text:
De scène waarin ze door Ray Liotta wordt verkracht met een tuinslang was nogal grof en wreed. Eigenlijk is een heleboel wat er in deze film gebeurt grof en wreed. Maar het is een ordinaire film. Veel ordinaire films zijn niet allemaal slecht. Ik vond dit leuker dan Valley of the Dolls, dat niet alleen ordinair maar ook saai was. Dit was tenminste niet saai.
Pia is vaak naakt en lijkt als schrijfster niet goed te zijn. Het is gewoon ongelooflijk om haar over Poesjkin en Byron te zien praten met een man die drie keer zo oud is als zij. Ik weet zeker dat Pia in het echte leven een aardig mens is, ze straalt gewoon niet uit dat ze schrijver is. Ze zag er veel gelukkiger uit toen ze als gastvrouw werkte voor die vent uit _Saturday Night Fever_ en een glitterjurk droeg.
Een paar scènes zijn grappig. De scène waarin ze tegen de nepacteur zegt dat ze zwanger is en hij met zijn ogen rolt en tegen haar snauwt dat ze 'niet moet blijven rondhangen!' terwijl hij de hele tijd zo'n beetje dweperig doet tegen elke bimbo die voorbijkomt.
Pia's zenuwinzinkingsscène is goed. Het was waarschijnlijk een vergissing om er zo'n supernova van te maken (de draaikolk van zwevende gezichten en de gil van een stilstaand beeld <0xE2><0x80><0x93> wauw!) en haar daaropvolgende catatonische verlamming is nogal overdreven.
Maar de toelatingsspeech is een giller. Ik wil iemand die speech zien doen in een toneelklas.
Maar nogmaals, we hebben het hier over troep. Je kunt in de jaren tachtig in elke film van de week nog wel ergere dingen vinden.

text_en:
I kind of liked The Lonely Lady. Give Pia a break. She looks great and she has really nice eyes. What's not to like? The scene where she gets raped by Ray Liotta with a garden hose was kind of gross and cruel. Actually, a LOT of stuff that happens in this movie is gross and cruel. But its a trashy movie. A lot of movies that are trashy are not all bad. I liked this better than Valley of the Dolls, which was not only trashy but boring as well. At least this wasn't boring.

Pia gets naked a lot and seems miscast as a writer. Watching her talk about Pushkin and Byron with a guy three times her age is flat unbelievable. I'm sure Pia's a nice person in real life, she just doesn't project the writer vibe. She looked much happier when she was working as a hostess for that guy from Saturday Night Fever and wearing a glittery disco dress.

A couple of the scenes are funny. The one where she tells the two-timing actor that she's pregnant and he rolls his eyes and snaps at her to "stop hanging around!", all the while he's practically fawning over every bimbo who flounces by.

Pia's nervous breakdown scene is good. It was probably a mistake to go so supernova on it (the vortex of floating faces and freeze-frame scream - whoa!) and her subsequent catatonic stupor is kind of overdone.

The acceptance speech is a hoot, though. I want to see someone do that speech in a drama class.

But, again, this is trash we're talking about. You could find worse on any movie of the week back in the eighties.


text: Ik heb deze film hier op de universiteit al een paar keer gedraaid, en elke keer dat ik hem laat zien, groeit het aantal mensen dat samen met mij kijkt exponentieel... behalve de maagden, iedereen die ik al aan mensen heeft laten zien om hem nog een keer te zien! Het duurt even voor ik erin kom, maar tegen het eind staat de hele zaal te schreeuwen, te schreeuwen, te schreeuwen, scènes herhaaldelijk terug te spoelen, dialogen te herhalen, en volledig en volledig op te gaan in de bioscoopervaring van Pia Zadora in 'The Lonely Lady'! Scène na scène na scène van de meest onbeholpen gefilmde, slecht geschreven, afschuwelijk geacteerde TRASH wordt je naar het hoofd geslingerd in een allesomvattende aanval die te boek staat als het saaiste wat ik bezit (geen kleinigheid, vrienden). Voor mij is niets te vergelijken met 2 U, Pia... en ik denk niet dat ik de enige ben die zich ooit zo heeft gevoeld!

text_en: I have screened this movie several times here at college, and every time I show it, the number of people watching with me grows exponentially... in addition to the virgins, anyone I've already shown it to NEEDS to see it again! It takes a little while to get into it, but by the end the whole room is screaming, shouting, yelling, rewinding scenes repeatedly, repeating dialogue, and just totally and completely engrossed in the moviegoing experience that is Pia Zadora in "The Lonely Lady"! Scene after scene after scene of the most ineptly filmed, poorly written, horribly acted TRASH is thrown at you in an all-out assault that ranks as the campiest thing I own (no small statement, friends). For me nothing compares 2 U, Pia... and I don't suppose I'm the only one who's ever felt this way!


text: Deze angstaanjagende en nogal bloederige bewerking van de grote roman van Stephen King bevat een aantal belangrijke hoofdrollen van Dale Midkiff, Fred Gwynne (die een paar jaar geleden helaas is overleden) en Denise Crosby, en een paar echt gruwelijke bloederige effecten. Directeur Mary Lambert heeft een geweldig gevoel voor visuele stijl en weet dit tot een van de weinige versies van King's werk te maken die niet alleen de moeite waard zijn om te zien, maar die je ook echt van je stuk brengen. De vertolking van het zombiekind Gage (Miko Hughes, later in 'New Nightmare') is al even opmerkelijk, omdat wat gemakkelijk een lachwekkend personage had kunnen zijn, dreigend en spookachtig wordt gemaakt. Wat de mensen betreft die deze film niet eng vinden <0xE2><0x80><0x93> kijk hem in je eentje in het donker (en uiteindelijk met je teergevoelige vriendin) <0xE2><0x80><0x93> en 'The Texas Chain Saw Massacre' hoort niet in de groep te worden bekeken. Aanbevolen voor horrorfans!

text_en: This scary and rather gory adaptation of Stephen King's great novel features outstanding central performances by Dale Midkiff,Fred Gwynne(who sadly died few years ago)and Denise Crosby and some really gruesome gore effects.Director Mary Lambert has a wonderful sense of visual style,and manages to make this one of the few versions of King's work that is not only worth seeing,but genuinely unnerving.The depiction of the zombie child Gage(Miko Hughes-later in "New Nightmare")is equally noteworthy,as what could easily have been a laughable character is made menacing and spooky.As for the people,who think that this one isn't scary-watch it alone in the dark(eventually with your squeamish girlfriend)and I guarantee you that "Pet Sematary" will creep you out.Some horror movies like this one or "The Texas Chain Saw Massacre" shouldn't be watched in group.Recommended for horror fans!


text: Een van de beste (zo niet de beste) verfilmingen van Stephen King. Zo donker als het maar kan, een verrassende, niet-hollywoodachtige afloop, een angstaanjagende sfeer, een geweldige cast, een uitstekende cast, leerzaam (speel niet met het hiernamaals), kortom <0xE2><0x80><0x93> alles wat een uitstekende horror hoort te zijn...<br />Mijn favoriete horrorfilm, gewoonweg 10 uit 10.

text_en:
One of the best (if not the best) Stephen King's screenings. Dark as dark can be, surprising non-hollywood ending, terrifying atmosphere, amazing book adaptation, outstanding cast, educational (don't play with afterlife), in short - everything an excellent horror should be...

My favorite horror movie, straight 10+.


text: Het dierenkerkhof is een heel goede horrorfilm, en geloof het of niet, maar iemand kan van een roman van Stephen King een goede horrorfilm maken. Mary Lambert doet het geweldig met deze film en weet King's griezelige verhaal behoorlijk goed over te brengen. De meeste mensen zouden dit misschien niet doen, maar ze zouden het toch moeten checken.

text_en: Pet Sematary is a very good horror film and believe it or not somebody can make a good horror film out of a Stephen King novel. Mary Lambert does a great job with this film and manages to bring across King's creepy story pretty well. Most people may avoid this, but they should check it out.


text: Ik ben een groot liefhebber van het werk van Stephen King, en door deze film ben ik nog meer een fan van King geworden. _Dierenkerkhof_ gaat over de familie Creed. Ze zijn net in een nieuw huis getrokken en lijken gelukkig. Maar er is een dierenkerkhof achter hun huis. Jud, de nieuwe buurman van de Creeds (gespeeld door Fred Gwyne) legt de begraafplaats achter het dierenkerkhof uit. Die begraafplaats is het domein van het kwaad. Jud zegt tegen Louis Creed dat als je een mens (of wat voor huisdier dan ook) op de begraafplaats begraaft, dat die dan weer tot leven komt. Het enige probleem is dat als ze terugkomen, ze NIET dezelfde persoon zijn, maar het kwaad. Kort nadat Jud alles over het dierenkerkhof heeft uitgelegd, begint alles in het honderd te lopen. Ik zal niets meer uitleggen, want ik wil een paar van de hoofdrollen in de film niet prijsgeven. De acteerprestaties van het dierenkerkhof waren vrij goed, maar moesten nog wat bijgeschaafd worden. Het verhaal was een van de hoofdrollen in de film, voornamelijk omdat het zo origineel en aangrijpend was. Deze film heeft veel make-up-effecten die de film nog griezeliger en angstaanjagender maken. Een van de belangrijkste redenen waarom ik kippenvel kreeg van deze film, waren de make-up-effecten. Er is één personage in deze film dat echt eng is. Dat personage is 'Zelda'. Dit personage duikt in de film drie keer op, om precies te zijn. Zelda is de zus van Rachel Creed, die jaren eerder is overleden, maar Rachel wordt nog steeds door haar achtervolgd. De eerste keer dat Zelda in de film opduikt is over het algemeen niet eng, omdat ze niet praat of zo, maar de tweede keer is het ergst, en eerlijk gezegd ben ik de tweede keer doodsbang. Er is absoluut niets mis met deze film, hij is bijna perfect. Het dierenkerkhof brengt grote angsten met zich mee, een paar behoorlijk goede acteurs, een eersteklas plot en hypnotiserende make-up. Dit is echt een van de meest favoriete horrorfilms aller tijden.

text_en: I am a big fan of Stephen King's work, and this film has made me an even greater fan of King. Pet Sematary is about the Creed family. They have just moved into a new house, and they seem happy. But there is a pet cemetery behind their house. The Creed's new neighbor Jud (played by Fred Gwyne) explains the burial ground behind the pet cemetery. That burial ground is pure evil. Jud tells Louis Creed that when you bury a human being (or any kind of pet) up in the burial ground, they would come back to life. The only problem, is that when they come back, they are NOT the same person, they're evil. Soon after Jud explains everything about the Pet Sematary, everything starts to go to hell. I wont explain anymore because I don't want to give away some of the main parts in the film. The acting that Pet Sematary had was pretty good, but needed a little bit of work. The story was one of the main parts of this movie, mainly because it was so original and gripping. This film features lots of make-up effects that make the movie way more eerie, and frightening. One of the most basic reasons why this movie sent chills up my back, was in fact the make-up effects. There is one character in this film that is truly freaky. That character is "Zelda." This particular character pops up in the film about three times to be precise. Zelda is Rachel Creed's sister who passed away years before, but Rachel is still haunted by her. The first time Zelda appears in the movie isn't generally scary because she isn't talking or anything, but the second time is the worst, and to be honest, the second time scares the living **** out of me. There is absolutely nothing wrong with this movie, it is almost perfect. Pet Sematary delivers great scares, some pretty good acting, first rate plot, and mesmerizing make-up. This is truly one of most favorite horror films of all time. 10 out of 10.


text:
Pet Semetary (1989) 9/10. De familie Creed is net in het stadje Ludlow komen wonen. De familie bestaat uit een vader, Louis, een moeder, Rachel, een broer, Gage, en een dochter, Ellen. Ze worden vriendelijk begroet door Jud Crandall. Jud is 89 en zou je zo ongeveer alles kunnen vertellen over de hele geschiedenis van Ludlow.
Achter het nieuwe huis van de Creeds loopt een pad dat naar een dierenkerkhof leidt (spelling: dierenkerkhof). Als Ellen erheen wil, neemt Jud het gezin met opzet mee op reis. Dat is het begin van de hel voor de familie Creed.
Als Rachel en de kinderen weg zijn, sterft Ellens kat Church. Hij is klaar voor de dood van haar kat, dus hij stelt voor dat Louis hem volgt, verder het pad op, langs het dierenkerkhof.
Jud vertelt Louis over de begraafplaats die ooit door de Micmac-indianen werd gebruikt. Louis begraaft Church, zonder Juds hulp. Een paar dagen later komt Church terug, levend, maar uit de hel.
Deze film was een van de twee horrorfilms die me, afgezien van 'The Exorcist', echt bang konden maken. De grootste vertoning zou nog komen: Zelda, Rachels zus met hersenvliesontsteking, of Victor Pascow, een geest die de Creeds probeert te helpen de fout te voorkomen dat ze dingen uit de dood terugbrengen.
De muziek in deze film speelt een extravagante rol. Het is tegelijkertijd droevig en mysterieus. Het past wonderwel bij de film.

text_en:
Pet Semetary (1989) 9/10 The Creed family have just moved into the small town of Ludlow. The family consists of a father, Louis, a mother, Rachel, a brother Gage, and a daughter, Ellen. They are greeted with kindness by Jud Crandall. Jud is 89, and could basically tell you about the entire history of Ludlow.

Behind the Creed's new house, there is a path leading to a pet cemetery (spelled pet sematary). When Ellen wants to go up to see it, Jud willfully takes the family on a trip. That is the start of hell for the Creed family.

When Rachel and the kids are gone, Ellen's cat Church dies. Jud feels that Ellen isn't ready for the death of her cat, so he suggests Louis follow him further up the path, past the pet cemetery.

Jud tells Louis of this burial ground, once used by Micmac Indians. Louis buries Church, without Jud's help. A couple of days later, Church returns, alive, but from hell.

This movie was one of two horror movies that could actually scare me, aside from "The Exorcist." The greatest performance would ever be Zelda, Rachel's sister with spinal meningitis, or Victor Pascow, a ghost who tries to help the Creeds from making the mistake of bringing back things from the dead.

The music in this movie plays an extravagant part. It is at the same time sad and mysterious. It goes along with the movie wonderfully.

9/10


text:
Op de trivia van het dierenkerkhof wordt vermeld dat George Romero (regisseur van twee Stephen King-verhalen, _Creepshow_ en _The Dark Half_ ) de film zou regisseren en er uiteindelijk van afzag. Je vraagt je af wat hij met de film had willen doen, aangezien de regisseur Mary Lambert, die eigenlijk geen slechte regisseur is, niet zoveel fantasie in deze versie van Kings roman, waarvan hij het script heeft geschreven, weet te leggen. Er zijn natuurlijk een paar zeer effectieve, grotesk surrealistische scènes (waarbij de zus Zelda voornamelijk een rol speelt, wat voor kinderen waarschijnlijk een stuk spannender is als ze de film zien), en de casting van sommige rollen is perfect. Maar soms heb ik het gevoel dat er iets ontbreekt, een soort stijl die zou kunnen corresponderen met de onmiskenbare King-achtige sfeer, die in dit geval zo morbide is als maar kan zonder incestueuze kannibalen die oprijzen uit de graven die erin zijn gegooid (wie weet of hij dat zal bewaren voor zijn laatste roman...).
Maar zoals gezegd is een deel van de cast geweldig, vooral Miko Hughes als Gage Creed, het jongetje dat van een van de schattigste jongetjes in een horrorfilm uit de jaren tachtig een klein monster wordt (dat zeg ik natuurlijk als compliment, vooral in de scènes waarin hij met een bepaald scalpel zwaait). En er is ook nog een sappige bijrol voor Fred Gwynne van de Munsters, die deze oude, gesloten man speelt met de juiste ondertoon en onheilsklanken. En er gaat een applaus op voor degene die de make-up van Andrew Hubatsek heeft gedaan. Maar er zijn ook een paar andere tekortkomingen in de andere rollen: Dale Midkiff is goed, niet geweldig, als de gekwelde, verwarde vaderfiguur Creed, en zijn dochter Ellie wordt gespeeld door een actrice die helemaal niet bij me paste.
Als je het hebt over het in elkaar zetten van een paar ijzingwekkende scènes, zijn er maar een paar die echt overeind blijven: een bepaald spannend moment (met een koel Ramones-liedje) en het eerste bezoek aan het dierenkerkhof (het grootste), inclusief het soort mystieke boventonen dat King in _The Shining_ had. Voor het grootste deel is het een zeer gepolijste regieklus, hoewel het nog donkerder had kunnen worden gemaakt om bij het script te passen. Als je het in logische termen bekijkt (hoewel in King-termen) is het in feite een van zijn meest effectieve werken uit die periode. Maar het klopt niet zoals het zou kunnen, of zou moeten. Toch is het een gelikt nachtfilmtje.

text_en:
In the trivia section for Pet Sematary, it mentions that George Romero (director of two Stephen King stories, Creepshow and The Dark Half) was set to direct and then pulled out. One wonders what he would've brought to the film, as the director Mary Lambert, while not really a bad director, doesn't really bring that much imagination to this adaptation of King's novel, of which he wrote the screenplay. There are of course some very effective, grotesquely surreal scenes (mainly involving the sister Zelda, likely more of a creep-out for kids if they see the film), and the casting in some of the roles is dead-perfect. But something feels missing at times, some sort of style that could correspond with the unmistakably King-like atmosphere, which is in this case about as morbid as you're going to get without incestuous cannibals rising from the graves being thrown in (who knows if he'll save that for his final novel...)

As mentioned though, some of the casting is terrific, notably Miko Hughes as Gage Creed, the little boy who goes from being one of the cutest little kids this side of an 80's horror movie, to being a little monster (I say that as a compliment, of course, especially in scenes brandishing a certain scalpel). And there is also a juicy supporting role for Fred Gwynne of the Munsters, who plays this old, secretive man with the right notes of under-playing and doom in tone. And applause goes to whomever did the make-up on Andrew Hubatsek. But there are some other flaws though in the other casting; Dale Midkiff is good, not great, as the conflicted, disturbed father figure Creed, and his daughter Ellie is played by an actress that just didn't work for me at all.

In terms of setting up some chilling set-pieces, only a couple really stand-out: a certain plot-thickening moment (not to spoil, it does involve a cool Ramones song), and the first visit to the pet sematary (the bigger one), including the sort of mystical overtones King had in the Shining. For the most part it's a very polished directing job, though it could've been made even darker to correspond with the script. If thought out in logical terms (albeit in King terms) it is really one of his more effective works of the period. But it doesn't add up like it could, or should. Still, it makes for a nifty little midnight movie.


text: Omdat dit toevallig een van de meest geliefde romans is, was ik erg opgewonden toen ik het zag. Ik werd niet teleurgesteld! Ja, er zijn natuurlijk een paar dingen waar ik uit zou kunnen kiezen, maar ik denk dat de film bij het boek bleef, en het was echt een goede film. Het schijnt dat films van Stephen King meestal een slechte recensie krijgen, maar dit is een van de goede. Het is zo'n duister verhaal, en ik denk dat ik het daarom zo leuk vind... en wat is er beter dan de doden die tot leven komen... en iets over dieren die terugkeren uit het graf is ook heel griezelig. Als je de film hebt gezien en jezelf een grote dienst hebt bewezen door het boek te lezen! Het is een goed geschreven toneelstuk op het witte doek, de acteurs hadden het beter kunnen doen (ik zeg dit alleen voor Rachel, en voor Ellie... ze was zo hinnikend) ik vond iedereen erg aardig... en het belangrijkste voor mij... het paste goed bij het boek.

text_en: As this happens to be one of most favorite novels , I was very excited to see the move. I was not disappointed! Yes of course there are a few things that I could pick on , but I think that the movie stuck true to the book, and was a really good movie. It seems that Stephen King films mostly get a bad review , but this is one of the good ones. It is such a dark story , which I guess is why I like it .. and what is better than the dead coming to life.. and something about animals returning from the grave is quite creepy too. If you have seen the movie do yourself a huge favor and now read the book!! It is a well written screen play , the actors could have done a better job ( I only say this for Rachel , and Ellie .. she was so whinny ) I liked everyone else a lot.. and most important to me .. it stuck true with the novel.


text:
Louis Creed, een arts uit Chicago, verhuist naar een groot huis in de buurt van een kleine stad, omdat hij colleges gaat geven aan de universiteit van Maine. Zijn vrouw Rachel en hun twee kinderen, Ellie en Gage, verhuizen met hem mee, evenals Ellie's kat, Church. Al snel maken ze kennis met hun nieuwe buurman, een oude man die Judd Crandall heet. Judd waarschuwt Louis en Rachel niet alleen voor het gevaar van de snelweg die langs hun huis loopt (die voortdurend door grote vrachtwagens wordt gebruikt), maar laat de familie ook een dierenbegraafplaats zien die vlak bij hun huis ligt. Judd begint over het belang van het dierenkerkhof te praten, maar Rachel wil niet met haar kinderen over de dood en spiritualiteit praten, omdat ze trauma's heeft opgelopen door de dood van haar zuster Zelda.
In de eerste week dat het gezin in het nieuwe huis woont, heeft Louis al met doden te maken: Victor Pascow, een student die dodelijk gewond is geraakt bij een auto-ongeluk, richt zijn laatste woorden tot Louis persoonlijk, ook al zijn de twee mannen vreemden voor elkaar. Op de avond na Pascows dood ervaart Louis, naar zijn mening, een zeer levendige droom waarin hij Pascow ontmoet, die hem naar het dierenkerkhof brengt en Louis waarschuwt niet...' Louis wordt de volgende ochtend wakker in de overtuiging dat het maar een droom was, tot hij merkt dat zijn voeten en de lakens onder de naalden zitten. Hoe dan ook, hij zet de droom van zich af. Er beginnen allerlei vreemde dingen te gebeuren en Church, Ellie's kat, sterft terwijl hij over de snelweg loopt. Louis blijft zich zorgen maken over de vraag hoe hij Ellie over Church' dood moet vertellen, maar Judd, die met hem meevoelt, neemt Louis mee naar het dierenkerkhof, zogenaamd om Church te begraven. Maar in plaats van daar te stoppen, leidt Judd Louis verder op een angstaanjagende reis naar 'het echte kerkhof': een oude begraafplaats die ooit door de Micmacs werd gebruikt ('...Indianen...'). Daar begraaft Louis in opdracht van Jud de kat, en Jud zegt dat de dieren die daar begraven liggen weer tot leven zijn gekomen. En daar begint het echte horrorverhaal...
Persoonlijk vind ik deze film heel goed. Het is niet het meest afschrikwekkende van allemaal, maar het is een van de beste horrorfilms die ik ooit heb gezien. Zoals Gage sterft, is het bijna onmogelijk om niet in je geheugen te blijven hangen, vooral omdat het een peuter is. Het is gaaf om Stephen King als de dominee van de begrafenis te zien.
Natuurlijk zitten er een paar fouten in het script: hoe kan een rijke dokter met twee kleine kinderen op een plek wonen waar een gevaarlijke snelweg vlak bij zijn huis ligt? Hoe het kan dat Gage geen schrammen of zo heeft nadat hij door een vrachtwagen is aangereden? Waarom blijft Louis zijn hele gezin weer tot leven wekken terwijl hij weet dat ze allemaal als monsters zullen blijven? Dat soort dingen slaat nergens op, maar ik kan begrijpen dat alle horrorscenario's een paar surrealistische ideeën nodig hebben om te werken.
Een goed ding dat ik in deze film heb gezien, is de noodzaak om met de kinderen over de dood te praten, ongeacht je religie of of je atheïst bent, en ook dat het niet helpt om belangrijke onderwerpen te vermijden. Doordat Louis bang was om eerlijk tegen Ellie te zijn, haar ermee confronteerde en zei dat haar kat niet meer terug zou komen, begon de nachtmerrie.

text_en:
Louis Creed, a doctor from Chicago, moves to a large house near a small town, since he is going to be giving classes in the University of Maine's. Along with him, is his wife Rachel and their two kids, Ellie and Gage,as well as Ellie's cat, Church. Soon, they met their new neighbor,and old man named Judd Crandall.Judd not only warns Louis and Rachel about the danger that is the highway that runs past their house(that is constantly a way used by big trucks) but also show to the family a pet cemetery that is located near their house. Judd starts to talk about the importance of the pet cemetery, but Rachel is against to talk about death and spirituality with her children, since she has traumas from her sister Zelda's death.

During the first week of the family in the new house, Louis already has dead people to deal with: Victor Pascow, a student who has been fatally injured in an automobile accident, addresses his dying words to Louis personally, even though the two men are strangers. On the night following Pascow's death, Louis experiences what he believes is a very vivid dream in which he meets Pascow, who leads him to the pet cemetery and warns Louis to not "go beyond, no matter how much you feel you need to." Louis wakes up in bed the next morning convinced it was only a dream, until he discovers his feet and the bedsheets covered with dirt and pine needles. Anyway, he dismisses the dream. Many strange things starts to happen and Church, Ellie's cat, dies while walking on the highway. Louis stays worried in how he is going to talk about Church's death with Ellie, but Judd, sympathizing with him, Jud takes Louis to the pet cemetery, supposedly to bury Church. But instead of stopping there, Jud leads Louis farther on a frightening journey to "the real cemetery": an ancient burial ground that was once used by the Micmac ('...Indians...'). There Louis buries the cat on Jud's instruction, with Jud saying that animals buried there have come back to life. And that is where the real horror story begins...

I personally find this movie very good. It's not THE most horrifying of all, but it is one of the best horror movies I watched. The way Gage dies, is almost impossible to not stay in your memory, specially being a toddler. It's cool to see Stephen King's cameo as the minister of the funeral.

Of course, there are some script errors: How can a rich doctor with two small kids, goes to live in a place where there is a dangerous highway near his house? How Gage has no scratches or anything after being hit by a truck? Why Louis continues to resurrect every member of his family knowing they are all going to stay like monsters? Things like that doesn't make any sense, but I can understand that all horror's scripts needs to have some surreal ideas to work.

A good thing I saw in this movie, is the necessity to talk about death with the children, no matter what is your religion or if you are an atheist, and also that avoiding important subjects doesn't help anything. Because of Louis being afraid to be honest with Ellie, confronting her and saying that her cat wouldn't be back again, all the nightmare began.


text:
'Het dierenkerkhof' is een bewerking van de roman van Stephen King met dezelfde titel. Het verhaal volgt de Creeds, een typisch Amerikaans gezin uit de middenklasse, dat naar een huis op het platteland verhuist. Het gezin bestaat uit Louis en Rachel, en hun twee jonge kinderen, Ellie en hun peuterzoontje Gage. Het huis kan niet beter, en het gezin ontmoet een vreemde maar vriendelijke oude man, Jud, die aan de overkant van de weg woont. Hij leidt hen op een dag over een oud pad het bos in, waar een dierenkerkhof is <0xE2><0x80><0x93> met een enorme hoeveelheid dierengraven. En even verderop ligt een heilige indiaanse begraafplaats die een vreemde macht lijkt te bezitten. Als de kat van het gezin, Church, wordt gedood, acht Louis het gepast hem op de dierenbegraafplaats te begraven <0xE2><0x80><0x93> en vreemd genoeg komt Church kort daarna weer tot leven. Maar hij heeft nu iets boosaardigs, hij is niet meer de kat die hij was. En als de jonge Gage door een tragisch ongeluk om het leven komt, besluit Louis hetzelfde te doen in de hoop zijn dode zoon weer tot leven te wekken... Helaas krijgt hij meer dan hij had verwacht.
<0x3E> Nu ik de roman van Stephen King heb gelezen, kan ik zeggen dat het boek veel beter is dan de film. Niet dat de film slecht is, want dat is hij niet <0xE2><0x80><0x93> het boek is alleen een beetje beter. De echte kracht van deze film ligt erin.' Het script is heel goed aangepast aan het verhaal, en hoewel het in sommige opzichten enigszins verschilt, is het een behoorlijk goede pagina-naar-scherm-transformatie. Er zitten hier en daar een paar gaten in de plot, maar niets groots. Bovendien is deze film eigenlijk behoorlijk eng, en hij slaagt erin dat ook te doen. Er zijn door de hele film heen een paar echt verontrustende scènes, en ik moet zeggen dat de flashbacksequentie van Rachels zus Zelda de nummer één is. Echt, dat is een van de walgelijkste, verontrustendste dingen die ik ooit in een horrorfilm heb gezien <0xE2><0x80><0x93> het is niet bloederig en bloederig, het is gewoon ronduit misselijkmakend. Eén ding is zeker, dat beeld zal niet snel uit je hoofd verdwijnen.
De optredens in deze film waren allemaal aan de hoge kant en daar had ik geen enkel probleem mee. Deze film is eigenlijk aan de bloederige kant, er zijn heel wat akelige kleine scènes om alle bloedhonden een plezier te doen, inclusief de schokkende afloop. Ik vond de manier waarop ze de film beëindigden echt goed, het was abrupt en niet helemaal afdoende, maar het werkte beter op die manier, alles in aanmerking genomen.
Over het geheel genomen is 'Het dierenkerkhof' een goede horrorfilm die ik zou aanbevelen aan mensen die fan zijn van Stephen King of gewoon fan van het genre in het algemeen. Het verhaal is de film.' Een van de betere Stephen King-verfilmingen, zou ik zeggen.

text_en:
"Pet Sematary" is an adaptation from the Stephen King novel of the same title. The story follows the Creeds - an all American, middle-class family, who move into a house out in the country. The family consists of Louis and Rachel, and their two young children, Ellie and their toddler son, Gage. The house couldn't be better, and the family meets a strange but friendly old man, Jud, who lives across the road. He leads them down an old path into the woods one day where a pet graveyard lies - filled with a huge amount of animal graves. And just beyond there, lies a sacred Indian burial ground that seems to possess a strange power. When the family cat, Church, is killed, Louis sees it fit to bury him in the pet cemetery - and strangely enough, soon after, Church returns to life. But there's something evil about him now, he isn't the same cat he used to be. And when a tragic accident takes the life of young Gage, Louis decides to apply the same concept in hopes of reviving his dead son... unfortunately, he gets more than he bargained for.

Having read Stephen King's novel, I can say that the book is much better than the film. Not to say the movie is bad, because it isn't - the book is just a little bit better. The real strength in this film lies in it's story, which is both bizarre but extremely original, something that King's stories are typically known for. The script is very well adapted from the story, and while it minorly differs in some aspects, it's a pretty good page-to-screen transformation. There are a few plot holes here and there, nothing major though. Besides that, this movie is actually pretty scary, and it succeeds in it's intention to do so. There are some really disturbing scenes throughout the film, and I'd have to say that the flashback sequence of Rachel's sister Zelda is the number one. Honestly, that is one of the most disgusting, disturbing things I've ever seen in a horror film - it's not gory and bloody, it's just flat out sickening. One thing's for sure, that image won't leave your head anytime soon.

The performances in this film were all very up to par and I really had no problem there. This film is actually on the gory side, there are plenty of nasty little sequences to please all of the gore hounds out there, including the shocker of an ending. I really liked the way they ended the film, it was abrupt and somewhat inconclusive, but it worked better that way with all things considered.

Overall, "Pet Sematary" is a good horror movie that I'd recommend to those who are fans of either Stephen King or just fans of the genre in general. The story is the film's greatest asset and it's a creepy one too. One of the better Stephen King adaptations I'd say. 7/10.


text:
Ik ben een grote fan van de meeste films die gebaseerd zijn op de boeken van Stephen King, en deze is een van de engste en meest memorabele.
Ik heb hem net voor ongeveer de tiende keer opnieuw bekeken en ik vind hem nog steeds hartverscheurend, maar ook eng.
De scène waarin Gage op een zeker moment oog in oog staat met de monstertruck valt op. En het 'No fair' dat de kleine Miko Hughes aan het eind uitkraamt is briljant.

text_en:
I am a fairly big fan of most of the films that have been based on Stephen King's books - this one rates as one of the scariest and most memorable.

I have just finished rewatching it for about the tenth time and I still find it heart-wrenching as well as scary.

The scene where Gage is on a sure collision course with the monster truck is one which stands out. And the "No fair" uttered by little Miko Hughes near the end is a touch of brilliance.


text:
Dit is een van de engste, engste en hartverscheurendste horrorfilms aller tijden!
Dokter Creed (Louise) en zijn gezin verhuizen naar een nieuw huis met zijn vrouw (Rachel), zijn dochter (Ellie) en zijn zoontje (Gage). Alles lijkt normaal, tot dokter Creed een van zijn patiënten verliest die een verschrikkelijke hoofdwond heeft. Dan wordt hij achtervolgd door de geest van het weten, en Victor neemt hem mee naar het dierenkerkhof om hem te laten zien waar de doden tot leven komen. Louis weet niet of dat allemaal een droom was en hij praat met Ellie die zich zorgen maakte over haar kat die door een vrachtwagen kon worden doodgereden en later zegt Rachel tegen Louis dat het heel moeilijk was om over de dood te praten vanwege haar zus Zelda die echt ziek was (zoals we in een flashback zien hoe ziek haar zus echt was en dit is een van de griezeligste scènes aller tijden!)

De volgende dag krijgt Louis een telefoontje van Jed die zegt dat er een kat door een vrachtwagen is doodgereden en Jed neemt hem mee naar de plek waar Victor De Schim hem heeft gezegd niet heen te gaan! En de Kat begraven. Zijn vrouw en kinderen gaan op bezoek bij hun Grootouders en Louise is alleen thuis en schrikt als ze ziet dat de kat terug is en nu als het kwaad in zijn ogen kijkt dus gaat hij naar Jed en Jed zegt tegen hem dat hij zijn hond daar ook heeft begraven (zoals we in andere flashbacks hebben gezien).
Later in de film De Familie op picknick, Gage speelt met vlieger en Gage zegt ik laat hem vallen.' De wind blaast de hengel vlak bij de weg waar een vrachtwagen in hoog tempo voorbijrijdt, Gage komt dichter bij de weg, Louis haast zich om hem te halen, De meest hartverscheurende scène in welke horrorfilm dan ook verlaat je met je Kaak op de grond of Rillingen glijdt langs je rug omlaag als je Louis hoort schreeuwen. Algauw mist hij hem zo erg dat Louis Gage begraaft op dezelfde plek waar de Kat begraven ligt.
Het engste aan deze film is dat sommige scènes in deze film niet ver van het echte leven af liggen.
Deze film is gewoon Amazing en het acteerwerk van iedereen was geweldig!

text_en:
This is one of the creepiest, scariest and most heartbreaking horror movie EVER!

Dr Creed (Louise) and his family moving in to new home with his wife (Rachel), Daughter (Ellie) and little son (Gage) Everything seems normal until Dr Creed loses one his patient who had a terrible head injury,Then he is haunted by the ghost know as Victor takes him to the Pet Sematarty and show him that where the dead come to life.

Louis not knowing if that was all dream and is talking to Ellie who worried about her cat that could be killed by lorry and then later on Rachel tells Louis that it really hard for to talk about death because of her sister Zelda who was really sick (As we see in a flashback how sick her sister really was and this is one of the most creepiest scene ever!)

The next day Louis gets a call from Jed saying there cat as been killed by lorry and Jed take him to place where Victor the Ghost told him not to go! And bury the Cat, His wife and kids have go to see their Grandparents and Louise is home alone shocked to see the cat is back and now it as evil in it eyes so he goes to see Jed then Jed tell him that he also buried his dog there too (As we seen other flashback).

Later on in the movie The Family out having Picnic, Gage is playing with kite and Gage say's I drop it", The wind blow the rod near the road where a lorry coming at fast past, Gage is get closer to road, Louis is rushing to get him, The most HEARTBREAKING scene in any horror movie will leave with your Jaw on floor or Shivers will go down your back when you hear Louis screams, Soon he missing him so much, Louis then buries Gage in same place where is buried the Cat.

The scariest thing about this movie is that some scenes in this movie are not too far from really life.

This movie is just Amazing and the acting from everyone was great! 10 out 10


text:
Het is nooit een goed idee om van een boek een film te maken door het verhaal bladzijde voor bladzijde te volgen. Als mensen het boek lezen, beginnen ze automatisch hun eigen'mentale film' te maken over hoe de personages eruitzien, in welke plaatsen ze leven, hoe de situatie zich ontwikkelt. En ieders 'oog in oog'-opus is anders, wat de reden is dat als de 'echte' film eindelijk uitkomt, je altijd een afgepeigerd deel van het bioscooppubliek hebt dat teleurgesteld is omdat hij gewoon niet aan de verwachtingen voldoet.
Het enige wat een scenarist en een regisseur kunnen hopen te bereiken, is wat hun eigen visie op de film is, en hopen dat die zo dicht mogelijk komt bij wat hun publiek verwacht te zien. Er is geen betere mogelijkheid voor deze situatie dan de films die gebaseerd zijn op de romans van Stephen King. Als filmmakers tenminste de essentie van zijn verhalen vastleggen, kunnen de resultaten adembenemend en werkelijk angstaanjagend zijn (CARRIE, 'SALEM'S LOT, THE DOAD ZONE), of ze kunnen wat fans beschouwen als een afgrijselijke puinhoop zijn (Kubricks versie van THE SHINING; de miniseries voor IT en THE TOMMYKNOCKERS).
Hoewel het niet eens in de buurt komt van de perfecte Stephen King-bewerking, heeft _Pet SEMATARY_ zo veel momenten van puur, tot op het bot gespannen onbehagen die rechtstreeks uit het boek naar het scherm lijken te zijn gevloeid, dat je de tekortkomingen wel zo'n beetje kunt vergeven. Daarvoor moeten we de tot muziekvideo-regisseur getransformeerde filmregisseur Mary Lambert bedanken (ze regisseerde ook SIESTA, niet echt een horrorfilm, maar weer zo'n freaky- must-see die je op je lijst moet zetten), werkend aan een scenario van de 'Man-ster' zelf, en waarschijnlijk een van zijn betere.
Aangezien de meesten van jullie het verhaal kennen, zal ik jullie niet met te veel details in slaap laten vallen. Dr. Louis Creed (Dale Midkiff) heeft zijn gezin verhuisd naar het perfecte huis op het platteland. Nou ja, bijna perfect, op twee akelige kleine details na: het gevaarlijk drukke stuk snelweg aan de voorkant en het grote dierenkerkhof in het bos aan de achterkant. Omdat Louis dierenarts is en een zoontje heeft van een jaar of drie... nou ja, zelfs als je het boek niet hebt gelezen, kun je het uitrekenen. Het is per slot van rekening een verhaal van King, dus het is geen mysterie waar dit naartoe gaat.
Het gaat hier niet zozeer om de bestemming, maar het spookachtige houdt onderweg op. Bepaalde scènes die je zo goed kent uit het boek komen hier tot een huiveringwekkend, krijsend leven: Rachel Creeds verschrikkelijke herinnering aan haar ongeneeslijk zieke, kreupele zus; Louis' ontmoetingen met de dodelijk gewonde jogger Victor Pascow (Brad Greenquist), zowel voor als na zijn dood; de tocht naar het 'andere' kerkhof achter het dierenkerkhof. En dat derde bedrijf... als dat er is. Je krijgt er alleen maar nachtmerries van, dus misschien moet je je pols maar eens voelen.
<0x3E><0x3E> Mooi gespeeld allemaal, vooral wijlen Fred Gwynne als de goedbedoelende buurman Jud Crandall, die de beste tekst in het verhaal heeft: 'Soms is dood beter.'
<0x3E><0x3E> Het enige probleem met de filmversie is de rol van Louis' zoon Gage (Miko Hughes). Omdat Lambert en de crew wisten dat het bijna onmogelijk zou zijn om een kind van die leeftijd de rol te laten spelen die nodig was om de deal te bezegelen, deden ze hun best, maar helaas was Hughes destijds te goed om zijn rol als kwaadaardige, door demonen bezeten zombie te'verkopen'. Dit haalt je uit de film zodra hij opduikt, hoewel de scènes waarin hij voorkomt nog steeds meesterlijk geënsceneerd zijn (vooral de doodsscène met Gwynne).
Afgezien daarvan is de rest nog steeds zo goed als het maar kan. Wat mij betreft heeft CARRIE nog steeds de titel voor de beste King-bewerking, maar SEMATARY staat boven aan de Top Vijf.
Maar zal iets dat is aangepast voor het witte doek net zo angstaanjagend zijn als het verhaal lezen? Niet erg waarschijnlijk... voorlopig.

text_en:
Making a book into a movie by following the story page-by-page is NEVER a good idea. When people read the book, they automatically start making their own "mental movie" of who the characters look like, the places they exist in, how the situations progress. And everybody's mind's-eye opus is different, which is why when the 'REAL' movie finally comes out, you're always going to have a ticked-off segment of the movie-going audience who are disappointed that it just doesn't measure up.

All a screenwriter and a director can hope to accomplish is whatever their own vision of the movie is, and hope that it comes as close as possible to what their audience is expecting to see.

There is no better case for this situation than the movies based on the novels of Stephen King. When filmmakers capture at least the essence of his stories, the results can be breathtaking and truly terrifying (CARRIE, 'SALEM'S LOT, THE DEAD ZONE), or they can be what fans consider to be a gawd-awful mess (Kubrick's version of THE SHINING; the miniseries for IT and THE TOMMYKNOCKERS).

Although it's not even close to being the perfect King adaptation, PET SEMATARY has so many moments of just skin-and-bone-deep unease that seemed to have bled onto the screen directly from the book, that you can pretty much forgive its shortcomings. For that, we have music video-turned-film director Mary Lambert to thank, (she also directed SIESTA, not exactly a horror movie, but another freaky-as-hell must-see you should put on your list), working from a screenplay by the 'Man-ster' Himself, and probably one of his better ones.

Since the majority of you know the story, I won't put you to sleep with too many of the details. Dr. Louis Creed (Dale Midkiff) has moved his family out to the perfect house in the country. Well, almost perfect, except for two nasty little details: the dangerously busy stretch of interstate highway out in front, and the large pet cemetery in the woods out back. Since Louis is a veterinarian and has a young toddler for a son...well, even if you haven't read the book, do the frickin' math. It IS a King story, after all, so no mystery where this is headed.

It's not so much the destination that counts here, but the spooky stops along the way. Certain scenes that are so familiar from the book are brought to shivery, scream-inducing life here: Rachel Creed's (STAR TREK'S Denise Crosby) horrific memory of her terminally ill, crippled sister; Louis's encounters with the mortally injured jogger Victor Pascow (Brad Greenquist), both before and after his death; the trip into the "other" cemetery beyond the pet cemetery. And that third act...if it doesn't give you a few nightmares, maybe you should check your pulse.

Good performances by all here, especially the late Fred Gwynne as the well-intentioned neighbor, Jud Crandall, who gets the best line in the story that sums it all up: "Sometimes, dead is better."

About the only problem with the movie version is the casting of Louis's son, Gage (Miko Hughes). Knowing that it would be damn near impossible to get the kind of performance needed from a kid that age to seal the deal on this, Lambert and crew still did the best they could, and unfortunately, Hughes at the time was just too damn CUTE to "sell" his intended role as an evil, demon-possessed zombie. This takes you out of the movie whenever he shows up, though the scenes where he's featured are still masterfully staged, (especially Gwynne's death scene.)

Other than that, everything else is still about as good as it gets. CARRIE still holds the title for best King adaptation as far as I'm concerned; but SEMATARY is right up there in the Top Five.

Still, will anything adapted for the screen based on a King book be as terrifying as reading the story? Not BLOODY likely...for now.


text:
'Pet Sematary' slaagt in twee belangrijke situaties. Ten eerste is het een enge horrorfilm. Die dingen die tegenwoordig gewoon niet meer gemaakt worden. Ten tweede is het een emotionele, slimme film in het algemeen. Dus als je op zoek bent naar huiveringwekkende, enge, griezelige en visueel verbluffende scènes, geweldig acteerwerk, dia's en gruwelijke effecten, dan is dit de film waar je naar op zoek bent. Een klassieker die elke horrorfan echt moet zien.
Waarschijnlijk de beste versie van een van Kings romans. De gebeurtenissen voelen een beetje gehaast aan in vergelijking met de roman, maar dat betekent niet dat deze onderschatte film geen complete horror/Drama-prestatie is.
De roman van Stephen King staat erom bekend dat hij tegelijkertijd heel emotioneel en gruwelijk is. De film geeft voornamelijk hetzelfde gevoel omdat er een geweldig karakter wordt ontwikkeld en je de liefdevolle relatie tussen de leden ervan kunt voelen. Dan, als alles gelukkig lijkt te zijn (technisch gezien gelukkig, want de titel 'Het dierenkerkhof' biedt geen geluk!) verandert een tragische gebeurtenis de sfeer van de film, en die wordt nu heel duister. De film heeft een sinistere sfeer sinds de aftiteling, maar nadat Gage is vermoord wordt de film triest, grijs, eng. Het verlies van een baby is iets wat het hele leven van een gezin kan verwoesten, en 'Het dierenkerkhof' bewijst dat op dramatische wijze. De legende achter het dierenkerkhof is meer dan een mythe die niemand wil meemaken, maar verdriet en wanhoop brengen een emotioneel geruïneerde vader ertoe het te proberen. Helaas komt de legende uit en keert baby Gage terug uit de dood. De vorige ontmoeting met de legende van het dierenkerkhof bleek een tragedie te zijn, maar deze keer is het iets veel, veel ergers. Wat zal er gebeuren met de levens van ons Amerikaanse gezin? Zou Pascow deze tragedie kunnen voorkomen? Wat is dat toch met die surrealistische nachtmerries?
Kijk naar het dierenkerkhof om getuige te zijn van een van de ontroerendste, emotioneelste horrorfilms van de laatste tijd. Je zult er geen spijt van krijgen. De acteerprestaties zijn uitstekend, hoewel ik er geen spijt van heb.' De acteur die de vader speelde. Hij leek niet genoeg van streek toen de situatie om zijn wanhoop vroeg. Maar dat is alleen maar mijn mening. Denise Crosby gaf echt een geweldige voorstelling en speelde perfect de nobele, tedere moeder. Baby Gage was verbazingwekkend, zelfs op zijn enge momenten. _Rillingen_. Over het geheel genomen is dit een klassieker en een verontrustende film die de diepste angsten van mensen raakt... het verlies van iemand van wie je houdt, de doden die weer tot leven komen en een gevoel van wanhoop.
Er is iets... Ik wil niet begraven worden, op een dierenkerkhof!

text_en:
"Pet Sematary" succeeds on two major situations. First, it's a scary Horror movie. Those that just aren't produced in these days. Second, it's an emotional, clever movie overall. So if you are looking for chills, scares, creepiness and visually stunning settings, great acting, dialongs, and gruesome effects; this is the movie you are looking for. A classic now and truly a must see for any Horror fan.

Probably, the best adaptation to any of King's novels. The events feel a little rushed compared with the novel, but that doesn't means that this underrated movie isn't a complete Horror/Drama accomplishment.

Stephen King's novel is widely known for being very emotional and gruesome at the same time. The movie captures the same feeling mainly because there's a great character development and you can feel the loving relationship between it's members. Then, when everything seems to be happiness (technically happy, because the title "Pet Sematary" does not offers appiness!) a tragic event changes the movie's atmosphere, now it turns very dark. The movie has a sinister feeling since the opening credits, but after Gage is killed the movie becomes sad, gray, creepy. Dealing with the loss of a baby son is something that can ruin a family's entire life, and "Pet Sematary" proves it dramatically.

The legend behind the pet sematary is more than a myth that no one wants to experience, but sadness and desperation lead an emotionally destroyed father to give it a shot. Sadly enough, the legend comes true and baby Gage returns from the dead. The previous encounter with the pet sematary legend turned out to be a tragedy but this time it's something much, much worse. What will happened with the lives of our All American family? Could Pascow prevent this tragedy? What is it with the surreal nightmares?

Watch "Pet Sematary" to witness one of the most touching, emotional Horror movies of recent times. You won't regret. The acting is very good although I didn't dig the actor who portrayed the father. He didn't seem disturbed enough when the situations asked for his desperation. But that's just my opinion. Denise Crosby truly delivered a great performance and worked perfect as the noble, tender mother. Baby Gage was amazing even on his creepy parts. *Shivers*. Overall this is a great classic of all time and a disturbing movie that touches people's deepest fears... the loss of someone you love, the dead returning to life, and a feeling of desperation.

Something is for sure... I don't wanna be buried, in a pet sematary!!


text: De kleine Stephen King-schok.<br />Het is niet volmaakt, in geen enkel opzicht. Zelfs als de slappe vertolkingen van Dale Midkiff en Denise Crosby beter waren geweest, zouden we nog steeds te maken hebben met de slecht uitgevoerde mystieke verhaalelementen. De oude begraafplaats van de Micmacs, Rachels terminaal zieke zuster en de Jacob-Marley-en-Victor Pascow komen nooit echt samen tot iets samenhangends, en de film voelt op sommige plaatsen verward en overtrokken aan. Maar er zijn maar weinig horrorfilms die echt volmaakt zijn, en wat deze film op andere gebieden misschien mist, wordt goedgemaakt door zijn bereidheid om te shockeren. Het kerkhof van de kleine Peet zou wel eens een van de wreedste horrorfilms uit de recente geschiedenis kunnen zijn, met zijn moordzuchtige zombiebaby en zijn waanzinnig ongevoelige vertolking van Zelda. Het is politiek incorrect, het is smakeloos, het is gratuit <0xE2><0x80><0x93> en toch walgen we ervan op een manier zoals horrorfilms dat nooit kunnen. Voeg daarbij een van Fred Gwynnes beste optredens en de geestige invalshoek van Mary Lambert, en je hebt een intens bevredigende, angstaanjagende film, zelfs met een geforceerd einde. Zeer aanbevolen voor genrefans. 7,5 uit 10.

text_en:
MINOR SPOILER

Underrated little Stephen King shocker. It's not perfect, by any stretch of the imagination--even if the limp performances of Dale Midkiff and Denise Crosby were better, there'd still be the mismanaged mystical story elements to contend with. The old Micmac burial ground, Rachel's terminally ill sister, and the Jacob-Marley-an Victor Pascow never really come together into anything coherent, and the film in places feels confused and overstuffed. But few horror movies really are perfect, and what this one may lack in other areas it makes up for in its willingness to shock. `Pet Sematary' may actually be one of the cruelest horror films in recent memory, with its murderous zombie baby and its insanely insensitive portrayal of Zelda. It's politically incorrect, it's tasteless, it's gratuitous--and yet it makes us squirm with revulsion in a way `safer' horror movies never can. Add to that one of Fred Gwynne's best performances and Mary Lambert's witty direction, and you have an intensely satisfying scary movie--even with the hokey ending. Highly recommended for genre fans. 7.5 out of 10.


text:
<0xE2><0x80><0x93> Spieders <0xE2><0x80><0x93> hier <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> De gebeurtenissen in deze film zijn niet alleen logisch, ze zouden ook absoluut onvermijdelijk kunnen zijn als een dergelijk scenario mogelijk was. Dit is de ware gruwel van het dierenkerkhof: het gaat er niet om dat huisdieren en mensen uit de dood terugkeren als boosaardige moordenaars die met messen en scalpels jagen, het gaat erom dat iedereen die een kind heeft verloren, zo wanhopig kan worden dat hij de misdaden begaat die Louis Creed begaat. Ondanks waarschuwingen of zelfs na de geschiedenis.
De film voert degenen die bereid zijn mee te gaan naar de diepten van een wanhopig menselijk hart. Het hart van een beschermer die probeert goed te maken dat hij niet in staat is te beschermen. En het resultaat is afschuwelijk. Als de film aan het eind in het gebied van de slashers duikt, is dat bijna een afknapper, hoewel het volgens mij volkomen logisch is hoe hij daar terecht is gekomen.
Ik ben een echte horrorfan, en ik beweer dat dit een van de engste horrorfilms is die ooit zijn gemaakt. Als je dat niet vindt, moet je hem nog maar eens zien als je kinderen hebt.

text_en:
*****Spoilers herein*****

What really scares you? Killer sharks, or maybe ghosts trying to bring back a message? Maybe a chainsaw wielding psychopath?

Maybe. But those fears don't even compare to a horror which people dare not even speak of or consider--and that is the death of one's own child. "Pet Sematary" taps this base, primal adult fear, and then takes it to places that most could not bear to explore.

I've read comments about this film that include poor acting, characters making stupid decisions, etc. I disagree. The acting is actually first rate for a film like this. Maybe it is impossible for many to imagine the desperation resulting from such a scenario. But the film's events are not only logical, they may be absolutely inevitable if such a scenario were possible. This is the true horror of "Pet Sematary": It isn't that pets and people come back from the dead as evil killers who hunt with knives and scalpels, it is that anyone who has lost a child could become so desperate as to commit the crimes that Louis Creed does. Despite warning, or even past history.

The movie takes those willing to go with it to the depths of a desperate human heart. The heart of a protector trying to make up for not being able to protect. And the results are horrifying. In fact, when the film dives into slasher territory near the end, it's almost a letdown, although I believe it's perfectly logical how it got there.

I am a true horror fan, and I contend that this is one of the scariest horror films ever made. If you don't think so, see it again after you have children.


text: Oké, eerst moet ik op het feit wijzen dat ik 9 was toen ik deze film voor het eerst zag. Als ik deze twee weken geleden voor het eerst had gezien, had ik waarschijnlijk gemerkt dat dit gewoon weer zo'n goedkoop gemaakte kabel-tv-horrorfilm is met een paar goed gemaakte scènes. Maar als je geen 9 bent, kan het je gewoon niks schelen. Dat maakte me toen doodsbang, vooral die voornoemde Zelda-scènes (en dat doen ze nog steeds). Tegenwoordig ben ik min of meer verslaafd aan deze film. Ik moet hem misschien één keer per maand zien, en elke nieuwjaarsdag kijk ik er met een 12-pack bier & een stel vrienden naar. Het is net een voorgerecht voor een goed feest! Ik ben het min of meer eens met de mensen die zeiden dat het acteren hier niet erg diepgaand is. Midkiff en Crosby zien eruit alsof ik Louis wilde en Rachel ziet eruit zoals Rachel eruitziet, maar op de gezichten van deze twee kun je niet veel genegenheid of gevoelens lezen. Hughes en Gwynne zijn zo'n beetje de enige acteurs die de scènes die door 'de Creeds' worden overgeslagen, niet spelen. Wat ik hier eigenlijk over wil zeggen, is dat er eigenlijk geen enkele andere film is die ook maar enigszins op het dierenkerkhof lijkt, en dan bedoel ik niet dat zombiegedoe hier. Eerlijk, hoe vaak heb je wel niet een film gezien die er op het eerste gezicht uitziet als een film van de kabeltelevisie, maar die je de rillingen bezorgt in vergelijking met de beste griezelfilms die er bestaan? Oké, ik heb een minuutje geleden een paar van de castleden op hun donder gegeven, maar ik moet zeggen dat alle stukken op dat niveau te scherp zijn en over het geheel perfect acteren. Maar hé, vertel me eens of je echt een film kent die lijkt op een dierenkerkhof! Ik zou het dolgraag willen weten... En ik bedoel niet de nacht van de levende doden hier... deze is in intelligentie veruit de beste vergeleken met dat spul.

text_en: Ok, first I have to point the fact that when I first saw this flick I was 9 years old. If I had seen this one two weeks ago for the first time, I´d probably have noted that this is just another cheaply-made-cable-TV horror film with some well-made scenes. But when you´re nine you just don´t care about those facts. This scared the hell out of me back then, especially those aforementioned Zelda- scenes (and they still do). Nowadays I´m kind of hooked to this film. I have to see this maybe once in a month, and on every new year´s eve I watch this with a 12-pack of beer & bunch of friends. It´s like an appetizer for a good party! I kinda agree to those people who said that the acting here is pretty unintense. Midkiff and Crosby do look like I wanted Louis and Rachel look like, but one can´t see very much devotion or feelings on the faces of these two. Hughes and Gwynne pretty much save the scenes which "the Creeds" underact. What I actually want to say about this is the fact that there really is no other film that has any kind of similarity to Pet Sematary, and I don´t mean the zombie stuff here. THE ATMOSPHERE OF THIS FILM IS CERTAINLY A NOVELTY AND ONE OF A KIND. Honestly, how many times you have seen a film which on superficial level looks like a cable-TV one, but leave you with a chill compared to only the best horror-chillers out there? Alright I busted some of the cast´s balls a minute ago, but I have to say that all pieces in that level too hone the overall acting to perfection. But hey tell me if you really know some film which is similar to Pet Sematary! I really would love to know...And I don´t mean night of the living dead here...this one is way beyond compare in intelligence compared to that stuff.


text: Met Stephen King-bewerkingen krijg je vaak alleen maar een verzameling personages die dialogen uit het boek opzeggen. Dit is echt de kern van het boek. Misschien omdat ze geen grote brokken tekst rechtstreeks uit het boek gebruiken, maar het is een beetje meer een samenvatting van de gebeurtenissen in het verhaal. Een groot deel van het succes is te danken aan Miko Hughes als baby Gage. Dale Midkiff en Denise 'Tasha Yar' Crosby gedragen zich net als zijn ouders. Er is een scène waarin Louis Gage knuffelt, en ze passen heel goed bij elkaar. Fred Gwynne is geweldig. Hij past het accent van Maine perfect zonder in een parodie te vervallen, en hij is wijs en warm, precies zoals Jud zou moeten zijn.

text_en: So often with Stephen King adaptations, you just get a collection of characters reciting dialogue from the books. This really captures the heart of the book. Maybe because they DON'T use large chunks of text straight from the book, but it's a bit more of an improv of the events in the story. A big part of its success is Miko Hughes as baby Gage. Dale Midkiff and Denise "Tasha Yar" Crosby really act like his parents. There's a scene where Louis is cuddling Gage, and they are very natural together. Fred Gwynne is WONDERFUL. He nails the Maine accent perfectly without lapsing into parody, and is wise and warm just like Jud should be. (8 out of 10)


text:
Waarschijnlijk de meest accurate Stephen King-aanpassing tot nu toe. Niet verwonderlijk, aangezien King zelf het script heeft geschreven. Het verhaal volgt de verhuizing van de familie Creed naar een prachtig huis in Maine. Een van de andere bewoners is Jud, een aardige oude man die het een en ander van de omgeving weet. De ene is de snelweg die dwars door hun voortuin loopt. De andere is een pad dat naar het dierenkerkhof leidt, waar kinderen al tientallen jaren de dieren begraven die door de snelweg zijn gedood. Het duurt niet lang of de kat van Ellie Creed, Church, wordt dood aangetroffen. Gelukkig gebeurt dat terwijl het gezin, met uitzondering van Louis (de vader), met Thanksgiving weg is. Jud neemt Louis mee naar een andere begraafplaats, achter het dierenkerkhof, waar Church begraven zal worden. Later wordt Louis begroet (niet zo beleefd) door Church. Hij is teruggekeerd en schijnt zich uit de zak waarin hij begraven was, te hebben gekauwd. Misschien is hij levend begraven. Misschien ook niet. Ik kan niets meer zeggen zonder het verhaal te bederven.
Van alle King-aanpassingen die ik gezien heb, zou dit de meest angstaanjagende zijn. De personages zijn echt en de situaties zijn normaal. Mary Lambert doet het geweldig met het regisseren van de gebeurtenissen. Het tempo wordt gedurende de hele film vrij hoog gehouden, deels door de ontwikkeling van de plot. De scène waarin Gage vermoord wordt, zal je altijd bijblijven. En dan hebben we natuurlijk de conclusie. Er gaat van alles gebeuren, maar Lambert levert een paar echt angstaanjagende, en soms verontrustende momenten op.
Over het geheel genomen is dit een goede film en een uitstekende aanpassing. Als je ervan houdt om bang te zijn en het niet erg vindt om af en toe te worden achtervolgd door een paar angstaanjagende beelden, dan is 'Het dierenkerkhof' precies wat je zoekt. Fans die niet van horror houden, zullen dit willen vermijden.

text_en:
Probably the most accurate Stephen King adaption yet. Not surprising, since King himself wrote the screenplay. The story follows the Creed family moving into a beautiful Maine house. One of the other residents is Jud, a pleasant old man who knows a few things about the area. One is the highway that runs right through their frontyard. The other is a path leading to the Pet Sematary, where children for decades have buried the animals killed by the highway. Soon enough, Ellie Creed's cat, Church, is found dead. Luckily, this happens while the family, with the exception of Louis(the father), is away for Thanksgiving. Jud takes Louis to another burial ground, beyond the Pet Sematary, where Church is to be buried. Later, Louis is greeted(not so politely) by Church. He's returned, appearing to have chewed his way out of the bag he had been buried in. Maybe he was buried alive. Maybe not. Nothing more I can say without ruining the story.

Of all the King adaptions I've seen this would be the most terrifying. The characters are real and the situations are normal. Mary Lambert does a great job directing the proceedings. Suspense is kept fairly high throughout the film, due in part to the plot development. The scene where Gage is killed will stick in your mind forever. Then, of course, we have the conclusion. Easy to determine what's going to happen, but Lambert pulls off some genuinely scary, and sometimes disturbing, moments.

Overall, this is a good film and an excellent adaption. If you enjoy being scared and don't mind being haunted by some occasionally disturbing images then "Pet Sematary" is just what you're looking for. Non Horror fans will want to avoid this.


text: Ah, clichés, clichés, clichés; ze maken deel uit van een grote verscheidenheid aan horrorfilms. Deze heeft er een heleboel. Maar toch, het is Stephen King, een van de beste meesters van de horror. Deze film was echt goed, alleen té voorspelbaar. En welke horrorfilm heeft geen domme mensen? Deze is overvol met achterlijke slachtoffers die praktisch smeken om hun leven te mogen nemen. Pet Semetary vond ik een beetje eng. De manier waarop alles is opgezet was echt griezelig, maar niet angstaanjagend. Voor het grootste deel was het acteerwerk EENSMAAL GELOOF, de spanning was NIET ZO GELOOFBARE, maar het amusementsniveau is op een heel hoge stand gezet. Mijn ogen waren bijna aan het scherm gekleefd. Alle Stephen King-fans moeten deze film zien, maar voor de rest kun je een OKAY-thriller verwachten.

text_en: Ah, clichés, clichés, clichés; They're a main part of a wide variety of horror films.This one, has a lot of them.Still, it's Stephen King, one of the best masters of horror. This movie was really good, just TOO predictable. And what horror movie doesn't have stupid people? This one is overcrowded with retarded victims just practically begging for their life to be taken. Pet Semetary I found to be creepy a little. The way everything is set up was REALLY spooky, but not terrifying. For the most part, the acting was SOMEWHAT believable, the suspense wasn't that suspenseful, but the entertainment level is set at a major rank; My eyes were practically glued to the screen.All Stephen King fans must see this movie, but as for anyone else, expect an OKAY thriller.


text: Persoonlijk ben ik dol op deze film en roman (ik heb het boek eerst gelezen en toen besloten de film te gaan zien). Om te beginnen is de plot echt origineel en uniek. Het acteerwerk is ook geweldig en ik ben dol op de cast. Judd Crandall (gespeeld door Fred Gwynne) past perfect bij zijn rol en verkoopt die ook echt. Er zitten ook een paar afgezaagde zinnen in (ik weet niet of die afgezaagd zijn), maar die maken de sfeer er echt beter op en zorgen voor een goede lach. De sfeer van Maine is echt een perfecte plek om deze film te draaien en je wordt er door de hele film heen naartoe getrokken. Je zult er niet alleen van houden, maar je zult er ook zelf van gaan houden.' 'Ik zal het steeds weer willen zien, ik beveel dit voor de volle honderd procent aan bij elke horrorfan!'

text_en: Personally, I absolutely love this movie and novel(I read the book first and decided to see the movie). First of all the plot is truly original and one of a kind. The acting is also great and i love the cast. Judd Crandall (plays Fred Gwynne) fits his role perfectly and really sells it to you. There are also a few corny lines thrown in there (Idk if they were meant to be corny), but they really will lighten up the mood and provide a good laugh. The Maine atmosphere is really a perfect spot to film this movie and it kind of draws you in throughout the movie. Not only will you love it but you'll want to see it again and again, I recommend this 100% to any horror fan!!


text: Al met al was deze film uitstekend geschikt voor zijn tijd en zal hij nog vele generaties lang interessant blijven. Hoewel de plot niet 100% klopt met het boek, klopt bijna alles. De film slaat ver vooruit en mist een paar belangrijke delen. Ik vond het boek en was er klaar voor en wenste onmiddellijk dat ze een film hadden gemaakt (omdat ik nog niets over de film wist), maar later vond ik de film in een aanbiedingsdoos bij Wal-Mart en besloot hem te kopen om te zien of hij was wat ik had verwacht. Al met al geef ik deze films een 7 van de 10 vanwege de goede kanten (relatieve nauwkeurigheid en logische opzet) en vanwege de slechte kanten (grote tijdsprongen en kleine maar merkbare onnauwkeurigheden).

text_en: Overall this movie was excellent for its time and will be interesting for many more generations to come. Although the plot is not 100% accurate to the book most everything is correct. The movie does skip far ahead and does miss some important parts. I found the book and ready and immediately wished that they had made a movie (because I hadn't found out about the movie yet) but later I found the movie in a bargain bin at Wal-Mart and decided to buy it and see if it was what I had expected. Overall I give this movies a 7 out of 10 for its good parts (relative accuracy and overall making sense) and for its bad parts (large time skips and small but noticeable inaccuracies).


text: Er is iets aan het dierenkerkhof wat ik nooit ergens anders heb gevoeld. Misschien kwam het doordat ik nog een kind was toen ik het voor het eerst zag, dat deze ervaring zo gedenkwaardig is. Maar terwijl ik het steeds weer opnieuw bekijk, wordt het nooit oud en verveelt het me nooit. Van de openingstune met dat enge openingslied tot de zeer chaotische afsluiting is er iets krankzinnigs, triests en engs tegelijk, en het blijft maar door je hoofd galmen: soms is dood beter!<br />Ik denk niet dat het zin heeft om het hele verhaal nog eens te vertellen. Het enige wat je hoeft te weten is dat het begint bij punt A (de volmaaktste situatie voor een gelukkig Amerikaans gezin) en stap voor stap verdrinkt in punt B (wat, geloof me, het einde van alle vreugde is). De muziek is perfect, het verhaal klopt, de special effects zijn cool, en het dierenkerkhof is de laatste plek op aarde waar ik zou zijn. Zoals ik al zei, soms is dood beter.

text_en:
There is something about Pet Sematary that I never felt anywhere else. Maybe the fact I was a kid when I first watched it made this experience so memorable. But as I keep watching it over and over again, it never gets old, and I never get bored. From the opening credits with that creepy opening song to the very chaotic ending, there is something insane, sad and scary at the same time, and it keeps ringing in your head: sometimes dead is better!

I don't think it would be useful to relate the whole story again. All you need to know is it starts from point A (the most perfect situation for a happy American family) and step by step drowns to point B (which is, believe me, the very end of all joy). The music is perfect, the story makes sense, the special effects are cool, and the Pet Sematary is the last place on earth I would be. Like I said, sometimes dead is better!


text: Toen ik de film voor het eerst zag dacht ik dat hij saai was omdat er niets gebeurde, maar toen begonnen er allemaal enge dingen te gebeuren zoals wanneer de kerk sterft en weer tot leven wordt gewekt en zijn moeder ook doodgaat en die idiote vader ze weer tot leven moet wekken ook al negeert hij nu de waarschuwingen en negeert hij Jud. Dit is niet het beste werk van Steven King. Ik dacht dat zijn beste werk het glanzen was. Ik denk niet dat mensen die deze film zien en zeggen hoe afschuwelijk hij is het bij het verkeerde eind hebben want het enige wat ze denken is: wat hadden ze dan gedacht? alsof die persoon beter werk kan leveren bij het maken van een horrorfilm. Ik bedoel dat het geniaal is hoe hij de jongen kwaad doet en hoe hij Jud vermoordt. Het is gaaf om van de onschuldigste nietsvermoedende figuur een moordenaar te maken. Mensen die de film niet goed vonden zijn stom omdat het alleen maar een enge film is en niets anders. Je moet van een film niet iets verwachten wat het niet is. In grote lijnen was het nog steeds niet zo goed. Ik raad nog steeds mensen aan om naar de film te kijken.

text_en: when i saw the movie at first i thought that it was boring because nothing was happening but when all the scary things started to happen like when church dies and is brought back to life and also gage and his mom die and there idiot dad has to bring them back to life even though he nows the warnings and ignores Jud.this is not Steven kings best work. i thought that his best work was the shining. i don't think that people who see this movie and comment on how awful it was are wrong because all they think is that what were they thinking. as if that person can do a better job in making a horror flick. i mean making the gage evil and how he kills Jud is genius. making the most innocent most unsuspecting character into one of the killers is cool. people who didn't like the movie are dumb because all it is a scary movie and nothing all. don't expect something from a movie that it isn't. it still in a general area wasn't that good. i still recommend people to watch the movie


text:
'The Bowery' is geplukt uit de heldendaden van Chuck Connors en Steve Brodie in het New York van 1890. 'The Bowery' is energiek en goedgehumeurd.
Maar wees gewaarschuwd: de woordspelingen van Wallace Beery en de kleine Jackie Cooper zijn niet van de lucht. Het allereerste schot is misschien al opzienbarend. Dat komt door de tijd die ervoor nodig was, en de tijd die ervoor nodig was. En het spreekt ook tot de diversiteit van de bevolking in die uithoek van het bos. Het draagt in elk geval bij aan de zanderige sfeer.
Even bierachtig als Connors is de brullende donder in het centrum van de actie, een luidruchtige kroegbaas met zijn eigen brandweer. En hij heeft een zwak voor de chagrijnige weesjongen Cooper. Raft als Brodie is Connors' gladjanus, die er in bijna elke onderneming beter uitziet. Brodie kon nooit een uitdaging afslaan en was dol op aandacht, wat leidde tot een sprong van de Brooklyn Bridge (er wordt nog steeds gediscussieerd of hij echt sprong of een pop gebruikte).
Beyery is net zo bombastisch als altijd, met een overdreven Iers-Amerikaans accent. Hij is precies het norse type dat kinderen, katten en dames in nood aantrekt. Dit is misschien wel het luidruchtigste personage dat Raft ooit heeft gespeeld, en hij mag er zelfs een beetje bij dansen (en zijn benen laten zien). En weer verwart hij de hoofdrolspeelster (die beeldschone Fay Wray) met een prostituee. Cooper is net zo'n taaie als de anderen, hoewel hij de kans krijgt om zijn tranen de vrije loop te laten.
Het hoogtepunt is niet de sprong van de brug, maar een vuistgevecht tussen Connors en Brodie, waarbij niemand hen tegenhoudt en dat er van dichtbij uitziet als een echte knokpartij tussen de hoofdrolspelers. Het is duidelijk dat er meer is gekneusd dan alleen een ego.

text_en:
Culled from the real life exploits of Chuck Connors and Steve Brodie in 1890s New York, "The Bowery" is high energy and good natured.

But be warned: Casual racial epithets flow off the tongues of Wallace Beery and little Jackie Cooper. The very first shot might be startling. This is true to the time it was set and the time it was made. And it also speaks to the diversity of population in that neck of the woods. It certainly adds to the gritty flavor of the atmosphere.

Beery as Connors is the blustering thunder at the center of the action, a loud-mouth saloon keeper with his own fire brigade. And he has a soft spot for ornery orphan Cooper. Raft as Brodie is Connors' slicker, better looking rival in almost every endeavor. Brodie could never turn down a dare and loved attention, leading up to a jump off the Brooklyn Bridge (it is still debated whether he actually jumped or used a dummy).

Beery is as bombastic as ever with a put-on Irish-American accent. He is just the gruff sort of character to draw children, cats and ladies in distress. This is possibly the most boisterous character Raft ever played, and he even gets to throw in a little dancing (as well as a show of leg). And again he mistakes the leading lady (lovely Fay Wray) for a prostitute. Cooper is as tough as either of them, though he gets a chance to turn on the tears.

The highlight isn't the jump off the bridge but a no-holds-barred fistfight between Connors and Brodie that in closeup looks like a real brawl between the principals. It's sure someone bruised more than an ego.


text:
Deze film, een van mijn lievelingsfilms, gaat over twee ruziënde New Yorkse 'personages', Steve Brodie (Raft) en 'Chuck' Connors (Beery), die allebei proberen de 'Hoofdman' te zijn in de Bowery aan het eind van de negentiende eeuw.
Brodie (1863-1901) en Connors (1852-1913) waren echte mensen, hoewel dit een zwaar geromantiseerd verslag is van hun capriolen (gebaseerd op een toneelstuk). Brodies legendarische sprong van de Brooklyn Bridge (1886) waarvoor hij beroemd werd, wordt hier getoond als iets wat rond dezelfde tijd gebeurde als de Spaans-Amerikaanse oorlog (1898). Directeur Walsh had duidelijk een grote genegenheid voor deze periode, die hier zo prachtig is nagebootst, en er zit een wild, onstuimig ragtimenummer bij van de saloonzangeres Trixie Odbray (een jonge Pert Kelton). Raft is op zijn gladst, net als Brodie, en Beery laat weer eens zien wat een slimme acteur hij was, net zo stoer, met een groot hart, en bij tijd en wijle een ontroerende Connor. Mooie Fay Wray is de liefde waarnaar beide jongens op zoek zijn.
Vol leven en energie beweegt 'The Bowery' zich in een snel tempo (in tegenstelling tot veel andere vroege 'talkies'). Het is geen gemakkelijke film om te vinden, maar het is de moeite waard om naar uit te kijken.

text_en:
A favourite of mine,this movie tells of two feuding New York "characters", Steve Brodie(Raft) and "Chuck" Connors(Beery),who both strive to be the "Main Guy" in the Bowery in the late Nineteenth Century.

Brodie(1863-1901) and Connors(1852-1913),were real people,though this is a heavily fictionalized account of their antics(based on a play).Brodie's legendary(did he do it?- it's still a cause of argument!),jump from the Brooklyn bridge(1886),for which he became famous,is shown here as happening around the same time as the Spanish-American war(1898).Director Walsh clearly had a great affection for the period,so beautifully recreated here,and it includes a wild rumbustious ragtime number from saloon singer Trixie Odbray(a young Pert Kelton).Raft is at his slickest as Brodie,and Beery shows again what a clever actor he was,as tough, big hearted, and at times quite touching Connors.Pretty Fay Wray is the love interest both the boys are pursuing.

Full of life and energy,"The Bowery" moves at a fast pace(unlike many early "talkies").It is not an easy movie to find,but is well worth looking out for.


text:
George Raft als Steve Brodie, de zorgeloze, dansende gokker die nooit een uitdaging kan weigeren, is gepokt en gemazeld door de logge, sentimentele Chuck Connors (Wallace Beery). Connors, een zachte hand voor elke bedelaar, adopteert impulsief zwerfkinderen, met name het weggelopen weeskind 'Swipes' (Jackie Cooper, compleet met jonge poesjes!) en de dakloze Lucy Calhoun, een onschuldig meisje van buiten de stad met de ambitie om schrijfster te worden.
In deze door mannen gedomineerde cultuur vindt communicatie voornamelijk plaats in de vorm van geweld (je ziet waarom THE BOWERY een favoriet boek van Martin Scorsese is). Ontploffende sigaren zorgen voor een lopende knevel. 's Vrijwillige Brandweerbureaus leiden tot een vechtpartij, waarbij het gebouw tot de grond toe afbrandt.) Beery neukt achteloos met een lastig meisje en geeft iedereen die het niet met hem eens is een dreun, ook Brodie, die hij in een vuistgevecht op een afgemeerde schuit verslaat om de leiding van zijn saloon weer in handen te krijgen, waarbij hij verloor omdat hij had gewed dat Brodie de moed niet zou hebben om van de Brooklyn Bridge te springen. )
)
Zoals gewoonlijk vult Walsh het beeld met details en illustreert hij met smaak het dagelijkse leven van de haas: zingende obers, pestende barkeepers, hoeren uit de Zelfmoordhal die de Black Maria worden binnengeloodst, kleermakers die ongelukkige boerenkinkels van de straat plukken en ze dwingen pakken te kopen die ze niet willen hebben. Een onbeduidend maar bewonderenswaardig filmpje.

text_en:
George Raft as Steve Brodie, the carefree, dancing gambler who can never refuse a dare, is pitted against the lumbering, sentimental, Chuck Connors (Wallace Beery).A soft touch for every panhandler, Connors impulsively adopts waifs and strays, notably runaway orphan "Swipes" (Jackie Cooper, complete with kittens!) and the homeless Lucy Calhoun, an out-of-town innocent with ambitions to become a writer.

In this male-dominated culture, communication takes place mostly in the form of violence (one sees why THE BOWERY is a Martin Scorsese favorite). Exploding cigars provide a running gag. "Swipes" enjoys throwing rocks through windows in Chinatown, on one occasion setting a laundry alight. (The simultaneous arrival of both Brodie's and Beery's volunteer fire companies leads to a brawl, during which the building burns to the ground.) Beery casually saps a troublesome girl, and thumps anyone who disagrees with him, including Brodie, whom he defeats, in a night-time fist fight on a moored barge, to regain control of his saloon, lost on a bet that Brodie wouldn't have the courage to jump off the Brooklyn Bridge. (Brodie does make the leap, but only because a subterfuge with a dummy fails at the last moment.)

As usual, Walsh fills the frame with detail, illustrating with relish the daily life of the tenderloin; singing waiters, bullying barmen, whores from Suicide Hall being hustled into the Black Maria, tailors collaring hapless hicks off the street and forcing them to buy suits they don't want. A minor but admirable little film.


text: Vier woorden verklaren waarom deze film werd gemaakt <0xE2><0x80><0x93> 'She Done Him Wrong'. Het enorme commerciële succes van die Mae West-film overtuigde de studiobonzen ervan dat melodrama's uit de Gay '90-tijd een goede zaak waren. Hier worden we beloond met een snel bewegende, goed geschreven stoeipartij die de persoonlijkheden van de sterren keurig op de korrel neemt.<br />Wallace Beery en George Raft zijn uitstekend als vriendschappelijke rivalen; Jackie Cooper is iets moeilijker te verteren, maar het is Fay Wray die de film steelt met haar handelsprinses in nood. Met een sterke regisseur <0xE2><0x80><0x93> zoals Walsh zelf bewijst <0xE2><0x80><0x93> zou Wray een hoop punch kunnen hebben, en ze is volkomen geloofwaardig als het voorwerp van zowel Beery's genegenheid als die van het Vlot. Het is een vergeten film die een heropleving waardig is.

text_en:
Four words account for why this film was made - "She Done Him Wrong". The huge commercial success of that Mae West vehicle convinced the studio brass that Gay '90s melodramas were a viable proposition. Here we are rewarded with a fast moving, well written romp which neatly targets the personalities of its stars.

Wallace Beery and George Raft are excellent as friendly rivals; Jackie Cooper is a little harder to take, but it is Fay Wray who steals the film with her stock-in-trade damsel in distress. With a strong director - as Walsh proves himself to be - Wray could carry a lot of punch, and she is utterly believable as the object of both Raft and Beery's affection.

Lots of atmosphere, beautifully designed, this is a forgotten film worthy of revival.


text: Een eeuw geleden in Brooklyn leidde de rivaliteit tussen Chuck Connors en Steve Brodie en hun rivaliserende vrijwillige brandweerkorpsen tot Brodies beroemde weddenschap dat hij van de Brooklyn Bridge kon springen. Dit verhaal zal veel mensen bekend voorkomen door een smoes van Bugs Bunny, 'Bowery Bugs', uit 1949.<br />Deze over het algemeen heel plezierige film zou waarschijnlijk veel vaker beschikbaar zijn geweest zonder de beruchte en onthutsende scène waarin een paar Chinese huurders een rol spelen <0xE2><0x80><0x93> een tijdcapsule van voorhistorische rassenopvattingen, die de film naar mijn mening veel historische belangstelling verlenen.

text_en:
In Brooklyn a century ago, the rivalry between Chuck Connors and Steve Brodie and their competing volunteer fire brigades leads to Brodie's famous bet that he can jump off the Brooklyn Bridge. This is a story which will be familiar to a lot of people through a Bugs Bunny spoof, "Bowery Bugs" from 1949.

This generally very enjoyable film would probably be more widely available if it were not for the notorious and unsettling scene involving some Chinese tenement dwellers -- a time capsule of antediluvian racial attitudes, giving the film a great deal of historical interest, in my view.


text:
Ik ben dol op deze vrijbuitersfilm! Walsh is een ware meester op het gebied van de filmvorm, zijn film is naar mijn mening wel eens over het hoofd gezien. Maar deze film is mijn favoriet omdat hij je echt het gevoel geeft van de tijd waarin de film zich afspeelt.
<0x3E><0x3E> Al die fantastische personages die er bestonden, de levensstijl, de kledingstijl, de manier waarop ze spraken, oké, ze zijn misschien overdreven, maar het is goed om te weten dat er momenten waren dat twee mannen elkaar probeerden te overtreffen met krankzinnige stunts.
<0x3E><0x3E> Ik vond gewoon dat het een stukje geschiedenis was dat door veel mensen gewaardeerd moest worden.
<0x3E><0x3E> Kan ik het ergens op dvd krijgen? Ik heb het alleen op tv gezien. Maar voor iemand die een stukje levensfilm over die periode wil, is dit de perfecte film.

text_en:
I love this freekin movie! Walsh is a true master of the cinematic form, his film have been sometimes in my opinion, overlooked. But this film is a favourite of mine because it really gives you the feel of the time the film was set in.\

All the wonderful characters that existed, the lifestyle, the mode of dress, the way they spoke, OK they might be exaggerated, but it is good to know that there were occasion when two men tried to outdo each other with insane stunts.

I just felt it was apiece of history thats should be wathced by many people and appreciated because of that fact.

Can I get it somewhere on DVD? I have only seen it on TV. But for anyone wanting a slice of life movie about that period of time this is the perfect one.


text: De Bowery, 1933. Met zijn hoge Raoul Walsh-energie plaatst The Bowery salooneigenaar en acteur Wallace Beery tegenover de verbitterde rivaal en dandy George Raft, met de geadopteerde straatjongen Jackie Cooper en de knappe Faye Wray in rollen die tussen hun grote rivaliteit in spelen. Het is niet helemaal duidelijk waar die rivaliteit precies om draait, maar iedereen volgt het in de dagelijkse roddelbladen. In het begin zijn er genoeg kwinkslagen, maar naarmate de film vordert, worden de personages milder. Afgezien daarvan zijn de scènes in Beery's saloon puur geestdriftig. De verschillende personages, het sexy koor, veel drank, een perfecte creatie van een poel van onrechtvaardigheid, niet al te ontzien door de zogenaamde pre-code-beperkingen, en later de Carrie Nations onder leiding van Carrie Nation zelf. Het geeft allemaal een heel levendig beeld van een leven dat al lang voorbij is. Ik vergelijk niet graag tijdperken, maar deze film is totaal anders dan alles wat je tegenwoordig zou zien. De film heeft moed en lang verloren onschuld en is absolutie een must-see.

text_en: High energy Raoul Walsh classic from 1933, The Bowery places saloon owner and operator Wallace Beery against bitter rival and dandy, George Raft, with adopted street kid Jackie Cooper and good looking Faye Wray in roles that play in between their big rivalry. It's not clear exactly what the rivalry is all about, but everyone follows it in the daily tabloids. Plenty of wisecracks at the beginning, but the characters soften up as the film progresses. Apart from that is the sheer exuberance of the scenes in Beery's saloon. The various characters, sexy chorus line, lots of drinking, a perfect creation of a den of iniquity not too refrained by so-called pre-code restrictions, and then later come the Carrie Nations led by Carrie Nation herself. It all creates a very vivid picture of a life that's long gone. I don't like to compare eras, but this film is completely and totally different from anything one would see today. The film has plenty of heart and long lost innocence and is absolutlely a must see.


text:
Dit is een heel grappige film! Ik heb geen idee of hij goed in andere talen kan worden vertaald of niet. Maar ik denk wel dat mannen over de hele wereld zich tot op zekere hoogte kunnen identificeren met 'Frank' en zijn gedachten! Deze gedachten zijn enorm vermakelijk en ik weet zeker dat ook vrouwen van deze film zullen genieten!
Alle leden van de cast doen het goed en deze film had over de hele wereld een enorme hit kunnen zijn als hij in Engeland of de Verenigde Staten was gemaakt. Maar voor diegenen onder jullie die het geluk hebben Zweeds te verstaan, staat jullie nog een verrassing te wachten!
Hoogst aanbevolen.

text_en:
This is a very funny movie! I have no idea whether it translates well into other languages or not. However, I do think men all over the world can identify with "Frank" and his thoughts to some extent! These thoughts are hugely entertaining and women will also enjoy this movie I'm sure!

All cast members perform well, and this film could have been a tremendous hit all over the world if it was made in England or the US. But for those of you who are fortunate enough to understand Swedish, you are in for a treat!

Highly recommended.


text: Dit is echt de beste Zweedse film aller tijden. Niet alleen is het verhaal revolutionair, maar het is ook een van de eerste films waarin de volgende generatie Zweedse humor en Zweedse komieken een rol spelen. Felix Herngren en Fredrik Lindstr<0xC3><0xB6>m zijn twee van de intelligentste en geestigste filmmakers in Zweden van tegenwoordig, en deze film laat dat goed zien.<br />'Vuxna mmennniskor' ('Volwassenen') is een warmhartig en hilarisch verhaal over volwassenheid, en de vraag of we niet beter af zouden zijn zonder dat.

text_en:
This is truly the greatest Swedish movie of all time. Not only is it revolutionary in its narration, but its also among the first movies to feature the next generation of Swedish humor and Swedish comedians. Felix Herngren and Fredrik Lindström are two of the most intelligent and witty filmmakers in Sweden today, and this film really puts that on display.

"Vuxna människor" (Adult People) is a warm-hearted and hilarious story about adulthood, and the question if we wouldn´t be better off without it.


text:
Dit is een prachtige film... De eerste indrukken van cynisme en onbeschoftheid worden al snel verdrongen door een grappig vertoon van hoe de lagere motieven van mannen en vrouwen uiteenlopen (Vive la verschil!).
Je kunt van mensen houden ondanks en soms dankzij hun zwakheden. De mens is eigenlijk een beetje onbenullig, maar we hebben een groot hart en we doen ons best, ondanks de verleiding. Het is niet onze schuld dat we soms de verleiding niet kunnen weerstaan, zo zijn we nu eenmaal.
Er is van het begin tot het eind een constante stijlvolheid; scherpe foto's en scherpe composities, heel plezierig kijken als je er provocerende inhoud aan toevoegt, goed passende muziek en luid lachen om het script.
Kijk uit voor de heel jonge'eenzame wijze stem'... De wijsheid van de onschuld die de komedie van de menselijke aard in evenwicht hield.

text_en:
This is a wonderful film... First impressions of cynicism and crassness are soon dissipated by a fun loving display of how men and women's baser motivations diverge (Vive la difference !)

You can love people despite and sometimes because of their weaknesses. Human beings are a bit rubbish really, but we have big hearts and we try our best, despite temptation. It's not our fault when sometimes temptation can't be resisted, that's just who we are.

There is a consistent stylishness from start to finish; crisp photography and sharp composition, very pleasant viewing when you add provocative content, well suited music and laugh out loud scripting.

Watch out for the very young "lone wise voice"... brilliant; wisdom from innocence balancing comedy from the human condition.


text:
Schokkend, goed gemaakte griezelfilm is een ondergewaardeerd verhaal over gruwelijke moorden en kwaadaardige krachten.
Een kleine dokter probeert te ontdekken wie, of wat, een reeks gewelddadige seksuele moorden pleegt.
Incubus is een strak mysterie, met een paar afgrijselijke moordscènes, die uitgroeien tot een onregelmatige en griezelige klimatologische draai. De moordscènes zijn intens en bloederig, dus dit is geen film voor teergevoeligen! De regie van John Hough, samen met een bizarre muziekscore, creëren een donkere sfeer van angst die door de hele film heen loopt. Er hangt ook een soort gotische sfeer. Mooie locaties en wat stijlvol camerawerk vallen ook op.
De cast is ook niet slecht. De grote John Cassavetes doet het uitstekend als de nieuwe dokter in de stad. Ook Kerrie Keane doet het goed als de plaatselijke verslaggeefster, Helen Hughes als de stadshistoricus en Duncan McIntosh als een gekwelde, paranormale tiener.
<0x3E><0x3E> Incubus is een vergeten horrorfilm die herontdekt en geëvalueerd moet worden.
<0x3E><0x3E> Uit de **** film.

text_en:
Shocking, well-made chiller is an undervalued tale of atrocious murder and evil forces.

Small town doctor tries to discover who, or what, is committing a series of violent sexual murders.

Incubus is a tight mystery, with some horrific murder sequences, that builds to an off-beat and eerie climatic twist. The murder scenes are intense and gory, so this isn't a film for the squeamish! The direction of John Hough, along with a bizarre music score, combine to create a dark atmosphere of dread that runs through out the film. It also carries a kind of Gothic vibe as well. Nice filming locations and some stylish camera work also highlight.

The cast isn't bad either. The great John Cassavetes does a solid performance as the new doctor in town. Also good are the performances of Kerrie Keane as the local reporter, Helen Hughes as the town historian, and Duncan McIntosh as a tormented psychic teen.

All around Incubus is a forgotten horror film that needs to be re-discovered and re-evaluated.

*** out of ****