text:
Ik herinner me dat ik op dat moment erg geschrokken en geamuseerd was door die film. Ik noemde hem de belangrijkste film die ik in tien jaar had gezien, en merkte dat ik mensen tegen het lijf liep die soortgelijke dingen zeiden.
Bernhard heeft een ongewoon scherpzinnig notitieboek over gedrag. En ze heeft de bittere adolescente persoonlijkheid die we allemaal hadden, omgevormd tot een bijtend, volwassen wereldbeeld. Die twee samen vormen een opzienbarende mengeling die voor sommige kijkers misschien te scherp kan zijn. (Hallo Skip. Ik wou dat je mijn broer niet was, dan kon ik jou zijn! Nadat Bernhard vanuit New York naar L.A. is teruggekeerd, gaat ze op zoek naar zichzelf, wat tot gevolg heeft dat ze verschillende persoonlijkheden (die geen van alle goed bij elkaar passen) voortdurend uitprobeert om ons te amuseren, maar er zijn er zoveel die een beroep doen op een systeem van 'zwarte imperatief'-waarden, dat de echte barometer van haar herstellingsproces is of de zwarte cultuur haar accepteert. (Het is alweer een tijdje geleden. Nina Simone schiet me te binnen. En ze heeft een indrukwekkende, stevig gebouwde zwarte minnaar in de film). Zoals katholieken zich gelukkig prijzen dat ze voor Christus mogen lijden, zo stelt Sandra zich hier voor dat ze lijdt onder een zwarte cultuur waarin ze naar een plek hunkert; alsof ze haar waardigheid en haar afwijzing koestert. Het is het enige waardesysteem dat in de filmwereld van toepassing is, afgezien van Bernhards kunstzinnige verwarring.
Voor een land met als voornaamste onderwerpen racisme en geld, is het verfrissend om te zien dat een van de 2 onderwerpen op een atypische manier wordt behandeld.

text_en:
At the time I recall being quite startled and amused by this movie. I referred to it as the most important movie I'd seen in ten years, and found myself bumping into people who said similar things.

Bernhard has an unusually perceptive behavioral notebook. And she has shaped the bitter adolescent personality that we all had, into a corrosive, adult world-view. The two together provide a startling mix which may be too edgy for some viewers. (Hi Skip. I wish you weren't my brother so I could **** you!)

Bernhards search for herself after returning to LA from New York, results in the immersive trying-on of various personas (all of which fit poorly) for our amusement, but enough of them involve acting out to appeal to a "black imperative" values system that the real barometer of her resituation is whether black culture accepts her. (It's been a while. Nina Simone comes to mind. And she has an impressive, solidly-built black lover in the movie) A pretty black girl attends the shows, and seems to be authorizing Sandra's faux-blackness, but ultimately rejects her.

Just as Catholics deem themselves lucky to suffer for Christ, here Sandra depicts herself suffering at the hands of a black culture in which she craves a place; as if she cherishes her worthiness and her rejection. It's the only value system implicated in the films world, outside of Bernhards arty confusion.

For a nation whose chief issues are racism and money, it's refreshing to see one of the 2 topics dealt with in an atypical way.


text: Sandra Bernhard is echt een personage, en zeker een van de grappigste vrouwen op aarde. Ze begon in de jaren zeventig als stand-upcomedian, maar haar grote doorbraak kwam in 1983, toen ze tegenover Jerry Lewis en Robert De Niro de hoofdrol speelde in Scorseses ondergewaardeerde meesterwerk, 'The King of Comedy'. Maar haar filmcarrière is nooit echt van de grond gekomen. Ze maakte wel een paar vreemde maar onderhoudende films, zoals 'Dallas Doll' (1994) of 'Dinner Rush' (2000), maar de meest verbazingwekkende rollen waren die die ze voor zichzelf creëerde.<br />'Without You I'm Nothing' is ongetwijfeld haar beste werk. Het is een bewerking van haar superhit Off-Broadway-show, die haar vier jaar lang tot een superster en Madonna's beste vriendin maakte. In tien perfect gechoreografeerde en geënsceneerde scènes verandert Sandra van Nina Simone in Diana Ross, vertelt ze over haar jeugd, Andy Warhol en San Francisco, en zingt ze liedjes die beroemd zijn geworden door Burt Bacharach, Prince of Sylvester. Regisseur John Boskovich heeft Sandra overgehaald om een 90 minuten durende tour-de-force-act op te voeren die zowel sexy als uniek grappig is. Als je fan van Bernhard bent, mag je deze film niet missen; het is zowel een eerbetoon aan haar (rare) schoonheid als aan haar extreem onconventionele talent als comédienne. En het heeft filmmakers beïnvloed in hun werk; 'Hedwig en de boze inch' bijvoorbeeld zou er heel anders hebben uitgezien als 'Zonder jou ben ik niets' niet had bestaan.

text_en:
Sandra Bernhard is quite a character, and certainly one of the funniest women on earth. She began as a stand-up comedienne in the 1970s, but her big break came in 1983 when she starred opposite Jerry Lewis and Robert De Niro in Scorsese's underrated masterpiece, "The King of Comedy". Her film career never quite took off, though. She did make a couple of odd but entertaining pictures, such as "Dallas Doll" (1994) or "Dinner Rush" (2000), but the most amazing parts were those she created for herself.

"Without You I'm Nothing" is undoubtedly her best effort. It's an adaptation of her smash-hit off-Broadway show which made her a superstar  and Madonna's best friend for about four years. In ten perfectly choreographed and staged scenes, Sandra turns from Nina Simone to Diana Ross, talks about her childhood, Andy Warhol and San Francisco and performs songs made famous by Burt Bacharach, Prince, or Sylvester. Director John Boskovich got Sandra to do a 90-minute tour-de-force performance that's both sexy and uniquely funny. If you are a Bernhard fan, you can't miss out this film; it's a tribute as well to her (weird) beauty as to her extremely unconventional talent as a comedienne. And it has influenced filmmakers in their work  "Hedwig and the Angry Inch", for instance, would look a lot different if "Without You I'm Nothing" didn't exist.


text:
Dit is een geweldig voorbeeld van een goede, domme film. Nee, het is beslist geen hoogstaande kunst. En het script komt ook niet in de buurt van een Woody Allen of Mel Brooks. Maar wat dan nog? De serie _Dodergraanjes_ (vier films en een tekenfilmserie) zijn in wezen goedmoedige stoeipartijtjes die zich vrolijk vergapen aan het soort gebied waarover de Zuckers heersten voordat ze overstapten op het maken van serieuze films.
Zoals de titel al aangeeft, gaat dit vierde deel van de _Dodergraanjes-trilogie_ over het moordgraanplan tegen Frankrijk. In dit geval heeft professor Gangrene (John Astins derde keer in de rol) een plan om Frankrijk te regeren via een oude profetie over de terugkeer van de rechtmatige koning van Frankrijk. Steve Lundquist keert terug als Igor, een mensachtige tomaat die sportverslaggever wil worden en die toevallig het evenbeeld is van de lang verloren gewaande echte koning van Frankrijk. Kennelijk speelt hij ook de voornoemde l-l-t-k van f, waarmee hij vrolijk de Franse taal doorklieft.
Tegenover hen staan de onbevreesde Fuzzy Tomato (evenals de anderen werd FT in de tweede film geïntroduceerd en zou een van de hoofdpersonen in de tekenfilm worden) en zijn menselijke bondgenoten. Mark Price, die onlangs werkloos is geworden als gevolg van het einde van de Family Ties-serie, speelt een nauwelijks verhulde versie van zichzelf, die zich voordoet als 'Michael J. Fox' om het meisje van zijn dromen voor zich te winnen. En Angela Visser is een droom als Marie, vrolijk heen en weer geslingerd tussen ongegeneerde maagdelijke seksualiteit en borderline psychose. O, dat de voormalige Miss Nederland meer een filmcarrière had gehad! Een ander terugkerend lid van de Killer Tomatoes-aandelenmaatschappij is Rick Rockwell (nu beter bekend als het ongelukkige onderwerp van 'Who Wants to Marry a Millionaire?'). Net als co-schepper John de Bello werkt Rockwell zowel voor als achter de camera in deze serie.
Wat kun je zeggen over Jon de Bello? Niet veel, eigenlijk, behalve dat hij een unieke visie had en het voor elkaar heeft gekregen om het voor elkaar te krijgen, en dat hij, nadat hij dat had gedaan, blijkbaar in de vergetelheid is geraakt. John, als je dit ooit ziet, bedankt dat je ons de Killer Tomatoes hebt gegeven. Het script is zich er maar al te zeer van bewust dat dit maar een film is. Net als bij _Return of the Killer TOMATOES_, zwenkt de actie af en toe van de set af naar het midden van de filmploeg. En Mark Price heeft een grappig forum om te klagen over zijn eigen gebrek aan succes in vergelijking met zijn voormalige tegenspeler Michael J. Fox. Dit is de grootste begroting van alle Killer Tomatoes-films en het is een mooi afscheid van de serie. Oké, de serie verhuisde vervolgens naar Fox Kids als tekenfilmserie (die ook heel slim was), maar tekenfilms zijn gewoon niet hetzelfde.

text_en:
This is a great example of a good, dumb movie. No, it is not high art by any means. Nor is the script anywhere close to a Woody Allen or Mel Brooks. BUT SO WHAT! The Killer Tomatoes series (four movies and a cartoon series) are basically good-natured romps gleefully trampling on the kind of territory the Zuckers ruled before they switched to making serious flicks.

As the title suggests, this fourth installment of the Killer Tomatoes trilogy deals with the Killer Tomatoes plot against France. In this case, Professor Gangrene (John Astin's 3rd time in the role) has a plan to rule France through an ancient prophecy about the return of the rightful King of France. Steve Lundquist returns as Igor, a humanoid tomato who wants to be a sportscaster and who just happens to be a dead ringer for the long-lost true King of France. Obviously he also plays the aforementioned l-l t K of F, happily skewering the French language.

Opposing them is the fearless Fuzzy Tomato (like the others, FT was introduced in the second film and would be a main character in the cartoon) and his human allies. Mark Price, recently unemployed as a result of the conclusion of the FAMILY TIES series, plays a thinly disguised version of himself, passing himself as "Michael J Fox" as a way to win the girl of his dreams. And Angela Visser is a dream as Marie, gleefully bouncing between unabashed virginal sexuality and borderline psychosis. Oh that the former Miss Netherlands had had more of a film career! Another returning member of the Killer Tomatoes stock company is Rick Rockwell (now best known as the hapless title subject of "Who Wants to Marry a Millionaire?"). Like co-creator John De Bello, Rockwell works both in front of and behind the camera in this series.

What can you say about Jon De Bello? Not much, really, except that he had a singular vision and managed to pull it off and, having done that, has apparently dropped into obscurity. John, if you ever see this, thanks for giving us the Killer Tomatoes.

The script is heavily but not obnoxiously aware that this is just a movie. Like RETURN OF THE KILLER TOMATOES, the action occasionally veers off the set and into the middle of the film crew. And Mark Price has a funny forum to complain about his own lack of success compared to his former costar Michael J Fox. This is the biggest budgeted of all the Killer Tomatoes flicks and is a nice send-off to the series. Okay, the show then moved to Fox Kids as a cartoon series (which was also quite clever), but cartoons just aren't the same.


text: Dit is niet 'zo slecht dat het goed is', het is zuiver goed! Voor degenen die niet begrijpen waarom, heb je het intellect van een vierjarige (als reactie op een bepaalde opmerking...). Hoe dan ook, Killer Tomatoes Eat France is een parodie op zichzelf, een parodie op jou en een parodie op mij. Het is de meest geniale tekst in de geschiedenis van de film. Ik heb hem en de drie prequels op mijn dvd-rek staan naast Herzog en Kurosawa. Hij belichaamt de erkenning van absurditeit en ondermijnt alles wat jij en ik'standaard' noemen. Ik schrijf scripts en deze film heeft eigenhandig een genre van komedie voor me geopend zoals we dat nog nooit hebben gezien. Het kan alleen in gedeelten... het is een soort uitbuiting... ik probeer nu alleen nog maar het minimum van tien regels te halen. Mijn commentaar is al een tijdje afgelopen. Hopelijk werkt het als ik het nu inlever.

text_en: This is not "so bad that it is good," it is purely good! For those who don't understand why, you have the intellect of a four year old (in response to a certain comment...) Anyways, Killer Tomatoes Eat France is a parody of itself, a parody of you, and a parody of me. It is the single most genius text in cinematic history. I have it and the three prequels sitting on my DVD rack next to Herzog and Kurosawa. It embodies the recognition of absurdity and undermines all that you or me call standard. I write scripts and this movie single-handedly opened up a genre of comedy for me, the likes of which we have never seen. It can only be taken in portions... its sort of exploitive... by now I'm just trying to take up the ten line minimum. My comment ended a while ago. Hopefully it works when I submit it now.


text: Ik denk dat je uit de Verenigde Staten moet komen om een heleboel moppen te horen. Maar als je van Princess Bride en Forest Gump hield, zou je deze film mooi vinden. Je kunt de kwaliteit van de opnamen natuurlijk niet vergelijken met die van die films, maar het was duidelijk met opzet dat er een cameraman meeging. Killer Tomatoes is honderd keer beter dan Nepolean Dynamite. Gewoon mijn mening. Ik weet zeker dat mensen uit Frankrijk de karikaturen van de Fransen niet zouden waarderen. Dus deze film is niet voor een wereldpubliek. En hoewel ik geen getrainde filmcriticus ben, weet ik wat ik mooi vind. Ik kon de hele film lang niet ophouden met lachen. Mijn zij en kaken deden pijn aan het eind van de film.

text_en: I think you would have to be from the USA to get a lot of the jokes. But if you liked Princess Bride and Forest Gump, You would like this movie. You can't compare the quality of the filming to those of course, but having the cameraman trip was obviously done on purpose. Killer Tomatoes is a hundred times better than Nepolean Dynamite. Just my opinion. I'm sure that people from France would not appreciate the caricatures of the French. So this film isn't for a world audience. And while I am not a trained film critic, I know what I like. I couldn't stop laughing through the whole movie. My sides and my jaws were hurting at the end of the movie.


text:
Ik heb maar twee foto's van Altman gezien, dus ik heb vrede met hem. Maar vroeger vond ik zijn manier van filmen altijd'saai'. Je moet wel goed bij je verstand zijn om zijn krankzinnige genialiteit te waarderen.
'HealtH' wordt nogal onderschat en is zeer twijfelachtig uit de handel genomen. Ik geloof zelfs niet dat het ooit op dvd is uitgebracht. Waarom niet? Als al die waardeloze films elke dag op dvd worden uitgebracht, wordt deze dan zomaar achtergelaten? Eerlijk gezegd had ik niet echt problemen met deze film. Hij was voor het grootste deel constant amusant en grappig. Bijna alle scènes zijn om de een of andere reden op mysterieuze wijze interessant, of het nu de prachtige dialoog of de subtiele uitvoeringen zijn. Dit is echt vakmanschap.
En Paul Dooleys duik op de bodem van het zwembad, halverwege, is fascinerend.
Als je kunt, probeer dan een kopie van dit vergeten juweeltje te vinden. Het is niet perfect, maar het is veel beter dan de meeste troep die je op dvd kunt krijgen. Jezus, ik zou al blij zijn met een mooie VHS-kopie van dit ding.
Maar het is vaak op Fox Movie Channel, dus kijk uit.

text_en:
Having only seen two of his pictures previously, I've come to terms with Altman. Before, though, I always labeled his style of film-making "boring." You just have to be in the right mind to appreciate his crazy genius.

"HealtH" is fairly underrated, and very questionably out of print. In fact, I don't think it's ever even been issued to VHS. Why is that? When all of these crappy films get DVD releases daily, this one is left behind for no good reason? Honestly, I had no real problems with this film. It was, for the most part, consistently amusing and funny. Almost all of the scenes are mysteriously interesting for some reason, be it the wonderful dialogue or the subtle performances. There is real skill here.

And Paul Dooley's stint on the bottom of the pool halfway through is fascinating.

If you can, try to find a copy of this forgotten little gem. It's not perfect, but it's much better than most of the sludge out there getting DVD releases. Hell, I'd be happy with a nice VHS copy of this thing.

It's often on the Fox Movie Channel, though, so look out for it.


text: Sommige van de erkende Altman-'meesterwerken' lijken me nu treuriger. Misschien ligt het aan mij. Net als de laatste recensent mag ik zelfs deze'mindere' Altman wel (hij is onlangs op fm te zien geweest), hoewel ik niet geloof dat hij een breed publiek wilde bereiken. Organisatiepolitiek als een'microkosmos' voor openbare campagnes. Een deel van dit satirische 'docudrama' is nu gedateerd, zoals Dick Cavett die naar de Tonight Show keek, maar ik vond veel van de dialoog grappig en inzichtelijk (bijvoorbeeld: 'Je bent echt. Dat betekent dat je voor niemand een bedreiging vormt'). Het verhaal is niet 'diepzinnig', maar ik vond het leuk. En de optredens zijn grappig, vooral Cavett (als 'zichzelf'). Lauren Bacall als een conservatief boegbeeld op leeftijd, Glenda Jackson (die in werkelijkheid parlementslid is geworden) als een linkse ideoloog (in de openingsscène geeft ze een lezing over de heiligheid van de politiek) en Carol Burnett als een hopeloos geval. Allemaal in de onnavolgbare Altman-stijl, hoewel misschien niet zo onnavolgbaar als anders. Maar wel onnavolgbaar.

text_en: Some of the acknowledged Altman "masterpieces" seem sadder to me now. Maybe it's me. Like the last reviewer, I even like this "lesser" Altman (shown recently on FMC), although I don't think he was aiming at a wide audience. Organization politics as a "microcosm" for public campaigns. Some of this satirical "docudrama" is now dated, like Dick Cavett watching the Tonight Show, but I found much of the dialog funny and insightful (e.g. "You are for real. That means you're no threat to anyone"). The story isn't "profound," but I liked it. And the performances are funny, especially Cavett (as "himself"), Lauren Bacall as an aging conservative figurehead, Glenda Jackson (who actually became a member of Parliament) as a left wing ideologue (in the opening scene lecturing someone dressed as a carrot on the sanctity of politics), and Carol Burnett as a basket case. All in the inimitable Altman style, although maybe not quite as inimitable as usual. But pretty inimitable.


text: In de klassieke betekenis van de vier temperamenten (die niet specifiek zijn voor het concept van humor of zelfs amusement), behandelt Altmans 'H.E.A.L.T.H.' alle temperamenten, en in feite op een heel grappige, onderhoudende manier. Je hebt het Flegm, belichaamd door Lauren Bacalls zeer trage, behoedzame en beschermende personage Esther Brill, die haar levensmissie lijkt te zijn om er goed uit te zien en meer de geheimen van haar leeftijd en schoonheid te beschermen dan haar welzijn. Je hebt de cholerische dr. Gil Gainey van Paul Dooley, die als een vis op het droge (of misschien eerder als een zeehond) in het rond spartelt, blaffend en de menigte aansporend om zijn watergekte te onderschrijven. Dan zijn er nog de personages Harry Wolff en Gloria Burbank (achtereenvolgens James Garner en Carol Burnett), betrekkelijk gezonde personages die proberen een soort evenwicht te vinden tussen al die kameraadschappelijke en extreme stemmingen die bijeen zijn gekomen voor H.E.A.L.T.H. <0xE2><0x80><0x93> een soort wereldhandelsorganisatie die zich specialiseert in H.E.A.L.T.H., dat wil zeggen, alles behalve gezondheid. Dit is Altman op zijn best.

text_en: In the classic sense of the four humors (which are not specific to the concept of funny or even entertainment), Altman's "H.E.A.L.T.H." treats all of the humors, and actually in very funny, entertaining ways. There's the Phlegm, as personified by Lauren Bacall's very slow, guarded, and protective character Esther Brill, who's mission in life appears to be all about appearance, protecting the secrets of her age and beauty more than her well-being. There's Paul Dooley's Choleric Dr. Gil Gainey, who like a fish out of water (perhaps more like a seal) flops around frenetically, barking and exhorting the crowds to subscribe to his aquatic madness. The Melancholy of Glenda Jackson's Isabella Garnell smacks of Shakespeare's troubled and self-righteous Hamlet -- even proffering a soliloquy or two. And let's not forget Henry Gibson's Bile character, Bobby Hammer ("The breast that feeds the baby rules the world"). Then there's the characters Harry Wolff and Gloria Burbank (James Garner and Carol Burnett, respectively), relatively sane characters striving to find some kind of balance amongst all the companion and extreme humors who have convened for H.E.A.L.T.H. -- a kind of world trade organization specializing in H.E.A.L.T.H., which is to say anything but health. This is Altman at his classic best.


text: Als je een fan bent van Altmans grote ensembles, zoals bewezen in grote films als M.A.S.H., Nashville, Gosford Park en minder bekende films als A Wedding, dan zul je ongetwijfeld worden vermaakt door HealtH. Deze film, die zich afspeelt rond een gezondheidscongres waar twee vrouwen zich kandidaat stellen voor het presidentschap, bevat veel vaste gasten uit Altmans laatste jaren, zoals Paul Dooley (die de film hielp schrijven), Carol Burnett en Henry Gibson, terwijl topster Altman ook nieuwkomers als Lauren Bacall, James Garner en Glenda Jackson in de film opneemt. Net als in veel Altman-gezelschapsfilms komen er talloze bijrollen in voor, maar deze film is lang niet zo overweldigend als films als Nashville of A Wedding, maar heeft een meer gecentreerde sfeer, misschien net als M.A.S.H. of Gosford Park. De hele film is een duidelijke satire op de gezondheidsbeweging, met overdreven, buitenissige, tegenstrijdige personages en gaststerren als Dick Cavett die een wrang commentaar leveren op het hele gebeuren. Het onderstrepen van het hele verkiezingsproces is Altmans karakteristieke pessimisme over politiek en publiekstrekkerij, maar het aantrekkelijkste aan deze film is de pure lol die de meeste mensen lijken te hebben. Dit zou voorlopig een van Altmans laatste films als deze zijn!

text_en: If you are a fan of Altman's large ensemble casts, as evidenced in major films like M.A.S.H., Nashville, Gosford Park, and lesser seen films like A Wedding, then you will no doubt be entertained by HealtH. Centered around a Health Convention where two women are running for President, HealtH contains many of Altman's latter 70s regulars like Paul Dooley (who helped write the film), Carol Burnett, and Henry Gibson, while also including top star Altman newcomers like Lauren Bacall, James Garner, and Glenda Jackson. Like a lot of Altman ensemble films there are numerous subplots in this film, but it is not nearly as overwhelming as films like Nashville or A Wedding, rather it has a more centered feel, perhaps like M.A.S.H. or Gosford Park. The whole thing is an obvious satire on the Health movement, filled with over-top, outlandish, contradictive characters, with guest stars like Dick Cavett providing a wry commentary on the whole thing. Underlining the whole election process is Altman's characteristic pessimism about politics and public appeal but what is most appealing about this film is the sheer fun most people seem to be having. This would be one of Altman's last films like this for a while!


text:
De bewoners van Manhattan hebben te kampen met allerlei ongemakken. Het ergste is het gebrek aan kastruimte! Sommige mensen die de hele tijd buiten de deur eten gebruiken hun fornuis en afwasmachine als opslagruimte, omdat de kasten al vol zitten!
Melvin Frank en Norman Panama, een geweldig team schrijvers uit die tijd, zagen de mogelijkheden van Eric Hodgins roman. Zijn held, Jim Blandings, kan niet tegen het benauwde appartement dat hij en zijn vrouw Muriel, en hun twee dochters, moeten delen.
Jim Blandings, een directeur van Madison Avenue, heeft het helemaal gehad! Als hij een advertentie voor wonen in Connecticut ziet, besluit hij een kijkje te nemen. Het is duidelijk dat Jim, die voor het eerst eigenaar is, door de makelaar in de luren is gelegd om het vervallen huis te kopen dat hij door een gewetenloze makelaar moet laten inspecteren. Dit is nog maar het begin van zijn problemen.
Wat er ook mis kan gaan, het gaat mis. De architect wordt gevraagd met een ontwerp te komen dat niet geschikt is voor het nieuwe huis, nadat het oorspronkelijke huis met de grond gelijk is gemaakt. Het ene probleem leidt tot het andere, en er is meer geld nodig, en wat de oorspronkelijke kosten hadden moeten zijn, eindigt in een te hoge prijs die Jim zich eigenlijk niet kon veroorloven.
De film is leuk vanwege de drie hoofdrolspelers. Cary Grant was een acteur die het personage dat hij speelde heel goed begreep en die het meeste uit Jim Blandings haalde. Myrna Loy was een verrukkelijke actrice, die altijd heel overtuigend de rol van mr. Grant speelde. De derde figuur, Bill Cole, een vroegere vriend van Myrna, die advocaat is geworden voor de Blandings, is beminnelijk en hoffelijk, zoals Melvin Douglas hem speelde. Een van de meisjes Blandings, Joan, wordt gespeeld door Sharyn Moffett, die een griezelige gelijkenis vertoonde met Eva Marie Saint. De grote Louise Beavers speelt Gussie, maar heeft niet veel te doen.
De film wordt liefdevol gefotografeerd door James Wong Howe, die duidelijk wist wat hij moest doen om deze film veel beter te laten lijken. In de richting van H.C. Potter is lichtvoetig en hij is erin geslaagd een film te maken die liefhebbers van klassieke komedies zal bevallen.

text_en:
Manhattan apartment dwellers have to put up with all kinds of inconveniences. The worst one is the lack of closet space! Some people who eat out all the time use their ranges and dishwashers as storage places because the closets are already full!

Melvin Frank and Norman Panama, a great comedy writing team from that era, saw the potential in Eric Hodgins novel, whose hero, Jim Blandings, can't stand the cramped apartment where he and his wife Muriel, and two daughters, must share.

Jim Blandings, a Madison Ave. executive, has had it! When he sees an ad for Connecticut living, he decides to take a look. Obviously, a first time owner, Jim is duped by the real estate man into buying the dilapidated house he is taken to inspect by an unscrupulous agent. This is only the beginning of his problems.

Whatever could be wrong, goes wrong. The architect is asked to come out with a plan that doesn't work for the new house, after the original one is razed. As one problem leads to another, more money is necessary, and whatever was going to be the original cost, ends up in an inflated price that Jim could not really afford.

The film is fun because of the three principals in it. Cary Grant was an actor who clearly understood the character he was playing and makes the most out of Jim Blandings. Myrna Loy, was a delightful actress who was always effective playing opposite Mr. Grant. The third character, Bill Cole, an old boyfriend of Myrna, turned lawyer for the Blandings, is suave and debonair, the way Melvin Douglas portrayed him. One of the Blandings girls, Joan, is played by Sharyn Moffett, who bore an uncanny resemblance to Eva Marie Saint. The great Louise Beavers plays Gussie, but doesn't have much to do.

The film is lovingly photographed by James Wong Howe, who clearly knew what to do to make this film appear much better. The direction of H.C. Potter is light and he succeeded in this film that will delight fans of classic comedies.


text: De film begint met Bill Coles (Melvyn Douglas) die een verhaal vertelt over hoe zijn beste vriend <0xE2><0x80><0x93> maak daar maar cliënt van <0xE2><0x80><0x93> Jim Blandings (Cary Grant) en zijn gezin in een klein appartement in New York wonen, met niet genoeg kastruimte en veel te weinig badkamers. Als Jims vrouw Muriel (Myrna Loy) het appartement wil renoveren, wordt Jim verliefd op een reclameman (of valt voor hem!) die een advertentie voor een huis heeft geplaatst. Als hij het huis eenmaal heeft gekocht, stapelen de rekeningen zich voortdurend op, omdat alles wat er mis kan gaan bij de bouw van Jims 'droomhuis' misgaat. Dit is een charmante kleine komedie, een van de drie samenwerkingen tussen Grant en Loy <0xE2><0x80><0x93> niet erg veeleisend, zonder echt een geweldige boodschap, maar een geweldige manier om een uur of twee door te brengen. Het lachen is er meteen vanaf het begin, als de wekker afgaat en Jim hem probeert uit te zetten, maar telkens weer wordt gedwarsboomd door Muriel. De timing en de uitvoering van de komische scènes kunnen alleen maar worden gegeven door een paar doorgewinterde professionals, en dat is precies wat Grant en Loy ons geven: gepolijste optredens, eenvoudige chemie en een hoop lol. De rol van Jim krijgt het leeuwendeel van de tekst en het acteerwerk, en zoals altijd weet Grant beide met opmerkelijk aplomb te vertolken), maar ze geeft Muriel een kleur, leven en pit die alleen Myrna Loy een personage kan geven. Melvyn Douglas speelt ook perfect droog vermaak en slaat nooit een verkeerde noot aan.<br />Een van mijn favoriete scènes moet beslist zijn geweest toen Bill zichzelf in de 'winkelkamer' opsloot en Jim hem ging'redden'... alleen om iedereen in de val te laten lopen! Elk probleempje dat zich voordoet voor de renovatie van Blandings <0xE2><0x80><0x93> inclusief kleinzielige jaloezie en een reclamecampagne voor 'Wham' <0xE2><0x80><0x93> lijkt alles bij elkaar te brengen wat er mis zou kunnen gaan bij het bouwen van een nieuw huis, maar het geloofwaardig maakt, en een leuk horloge.

text_en:
The film opens with Bill Coles (Melvyn Douglas) telling a story about how his best friend--make that client--Jim Blandings (Cary Grant) and his family are tightly packed into a small New York apartment, with not enough closet space and way too few bathrooms. When Jim's wife, Muriel (Myrna Loy), wants to renovate the apartment, advertising exec Jim falls in love with (or falls for!) an ad for a house. Once he's purchased the house, bills and frustration pile up incessantly as everything that can go wrong with the building of Jim's 'dream house' goes wrong.

One of three collaborations between Grant and Loy, this is a charming little comedy--not very taxing, with no real great message, but a great way to spend an hour or two. The laughs are there right from the start, when the alarm clock goes off and Jim tries to shut it off, only to be thwarted at every turn by Muriel. The timing and delivery of the comedic lines and situations can only be given by a couple of seasoned pros, and that's just what Grant and Loy give us: polished performances, simple chemistry, and a lot of fun. Myrna Loy is in a pretty thankless role (it's evident that Grant's character Jim gets the lion share of the lines and the acting, and Grant, as always, pulls both off with remarkable aplomb), but she gives Muriel a colour, life and bite that only Myrna Loy can give a character. Melvyn Douglas plays wry amusement to perfection as well, never hitting a single wrong note.

One of my favourite scenes has definitely got to be when Bill gets himself locked in the 'store room', and Jim goes to 'save' him... only to get everyone trapped inside! Every little problem that pops up for the Blandings renovation project--including petty jealousy and an ad campaign for 'Wham'--seems to bring together everything that *could* go wrong with building a new house but makes it believable and an enjoyable watch. 8/10


text: Deze film bevat een paar van de beste komische dialogen en gedenkwaardige citaten die ooit in één film zijn verzameld! De plot is een beetje mager, maar de verrukkelijke spitsvondigheden maken dat weer goed. Dit is een tijdloze film voor alle leeftijden die iedereen zal bevallen. Als vorm van filmkunst is hij uiterst onderhoudend; en met grote sterren als Cary Grant, Myrna Loy en Melvyn Douglas... hoe zou je je kunnen vergissen?<br />Een komische dialoog en tijdsaanduiding als deze worden al heel lang ondergewaardeerd en zijn heel moeilijk te imiteren. Een goed voorbeeld hiervan is de kopie uit 1986 van deze film: The Money Pit, met Tom Hanks en Shelley Long. Ondanks het talent en de fysieke komedie van deze sterren trok de film veel kijkers en kreeg hij slechte kritieken. Het is een kunst om ware komische dialogen te produceren.

text_en:
This film has some of the greatest comedic dialog and memorable quotes ever assembled in one film! The plot is somewhat lacking, but the delightful quips are enough to make up the difference. This is a timeless movie for all ages that is sure to please. As a cinematic art form it is highly entertaining; and with major stars like Cary Grant, Myrna Loy, and Melvyn Douglas... how could you go wrong?

Comedic dialog and timeing such as this has long been undervalued, and is very difficult to imitate. A good example of this is seen in the 1986 knockoff of this film: The Money Pit, with Tom Hanks and Shelley Long. Despite the talent and physical comedy of these stars, the film dragged and received poor reviews and viewer comments. Achieving true comedic dialog is an art.


text:
In Manhattan woont de Amerikaanse middenklasser Jim Blandings (Cary Grant) met zijn vrouw Muriel (Myrna Loy) en twee tienerdochters in een appartement met vier slaapkamers en één badkamer. Jim werkt bij een reclamebureau dat 15.000 dollar per jaar verdient en hij voelt zich niet op zijn gemak in zijn appartement, omdat er te weinig ruimte is. Als hij een advertentie ziet voor een enorm huis dat te koop staat in Connecticut voor een betaalbare prijs, rijdt hij met zijn vrouw en de makelaar erheen en besluit het oude huis te kopen zonder enig technisch advies. Zijn beste vriend en advocaat Bill Cole (Melvyn Douglas) stuurt een monteur die hij kent om het huis te inspecteren, en de man zegt dat hij het huis moet slopen en een nieuw huis moet bouwen. Jim controleert de informatie bij andere monteurs, en ze veroordelen het huis allemaal, en hij ontdekt al snel dat hij een 'geldput' heeft gekocht in plaats van een droomhuis.
'Mr. Blandings Bouwt Zijn Eigen Huis' is een buitengewoon grappige komedie, met geestige dialogen en een uitstekend scenario. Cary Grant is hilarisch in de rol van een man die wordt gedreven door de impuls om de Amerikaanse Droom te verwezenlijken: het bezitten van een groot huis, en die ontdekt dat dat een verkeerde keuze is geweest, terwijl hij zijn feeling voor zijn werk verliest en jaloers wordt op zijn vriend. In 1986 speelde Tom Hanks de hoofdrol in een heel grappige film die duidelijk geïnspireerd was op deze verrukkelijke klassieker, 'The Money Pit'. Ik stem 8.
Titel (Brazilië): 'Lar, Meu Tormento' ('Home, My Torment')

text_en:
In Manhattan, the American middle class Jim Blandings (Cary Grant) lives with his wife Muriel (Myrna Loy) and two teenage daughters in a four bedroom and one bathroom only leased apartment. Jim works in an advertising agency raising US$ 15,000.00 a year and feels uncomfortable in his apartment due to the lack of space. When he sees an advertisement of a huge house for sale in the country of Connecticut for an affordable price, he drives with his wife and the real estate agent and decides to buy the old house without any technical advice. His best friend and lawyer Bill Cole (Melvyn Douglas) sends an acquaintance engineer to inspect the house, and the man tells that he should put down the house and build another one. Jim checks the information with other engineers and all of them condemn the place and sooner he finds that he bought a "money pit" instead of a dream house.

"Mr. Blandings Builds his Own House" is an extremely funny comedy, with witty lines and top-notch screenplay. Cary Grant is hilarious in the role of a man moved by the impulse of accomplishing with the American Dream of owning a huge house that finds that made bad choice, while losing his touch in his work and feeling jealous of his friend. In 1986, Tom Hanks worked in a very funny movie visibly inspired in this delightful classic, "The Money Pit". My vote is eight.

Title (Brazil): "Lar, Meu Tormento" ("Home, My Torment")


text:
Hoewel de prijzen veel hoger zijn geworden en sommige details verouderd zijn, zou elke huiseigenaar die met huiseigenaarsproblemen worstelt een hoop gegrinnik uit deze film moeten krijgen. Ik in elk geval wel.
Mr. Blandings, een reclameman uit New York, besluit met zijn gezin naar de buitenwijken van Connecticut te verhuizen en daar een mooi huis voor zichzelf te bouwen. Hij komt in de ene na de andere hilarische crisis terecht, van hypotheken tot rechtszaken tot bouwproblemen, omdat de kosten en planning van de bouw steeds verder uit de hand lopen. Ik vond de grappigste scènes waarin Blandings een aannemer inhuurt om een put te graven voor water. Ze graven honderden meters diep, maar vinden nooit water. Toch is het maar een paar dagen verderop, in de kelder van zijn toekomstige huis!

Cary Grant en Myrna Loy geven geloofwaardige voorstellingen als het gekwelde echtpaar Blandings overweldigd wordt door problemen die ze zich nooit hadden kunnen voorstellen, en Melvyn Douglas is nog beter als Blandings advocaat en vriend van de familie.
Het enige voorbehoud is dat de sociale opvattingen sinds 1948 sterk zijn veranderd. Mevrouw Blandings wordt afgeschilderd als een naïeve sukkel die er geen idee van heeft hoeveel moeilijkheden ze veroorzaakt, en dan is er nog een zwarte dienstmeid (afschuwelijk!). Kijk deze film dus niet door de sociale lens van 2003, dan zul je er des te meer van genieten.

text_en:
While the prices have gone up a lot, and some of the details have become dated, any homeowner who's struggled with problems of homeownership should get a lot of chuckles out of this movie. I know I did.

Mr. Blandings, a New York ad executive, decides to move his family to the Connecticut suburbs and build himself a nice house there. He gets into one hilarious jam after another, from mortgages to lawsuits to construction difficulties, as the costs and schedule of the construction keep escalating out of control. I thought that the funniest scenes were where Blandings hires a contractor to dig a well for water. They dig down hundreds of feet, but never find water. Yet only a short distance away, a few days later, the basement of his house-to-be floods!

Cary Grant and Myrna Loy give believable performances as the harried Blandings couple overwhelmed by problems they never imagined, and Melvyn Douglas is even better as Blanding's lawyer and family friend.

The only caveat is that social attitudes have changed a lot since 1948. Mrs. Blandings is portrayed as a bit of a naive dimbulb who has no idea how much additional trouble she's causing, and there's a black maid (horrors!). So don't watch this movie through the social lens of 2003, and you'll enjoy it all the more.


text:
Jim Blandings (Cary Grant) heeft genoeg gekregen van de ratrace en de bekrompen levensomstandigheden in New York en heeft een huis op het platteland gevonden voor zijn vrouw en kinderen. Hij hoopt een eenvoudig leven te kunnen leiden. Maar het bouwen van een huis blijkt allesbehalve eenvoudig te zijn. Naarmate de rekeningen en de hoofdpijn zich opstapelen, neemt ook het gelach toe. Zal Mr. Blanding ooit zijn droomhuis krijgen?
Wat deze film zo bijzonder maakt, zijn de drie hoofdrolspelers: Grant, Myrna Loy en Melvyn Douglas. Alle drie zijn ze in staat om in hun eentje een film op te nemen, dus als je hun talenten combineert, is bijna elke scène bijzonder. Grant is altijd een van mijn favorieten geweest in dit soort rollen. Hij is zo goed in het spelen van de bedrogen echtgenoot. Loy is altijd een genot om naar te kijken. De Thin Man-films die ze samen met William Powell heeft gemaakt zijn bijna perfect. En Douglas is de afgelopen twee of drie jaar een van mijn favorieten geworden. Douglas speelde ook een rol in The Old Dark House, een van mijn favorieten.
-De film is absoluut een product van zijn tijd. Ik vind het heerlijk om me een tijd voor te stellen waarin je een huis met twee verdiepingen, drie slaapkamers en vier badkamers kon bouwen met een inkomen van 15.000 dollar per jaar. Als je er dan ook nog bij optelt dat je twee kinderen op een particuliere school zitten en je hebt een inwonend dienstmeisje, dan wordt het bijna een sprookje.
- Maar voor iedereen die een huis heeft gekocht of gebouwd, zijn veel van de situaties en dilemma's waarin de Blandings zich bevinden gemakkelijk te begrijpen. En daar komt de komedie om de hoek kijken. Hoeveel mensen hebben niet een paar van de stomme dingen gedaan die het stel in deze film doet en die uiteindelijk meer geld kosten dan ze hadden verwacht? - De grootste klacht die ik over mr. Blandings heb, is het hele 'echtgenote verliefd op beste vriend'-subplot. Het is eigenlijk niet nodig voor de plot en het voelt misplaatst en heel onprettig aan.

text_en:
- Having grown tired of the rat race and cramped living conditions of New York City, Jim Blandings (Cary Grant) finds a property in the country for his wife and children. He's hoping to find the simple life. But, building a house proves to be anything but simple. As the headaches and the bills start piling up, so do the laughs. Will Mr. Blanding's ever get his dream house?

- What makes this movie so special is the three main actors - Grant, Myrna Loy, and Melvyn Douglas. Any of three are capable of carrying a movie on their own, so when you combine their talents, almost every scene is special. Grant has always been a favorite of mine in this type of role. He is so good at playing the put upon husband. Loy is a always a joy to watch. The Thin Man films she made with William Powell are near perfect. And Douglas has become a favorite of mine over the last two or three years. Douglas also appeared in The Old Dark House, a particular favorite of mine.

- The movie is definitely a product of its time. I get a kick out of imagining a time when you could build a two-story, three bedroom, four bathroom house on $15,000 income a year. Throw in the fact that your two children attend private school and you have a live-in maid and it becomes almost fanciful.

- However, for anyone who has bought or built a house, many of the situations and predicaments the Blanding's find themselves in are easily relatable to today. And that's where the comedy comes in. How many people have done some of the stupid things the couple does in this movie only to end up costing more money than expected? - The biggest complaint I have about Mr. Blandings is the whole "wife in love with best friend" subplot. It's really not necessary to the plot and feels out-of-place and very uncomfortable as presented.


text:
Hoewel het wordt beschouwd als de beste film over de problemen die het met zich meebrengt om een huis op het platteland te laten bouwen (of te kopen) volgens jouw specificaties, is het niet de eerste en ook niet de laatste. In 1940 speelden Jack Benny en Ann Sheridan de hoofdrollen in de filmversie van de komedie GEORGE WASHINGTON SLAAT HIER VAN George S. Kaufman en Moss Hart. En ongeveer vijftien jaar geleden hadden Shelly Long en Tom Hanks de hoofdrol in THE MONEY PIT. De eerste film ging over het verhuizen naar een achttiende-eeuws landhuis dat... eh, werk nodig had. De tweede ging over het bouwen van je droomhuis <0xE2><0x80><0x93> eind jaren tachtig. Hoewel de twee films hun momenten hebben, zijn ze niet zo goed als BLANDINGS, dat gebaseerd was op een autobiografische roman met dezelfde naam.

Jim Blandings en zijn vrouw Muriel (Cary Grant en Myrna Loy) zien de krappe hoekjes van hun appartement, dat ze delen met hun twee dochters Joan en Betsy (Sharyn Moffett en Connie Marshall). Hoewel Blandings een goed inkomen heeft als reclameman (in 1948 verdiende hij 15.000 dollar per jaar, wat vandaag de dag neerkomt op 90.000 dollar), en in een luxueus appartement woont <0xE2><0x80><0x93> dat hij in de New Yorkse stad van die tijd huurt! Hij en Muriel rijden het platteland op (Connecticut) en vinden al snel een oude ruïne waarvan ze denken dat die als hun droomhuis kan worden ingericht.
En ze vallen allebei in het financiële wormgat waar het kopen van land en bouwwerkzaamheden toe kan leiden. Om te beginnen zijn ze zo enthousiast over het idee om een huis als dit te bouwen dat ze de ene na de andere waarschuwing negeren van hun wijze, maar cynische vriend en advocaat Bill Cole (Melvin Douglas, in een mooie, sardonische rol). Jim koopt bijvoorbeeld land bij een handelaar in Connecticut (Ian Wolfe, die stilletjes op zijn tong staat te zuigen) met een cheque, waarna hij de juiste prijs voor het land in dat deel van Connecticut nog eens controleert. Bill wijst erop dat hij vijf- of zesduizend dollar meer voor het land heeft betaald dan het waard is. Er zijn problemen met de watervoorziening waar beide Blandings nooit aan denken, zoals hard en zacht water, wat tot de waterzuiveringsmachine leidt. Ze komen tot de ontdekking dat de ontwerpen die ze in gedachten hebben en die ze met hun architect (Reginald Denny) hebben uitgewerkt, niet zomaar in de steek gelaten kunnen worden als de Muriel plotseling besluit een kleine kolonie te bouwen waar niemand op gerekend had.
De escalerende kosten van het project zijn een kwestie die Jim dwarszit. Hij is aangesteld om het 'Wham'-project ('Spam') te behandelen. Jim kan er geen greep op krijgen (hij is niet de enige <0xE2><0x80><0x93> een of twee andere directeuren hebben het hem voorgeschoteld). Hij komt met het volgende stukje 'poëzie' (?) op de proppen.
'Dit kleine zwijntje ging naar de markt.'
Hij was roze en zo mooi als ham.
Hij glimlachte in het wilde weg.
Toen ze hem de bijl gaven.
Hij wist dat hij zou eindigen als 'Wham'!
Zijn secretaris kijkt hem aan alsof hij een recht jasje nodig heeft als hij dat leest! Ook wordt Jim steeds achterdochtiger over de attenties van Bill aan Muriel, hoewel (in dit geval) Bill geen blaam treft. Maar hij is er altijd (Jim vergeet steeds dat Bill de verstandige is, en dat hij ervoor zorgt dat Jim en Muriel niet zoveel fouten maken). Alle drie maken ze een ongeluk, en het ergste is dat ze worden opgesloten in een kamer in het half afgebouwde huis, net als de mannen naar huis gaan. Ze kunnen de deur niet opendoen, en Jim (in paniek) probeert de deur open te breken met een geïmproviseerde stormram. Hij breekt een raam, en de deur gaat vanzelf open.
De film werkt heel goed, en alle acteurs vermaken zich kennelijk. Het is een film die (ondanks het veranderen van prijs- en salarisniveau) helemaal niet ouder wordt. De meeste Amerikanen dromen er tenslotte van hun eigen huis te bezitten en hebben dat altijd gedaan.
Een aantal jaren geleden maakte een verfbedrijf gebruik van een verrukkelijke scène met Myrna Loy en Emory Parnell over de verfklus die het bedrijf van Parnell in de verschillende kamers moet uitvoeren. Ze laat zorgvuldig de verschillende tinten rood, blauw enz. zien die ze hebben wil <0xE2><0x80><0x93> ze geeft zelfs een beleefde Parnell een draadje voor de juiste tint blauw. De reclameboodschappen zinspeelden erop dat het verfbedrijf een grote verscheidenheid aan kleuren had om uit te kiezen voor je verfklus. In de inleiding van de reclameboodschappen noemden ze Loy trots'mevrouw Blandings'. Je kunt je echter wel voorstellen hoe de no-nonsense Parnell de situatie daarna aanpakt, wanneer Loy hem met zijn schildersploeg alleen laat.

text_en:
Although recognized as the best film treatment of the difficulties of having a house in the country built (or bought) to your specifications, it is not the first, nor the last. In 1940 Jack Benny and Ann Sheridan were the leads in the film version of the comedy GEORGE WASHINGTON SLEPT HERE by George S. Kaufman and Moss Hart. And about fifteen years ago Shelly Long and Tom Hanks had the lead in THE MONEY PIT. The former was about moving into an 18th Century country house that...err, needs work. The latter was about building your dream house - in the late 1980s. Although the two films have their moments, both are not as good as BLANDINGS, which was based on an autobiographical novel of the same name.

Jim Blandings and his wife Muriel (Cary Grant and Myrna Loy) are noticing the tight corners of their apartment, which they share with their two daughters Joan and Betsy (Sharyn Moffett and Connie Marshall). Although Blandings has a good income as an advertising executive (in 1948 he is making $15,000.00 a year, which was like making $90,000.00 today), and lives in a luxury apartment - which in the New York City of that day he rents! - he feels they should seek something better. He and Muriel take a drive into the country (Connecticut) and soon find an old ruin that both imagine can be fixed up as that dream house they want.

And they both fall into the financial worm hole that buying land and construction can lead to. For one thing, they are so gung ho about the idea of building a home like this they fail to heed warning after warning by their wise, if cynical friend and lawyer Bill Cole (Melvin Douglas, in a nicely sardonic role). For example, Jim buys land from a Connecticut dealer (Ian Wolfe, sucking his chops quietly), with a check before double checking the correct cost for the land in that part of Connecticut. Bill points out he's paid about five or six thousand dollars more for the land than it is worth. There are problems about water supply that both Blandings just never think about, such as hard and soft water - which leads to the Zis - Zis Water softening machine. They find that the designs they have in mind, and have worked out with their architect (Reginald Denny), can't be dropped cheaply at a spur of the moment decision by Muriel to build a little rookery that nobody planned for.

The escalating costs of the project are one matter that bedevils Jim. He has been appointed to handle the "Wham" account ("Spam" had become a popular result of World War II, in that the public started using it as a meat substitute, in the light of it's success with the armed forces). Jim can't get a grip on this (he's not alone - one or two other executives fumbled it before him). He comes up with the following bit of "poetry"(?):

"This little piggy went to market,

He was pink and as pretty as ham.

He smiled in his tracks,

As they gave him the ax -

He knew he would end up as "Wham"!"

His Secretary looks at him as though he needs a straight jacket when he reads that one!

Jim also is increasingly suspicious of the attentions of Bill to Muriel, although (in this case) Bill is blameless. But he's always around (Jim keeps forgetting that Bill is the clearheaded one, and that he's keeping Jim and Muriel from making so many mistakes). All three have mishaps, the best being when they get locked in a room in the half constructed house, just as the men have left for the day. They can't open the door, and Jim (in a panic) tries breaking the door down by a make-shift battering ram. He breaks a window, and the door opens by itself.

The film works quite satisfactorily, with all of the actors apparently enjoying themselves. It is one film which (despite changing price levels and salary levels) really does not age at all. After all, most Americans dream of owning their own home and always have.

A number of years ago a paint company made use of a delightful scene with Myrna Loy and Emory Parnell regarding the paint job Parnell's company has to do on the various rooms. She carefully shows the distinct shades of red, blue, etc. she wants - even giving a polite Parnell a single thread for the right shade of blue. The commercials hinted that the paint company had a wide variety of colors to choose from for your paint job. They proudly called Loy "Mrs. Blandings" in the commercials' introduction. You can imagine though how the no-nonsense Parnell handles the situation afterward, when Loy leaves him with his paint crew.


text: Moderne kijkers kennen deze kleine film voornamelijk als het model voor de remake, 'The Money Pit'. Oudere kijkers kijken er tegenwoordig met een vleugje nostalgie naar: Cary Grant, Myrna Loy en Melvyn Douglas waren allemaal'supersterren' in een gemakkelijker, minder gecompliceerd tijdperk. Of niet? De tijd heeft natuurlijk zijn eigen manier om perspectieven te veranderen, en nu zoveel films vandaag de dag waarlijk barstensvol zitten met sociaal en politiek commentaar, is er een natuurlijke nieuwsgierigheid om zich te verbazen over controverse in oudere, schijnbaar minder provocerende films. In 'Mr. Blandings bouwt zijn droomhuis' is er dus misschien meer dan het publiek in 1948 zocht. Er is politiek commentaar, hoe subtiel ook. Het vinden van een huis aan het eind van de jaren veertig was werkelijk een ergerlijke ervaring, die slechts enigszins verzacht werd door de komst van Levittowns en dergelijke. Politiek in de film? De kinderen Blandings schijnen het altijd te hebben over progressieve ideeën die hun op school worden bijgebracht (waarvan de leraren in het echte leven beschuldigd zouden worden van communisme). Ook in het echte leven was Myrna Loy een huisvestingsactiviste, een democraat en een feministe. Melvyn Douglas was niet minder een democratische onruststoker: hij was getrouwd met congreslid Helen Gahagan Douglas, die door de jonge Richard Nixon ervan beschuldigd werd dat ze slap stond tegenover het communisme (wat haar de das omdeed). Belangrijker was dat zijn zoon, Jason Robards jr., nog vele jaren een zeer actief liberaal democraat zou zijn. Cary Grant was een van de weinigen die nog actief was. Zijn snerpende conservatisme weerspiegelde een politiek sentiment dat in Hollywood al aan het afnemen was. Maar dit was 1948: het communisme was een reële dreiging en de zwarte lijst lag voor het oprapen. Het zou nog tien jaar duren voordat politiek activisme in de grote films weer zou opduiken, en dan niet zo subtiel.

text_en: Modern viewers know this little film primarily as the model for the remake, "The Money Pit." Older viewers today watch it with wisps of nostalgia: Cary Grant, Myrna Loy, and Melvyn Douglas were all "superstars" in an easier, less complicated era. Or was it? Time, of course, has a way of modifying perspectives, and with so many films today verily ulcerating with social and political commentary, there is a natural curiosity to wonder about controversy in older, seemingly less provocative films. In "Mr. Blandings Builds His Dream House," there may, therefore, be more than what audiences were looking for in 1948. There is political commentary, however subtle. Finding a house in the late 40s was a truly exasperating experience, only lightly softened by the coming of Levittowns and the like. Politics in the movie? The Blandings children always seem to be talking about progressive ideas being taught to them in school (which in real life would get teachers accused of communism). In real life, too, Myrna Loy was a housing activist, a Democrat, and a feminist. Melvyn Douglas was no less a Democratic firebrand: he was married to congresswoman Helen Gahagan Douglas, whom young Richard Nixon accused of being soft on communism (and which ruined her). Jason Robards, sr., has a small role in the film, but his political activism was no less noticeable. More importantly, his son, Jason Robards, jr., would be for many years a very active liberal Democrat. Almost the odd fellow out was Cary Grant, whose strident conservatism reflected a majority political sentiment in Hollywood that was already slipping. But this was 1948: Communism was a real perceived threat and the blacklist was just around the corner. It would be another decade before political activism would reappear in mainstream films, and then not so subtly.


text:
Ik had 'Mr. Blandings bouwt zijn droomhuis' nog niet 10/10 gegeven, vanwege een aspect dat ons in de 21ste eeuw een beetje doet ineenkrimpen: het feit dat een zwarte persoon de trouwe dienaar is (enigszins doet denken aan Stepin Fetchit). Maar afgezien daarvan is de film een giller. Deze film gaat over de middenklasse van New York, waar Jim (Cary Grant) en Muriel Blandings (Myrna Loy) proberen een huis te bouwen in Connecticut.
Grant is zijn gebruikelijke luchthartige zelf, terwijl Loy het heel goed doet als echtgenote. Maar Melvyn Douglas voegt er een paar echte lachsalvo's aan toe als de advocaat van Jim en Muriel, Bill Cole, die meer plannen lijkt te hebben dan hij duidelijk maakt. En wat het huis zelf betreft... Gedurende het grootste deel van de film zul je je waarschijnlijk dubbelzinnig voelen over de vraag of je daar wel of niet wilt wonen. De bouwvakkers, aannemers en anderen zorgen ook voor de nodige lol.
Alles bij elkaar een komedieklassieker. Met in de hoofdrol Louise Beavers, Reginald Denny, Sharyn Moffett, Connie Marshall en Jason Robards sr.

text_en:
I stopped short of giving "Mr. Blandings Builds His Dream House" 10/10 due to an aspect that makes us in the 21st century cringe a little bit: the fact that a black person is the faithful servant (somewhat reminiscent of Stepin Fetchit). But other than that, the movie's a hoot. Portraying middle class New York couple Jim (Cary Grant) and Muriel Blandings (Myrna Loy) trying to build a house in Connecticut, this flick has something for everyone.

Grant is his usual flippant self, while Loy does quite well as merely a wife. But Melvyn Douglas adds some real laughs as Jim's and Muriel's lawyer Bill Cole, who seems to have more plans than he's making clear. As for the house itself...throughout most of the movie, you'll probably feel ambiguous as to whether or not you want to live there. The builders, contractors, and others also provide their fair share of laughs.

All in all, a comedy classic. Also starring Louise Beavers, Reginald Denny, Sharyn Moffett, Connie Marshall and Jason Robards Sr.


text:
Ik heb deze film in 1980 voor het eerst gezien tijdens de middagvoorstelling. Na vele andere keren (en het kopen van de video) moet ik er nog steeds om lachen.
Ja, het is een overblijfsel uit een ander tijdperk <0xE2><0x80><0x93> een huiselijke komedie die zich afspeelt in het welvarende Amerika van de middenklasse <0xE2><0x80><0x93> maar goed uitgevoerd is hij goed uitgevoerd. Maar het is ook een document van zijn tijd <0xE2><0x80><0x93> een viering van het naoorlogse optimisme, de babyboom en het ontluikende consumententijdperk. Deze film is geen'schuldig' genoegen.
Drie prachtige, geraffineerde hoofdrolspelers <0xE2><0x80><0x93> de wellevende Melvyn Douglas, de verdwaasde Cary Grant en de dweepzieke, vastberaden Myrna Loy <0xE2><0x80><0x93> vullen elkaar aan en vormen een gedenkwaardig team van personages.
Mijn favoriete scènes <0xE2><0x80><0x93> 'Het betekent dat we moeten knallen' en 'Miss Stellwaggen' en <0xE2><0x80><0x93>' Dit kleine zwijntje.'
Heerlijk.

text_en:
I first saw this film in 1980 in the midday movie spot. After many subsequent viewings (and purchase of the video) it still makes me laugh out loud.

Yes, it's a relic of another age - a domestic comedy set in affluent middle class America - but well executed is well executed. But it's also a document of its age - a celebration of post-war optimism, the baby boom and the nascent consumer age. This film is no "guilty" pleasure.

Three wonderful sophisticated leads actors - urbane Melvyn Douglas; bemused Cary Grant; daffily determined Myrna Loy - complement each other and a memorable team of characters.

My favourite scenes - "It means we gotta blast" and "Miss Stellwaggen" and "This little piggy".

Love it.


text: Geweldig acteerwerk, geweldige film. Als je erover denkt te gaan bouwen, moet je eerst deze film zien. De bedragen zijn dan misschien veranderd, maar verder is alles hetzelfde. De humor is oprecht en de emoties die iedereen die heeft gebouwd heeft gevoeld, zijn die van iedereen die heeft gebouwd.

text_en: Great acting, great movie. If you are thinking of building see this movie first. The dollar amounts may have changed but everything else is the same. The humor is true to life and emotions are those that anyone who has built has felt.


text:
Dit is een van de weinige komedies die ik keer op keer kan bekijken en waar ik nog steeds om kan lachen. Op andere plekken heb ik klachten over racisme en seksisme gelezen van schijnheilige, politiek correcte zedenpredikers. Hier is geen van beide te vinden, tenzij je seksisme definieert als een vrouw als huisvrouw en racisme als een gezin dat een zwarte meid in dienst heeft.
De teksten zijn hilarisch en de hoofdpersonen zijn nog nooit zo goed geweest. Vooral Melvin Douglas is briljant.
Als je ooit hebt gedacht aan of geprobeerd hebt een nieuw huis te bouwen, zul je opgelucht zijn als je weet dat je niet alleen bent, hoe gekmakend het proces ook is, hoe je je ook voelt als een lam onder de wolven.

text_en:
This is one of the few comedies I can watch again and again and still laugh out loud. In other places, I have read complaints about racism and sexism from sanctimonious, politically correct prigs. There is neither here, unless you define sexism as a woman as housewife and racism as a family employing a colored maid.

The lines are hilarious, and all the leads have never been better. Melvin Douglas is especially brilliant.

If you've ever thought of or tried to build a new house, you will be relieved to know that no matter how infuriating the process, no matter how much a lamb among wolves you may feel, you are not alone!


text: Ik geniet altijd van deze film als hij op tv te zien is.<br />De enige scène die altijd opvalt, dat wil zeggen voor mij, is die met de Myrna Loy en de voorman van de schilders, waar ze hem heel duidelijke instructies geeft over de kleuren en zodra ze weg is draait hij zijn mannen om en zegt: 'Heb je dat gezien, dat is geel, blauw, groen en wit.'

text_en:
I always enjoy this movie when it shows up on TV.

The one scene that always stands out, for me that is, is the one with the Myrna Loy and the painters foreman, where she gives him very explicit instructions on the colours and as soon as she goes away he turns the his guys and says "Did you get that, that's yellow, blue, green and white"


text:
Tegen het eind van de jaren veertig was het tijdperk van de komische komedie voorbij, toen de films een andere richting insloegen, zowel op het komische als op het andere vlak. Met de televisie aan de horizon zou Hollywood het binnenkort heel moeilijk krijgen. Je vraagt je af waar de films gebleven zouden zijn als de televisie er niet was geweest, of als de komst van de televisie vijf of tien jaar was uitgesteld. Mr. Blandings Bouwt Zijn Droomhuis biedt op een bepaalde manier een bepaalde vorm van komedie. De heer Jim Blandings woont, samen met zijn vrouw en twee dochters, in een aardig maar veel te klein appartement in New York City. Op een dag krijgt hij het idee dat het wel eens leuk zou kunnen zijn om zijn droom te verwezenlijken en een huis in de buitenwijken te bouwen. Dus koopt hij wat onroerend goed in Connecticut en laat een huis bouwen dat precies aan zijn eisen voldoet. Nou ja, bijna dan. Als hij had geweten wat hem te wachten stond, was hij misschien wel van gedachten veranderd. Maar misschien ook niet. Je moet zelf beslissen. Op dit broze uitgangspunt komen prachtige films tot stand, vol conflicten tussen de bourgeois droom van een eigen huis en de vaak onaangename realiteit dat je er een hebt. Niets gaat gemakkelijk in dit leven, zoals mr. Blandings geleerd heeft; maar je hoeft je niet ellendig te voelen, alleen omdat de dingen niet altijd gaan zoals je wilt. Tenslotte is er de lange duur. Maar, vraagt Blandings zich om de paar minuten af, hoe lang is lang?
Deze film is verrukkelijk. Het is, denk ik, geen meesterwerk in de Capra-McCarey-traditie, maar het is een waardige opvolger van hun films uit de jaren dertig en het zou heel goed een voorbode van de dingen kunnen zijn geweest, als de komst van de televisie het culturele landschap niet zo radicaal had veranderd. Er zit echte warmte in de film en heel wat (W.C.) Fieldsiaanse harde werkelijkheid die af en toe de kop opsteekt, maar niet zoveel dat ze een slechte smaak achterlaat. De mensen in de film zijn allemaal heel intelligent en welgesteld, maar ze behoren beslist tot het hogere midden, niet tot de luie rijke bovenlaag.
<0x3E><0x3E> De hoofdrolspelers Cary Grant en Myrna Loy spelen de heer en mevrouw Blandings tot in de perfectie, terwijl Melvyn Douglas hun pragmatische vriend de advocaat speelt, die vaak onplezierige onderwerpen moet aanroeren, zoals hoe de echte wereld in elkaar zit. Er is ook een heerlijk gevoel van wat men bij gebrek aan een betere term de romantiek van de buitenwijk zou kunnen noemen, die in de naoorlogse jaren nog in de kinderschoenen stond, als men de bossen en rivieren ziet, die de mensen naar het platteland trokken. Deze mensen zijn zeer zeker als vissen op het droge in het toen nog grotendeels landelijke Connecticut. In een paar korte jaren zou alles veranderen, want de waanzinnige haast om naar buitenwijken te verhuizen zou in volle gang zijn en voorgoed een einde maken aan de pastorale onschuld waar zovelen zo naar hadden verlangd in de kleine stadjes, die al snel met elkaar verbonden zouden worden door snelwegen, bezaaid met flessen en blikjes, waarvan de geur zich kon meten met alles wat je in de stad tegenkwam.

text_en:
By the late forties the era of the screwball comedy was over, as films were moving in a different direction, comedically and otherwise. With television looming on the horizon, Hollywood would soon be in for a very rough time. Where, one wonders, would movies have gone had television not come along, or its arrival on the scene been delayed by five or ten years? Mr. Blandings Builds His Dream House offers one particular way comedy might have developed.

Ad man Jim Blandings, along with his wife and two daughters, are living in a nice but way too cramped New York City apartment, as one day he gets the bright idea that it might be fun to realize his dream of building a house in the suburbs. So he buys some property in Connecticut and has one built to his precise specifications. Well, almost. Had he known the trouble he was in for he might have changed his mind. Then again he might not have. You decide. On this frail premise a wonderful film results, full of conflict between the middle class dream of owning one's own home and the the oftentimes unpleasant reality of acquiring one. Nothing comes easy in this life, as Mr. Blandings learns; but one needn't be miserable just because things don't always go one's way. There is, after all, the long run. But, Blandings asks himself every few minutes, how long is long?

This movie is a delight. It is not, I suppose, a masterpiece in the Capra-McCarey tradition, but it is a worthy successor to their thirties pictures, and may well have been a harbinger of things to come had the arrival of television not changed the cultural landscape so radically. There is real warmth in the picture, and a good deal of (W.C.) Fieldsian hard-edged reality obtruding periodically, but not so much as to leave a bad taste. The people in the film are all very smart and affluent, but decidedly of the professional upper middle not the idle rich upper class.

Lead players Cary Grant and Myrna Loy plays Mr. and Mrs. Blandings to perfection; while Melvyn Douglas is fine as their pragmatic lawyer friend, who often has to bring up unpleasant topics, such as how the real world works. There is, too, a wonderful sense of what for want of a better term one might call the romance of suburbia, which was in its infancy in the immediate postwar years, as one sees the woods and streams that drew people to the country in the first place. These people are most definitely fish out of water in the then still largely rural Connecticut. In a few short years things would change, as the mad rush to suburbia would be in full gear, destroying forever the pastoral innocence so many had yearned for in the small towns, which soon would be connected by highways, littered with bottles and cans, their effluvia rivaling anything one would encounter in the city.


text: Ik was dol op deze film. Ik zag hem voor het eerst toen ik 20 was (dat was nog maar vier jaar geleden) en ik vond hem zo goed dat ik de volgende dag mijn eigen exemplaar meenam. De komedie wordt door alle betrokkenen goed gespeeld. Ik moet altijd terugspoelen en de scène opnieuw bekijken waarin Mr. Tsanders uitlegt waarom hij water vond op 6 voet in het ene gebied en 227 voet in het andere. Kijk ook naar Jason Robards vader die Mr. Retch speelt. Talent zat in die familie.

text_en: I loved this film. I first saw it when I was 20 ( which was only four years ago) and I enjoyed it so much, I brought my own copy the next day. The comedy is well played by all involved. I always have to rewind and rewatch the scene where Mr. Tsanders explains why he found water at 6 ft in one area and 227 feet in another area. Also look for Jason Robards father who plays Mr. Retch. Talent ran in that family.


text:
Een van de meest blijvende komedies van Cary Grant is Mr. Blandings Builds His Dream House. Hoewel, te oordelen naar de afmetingen zou het huis vandaag de dag een droomhuis zijn. Toch verdiende Cary goed met zijn reclamewerk, ook al deed hij zijn uiterste best om een slogan voor ham te bedenken met de merknaam Wham erop.
Wat deze film zo populair maakte, was het woningtekort van de jaren na de Tweede Wereldoorlog. Terugkerende veteranen uit de oorlog claimden hun rechten op grond van de GI Bill of Rights, waarin ook leningen voor huizen waren opgenomen. Het probleem was dat er letterlijk niet genoeg huizen waren om aan de vraag te voldoen. Rond de tijd dat het boek van Eric Hodgins en de film zo populair waren, werd de wet op de sociale huisvesting door het Congres aangenomen en tekende president Truman de wet op de huisvesting van Taft, Ellender en Wagner, waardoor de regering voor het eerst in de huisvestingsbusiness zat.
Ik had een oom en tante die ongeveer tegelijkertijd hun eigen huis bouwden, waar ze in het begin van de jaren vijftig introkken. Net als Cary Grant en Myrna Loy hadden ze twee dochters en wilden ze de binnenstad van Rochester achter zich laten. Hun huis was niet zo chic als een huis in Connecticut met achttien kamers, maar toch woonden ze er de rest van hun leven, net als Cary en Myrna waarschijnlijk. Natuurlijk was het een dure film en de kosten bleven maar oplopen en dreigden Cary naar de bliksem te helpen. Cary en Myrna hebben ook Melvyn Douglas om raad te geven, meestal te laat. Eerlijk gezegd is hij nogal verliefd op Myrna en dat weet Cary.
De rol van Myrna Loy is gewoon een verlengstuk van Nora Charles. Als je je kunt voorstellen dat de Charles naar het platteland verhuist en William Powell de hoofdpijnen krijgt die Cary Grant krijgt, zou de film nog steeds prima werken.

Mr. Blandings Builds His Dream House werkt nog steeds goed als komedie omdat de situaties universeel zijn. En deze recensie is opgedragen aan mijn oom Walter en tante Kate, die meer dan veertig jaar samen in hun droomhuis hebben gewoond.

text_en:
One of Cary Grant's most enduring comedies is Mr. Blandings Builds His Dream House. Although judging by the size of it the dwelling would be a dream mansion today. Still Cary was making a good living in the advertising field even though he was having a devil of a time trying to come up with a slogan for ham with the brand name of Wham.

What made this film so popular was the housing shortage of the post World War II years. Returning veterans from the war were claiming their entitlements under the GI Bill of Rights which included home loans. The problem was there literally were not enough houses to satisfy the demand. Around the time the book by Eric Hodgins and the film were so popular Congress passed and President Truman signed the Taft-Ellender- Wagner Housing law which put the government for the first time in the home building business.

I had an uncle and aunt who were around the same time building their own home which they moved into in the early Fifties. Like Cary Grant and Myrna Loy they had two daughters and were looking to get out of inner city Rochester. Their place wasn't quite as grand as a house in Connecticut with eighteen rooms, still they lived there the rest of their lives the way Cary and Myrna most likely did.

Of course it was expensive and the costs just keep adding up and up, threatening to send Cary to the cleaners. Cary and Myrna also have Melvyn Douglas around to offer counsel, usually too late. Truth be told he's kind of sweet on Myrna and Cary knows it.

Myrna Loy's role is simply an extension of Nora Charles. If you can imagine the Charles's moving to the country and William Powell having the headaches Cary Grant does, the film would still work just fine.

Mr. Blandings Builds His Dream House still works well as comedy because the situations are universal. And this review is dedicated to my Uncle Walter and Aunt Kate who lived in their dream house together for over 40 years.


text: Deze film is gemaakt in 1948, maar hij klinkt nog steeds als een klok. Erg, erg grappig. Hij begint met een gezin dat een huisje op het platteland wil kopen en dat van daaruit 'bouwt'. Iedereen die ooit een huis heeft gebouwd, zal deze film heel vertederend vinden. Geweldige cast. Cary Grant en Myrna Lloyd spelen fantastisch in deze film. Dit is een klassieke zwart-witfilm die de grandeur van de jaren veertig weerspiegelt... kleding, architectuur en het gezinsleven. Er wordt veel geciteerd over de kosten van dingen, en die vergelijkingen met de kosten van vandaag zijn behoorlijk verbazingwekkend. Ik kan me niet voorstellen dat iemand niet volledig van deze film zal genieten. Ik sta versteld van het aantal mensen van middelbare leeftijd die er nog nooit van hebben gehoord. Een echte klassieker.

text_en: This movie was made in 1948, but it still rings true today. Very, very funny. It begins with a family wanting to buy a little place in the country and it "builds" from there. Anyone who has ever built a house, will find this movie very endearing. Great cast. Cary Grant and Myrna Lloyd are delightful in this film. This is a classic black and white film that reflects the grand style of the 40's....clothing, architecture and family life. Many references are made to the cost of things, and those comparisons to today's costs are pretty amazing. I can't imagine anyone not enjoying this movie completely. I am surprised of the number of middle aged people who have never heard of it. A true classic.


text: Cary Grant en Myrna Loy zijn perfect gecast als een stel uit de middenklasse dat het huis van hun dromen wil bouwen. Het begint allemaal met redelijke plannen en verwachtingen, die allebei de grond in worden geboord door talloze complicaties en een uitbarsting van het oorspronkelijke budget.<br />Er zijn veel grote lachbuien (ook al is het verhaal wat dun) die zeker fans van de sterren of de late jaren veertig-komediestijl van Hollywood zullen amuseren. Een absoluut hoogtepunt is wanneer een aannemer alle onkosten op een rijtje zet, wat een publiek uit 1948 nogal buitensporig moet hebben geklonken. Bij zijn vertrek verzekert hij de cliënt (Grant) dat hij misschien een verlaging van 100.000 van het totaal zou kunnen bewerkstelligen... of minstens mer50.00... maar zeker mer25.00.

text_en:
Cary Grant and Myrna Loy are perfectly cast as a middle class couple who want to build the house of their dreams. It all starts out with reasonable plans and expectations, both of which are blown to bits by countless complications and an explosion of the original budget.

There are many great laughs (even if the story is somewhat thin) sure to entertain fans of the stars or the late 1940s Hollywood comedy style. A definite highlight comes when a contractor goes through a run down of all expenses, which must have sounded quite excessive to a 1948 audience. As he makes his exit, he assures the client (Grant) that perhaps he could achieve a reduction of $100.00 from the total...or at least $50.00...but certainly $25.00. Hilarious!


text: Er is zoveel om van te houden in deze lieve kleine komedie. Iedereen die ooit een huis heeft gebouwd of gekocht, of zelfs maar een beetje ruimte tekort is gekomen, zal merken dat er meer dan een greintje waarheid schuilt in het lot van de verwarde meneer Blanding. Melvyn Douglas, die met veel komediespel zowel de verteller als de stem van de rede is. Myrna Loy is op haar best als een nogal warhoofdige maar uiterst geduldige echtgenote. Maar de beste rol is die van Grant. Hij is het Amerikaanse allemansvriendje, vooral in de tijd dat deze film werd uitgebracht, toen het land na het einde van de oorlog in de greep was van een woningtekort. De thema's zijn universeel, geldgebrek, werkeloosheid, angst voor ontrouw. Ja, de film wikkelt zich afschuwelijk netjes af, maar je moet in gedachten houden dat dit een tijd was waarin de wereld zich net aan het herstellen was van een verschrikkelijke oorlog en een gelukkige afloop wilde. Hij is vandaag de dag nog steeds relevant, en ik moet de slechte recensies die ik zie optellen bij een huidige voorkeur voor afgestompte, smakeloze komedies. De film ziet er gelikt uit, en er zijn een paar geweldige stukken komedie, vooral in het begin. Hoewel hij misschien iets van zijn sociale relevantie heeft verloren, is hij bijna zestig jaar na zijn première nog steeds een juweeltje.

text_en: There is so much to love in this darling little comedy. Anyone who has ever built or bought a house, or even just been short of space,will find that there is more than just a grain of truth in the plight of the addled Mr. Blanding.Melvyn Douglas,with great comedic flare, both narrates and acts as the Blandings' attorney and voice of reason.As well Myrna Loy is at her best as a rather scatterbrained but extremely patient wife. But the best performance is Grant's. He is the American everyman, especially relevant at the time of this film's release, when the nation was in the grips of a housing shortage after the end of the war. The themes are universal,lack of money, work strain, fear of infidelity.Yes, it does wrap up awfully neatly, but you must keep in mind that this was a time when the world was just recovering from a terrible war, and wanted a happy ending. It is still relevant today, and I must chalk up the poor reviews I see to a present preference for dumbed down, gross out comedies. The look of the film is slick, and there are some great bits of comedy is well, particularly toward the beginning.While it may have lost some of it's social relevance, nearly sixty years after it's release, it is still a gem.


text: Deze film is een beetje ongewoon in die zin dat hij een heel dunne plot heeft en dat de film zelf heel langzaam en op zijn gemak wordt afgedraaid. Dit maakt hem heel anders dan de gemiddelde Grant-film, maar hij is nog steeds heel leuk om naar te kijken en amusant. Het is een beetje zoals iemand zei: 'Laten we Cary maar eens volgen en kijken hoe hij in de war raakt over alle kleine problemen die zich voordoen als je een huis laat renoveren.' Gezien het feit dat hij een leuke acteur is in de film en de grote steun die hij krijgt van Myrna Loy en Melvin Douglas, werkt de film heel goed. Hoewel de film nogal bescheiden pretenties heeft, haalt hij het beste uit het materiaal. Het is een geweldige film voor fans van Cary Grant of voor het hele gezin.

text_en: This movie is a little unusual in that it's got a very slim plot and the movie itself is done at a very slow and leisurely pace. While this makes it pretty different from the average Grant film, it is still highly watchable and entertaining. It's sort of like someone said "let's just follow Cary around and watch as he gets perturbed at all the little problems that come up when you are having a house rehabbed". Considering what a fun actor he is in the film and the great support he gets from Myrna Loy and Melvin Douglas, the film works very well. While the film has pretty modest pretensions, it makes the most of the material. It's a great film for Cary Grant fans or for the whole family.


text: Deze film was een tamelijk onderhoudende komedie over de wet van Murphy die werd toegepast op het huiseigenaarschap en de bouw. Als er vandaag de dag zo'n film als deze zou worden gemaakt, zou de familie ongetwijfeld niet goed functioneren. Aangezien de film in de'simpelere' jaren veertig speelt, krijgen we een zogenaamd typische familie uit die tijd. Grant combineert natuurlijk perfect de komische en dramatische elementen en hij werkt met een meer dan competente cast, die wordt gemarkeerd door Loy en Douglas. Hun streken zorgen voor een goede negentig minuten amusement, 7/10.

text_en: This movie was a fairly entertaining comedy about Murphy's Law being applied to home ownership and construction. If a film like this was being made today no doubt the family would be dysfunctional. Since it was set in the 'simpler' forties, we get what is supposed to be a typical family of the era. Grant of course perfectly blends the comedic and dramatic elements and he works with a more than competent supporting cast highlighted by Loy and Douglas. Their shenanigans make for a solid ninety minutes of entertainment, 7/10.


text:
Gedachten: Pure verrukking van begin tot eind. Geen lachsalvo, maar een subtielere, verfijnde humor. Wat een goudmijn van prachtige scènes en karakteracteurs, onder wie Reginald Denny, Nestor Paiva, Ian Wolfe, Harry Shannon en Jason Robards sr.
Cary Grant staat bij het gebouw van zijn nieuwe huis, dat op dat moment wordt ingelijst. Een jonge timmerman, gespeeld door de toekomstige Tarzan Lex Barker, vraagt hem of hij wil dat zijn latten worden geschaafd, of iets dergelijks wat alleen een timmerman zou weten. Grant, die niet onwetend wil lijken, antwoordt bevestigend. Daarop roept Barker naar zijn maten: 'Oké, jongens, hij wil dat ze worden geschaafd, dus... GA ER MAAR OP AF!' Een seconde later hoor je het scheurende en scheurende geluid van ongeveer 20 grote spijkers die uit verschillende planken worden getrokken. Het enige wat Grant kan doen is kreunen.
Ja, de film is gedateerd. Je zou nooit zoveel timmerlieden tegelijk aan één gezinshuis zien werken, en zo'n huis, nota bene in Connecticut, zou waarschijnlijk een paar miljoen dollar opbrengen.
Een klassieke film die in feite een schat is.

text_en:
Musings: Pure delight from beginning to end. Not a laugh riot, but a more subtle, sophisticated humor. What a goldmine of great scenes and character actors, including Reginald Denny, Nestor Paiva, Ian Wolfe, Harry Shannon and Jason Robards Sr..

Cary Grant is at the building sight of his new home, which is at that point, being framed. A young carpenter, played by future Tarzan Lex Barker, asks him if he wants his "lallies to be rabbeted", or some such thing that only a carpenter would know. Grant, not wanting to appear ignorant, replies in the affirmative. At that, Barker yells up to his mates, "OK boys, he wants 'em rabbeted, so....YANK 'EM OUT!" A second later you hear the ripping and tearing sounds of about 20 big nails being pulled out of various boards. All Grant can do is moan.

Yes, the movie IS dated. You'd never see that many carpenters working at once on a single family home, and a place like that, in Connecticut of all places, would probably run a few million bucks.

A classic movie that is really a treasure.


text: Nog een voorbeeld van de unieke talenten van Cary Grant. Een prestatie die Oscar waardig was, maar die opnieuw door de Academy werd gemeden. Mr. Grant doorloopt het hele spectrum van onnozel tot teder in deze fantastische komedie over een man die besluit uit de grote stad weg te gaan. De valkuilen van het bouwen van een huis zijn goed gedocumenteerd en vormden (vrijwel) de basis voor de modernere Tom Hanks-trailer, 'The Money Pit'.<br />Als je van ouderwetse komedie houdt zonder het gevloek en de gratis seks, moet je deze film zien.

text_en:
Another example of the unique talents of Cary Grant. A performance worthy of Oscar consideration, yet once again shunned by the Academy. Mr. Grant runs the gamut from silly to tender in this marvelous comedy about a man who decides to move out of the big city. The pitfalls of building a home are well chronicled and became the basis (loosely) for the more modern Tom Hanks vehicle, "The Money Pit".

If you like good old fashioned comedy without the cursing and the gratuitous sex, this movie is a must see.


text:
Mr. Blandings Builds His Dream House is misschien wel de beste Frank Capra/Preston Sturges-film die geen van beide mannen ooit gemaakt heeft! Als je van Bringing Baby, The Philadelpia Story, The Thin Man, I Was A Male War Bride of It's a Wonderful Life houdt <0xE2><0x80><0x93> films die gemaakt zijn met gevoel voor humor, smaak en zo nu en dan een stevige tongzoen <0xE2><0x80><0x93> dan moet je deze film eens zien. Het leven na de Tweede Wereldoorlog is eenvoudig en idyllisch geportretteerd.
Grant staat op het toppunt van zijn kunnen als de stadsmuis die zich in het leven van een landjonker waagt. Loy is aanbiddelijk als zijn voor-nu-vrouw. De cast van bijrollen is te vergelijken met die van You Can't Take It With You en bevat een vroeg stukje van de toekomstige Tarzan Lex Barker. Art Direction en Editing staan ver boven elkaar.
De film verlaagt zich nooit tot de goedkope, door de bank genomen corrupte slapstick van de latere versie _The Money Pit_.

text_en:
Mr. Blandings Builds His Dream House may be the best Frank Capra/Preston Sturges movie neither man ever made! If you love Bringing Up Baby, The Philadelpia Story, The Thin Man, I Was A Male War Bride or It's a Wonderful Life - movies made with wit, taste and and the occasional tongue firmly panted in cheek, check this one out. Post WWII life is simply and idyllically portrayed.

Grant is at the absolute top of his form playing the city mouse venturing into the life of a country squire. Loy is adorable as his pre-NOW wife. The cast of supporting characters compares to You Can't Take It With You and contains an early bit by future Tarzan Lex Barker. Art Direction and Editing are way above par.

The movie never stoops to the low-rent, by-the-numbers venal slapstick of the later adaptation The Money Pit.


text:
Een van de grote klassieke komedies. Geen slapstick, geen zwaar drama. Een grappige, satirische film, een gids voor een nieuw thuis voor kopers die op hun hoede moeten zijn.

Vervuld van geweldige personages die, daar is Cary Grant van overtuigd, er allemaal op uit zijn om hem te grazen te nemen in de bouw van een droomhuis.
Een geweldige blik op het leven aan het eind van de jaren veertig.

text_en:
One of the great classic comedies. Not a slapstick comedy, not a heavy drama. A fun, satirical film, a buyers beware guide to a new home.

Filled with great characters all of whom, Cary Grant is convinced, are out to fleece him in the building of a dream home.

A great look at life in the late 40's.


text:
Tegenwoordig zijn 'komedies' in de film meestal niet meer dan 100 minuten pikante humor, grove taal en stoten in het kruis. Moderne komedies hebben een lage gemeenschappelijke noemer, de niet veeleisende en trage hersenen. Natuurlijk komt er af en toe een goede komedie voorbij, maar ze worden steeds zeldzamer.
'Mr. Blandings bouwt zijn droomhuis' laat zien waartoe Hollywood in de jaren veertig in staat was, en het is gewoon ontzettend grappig. Jim en Muriel Blandings (Cary Grant en Myrna Loy) besluiten een huis te bouwen in een buitenwijk van Connecticut. De film volgt hun verhaal, beginnend met jachtpartijen op huizen, de bouw van het huis, tot aan het voltooide huis <0xE2><0x80><0x93> met zijn 'zuzz-zuzz waterverzachter'.
Grant en Loy zijn natuurlijk geknipt voor hun rol (Grant is bijzonder geestig als hij ziet hoe de kosten van het huis de pan uit rijzen). Maar de film wordt gestolen door de wijze advocaat van de Blandings, perfect gespeeld door Melvyn Douglas. Het lukt hem elke scène te stelen en hij is ingehouden hilarisch als hij ziet hoe de Blandings van crisis naar crisis gaan. Reginald Denny als de gekwelde architect van de Blandings en Harry Shannon als de oude boormachinist zijn ook geweldig.
Ik heb deze film talloze malen gezien en ik moet er altijd om lachen. Ik vind het een goede film om te zien als je een lift nodig hebt, of je nu een huis bouwt of niet.

text_en:
Movie "comedies" nowadays are generally 100 minutes of toilet humor, foul language, and groin-kicking. Modern comedies appeal to the lowest common denominator, the undemanding and slow of brain. Sure, an occasional good comedy will come along, but they're becoming rarer all the time.

"Mr. Blandings Buildings his Dream House" shows what 1940s Hollywood was capable of, and it's just screamingly funny. Jim and Muriel Blandings (Cary Grant and Myrna Loy) decide to build a house in the Connecticut suburbs. The film follows their story, beginning with house hunting trips, the house's riotous construction, all the way to the finished home--with its "zuzz-zuzz water softener".

Grant and Loy are perfect for their roles, of course (Grant is particularly funny as he watches the house's costs zoom out of control). However, the film is stolen by the Blandings' wise attorney, played to perfection by Melvyn Douglas. Managing to steal every scene he's in, Douglas is understatedly hilarious while he watches the Blandings lurch from crisis to crisis. Reginald Denny as the Blandings' harried architect and Harry Shannon as the crusty old water well driller are also wonderful.

I've watched this movie numerous times and it always makes me laugh. I think it's a good film to watch when you need a lift, whether you're building a house or not.


text:
Hoewel je hem niet in al te veel films hebt gezien, heb je de basisthema's van de plot in te veel films sindsdien gezien.
Hoewel het niet een van de beste films van Grant of Loy is, doen ze het samen uitstekend. Met zoveel talent en zo'n goede bijrol weet je tenslotte dat het lachen zal blijven.
De film is luchtig, heeft wat dramatische accenten, maar houdt de plot in beweging en zorgt ervoor dat je de hele film blijft glimlachen.
Een geweldig voorbeeld van de klassieke Amerikaanse filmkost die de tand des tijds heeft doorstaan.
Beslist een zaterdagmiddagkost, met veel popcorn.

text_en:
Though not seen in too many films prior, you have certainly seen the basic plot themes in too many films since.

Not one of Grant's nor Loy's best films, they make an outstanding effort together. After all, with that much talent and very good supporting cast, you know the laughs will be there.

The film is light, has some dramatic spotting but keeps the plot moving and gets you to smile the whole way through.

A great example of classic American film fare that has stood the test of time.

Definite Saturday afternoon fare, heavy on the popcorn.


text:
In combinatie met het begin van de babyboom zorgden de jaren na de Tweede Wereldoorlog voor een ongekende exodus van Amerikanen die van hun stadsappartementen naar de buitenwijken verhuisden, waar ze hun droom om een eigen huis te bezitten konden verwezenlijken. Geschreven door H.C. Potter en mede geschreven door Norman Panama en Melvin Frank ('White Christmas'), geeft deze lichtgewicht, maar verrassend opmerkzame komedie uit 1948 een goed beeld van die periode. Natuurlijk helpt het als er een trio ervaren farceurs als Cary Grant, Myrna Loy en een bijzonder zure Melvyn Douglas aan het hoofd staat, die met hun natuurlijke innemendheid in tegenspraak zijn met de escalerende frustraties van het eigen huisbezit. Ook al is de film nu zestig jaar oud, de droom van de Blandings en de barrières die ze moeten overwinnen om die droom te verwezenlijken, hebben nog steeds iets tijdloos. Dat vindt Hollywood kennelijk ook, want de film is minstens twee keer opnieuw gemaakt: de eerste keer als een zeer fysieke komedie van Tom Hanks, 'The Money Pit' uit 1986, en vorig jaar weer met 'Are We Done Yet?' van Ice Cube. Eén blik op het programmeringsschema van HGTV zal u laten zien dat de situaties die hier zijn onderzocht, nog steeds een rol spelen.
De plot begint met reclameman Jim Blandings, zijn vrouw Muriel en hun twee dochters, die in een appartement met twee slaapkamers in Manhattan zijn ingetrokken. In plaats van achter Muriel aan te gaan, gaat hij liever achter Muriel aan. Jim ziet een foto van een huis in Connecticut in een tijdschrift en beseft dat ze daar weg moeten. Met de hulp van een opportunistische makelaar en tegen het advies van hun advocaat en hun vriend Bill Cole in, besluiten de Blandings een bouwvallig huis te kopen dat dringend opgeknapt moet worden. Maar de fundering is zo verzakt dat het huis gesloopt moet worden om plaats te maken voor een nieuw. Dit brengt de Blandings op het idee om de architect over te halen een huis te ontwerpen dat zo buitensporig groot is dat de eerste verdieping twee keer zo groot is als de eerste. Bij elke nieuwe complicatie stijgen de kosten, de gemoederen lopen hoog op en er wordt zelfs een romantische driehoeksverhouding gefantaseerd tussen Jim, Muriel en Bill. De prioriteiten worden eindelijk duidelijk, maar niet voordat er een paar grappige slapstickscènes en een slimme dialoog zijn geweest die de niet-zo-vrolijke onwetendheid van de nieuwe huiseigenaren wat opkrikken.

Met zijn dubbelzinnigheid en onberispelijke woordkeus is Grant onfeilbaar in dit soort kluchten, en Jim Blandings belichaamt zijn meer huiselijke midlifecrisisfiguren. In een rol die oorspronkelijk bedoeld was voor Irene Dunne, laat Myrna Loy zien waarom ze de volmaakte echtgenote van Hollywood was. Ze krijgt niet veel van de grappigste zinnen, maar ze combineert haar speciale mengeling van grilligheid en brutaliteit om van Muriel een aantrekkelijk personage voor zichzelf te maken. Als de vaderlijke, pijprokende Bill ('Coleben Bill Cole') toont Melvyn Douglas zijn natuurlijke, gemakkelijke elan als Grants tegenspeler. Kleinere rollen worden deskundig ingevuld door Harry Shannon als de laconieke, welgemanierde Mr. Tesander, Lurene Tuttle als Jims bemoeizieke assistente Mary, en Louise Beavers als het beminnelijke dienstmeisje Gussie van de Blandings. De dvd uit 2004 bevat intrigerend oud materiaal, waaronder twee radioversies van de film, de eerste een versie uit 1949 die uiteindelijk Grant en Dunne koppelde, en de tweede een versie uit 1950 waarin Grant en zijn toenmalige vrouw, actrice Betsy Drake, paren. Een zeer toepasselijke tekenfilm uit 1949, 'The House of Tomorrow' Er is ook een rondleiding in een futuristisch droomhuis inbegrepen. De originele theatertrailers van tien van Grants klassiekers completeren de extra's.

text_en:
Coinciding with the start of the baby boom, the years after World War II saw an unprecedented exodus of Americans moving out of their city apartments into the suburbs where they can fulfill their dreams of owning their own homes. Directed by H.C. Potter and co-written by Norman Panama and Melvin Frank ("White Christmas"), this lightweight but surprisingly observant 1948 screwball comedy captures the feeling of that period very well. Of course, it helps to have a trio of expert farceurs  Cary Grant, Myrna Loy and an especially acerbic Melvyn Douglas  head the proceedings with their natural likability at odds with the escalating frustrations of home ownership. Even though the film is sixty years old now, there is a timeless quality to the Blandings' dream and the barriers they face in achieving it. Obviously, Hollywood thinks so since it's been remade at least twice - first as a very physical Tom Hanks comedy, 1986's "The Money Pit", and again last year with Ice Cube's "Are We Done Yet?". One look at HGTV's programming schedule will show you how the situations explored here still resonate today.

The plot begins with ad man Jim Blandings, his wife Muriel and their two daughters cramped into a two bedroom-one bath Manhattan apartment. Rather than pursue Muriel's idea to renovate the apartment for $7,000, Jim sees a photo of a Connecticut house in a magazine and realizes this is where they need to move. With the help of an opportunistic real estate agent and against the advice of their attorney and family friend Bill Cole, the Blandings decide to buy a ramshackle house badly in need of repair. However, the foundation sags so badly that the house needs to be torn down in favor of a new one. This sparks the Blandings to push the architect to design a house so excessive that the second floor is twice as big as the first. Costs rise with each new complication, tempers flare, and even a romantic triangle is imagined among, Jim, Muriel and Bill. Priorities finally sort themselves out but not before some funny slapstick scenes and clever dialogue that tweaks the not-so-blissful ignorance of the new homeowners.

With his double takes and flawless line delivery, Grant is infallible in this type of farce, and Jim Blandings epitomizes his more domesticated mid-career characters. In a role originally meant for Irene Dunne, Myrna Loy shows why she was Hollywood's perfect wife. She doesn't get many of the funnier lines, but she combines her special blend of flightiness and sauciness to make Muriel an appealing character on her own. Watch her deftly maneuver the overly agreeable house painter with her absurdly idiosyncratic color palette. As avuncular, pipe-smoking Bill ("ColeBill Cole"), Melvyn Douglas shows his natural, easy-going élan as Grant's foil. Smaller roles are filled expertly with particularly memorable turns by Harry Shannon as the laconic well-digger Mr. Tesander, Lurene Tuttle as Jim's officious assistant Mary, and Louise Beavers as the Blandings' lovable maid Gussie. The 2004 DVD provides some intriguing vintage material including two radio versions of the movie - the first a 1949 version that did end up pairing Grant and Dunne and then a second 1950 version coupling Grant with his then-wife, actress Betsy Drake. A most appropriate 1949 cartoon, "The House of Tomorrow", is also included giving us a comical tour of a futuristic dream house. The original theatrical trailers for ten of Grant's film classics complete the extras.