text:
Ik moet zeggen dat ik onder de indruk was. De filmografie was verbazingwekkend, de lijsten bijna perfect en de manier waarop hij de spanning opbouwde rond een onderwerp dat meer klinkt als een vreselijk saai verhaal dan je zou verwachten.
De film gaat over twee vertellers, een gezien en een ongezien. Ze proberen allebei de betekenis te verklaren van een serie schilderijen die lang geleden een schandaal veroorzaakte. De film gaat helemaal over theorieën en verklaringen van visies maar de conclusie is behoorlijk schokkend moet ik zeggen. Beslist een film die meer verdient dan 171 stemmen.
Met nog maar 66 minuten te gaan tot de aftiteling voelde de film nog steeds aan als een compleet werk. Fantastische regie! Ik moet zeggen dat hij veel beter is dan Bloed van de Dichter, waar hij me om de een of andere vreemde reden een beetje aan doet denken.
Ik neem aan dat je het bij het slangwoord 'artistiek' kunt noemen. Het is eigenlijk niet meer dan een hoop vakjargon over verschillende theorieën en verbluffende visuele effecten, maar de crew en Ruiz hebben het voor elkaar gekregen. In elk geval voor mij. Een verbazingwekkende film.

text_en:
I must say I was impressed the cinematography was amazing, the frames close to perfection and the way he built up the tension around a subject that sound more like a dreadful bore is beyond be.

The film is about two narrators, one seen, one unseen. They are both trying to explain the significant of a series of painting that caused a scandal a long time back. The film is all about theories and explanations of views but the conclusion is quite shocking I must say. Definitely a film that deserves more than it's 171 votes.

With only 66 minutes to play out it's plot the film still felt like a complete work. Fantastic direction! I must say far better than Blood of the Poet which it for some strange reason remind me a bit of.

I suppose you can call it by the slang word "artsy". It's pretty much just a lot of professional talk about various theories and stunning visual effects but the crew and Ruiz did pull it off. At least for me. An amazing film.


text:
L'Hypothèse du tableau volé/The Hypothesis of the Stolen Painting_ (1979) begint op de binnenplaats van een oud, drie verdiepingen tellend appartementengebouw in Parijs. Binnen ontmoeten we de Verzamelaar, een oudere man die zijn leven blijkbaar heeft gewijd aan de bestudering van de zes bekende bestaande schilderijen van een obscure impressionistische schilder, Tonnerre. Een verteller reciteert diverse epigrammen over kunst en schilderkunst, en begint dan een dialoog met de Verzamelaar, die de schilderijen aan ons beschrijft, ze aan ons laat zien, ons iets vertelt over de schilder en het schandaal dat hem ten val heeft gebracht, en ons dan vertelt dat hij ons iets gaat laten zien... Als hij door een deuropening loopt, betreden we een andere wereld, of werelden, of misschien, om de grenzen te verleggen, andere mogelijke werelden. De Verzamelaar leidt ons door zijn schijnbaar grenzeloze huis, waaronder een grote tuin vol bomen met een heuvel; binnen deze grenzen zijn de 6 schilderijen tot leven gekomen, of halverwege het leven, terwijl hij ons langs diverse tableaus leidt en ons de mogelijke betekenissen van elk schilderij beschrijft, van het werk als geheel, van een hele geheime geschiedenis achter de schilderijen, het schandaal, de mensen op de schilderijen, de roman die de schilderijen geïnspireerd kan hebben. Enzovoort, enzovoort. Elke kamer, elke beschrijving, leidt ons dieper een labyrint in, en al die tijd houden de Verzamelaar en de Verteller zich bezig met hun afzonderlijke monologen, die af en toe aan een dialoog toe zijn, maar meestal apart en anders blijven.
Ik keek hier een tweede keer naar, zo bizar en krachtig en onbeschrijflijk was het, en zo uitdagend om over na te denken of over te schrijven. Als ik een vermoeden heb waar het allemaal op neerkomt, zou het een sluwe satire zijn op de hele aard van de artistieke interpretatie. In twee van de meest amusante en onverklaarbare scènes plaatst de Verzamelaar een paar seksloze plastic beeldjes <0xE2><0x80><0x93> in de tweede kijkt hij ook naar foto's van de beeldjes die de poses op de schilderijen weerspiegelen <0xE2><0x80><0x93> en dan gaat hij door zijn verzameling, die nu voor een deel bestaat uit levensgrote versies van de figuren. Als we er te veel over nadenken en er niet gewoon van genieten, wordt het allemaal gewoon gezichtloos plastic...
Of ik nu een definitieve conclusie heb getrokken over 'L'Hypothèse du tableau volé' of niet, ik kan zonder meer zeggen dat ik, afgezien van de vroege (en contemporaine) werken van Peter Greenaway als 'Een wandeling door H' Ik ben zelden zo in de ban geweest van iets wat zo diep, zo serieus, zo compact is... en in het diepst van mijn hart zo ondeugend en leuk.

text_en:
L'Hypothèse du tableau volé/The Hypothesis of the Stolen Painting (1979) begins in the courtyard of an old, three-story Parisian apartment building. Inside, we meet The Collector, an elderly man who has apparently devoted his life to the study of the six known existing paints of an obscure Impressionist-era painter, Tonnerre. A narrator recites various epigrams about art and painting, and then engages in a dialogue with The Collector, who describes the paintings to us, shows them to us, tells us a little bit about the painter and the scandal that brought him down, and then tells us he's going to show us something....

As he walks through a doorway, we enter another world, or worlds, or perhaps to stretch to the limits, other possible worlds. The Collector shows us through his apparently limitless house, including a large yard full of trees with a hill; within these confines are the 6 paintings come to life, or half-way to life as he walks us through various tableaux and describes to us the possible meanings of each painting, of the work as a whole, of a whole secret history behind the paintings, the scandal, the people in the paintings, the novel that may have inspired the paintings. And so on, and so on. Every room, every description, leads us deeper into a labyrinth, and all the while The Collector and The Narrator engage in their separate monologues, very occasionally verging into dialogue, but mostly staying separate and different.

I watched this a second time, so bizarre and powerful and indescribable it was, and so challenging to think or write about. If I have a guess as to what it all adds up to, it would be a sly satire of the whole nature of artistic interpretation. An indicator might be found in two of the most amusing and inexplicable scenes are those in which The Collector poses some sexless plastic figurines -- in the second of them, he also looks at photos taken of the figurines that mirror the poses in the paintings -- then he strides through his collection, which is now partially composed of life-size versions of the figures. If we think too much about it and don't just enjoy it, it all becomes just faceless plastic....

Whether I've come to any definite conclusions about "L'Hypothèse du tableau volé", or not, I can say definitely that outside of the early (and contemporaneous) works of Peter Greenaway like "A Walk Through H", I've rarely been so enthralled by something so deep, so serious, so dense....and at heart, so mischievous and fun.


text: Dit is een vreemde, cerebrale, surrealistische, esoterische film. Als er zoiets bestaat als 'intellectuele horror', dan is dit het wel. Ik begon bang te worden en wou dat er iemand anders was om mee te kijken, en hij heeft nauwelijks een plot! Ik zal deze film nog een paar keer moeten zien voordat ik het gevoel heb dat ik hem echt begrijp. Als je iemand bent die van 'My Dinner With Andre' en films van Godard houdt, of als je veel geestverruimende drugs gebruikt, zul je waarschijnlijk van deze film genieten.

text_en: This is a strange, cerebral, surreal, esoteric film. If there is such a thing as "intellectual horror" cinema, this film is it. I started to get scared and wish there was someone else watching it with me, and it barely has a plot! I'm going to have to see this film again multiple times before I feel I really understand it. If you're the kind of person who likes "My Dinner With Andre" and films by Godard, or if you do a lot of mind-altering drugs, you will probably enjoy this film. Wow.


text: Deze PM Entertainment-productie zit zo vol met kogels dat John Woo zegt: 'Zo is het wel genoeg!' Het is natuurlijk lang niet zo mooi als Woo het kan maken, maar het uitbuiten van het werk wordt in 90 minuten gedaan. Eric Phillips (Don Wilson) is in de nabije toekomst een undercoveragent. Als zijn vrouw wordt beschuldigd van moord op de gouverneur door een team dat gebruikmaakt van een cyborg, is het aan Eric om haar naam te zuiveren. Wilson krijgt de plicht van Van Damme als hij de heldhaftige hoofdrol speelt en zijn kwaadaardige cyborgdubbelganger. Waarom de academie daar niet op heeft gelet is me een raadsel. Omdat het een PM-productie is, zijn er tonnen auto-achtervolgingen, exploderende auto's (4 in de eerste 5 minuten!) en schietpartijen. Ik vond vooral het busje dat midden in de lucht een salto maakt voordat het zelfs maar in de buurt van een exploderende vrachtwagen komt, heel mooi. Mijn andere favoriete stukje ging over een meisje uit de buurt dat naar me toe kwam om haar karate te perfectioneren in Dons simulator. Het is alleen maar een kans om wat goedkope LAWNMOWER MAN-effecten uit de jaren negentig te laten zien.

text_en: This PM Entertainment production is laced with enough bullets to make John Woo say, "Enough already!" Of course, it isn't nearly as beautiful as Woo can deliver but it gets the exploitive job done in 90 minutes. Eric Phillips (Don Wilson) is an undercover cop in the near future. When his wife is framed for murdering the Governor by a team using a look-a-like cyborg, it is up to Eric to clear her name. Wilson gets to pull Van Damme duty as he plays the heroic lead and his evil cyborg doppelganger. Why the Academy failed to take notice is beyond me. Being a PM production, there are tons of car chases, exploding cars (4 in the first 5 minutes!) and shoot outs. I particularly liked the van that flips in midair before it even comes close to touching an exploding truck. My other favorite bit involved a neighborhood girl coming over to perfect her karate in Don's simulator. It is merely a chance to show off some cheapo LAWNMOWER MAN effects circa 1995.


text:
Het laatste hoofdstuk in de Hanzo de Scheermes-trilogie vormt een passende afsluiting van deze onderhoudende serie samoerai-infiltratie. Inoue vervangt Yasuzu Masumura (Het Blinde Beest, Rode Engel, Manji) in de regisseursstoel, maar de stijl is vrijwel dezelfde, misschien dankzij Shintaro Katsu die als producent optreedt, afgezien van de ingeburgerde antiheld.
Hanzo ontdekt een vrouwelijke geest die een schat bewaakt die op de bodem van het meer verborgen ligt. Natuurlijk laat Hanzo, omdat hij nu eenmaal Hanzo is, zich niet afschrikken door het feit dat ze een geest is, dus verkracht hij haar... ahem, ondervraagt haar, waarbij hij het inmiddels bekende ronddraaiende netapparaat gebruikt. De plot volgt een reeks blinde monniken die ook nog eens dubbel werk doen als woekeraars, corrupte ambtenaren, promiscue echtgenotes en de noodzakelijke aframmelingen. Hanzo's meerdere, Onishi, en zijn twee bedienden, leveren de gebruikelijke komische noot, en over het algemeen verloopt alles zoals gewoonlijk.
Beduidend minder ingewikkeld en gemakkelijker te volgen dan de eerste (die zich overal afspeelt en nogal rommelig is), minder stijlvol, dramatisch en bloederig dan de tweede (aantoonbaar de beste in de Hanzo-serie), maar nog steeds vermakelijk en de moeite waard op zich. Compleet met de kenmerkende trainingsreeksen, de verplichte verkrachtingen, zwaardgevechten en een mysterie dat Hanzo moet onderzoeken, zal dit de fans uiteindelijk tevredenstellen.

text_en:
The final chapter in the Hanzo the Razor trilogy provides fitting closure for this entertaining series of samuraisploitation. Inoue replaces Yasuzu Masumura (Blind Beast, Red Angel, Manji) in the director's chair, but the style is pretty much the same, perhaps due to Shintaro Katsu serving as the producer, apart from the titular antihero.

Hanzo uncovers a female ghost who is guarding treasure hidden in the bottom of the lake. Of course, Hanzo being Hanzo, he's not put off by the fact she's a ghost, so he proceeds to rape... ahem, interrogate her, using the now familiar revolving net device. The plot takes through a series of blind monks who also doubletime as loansharks, corrupt officials, promiscuous wives and the necessary hack and slash. Hanzo's superior officer, Onishi, and his two servants, provide the typical comedic notes, and generally, it's business as usual.

Significantly less convoluted and easier to follow than the first (which is all over the place and a bit of a mess), less stylish, dramatic and bloody than the second (arguably the finest in the Hanzo series), but still entertaining and worthwhile on its own merits. Complete with trademark training sequences, the obligatory rape, swordfights, and a mystery Hanzo is called upon to investigate, this will ultimately satisfy the fans.


text:
Shintar De Katsu, het meest bekend van de Zat-togichi-films, opnieuw een ster in deze derde en laatste film in de Kenji Misumi (voornamelijk bekend van 'Lone Wolf and Cub'), geregisseerde saga van Hanzo 'The Razor' Itami, over de grote gemutste man die vecht tegen ninja's,'spoken' verkracht en louche praktijken aan het licht brengt in de schatkamer van de Shoguns. De 'plot' van Hanzo begon een beetje saai en eentonig te worden. Wat ooit een roman was in de eerste film, was dat nu niet meer. Ik kijk naar JOU, Lucas)

Mijn graad: B

Dvd- Extra's: Alleen maar Trailers voor alle 3 Hanzo de Scheermes-films.

Eye Candy: Aoi Nakajima maakt beide tieten los, Mako Midori alleen haar linker.

text_en:
Shintarô Katsu, best known for the Zatôichi films, again stars in this third and final movie in the Kenji Misumi (mostly known for "Lone Wolf and Cub), directed saga of Hanzo 'The Razor' Itami feature the big dicked one battling ninjas, rapeing 'ghosts', and uncovering shady goings on at the Shogunate treasury. The Hanzo 'plot' was kinda getting stale and repetitive. What was once novel in the first film, was not any longer. Fortunately, this one was better then the second thanks to having more humor. I'm just glad that they choose to stop at the one trilogy (I'm looking at YOU Lucas)

My Grade: B

DVD Extras: Merely Trailers for all 3 Hanzo the Razor films

Eye Candy: Aoi Nakajima unleashes both tits, Mako Midori just her left one


text: Na het briljante 'Goydekiba' (ook wel bekend als 'Hanzo het scheermes - Zwaard van de Rechtvaardigheid', 1972) en zijn voortreffelijke (en nog schunniger) vervolg 'Goydekiba: Kamisori Hanz boog jigoku zeme' (ook wel bekend als 'Razor 2: De strik', 1973), is dit 'Goydekiba: Oni no Hanz boog yawahada koban' (ook wel bekend als 'Razor 3: Who's Got the Gold') het derde en helaas laatste deel van de ontzagwekkende sage over de onkreukbare samoerai-agent Hanzo 'het scheermes' Ittami (briljant gespeeld door de grote shinga-demonstrator Katsu), die zowel met zijn vechtkunst als met zijn enorme seksuele vermogens de corruptie bestrijdt. De derde 'Hanzo'-film is niet zo briljant als zijn voorgangers, maar het is beslist weer een geweldig stuk cult-cinema dat geen enkele liefhebber van Japanse uitbuitingscinema zich kan veroorloven te missen. 'Who's Got the Gold' is een beetje tammer dan de twee voorafgaande Hanzo-films, maar net zo briljant komisch en grof in de humor, en het begint meteen fabelachtig vreemd: de film begint als Hanzo's twee assistenten tijdens het vissen een vrouwelijke geest zien. Hanzo, die altijd al met een geest heeft willen slapen, staat erop dat zijn assistenten hem naar de plaats van het voorval brengen... Als dat geen veelbelovend begin is voor een geweldige filmervaring, dan weet ik het niet meer. Shintaro Katsu, een van mijn persoonlijke favoriete acteurs, is opnieuw briljant in de rol van Hanzo, een rol die speciaal voor hem lijkt te zijn geschreven. Katsu is Hanzo, de halsstarrige en onbevreesde agent, die corruptie haat en zijn superieuren opzettelijk beledigt, en wiens unieke ondervragingstechnieken onder meer bestaan uit het verkrachten van vrouwelijke verdachten. De ondervraagde vrouwen vallen dan onmiddellijk voor hem, dankzij zijn seksuele vermogens en zijn enorme penis, die hij traint in een nogal grotesk routineritueel. Ik zal niet verder ingaan op de plot van 'Who's Got the Gold', maar ik kan je verzekeren dat het net zo gaaf is als het klinkt. De bijrollen zijn ook erg goed, en net als in de voorgangers zijn er genoeg hilarische, excentrieke personages. Dit is helaas de laatste film in de ongelooflijk louche 'Hanzo'-serie. Als ze nog twintig vervolgen hadden gemaakt, zou ik ze met alle plezier allemaal hebben gezien! De hele Hanzo-serie is briljant, en hoewel dit derde deel een beetje inferieur is vergeleken met zijn voorgangers, is het absoluut een must-see voor alle liefhebbers van cultfilms! O, wat had ik graag meer vervolgen willen zien!

text_en: Following the brilliant "Goyôkiba" (aka. "Hanzo The Razor - Sword Of Justice", 1972) and its excellent (and even sleazier) sequel "Goyôkiba: Kamisori Hanzô jigoku zeme" (aka. "Razor 2: The Snare", 1973), this "Goyôkiba: Oni no Hanzô yawahada koban" aka. "Razor 3: Who's Got The Gold" is the third, and sadly final installment to the awesome saga about the incorruptible Samurai-constable Hanzo 'The Razor' Ittami (brilliantly played by the great Shintarô Katsu), who fights corruption with his fighting expertise as well as his enormous sexual powers. As a big fan of 70s exploitation cinema made in Nippon, "Sword Of Justice" became an instant favorite of mine, and I was therefore more than eager to find the sequels, and full of anticipation when I finally stumbled over them recently. While this third "Hanzo" film is just not quite as brilliant as its predecessors it is definitely another great piece of cult-cinema that no lover of Japanese exploitation cinema can afford to miss. "Who's Got The Gold" is a bit tamer than the two foregoing Hanzo films, but it is just as brilliantly comical and crudely humorous, and immediately starts out fabulously odd: The film begins, when Hanzo's two assistants see a female ghost when fishing. Having always wanted to sleep with a ghost, Hanzo insists that his assistants lead him to the site of the occurrence... If that is not a promising beginning for an awesome film experience, I don't know what is. Shintaro Katsu, one of my personal favorite actors, is once again brilliant in the role of Hanzo, a role that seems to have been written specifically for him. Katsu IS Hanzo, the obstinate and fearless constable, who hates corruption and deliberately insults his superiors, and whose unique interrogation techniques include raping female suspects. The interrogated women than immediately fall for him, due to his sexual powers and enormous penis, which he trains in a rather grotesque routine ritual. I will not give away more about the plot in "Who's Got The Gold", but I can assure that it is as cool as it sounds. The supporting performances are also very good, and, as in the predecessors, there are plenty of hilariously eccentric characters. This is sadly the last film in the awesomely sleazy 'Hanzo' series. If they had made 20 sequels more, I would have happily watched them all! The entire Hanzo series is brilliant, and while this third part is a bit inferior compared to its predecessors, it is definitely a must-see for all lovers of cult-cinema! Oh how I wish they had made more sequels!


text:
Hoezeer ik ook genoten heb van de films met Hanzo de Scheermes, drie is beslist genoeg: 'Who's Got the Gold?', het laatste avontuur voor de Japanse politieman met het indrukwekkende pakket, is een vrij plezierige film van Pinku, maar biedt weinig nieuws in termen van ideeën, terwijl hij een grote stap terug doet voor wat betreft buitensporigheid.

De film begint met de verschijning van een vrouwelijke geest, en het ziet ernaar uit dat die het bovennatuurlijke gebied gaat verkennen, iets wat de serie in een interessante nieuwe richting had kunnen sturen; helaas, nadat de geest niets anders blijkt te zijn dan een Scooby-Doo-truc (opgevoed door een corrupte schatkistambtenaar die de mensen weg wil houden van het meer waar hij gestolen goud verstopt), neemt regisseur Yoshio Inoue er genoegen mee vertrouwde elementen uit de eerste twee films te recyclen, met als resultaat een nogal bedompte toestand.
Opnieuw staat Hanzo aan het hoofd van een onderzoek dat hem vereist om vrouwen te ondervragen door het gebruik van zijn machtige penis, zijn vijanden aan stukken te snijden en zijn superieuren te misbruiken. Onderweg krijgen we wilde orgieën, goedmoedige verkrachting (Hanzo dringt zich op aan vrouwen die uiteindelijk zijn eigenzinnigheid waarderen) en bloedige zwaardgevechten.
Als je de eerste twee films al hebt gezien en ze hebt gewaardeerd, kun je net zo goed naar deze aflevering kijken om de set compleet te maken, maar wees gewaarschuwd, dit is waarschijnlijk de minst bevredigende van allemaal.
6,5 van de 10, bij elkaar opgeteld 7 voor IMDb.

text_en:
As much as I have enjoyed the Hanzo the Razor movies, three is definitely enough: 'Who's Got The Gold?', the final adventure for the Japanese lawman with the impressive package, is a fairly enjoyable piece of Pinku cinema, but offers little new in terms of ideas whilst taking a big step backwards as far as outrageousness is concerned.

The film opens with the appearance of a female ghost, and looks as though it is going to explore supernatural territory, something which might have taken the series in an interesting new direction; unfortunately, after the spook turns out to be nothing but a Scooby Doo-style ruse (cooked up by a corrupt treasury official keen to keep people away from the lake where he is hiding stolen gold), director Yoshio Inoue is content to recycle familiar elements from the first two films, the result being a rather stale affair.

Once again, Hanzo heads an investigation that requires him to interrogate women through the use of his mighty penis, slice up his enemies, and abuse his superiors. On the way, we get wild orgies, good-natured rape (Hanzo forces himself on women who wind up appreciating his willfulness), and bloody sword-fights.

If you've already seen and appreciated the first two films, you might as well watch this instalment to complete the set, but be warned, this is probably the least satisfying one of them all.

6.5 out of 10, rounded up to 7 for IMDb.


text: Na de glorieuze periode van The Snare was het onwaarschijnlijk dat een nieuw uitje voor Hanzo beter zou zijn, en dit overtreft die verwachting niet, maar het is een mooie film en hij zit keurig tussen het leuke maar rommelige eerste hoofdstuk en het fantastische tweede in termen van kwaliteit en algemeen vermaak. Het scenario is van Yasuzo Masumura en vertoont enige overeenkomsten met The Snare, evenals de verwachte hilariteit van een Hanzo-film, maar de film brengt leuke kleine veranderingen aan in de formule door de door het karakter gedreven humor te versterken en de film een rustiger, reflectiever tintje te geven. De film begint met Hanzo's assistenten die bang zijn voor een geest, en zoals altijd besluit hij meteen dat hij vleselijke kennis van die geest nodig heeft. Het blijkt dat de geest dienst doet als bewaker voor een voorraadje gestolen munten, en daaruit ontvouwt zich een verhaal van diefstal, corruptie en woekerrente, met de verwachte gewelddadige en louche gevolgen. Shintaro Katsu is net zo geweldig als verwacht als Hanzo, hij komt moeiteloos over als een dodelijke vechter en een seksuele natuurkracht, hij is net zo goed op momenten dat hij humor kent en sympathiek, bijna een gewone heer in momenten van drama, het is een prachtig afgerond optreden vol sociaal bewustzijn en een ontroerende ondertoon van persoonlijke gevoelens. De verwachte komedie komt ook prima uit de verf, zijn momenten met 'Slang' Magobei zijn misschien wel de amusantste van de hele serie, terwijl zijn interacties met zijn bedienden net zo komisch zijn als altijd. Hoewel de film keurig overladen is met leuke momenten, een redelijke hoeveelheid actie en een beetje smerigheid, verliest hij iets door een relatief ingetogen aanpak. Er zijn schaduwen van beide vorige films, het plot, de snelheid en de scherpzinnigheid doen denken aan _De strik_, en als de film smerigheid nastreeft doet hij het heel goed, met een krachtig gehanteerde en ingrijpende eerste ondervragingssequentie. Maar regisseur Yoshio Inoue biedt ook potentieel smerige scènes op een meer experimentele manier, zoals in _Kenji Misumi's_ _Slang_. Het werk in Zwaard der Gerechtigheid is minder goed aangepakt, met gevolgen die soms heel prettig zijn, zoals met een man die een deuntje speelt op de koto, met close-ups van zijn vingers die aan de snaren plukken terwijl Hanzo zijn vrouw berijdt zonder dat hij het weet, en soms een beetje zwak, zoals met een orgie die wordt teruggebracht tot een psychedelische, vrije naaktheid, een werveling van bewegende ledematen die alleen maar verwarrend lijkt. De naaktheid en het bloedvergieten worden over het algemeen afgezwakt, wat jammer is, hoewel er een beetje van beide in zit, een sterkere aanpak zou beter hebben gewerkt, het is absoluut het soort film waarin ordinaire en ongebreidelde naaktheid en geweld het meest gepast zijn. Maar zelfs met minder op het gebied van de exploitatie is dit nog steeds een uiterst onderhoudend werkje, de voorspelbare momenten worden met aplomb geschapen en er is meer dan genoeg intrige en opwinding, zelfs een paar effectieve verrassingen. Het is eigenlijk een film voor de fans, die het werk afdraait dat in de vorige afleveringen is opgenomen en er op een prettige, zij het niet spectaculaire, manier mee werkt. Alles bij elkaar een bijna geheel aangenaam, zij het enigszins gebrekkig, einde van een verrukkelijke trilogie, de op een na beste en de moeite waard om op te letten voor enthousiastelingen van dat soort dingen.

text_en: After the glories of The Snare, it was unlikely that a further outing for Hanzo would be able to do any better, and this doesn't breach that expectation, but it is a fine film and sits neatly in between the fun but messy first chapter and the terrific second in terms of quality and general entertainment. The screenplay comes from Yasuzo Masumura and has some parallels with The Snare, as well as the expected hi-jinks of a Hanzo film, but the film rings nice little changes on the formula by amping up the character driven humour as well as giving the film a quieter, reflective edge. The film opens with Hanzos assistants scared by a ghost, and typically he decides straight away that he needs to have carnal knowledge of this ghost. It turns out that the ghost is serving as a guard for a stash of stolen coins and from this set-up unfolds a story of theft, corruption and usury, with expected violent and sleazy results. Shintaro Katsu is terrific as expected as Hanzo, coming across effortlessly as a deadly fighter and sexual force of nature, he is equally good in the moments of knowing humour and likable, almost an ordinary gentleman in moments of drama, it is a beautifully rounded performance filled with social conscience and a touching edge of personal feeling. The expected comedy comes off fine as well, his moments with "Snake" Magobei are perhaps the most amusing of the series whilst his interactions with his servants are kookily entertaining as ever. Though neatly laden throughout with nice moments, a fair amount of action and a little sleaze, the film does lose a little from a relatively restrained approach. There are shades of both prior films, the plotting, pace and smarts recall The Snare and when the film aims for sleaze it does very well, with a potently handled and impactful early interrogation sequence. Equally though, director Yoshio Inoue presents potentially sleazy scenes in a more experimental way as per Kenji Misumi's less well handled work in Sword Of Justice, with consequences sometimes very nice, as with a man playing a tune on the koto, with close ups of his fingers plucking at the strings as unbeknownest to him Hanzo ploughs his wife, and sometimes a bit weak, as with an orgy that is reduced to a nudity free psychedelic whirl of limbs in motion that just looks confusing. The nudity and bloodshed is generally downplayed which is a pity, though there is a little of both a stronger approach would have worked better, it is definitely the sort of film where trashy and unrestrained nudity and violence are most appropriate. But even with less in the way of exploitative goods this is still thoroughly entertaining stuff, the predictable moments are wrought with aplomb and there is more than enough intrigue and excitement, even some effective surprises to go around. Its a film for the fans really, playing off the work laid down in the previous instalments and working sweetly if not spectacularly with it. Altogether a near wholly pleasurable if mildly flawed end to a delightful trilogy, the second best of them and well worth a watch for enthusiasts of such things.


text:
Shintarafter Katsu, die de blinde zwaardvechter 'Zatoichi' speelde in een totaal van 27 films, besluit de Hanzo-trilogie met deze uitstekende film waarin hij de liefde kan bedrijven met een geest, Mako Midori (Het Blinde Beest).
De grote stok, die vaak wordt gebruikt in het streven naar gerechtigheid, wordt voorgoed opgeborgen.
Katsu was zijn gebruikelijke onbeschaamde zelf terwijl hij degenen achtervolgde die uit de schatkist stalen om woekerbedragen te lenen aan degenen die het zich niet konden veroorloven te betalen.
De gebruikelijke verbazingwekkende zwaardkunsten van de grote kerel waren aanwezig, samen met het bloed.
Ik zal hem missen.

text_en:
Shintarô Katsu, who played the blind swordsman "Zatoichi" in a total of 27 movies, ends the Hanzo trilogy with this excellent film in which he gets to make love to a ghost, Mako Midori (Blind Beast).

The big stick, used often in the pursuit of justice, is retired forever.

Katsu was his usual impudent self as he pursued those who would steal from the treasury to lend at usurious amounts to those who could not afford to pay.

The usual amazing swordplay and skill of the big guy was present, along with the blood.

I'm going to miss him.


text: Wie heeft het goud gekregen? is (ongelukkigerwijs) de laatste van de HANZO DE RAZOR-films, met Shintaro Katsu als de titelfiguur <0xE2><0x80><0x93> de vaardige en gezag afdwingende samoerai-officier met het veelzijdige wapenarsenaal, met de 'unieke' techniek om bekentenissen los te krijgen uit onwillige vrouwelijke informanten, tot ze 'de bonen opscheppen' en smeken om meer...<br />Deze passage begint met Hanzo die een vrouw 'ontmaskert' die als geest verschijnt om een meer te bewaken dat gevuld is met bamboestammen gevuld met goud dat van het ministerie van Financiën is gestolen. Dit leidt tot Hanzo die een woekerpraktijken ontdekt en een orgie die geleid wordt door een blinde monnik. De vereiste zwaardgevechten en verkrachting/verhoor volgen <0xE2><0x80><0x93> en eindigen in een fatsoenlijk einde voor deze vreemde trilogie van films. Niet zo sterk en leuk als _The Snare_ (deel 2 van de serie...), maar nog steeds geweldig voor fans van samoerai-shit en Japanse pinky-films.

text_en:
WHO'S GOT THE GOLD? is (unfortunately) the last of the HANZO THE RAZOR films, starring Shintaro Katsu as the title character - the multi-weapon proficient, authority-bucking samurai officer with the "unique" technique of raping confessions out of unwilling female informants until they "spill the beans" and beg for more...

This entry starts with Hanzo "uncovering" a woman who poses as a ghost to guard a lake that's filled with bamboo trunks filled with gold stolen from the Treasury. This leads to Hanzo discovering a loan-sharking scheme and an orgy ring run by a blind monk. The requisite swordplay and rape/interrogation ensue - finalizing in a decent ending for this strange trilogy of films.

Not quite as strong and enjoyable as THE SNARE (part 2 of the series...), but still great for fans of samurai sleaze and Japanese pinky-style films. 8/10


text: De derde en laatste aflevering van 'Hanzo het scheermes' is de meest concrete van allemaal. De 'training' is zelfs al in de eerste vijf minuten van de film voltooid. Niet voor iedereen, want in deze film wordt gedetailleerd ingegaan op Hanzo's onderzoek naar woekerpraktijken die wordt uitgevoerd door een orde van blinde monniken. Er wordt ook een historische opmerking gemaakt over de trotse weigering van het oude Japan om westerse technologie in te zetten. Waar de eerste Hanzo-film alleen maar een grappige en bloederige rit was met weinig verband met de plot, weet 'Hanzo 3: Who's Got the Gold' alles met elkaar in verband te brengen, en uiteindelijk komt het allemaal op zijn pootjes terecht. Absoluut de perfecte finale. O ja, Hanzo heeft nog steeds veel seks, en dan...' Er is een hoop nodeloos bloedvergieten en geweld (het is per slot van rekening Hanzo het Scheermes).

text_en: The third, and final installment of "Hanzo the Razor" is the most concrete of them all. The "training" even gets completed within the first five minutes of the film. Not for everyone, this film details Hanzo's investigation of loan sharking being performed by an order of blind monks. It also makes a historical comment on the prideful refusal of old Japan to incorporate Western technology. Where the first Hanzo film was just a funny and gory ride with little connection to it's plot, "Hanzo 3: Who's Got the Gold" manages to connect everything, and brings it all home in the end. Definitely the perfect finale. Oh yeah, Hanzo still has a lot of sex, and there's a lot of needless blood and violence (it *is* Hanzo the Razor after all).


text: Resident Evil: code veronica is een geweldig goed gemaakt videospel, het heeft geweldige graphics, zeer comfortabele bediening, een geweldige verhaallijn en veel plezier. De verhaallijn hiervan is dat Claire Redfield naar een eiland wordt gebracht omdat ze zich op het terrein van Umbrella heeft begeven, en in het hoofdlab een ravage aanricht terwijl ze op zoek is naar haar broer. De graphics van code veronica zijn erg goed, het vuur- en regeneffect ziet er geweldig uit. De bediening is comfortabel, maar het knopenpatroon past niet bij de Dreamcast-bediening, waardoor je er moeilijk aan kunt wennen. Het is nog steeds leuk om door een of andere griezelige plek te gaan en zombies overhoop te schieten. Code: veronica heeft ook een beetje 'Romantiek' tussen de twee hoofdpersonen. Je kunt ook spelen als Chris Redfield, uit Resident Evil 1. Het geluid in dit spel is bijvoorbeeld beter dan ooit, ook al heb ik een hekel aan het nieuwe onderdeel: 'Als de reuzenspinnen kruipen, maken hun poten een verontrustend huppelend geluid, en de geweren klinken een stuk realistischer.' Geweldige graphics, een geweldig verhaal, comfortabele besturing en realistische geluiden maken Resident Evil Code: Veronica tot een absolute favoriet. Ik geef het een tien.

text_en: Resident Evil:code veronica is a great well made video game,it has great graphics,very comfortable controls,a great storyline and high fun factor.The storyline to this is Claire Redfield gets taken to an island for trespassing on Umbrella grounds,and reaking havoc at they're main lab while looking for her brother.Code veronica's graphics are very good,the fire and rain effects are great looking.The controls are comfy,but the button pattern doesnt fit the Dreamcast control,makeing it hard to get used to.Its still fun going around some wierd disturbing place,shooting the guts out of zombies.Code:veronica also has a little bit of "Romance" between the two main characters.You also get to play as Chris Redfield,from Resident Evil 1.The sound in this game is better than ever,for example,even though I hate the new feature,When the giant spiders crawl,they're feet make a disturbing scampering sound,and the guns sound alot more realistic.Great graphics,outstanding story,comfy controls,and realistic sound makes Resident Evil Code:Veronica a definite loved. I give it a 10 out of 10.


text: Dit is een van de beste games uit de serie, en hij staat hoog op de lijst met Resident Evil 3: Nemesis (Of Biohazard: Last Escape) De game heeft een heel goede verhaallijn waarin je als Claire Redfield op zoek gaat naar haar broer, Chris Redfield (die je waarschijnlijk kent uit de oorspronkelijke Resident Evil). Hij is net zo eng als de andere Resident Evils en bevat veel meer cutscenes.<br />**Mijn cijfer** : uit *** Stars (gebaseerd op vergelijking met andere games)

text_en:
This is one of the best of the series, ranking up there with Resident Evil 3: Nemesis (Or Biohazard: Last Escape) The game has a very good storyline in which you play as Claire Redfield in the search for her brother,Chris Redfield (Whom you probably know from the original Resident Evil) It is as scary as the other Resident Evil, and contains alot more cutscenes.

My Rating: **** out of ***** Stars (Rating based on comparison to other videogames)


text: Een van de meest angstaanjagende spelervaringen die je ooit zult meemaken, waarbij je het licht naast je bed aan zult laten. Fantastische verhaallijn met een romantische, afgrijselijke en ironische plot. Fans van het oorspronkelijke Resident Evil zullen verrast worden door een terugkerende figuur! Om nog maar te zwijgen van het feit dat het stemgeluid drastisch is verbeterd ten opzichte van de vorige serie. Mis het beste van de serie niet.

text_en: One of the most frightening game experiences ever that will make you keep the lights on next to your bed. Great storyline with a romantic, horrific, and ironic plot. Fans of the original Resident Evil will be in for a surprise of a returning character! Not to mention that the voice-acting have drastically improved over the previous of the series. Don't miss out on the best of the series.


text: Ik kan gewoon niet geloven dat deze games zoveel beter kunnen worden, maar dat is wel zo. Helaas moest ik een Dreamcast huren om het spel te spelen, maar ook al heb ik hem verslagen, ik kan niet wachten om hem voor PS2 te kopen. Dit is de enige serie games die ik allemaal moet bezitten, ook al heb ik ze vele malen verslagen. Ik hoop dat ze nooit ophouden met dit soort games te maken, ook al moet de serie eindigen.

text_en: I just can't believe that these games can get so much better, but they do. Unfortunately I had to rent a Dreamcast to play it, but even though I did beat it I can't wait to buy it for PS2. This is the only series of games that I must own all of them even if I have beaten them many times over. I hope they never stop making this type of game even if the series must come to an end.


text: Dit spel steekt er tot nu toe bovenuit. Ik had de eer om het mijne te spelen op de PS2, dus de graphics waren echt goed. De acteerprestaties waren boven de maat. Het moeilijkheidsniveau is precies goed. Volgens mij moet Wesker de beste karakters in de RE-serie zijn. Het verhaal verbaasde me en nam veel verschillende wendingen die ik niet had verwacht. De enige score die dit spel verdient is geweldig.

text_en: This game ranks above all so far. I had the honor of playing mine on PS2 so the graphics were really good. The voice acting was above standard. The difficulty level is just right. Wesker has to be the best characters in the RE series in my opinion. The story amazed me and took many different twist that I wasn't expecting. The only rating this game deserves is great.


text:
Ik heb onlangs de zeer onderschatte _Droomcast_ gekocht en ben naar de stad gegaan om een paar spelletjes te zoeken waar ik ze op kan gebruiken. Ik heb Soul Calibur (Een klassieker) gekocht en toen ben ik overgestapt op het domein van Resident Evil Code Veronica. Ik heb Resident Evil 1 & 2, en ik heb Res Evil 3 keer gespeeld, en ik ben van alle 3 keer onder de indruk geweest, vooral van nr. 1 die in de geschiedenis moet verdwijnen omdat hij een klassieker heeft.
Maar geen ervan komt ook maar in de buurt van de droompoging van het Briljante Gordelspel. Als het alleen maar is om een droom voor dit spel te kopen, dan is het elk moment van je tijd en moeite waard, ik ben nog nooit zo in de ban geweest van een computerspelletje als nu.
Hoe dan ook, het verhaal gaat door vanaf het tweede verhaal, waarin Claire Redfield op zoek gaat naar haar broer (Chris, uit het eerste verhaal), die wordt vermist als gevolg van de samenzwering van de gevreesde paraplu-maatschappij. Er is weinig bekend over deze maatschappij, behalve het feit dat jij ze 3 keer hebt vernietigd in de vorige verhalen.
Dus om Claire te helpen, met de assistent van superknul Steve, moet je de waarheid over de werkelijke verblijfplaats van je broer ontrafelen. De 2e cd stelt je in staat om Chris in de hand te houden, tenminste als je zover kunt komen zonder de kamer uit te rennen van angst.
De beheersing is heel gehaaid en de bewegingen van de personages zijn schitterend realistisch, als het personage gevaar opmerkt, kijkt hij/zij in de richting waar het vandaan komt. PURE GENIUS!
Over het geheel genomen heb ik dit spel 10/10 gegeven omdat het gewoon het spel van het jaar is, het spel van het decennium en het beste spel ter wereld, volstop! Alsjeblieft, koop dit spel zo snel mogelijk.

text_en:
I recently purchassed the very underrated Dreamcast and went off into town to find some games to use them on. I bought Soul Calibur (A classic) and then i stepped across the domain of Resident Evil Code Veronica. I have Resident Evil 1 & 2, and have played Res Evil 3 numerous occasions, and i have been impressed with all of them, especially no.1 which has to go down in history has a classic.

But none of them 3 come anywhere near to the dreamcast attempt of Brilliant Gory Gameplay. If its just for the sake of buying a dreamcast for this game it is worth every moment of your time and effort, ive never been so enthralled over a computer game in the way this has enthralled me.

Anyway, the story carrys on from the 2nd story in which Claire Redfield searches for her Brother (Chris - from the 1st story), who is presumed missing under the conspiracy of the dreaded umbrella corporation. Little is known about this corporation except the fact that you though you destroyed them 3 times in the previous storys.

So aiding Claire, with the assistant of super brat Steve, u must unlock the truth of the real location of your brother. The 2nd CD enables you to control Chris, thats if you manage to get that far without running out of the room in fear.

The control are very slick and the movement of the characters are magnificently realistic, when the character notices danger, he/she faces the direction it is coming from. PURE GENIUS!!

Overall i gave this game 10/10 because it is simply the game of the year, game of the decade and the best game in the world full stop!!. Please purchase this game as soon as possible.


text: In een tijd in onze cultuur waarin de werkelijkheid als verhaal wordt gepresenteerd als een overweldigende fictie zoals we die kennen van het kleine en grote doek, is 'Apart From That' een film die momenten uit het echte leven laat zien die eerlijker, frisser en vernieuwender aanvoelen dan ik ooit eerder heb gezien. De gebruikelijke lepel-voederconventies zijn in deze film afwezig, zodat er een tevreden publiek overblijft dat kan toekijken hoe deze echte levensmomenten de een na de ander over het doek sijpelen. Terwijl we naar de film kijken, en zelfs tijdens de contemplatie, is het moeilijk te geloven dat deze verbazingwekkende optredens in feite optredens zijn. Elk moment met de grote groep acteurs voelde aan alsof de waarheid in hun gewone leven werd onthuld. Toch voelt 'Apart From That' niet aan als een documentaire of reality-tv, maar overstijgt het in plaats daarvan een eigen categorie, met zijn unieke cinematografie en richting. Ik verheug me erop om deze nieuwe categorie van verhalen vertellen verder te zien met andere films van de regisseurs Jennifer Shainin en Randy Walker.<br />Deze film moet worden gezien.

text_en:
At a time in our culture where reality exposed as narrative is overpowering fiction as we know it on the small and big screen, "Apart From That" is a film that exposes real life moments that feel more honest, fresh and innovative in there presentation than I have ever seen before. The usual spoon feeding conventions are non existent in this film, leaving a content audience to sit and watch these real life moments trickle one after the other on the screen. While watching the movie, and even upon post contemplation, it is hard to believe that these amazing performances where actually that, performances. Every moment with the large cast of actors felt like the truth being exposed in their daily usual lives. Even so, "Apart From That" does not feel like a documentary or reality television, but instead transcends into a category of its own, with its unique cinematography and direction. I look forward to watching this new category of storytelling continue with other films by directors Jennifer Shainin and Randy Walker.

This movie must be seen.


text: Dit was mijn laatste dag op het festival, en ik was blij dat ik nog een paar dagen was gebleven. Poëtisch, ontroerend, en verrassend genoeg ook grappig, op zijn eigen, vreemde manier. Het komt maar zelden voor dat regisseurs in deze stijl werken, die in een hyperrealistische wereld de ware vreemdheid en humor weten te vinden zonder de indruk te wekken kostbaar te zijn of het evenwicht te verstoren. Die in staat zijn om zowel improviserend als volledig beheerst te lijken. Ik aarzel om vergelijkingen te maken, want deze filmmakers hebben hun invloeden echt verwerkt (Cassavetes, Malick, Loach, Altman... de gebruikelijke verdachten) en hun eigen unieke stijl gevonden, maar als je van moderne regisseurs in deze traditie houdt (Lynne Ramsay, David Gordon Greene), staat je een echte verrassing te wachten. Dit is een geweldige film en ik hoop dat meer mensen hem te zien krijgen. Als deze film op een festival in uw stad wordt vertoond, ga dan! Ga dan!

text_en: Saw this my last day at the festival, and was glad I stuck around that extra couple of days. Poetic, moving, and most surprisingly, funny, in it's own strange way. It's so rare to see directors working in this style who are able to find true strangeness and humor in a hyper-realistic world, without seeming precious, or upsetting the balance. Manages to seem both improvised, yet completely controlled. It I hesitate to make comparisons, because these filmmakers have really digested their influences (Cassavetes, Malick, Loach, Altman...the usual suspects) and found their own unique style, but if you like modern directors in this tradition (Lynne Ramsay, David Gordon Greene), you're in for a real treat. This is a wonderful film, and I hope more people get to see it. If this film plays in a festival in your city, go! go! go!


text: Een uitstekende film over de stromingen in het leven van een multi-etnische mengelmoes van niet zo gewone mensen in het landelijke noordwesten van de Stille Oceaan. Een goede regie en een goed scenario, vooral de optredens van Kwami Taha en Dan Stowe. Interessant is dat deze film in hetzelfde jaar is gemaakt als de zeer succesvolle 'Crash', geschreven en geregisseerd door Paul Haggis. Het tempo van de actie is misschien niet zo hoog als in het stedelijke Los Angeles, en de personages lijken elkaar misschien beter te kennen in 'Apart From That', maar de persoonlijke relaties van de personages zijn even gebrekkig en verward en hun verhalen zijn even aangrijpend als die in 'Crash'. Dit is een film die je moet zien. Fans van Jim Jarmusch en John Cassavetes zullen deze film ook mooi vinden.

text_en: An excellent film depicting the cross currents in the lives of a multi-ethnic mix of not so ordinary people in the rural Pacific Northwest. Solid directing and writing along with fine acting, especially the performances by Kwami Taha and Dan Stowe. Interestingly, this film was made in the same year as the highly successful "Crash," written and directed by Paul Haggis. The pace of the action may not be as frantic as that in urban Los Angeles, and the characters may seem to be better acquainted with each other in "Apart From That," but the personal relationships of the characters are as flawed and troubled and their stories as resonant as any of those in "Crash." For those viewers who appreciated "Crash" this is a must see film. Also, fans of Jim Jarmusch and John Cassavetes will like this movie.


text:
De jongedame heet Bonnie (Polay). Ze is aantrekkelijk, leidt blijkbaar een behoorlijk fatsoenlijk leven, maar is plotseling op onverklaarbare wijze uit haar huis en haar leven weggerukt door de Boze Boeman en de Diversen en de Slechte Boze Heksenmannen. Nu heeft ze geen idee wat er in godsnaam aan de hand is, alleen dat een stelletje tot de tanden bewapende mensen haar kennelijk dood willen... en dat ze zal sterven zonder te weten waarom.
God, ik hoor dat gejammer de hele tijd. Nu de inhoud zo goedkoop te produceren is en mensen hun eigen films/boeken/comics/organen kunnen maken, zal er niemand zijn om ervoor te zorgen dat er een kwaliteitsnorm komt! We zullen verzuipen in rotzooi! De enige mensen die echt denken dat dit mensen zijn die de laatste tijd geen film hebben gezien of een boek hebben gelezen <0xE2><0x80><0x93> omdat we al een dode man in de stront laten drijven. Het zijn mensen als Ferrari en Rodriguez die deze onwetende zo-en-zo's voorliegen door r8k op tafel te gooien en... nou ja, ik zou zeggen dat het een betere actiefilm is dan alles wat je dit jaar in de bioscoop hebt gezien... maar je hebt dit jaar geen enkele actiefilm in de bioscoop gezien. Ik heb de kassa gezien. Jullie blijven in drommen weg. Jullie zouden er beter aan doen hier een exemplaar van te bemachtigen, je twintig minuten te laten vermaken en verder te gaan met je leven.
Het is puur amusement. Je gaat naar binnen, net als Bonnie, met een heleboel vragen en waar het allemaal op uitdraait is vaag. De hele vertoning is al eerder op meerdere manieren uitgevoerd, maar niet in zo'n samengebalde hoeveelheid tijd en niet zonder zulke geconcentreerde, smakelijke schietpartijen. Je bent hier voor de sfeer, het mysterie en de wapens. Dat is het <0xE2><0x80><0x93> dat is alles wat de filmmakers beloven, en ze komen hun beloften na.
Het verwarmt de donkere krochten van mijn hart bij de gedachte dat dit met zo'n budget is gemaakt. We krijgen hier in de buurt een flink aantal in eigen beheer gemaakte films te zien, maar we zien zelden zoiets gepolijsts als deze korte film, en we hebben er nog nooit een gezien in het actiegenre die er zo goed uitzag. Verdomme, je zou die twee kerels MI: 3 kunnen geven en dan zou ik er misschien wel naar gaan kijken. De Bond-franchise. Verdomme, wat dan ook. Nee, eigenlijk nog beter: ik zou graag zien dat die kerels zelf een film maken en uit de buurt van Hollywood blijven. Wat er ook aan de hand is met de filmindustrie, het is ongetwijfeld besmettelijk.
De beste indie die we in lange tijd hebben gezien en de meest effectieve indie-telefoonkaart die we ooit hebben gezien. De dvd is nie20 en heeft extra's in de reet. Neem je filmkaartjesbudget en zet het in de richting hiervan.

text_en:
The young lady's name is Bonnie (Polay). She's attractive, is apparently living a pretty decent life, but all of a sudden is inexplicably snatched from her home and life by Evil Dude and the Various and Sundry Evil Henchmen. Now she has no idea what the hell is going on, only that a bunch of armed-to-the-teeth people apparently want her dead...and she's going to die not even knowing why.

God, I hear the whining all the time. Now that content is so cheap to produce and people can create their own movies/books/comics/internal organs, there's going to be nobody to ensure that there's a standard of quality! We're going to be drowning in crap! The only people who actually think this are people who haven't watched any movies or read any books recently-- because we're already doing a dead man's float in crap. It's folks like Ferrari and Rodriguez who put the lie to these ignorant so-and-sos by throwing $8K on the table and making...well, what I would say is a better action flick than anything you've seen in cinemas this year...but you haven't seen any action flicks in the cinema this year. I've seen the box office. You're staying away in droves. You would do better to snag a copy of this, spend twenty minutes being entertained, and get on with your lives.

It's sheer entertainment. You enter, like Bonnie, with a lot of questions and where the whole thing ends up is nebulous. The whole conceit has been done before in multiple ways but not in such a compressed amount of time and not without such concentrated tasty gunplay. You're there for the atmosphere, the mystery, and the guns. That's it--that's all the filmmakers promise, and they deliver.

It warms the black pits of my heart to think this was made on such a budget. We get passed a goodly number of indie films around here, but seldom do we see anything as polished as this short is, and we've never seen one done in the action genre that looked this good. Hell, you could hand these two guys MI: 3 and it might draw me into watch it. The Bond franchise. Hell, anything. No, in fact, better yet: I'd like to see these guys make a feature on their own and stay the hell away from Hollywood. Whatever's out there killing the movie industry is no doubt infectious.

Best indie we've seen in a while and the most effective indie calling card we've ever seen. The DVD's $20 and has bonus features out the ass. Go take your movie ticket budget and put it towards this instead.


text:
Als lowbudgetbedrijf waarin de filmmakers zelf de dvd's produceren en distribueren, moeten we misschien niet te veel verwachten van Broken in dvd-vorm. Maar wat het meest opvalt aan deze hele prestatie is het feit dat deze uitgave genoeg extra's heeft om een James Cameron-dvd te overtreffen en een uitgesproken fraaie presentatie heeft.
Met betrekking tot het laatste is de enige grote tekortkoming dat Broken een niet-anamorfische overdracht heeft. Anders krijgen we de film in zijn oorspronkelijke 1,85:1-verhouding, die geen technische gebreken vertoont en er zo'n beetje uitziet zoals je zou mogen verwachten. Sterker nog, gezien de hand van Ferrari bij het in elkaar zetten van deze schijf kun je zo'n feit wel zo'n beetje garanderen. Dat geldt ook voor de soundtrack. Hier krijgen we zowel DD2.0 als DD5.1 mixen voorgeschoteld, en hoewel ik niet zeker weet welke van de twee als 'origineel' moet worden beschouwd, is het feit dat Ferrari bij beide betrokken was geen reden om ze als inferieur te beschouwen. Hoewel de DD5.1 misschien een sfeervoller kijkplezier biedt vanwege de manier waarop hij de score gebruikt, zijn beide even mooi en vrij van technische gebreken.
Wat de extra's betreft, die worden door de disk volledig overschaduwd. Kijk maar eens naar het vakje rechts van het scherm, dan zie je talloze commentaren, stapels foto's en diverse galerieën. Gezien de manier waarop alles in piepkleine brokjes is opgedeeld in plaats van dat er een lange documentaire van is gemaakt, valt er eigenlijk weinig te bespreken. Het 'Anatomie van een Stunt'-onderwerp bijvoorbeeld, is precies wat het beweert te zijn, en hetzelfde geldt voor de rest van de stukken. Als zodanig krijgen we een redelijk volledig beeld van de preproductie, de productie en de naproductie van Brokens stukken. En hoewel het misschien te verkiezen was om ze in een makkelijker te verteren 'productie' te vinden, krijgen we op deze manier wel gemakkelijk toegang tot elk bijzonder stuk dat we maar willen zien.
Van de verschillende stukken zijn het dus misschien alleen de commentaren die enige discussie behoeven. Aan de andere kant is er ook nog...' Er is ook een voorspelbare sfeer in de chats. De chat over de acteurs is overdreven grappig en neemt de film niet al te serieus. De auto's van Ferrari zijn ongelooflijk enthousiast over de hele zaak. En de technische chats zijn, nou ja, extreem technisch. Natuurlijk krijgen we ook een soort kruising met wat elders op de disks te zien is, maar na slechts 19 minuten is geen van deze chats meer welkom. Al met al een mooi extraatje.

text_en:
As a low budget enterprise in which the filmmakers themselves are manufacturing and distributing the DVDs themselves, we perhaps shouldn't expect too much from Broken in disc form. And yet what's most remarkable about this whole achievement is the fact that this release comes with enough extras to shame a James Cameron DVD and a decidedly fine presentation.

With regards to the latter, the only major flaw is that Broken comes with a non-anamorphic transfer. Otherwise we get the film in its original 1.85:1 ratio, demonstrating no technical flaws and looking pretty much as should be expected. Indeed, given Ferrari's hands on approach in putting this disc together you can pretty much guarantee such a fact.

The same is also true of the soundtrack. Here we are offered both DD2.0 and DD5.1 mixes and whilst I'm uncertain as to which should be deemed the "original", the fact that Ferrari had an involvement in both means neither should be considered as inferior. Indeed, though the DD5.1 may offer a more atmosphere viewing experience owing to the manner in which it utilizes the score, both are equally fine and free of technical flaws.

As for extras the disc is positively overwhelmed by them. Take a look at the sidebar on the right of the screen and you'll notice numerous commentaries, loads of featurettes and various galleries. Indeed, given the manner in which everything has been broken down into minute chunks rather than compiled into a lengthy documentary, there really is little to discuss. The 'Anatomy of a Stunt' featurette, for example, is exactly what it claims to be, and the same goes for the rest of pieces. As such we get coverage on pretty much ever aspect of Broken's pre-production, production and post-production. And whilst it may have been preferable to find them in a more easily digestible overall 'making of', in this manner we do get easy access to whatever special feature we may wish to view.

Of the various pieces, then, it is perhaps only the commentaries which need any kind of discussion. Then again, there's also a predictable air to each of the chat tracks. The one involving the actors is overly jokey and doesn't take the film too seriously. Ferrari's pieces are incredibly enthusiastic about the whole thing. And the technical ones are, well, extremely technical. Of course, we also get some crossover with what's been covered elsewhere on the discs, but at only 19 minutes none of these pieces outstay their welcome. Indeed, all in all, a fine extras package.


text:
In mijn werk word ik af en toe benaderd door onafhankelijke filmmakers die hun film in de publiciteit proberen te brengen. Als ik de kans krijg, kijk ik naar die lowbudgetfilms, en vaak doen ze me denken dat de toekomst van Hollywood naar de knoppen is. Maar af en toe is er een film die voortkomt uit pure passie en verlangen, alsof hij is gemaakt om de filmindustrie eraan te herinneren dat goede films nog steeds mogelijk zijn. De korte film B R O K E N, geregisseerd door Alex Ferrari, is een oprechte verrassing en de moeite van een tweede blik waard. Een jonge vrouw (Samantha Jane Polay) wordt wakker uit een droom waarin ze een schot hoort en wordt vervolgens uit haar huis ontvoerd. Als ze wakker wordt, wordt ze omringd door een groep huurmoordenaars die eruitzien alsof ze thuishoren in een stripverhaal. Deze gemene kerels en meisjes zijn groter dan het leven zelf. Ze zijn allemaal gewapend met messen en pistolen. Er is geen uitweg. De clou van het verhaal is dat het, ondanks het feit dat het een lowbudgetfilm is, helemaal niet zo gaat. Vanaf het allereerste begin heb je het gevoel dat _Break K E N_ is opgenomen, geregisseerd en geproduceerd door professionals. Het ziet eruit als iets wat Quentin Tarantino op zijn vrije dag zou kunnen hebben gedaan toen hij met de gebroeders Wachowski aan het jammen was. De film is scherp en cool, ziet er goed uit en voelt als iets groots.
De acteerprestaties zijn veel beter dan ik gewoonlijk in deze kleinere films zie. Polay en Paul Gordon (die de hoofdmoordenaar speelt, Duncan) zijn goed gekozen. Als twee van de weinige sprekende rollen in de film is het aan hen om de film te dragen. Geen special effects, hoe goed ook, zouden dit slechte acteerwerk hebben kunnen voorkomen. Gelukkig slaagt Polay erin om echte angst over te brengen en slaagt Gordon erin om als een echte psychopaat over te komen. Sommige van de beperktere rollen lijken vervuld te worden door mindere goden, maar dat is nauwelijks te zien.
Het nadeel van _BROK E N_ is dat het maar 20 minuten duurt. Het verhaal eindigt met een Twilight Zone-achtige draai die een beetje gekunsteld lijkt en nauwelijks subtiel is. Toen ik ernaar keek, had ik het gevoel dat ik een soort openbaring zou krijgen, maar ik had alleen het gevoel dat het veel alledaagser was dan ik had gehoopt. De film doet erg zijn best om een van die puzzels te zijn waarbij het publiek urenlang in de plaatselijke koffieshop zit te praten, maar het komt onbevredigend over. Ik blijf maar denken dat dit de eerste 20 minuten van een langere film zijn.
MIJN RATING: 8 van de 10.

text_en:
In my line of work, I occasionally get contacted by independent filmmakers who are trying to publicize their film. When I can, I take a look at these low-budget films and often they make me think that the future of Hollywood is going to the dogs. Once in a while, though, there is a film that is born of pure passion and desire, as if created for the purpose of reminding the film industry that good movies are still possible. The short film B R O K E N, directed by Alex Ferrari, is a genuine surprise and worth a second look.

Clocking in at a scant 20 minutes, B R O K E N tries to tell a compelling (but surreal) story with almost no back story. The audience is plopped down in the middle of the action with no clue as to what is happening. A young woman (Samantha Jane Polay) awakens from a dream to hear a gunshot and is subsequently abducted from her home. When she awakes, she is surrounded by a group of mercenary thugs that look like they would be at home in a comic book. These nasty guys and girls are larger than life. They are all guns and knives. There is no way out.

The kicker here is that, despite being a low budget film it doesn't play like one. From the very beginning, the feeling is that B R O K E N has been shot, edited, and produced by professionals. It looks like something Quentin Tarantino might have done on his day off when he was jamming with the Wachowski brothers. The film is sharp and cool, it looks good and it feels like something big.

The acting is much better than I usually see in these smaller films. Polay and Paul Gordon (who plays the head killer, Duncan) were well chosen. As two of the few speaking roles in the film, it is up to them to carry the film. No special effects, no matter how good, would have saved this film from bad acting. Thankfully, Polay manages to convey true fear and Gordon manages to come off as a real psycho. Some of the more limited roles seem to be filled by lesser talent, but it hardly shows.

The downside to B R O K E N is that it's only 20 minutes long. The story ends with a Twilight Zone twist that seems a bit contrived and is hardly subtle. Watching it, I felt like I was supposed to have some epiphany, but there was only a feeling that it was much more mundane than I had hoped it would be. The film tries hard to be one of those puzzles that leaves audiences talking for hours at the local coffee shop, but it comes off as unsatisfying. I keep thinking that this is the first 20 minutes of a longer film.

MY RATING: 8 out of 10.


text:
Een onafhankelijke film kan nu gezien worden als een filmkunstwerk en als een videoreportage. Gebroken, en agressief gereproduceerd, twintig minuten te kort voor stijl en enthousiasme. Maar is het goed als film, of werkt het alleen als demo? Aha, daar zit'm de kneep.
Gebroken is het verhaal van Bonnie Clayton, die op een nacht uit een steeds terugkerende nachtmerrie wordt gewekt door 'een sadistische vreemdeling en zijn kleurrijke entourage' (citaat uit de videodoos). Aangezien ze gevangen wordt gehouden, wordt het duidelijk dat haar ontvoerders dingen over haar weten die ze zelf niet eens wist. Terwijl ze haar ondervragen, baant een in het zwart geklede soldaat zich met geweld een weg naar hun schuilplaats in een poging haar te redden. Er ontstaat chaos.
Gelukkig voor ons lijkt regisseur Alex Ferrari te weten waar hij mee bezig is, of in elk geval is hij er heel goed in om te doen alsof. _Broken_ lijdt niet aan een gebrek aan visuele flair, wat bijzonder prijzenswaardig is gezien het budget en de onervarenheid van alle betrokkenen. Waar het wel aan lijdt, is een zwak en min of meer afgeleid schrift. _Think Long Kiss Goodnight meets The Matrix_, geschreven na het lezen van _Fight Club_, tien minuten later. Het goede nieuws voor Ferrari en producent/schrijver Jorge Rodriguez is dat de verhaalelementen gemakkelijk genegeerd kunnen worden vanwege de massa's snoep die te zien zijn. Is de plot echt zo belangrijk in een korte film van twintig minuten om de technische vaardigheden van de makers tentoon te spreiden? Nee, niet echt.
Hoewel het niet eerlijk van me zou zijn om negatieve aspecten over het hoofd te zien in het licht van het budget en de lengte van de film. _Broken_ is geen klassieker. Het grootste probleem was dat het eigenlijk beter zou hebben gewerkt als het een volledige film was geweest. De uiteindelijke'verdraaiing' krijgt niet genoeg tijd om schokkend te zijn. Als Ferrari de tijd kreeg om de film te vertragen als dat nodig was, zouden de plotelementen minder willekeurig lijken en de film completer. En nu weten we dat hij die kans krijgt.
Audio Broken's Dolby Digital 5. De 1-presentatie overtreft alle andere presentaties in de indie-wereld. Ik heb nog nooit zo'n agressieve surround van zo'n klein onderdeel gehoord. De door Matrix geïnspireerde soundtrack is heel rijk en diep, pistoolschoten hebben punch en zelfs de dialogen maken deel uit van de surroundeffecten. Van alles wat op deze schijf staat, is het de audio die de loftrompet steekt over de moderne, onafhankelijke dvd-productie. Er staat ook een even indrukwekkende Dolby 2.0-soundtrack op, die ook op het menu staat.
Extra's Er zijn letterlijk uren aan extra's op deze schijf te vinden. Er zijn zelfs zo veel extra's dat ik het niet realistisch vind om ze allemaal op te noemen en te beschrijven, terwijl ik nog steeds verwacht dat mijn lezers blijven lezen. Wat de feitelijke tekortkomingen van de dvd ook mogen zijn, de informatievoorziening is ongeëvenaard. Mensen die van de film hebben genoten, kunnen alles te weten komen wat er te weten valt over de productie, inclusief alles van de conceptuele kunst tot de reclamecampagne. Degenen die van plan zijn zelf een indiefilm te maken, kunnen zo ongeveer alles te weten komen wat ze uit deze informatie moeten weten.
De extra's zijn opgedeeld in categorische menu's. Die omvatten: pre-productie, productie, na-productie, na de korte film, en bio's van de cast en de crew. Vanuit een kritisch standpunt bezien, ontdekte ik dat sommige van de secties heel kort waren. Als ze waren opgesplitst in één item per menuoptie, zou dat ook zijn gebeurd.' Het is minder frustrerend om te navigeren, omdat de vloeker overschakelt op de hoogste selectie bij elke terugkeer naar het hoofdmenu. Dit is natuurlijk alleen maar muggenzifterij, maar misschien zullen de filmmakers mijn advies ter harte nemen voor toekomstige dvd-uitgaves.
Het heeft zes audiocommentaren en uren interviewmateriaal en getalenteerde mensen, en ondanks het gebrek aan vocabulaire schitteren hun ware kleuren erdoorheen.
De bereidheid om hun geheimen over filmen te delen met iedereen die deze dvd oppikt is heel genereus. Uit de extra's heb ik geleerd wat de meest betrouwbare en effectieve software voor montage en effecten is, welk merk camera de meest professionele indruk maakt voor de laagste prijs, zelfs waar je goedkoop wapentuig uit de lucht kunt krijgen. Daar kwam nog bij dat ik verschillende alternatieven kreeg, voor het geval ik niet in staat zou zijn om een product te vinden dat bij deze specifieke productie werd gebruikt. Naïeve filmmakers die geen boek over het onderwerp willen lezen, zouden er goed aan doen om deze dvd te bekijken.
Over het geheel genomen heb ik de feitelijke korte film als een 6 van de 10 gescoord, maar ik zou willen dat er een optie was voor de lengte en het potentieel van de film, want op dit gebied zou ik er een 8 of een 9 voor hebben gescoord. Ik beveel de dvd aan vanwege de beelden en als een perfect voorbeeld van wat je kunt doen met slechts achtduizend Amerikaanse dollars. Degenen die de dvd kopen, kunnen zichzelf beschouwen als ghostproducers voor een groter project, want hoe meer aandacht deze kerels krijgen, hoe meer geld de lengteversie zal opbrengen.

text_en:
An independent feature can now be seen as both a work of film art and a video resume. Enter Broken, and aggressively promoted, twenty minute short with style and enthusiams to spare. But is it any good as a film, or does it only work as a demo piece? Ah, there in lies the rub.

Broken is the story of Bonnie Clayton who is abducted after awakening from a reoccurring nightmare one night by "a sadistic stranger and his colorful entourage" (quote from the video box). As she's held captive, it becomes obvious that her abductors know things about her that even she didn't know about herself. While they question her, a black-clad soldier guns his way into their hideout in an attempt to rescue her. Mayhem ensues.

Fortunately for us, director Alex Ferrari seems to know what he's doing, or at least he's very good at faking it. Broken does not suffer from any lack of visual flair, which is especially commendable considering its budget and the inexperience of all involved. What it does suffer from is weak and kind of derivative writing. Think Long Kiss Goodnight meets The Matrix, written ten minutes after reading Fight Club. The good news for Ferrari and producer/writer Jorge Rodriguez is that the story elements are easily ignored for the oodles of eye candy on display. Does the plot really matter that much in a twenty minute short meant to show off the technical skills of its creators? No, not really.

Though it would be unfair of me to overlook any negative aspects in light of the films budget and length. Broken is no genre classic. The biggest problem was that it actually would have worked better as a full-length feature. The final "twist" doesn't get enough build up time to be shocking. If Ferrari were allowed the time to slow burn the feature as needed, plot elements would seem less random, and the film more complete. Here's to knowing he's getting the chance.

Audio Broken's Dolby Digital 5.1 presentation is second to none in the indie world. I've never heard such aggressive surround from such a small feature. The Matrix inspired soundtrack is very rich and deep, gunshots have punch, and even the dialogue gets in on the surround effects. Of everything presented on this disc, it is the audio that speaks the praise for modern independent DVD production. Also included is an equally impressive Dolby 2.0 surround track, which is the menu default.

Extras There are literally hours of making of features to be found on this disc. There are so many extras, in fact, that I find it unrealistic to list and describe each of them here, while still expecting my readers to continue reading. Whatever shortcomings the actual short may have, the DVD is unprecedented in its informational resources. People who enjoyed the film can learn all there is to know about its production, including everything from the conceptual art to the promotional campaign. Those with plans to make an indie film of their own can learn just about everything they need to know from these features.

The extras are broken down into categorical menus. These include: pre-production, production, post-production, after the short, and cast and crew bios. From a critical standpoint, I found that some of the sections were quite short. Had they been edited into one featurette per menu option, they would've been less frustrating to navigate, as the curser defaults to the top selection with every return to the main section menu. This is, of course, just nitpicking, but perhaps for future DVD releases the filmmakers will take my advice to heart.

It has six audio commentaries and hours of interview footage and talented people, and despite the consonant salesmanship, their true colours do shine through.

The willingness to share their film-making secrets with anyone who picks up this DVD is quite generous. From the extras I learned what editing and effects software is most reliable and effective, what brand of camera creates the most professional look for the lowest price, even where to get cheap air soft weaponry. On top of this, I was given several alternate options, in case I found myself unable to locate any products used on this particular production. Wannabe filmmakers unwilling to read a book on the subject would do well to watch this DVD.

Overall I've scored the actual short as a 6 out of 10, but wish there was an option for feature length potential and effort, because I'd have scored it an 8 or 9 in these fields. I recommend the DVD for its features and as a perfect example of what can be done with a mere eight thousand American dollars. Those who purchase the DVD can think of themselves as ghost producers for a larger project, as the more attention these guys get, the more funding the feature-length version will get.


text:
Als lowbudgetbedrijf waarin de filmmakers zelf de dvd's produceren en distribueren, moeten we misschien niet te veel verwachten van Broken in dvd-vorm. Maar wat het meest opvalt aan deze hele prestatie is het feit dat deze uitgave genoeg extra's heeft om een James Cameron-dvd te overtreffen en een uitgesproken fraaie presentatie heeft.
Met betrekking tot het laatste is de enige grote tekortkoming dat Broken een niet-anamorfische overdracht heeft. Anders krijgen we de film in zijn oorspronkelijke 1,85:1-verhouding, die geen technische gebreken vertoont en er zo'n beetje uitziet zoals je zou mogen verwachten. Sterker nog, gezien de hand van Ferrari bij het in elkaar zetten van deze schijf kun je zo'n feit wel zo'n beetje garanderen. Dat geldt ook voor de soundtrack. Hier krijgen we zowel DD2.0 als DD5.1 mixen voorgeschoteld, en hoewel ik niet zeker weet welke van de twee als 'origineel' moet worden beschouwd, is het feit dat Ferrari bij beide betrokken was geen reden om ze als inferieur te beschouwen. Hoewel de DD5.1 misschien een sfeervoller kijkplezier biedt vanwege de manier waarop hij de score benut, zijn beide even mooi en vrij van technische gebreken.
Wat de extra's betreft, de disk wordt er volledig door overdonderd. Kijk maar eens naar het vakje rechts van het scherm, dan zie je talloze commentaren, massa's plaatjes en diverse galerieën. Gezien de manier waarop alles in piepkleine brokjes is opgedeeld in plaats van dat er een lange documentaire van is gemaakt, valt er eigenlijk weinig te bespreken. Het 'Anatomie van een Stunt'-onderwerp bijvoorbeeld, is precies wat het beweert te zijn, en hetzelfde geldt voor de rest van de stukken. Als zodanig krijgen we een redelijk volledig beeld van de preproductie, de productie en de naproductie van Brokens stukken. En hoewel het misschien te verkiezen was om ze in een makkelijker te verteren 'productie' te vinden, krijgen we op deze manier wel gemakkelijk toegang tot elk bijzonder stuk dat we maar willen zien.
Van de verschillende stukken zijn het dus misschien alleen de commentaren die enige discussie behoeven. Aan de andere kant is er ook nog...' Er is ook een voorspelbare sfeer in de chats. De chat over de acteurs is overdreven grappig en neemt de film niet al te serieus. De auto's van Ferrari zijn ongelooflijk enthousiast over de hele zaak. En de technische chats zijn, nou ja, extreem technisch. Natuurlijk krijgen we ook een soort kruising met wat elders op de disks te zien is, maar na slechts 19 minuten is geen van deze chats meer welkom. Al met al een mooi extraatje.

text_en:
As a low budget enterprise in which the filmmakers themselves are manufacturing and distributing the DVDs themselves, we perhaps shouldn't expect too much from Broken in disc form. And yet what's most remarkable about this whole achievement is the fact that this release comes with enough extras to shame a James Cameron DVD and a decidedly fine presentation.

With regards to the latter, the only major flaw is that Broken comes with a non-anamorphic transfer. Otherwise we get the film in its original 1.85:1 ratio, demonstrating no technical flaws and looking pretty much as should be expected. Indeed, given Ferrari's hands on approach in putting this disc together you can pretty much guarantee such a fact.

The same is also true of the soundtrack. Here we are offered both DD2.0 and DD5.1 mixes and whilst I'm uncertain as to which should be deemed the "original", the fact that Ferrari had an involvement in both means neither should be considered as inferior. Indeed, though the DD5.1 may offer a more atmosphere viewing experience owing to the manner in which it utilises the score, both are equally fine and free of technical flaws.

As for extras the disc is positively overwhelmed by them. Take a look at the sidebar on the right of the screen and you'll notice numerous commentaries, loads of featurettes and various galleries. Indeed, given the manner in which everything has been broken down into minute chunks rather than compiled into a lengthy documentary, there really is little to discuss. The 'Anatomy of a Stunt' featurette, for example, is exactly what it claims to be, and the same goes for the rest of pieces. As such we get coverage on pretty much ever aspect of Broken's pre-production, production and post-production. And whilst it may have been preferable to find them in a more easily digestible overall 'making of', in this manner we do get easy access to whatever special feature we may wish to view.

Of the various pieces, then, it is perhaps only the commentaries which need any kind of discussion. Then again, there's also a predictable air to each of the chat tracks. The one involving the actors is overly jokey and doesn't take the film too seriously. Ferrari's pieces are incredibly enthusiastic about the whole thing. And the technical ones are, well, extremely technical. Of course, we also get some crossover with what's been covered elsewhere on the discs, but at only 19 minutes none of these pieces outstay their welcome. Indeed, all in all, a fine extras package.


text:
De versie die ik van deze film heb gezien, was een huurfilm van Blockbuster met een soortgelijke titel, maar met een vloek erin.
Deze film was zo grappig als de pest. Hij was ook waargebeurd. Als je ooit in Hollywood of in de omgeving daarvan bent geweest, zul je de humor ervan begrijpen. Zo niet, dan begrijp je hem misschien helemaal niet.
Het verhaal van twee mensen in het vak die worstelen om het te maken tot ze uiteindelijk een breekpunt bereiken, is een zeldzaam juweel. Er wordt gezegd dat het een drama is, maar het is net zo goed een drama als Deer Hunter een komedie is.
Loren Dean is, zoals altijd, geweldig als bijrollenspeelster. Jamie Kennedy kon zich goed staande houden. Zijn optreden tijdens de poedelscène is especiaal indrukwekkend. Het enige nadeel was Carmen Electra, maar we kunnen niet alles hebben.

text_en:
The version I saw of this film was the Blockbuster rental with a similar title, but a swear word in it.

This film was funny as hell. It was also true to the bone. If you have ever spent time in Hollywood or the area around it, you will understand the humor. If not, you may not 'get it' at all.

The story of two people in the business struggling to make it until they finally reach a breaking point, it is a rare gem. It states it is a drama, but it is a drama as much as Deer Hunter is a comedy.

Loren Dean is wonderful, as always, as a supporting actor. Jamie Kennedy was able to hold his own well. His performance is especically impressive during the poodle scene. The only downside was Carmen Electra but we can't have everything.


text: Starfucker (op mijn doosje staat Starstruck) was de meest fantastische film die ik ooit heb gezien. Ik vond het een van de beste films die ik ooit heb gezien. Dus waarom geen 10? Niets is perfect. Jamie Kennedy bewijst waarom hij een van mijn favoriete acteurs is in dit zeer interessante spektakel aan een duistere kant van Hollywood. Ik heb een paar anderen gedwongen de film te bekijken en ze waren het er allemaal over eens dat het een uitmuntende film was.

text_en: Starfucker (which reads Starstruck on my box) was the most amazing movie I have ever seen. I thought that it was one of the best movies I have ever seen. So why not a 10? Nothing is perfect. Jamie Kennedy proves why he is one of my favorite actors in this very interesting look at a darker side of Hollywood. I have forced a few others to watch the movie and they all agreed that it was an outstanding flick.


text: Deze film is gewoon zo goed! Ondanks Carmen Electra moet dit een van de beste films zijn die ik de laatste tijd heb gezien. Jamie Kennedy is geweldig, en Loren Dean speelt een waanzinnige, verwende filmster. De plot is ook geweldig. Het is allemaal heel echt, en dat is eng. Hier staat dat het een drama is, maar dit is een van de grappigste drama's die ik ooit heb gezien. Ga maar kijken.

text_en: This movie is just so good! Despite Carmen Electra, this has to be one of the better films I have seen in awhile. Jamie Kennedy is just amazing, and Loren Dean plays an insane spoiled movie star very well. The plot is great as well. It's all very real which is scary. It says here that it's a drama, but this is one of the damn funniest dramas I have ever seen. Go check it out.


text:
Deze episode uit het eerste seizoen neigt enigszins naar een controverse met het hele sekseverbuigen als uitgangspunt. Ik stel me zo voor dat er een aanzienlijke hoeveelheid redigeren aan vooraf is gegaan om de censuur tevreden te stellen.
Het verhaal zelf is origineel en goed geschreven en de regie wordt gecomplementeerd door het fraaie acteerwerk. (Nicholas Lea maakt zijn debuut in de X-Files, zij het niet als agent Krycek maar als een slachtoffer dat Michael heet). Ik heb vooral genoten van de opgebouwde spanning en het einde zelf.
Het is anders maar aangenaam. Negeer de slechte recensies die je misschien te horen krijgt. Let op jezelf en oordeel zelf.

text_en:
This episode from the first season slightly edges towards controversy with the whole gender bending angle.I imagine there would have been a significant amount of editing before this was finished to appease censors.

The story itself is original and well written and the directing is complemented by the fine acting.(Nicholas Lea makes his X-Files debut though not as Agent Krycek but as a victim called Michael) I especially enjoyed the built up to and the ending itself.

Its different but enjoyable.Ignore any bad reviews you may hear.Watch it for yourself and make judgement then


text:
Gender Bender the Limerick.
Een man of een vrouw? Wie zal het zeggen?
Het blijkt dat 'het' allebei is.
Slapen in klei.
Toen gingen ze allemaal weg
In een van hun ufo's.
Gender Bender is weer een geweldige aflevering van seizoen 1. Ik geniet van deze aflevering, omdat het zo'n verhaal is waarbij je nooit precies weet wat er gaat gebeuren. Het is heel origineel. De loktruc is heel leuk, met de close-up van het oog en de weerspiegeling van de discolampen. Ik moet echt die duimtruc van haar leren. Ik vind de sfeer in het dorpje van de Kindreds echt leuk, en Mulder en Scully die midden in de nacht rondsluipen. Het is heel opwindend. Dit is zelfs een van mijn favoriete afleveringen van seizoen 1. Ik denk dat ik het vooral zo leuk vind dat ze uiteindelijk toch buitenaardse wezens blijken te zijn die een cirkel van oogsten hebben achtergelaten. Veel mensen zien dit als een niet-mythologische buitenaardse episode die niet met mythologie te maken heeft, zoiets als 'Het onnatuurlijke' of 'De ruimte', maar ik denk dat dit ook heel goed met mythologie te maken kan hebben. Misschien was de geslachtsstrijd net zoiets als die van de buitenaardse premiejager en leek het op iedereen. Hè? Maar goed, ik geef de aflevering een 9 van de 10.

text_en:
Gender Bender the Limerick:

A man or a woman? Who knows?

It turns out that 'it' is both.

Sleeping in clay

Then they all went away

In one of their UFOs.

Gender Bender is another great Season 1 episode. I enjoy this one because the story is the kind where you are never really sure what's gonna happen next. It is entirely original. The teaser is very fun with the close up of the eye and the reflection of the disco lights. I really need to learn my that thumb trick the genderbender heshe does. I really like the atmosphere at the Kindred's little village and Mulder and Scully sneaking around in the middle of the night. Its very exciting. This is one of my favorite Season 1 episodes in fact. I think the thing I like about it so much is how they turn out to be aliens in the end and left crop circles. Many people see this as a non-mythology related alien episode kind of like "The Unnatural" or "Space" but I think this could easily be seen as mythology related. Maybe the genderbender was just like the alien bounty hunter and could appear to look like anyone. Huh? Anyway I give the episode a 9 out of 10.


text:
Oké, dat was een verdomd goeie aflevering. Veel beter dan het krediet dat hij krijgt.
Het camerawerk is schitterend. Tot nu toe het beste. Ik ben dol op die laatste opname. De sfeer is fantastisch, de kostuums zijn geweldig en de gastrollen (minus de hulpeloze slachtoffers) zijn sterk.
Wat ik niet leuk vind aan deze aflevering is dat er zoveel dingen onverklaard blijven. Waarom verandert het de seks? wat is het doel? en het zijn buitenaardse wezens? wat voor soort? waarom werden ze in de latere mythologie nooit meer vertoond?
Ik geef deze aflevering een hoge DRIE-ster. Nog steeds een van mijn favorieten, maar de gaten in de plot zitten me dwars. Maar toch... ik laat mijn vermaak er niet door bederven.

text_en:
Okay, that was a pretty damn good episode. Much better than the credit it receives.

The camera work is splendid. Best yet. I love that final shot. The atmosphere is fantastic, the costumes are great and the guest cast (minus the helpless victims) is strong.

What I don't like about this episode is that many things that are left unexplained. why does it change sex? what's the purpose? and they're aliens? what kind? why were they never shown again in the later mythology?

I'm giving this episode a high THREE stars. One of my favorites yet, but the plot holes bother me. Still... not gonna let it ruin my entertainment.


text: Gender Bender maakt de zaak wat sexier voor de x-files. Deze aflevering heeft een interessante premisse, een goed verhaal, maar een einde dat tekortschiet. Gender Bender is ook het x-files-debuut van de acteur Nicholas Lea, beter bekend als Alex Krycek. In deze aflevering speelt hij Michael, een man die wordt aangevallen door iemand van 'De Kindred'. Je moet deze aflevering zien om Nic Lea's niet al te spectaculaire begin te zien. Een interessant aspect van de'verleidingskracht' van de Kindred. Als Marty zijn slachtoffers verleidt, worden ze verliefd op hem/haar. Maar als Andrew Scully verleidt, doet ze dat alleen omdat ze gedesoriënteerd en versuft is en zich niet aangetrokken voelt tot Andrew. Misschien omdat Marty er meer ervaring mee heeft dan Andrew. Deze episode herinnert me eraan waarom het soms ellendig is om in Brits-Columbia te filmen. De hele episode is zo nat, drassig en modderig dat het niet zo leuk had kunnen zijn. Ondanks de teleurstellende afloop is Geslachtsziekte nog steeds een aardige episode om te bekijken.

text_en: Gender Bender sexes things up a bit for the x-files. This episode has an interesting premise, a good story, but an ending that is wanting. Gender Bender is also the x-files debut for actor Nicholas Lea, better known as Alex Krycek. In this episode he plays Michael, a man attacked by one of "The Kindred". You need to see this episode just to see Nic Lea's less than spectacular beginning. An interesting thing about the Kindred's "power of seduction". When Marty does it to his victims, they become turned onto him/her. However, when Andrew seduces Scully, she only because disoriented and groggy, and does not become attracted to Andrew. Maybe it's because Marty has more experience at it than Andrew. This episode reminds me of why it would sometimes be miserable to film up in British Columbia. Throughout the episode it is so wet, soggy, and muddy, it could not have been that much fun. Despite the disappointing ending, Gender Bender is still a decent episode to view.


text:
Om te beginnen is deze film 34 minuten lang, wat betekent dat je hem drie keer achter elkaar zou kunnen kijken en nog steeds minder tijd zou hebben dan je in de meeste andere films zou hebben. Ten tweede: je moet dit doen. Deze sensationele korte film verkent het potentieel van animatie in een wereld van speelse of angstaanjagende, maar altijd krachtige beelden. Het commentaar geeft een paar interpretaties van scènes, maar geeft ook waardevolle citaten over het maken van kattensoep, in de trant van: 'Nou, de kunstenaars vroegen wat we in deze scène moesten doen, maar ik wist het zelf niet, dus het is moeilijk te zeggen waarom het zo is gelopen' (dat is trouwens een slechte parafrase). Bovendien is het geluid in de hele film van heel hoge kwaliteit, heel precies en heel stemmingsvol. Al met al moet de absolute minimumervaring als volgt zijn:
Eerste kijk: de dvd bekijken zonder het commentaar. Tweede kijk: de dvd bekijken zonder het commentaar. Derde kijk: opnieuw bekijken zonder het commentaar.
Als je eenmaal bent begonnen. Ik heb het drie keer gezien, maar daar blijft het niet bij...

text_en:
First of all, this movie is 34 minutes long, which means you could watch it three times in a row and still have spent less time than you would have watching most other movies. Second of all--you need to do this. This sensational short film explores the potential of animation through a world of playful or horrifying but always powerful images. Cats riding in and drinking out of a water elephant, a circus featuring a bird that has consumed the sky, and pigs eating their own fried flesh--that's only the beginning. The scenes and images, extraordinary on their own, flow together without obvious causal links in a way that demands re-watching. Furthermore, the DVD includes an amazing director's commentary, which, given the extremely spare dialog, only enhances the viewing. The commentary gives a few interpretations of scenes, but also provides priceless quotes on the crafting of Cat Soup, along the lines of: "well, the artists were asking what we should do in this scene, but I didn't know myself, so its hard to say why it turned out as it did" (that's a bad paraphrase by the way). Also, the sound throughout the film is very high quality, very precise, and very moody. In all, the absolute minimum viewing experience should go as follows:

First viewing: Watch the DVD without the commentary. Second viewing: Watch the DVD WITH the commentary. Third viewing: Rewatch without the commentary.

Once you've watched it three times, however, you're not going to stop there...


text: Toen ik een paar dagen geleden deze film zag, waren mijn ogen volledig gefixeerd op het scherm. De grootsheid ervan hield mijn aandacht zo lang vast dat ik al mijn aandacht erop richtte. Ik zou deze film niet alleen aan animefans aanbevelen, maar aan iedereen die van geweldige films houdt (of die van echt bizarre dingen houdt). De stijl van de kunst is prachtig, het geluid is perfect en de symboliek erin is adembenemend. Ik heb klachten gehoord over de vreemde invoeging van Engelse tekst in de film, maar ik denk dat de manier waarop dat is gedaan aansluit bij de vreemde stijl van de film. De zelfbenoemde beschrijving van 'Hello Kitty op acid' klopt niet.' Ik wil deze film, die absoluut epische proporties heeft, recht doen. Ik zou graag meer werken vinden van degene die dit heeft gemaakt, en ze zien.

text_en: When I saw this movie a few days ago, my eyes were completely fixed to the screen. Its greatness held my attention to such an extent that I focused all of my attention on it for its entire duration. I would recommend seeing it not just to fans of anime, but to anyone who likes great movies period (or who likes really weird stuff). The style of art is beautiful, the sound is perfect, and the symbolism within it is breathtaking. I've heard complaints about the weird insertion of English text in the movie, but I think the way its done is complementary to the strange style of the movie. The self-attributed description of "Hello Kitty on acid" doesn't do justice to this film of absolutely epic proportions. I'd like to find more works by whoever made this, and see them.


text:
Cat Soup is een korte anime, gebaseerd op de legendarische manga Nekojiru. Het won de prijs 'Beste Korte Film' op het 6e Fantasia Filmfestival en won ook de 'Excellence Prijs' op het Media Arts Festival in Japan.
Als de ziel van het jonge katje Nyaako wordt gestolen door de Dood, beginnen zij en haar broer Nyatta aan een bizarre reis om hem terug te krijgen. In het surrealistische droomlandschap van de Andere Kant ontmoeten ze veel fantastische personages en opmerkelijke, vaak verontrustende avonturen.
Cat Soup is een anime zoals je nog nooit hebt gezien. Het is Hello Kitty op acid! Het is heel origineel, verbluffend mooi en heeft een groot gevoel voor vreemdheid en lyriek. Cat Soup is heel surrealistisch (er zijn geen dialogen) en soms wreed en bloederig. Het is dus meer een anime voor volwassenen dan voor kinderen (die het misschien helemaal niet begrijpen!). Een geweldige reis voor degenen die de kans krijgen dit absolute meesterwerk te zien. Een must-see!

text_en:
CAT SOUP is a short anime based on the legendary manga Nekojiru. It won the award "Best Short Film" at The 6th Fantasia Film Festival and also won the "Excellence Prize" at Japan's Media Arts Festival.

When little kitten Nyaako's soul is stolen by Death, she and her brother Nyatta embark on a bizarre journey to get it back. In the surreal dreamscape of the Other Side, they encounter many fantastic characters and remarkable, often disturbing adventures.

CAT SOUP is an anime like nothing you've ever seen. It's Hello Kitty on acid! It is very original, stunningly beautiful and possess a great sense of strangeness and lyricism. CAT SOUP is very surrealistic (there are no dialogue) and sometimes cruel and gory. So it is more an anime for adults than children (they may not understand at all!). A great journey for those who get the chance to see this absolute masterpiece. An must-see!


text: De prestaties van elke acteur en actrice (in de film) zijn voortreffelijk, zoals het filmwerk behoort te zijn; en de regisseurskwaliteiten worden zo briljant tot in de kleinste details beoefend, dat ik er nooit genoeg van krijg om de film steeds weer opnieuw te zien. Maar het verbaast me nogal dat deze film niet is opgenomen in de credits van de acteurs en de regisseur, die me verbazen: zijn ze er niet trots op te beweren dat ze zo'n voortreffelijke, lange, blijvende film voor het publiek hebben gemaakt? Ik hoop dat ik antwoorden op mijn vragen zal krijgen van iemand (misschien een van de 'deskundige' medewerkers) van de film.

text_en: The performance of every actor and actress (in the film) are excellently NATURAL which is what movie acting should be; and the directing skill is so brilliantly handled on every details that I am never tired of seeing it over and over again. However, I am rather surprised to see that this film is not included in some of the actors' and director, Attenborough's credits that puzzles me: aren't they proud of making a claim that they have made such excellent, long lasting film for the audience? I am hoping I would get some answers to my puzzles from some one (possibly one of the "knowledgeable" personnel (insider) of the film.


text: 'Cry Freedom' is niet zomaar een film. Het is een historisch verslag, een heroïsch verhaal en een inzicht in de culturele achtergrond van een belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis. Denzel Washington speelt niet alleen een geweldige rol als Steve Biko, een motiverende, vastberaden held, maar hij brengt het publiek ook een boodschap over over de verschrikkingen van de Zuid-Afrikaanse apartheid. Het verhaal van Biko, een invloedrijke leider en zijn belangrijkste 'invloed', Donald Woods, is hartverscheurend. Maar het uiteindelijke succes van zijn leven gaat verder dan de wreedheden die in Zuid-Afrika zijn begaan. 'Cry Freedom' weet het publiek het optimistische aspect van de schijnbaar verontrustende plot duidelijk te maken. Het komt door grote films als deze dat het publiek op de hoogte wordt gebracht van verschrikkelijke gebeurtenissen in de geschiedenis, grote leiders die probeerden ze te beëindigen, en dat we niet kunnen toestaan dat ze in de toekomst plaatsvinden. Vanwege dit belang is 'Cry Freedom' een verbazingwekkende film die iedereen zou moeten zien.

text_en: "Cry Freedom" is not just a movie. It is a historical account, heroic story, and insight into the cultural background of a major event in history. Not only does Denzel Washington do a terrific job of impersonating a motivating, determined hero, Steve Biko, but he delivers a message to the public about the horrors of South Arfrican Apartheid. The story of Biko, an influential leader, and his main "influencee", Donald Woods, is a heartbreaking one. But, the ultimate success of his life can go beyond the atrocities committed in South Africa. "Cry Freedom" manages to communicate to its audience the optimistic aspect of the seemingly disturbing plot. It is because of great films like this one, that the public can become educated on terrible events in history, great leaders who sought to end them, and how we can never allow them to happen in the future. Because of this importance, "Cry Freedom" is an amazing film that should be seen by all.