, one must, to repeat the same term, reach out and receive it, that is, repent (Luke 13:3-5). Could anything make more sense? . . . But, then, what about the Lord's command to forgive, even in the case of one's enemies, of those who despise and persecute you without a just cause or provocation? One of the far-too-prevailing difficulties with this kind of sentimentality, as popularly misinterpreted, is the way it obscuringly over-simplifies the real meaning of forgiveness. The act of forgiveness does not, in itself, mean the same thing as unconditionally excusing the one being forgiven. When one takes a clearly sober, rationally well-balanced view here, from the perspective of God's own attitude, all it actually amounts to is a fervent wish that the one forgiven will ultimately succeed at finding his way, seeing the light, and being granted mercy. This attitude is, of course, the very opposite of, say, that of Jonah, who actually resented it when God told him that his preaching to the people of Nineveh would result in their repentance. Jonah didn't want them to repent, but vindictively desired that they be destroyed. How self-righteously, cold-bloodedly like unto most professing Christians he was, save that even his reasons were undoubtedly better than most! I envy Jonah almost as much as he would me! However, minus the repentance of the one being forgiven, any forgiveness he may receive from a genuine Christian is not going to do him any good. In such a case, the only one to benefit is the real Christian himself!


text: Shot in the Heart is een geweldige film. Hij illustreert op briljante wijze de benarde toestand van Gary Gimore, een veroordeelde moordenaar die om de dood vroeg. In Shot in the Heart wordt de beproeving getoond die Gilmores familie, verscheurd door haat, heeft doorstaan. Deze film is een ongelooflijke psychologische studie en is heerlijk deprimerend en opbeurend.

text_en: Shot in the Heart is wonderful. It brilliantly illustrates the plight of Gary Gimore, a convicted murder who requested death. Shot in the Heart shows the ordeal that Gilmore's family, torn up by hatred, went through. This movie is an incredible psychological study, and is wonderfully depressing and uplifting. 10/10


text: Het acteerwerk <0xE2><0x80><0x93> fantastisch. Het verhaal <0xE2><0x80><0x93> fantastisch. Het script <0xE2><0x80><0x93> geweldig.<br />Er zijn maar een paar manieren om deze film te beschrijven. Ja, hij is traag en er wordt voornamelijk gepraat, maar het hele verhaal van al hun levens en de manier waarop het wordt verteld met de flashbacks, maakt dat je naar elk klein dingetje wilt luisteren om meer te weten te komen over dit aangrijpende en tragische verhaal. Ikzelf lees het boek waarop de film is gebaseerd en dat heeft me nog meer licht op dit verhaal laten werpen en beantwoordt een paar vragen die in de film onbeantwoord zijn gebleven. Ik moet ook het lied van de beoordelaar lezen, dat de 'andere' helft van het Gilmore-verhaal is. Door deze film moest ik zo vaak denken aan de uitdrukking 'in de spiegel kijken'. Je hoort een liedje in de film dat Gary Gilmore's Ogen heet, geschreven door een punkband die een liedje schreef over hoe het zou zijn om Gary Gilmores ogen te hebben (een van de dingen die Gary bij zijn dood als transplantatie heeft gekregen) en als je ernaar luistert, en dat is na de laatste keer dat Mikal Gary heeft gezien, bekijk je de hele situatie een beetje anders dan wanneer je alleen naar het liedje zelf zou luisteren. Deze film heeft mijn ogen op die manier en op vele andere manieren geopend. Ik kan deze film (en het boek) van harte aanbevelen.

text_en:
The acting- fantastic. The story- amazing. The script- wonderful.

Just a few ways to describe this movie. Yes, it's slow and it has mostly talking, but the whole story of all of their lives and how it's told with the flashbacks thrown in and out makes you want to listen to every little thing to learn more about this haunting and tragic story. I, myself, am reading the book that the movie is based off of and it has shown me even more light into this story and answers some questions that were left unanswered in the movie. I'm also to read the Exectioner's Song, which is the 'other' half of the Gilmore story. This movie made me think so much about the phrase "piering into the other side of the looking glass". You hear a song in the movie called Gary Gilmore's Eyes, which is by a punk band that wrote a song about what it'd be like to have Gary Gilmore's eyes(which is one of the things Gary gave as a transplant when he died) and as you listen to it, which is after the last time Mikal ever sees Gary, you look at the whole situation a little differently if you were to only here the song itself. This movie opened my eyes in that way and in many others. I recommend this movie(and the book) very very much.


text: Een interessante tv-film, gebaseerd op waargebeurde feiten, die werd verraden door de beschrijving van een van de hoofdpersonen, die van een gevangene. Giovanni Ribisi speelt zijn jongere broer, die de delicate taak heeft om te beslissen of hij een beroep zal doen op de rechtbank voor de doodstraf van zijn broer. Maar als hij bij hem op bezoek gaat en zich inlaat met Elias Koteas, begint het probleem. Het heeft niets te maken met Koteas' acteertalent. Hij ziet er gewoon uit als de versie van een gevangene met proletarische wortels volgens het tijdschrift _G.Q._, met een taal die te verfijnd is voor iemand die het grootste deel van zijn leven achter de tralies heeft doorgebracht. Dit besef kwam bij me op nadat ik opnieuw een oude vriend had ontmoet, die ik al bijna vijftien jaar niet had gezien en die hij doorbracht in verschillende Panamese gevangenissen. De jongeman die ik vroeger kende is er niet meer, niet alleen omdat hij ouder is, maar ook omdat hij voor langere tijd aan het strafsysteem is blootgesteld. Er zijn gevangenissen en er zijn gevangenissen, moet ik zeggen, maar deze ene gevangene in 'Shot in the Heart' is beslist van deze wereld.

text_en: An interesting TV movie based on true fact, betrayed by the description of one of the leading characters, that of a prisoner. Giovanni Ribisi plays his younger brother, who has the delicate mission of deciding if he will appeal to the courts for his brother's death penalty. But when he goes to visit him and enters Elias Koteas, the problem starts. It has nothing to do with Koteas' acting ability. He just looks like the version of a prisoner of proletarian roots according to "G.Q." magazine, with a language too sophisticated for someone who has spent most of his life behind bars. This realization came to me after meeting again an old friend, whom I had not seen for almost 15 years, which he spent in several Panamanian jails. The young man I used to know is gone, not only because he is older, but due to his exposure for a prolonged time to the penal system. There are jails and there are jails, one must say, but this one prisoner in "Shot In the Heart" is definitely out of this world.


text: Wauw, ik vond deze film geweldig. Hij had dan misschien niet de financiering en de reclame die de nieuwste kaskrakers krijgen, maar hij heeft twee keer zoveel emotionele kracht. Het verhaal draait om een familie uit Utah en het zijn de connecties tussen de mensen in de familie die de film zijn kracht geven. De hoofdrolspeler (Giovanni Ribisi) speelt zijn rol heel goed, op geen enkel moment laat hij je geloven dat hij al zijn gevoelens speelt. Maar het is zijn broer (Elias Koteas) die de show voor me stal. Als die twee samen in een scène zaten, sneden ze hun tekst van elkaar af en gaven fantastische voorstellingen. Geweldige cast, geweldige film.

text_en: Wow, I loved this film. It may not have had the funding and advertising that the latest hollywood blockbusters get but it packs twice the emotional punch. The tale revolves around this one family from Utah and it's the connections between the people in the family that provide the film with its punch. The main lead (Giovanni Ribisi) plays his part very well, at no time does he leave you to believe that he's acting all his feelings. It's his brother (Elias Koteas) who stole the show for me though. When the two were in scenes together they bounded their lines off of each other, giving fantastic performances. Great cast, great film.


text: Vermakelijke Jim Belushi-auto, een moderne, scheve versie van It's A Wonderful Life. Michael Caine speelt een soort engel die Belush laat zien hoe het leven zou zijn geweest als hij 'het had gemaakt'. Jim is op zijn best met een goed verhaal en een ondersteunende cast; het lijkt wel of er een soort chemie bestaat tussen hem en Hamilton. Geen Oscar-kandidaat, maar goede, hartelijke humor.

text_en: Entertaining Jim Belushi vehicle, a modern cockeyed version of It's A Wonderful Life. Michael Caine plays a sort-of angel who lets Belush see what life would have been like if he had "made it big". Jim is at his best with a good story and supporting cast; seems like real chemistry between him and Hamilton. Not an Oscar contender but good warm-hearted fun.


text: Ik geef toe dat ik een zwak heb voor wisselende geschiedenisverhalen, van EEN GELUKKIG LEVEN tot GROENHUISDAG tot 12:01. Onder die grote verhalen bevindt zich dit juweeltje. Het is vrij moeilijk om Mr. DESTINY door te komen zonder ieder lid van de cast een knikje van waardering te geven, van de goedhartige James Belushi tot de moordlustige Courtney Cox. Deze film mist de ernst en de omvang om er een geweldige film van te maken, maar het is een mooie opkikker op een regenachtige middag. Het is ook een geweldige huur voor een goedkope date.

text_en: I admit I have a weakness for alternate history stories, from ITS A WONDERFUL LIFE to GROUNDHOG DAY to 12:01. Among those greats is this little gem. It's pretty difficult to get through MR. DESTINY without giving a nod of appreciation to each and every cast member, from the goodhearted James Belushi to the murderous Courtney Cox. This movie lacks the gravitas and scale to make it a great film, but it's a fine cheer-up on a rainy afternoon. It's also a great rental for an inexpensive date.


text: Oké, het heeft wel iets weg van 'It's a Wonderful Life', maar dat speelde zich 44 jaar voor deze film af, dus waarom geen nieuwe poging? Belushi heeft een kloterige 35e verjaardag. Hij heeft zijn Wheaties en zijn koffie niet gekregen en is zijn baan kwijt. De klapper is wanneer zijn eigen beschrijving van 'een groot blauw stuk sh'-auto aan het eind van de dag afbreekt. Hij loopt een lege bar in om een takelwagen te bellen. Terwijl hij staat te wachten, wordt hij door de barkeeper (Caine) herkend als de jongen die twintig jaar geleden de honkbalwedstrijd om het kampioenschap van de stad heeft verloren. Dat brengt hem op de gedachte hoe het leven zou zijn geweest als hij die wedstrijd had gewonnen. Hij komt erachter wanneer Caine, zonder dat hij het weet, een bewegingsdrankje in een glas serveert dat hem een villa geeft, met de koningin van het eindexamenbal (Russo) als zijn vrouw, en hem voorzitter maakt van de sportzaak waar hij uit is gegooid. Caine onthult later dat hij verantwoordelijk is voor deze verandering, maar Belushi is het er niet helemaal mee eens. Hij past zich nooit helemaal aan, en in een plotontwikkeling die de film niet de das omdoet maar toch vreemd is, probeert hij zijn vrouw (Hamilton) het hof te maken vanuit zijn echte leven, waar ze nu met iemand anders getrouwd is. Het is een goede zet om te zorgen dat ze er niet te veel tijd aan besteden, aangezien ze in wezen van 'Ghost' afscheuren. Met Belushi die Hamilton voortdurend dingen vertelt die alleen zij kan weten. Het levert ook een nogal theatraal element op, want twee van zijn minnaressen zitten in de schaduw, zijn nieuwe vrouw Russo en zijn onevenwichtige minnares Cox. Maar de sleutel tot de film is het ietwat lange begin en het vrolijke einde. Ook goed werk van de grote en herkenbare cast, want Belushi is heel sympathiek, heel aantrekkelijke dames gekozen en Caine is een prima keuze als de man met de titel. Vreemd dat dit Belushi's tweede film uit 1990 was waarin hij een alternatieve levensstijl van rijkdom moest zien te vinden, die hij vond in 'Taking Care of Business'. Hoewel ze op elkaar lijken, zorgen beide films voor hetzelfde niveau van vermaak. Dus bekijk dit eens voor een leuke verkenning van'stel dat'.

text_en: Ok, so it borrows a little from "It's a Wonderful Life", but that was 44 years prior to this film, so why not a new attempt. Belushi is having a rotten 35th birthday. He didn't get his Wheaties, his coffee, and has lost his job. The capper is when his self described "big blue piece of sh**" car breaks down at the end of the day. He heads into an empty bar to call for a tow. While waiting, he's recognized by the bartender (Caine) as the kid who lost the town's championship baseball game 20 years earlier. This gets him to thinking how life would've been if he had won the game. He finds out when, unbeknownst to him, Caine serves up a motion potion in a glass that gives him a mansion, the prom queen (Russo) as his wife, and makes him president of the sporting goods company he's been canned from. Caine later reveals himself as the one who's responsible for this change, but Belushi is not entirely on board. He never fully adjusts, and in a plot development that doesn't kill the movie but is still odd, he tries to court his wife (Hamilton) from his real life, who is now married to someone else. The good move is that they don't spend too much time on it, as basically they rip of "Ghost", with Belushi constantly telling Hamilton things only she could know. It also brings in a hokey dramatic element, as two of his lovers kevetch in the shadows, new wife Russo, and his unbalanced lover Cox. But the keys to the film are the somewhat lengthy beginning, and cheery end. Also good work from the big and recognizable cast, as Belushi is very likable, VERY attractive ladies chosen, and Caine is perfectly easy going as the title guy. Strange that this was Belushi's second film of 1990 dealing with him getting an alternative lifestyle of riches, which was found in "Taking Care of Business". Though similar, both films are on the same level of laughs provided. So check this out for a fun exploration of "what if?"


text:
Deze film is een van mijn favorieten omdat hij me doet denken aan alle keuzes die ik heb gemaakt en hoe mijn leven zou zijn veranderd als mijn keuzes anders waren geweest. Hij speelt regelrecht in op de 'Meervoudig Universum'-theorie.
Het enige wat niet echt lijkt, is dat Larry Burrows (James Belushi) er zo'n moeite mee heeft om te begrijpen wat er aan de hand is, dat alles is veranderd.

text_en:
This movie is one of my favorites because it makes me think of all the choices I have made and how my life would change if my choices had been different. It plays right into the " Multiple Universe " theory.

The only thing that doesn't ring true is how Larry Burrows ( James Belushi)has such a hard time understanding what is going on, that everything has changed.


text: Belushi op zijn allerbeminnelijkst en Courtney Cox voor _Friends_ heeft een kleine rol. Ik denk vaak dat Belushi weinig gebruikt wordt in Hollywood en dat deze filmrol een van zijn beste is. Voor diegenen onder jullie die zijn tv-show zien, is dit een heel ander en sympathiek personage. De film zelf is niet verpletterend, noch is de boodschap nieuw, maar eerder lief en vertederend. De bijrollen van bekende gezichten en onbekende namen vormen een perfecte balans, hoewel het gejammer van Lovitsië vermoeiend kan worden, en Michael Caines charmante spirituele gids heeft een enigszins sinistere, zij het niet goedbedoelde ondertoon. Hamilton, aangezien Belushi's vrouw helaas tweedimensionaal is en je je afvraagt waarom hij met haar getrouwd is. Daar komt nog bij dat Renee Russo niet erg overtuigend overkomt als de 'koningin van het bal' die is ontsnapt. Niettemin een leuke manier om twee uur door te brengen.

text_en: Belushi at his most ingratiating and Courtney Cox before Friends has a small role. I often think Belushi is under-used in Hollywood and this film role is one of his best. For those of you who watch his TV show, this is a very different and likable character. The movie itself is not earth shattering, nor is the message new but rather it is sweet and endearing. The supporting cast of familiar faces and unfamiliar names is a perfect balance although Lovitz's whining can get tiresome, and Michael Caine's charming spiritual guide has a slightly sinister if not well-meaning edge. Hamilton, as Belushi's wife is unfortunately two-dimensional and one wonders why he married her. In addition, Renee Russo is wasted and not terribly convincing at the "prom queen" who got away. Nevertheless, a nice way to spend two hours.


text:
Jim Belushi is geweldig als de 'gemiddelde man' die zijn 15 minuten in 'The Twilight Zone' krijgt. Michael Cane is de mysterieuze barman die niet alleen naar Belushi's'verhaal' luistert, maar ook een 'geneesmiddel' heeft voor al Belushi's middenklasseproblemen: een toverdrankje dat een lawine van veranderingen in Belushi's leven teweegbrengt.
Flashbacks laten een 15-jarige zien die zich vreselijk schaamt dat hij het kampioenschap van het High School Baseball Team heeft veroorzaakt. Belushi gaat verder met zijn 'armetierige leven', schijnbaar gelukkig, maar zich altijd afvragend'stel dat...' Gedurende wat enkele dagen lijken te zijn, ervaart Belushi een 'ander' leven, een met enorm succes, in gelijke mate bewonderd en gehaat door anderen.
Dit is niet helemaal 'Het is een fantastisch leven'. '... maar sommige elementen lijken erop, en zijn heel vertederend. Het 'einde' is voorspelbaar, maar toch bevredigend. Kijk uit naar een heel jonge Cortney Cox die een beetje als 'fatal attraction' fungeert <0xE2><0x80><0x93> net als andere vrouw. Een heel prettige film!'

text_en:
Jim Belushi is terrific as the "Average Joe" who gets his 15 minutes in "The Twilight Zone". Michael Cane is the mysterious bar tender who not only listens to Belushi's "story", but has a "cure" for all of Belushi's middle class problems: A magic potion to bring about an avalanche of changes in Belushi's life.

Flashbacks show a 15 year old horribly ashamed of causing his High School Baseball Team's Championship defeat. Belushi goes on with his "pitiful life", seemingly happy, but always wondering "what if..." For what seems to be several days, Belushi experiences a "different" life, one of enormous success, admired and hated by others in equal measure.

This is not quite "It's A Wonderful Life", but some elements are similar, and very endearing. The "ending" is predictable, but still satisfying. Watch for a very young Cortney Cox in a bit part as "fatal attraction" -like other woman. A very pleasant film!


text: Deze film is gebaseerd op het idee van Wat Als? Natuurlijk kan Mr. Destiny deze vraag beantwoorden. De hoofdfiguur heeft een slechte dag, zoals velen van ons, en stelt deze vraag. De Chaos-theorie stelt dat een vlinder in China een effect op iemand hier zou kunnen hebben door een kettingreactie. Het middelpunt van deze film is gebaseerd op een gebeurtenis tijdens een honkbalwedstrijd. Deze gebeurtenis zet iemands Destiny in beweging; net als Ashton in 'Het vlindereffect', behalve dat Mr. Destiny komedie verkiest boven drama. Het resultaat is een frisse, enigszins originele film. Als iemand filosofisch gestemd is met 'Het vlindereffect', zal hij waarschijnlijk genieten van Mr. Destiny. Ik geef hem een 7 van de 10. Verbazingwekkend want ik heb de eerste helft van deze film 3 keer gezien en eindelijk het einde op TBS gezien.

text_en: Spoiler!!! This movie is based on the concept of What If? Of course Mr Destiny will be able to answer this question. The main character goes through a bad day, like many of us, and asks this question. Chaos Theory states a butterfly in China could have an effect on someone over here from a chain reaction. The focus of this movie is based on one event during a baseball game. This event sets into motion one's Destiny; Just like Ashton in "The Butterfly effect" except Mr. Destiny uses comedy over drama. The results make a fresh, somewhat original movie. If one's philosophical are in tune with "The Butterfly Effect" one will likely enjoy Mr. Destiny. I give it a 7 out of 10. Amazing for I have seen the first half of this movie 3 times, and finally watched the ending on TBS.


text:
Niet echt een grote publiekstrekker, maar ik was wel heel erg verbaasd.
<0x3E> James 'I did some things to Farrah Fawcett' Orr.
<0x3E> James 'I did some things to Farrah Fawcett' Orr.
<0x3E> Deze film heb ik zelf geschreven en geregisseerd.
<0x3E> Larry Burrows, die denkt dat zijn leven heel anders zou zijn geweest als hij bij een belangrijke honkbalwedstrijd een homerun had geslagen.
<0x3E> Toen hij 15 was.
<0x3E> Maar dankzij de mysterieuze en magische barkeeper krijgt Larry al snel in de gaten dat zijn nieuwe leven niet precies is zoals hij had gehoopt.
<0x3E> is niet precies zoals hij had gehoopt.
<0x3E> Ik moet zeggen dat deze film indruk op me heeft gemaakt. Critici hebben het een gemengd resultaat gevonden, en ik moet zeggen dat het concept echt interessant is en
goed in elkaar zit.
Ja, het is een beetje standaard, maar er zit genoeg in om het echt te laten lijken.
leuke momenten, drama en uitstekend acteerwerk om het echt te laten lijken.
James Belushi was (denk ik) een Oscar waardig voor zijn rol.
Lovitz is perfect, en Linda Hamilton plus Renee Russo schitteren erin.
Hun rollen. Michael Caine is perfect als de barkeeper.
Gewoon een goede film met een goede les. Als je hem nog nooit hebt gezien, kan ik je aanraden hem te bekijken.
Als je hem nog nooit hebt gezien, kan ik je ten zeerste aanraden hem te bekijken.

text_en:
Not really a big box office draw, but I was pleasently surprised

with this movie. James "I did some things to Farrah Fawcett" Orr

co-wrote and directed this movie about an ordinary, average guy

named Larry Burrows who thinks his life would have been

incredibly different if he hit a homerun at a key baseball game

when he was 15. But thanks to mysterious and magical bartender

Mike, Larry gets his wish, yet soon realizes that his new life

isn't exactly as he hoped it would be.

I must say, this movie really impressed me. Critics have given

it mixed, and I must say the concept is really interesting and

pulled off well. Yes, it is a little standard, but packs enough

funny moments, drama and excellent acting to make it really

good. James Belushi (I think) was Oscar worthy for his role. Jon

Lovitz is perfect, and Linda Hamilton plus Renee Russo shine in

their roles. Michael Caine is perfect as the bartender. It's

just a good movie with a good lesson. If you've never seen, I

highly recommend you check


text: Iedereen speelt zijn rol vrij goed in deze 'leuke film'. Belushi krijgt de kans om een deel van zijn leven anders te leven, maar uiteindelijk beseft hij dat wat hij had net zo goed of misschien zelfs beter zou zijn. De film laat ons zien dat we gebruik moeten maken van de kansen die we hebben, niet van de kansen die we niet hebben of niet kunnen krijgen. Als u deze film voor ongeveer 10 jaar op video kunt krijgen, zou dat een investering zijn!

text_en: Everyone plays their part pretty well in this "little nice movie". Belushi gets the chance to live part of his life differently, but ends up realizing that what he had was going to be just as good or maybe even better. The movie shows us that we ought to take advantage of the opportunities we have, not the ones we do not or cannot have. If U can get this movie on video for around $10, it´d be an investment!


text:
Mr. Destiny <0xE2><0x80><0x93> 3,5/5 Stars

Het thema van 'Mr. Destiny' is afkomstig uit vele films die vele jaren overspannen. Het thema varieert van recente blunders in zulke plotwendingen (zie 'Scrooged') tot hetzelfde, serieuzere en dramatische idee dat opkwam in 'It's a Wonderful Life' en een eeuw eerder in het verhaal van Scrooge, zoals verteld door Charles Dickens in 'A Christmas Carol'. 'Het gaat over een ondankbare man die wordt meegenomen op een rondleiding door zijn leven en getuige is van hoe zijn leven had kunnen (of moeten) zijn.
In de meeste van dit soort films redt de beschermengel een man van ondankbaarheid en laat hem achteraf zien hoe zijn leven had kunnen (of moeten) zijn. Zou zijn geweest. In dit geval krijgen we een zakenman te zien die Larry heet (James Belushi). Hij haat zijn leven. Hij woont samen met een weinig opwindende vrouw (Linda Hamilton) en hunkert naar een groter leven met een grotere betekenis. Had hij maar jaren geleden tijdens het staatskampioenschap de bal geraakt op de middelbare school. Hij is ervan overtuigd dat zijn leven dan beter zou zijn geweest. Ik denk dat hij zich dit schijnbaar kleine moment van zijn leven herinnert omdat het een grote impact had op zijn onderbewuste kant, maar ik betwijfel of een volwassen man zou hunkeren naar één enkele handeling van de middelbare school. Toch werkt het in de film. Maar goed, op een avond rijdt Larry van zijn werk naar huis, waar hij samen met Jon Lovitz pennenlikker is, als zijn auto ermee ophoudt. Hij loopt een bar binnen, op zoek naar een telefooncel, en besluit met tegenzin de barkeeper (Michael Caine) te vertellen hoe zijn leven eruitziet. Op dat moment zien we voor het eerst dat hij terugdenkt aan de honkbalwedstrijd die hij in zijn jeugd heeft meegemaakt.
De barkeeper luistert en knikt, kennelijk zonder zich zorgen te maken over andere klanten. Dat komt waarschijnlijk doordat de bar, hoewel oud en vervallen, nooit door andere mensen dan deze twee mannen is gebruikt. Larry maakt zelfs een opmerking over het feit dat hij de bar nooit eerder heeft gezien. Dit is hoogstwaarschijnlijk om een bepaalde reden die het publiek vóór Larry verwacht.
Dus de barkeeper, die net als Clarence net zo goed een engel van God in vlees en bloed kan zijn, maakt een speciaal drankje voor Larry, dat Larry's leven uiteindelijk in de omgekeerde richting stuurt en hem laat zien hoe zijn leven eruit zou hebben gezien als hij al die jaren daarvoor de homerun had geslagen. Maar Larry heeft eerst geen idee van enige verandering, net als Jimmy Stewart.' Larry realiseert zich pas dat Clarence zijn leven had uitgewist toen hij de bar binnenging en eruit werd getrapt. Hij is zich er niet van bewust dat er iets is veranderd, totdat hij naar huis gaat en ziet dat het gazon buiten anders is, en dat er een grote, worstelaarachtige man in zijn huis woont.
Larry komt er al snel achter dat zijn leven inderdaad heel anders zou zijn verlopen als hij de homerun had geslagen. In plaats van met Linda Hamilton te trouwen, trouwt hij met Rene Russo en verhuist met zijn kinderen naar een grote villa. Hij ontdekt dat Jon Lovitz niet langer zijn vriend is, maar een werknemer van hem. En het meest verrassende is dat Larry met zijn nieuwe leven, dat hij altijd heeft gewild... 'Mr. Destiny' laat ons zien dat materiële rijkdom niet hetzelfde is als spirituele rijkdom, een les die we keer op keer hebben geleerd, maar nooit zo wollig, gemakkelijk te vergeten en waarachtig lieflijk als in 'Mr. Destiny'.
'Mr. Destiny' is nooit buitengewoon hilarisch, maar het is een lieve, goedmoedige komedie die zichzelf nooit al te serieus neemt. Het probleem met al die 'It's a Wonderful Life'-films, zoals 'The Family Man', is dat ze net zo invloedrijk en gedenkwaardig proberen te zijn als 'It's a Wonderful Life' was. Maar er zijn maar een paar momenten waarop je in je eentje een beroemde film naar je hand kunt zetten, en 'Mr. Destiny' weet dat en speelt het spel recht op de man af. Het probeert niet iets te zijn wat het niet is; het is eerder iets wat het niet probeerde te zijn, en dat is duidelijk voor het publiek.

text_en:
Mr. Destiny - 3.5/5 Stars

"Mr. Destiny's" theme is recycled from many films spanning many different years. Its theme ranges from recent spoofs on such plots (see "Scrooged"), to the same, more serious and dramatic notion that worked in "It's a Wonderful Life," and a century earlier in the story of Scrooge as told by Charles Dickens in "A Christmas Carol." "It involves an ungrateful man being taken on a guided tour of his life, and witnessing how his life could have been (or would have been) first-hand.

In most of these types of movies the guardian angel rescues a man from ungratefulness and shows him his life in retrospect, or how it could have been. Should have been. Would have been. In this case we are shown a businessman named Larry (James Belushi). He hates his life. He lives with an unexciting wife (Linda Hamilton) and yearns for a bigger life with bigger meaning. If only he had hit the ball at the state championship in high school years ago. He is convinced his life would have been better. I guess he remembers this seemingly small moment of his life because it made a big impact on his subconscious side, but I doubt a grown man would yearn for one single act from high school. Still, it works in the movie.

Anyway, Larry is driving home from work one night, where he is a penpusher along with Jon Lovitz, when his car breaks down. He wanders into a bar looking for a pay phone, and reluctantly decides to tell the bartender (Michael Caine) about the way his life is turning out. This is where we first see him remembering his childhood baseball strike-out.

The bartender listens and nods, apparently not worrying about any other customers. This is probably due to the fact that the bar, though old and tattered, seems to have never been occupied by any living humans save these two men. In fact, Larry even makes a comment about never seeing the bar before. This is most likely for a certain reason that the audience is expecting before Larry.

So the bartender, who may as well be an angel of God incarnate, just like Clarence, fixes Larry a special drink of his, which ends up putting Larry's life on reverse, showing him what his life would have been like if he had hit the home run all those years before. But Larry has no idea of any change at first, just like Jimmy Stewart didn't realize that Clarence had erased his life until he went into the bar and got kicked out Larry continues to be oblivious to any change until he goes to his home to find the lawn different outside, and a large, wrestler-type man occupying his home.

Larry soon finds out his life would indeed have been very different had he hit the home run. Instead of marrying Linda Hamilton he married Rene Russo and moved into a large mansion with children. He finds out that Jon Lovitz is no longer his friend but an employee of his. And the most surprising fact of all is that with his new life, that Larry has always wanted...he finds himself lusting after his old wife, Linda Hamilton; proof that sometimes money and a great-looking yet shallow wife don't make up everything in a man's life, like an intelligent wife and love and true happiness. Just like "It's a Wonderful Life" showed the audience a man's life is what he makes it, and that every person has an impact on people, "Mr. Destiny" shows us that material wealth is not the same as spiritual wealth, a lesson taught us over and over again, but never quite so fluffy, forgettable and truly sweet as it is shown us in "Mr. Destiny."

"Mr. Destiny" is never exceedingly hilarious, but it is a sweet, good-natured comedy that never takes itself too seriously. The problem with all the "It's a Wonderful Life" retreads out there, like "The Family Man," is that they try to be as influential and memorable as "It's a Wonderful Life" was. But there are only so many times you can single-handedly rip off a famous film, and "Mr. Destiny" knows this, and plays right to the fact. It doesn't try to be anything it isn't; rather, it is something it didn't try to be, and this is obvious to the audience.


text: Het is geen grote film. Het acteerwerk is niet geweldig (sommige figuranten worden zelfs slecht gespeeld), de film is in geen enkel opzicht mooi. Niets echt inventiefs of nieuw. Als je van grote films houdt, is deze niet voor jou. Toch heeft hij een groot <0xE2><0x80><0x93> echt groot <0xE2><0x80><0x93> pluspunt op het verhaal. Larry's verhaal werkt, omdat we dit verhaal uit ons eigen leven kennen. Het meisje dat we niet mee uit hebben gevraagd, de test die we niet hebben gehaald, de vriendin die we hebben laten zitten, zijn allemaal in onze geschiedenis. Deze film werkt, omdat hij het raakt. Het is een geweldig verhaal omdat het een klein verhaal is. Het is het leven dat we allemaal hebben, met spijt die we allemaal hebben, en toch komt de boodschap over: elk leven dat we hadden kunnen leiden, zou zijn nadelen hebben gehad. De eerste keer dat ik ernaar keek, was ik 15. Het werd vertoond op een feestje op mijn school. 16 jaar later blijf ik er af en toe over nadenken, en elke keer dat ik het zie, verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Kijk ernaar. Het zal je goed doen. Je zult gelukkiger zijn met wat je hebt.

text_en: It's not a big film. The acting is not amazing (some sub charterers are even played badly), The film is not beautiful in any sense. Nothing really inventive or new. If you like big films, this one is not for you. yet it has a big - REALLY BIG plus on the story. Larry's story works, because we know this story from our own lives. The girl we didn't ask to a date, the test we've failed, the friend we let down, are all in our history. This movie works, because it touch it, It's a great story because it's a small one. It's the life we all have, with regrets we all have, and yet the message hits: every life we could have lived would have had their downside. The first time I watched it, I was 15. It was shown in a party at my school. 16 years later, I keep reflecting on it every once in a while, and every time I see it, it puts a smile on my face. Watch it. It will do you good. You'll be happier with what you have.


text:
Larry Burrows heeft het onmiskenbare gevoel dat hij iets mist. Sinds hij op school een cruciale honkbalschot heeft gemist dat hem het kampioenschap heeft gekost, is hij ervan overtuigd dat zijn leven beter zou zijn verlopen als hij dat schot had gelost. En dan gaat op een avond zijn auto weer kapot. Larry loopt de dichtstbijzijnde bar in om op de sleepwagen te wachten en komt daar barman Mike tegen, die, zonder dat Larry het weet, op het punt staat zijn leven voor altijd te veranderen......
De alternatieve levensopvatting in de film is nauwelijks iets nieuws, die gaat terug tot het soort It's A Wonderful Life en vertoont geen tekenen dat hij het zal afleggen tegen het zeer recente Sandler-voertuig dat Klik heette. Het is een genre dat zeer gemengde resultaten heeft opgeleverd. In 1990 werd deze James Belushi aan het hoofd van de productie gezet, die zelden ter sprake komt als het genoemde onderwerp ter sprake komt. Het lijkt erop dat hij grotendeels is vergeten. Wat jammer is, want er druipt charme van af en er is geen gebrek aan humor. We weten dat we naar de uiteindelijke boodschap worden geleid, maar het is een leuke en plezierige weg om af te dalen. De film dient ook om te laten zien wat een goede komiek James Belushi was. Ik bedoel, als zijn stijl van geestige opmerkingen en geestige ergernissen niet jouw ding is, dan is de kans groot dat je deze film toch zou mijden. Destiny is precies wat je nodig hebt. Linda Hamilton, Michael Caine, Jon Lovitz, Hart Bochner, Jay O. Sanders, Rene Russo en Courteney Cox zijn ook van de partij.

Meneer Destiny, pure escapistische lol met een boodschap in het hart.

text_en:
Larry Burrows has the distinct feeling he's missing out on something. Ever since he missed a crucial baseball shot at school that cost the championship, he's been convinced his life would have turned out better had he made that shot. Then one night his car breaks down again. Walking into the nearest bar to wait for the tow truck, Larry happens upon barman Mike, who unbeknown to Larry is about to change his life for ever.......

The alternate life premise in cinema is hardly a new thing, stretching back to the likes of It's A Wonderful Life and showing no signs of abating with the quite recent Sandler vehicle that was Click. It's a genre that has produced very mixed results. Back in 1990 was this James Belushi led production, rarely mentioned when the said topic arises, it appears that it has largely been forgotten. Which is a shame since it oozes charm and is not short in the humour department. We know that we are being led to its ultimate message come the end, but it's a fun and enjoyable path to be led down. The film also serves notice to what a fine comedy actor James Belushi was. I mean if his style of smart quipping and larking exasperation isn't your thing,? then chances are you would avoid this film anyway. But for those engaged by the likes of Red Heat, K-9 and Taking Care of Business, well Mr. Destiny is right up your street. Along for the ride are Linda Hamilton, Michael Caine, Jon Lovitz, Hart Bochner, Jay O. Sanders, Rene Russo and Courteney Cox.

Mr. Destiny, pure escapist fun with a kicker of a message at its heart. 7/10


text: Ik vind deze film eigenlijk wel leuk, ook al heb ik niet veel op met James Belushi. In deze film zie je een paar grote namen op het hoogtepunt van hun carrière, namelijk Linda Hamilton en Courteney Cox; die van Caine was natuurlijk al groot. De plot van deze film is simpel; hij lijkt precies op die Sliding Door-film. Hij wordt echter op een luchthartige manier verteld en ik vind de komische momenten erin wel leuk. Daardoor probeerde ik live mijn eigen belangrijke momenten te herbeleven, ach wat als ik dat meisje mee naar de film had genomen, en niet dat andere, enzovoort. Hij vertelt ons dat de mensen om ons heen verschillende rollen in ons leven hadden kunnen spelen als er een paar minieme details veranderd waren. Het herinnert ons er ook aan dat we voorzichtig moeten zijn met wat we wensen. Het leven aan de andere kant is niet altijd zo goed als we denken; misschien is wat we nu hebben wel het beste voor ons, alles in aanmerking genomen.

text_en: I actually like this movie even though I don't fancy James Belushi very much. In this movie, you can actually see several big names on the rise, Linda Hamilton and Courteney Cox namely; Caine's was already big of course. The plot in this movie is simple; its just like that Sliding Door movie. It however was told in a light-hearted manner and I like the comedy moments in it. It made me trying to relive my own important moments in live, eg what if I've taken that girl out for a movie, and not the other etc. It tells us that people around us could have taken different roles in our lives if some minute details were to change. It also reminds us to be careful what we wish for. Life is not always as good on the other side as we think; maybe, what we have now is the best for us, all things considered.


text:
Het is een paar jaar geleden dat ik dit voor het laatst heb gezien, maar ik kan het me nog goed herinneren en ik zou het graag nog eens zien. Het is min of meer een soort therapie voor me geworden, met een persoonlijke ervaring van mezelf.
Een vijfendertigjarige man klaagt over een honkbalwedstrijd op school, waarin hij 'de bal miste' en zijn team verloor. Twintig jaar later denkt hij erover na: 'Had ik die bal maar geraakt', en dat zijn leven daardoor beter zou zijn geworden. Dan krijgt hij de kans om erachter te komen... en krijgt hij iets meer dan hij had verwacht.
Het doet me zo denken aan de middelbare school dat ik twee keer heb gesolliciteerd bij ons trainings- en dansteam en het niet heb gehaald. Dit team kwam het dichtst in de buurt van een dispuut op mijn school. Als je erbij zat, was je 'dat allemaal'. Ik deed pas voor de laatste twee jaar van de middelbare school mee aan een test, en na de tweede keer had ik het er echt moeilijk mee. Ik had vlak voor de test mijn been bezeerd en droeg een maillot om de blauwe plek te bedekken, en daardoor haalde ik het niet. Dat was in 1987.
In de loop der jaren denk ik soms nog steeds: 'Als ik mijn been niet had bezeerd, had ik die stomme maillot nooit gedragen.' Ik zit hier en denk dat mijn leven beter of zelfs anders zou zijn geweest als ik het had gemaakt, maar toen ik deze film zag, besefte ik dat we nooit echt weten hoe anders de dingen kunnen zijn als we een klein dingetje uit het verleden veranderen. Wie weet, het had de loop der gebeurtenissen zo kunnen veranderen dat ik de vader van mijn zoon nooit had ontmoet.
Ik zou deze film aanbevelen aan iedereen die dat ene moment in het verleden heeft waarop hij zou willen dat hij kon veranderen. Wees voorzichtig met wat je wenst!

text_en:
It has been some years since I saw this, but remember it and would like to see it again. It kind of became a "therapy" for me with a personal experience of my own.

A thirty-five year old man laments over a high-school baseball game in which he "missed the ball" and his team lost. He thinks about it 20 years later, "if only I'd hit that ball" and how his life would be better because of it. Then, he gets a chance to find out....and gets a little more than he bargained for.

It reminds me so much of when I was in high school, I twice tried out for our drill/dance team and didn't make it. This team was the closest thing to a sorority in my school. If you were on it, you were "all that." I didn't try out till my last two years of HS and after the second time, I took it really hard. I'd hit and bruised my leg badly just before tryouts and wore tights to cover the bruise, and that caused me to not make it. That was in 1987.

Through the years, even now sometimes, I think "If only I hadn't hit my leg I would've never worn those stupid tights." Now I don't sit and think my life would be any better or even any different had I made it, but seeing this movie made me realize that we never really know how different things may be by changing one little thing way back in the past. Who knows, it could have changed the course of events to the point that I wouldn't have met my son's father.

I would recommend this movie to anyone who has that one moment in the past they wish they could change. Be careful what you wish for!!!


text: Ik heb deze film vaak genoeg gezien en ik moet je zeggen dat ik er elke keer weer van heb genoten. Dit is volgens mij Belushi's topfilm. Belushi en Lovitsië zijn zo sympathiek en herkenbaar voor de gewone man dat je je er onwillekeurig in gaat verdiepen als je eenmaal begint te kijken. De film heeft een geweldige cast van sterren, sommige waren al groot en andere waren nog maar net begonnen. Er wordt gezegd dat het een film is die je een goed gevoel geeft, en dat is precies wat het is. Deze film leert je dat het leven uiteindelijk toch niet altijd zo slecht is. Soms moet je gewoon dingen in een ander perspectief bekijken om volledig te kunnen waarderen wat je al hebt. Als je klaar bent met kijken, dan...' Je zult veel meer waardering hebben voor de dingen die je hebt en je zult ook glimlachen. Je kunt niet veel meer vragen van een film, vind ik, om nog maar te zwijgen van het feit dat het een hilarische film is en je nooit je belangstelling zult verliezen. Heel erg onderschatte film, jongens.<br />Rentmeester: 10 Ik ben uit!!!

text_en:
I have seen this movie plenty of times and I gotta tell ya, I've enjoyed it every single time. This is Belushi's pinnacle movie in my opinion. Belushi and Lovitz are so likable and identifiable with the common man that you can't help but get involved once you start watching. The movie has a wonderful cast of stars, some already were big, and others were just getting started. It's billed as a feel good movie, and that's exactly what it is. This movie teaches you that life isn't always so bad after all. Sometimes you've just gotta look at stuff in a different perspective to fully appreciate what you already have. When you're done watching, you'll appreciate the things you have a lot more and you'll also be smiling. You can't ask for much more from a movie in my opinion, not to mention it's a hilarious movie and you'll never lose interest. Very Very underrated movie here folks.

Rating from me: 10 I am out!!!


text: <br />--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

text_en: Ok the film wasn't going to win any awards and it is pure bubblegum, and it is a modern update on "It's a wonderful life". But it's just come out as a cheap release on DVD and there are a lot worse ways of blowing $13. You get a film that has a surprisingly strong cast but for most they were still a year or two from becoming B list celebs. However it's an enjoyable way of passing an hour and half just don't think too much in it.


text:
Bij het lezen van de verschillende externe recensies van Roger Ebert en andere bekende filmrecensenten aarzel ik om toe te geven hoeveel ik van deze film hou, ook al heb ik er alleen maar een Japanse videoversie van.
Blijkbaar beschouwen veel critici het als een minpunt dat het uitgangspunt van het verhaal al eerder is gebruikt, vooral in de geweldige 'It's a Wonderful Life'. Voor mij is een groot uitgangspunt een groot uitgangspunt, hoe vaak het ook wordt gebruikt, en ik zou graag meer films zien die dit specifieke uitgangspunt gebruiken: de ontevreden man die door middel van 'goddelijke magie' de kans krijgt een nieuw perspectief op zijn eigen leven te krijgen. Ik neem aan dat mensen en critici met een meer intellectuele inslag zich niet zo aangetrokken voelen tot het verhaal, maar ik ga niet naar de film om ze te bekritiseren met een aantekenboekje in de hand <0xE2><0x80><0x93> ik ga naar de film om mezelf erin te storten en me te laten meevoeren naar waar ze me maar willen hebben.
Als je net zo sentimenteel bent als ik, zul je rijkelijk worden beloond met het zien van deze film. De opvoeringen zijn de hele tijd uitstekend, en de film was heel goed geacteerd. Ook een schitterende muziekkeuze. Michael Caine is fantastisch als de sympathieke barkeeper. Jim Belushi doet het geweldig als een 'doorsnee-Joe' die zich afvraagt of zijn leven niet is verlopen zoals het zou moeten gaan. Linda Hamilton, altijd al uitstekend, is hier weer helemaal in haar rol van liefhebbende echtgenote. Jon Lovitz vermaakt ons zoals gewoonlijk en heeft zelfs een paar verrassend ontroerende momenten in 'Mr. Destiny'.
Nee, 'Mr. Destiny' is niet 'It's a Wonderful Life', maar wie zegt dat het dat moet zijn? Op zijn eigen manier is 'Mr. Destiny' een plezierige, goed gemaakte, grappige en ontroerende film. Ik heb mijn in het Japans ingeblikte video ervan al talloze keren gezien en ik weet zeker dat ik hem nog een paar keer zal zien. Als dat me op de een of andere manier tot een 'luiwammes' maakt, dan zij het zo! Ik ben alleen maar blij dat ik geen recensies over 'Mr. Destiny' heb gelezen voordat ik hem zag. Ik neem aan dat ik de moed van mijn overtuiging zou moeten hebben en de film negen of tien sterren zou moeten geven, maar ik kon er niets aan doen dat ik aan mezelf ging twijfelen nadat ik alle kritieken had gelezen!

text_en:
Reading the various external reviews of Roger Ebert and other well-known film critics makes me hesitate to admit how much I love this movie, even though I only have a dubbed-into-Japanese video version of it.

Apparently, many critics seem to take it as a minus that the story premise has been used before, most famously in the very great "It's a Wonderful Life." To me, a great premise is a great premise no matter how many times it's used, and I'd be happy to see more movies using this particular premise--the discontented man who gets a chance to gain a fresh perspective on his own life through a bit of "divine magic."

I suppose folks and critics of a more intellectual bent are not as pulled into the story, but I don't go to movies to critique them with notebook in hand--I go to movies to throw myself into them and let them take me where they will.

If you are sentimental sort like myself, you'll be well rewarded by seeing this picture. The performances are excellent throughout, and the movie was very well cast. Wonderful choice of music, too. Michael Caine is superb as the sympathetic bartender. Jim Belushi does a great job as an "average Joe" kind of guy who wonders if his life hasn't gone as it should. Linda Hamilton, always excellent, is again right on target here as the loving wife. Jon Lovitz entertains as usual, and even has some surprisingly moving moments in "Mr. Destiny."

No, "Mr. Destiny" is not "It's a Wonderful Life," but who says it has to be? Taken on its own terms, "Mr. Destiny" is an enjoyable, well-made, funny, and moving film. I've seen my Japanese-dubbed video of it numerous times, and I'm sure I'll see it several more times. If that somehow makes me a "lowbrow," so be it! I'm just glad that I hadn't read any reviews of "Mr. Destiny" before seeing it.

I suppose I should have the courage of my convictions and give the movie nine or ten stars, but I couldn't help but doubt myself after reading all the critical reviews!


text:
Ik ben aan deze film begonnen toen hij in de zomer van 1990 werd gemaakt. Gedeeltelijk opgenomen in het Biltmore Estate in Asheville, NC, en de resterende delen in Winston-Salem. De enorme kantoren van het RJ Reynolds werden gebruikt voor verschillende kantoren en locaties in de prachtige stad die bekendstaat als de tulphoofdstad van de wereld, Winston-Salem! Ik genoot van mijn werk, hoewel het buitengewoon hard werken was om alle decors te bouwen, zoals de Golf van Mexico, waar Renee Russo en Jim Belushi naartoe gingen op hun afspraakje. Ik had ook een grote hand in het versieren van de bar waar Larry de magische barkeeper meneer Destiny ontmoet. Ik plakte al die foto's aan de muur van sporthelden en versierde die telefooncel waar larry een taxi belt. Ik zette zelfs de foto van mijn moeder op ooghoogte zodat ik hem kon bevriezen en aan haar kon laten zien als we ernaar keken. Ik weet nog dat ik het gras van zijn oude huis met groene verf verfde omdat het eerst gemaaid moest worden (het was een nieuw huis in een nieuwbouwwijk en ik denk dat ze het gehuurd hadden voor de film)... toen moest ik die pasgemaaide graszode afknippen om het mooi te maken.. man, dat was moeilijk! Wat de film betreft, toen we hem maakten hadden we geen idee hoe het zou zijn maar toen ik hem had gezien werd ik er verliefd op omdat hij het verhaal van'stel dat' zo goed vertelt als ik hem ooit heb gezien, inclusief het geweldige It's a Wonderful Life. Ik heb zo vaak gehuild.
Ik kan niet tellen. Ik leerde de geweldige acteur Michael Caine kennen toen ik scènes opnam in een oud honkbalstadion waar Larry's jeugdscènes keer op keer werden afgespeeld. Ik weet nog dat toen hij klaar was en terugging naar zijn caravan, ik hem achterna ging en hem om een film vroeg en hij heel vriendelijk zei: 'Waarom niet?' Hij is een goeie vent en een heel natuurlijke en krachtige acteur. Dat kan ik niet van Jim Belushi zeggen. Hij was zo vol van zichzelf, hij rookte grote witte sigaren en praatte zo hard.
Iedereen binnen gehoorsafstand kon hem woord voor woord verstaan. Zijn carrière is nooit echt van de grond gekomen, maar hij heeft de laatste tijd een behoorlijke tv-carrière gehad. Ik zou zeggen, kijk deze film maar eens als je ooit de kans krijgt. Hij is geweldig en oprecht en echt. Je kunt Larry's pijn voelen als hij de nieuwe wereld binnengaat die meneer Destiny hem geeft nadat hij de homerun heeft geslagen, en omdat hij zo graag wil dat de mensen geloven dat hij niet de slechterik is die iedereen denkt dat hij is. Ze denken allemaal dat hij in een gekkenhuis thuishoort! Maar uiteindelijk wint hij mensen voor zich, maar tegen die tijd wil hij zijn echte leven zo graag terug, vooral zijn geweldige vrouw, die zo prachtig gespeeld werd door Linda Hamilton, en hij wil zijn hond terug! Dus je ziet het.

text_en:
getting to work on this film when it was made back in the summer of 1990. Shot partly in the Biltmore Estate in Asheville, NC and the remaining parts in Winston-Salem. The massive offices of the RJ Reynolds were used in several office scenes and places in around the beautiful city that is know as the tulip capital of the world Winston-Salem! I enjoyed my work although it was exceedingly hard work building all the sets like the Golf of Mexico where Renee Russo and Jim Belushi went on their date. I also had a big hand in decorating the bar where Larry encounters the magical bartender Mr. Destiny. I tacked all those pics on the wall of sports heroes and decorated that phone booth where larry makes a phone call for a cab. I even put my mothers photo at eye level so i could freeze frame it and show it to her when we watched it. I remember dyeing the grass at his old house with green dye because it first had to be sodded(it was a new house in a new development and I guess they leased it for the movie)..then I had to cut that newly laid sod to make it look nice..man that was hard! As far as the movie, when we made it we had no idea what it would be like but after seeing it i fell in love with it because really tells the story of "what if" as good as I ever had seen it, including the great It's a Wonderful Life. I cried so many times

i can't count. I got to meet the wonderful actor Michael Caine while shooting scenes at an old minor league ballpark where Larry's boyhood scenes were played and replayed. I remember after he had done a take an was heading back to his trailer, I ran him down and asked him for a picture and he was quite amiable and said "why not!" He is a good guy and a really natural and forceful actor. I can't say the same for Jim Belushi..he was so full of himself, smoking big cuban cigars and talking loudly so

everyone in earshot could hear his every word. His career never did take off but he has had a decent TV career recently. I would say watch this movie if you ever get the chance. It's wonderful and really heartfelt and real. You can feel Larry's pain after he enters into the new world Mr. Destiny gives him after hitting the homer, and as he wants so badly for people to believe he is not this bad guy everyone thinks he is. They all think he belongs in a nuthouse! But eventually he wins people over but by then he wants his real life back so badly, especially his wonderful wife, played so beautifully by Linda Hamilton..and he wants his dog back! So see it.


text: Kurt Russells kameleonachtige optreden, gecombineerd met John Carpenters vlekkeloze filmproductie, maakt van deze film zonder enige twijfel een van de beste bio's die ooit zijn uitgezonden. Hij houdt ook stand: de emotionele basis is zo sterk dat hij nooit zal verouderen; Carpenter heeft voor het nageslacht de kracht en uiteindelijke schrijnendheid van het leven van de enige echte King of Rock and Roll bewaard. (Het grootste deel van mijn leven was ik een op het randje verkerende Elvis-fan, maar pas toen ik deze verbijsterend ontroerende film zag, keek ik van het beeld naar de man zelf. Het was een hele openbaring.) ELVIS blijft een van de tien beste tv-films aller tijden.

text_en: Kurt Russell's chameleon-like performance, coupled with John Carpenter's flawless filmmaking, makes this one, without a doubt, one of the finest boob-tube bios ever aired. It holds up, too: the emotional foundation is strong enough that it'll never age; Carpenter has preserved for posterity the power and ultimate poignancy of the life of the one and only King of Rock and Roll. (I'd been a borderline Elvis fan most of my life, but it wasn't until I saw this mind-blowingly moving movie that I looked BEYOND the image at the man himself. It was quite a revelation.) ELVIS remains one of the top ten made-for-tv movies of all time.


text:
Kurt Russell, wiens carrière is begonnen toen hij de ECHTE Elvis versloeg in _It Happened At the World's Fair_, zal zijn rol als de koning in deze biopic waarschijnlijk nooit overtreffen. Er zijn momenten dat je het gevoel hebt dat je naar Elvis zit te kijken tot iets je terugbrengt naar de werkelijkheid... misschien herinneringen aan een ongelukkige Don Johnson in Elvis and the Beauty Queen? Alle optredens hier zijn uitstekend: het seizoen met Hubley als Priscilla, Pat Hingle als de Colonel, zelfs Shelley Winters brengt de juiste dosis zenuwen en hysterie in haar vertolking van Mama Presley.
Kurts vader Bing speelt Elvis' vader Vernon, en er is een mooie, ingehouden vertolking van Robert Gray als Elvis' maatje en lijfwacht Red West. '
A must see for rock-'n-roll fans.

text_en:
Kurt Russell, whose career started when he kicked the REAL Elvis in It Happened At the World's Fair, will probably never top his performance as the King in this biopic helmed by slash and shock meister Carpenter. There are times you feel that you're watching Elvis until something snaps you back to reality...perhaps memories of a hapless Don Johnson in Elvis and the Beauty Queen? All the performances here are excellent: Season Hubley as Priscilla, Pat Hingle as the Colonel, even Shelley Winters brings the right level of nerves and hysteria to her rendering of Momma Presley.

Kurt's dad Bing is here playing Elvis' father Vernon, and there's a fine understated performance from Robert Gray as Elvis' buddy and bodyguard Red West.

A must see for rock n roll fans.


text:
Kurt Russell is Elvis, zo simpel is het. Zijn toewijding aan deze rol heeft naar mijn mening geresulteerd in de beste filmbiografie aller tijden. Als je een Elvis-fan bent, moet je die film zien.
De film die voor de televisie was gemaakt, werd twee jaar na Elvis' dood gemaakt.
Eén advies: er zijn twee versies: een van 180 minuten en een van 117 minuten. De enige die je moet bekijken is de langere. In de korte versie wordt meer dan een uur aan beelden weggeknipt. Dat werkt gewoon niet, omdat de scènes die erin zitten vaak afhankelijk zijn van de scènes die zijn weggeknipt.
Dit meesterwerk voert je terug naar Elvis' jeugd en zijn opkomst als de grootste ster van de amusementswereld. Shelley Winters en Bing Russell (Kurts echte vader) zijn uitstekend als Elvis' ouders. En Pat Hingle levert een zeer bekwame kolonel Tom Parker.
Lang leve de koning!

text_en:
Kurt Russell IS Elvis, plain and simple. His dedication to this role resulted in what I think, is the best movie bio ever. If you're an Elvis fan, see it if you can.

The made-for-television film was made two years after Elvis' death.

One piece of advice, there are two versions - one at 180 minutes and one at 117 minutes. The only one to watch is the longer one. The shorter one has more than one hour of footage edited out. It just does not work because the scenes in it are often dependent on the scenes that were cut.

This masterpiece takes you from Elvis childhood through his emergence as entertainment's greatest star. Shelley Winters and Bing Russell (Kurt's real dad) are excellent as Elvis' parents. And Pat Hingle delivers a very competent Col. Tom Parker.

Long live the King!


text: Deze film is een van die 'Wow!'-films. Niet omdat het de grootste film aller tijden is, maar omdat hij me verraste. Niet alleen was het een T.V.-film, maar hij was ook nog eens over Elvis. Ik kan gerust zeggen dat van alle imitators er maar één Elvis was, maar ik kan ook gerust zeggen dat Kurt Russel bijna de echte Elvis was. Het was een van de grootste imitaties die ik ooit heb gezien. Hij liet me geloven dat hij het echt was. Ik heb veel over het leven van Elvis geleerd door naar deze film te kijken. En laat je niet door de televisie afleiden <0xE2><0x80><0x93> het is eigenlijk een fantastische film! En Kurt Russel had de tweelingbroer van Elvis kunnen zijn:)

text_en: This movie is one of those "WOW!" movies. Not because it's the greatest movie of all time, but because it surprised me. Not only was it a T.V. movie, but it was on Elvis. I can safely say as many impersonators as there are there was only one Elvis, but I can also safely say that Kurt Russel came extremely close to being the real thing. It was one of the greatest impersonations that I have ever seen. He had me believing that it was really him. I learned a lot about Elvis' life from watching this movie. And don't led the television part of it let you stray-it's actually a really fantastic film! And Kurt Russel could've been Elvis' twin :)


text: Ik herinner me dat ik een tijdje geleden naar die film heb gekeken, en toen ik 4000 kilometer ver in Graceland had gekeken, kwam het allemaal weer terug. Waarom is er nog geen video of dvd van uitgebracht? Het is heiligschennis dat deze majestueuze film nooit is uitgebracht terwijl er wel andere rotzooi van is gemaakt. Dit is zelfs de enige film van John Carpenter die nooit is uitgebracht. Ik heb hem zelfs niet meer op de tv gezien sinds de dag dat ik hem heb gezien. Kurt Russell was de perfecte keuze voor de rol van Elvis. Dit is absoluut een rol die hij in zijn hart heeft gesloten. John Timmerman is van de verschrikkingen afgestapt en heeft dit juweel voortgebracht dat ik graag weer op de tv zou willen zien. Het is goed geacteerd en goed uitgevoerd, wat het zingen betreft. De meeste van Elvis' grootste hits worden met smaak gezongen. Ik denk dat dit ook de film was die de basis vormde voor de samenwerking met Russell en Carpenter, die vervolgens een aantal geweldige films hebben gemaakt (Escape from New York, The Thing, Big Trouble in little porselein en Escape from L.A.). Iemand moet dit loslaten voordat iemand een remake of zijn eigen versie van zijn leven doet, want ik heb het gevoel dat dat niet alleen de koning zou bezoedelen, maar ook de magie van deze film zou bederven. Als dit niet wordt vrijgegeven, zitten we straks in het Heartbreak Hotel.

text_en: I remember watching this film a while ago and after seeing 3000 miles to Graceland, it all came flooding back. Why this hasn't had a Video or DVD release yet? It's sacrilegious that this majesty of movie making has never been released while other rubbish has been. In fact this is the one John Carpenter film that hasn't been released. In fact i haven't seen it on the TV either since the day i watched it. Kurt Russell was the perfect choice for the role of Elvis. This is definitely a role he was born to play. John carpenter's break from horror brought this gem that i'd love the TV to play again. It is well acted and well performed as far as the singing goes. Belting out most of Elvis's greatest hits with gusto. I think this also was the film that formed the partnership with Russell and Carpenter which made them go on to make a number of great movies (Escape from New York, The Thing, Big trouble in little china, and Escape from L.A. Someone has got to release this before someone does a remake or their own version of his life, which i feel would not only tarnish the king but also ruin the magic that this one has. If this doesn't get released then we are gonna be in Heartbreak Hotel.


text: Ik ben al dol op deze film sinds ik hem in 1979 voor het eerst zag. Ik sta er nog steeds van te kijken hoe nauwkeurig Kurt Russell Elvis afbeeldt, tot en met de manier waarop hij zich beweegt en de uitdrukking op zijn gezicht. Soms is het angstaanjagend hoe hij eruitziet, zich gedraagt en praat als de echte Elvis. Gelukkig wordt deze film op dvd uitgebracht, zodat iedereen die erop heeft zitten wachten eindelijk een uitstekende kwaliteitsversie van de volledige film kan krijgen. Ik heb de lasteraars gehoord, die zeggen dat er een paar onnauwkeurigheden in zitten, of dat er dingen zijn weggelaten, maar ik denk dat als je in gedachten houdt dat John Carpenter maar 21<0xE2><0x81><0x84>2 uur had om mee te werken, en dat dit op tv werd uitgezonden (slechts twee jaar na Elvis' dood!) dat hij hier goed werk mee heeft geleverd. Ik heb zelfs geen andere Elvis-film gezien die hier zelfs maar bij in de buurt komt. Zeer aanbevolen.

text_en: I have loved this movie since I first saw it in 1979. I'm still amazed at how accurately Kurt Russell portrays Elvis, right down to how he moves and the expressions on his face. Sometimes its scary how much he looks, acts, and talks like the real Elvis. Thankfully this is being released on DVD, so all of us that have been waiting can finally have an excellent quality version of the full length film. I have heard the detractors, who say that there are some inaccuracies, or some things left out, but I think that keeping in mind that John Carpenter only had about 2 1/2 hours to work with, and that this was being shown on television (just two years after Elvis's death!) that he did a fine job with this. In fact I haven't seen another Elvis movie that even comes close to this one. Highly recommended.


text: Hoewel Kurt Russell in de showbusiness waarschijnlijk de persoon was die het meest op Elvis leek, waren er in deze film heel veel dingen die niet klopten. Om te beginnen beweerden de makers dat Elvis zijn beroemde liveshows in 1969 opende nadat hij 9 jaar voor de filmindustrie had gewerkt, door een witte jumpsuit te dragen die in 1972 was gemaakt. Ook beweerden ze dat hij 'burning love' zong, dat hij voor het eerst zong in 1972, en 'the wonder of you', dat hij voor het eerst opnam in 1970. Ze beweerden ook dat hij zijn eerste gitaar voor Kerstmis kreeg, terwijl alle Elvis-fans weten dat hij die voor zijn verjaardag heeft gekregen. Ik weet dat alle films die gebaseerd zijn op het verleden iets onwaars hebben, maar voor mensen die van Elvis houden zijn die dingen heel duidelijk.

text_en: Although Kurt Russell was and is probably the closest person to look like Elvis in show-business, so many things were false in this film. First of all, the makers claimed Elvis opened his famous live shows in '69 after a 9 year hault for films by wearing a white jump-suit made in 1972. Also they claimed he sang 'burning love' which he first sung in 1972 and 'the wonder of you' which he first recorded in 1970. They also claim that he got his first guitar for christmas when all Elvis fans know he got it for his birthday. I know all movies based on past have something false but these things are so obvious to people who like Elvis.


text: Een behoorlijk gedenkwaardige film van de soort van dieren-doden-mensen, met name vergelijkbaar met 'Willard' in die zin dat hij een al wat oudere karakterspeler (in dit geval een stap terug tot het niveau van Les Tremayne, die de enige voortreffelijke prestatie levert die ik hem heb zien leveren) in een rol plaatst van een man wiens leven onevenwichtig is en die vervolgens besluit zijn dierenvrienden te gebruiken om wraak te nemen op degenen die hem onrecht hebben aangedaan. Ja, dit is zo'n film waarin zo ongeveer iedereen verachtelijk is, zodat je zult juichen als ze doodgaan, en de selectie van acteurs, locaties enz. had de film geen betere sfeer van armoedige decadentie kunnen geven.<br />Tremaynes personage is 'Snakey Bender' en hij is zeker het interessantste personage van de film: een oude slangenverzamelaar die geobsedeerd is door de muziek van John Philip Souza. Als de plaatselijke dominee zijn praktijken om kleine dieren te verzamelen van de plaatselijke schoolkinderen als aas voor zijn slangen opgeeft en zijn vriend trouwt met een stripteasedanseres (wat zijn rituele orkestconcert op woensdagavond in de war schopt) gaat hij als een dolle tekeer, waarbij hij een gedenkwaardige kettingbotsing veroorzaakt onder de klif waar hij de wrakken dumpt nadat hij de onfortuinlijke eigenaars heeft opgeruimd. Een amusant spelletje dat je kunt spelen terwijl je naar 'Slangen' kijkt, is wedden welke auto's het verst van de klif zullen landen. Al met al heel goedkoop en uitbuitend, maar voor fans van dit soort films zal het echt heel leuk zijn.

text_en:
A pretty memorable movie of the animals-killing-people variety, specifically similar to "Willard" in that it stars an aging character actor (in this case, a step down a bit to the level of Les Tremayne, who puts in the only distinguished performance I've seen him give) in a role as a man whose life is unbalanced and who subsequently decides to use his animal friends to exact revenge on those who have wronged him. Yes, this is one of those movies where pretty much everybody is despicable, so that you will cheer when they die, and really the selection of actors, locations, etc. couldn't be better at giving the film an atmosphere of shabby decadence.

Tremayne's character is "Snakey Bender", and he is certainly the most interesting thing about the movie: an aged snake collector who is obsessed with John Philip Souza's music. When the local preacher clamps down on his practice of collecting small animals from the local schoolchildren as bait for his snakes, and his friend gets married to a stripper (thus upsetting his ritual Wednesday night band concert) he goes on the rampage, in the process creating a memorable pile-up of clunkers beneath the cliff where he dumps the wrecks after disposing of their unfortunate owners. One amusing game you can play while watching "Snakes" is to place bets on which cars will land the farthest down the cliff.

All in all, very cheap and exploitative, but will really be a lot of fun for fans of these kinds of movies.