text:
Dit is een geweldige verfilming en op zichzelf een geweldige miniserie. De ingekorte plot zou de fans van het boek kunnen teleurstellen (maar hoeveel moderne lezers hebben _Bleak House_ gelezen zonder eerst een filmversie te hebben gezien? Ik ken er maar een paar).
Ik vind het heel ontstellend om kritiek te horen op de serie die duidelijk is geschreven door mensen die geen flauw benul hebben van het verhaal <0xE2><0x80><0x93> heb je de serie echt gezien of heb je gewoon een BBC-productie overgeslagen omdat Gillian Anderson in de nieuwere versie voorkwam?
De serie beschrijft de stemming, het tempo, de personages en de plot <0xE2><0x80><0x93> de Dickensiaanse tierelantijnen die eruit zijn gehaald. De enige omissie die ik had willen weglaten was het incident met Jellyby, maar omdat de eerste aflevering al een beetje traag is (na de eerste aflevering is het tempo volmaakt) kan ik zien dat het weg moest.
De enige andere kritiek die ik heb is dat Jo's dood beter gedocumenteerd had kunnen zijn. Ik zie wel in dat Woodcourt daardoor bijna heilig zou zijn verklaard en dat hij een beetje menselijker is gebleven omdat hij die scène niet heeft gehad, maar ik vind toch echt dat Jo's dood beter gedocumenteerd had kunnen zijn. De dood van Desmond is een van de meest schrijnende punten in het boek en ik heb het gemist, ook al moet ik er altijd om huilen.
Heeft theowinthrop de serie gezien? Hoe kwam hij erbij dat Esther door haar tante en oom is grootgebracht? Wie is die oom? Ik neem aan dat iemand die de naam DENHOLM Eliott voor Desmond zou kunnen aanzien niet echt een liefhebber van Engelse kunst (film of literatuur) is.
Ik denk ook dat hij zich vergist in de behandeling van de wet. JA, de wet wordt in Bleak House heel slecht toegepast. De nazaten van Jarndyce wier waardevolle erfenis is opgeslokt door de kosten van rechtszaken, de overleden Tom Jarndyce en Rick Carstone en allen die vertrouwen hebben in het proces, worden in de steek gelaten. Miss Flyte wordt in de steek gelaten. In zekere zin wordt ook kapitein Hawdon in de steek gelaten, die tot zijn dood wordt gedreven door de eentonigheid van het werk van een kopiist. Ja, het voedt de aaseters van Vholes and Tangle. Maar het maakt ook dat mannen als Guppy en Kenge in staat zijn hun positie in het leven te overstijgen. De wet is, hoewel misbruikt door Tulkinghorn en de aasgieren van de kanselarij, in feite de bron van veiligheid voor de pupillen van het hof, Ada en Richard, en voor Esther, die gewoon de pupil van Jarndyce is. Hun veiligheid werd gewaarborgd door de wet die hen aan Jarndyce uitlevert.
Ik kan me niet voorstellen dat iemand er moeite mee zou hebben het verhaal te volgen <0xE2><0x80><0x93> denk eraan dat je niet verondersteld wordt direct in het begin te beseffen dat Esther de dochter van lady Dedlock is. Je wordt ook niet verondersteld alle verbanden onmiddellijk te'snapen'. Onmiddellijke bevrediging komt gewoon niet voor in Dickens.
Wat betreft 'duidelijk zien' door de mist <0xE2><0x80><0x93> goh, de Gillian Anderson had zo'n warrige montage dat ik het onmogelijk kon volgen en ik kende de plot al!
Ik vond Diana Rigg absoluut briljant (overacting en drama maken een goede Lady Dedlock niet, maar als je denkt dat ze de Gillian Anderson-versie hebben geprobeerd).
Het is ADA en Rick is geen 'Kate'! en je krijgt alles wat je nodig hebt voor het subplot van Rouncewell.

text_en:
This is a great adaptation and a great miniseries in its own right. The plot cutdowns might disappoint the fans of the book (but really how many modern readers have read Bleak House without seeing a film version first? I know of only a few).

I think it is quite appalling to see reviews critical of the series which have clearly been written by people who haven't a clue about the story - did you actually SEE the series or did you just bag a BBC production because Gillian Anderson was in the newer version?

The series captures the mood, pace, characters and plot-drivers (cutting out the Dickensian flourishes which aren't needed and detract from a film treatment like the Turveydrop story, the Smallweed family dynamic and the extra lawyers - Tangle, Vholes etc are very truncated). The only omission that I wish had been kept was the Jellyby incident but as the first episode is already a trifle slow (after the first episode the pace is perfect) I can see it had to go.

The only other criticism I have is that Jo's death could have been more faithfully done. I can see that would have practically canonized Woodcourt and he's kept a little more human for not having that scene but really I think Jo's death is one of the most poignant points of the book and I missed it even though it always makes me cry.

Has theowinthrop actually seen the series? HOW did he think that Esther was raised by her aunt and UNCLE?? Who is this uncle? I suppose someone who could mistake the name of DENHOLM Eliott for Desmond isn't really an appreciator of English art (film or literature).

I also think he mistakes the treatment of the law. YES the law is drawn VERY badly in Bleak House. It fails the descendants of Jarndyce whose valuable inheritance is eaten up by the costs of litigation, it fails the deceased Tom Jarndyce and Rick Carstone and all who have faith in the suit. It fails Miss Flyte. In some sense it also fails Captain Hawdon who is driven to his death by the monotony of law copyist work. Yes it feeds the scavengers of Vholes and Tangle. But it also makes men like Guppy and Kenge able to move beyond their station in life. Though not kind to social status-climbers Dickens clearly would have preferred that they weren't bound to being stuck in the station to which they were born (contrast Jo and the brickmakers' families to the climbing out of poverty by Charley Neckett).

Also, the law, while misused by Tulkinghorn and the Chancery vultures, is actually the source of security for the wards of the Court Ada and Richard, and for Esther who is simply Jarndyce's ward. Their security was ensured by the law which delivers them to Jarndyce.

I can't see how anyone could have trouble following the story - remember you aren't supposed to realize Esther is Lady Dedlock's daughter right at the beginning. Neither are you supposed to "get" all the connections immediately. Instant gratification just doesn't happen in Dickens.

As for "seeing clearly" through the fog - gosh the Gillian Anderson had such scatty editing that I found IT impossible to follow and I knew the plot already!

I found Diana Rigg absolutely brilliant (overacting and drama don't make a good Lady Dedlock but if you think they do try the Gillian Anderson version).

It's ADA and Rick not "Kate"! and you get all you need of the Rouncewell subplot.


text:
Misschien vind je het sociale commentaar niet zo leuk, of het standpunt van de filmmakers (ikzelf sta versteld van de 'onbetekenende' invalshoek die Kasdan scheen te promoten toen duidelijk werd dat de handelingen in de film de CERTAIN-betekenis bevorderen. Het einde bracht me in verwarring). Maar de manier waarop het verhaal wordt verteld valt absoluut niet te ontkennen; de schitterende symboliek; de in elkaar verweven karakters; de beelden; de dialogen; het is absoluut meesterwerk. Ik heb de film tientallen keren gezien en ik sta nog steeds versteld van de perfectie. Er is geen moment, actie, geknipte scène of regel die niet alles te maken heeft met het thema. Realistische menselijke handelingen van alle acteurs. Van scène tot scène is het fantastisch verweven.
Ik heb een behoorlijk goede sapmeter. Tijdens deze film ging de zoemer niet af. Als je een denker (in plaats van een oppervlakkige kijker) bent, heeft deze film zijn uitwerking niet gemist. Exponentieel. Absoluut hypnotiserend. (Moet je het met de boodschap eens zijn om de vertoning te waarderen? Wie kan het wat schelen of je er warm en wollig van werd of niet, was het interessant?)
Persoonlijk vond ik dat de film me veel deed. In mijn top 5.
Opmerking: de recensent op de voorpagina spreekt duidelijk uit een gebrekkig Afro-Amerikaans inzicht. Wat hij misschien over het hoofd heeft gezien, is dat er een handdruk was. Geen handdruk. De ont spiritueel dode 'blanke' zag gewoon een man die hij moest respecteren en bewonderen. En hij deed er iets aan. Het feit dat hij zwart was had er weinig of niets mee te maken (kleur wordt gewoon gebruikt om de parallel te trekken. En de kloof. Het is ook geen toeval dat de openingsscène van zwart-wit in kleur verandert). Als je de zwarten in deze film ziet als symbool voor zwartheid, wil je misschien je angst herzien. Misschien zie je zelf alleen maar zwart-wit, hè. Gewoon een gedachte.

text_en:
Perhaps you won't care for the social commentary, or the film makers point of view (I myself am mystified at the insignificance' angle Kasdan seemed to promote  when clearly, the actions taken in the movie promote CERTAIN significance. The ending confused me). However, there's absolutely no denying the manner in which the story is presented; the magnificent symbolism throughout; the threaded character arcs; visuals; dialogue  is absolute masterwork. I've watched the movie dozens of times, and I still marvel at its perfection. There's not a moment, action, cut, or line that doesn't have everything to do with the theme. Realistic human performances from all the actors. Scene to scene it's woven fantastically.

I have a pretty level sap-meter. The buzzer never went off during this film. If you're a thinker (rather than a casual viewer)  this movie delivers. Exponentially. Absolutely mesmerizing. (Do you have to agree with the message to appreciate the display? Who cares if it made you warm and fuzzy or not, was it interesting?)

Personally, the movie affected me  significantly. In my top 5.

Note: The front-page reviewer clearly speaks from a flawed African American perception. What he may have failed to recognize, is, there was a hand  shake. Not a hand - out. The spiritually dead white man', simply saw a man to respect, and admire. And he did something about it. The fact he was black had little, if anything, to do with it (color is simply used to draw the parallel. And the chasm. It's no accident the opening sequence shifts from black and white to color either). If you view the blacks in this movie as token'  you may want to reassess YOUR angst. You may be seeing only black and white yourself, eh. Just a thought.


text: Ik zal deze heel kort houden. Ik vind dit een buitengewone film. Ik zie andere recensenten die hebben opgemerkt dat hij slecht geschreven is, slecht gefotografeerd, een vreselijke soundtrack heeft en, erger nog, dat hij het leven niet echt weergeeft. Oké, misschien is hij over de hele lengte niet helemaal geloofwaardig, maar deze film draagt een boodschap van hoop in zich die sommige anderen over het hoofd leken te zien. Hoop dat het niet te laat is om mensen te redden van de verschrikkelijke dingen die in zo veel levens gebeuren. Geweld van de onderwereld is echt, toch? Nee, toch? Deze film draagt een belangrijke sociale boodschap in zich die de cynici misschien niet aanstaat, maar die niettemin moet worden geprezen in plaats van gehekeld. Ik heb deze film met veel plezier minstens acht keer gezien, elke keer met evenveel plezier en elke keer met het gevoel dat de wereld misschien beter gemaakt kan worden en nog niet reddeloos verloren is (nou ja, in elk geval niet voor 2008). 9 van de 10 van mij voor deze film. Hij is bijna volmaakt in mijn ogen.

text_en: I'll keep this one quite short. I believe that this is an extraordinary movie. I see other reviewers who have commented to the effect that it's badly written, poorly shot, has a terrible soundtrack and, worse, that it's not real in its portrayal of life. OK, so it may not be quite believable for its whole length, but this movie carries a message of hope which some others seemed to have missed. Hope that it isn't too late to save people from the terrible things that go on in so many lives. Gangland violence is real, right? Is it right, no! This movie carries an important social message which the cynics may dislike but which nonetheless is to be praised, rather than denigrated. I have watched this movie with great enjoyment at least eight times, each time with equal enjoyment and each time with the feeling that maybe the world could be made better and is not beyond saving (well not until 2008 anyway). 9 out of 10 from me for this one. It's very nearly perfect in my view. JMV


text:
Deze zeer onderschatte film is (voor mij) waar het in een film om zou moeten gaan. Kasdan neemt de zoektocht naar betekenis in ons leven en legt die voor iedereen open om hem te zien en zich erover te verwonderen. De film gaat over de scheidslijnen die mensen scheppen om zich te beschermen tegen het geweld, de haat en de onverdraagzaamheid van het dagelijks leven.
Onderweg worden ons de ene vraag na de andere over het leven gesteld. Davis (Steve Martin met een enorme baard) vraagt zich af: 'Is het feit dat ik een gewelddadige film heb gemaakt (en daarmee ook dat we ervan genieten) de oorzaak van het geweld in de maatschappij?' Claire vraagt: 'Wat voor wereld gooit zoiets kostbaars als een mensenleven weg?' Is het mogelijk om de grenzen van rassen en (een nog moeilijker stap) van financiën te overschrijden? Dit zijn natuurlijk geen citaten uit de film, maar algemeenheden. Anderen stellen ook vragen, en om eerlijk te zijn roept dat meer op dan antwoorden.
Maar dat is de aard van het leven. We streven ons hele leven naar het vinden van antwoorden op vragen die we nooit helemaal zullen beantwoorden, en in sommige gevallen moeten we antwoorden maken die passen bij onze eigen behoeften en verlangens. Als mensen gedijen we op vragen die we niet kunnen beantwoorden. Sommige antwoorden zijn echt. Claire en Mack komen tot het besef dat ze de gemakkelijke weg hadden kunnen kiezen en de staat de baby hadden kunnen laten meenemen, maar dat hun ontdekking de verantwoordelijkheid voor haar leven in hun handen legde. Sommige antwoorden zijn dat niet. Davis _naSees the Light_ en besluit geen gewelddadige films meer te maken, maar de volgende dag draait hij zich om en doet zijn openbaring af als ondergeschikt aan zijn kunst.
We zoeken allemaal naar antwoorden. Deze film geeft geen antwoord, maar herinnert je er alleen aan dat je naar antwoorden moet blijven zoeken.

text_en:
This highly underrated film is (to me) what good writing in a movie should be all about. Kasdan takes the search for meaning in our lives and lays it out for all to see and wonder at. The movie is about the divides people create to insulate themselves from the violence and hatred and bigotry of everyday life.

 Along the way we are asked question after question about life. Davis (Steve Martin with a great beard) asks himself 'Is my making a violent movie (and by extension our enjoyment of it) causing the violence in society?' Claire asks "What kind of world throws away something as precious as a human life?' Mack is not immune as he asks 'Is it possible to pass beyond the bounds of race and (an even harder step) finance? These are of course not quoted from the film, but generalities. Others ask their questions too, and to be honest it raises more than it answers.

 But that is the nature of life. We strive all our lives to find answers to questions we will never totally answer, and in certain cases have to make answers fit to our own needs and desires. As humans we thrive on questions we cannot answer. Some answers are real. Claire and Mack come to realize that even though they could take the easy road and let the state take the baby, their finding it placed the responsibility for her life in their hands. Some answers are not. Davis `Sees the Light' and decides not to make violent films, but the next day turns around and dismisses his epiphany as subordinate to his art.

 We all seek answers. This movie does not answer them for; it simply reminds you to keep looking for the answers.


text: Bij de tweede keer dat ik deze film zie, vind ik hem nog mooier dan de eerste keer. Hij zit vol nuances en geeft een beeld van het leven als heel gewoon en vaak angstig, maar wat deze film tot een hoogte tilt waarvan we ons maar zelden bewust zijn, is dat hij zich richt op de kleine voorvallen in ons leven waar we normaal gesproken maar heel kort onze aandacht bij kunnen houden. Hier draait de film om de viering van deze voorvallen, de ontmoeting van een sleepwagenchauffeur en een cliënt, de jogger die een baby in de struiken hoort huilen. De dialogen, het acteerwerk, de rolverdeling en de regie zijn voortreffelijk. Geen twee-bij-viertjes, geen grote onthullingen. Wat ik wel opmerkte, was dat de personages hun ware aard lieten zien en dat hun leven werd verrijkt als dit werd gevierd. Kudos voor alle betrokkenen: we hebben meer 'Grand Canyons' in ons leven nodig.

text_en: On second viewing of this movie, I like it even more than the first time. It is full of nuances and a perception of life as being quite ordinary and often fearful but what lifts this movie to a height rarely realized is its focus on the little incidences in our lives to which we normally only offer the briefest of attention spans. Here the movie spins into the celebration of these incidences, the meeting of a tow truck driver and client, the jogger hearing a baby's cry from the bushes. The dialogue, acting, casting and direction are superb. No two by fours, no grand revelations. What I did observe was how true the characters were to their basic natures and how enhanced their lives became when these were celebrated. Kudos to all involved in this, we need more "Grand Canyons" in our lives. 9 out of 10.


text: Een maatstaf voor de grootsheid van een film is: 'Als hij nu op tv zou komen, zou je er dan nog naar willen kijken?' Mijn antwoord op de Grand Canyon is net zo'n krachtig 'ja' als voor bijna elke film die ik ooit heb gezien. Er zijn gewoon zo veel krachtige momenten, zo'n intelligent en ontroerend verhaal, zo'n ongelooflijke vertolking.<br />De film vat perfect de verwarring en het geweld samen die in het begin van de jaren negentig zo wijdverbreid waren. Maar hij bevestigt ook op dramatische wijze het vermogen van individuen om lief te hebben, te denken en te zorgen. In zekere zin was de film van zijn tijd. Hij portretteert de samenleving gedeeltelijk als een ballon die op het punt staat te barsten. Omdat het land in een recessie zat en geen leider had, gold dat ook in die tijd. Maar de film is ook tijdloos. Ik denk dat hij het zou kunnen opnemen tegen elke film die ooit is gemaakt, en het is de meest verwaarloosde film aller tijden.

text_en:
One measurement for the greatness of a movie is, 'if it came on t.v. right now, would you want to sit there and watch it again?' My answer for the Grand Canyon is as powerful a "yes" as it would be for nearly any movie I have ever seen. There are just so many powerful moments, such an intelligent and moving story, such incredible performances.

 It perfectly captures the confusion and violence that were so rampant in the early nineties. But it also dramatically affirms the capacity of individuals to love, think and care. In a slight way, the movie was of its time. It partly portrays society as a balloon about to burst. Because the country was in a recession, and so void of leadership, this was true of that time. But the movie is also timeless. I think it could honestly stand up against any movie that has ever been made, and it is the most overlooked film of all time.


text: Toen de film werd uitgebracht, vond ik hem geweldig, en dat vind ik nog steeds, want de verhaallijn geeft je hoop voor het leven in het algemeen, en ook voor de mensen... dat is een van de dingen die ik zo leuk vind aan de films van Lawrence Kasdan. Naast de positieve vibraties van de film zijn er nog andere redenen om van de Grand Canyon te houden. Om te beginnen heeft hij een uitstekende cast... Kevin Kline en Danny Glover bijvoorbeeld. Naar mijn mening lijkt Crash, de zeer populaire film die de Oscar voor de beste film won, erg op deze film. Het verschil is dat de Grand Canyon je een positief gevoel geeft. Crash had het tegenovergestelde effect op me: het was heel donker. Ik zou de Grand Canyon nog liever hebben dan Crash.

text_en: I really liked this film when it was released, and I still do, because the storyline makes you feel hopeful about life in general, and people too...one of the things I like about the films of Lawrence Kasdan. In addition to the positive vibes from the film, there are other reasons to like Grand Canyon. For one thing, it has an outstanding cast...Kevin Kline and Danny Glover, for example. In my opinion, Crash, the highly acclaimed film that won the Oscar for best picture, was very similar to this film. The difference is that Grand Canyon leaves you feeling positive. Crash had the opposite effect with me; it was very dark. I would choose Grand Canyon over Crash any day.


text:
Ik moet zeggen dat de Grand Canyon een van de meest aangrijpende films is die ik ooit heb gezien. Ik heb hem nu al een paar keer gezien en ik heb nog steeds hetzelfde gevoel als de eerste keer; dat deze film op zichzelf het hele curriculum zou kunnen vormen van een postdoctorale opleiding in het maken van films.
Lang geleden beloofden filmtrailers altijd: 'Je zult erom lachen, je zult erom huilen.' Dat is een heel afgezaagde en steno-achtige manier om te beschrijven wat de Grand Canyon doet. Het brengt je naar de beste plekken in de menselijke ervaring en het volgende moment naar de poorten van de hel. Een groot deel van de film wordt heen en weer geslingerd tussen mensen die dicht bij geluk zijn en dezelfde mensen die dicht bij verschrikking zijn. Het is ook altijd een kleine stap. Alleen al het feit dat je die zwieper met gratie en zonder dat het er onecht of overdreven uitziet kunt maken, is een regisseursgenie.
De Spoiler (of iets dergelijks) komt in beeld. Nadat het publiek eraan gewend is geraakt om door het emotionele spectrum heen en weer te schommelen, maakt de film een bocht met een opeenvolging die niet van goed naar slecht gaat en weer terug, maar in plaats daarvan escaleert van een gewone echtelijke ruzie, via een toevallig toegebrachte messteek die al dan niet gehecht moet worden, tot een aardbeving waardoor de personages het huis uit rennen. Op het moment van hun opluchting <0xE2><0x80><0x93> de ruzie vergeten, de snee in de vinger vergeten, de aardbeving overleefd <0xE2><0x80><0x93> roept een buurvrouw dat haar bejaarde man is ingestort. Het stel schiet hem te hulp. Ik heb gehuild toen ik deze scène zag. Ik heb gehuild, elke keer dat ik hem zag. Ik huil nu ook. Het is geen verdriet dat me dit aandoet. Het is niet een bijzonder trieste scène. Wat me verscheurt is dat deze paar minuten film PERFECT waren. Dat is PERFECT! Verbijsterend. (eind van de spoiler)
Er valt zoveel te zeggen over de Grand Canyon. De film toont relatief gewone mensen die een openbaring ervaren en laat de kijker ze plaatsvervangend ervaren. Ze zijn niet opzichtig of overdreven en er is geen lange pauze om het moment zorgvuldig te bestuderen. De film gaat verder in het tempo van het leven. Zelfs als de personages proberen te begrijpen wat er is gebeurd, weten ze niet wat ze uit hun ervaring moeten opmaken.
Grand Canyon is een heel menselijke film.

text_en:
I have to say that Grand Canyon is one of the most affecting films I've ever seen. I've watched it several times now and I still feel as I did the first time; that this film, by itself, could make up the entire curriculum of a post-graduate course in film direction.

A long time ago film trailers used to promise, "It'll make you laugh, it'll make you cry." That's a very trite and shorthand method of describing what Grand Canyon does. It takes you to the best places in human experience and the next moment takes you to the gates of hell.

Much of the film is paced to cycle back and forth between people being close to happiness and the same people being close to horror. It's always a short step, too. Just to manage that swing with grace and without making it look false or exaggerated is directorial genius.

Spoiler (of sorts) coming up. After getting the audience used to rocking back and forth through the emotional spectrum, the film throws a curve with a sequence that doesn't go from good to bad and back but instead escalates from an ordinary marital spat, through an accidental self-inflicted knife wound that may or may not require stitches, to an earthquake that has the characters run from the house. In the moment of their relief, argument forgotten, cut finger forgotten, the earthquake survived, a neighbor woman calls out that her elderly husband has collapsed. The couple rushes to his aid. I cried when I saw this sequence. I cried every time I saw it. I'm crying now. It isn't sadness that does this to me. It's not a particularly sad sequence. What tears me up is that this few minutes of film was PERFECT. That's PERFECT! Astounding. (end of spoiler)

There's so much to say about Grand Canyon. It portrays relatively ordinary people experiencing epiphanies and it lets the viewer experience them vicariously. They aren't showy or overblown and there's no long pause to examine the moment carefully. The film moves on at the pace of life. Even when the characters do try to make sense of what has happened, they are uncertain of what to derive from their experience.

Grand Canyon is a very human film.


text: Ik heb die film gewoon nog een keer gezien en ben nog steeds ontzet over het aantal cynici dat hem afdoet als gewoon new age-gedoe. Een geweldige film, die de tijd neemt om zich te ontwikkelen, die steeds op het randje balanceert, maar dat nooit doet en uiteindelijk meditatief, aangrijpend en waarachtiger in het leven staat dan de meeste films die afdoen als 'toeval'. Ik was kwaad dat films als 'Prince of Tides' en 'Bugsy' (hoewel ik die laatste mooi vond) dat jaar genomineerd waren voor de beste film (laat staan dat 'Silence of the Lambs' had gewonnen!) en dat werd volledig genegeerd, op één nominatie voor het beste scenario na. Als ik er nog eens naar kijk, denk ik dat de geschiedenis mijn eerste reactie ondersteunt!

text_en: I just watched this film again and remain dismayed at the number of cynics who dismiss it as just New Age pap. A great film, one that takes its time to develop, it keeps coming close to going over the edge but never does and ultimately is meditative, affecting, and truer to life than most films people who dismiss its "coincidences" can see. I was angry at the time that movies like "Prince of Tides" and "Bugsy" (though I liked the latter) were nominated for best picture that year (let alone that "Silence of the Lambs" won!) and this was ignored completely except for one nomination for best screenplay. Upon revisiting it, I think history supports my initial reaction!


text:
Eerder dit jaar heb ik de Grand Canyon nog eens bezocht, toen ik van plan was een tienkoppige lijst te maken van de beste films uit de jaren negentig. Ik zag de film voor het eerst toen ik 17 was. Hoe ik ervan hoorde? Hij werd in 1991 door Siskel & Ebert gerecenseerd, en met veel lof, en een jaar later zag ik hem op video.
Het is een geweldige film, een krachtige film, een helende film, over de kracht van luisteren, echt naar elkaar luisteren. Ik heb hem nu zes keer gezien, en hij amuseert en inspireert me bij elke volgende keer dat ik hem bekijk. Maar vanwaar die slechte recensies voor deze film? De filmgids van Maltin geeft er twee van de vier. Te melodramatisch, te veel toeval, te sentimenteel, zijn de uitdrukkingen die ik het meest lees. Ja, er zit melodrama in dit verhaal, en ja, er zit ook veel toeval in. Maar het wordt verteld met een intensiteit en kracht die soepel overkomen. Ondanks alle 'plot' die er in de Grand Canyon bestaat, zoals schietpartijen vanuit een rijdende auto, een achtervolging door de politie, een aardbeving, een liefdesrelatie, de ontdekking van een baby in de bosjes door een vrouw, nog een schietpartij, een bijna-ongeluk door een nieuwe chauffeur en wereldse adviezen van een dakloze, wint deze film door de knappe vertolkingen van Kevin Kline, Steve Martin, Mary McDonnell, Alfre Woodard, Danny Glover en Jeremy Sisto. Hij slaagt ook door Lawrence Kasdans vaardige regie en schrijven. Je weet dat dit niet zomaar een film is als je denkt aan een scène aan het begin van de film waarin Kevin Kline wordt lastiggevallen door vier zwarte jongens. Danny Glover speelt een sleepwagenchauffeur die de Kline-figuur helpt, maar niet voordat hij ook wordt lastiggevallen door de leider van het stel. Luister naar de dialoog waarin de jongen aan Glover vraagt: 'Ben je bang voor me vanwege mij, of omdat ik een pistool heb?'
Grand Canyon zit vol met de ene opmerkzame scène na de andere. Steve Martin had genomineerd moeten worden voor de beste bijrol als filmproducent die van gedachten verandert en vervolgens van gedachten verandert. Ik denk dat zijn personage een waarschuwing is dat 'het goede' ons vooruit kan helpen, dat idealisme een deugd is, maar wel een waarvoor we voortdurend moeten vechten in plaats van erop te vertrouwen.
Ik ben bang dat Grand Canyon voor altijd verloren zal gaan in de wildernis van niet-nieuwe films in de videotheek. Maar nu de prijzen van oudere films tot 99 cent zijn gedaald, smeek ik iedereen die tot nu toe een recensie van een recensent heeft gelezen die je dankbaar bent omdat je hem hebt gehuurd, dat Grand Canyon iets bijzonders is. Als je van Magnolia hebt gehouden, een andere film met een groot ensemble over diep humanistische thema's, zul je ook van Grand Canyon houden.

text_en:
I revisited Grand Canyon earlier this year when I set out to devise a ten best list of the 1990's. I first saw the film when I was 17 years old. How did I hear about it? It was reviewed, and recommended highly, by Siskel & Ebert in 1991, and I eventually caught it on video a year later.

It's a great film, a powerful film, a healing film, about the power of listening, truly listening to one another. I've seen it six times now, and it entertains and inspires me with every subsequent viewing. But why the poor reviews for this movie? Maltin's movie guide gives it two out of four. Too melodramatic, too much coincidence, too sappy, are the expressions that I read the most. Yes, there is melodrama in this story, and yes, there is a lot of coincidence, too. But it delivers with an intensity and force that seems supple. For all of the "plot" that exists in Grand Canyon, such as drive-by shootings, a police chase, an earthquake, a love affair, a woman's discovery of a baby in the bushes, another shooting, a near accident by a new driver, and worldly advice from a homeless man, this movie wins because of the smart performances by Kevin Kline, Steve Martin, Mary McDonnell, Alfre Woodard, Danny Glover, and Jeremy Sisto. It also succeeds because of Lawrence Kasdan's skillful direction and writing. You know that this isn't just another movie when you consider a sequence at the beginning of the film that involves Kevin Kline being harassed by four black youths. Danny Glover plays a tow truck driver who assists the Kline character, but not before he gets harassed too, by the leader of the bunch. Listen to the dialogue as the kid suggests to Glover,"Are you afraid of me because of me, or because I have a gun?".

Grand Canyon is filled with one perceptive scene after another. Steve Martin should have been nominated for best supporting actor as a movie producer who has a change of heart and then a subsequent change of mind. I think his character is a warning that "the good" can carry us forward, that idealism is a virtue, but one that we must fight for constantly rather than depend upon.

I fear that Grand Canyon may be lost forever in the wilderness of non-new releases at the video store. But with the deals now on older releases as low as 99 cents, I plead with anyone who has read this far into a review from a reviewer that you will thank after having rented it, Grand Canyon is something special. If you loved Magnolia, another movie with a big ensemble about deep humanist themes, you'll love Grand Canyon, too.


text: Grand Canyon valt onder een zeer schaarse categorie: het is een heel slimme film, met heel slimme dialogen en overal van begin tot eind iets om over na te denken. Ik heb de indruk dat hij nooit de top heeft bereikt (en dat ook nooit zal doen), omdat hij zo eenvoudig is. Dit soort films heeft gevoelige kijkers nodig. Jammer dat ik van IMDb tien regels moet schrijven, want dat is in dit geval helemaal niet nodig. Maar om aan dit verzoek te voldoen zal ik je vertellen dat het zwakke punt van de film <0xE2><0x80><0x93> als er al een zwak punt is <0xE2><0x80><0x93> in het acteerwerk zit: niet dat het slecht is, maar het had veel beter gekund. De uitblinker was Kevin Kline, die perfect was. Ga je gang en kijk ernaar.

text_en: Grand Canyon falls under a very scarce category: it is a very clever film, with very clever dialogs and food for thought everywhere from start to end. I have the impression that it never made it to it's deserved ranking (and never will), because of it's simplicity. This kind of flick needs sensitive watchers. Pity thought that IMDb makes me write ten lines, because this is in no way necessary in this particular case. Anyway in order to fulfill this request, I will tell you that the weak point of the film if any is in the acting: not that it is bad but it could have been done much better. Exception made for Kevin Kline who was perfect. Go ahead and watch it.


text: Als je deze uitstekende film over het leven in de jaren negentig (in L.A.) niet hebt gezien, dan heb je iets bijzonders gemist. Dit is een van de verbazingwekkendste en krachtigste films die ooit over het leven van de Amerikanen in de jaren negentig is gemaakt en hij gaat zelfs door tot in de wereld van vandaag. Hij gaat over alles, van het opvoeden van een kind, vooroordelen (meer dan één), liefde, overspel, het lege-nestsyndroom, egoïsme enzovoort... en de lijst gaat maar door. Dit verhaal bouwt zich op tot een uiteindelijke climax en als niets anders er meer toe doet, gaat het altijd terug naar liefde voor vrienden en familie en liefde voor het leven. Het helpt ons diep in onszelf te graven en te zoeken naar wat we van het leven willen. Maakt dat we onszelf vragen gaan stellen. Hebben we genoeg voor anderen gedaan, zijn we zoals wij, enz.? Ga achteroverzitten en geniet van een prachtig gemaakte en emotionele film waarvan ik zeker weet dat anderen er hun hele leven van zullen genieten.<br />Let op Mary Mcdonnell, Kevin Kline en Danny Glover in deze hele film. Deze acteurs zijn geweldig en laten echt de ware gloed en betekenis zien van de boodschap die aan ons allen wordt gestuurd. Dit zijn 3 van mijn favoriete acteurs voor het leven nadat ik deze film meer dan 10 jaar geleden heb gezien. Ik geniet er nog steeds keer op keer van. Geniet ook van de geweldige soundtrack die erbij hoort en niet...' Vergeet niet te tellen hoe vaak je de helikopter voorbij ziet vliegen en probeer erachter te komen of het symboliek voor de film is????... Ik vergat bijna dat dit waarschijnlijk Steve Martins allereerste serieuze rol is in een film die hij ooit heeft gemaakt. Hij doet het ook uitstekend in deze film. Dit zal voor de meesten van jullie als een verrassing komen. Ga zitten, ontspan je en geniet van het maken van een echt goede film.

text_en:
If you have not seen this excellent movie about life in the 90s (in L.A.) then you've missed a special treat. This is one of the most amazingly and most powerful movies ever made about life for Americans in the 90s and it even carries over into today's world in which we live in. It covers everything from raising a child, prejudice (more than one way),love, adultery, empty nest syndrome, selfishness, etc..and the list goes on. This story builds up to an ultimate climax and then when nothing else matters it always goes back to love with friends and family and love of life. It helps us dig deep within ourselves and to make us search for what we want out of life. Makes us ask questions of ourselves. Have we done enough for others, are we like this, etc.??? Sit back and enjoy a wonderfully done and emotional movie that I'm sure others will enjoy for a lifetime.

Take note of Mary Mcdonnell, Kevin Kline and Danny Glover's wonderful performance through this whole film. These actors are amazing and really show the true glow and meaning of what message is being sent to all of us. These are 3 of my favorite actors for life after seeing this film over 10 years ago now. I still enjoy it again and again. Also enjoy the wonderful soundtrack with it and don't forget to count how many times you see the helicopter fly by and try to figure out it's symbolism for the movie??hmmm... I almost forgot this is probably Steve Martin's very first serious acting role in any film he has ever done. He, too does an excellent job in this movie. This may come as a surprise to most of you. Sit back, relax and enjoy truly good film making.....


text:
Dit werk gaat niet zozeer over de personage Davis van Steve Martin, als wel over Kline (Mack) en Glover (Simon) en Kline en McDonnell (Claire), maar de dialoog die via Davis naar buiten komt, is op zijn best een peinzend, contemplatief, bijna poëtisch existentialisme. Hij is geestig, intelligent en attent, zowel in zijn dialogen als in zijn werk. De schrijvers verdienden een Oscar.
De optredens zijn gemakkelijk, ontspannen en natuurlijk; precies wat je zou verwachten van acteurs uit 'A List'. Martin levert een bijdrage aan de voorstelling die leidt tot zijn recentere Winkelmeisje, die je door het leven, de liefde en het streven naar wijsheid, zo niet geluk, leidt. Kline is de rechtschapen <0xE2><0x80><0x93> het pak <0xE2><0x80><0x93> de conformist van de film, en als zodanig is zijn optreden fris en verfrissend. Dit werk gaat in alle opzichten over het leven. Het brengt een ware emotionele investering in de karakters met zich mee en geeft je de hoop dat de mensheid uiteindelijk niet verdoemd is, ongeacht wat je diep in je hart gelooft.
Alles bij elkaar? Dit is verrukkelijk, met een paar pittige momenten en een gemakkelijke, natuurlijke manier van doen die je aantrekt en het publiek helpt om veel plezier aan dit werk te beleven. Het is absoluut je tijd waard, hoewel het niet voor iedereen de beste keus is als vrijdagavond- of zaterdagavondvermaak.
Ik genoot echt van de intelligentie die dit toonde. Het is niet typerend en het was een onverwachte verrassing. Een andere heerlijke verrassing was de eerlijkheid die hierin werd getoond. De stellen en vrienden hebben gedetailleerde gesprekken, die volkomen eerlijk en (weer) natuurlijk klinken. Ik was erg onder de indruk van dit werk en zal het binnenkort aan de dvd-collectie toevoegen.
<0x3E><0x3E> Het kost 9,1/10 van...
<0x3E><0x3E> de Duivel.

text_en:
This work is less about Steve Martin's character Davis, than it is about Kline (Mack) and Glover (Simon), and Kline and McDonnell (Claire), but the dialog inserted via Davis is pondering, contemplative, near-poetic existentialism at its best. He is witty, intelligent, and thoughtful in both dialog delivery and content. The writers deserved an Oscar.

The performances are easy, relaxed, and natural; just what you would expect from "A List" actors. Martin contributes the performance which leads into his more recent Shopgirl, guiding you through life, love, and the pursuit of wisdom if not happiness. Kline is the straight - the suit - the conformist of the film, and as such his performance is crisp and refreshing.

This work deals with life in all aspects. It engenders a true emotional investment in its characters, and leaves you feeling hopeful that Mankind is not doomed, after all, no matter WHAT you believe, deep down.

All in all? This is delightful, with a gritty moment or two, and easy natural dialog which draws you in, assisting its audience in gaining a high enjoyment from this work. It's definitely worth your time, though it may not be every one's top choice as Friday/Saturday night entertainment.

I really enjoyed the intelligence this exhibited. It's not typical, and was an unexpected surprise. Another wonderful surprise was the honesty exhibited herein. The couples and friends hold detailed conversations, which feel and sound fully honest and (again) natural. I was very impressed with this work, and will be adding it to the DVD collection soon.

It rates a 9.1/10 from...

the Fiend :.


text:
Als je echt wilt weten hoe de meeste acteurs en regisseurs in het Hollywood-wereldje het hebben 'gemaakt' tot waar ze nu zijn, zal de overgrote meerderheid je vertellen (ervan uitgaande dat ze dat zullen doen) dat er een vreemde samenloop van omstandigheden heeft plaatsgevonden. Zij ontmoetten toevallig de juiste mensen op het juiste moment en kwamen bij het juiste project dat tot andere contacten en andere projecten leidde. Quinten Tarrantino volgde een acteercursus waarvan de instructeur Harvey Keitel kende. Kevin Spacey kreeg een toneelpasje van een slapende oude vrouw tijdens een lezing van een beroemde toneelschrijver die hem hielp een belangrijke rol te bemachtigen. En Robin Williams schrijft zijn carrière toe aan de zoon van Gary Marshall, die, nadat hij 'Star Wars' had gezien, 'Star Wars 2' 'Grand Canyon', geschreven en geregisseerd door Lawrence Kasdan, geeft een heel andere verklaring voor het onverklaarbare, ook wel bekend als de wonderbaarlijke samenloop van omstandigheden. De film gaat over verschillende personages die elkaar in hun leven tegenkomen vanwege een positieve en toch onverklaarbare samenloop van omstandigheden.
Kevin Kline, een vader van middelbare leeftijd, krijgt te maken met een inbraak in een van de gevaarlijkste wijken van Los Angeles. Nadat hij een sleepwagen heeft gebeld, wordt hij aangesproken door een jonge bende. Ze dreigen met geweld als hij zijn auto niet verlaat. Vlak voordat de confrontatie kan escaleren, duikt Danny Glover op als de chauffeur van de sleepwagen en dempt hij de bedoelingen van de bende. Hoewel Glover het later ontkent, heeft hij waarschijnlijk Klines leven gered. Een producent (Steve Martin) van goedkope, gewelddadige films wordt in zijn been geschoten en krijgt na afloop een spirituele ervaring. Dan kondigt hij aan dat hij stopt met het produceren van bloed en bloederig amusement. En Klines vrouw, Clair (Mary McDonnell), vindt tijdens een ochtendwandeling een baby die verborgen zit in het gebladerte. Ze beweert dat de baby om haar heeft gehuild en dat haar'redding' van het kind voorbeschikt was.
De film verkent verder de gevolgen van deze vreemde verbanden die leiden tot verdere relaties, eindigen in relaties en een nieuw begin. En al die tijd verschijnt er een vreemde dakloze man in de film, alsof hij op de een of andere manier ook verbonden is met alles wat er gebeurt.
Het is heel zeldzaam in Hollywood, of voor film in het algemeen, om zo'n puur esoterisch onderwerp te onderzoeken. Er zijn een paar momenten die enigszins ongeloofwaardig lijken, maar misschien gaat het daar juist om. Wat de film tot een succes maakt, is de voortreffelijke acteerprestaties van de spelers. Hoewel de wonderen en toevalligheden misschien vergezocht lijken, laten de acteurs je geloven dat ze deze nieuwe realiteit ervaren. Misschien is dit een onderwerp dat we vaker moeten onderzoeken.

text_en:
If you really want to know how most of the actors and directors in the Hollywood scene "made it" to where they are, the vast majority will tell you (assuming they will tell) that a strange coincidence took place. They happened to meet the right people at the right time and get into the right project which led to other connections and other projects. Quinten Tarrantino took an acting class whose instructor knew Harvey Keitel. Kevin Spacey lifted a back stage pass from a sleeping old woman at the lecture of a famous playwright who helped him land an important role. And Robin Williams credits his career to Gary Marshall's son who, after having seen "Star Wars", suggested to his father that an alien should visit the Cunninghams of "Happy Days". These coincidences, many times viewed as pure luck, shapes many of the careers in Hollywood today. Or is it pure luck? Is possible something else is going on? "Grand Canyon" written and directed by Lawrence Kasdan, proposes an altogether different explanation for the inexplicable, aka the strange miraculous coincidence. The movie concerns several different characters whose lives intersect because of positive and yet inexplicable happenstance.

Kevin Kline, a middle-aged father, experiences a break-down in one of the more dangerous areas of LA. After he phones a tow truck, a young gang accosts him. They threaten violence if he doesn't leave his car. Just before the confrontation can escalate, Danny Glover appears as the tow truck driver and dampens the intentions of the gang. Although Glover denies it later, he probably saved Kline's life. A producer (Steve Martin) of cheap violent films gets shot in the leg and after wards has a spiritual experience. He then announces retirement from producing blood and gore entertainment. And Kline's wife, Clair (Mary McDonnell), while on a morning jog, finds a baby hidden in some foliage. She claims the baby cried for her and that her "rescue" of the infant was preordained.

The movie explores further the results of these strange connections that lead to further relationships, end to relationships, and new beginnings. And all the while, a strange homeless man appears throughout the movie as if somehow he is also connected to everything that is going on.

It is very rare in Hollywood, or for film in general, to explore such a purely esoteric subject. There are a few moments that seem somewhat unbelievable, but maybe that's the point. What makes the film work is the superb acting by the cast. Although the miracles and coincidences may seem far-fetched, the actors make you believe they are experiencing these new realities. Maybe this is a subject we should explore more often.


text: Veel van de opmerkingen die mensen maken, komen op mij over als (sorry) misplaatst. Kasdan wil het leven presenteren, het gewone, alledaagse leven. Het conventioneel gestructureerde verhaal, waarin personages inzichten hebben die hun leven veranderen en dan vervagen, de muziek harder wordt en de film is afgelopen, wordt geabsorbeerd in dit veel grotere doek. Verschillende personages in deze film hebben precies zulke verhelderingen en gaan dan verder. Soms kunnen ze hun inzichten vasthouden, soms niet, en zo is het leven nu eenmaal. Met andere woorden, Kasdan verruilt de conventionele dramatische opbouw voor een verkenning van het voortgaande leven - want er is geen happy end, alleen een uiteindelijk einde; en alles wat daarvoor is gebeurd, is nog steeds aan de gang, ligt nog altijd voor het grijpen, en als je absoluut een thema wilt, een verkenning van de rol van het wonderbaarlijke in ons leven. Wat is een wonder? Nou, het leven zelf, om te beginnen. Voeg daar dan alle willekeurige incidenten en kruisverbanden aan toe die een leven vormen, of meerdere met elkaar verbonden levens, en je hebt emmers vol wonderen. Kasdan geeft dit thema een luchtige ondertoon, in plaats van erop aan te dringen, en geeft het op verschillende manieren extra cachet, vooral door de manier waarop hij het midden in de film laat zien: Mac en zijn vrouw liggen in bed en dromen allebei hun eigen dromen, maar later in de film laat hij zien dat die dromen binnen in de film de macht hebben om de werkelijkheid te vormen. Dit is geen film met een gemakkelijke of voor de hand liggende boodschap. Je hoeft hem alleen maar voor je te laten spelen en hem dan een paar dagen, een maand, een paar jaar in je hoofd te laten zitten om te zien wat hij daar heeft aangericht. Dit is zonder enige twijfel Kasdans werk. 'Een grote meditatie over het leven van een van onze meest getalenteerde schrijvers en regisseurs. Het tragische is natuurlijk dat hij al een aantal jaren niet meer heeft mogen werken, voornamelijk vanwege de restricties van de studio rond 'Dromenvanger'. Hopelijk hebben we nog niet het laatste van Larry Kasdan gehoord. Een geweldige film van een geweldige kunstenaar. Vergeet niet dat kunst zichzelf niet volledig hoeft te rationaliseren om te slagen.'

text_en: A lot of the comments people have made strike me as (sorry) missing the point. Kasdan wants to present life, simply, ordinary life. The conventionally structured story, where characters have insights that change their lives, and then fade out, music up, and the film is over, is absorbed into this much larger canvas. Several characters in this movie have just such illuminations, and then they move on. Sometimes they can hold onto their insights, sometimes they can't, and that's the way life really is. In other words, Kasdan jettisons conventional dramatic structure in favor of an exploration of the the ongoingness of life  there is no happy ending, only an eventual ending; and everything before that is still in process, still always up for grabs  and, if you absolutely insist on a theme, an exploration of the role of the miraculous in our lives. What is a miracle? Well, life itself, for a start. Then add in all the random incidents and cross-connections that make up a life, or several interconnected lives, and you have miracles by the bucketful. Kasdan underscores this theme lightly, rather than insisting on it, and bolsters it in various ways, most memorably by the device, right in the center of the film, of having Mac and his wife, lying in bed, each dreaming their own dreams, but as well showing, later on in the film, how those dreams have the power, within the film, to shape reality. This is not a film with an easy or obvious message. You just have to let it play out in front of you, and then let it sit in your mind for a few days, a month, a few years, and see what it has wrought there. This is, without a doubt, Kasdan's best film, his most mature, his most humane. A major meditation on life from one of our most gifted writers and directors. The tragedy is, of course, that he has not been allowed to work for a number of years now, mostly due to studio constraints around "Dreamcatcher." Hopefully we haven't heard the last from Larry Kasdan. A great film from a great artist. Keep in mind that art does not have to rationalize itself completely in order to succeed.


text:
Voordat Crash kwam, was er een interessante film die Grand Canyon heette. Die werd ongeveer 14 jaar eerder uitgebracht dan de vorige film, en het was een film over twee mensen met verschillende achtergronden die in de loop van een mensenleven als vrienden bij elkaar komen. Voor mij was Crash nog steeds een iets betere film, maar Grand Canyon was ook niet slecht.
De film speelt zich af in Los Angeles. Een advocaat uit de betere kringen, Mack (Kevin Kline), neemt een kortere weg door het sjofele deel van de stad, maar op het slechtst denkbare moment gaat zijn auto kapot. Hij laat een sleepwagen komen en moet een tijdje wachten, maar wordt al snel bedreigd door een groep gevaarlijke mensen die zijn auto willen hebben. Algauw arriveert de chauffeur van de takelwagen op het juiste moment en stapt Simon (Danny Glover) uit om de takelwagen weg te rijden. Beide mannen worden bedreigd, maar Simon slaagt erin zichzelf, Mack en de auto uit de hachelijke situatie te redden. Vanaf dat moment ontstaat er een vriendschap tussen de twee mannen die hun hele leven lang bevriend zijn geweest, waarbij Mack Simon helpt zoals Simon hem eerder uit een gevaarlijke situatie heeft geholpen. Je zult zien dat Simons zus Deborah (Tina Lifford) met haar twee kinderen in een gevaarlijke buurt woont en bang is voor haar oudste zoon, die's nachts door de straten zwerft met een paar slechte mensen. Mack biedt hun een betere plek om te wonen en ook de kans om Simon te koppelen aan de vriendin van zijn secretaresse, Jane (Alfre Woodard).
Dit is de belangrijkste plot van de film, maar er zijn andere kleinere plotwendingen die te maken hebben met dezelfde secretaresse als hierboven genoemd (Mary Louise Parker) en met Macks vrouw (Mary McDonnel) die een achtergelaten baby ontdekt, niet lang nadat hun zoon Roberto (Jeremy Sisto in zijn eerste filmrol) in de zomer op kamp is gegaan en waarschijnlijk binnenkort verder zal gaan met zijn eigen leven. De details van al deze plotwendingen worden samengebracht in één complexe film die een politiehelikopter als metafoor voor het leven gebruikt en als brug om alle verschillende scènes met elkaar te verbinden. Dit eenvoudige plot werkt heel goed en helpt enorm bij het verloop van het verhaal.
De regisseur Lawrence Kasdan, wiens grootste film tot nu toe The Big Chill was, heeft hier een schitterende film gecreëerd. De cast is uitstekend en de meeste ideeën zijn goed doordacht, maar helaas komt het niet tot grootsheid omdat sommige punten, die de film nog sterker zouden hebben gemaakt, verdoezeld worden. Het verhaal over de secretaresse is er één, en het tweede over Simons neef is het tweede. Deze scènes hadden meer los van het hele verhaal moeten staan, en dan zou Lawrence Kasdans visie op het leven tussen de hogere en lagere klassen misschien meer op een hoger niveau hebben gelegen in plaats van alleen maar heel goed. Maar de Grand Canyon overtrof de verwachtingen, en ja, je krijgt een blik op de canyon waar deze film naar is vernoemd. Er is ook een kleine rol voor Steve Martin als Davis, een producent van gewelddadige films, die zijn eigen kijk op het leven geeft en een kleine rol heeft in de ideeën van deze film.

text_en:
Before there was Crash, there was this interesting film called Grand Canyon. Released about 14 years sooner than the former film, Grand Canyon was a movie about two people from different backgrounds who come together as friends over a lifetime. To me Crash was still a slightly better film, but Grand Canyon was no slouch either.

Taking place in Los Angeles, an upper-class lawyer named Mack (Kevin Kline) takes a shortcut through the seedier side of town only to have his car break down at the worst time. He calls for a tow truck, and has to wait for awhile, only to soon be threatened by a group of dangerous people who want his car. Soon the tow truck driver arrives at the perfect moment, and out steps Simon (Danny Glover) to take the truck away. Both men are threatened, but Simon manages to get himself, Mack, and the car out of dire straits. It is from here on out that a friendship develops between the two men over a lifetime with Mack helping out Simon just as Simon had helped him out of a dangerous situation earlier. You see Simon's sister Deborah (Tina Lifford) is living in a dangerous neighborhood with her two children, and fears for her oldest son who seems to be roaming the streets at night with some bad people. Mack offers them a better place to live as well as hooking Simon up with his secretary's friend Jane (Alfre Woodard).

This is the main plot of the film, but there are other smaller plots involving the same secretary mentioned above (Mary Louise Parker) as well as Mack's wife, (Mary McDonnel) who discovers an abandoned baby not long after their son Roberto (Jeremy Sisto in his first movie role) has gone to camp for the summer, and will likely be moving on with his own life soon. The details of all these plots are brought together into one complex movie which uses a police helicopter as a metaphor for life and as a bridge to entwine all the different scenes. This simple plot device works very well and helps greatly with the flow of the story.

The director Lawrence Kasdan, whose biggest movie to this date was The Big Chill, has created a splendid movie here. The cast is excellent, and most of the ideas are well thought out, but alas it falls short of greatness because some points, that would've made the film even stronger, are glossed over. The story involving the secretary is one, and the second involving Simon's nephew is the other. These scenes should've been more apart of the entire story, and then maybe Lawrence Kasdan's views of life between the upper and lower classes would've been more on a superior level instead of just very good. Still Grand Canyon exceeded expectations, and yes you will get to see a view of the canyon that this movie was named after. There is also a small role for Steve Martin as Davis, a producer of violent films, who offers his own views on life, and has a small part to play in this movie's ideas.


text: Nou ja, misschien niet direct vlak voor de Rodney King-rellen, maar een paar maanden daarvoor was al een goed moment. Mijn ouders zeiden dat ze het hadden gezien, en voor je het wist werd de politie vrijgesproken en werd L.A. platgebrand. Zo zie je maar weer hoe de rassenverhoudingen in Amerika zijn. In het complot raken de blanke Mack (Kevin Kline) en de Afro-Amerikaan Simon (Danny Glover) bevriend nadat Simon Macks leven heeft gered in het zwarte getto. Ondertussen vindt filmproducent Davis (Steve Martin) het nodeloos geweld juist cool... tot hij wordt neergeschoten. Er zit ook een beetje existentialisme in de film: Mack en zijn familie komen tot het besef dat ze niet leven zoals ze eigenlijk willen. Het lijkt erop dat 'Crash' de belangstelling van mensen voor rassenverhoudingen enigszins heeft doen herleven, maar deze film is veel eerder verschenen. Misschien zullen we in dit land nooit stabiele rassenverhoudingen kunnen hebben. Maar hoe dan ook, 'Grand Canyon' is een geweldige film. Hij bevestigt Kevin Kline als mijn favoriete acteur. Met in de hoofdrollen Mary McDonnell, Mary-Louise Parker en Alfre Woodard.

text_en:
Well, maybe not immediately before the Rodney King riots, but even a few months before was timely enough. My parents said that they saw it and the next thing you know, the police got acquitted and LA got burned to the ground. It just goes to show the state of race relations in America. The plot has white Mack (Kevin Kline) and African-American Simon (Danny Glover) becoming friends after Simon saves Mack's life in the black ghetto. Meanwhile, movie producer Davis (Steve Martin in a serious role) thinks that gratuitous violence is really cool...until he gets shot. There's also some existentialism in the movie: Mack and his family come to realize that they aren't living as they really want.

It seems that "Crash" has somewhat renewed people's interest in race relations, but this one came out much earlier. Maybe we'll never be able to have stable race relations in this country. But either way, "Grand Canyon" is a great movie. It affirms Kevin Kline as my favorite actor. Also starring Mary McDonnell, Mary-Louise Parker and Alfre Woodard.


text: Alleen al het feit dat ik tien jaar later nog steeds aan die film denk, spreekt boekdelen over de film. Voor mij is dit een bewijs dat de Grand Canyon een film is die je op de een of andere manier zal raken. Ik geloof oprecht dat er vóór de film _Crash_ een Grand Canyon was. Het grootste verschil tussen de twee films is naar mijn mening de timing van de release. Ik ga niet beweren dat de ene beter is dan de andere, maar ik ga ervan uit dat ze dezelfde boodschap uitdragen. Ik zou graag de mening horen van degenen die een mening hebben over dit onderwerp. Ik zal beginnen met een commentaar dat je kunt vinden op http://www.myspace.com/62229249. Je kunt me daar ook vinden om andere onderwerpen over films met me te delen, want ik ben dol op films.

text_en: The mere fact that I still think of the movie a decade later is what really speaks volumes about the film. To me this substantiates Grand Canyon as a film that will touch you in one way or another. I truly believe that before the movie Crash there was Grand Canyon. The major difference between the two films in my opinion is the timing of their release. I'm not going to argue which one is better, but I will contend to the idea that they share the same message. I'd love to hear from those that have an opinion on this subject. I will start a commentary which you can find at http://www.myspace.com/62229249. You may also find me there to post any other topics about movies that we may share, because i have a true love for film.


text:
Grand Canyon is een heel vreemde vogel. Het is een volkomen uniek stedelijk stuk, waar het beschrijven van de hele plot niet veel zou zeggen.
Het centrale thema lijkt de inherente onzekerheid te zijn die het leven inhoudt voor mensen van elk ras, achtergrond en standplaats. Maar om te verkondigen dat dit het thema van de film is, zou de reikwijdte ervan verschrikkelijk onderschatten. Op dezelfde manier is het zinloos om het in een bepaald genre te verpakken.
De film heeft boekdelen te zeggen, hoewel waarschijnlijk verschillende boekdelen voor elke kijker, en vertelt het allemaal op zo'n niet-prekerige manier vanuit zo veel invalshoeken, dat ik uiteindelijk de centrale boodschap voor mezelf niet eens kan definiëren.
Toch doet hij dat.' De film gaat met zo'n laser precisie te werk; elke rekwisiet, dialogen en achtergrondmuziek dragen bij aan de alomtegenwoordige stemming en krachtige boodschap, die me aangenaam verrassen en na elke keer dat ik hem heb gezien heel nadenkend maken. Toch voelt hij helemaal niet bedompt. Een sprankelende film met een geweldige cast en alles werkt.

text_en:
Grand Canyon is a very strange bird. It's a completely unique urban piece, where relating the entire plot would fail to convey much.

It's central theme seems to be the inherent uncertainty life holds for people of every race, background and station. But to proclaim that THE theme of the film would be to horribly understate its scope. Similarly, to pigeonhole it in a particular genre is futile.

The film has volumes to say, though likely different volumes for every viewer, and says it all in such a non-preachy way from so many angles, that in the end, i can't even define its central message for myself.

Nevertheless, it does it's business with such laser precision; every prop, line of dialog, and bar of background music contributing to it's pervasive mood and powerful message, that i'm pleasantly surprised, and come away very thoughtful after every viewing. Still it doesn't feel at all stuffy. A sparkling film with a great cast and everything working.


text: Ik herinner me dat ik die film heb gezien toen ik een jaar of zeven was, en op dat moment was ik geschokt. Ik had al eerder een gewelddadige film gezien, maar ik had nog nooit een film gezien met de gevolgen en de realiteit van geweld. Deze film laat niet alleen zien hoe mensen hun leven kunnen veranderen en voor het geluk kunnen kiezen, maar laat ook zien hoe mensen hun leven kunnen veranderen en voor het geluk kunnen kiezen. Wat deze film deed en crashen niet deed, was de waarheid vertellen. Crash probeerde te laten zien hoe slecht racisme was (en Crash had zelfs een ingebouwd anti-Aziatisch vooroordeel) en het vanuit een moreel superieure positie te benaderen. De Grand Canyon benaderde de dingen vanuit zo'n rauw en echt perspectief dat het uiteindelijk op een hoger plan komt dan crashen. Vooral als je de eindes vergelijkt. Het einde van _crash_ is dat zogenaamd keurige, kleine einde waarmee alles wordt afgesloten. Terwijl _Grand Canyon_ gewoon op een rustige manier eindigt, waarbij je weet dat er niet veel zal veranderen in het leven van de hoofdpersoon, maar dat komt omdat het leven gewoon doorgaat, is er geen passend einde. Hoe goed... slecht je ook bent. Er is geen einde aan een hoofdstuk om een nieuw hoofdstuk te beginnen.

text_en: I remember seeing this movie when I was about 7; and at the time it shocked me. I had seen a violent movie before, but I never saw a movie with the consequences and reality of violence. This movie not only shows this, but it also shows how people can change their lives and choose happiness. What this movie did and crash failed to do was to be truthful. Crash tried to show how racism was bad (and Crash actually had a built-in anti Asian bias) and to come at it from a morally superior position. Grand Canyon came at things from such a raw and real perspective that it actually ends up on a higher ground than crash. Especially when you compare the endings. The ending of crash is this supposedly neat little ending that ties everything up. While Grand Canyon simply ends on a quiet note, where you know nothing much will change in the character's lives but that's because life just goes on too, there's no suitable ending. No matter how good...bad you are. There is no ending of a chapter to begin another.


text: Dit is een uitstekende film met een fantastische cast en geweldig acteerwerk. Ik krijg er nooit genoeg van om ernaar te kijken. Ik ben vooral dol op de scène waarin Danny Glovers personage en Kevin Kline-personage, Simon en Mack, samen brunchen. Kevin Kline is zo'n natuurtalent en zijn manier van doen lijkt moeiteloos en je zou hem vaak tegenkomen. Dus het is een heel 'echte' film.<br />Een van de krachtigste scènes in de film is echter aan het begin van de film, als Simon arriveert bij de scène waarin Macks auto het begeeft. De film heeft ook een sterke boodschap en is anders dan de stereotiepe boodschap van een film waarin één persoon zijn hart uitstort voor een publiek. In plaats daarvan brengen de emoties en situaties van de acteurs een indringende boodschap over die het best werkt zonder woorden. En ten slotte is Mary McDonell briljant als altijd.

text_en:
This is an excellent movie with a stellar cast and some great acting. I never tire of watching it. I especially love the scene where Danny Glover's character and Kevin Kline's character namely Simon and Mack have brunch together. Kevin Kline is such a natural and it seems his mannerisms are effortless and one you would encounter often. SO its a very 'real' movie.

One of the most powerful scenes in the movie however, is at the beginning of the movie when Simon arrives at the scene where Mack's car has broken down. The movie also has a strong message and is unlike the stereotypical message carrying movie where there's one person preaching his guts out to an audience. Instead the actors' emotions and situations deliver an impactive message that does best without the use of words. And lastly, Mary McDonell is brilliant as always.


text: Maar kijk eens goed naar Mary McDonnells optreden. Haar lichaamstaal. Haar fijne lichaamsbewegingen. Haar subtiele, maar zeer effectieve reacties. Dit is een begaafde artieste aan de top van haar vakgebied. En de rest van de cast was ook verdomd goed!<br /><0x3E><0x3E> Dit is misschien de 3e of de 4e voorstelling die ik ga zien, en ik zie er elke keer meer in. Waar gaat het met deze wereld eigenlijk heen?

text_en:
... but watch Mary McDonnell's performance closely. Her body language. Her fine body movements. Her subtle, but powerfully effective, reactions. This is an accomplished artist at the top of her craft. And the rest of the cast were pretty damned good, too! ;o)

This is perhaps the 3rd or 4th viewing for me, and I see more in it each time. What /IS/ this world coming to, anyway? -R.


text: Naar mijn mening de beste film aller tijden. Ik vind het heerlijk als mensen me vragen waar de film over gaat. Meestal glimlach ik en zeg 'het leven'. Ze halen hun schouders op en denken er waarschijnlijk nooit meer over na. Het feit dat iedereen uit alle lagen van de bevolking iets met een bepaald deel van de film te maken heeft, maakt het des te verbazingwekkender. Het is voor iedereen duidelijk een must see.

text_en: In my opinion, the best movie ever. I love when people ask me what this film is about. I usually smile and say "life". They shrug and probably never give it another thought. The fact that everyone from every background can relate to some part of this movie makes it all that much more amazing. Definately a must see for everyone.


text:
Deze film had heel goed een van die doodgewone'soaps' kunnen zijn die de gebeurtenissen van de ene dag op de andere overbrengen van een half dozijn families die een verstrengeld leven leiden... verbroken relaties, het opbouwen van nieuwe vriendschappen, straatovervallen, bijna-ongelukken, hoop en dromen en zelfs de ontdekking van een baby die onder een struik is gedumpt! Wat een mengelmoes van gebeurtenissen!
Gelukkig gaat de filmmaker verder dan die dagelijkse gebeurtenissen en stelt vragen om over na te denken, hoewel er geen bevredigende antwoorden zijn. Hij vraagt zich af: in deze chaotische wereld gebeuren de dingen gewoon, is het gewoon geluk als alles goed uitpakt, of, vanuit een fatalistisch standpunt bezien, is iemand voorbestemd om op een bepaalde plaats op een bepaald tijdstip te zijn en zo betrokken te raken bij de gebeurtenis en zijn toekomst een nieuw perspectief te geven? De meesten van ons hebben deze griezelige ervaring gehad.
Is het ons superego dat ons doet geloven dat we zo belangrijk zijn? Zoals een personage zegt toen hij eens op de rand zat die uitkeek over de Grand Canyon en zich realiseerde hoe oneindig klein hij was.
Dit is niet een van mijn favoriete films, maar het is een goede studie van menselijke relaties. Danny Glover is een voortreffelijk acteur in een sympathieke rol.

text_en:
This film could well have been one of those ordinary "soapies" relating the day to day events of half a dozen families whose lives are intertwined..broken relationships,building new friendships, street bashings, near accidents, hopes and dreams and even the discovery of a baby discarded under some bushes! What a mixture of events!

Fortunately the film maker goes beyond those daily events and poses questions to consider although there are no satisfactory answers. He asksin this chaotic world do things just happen, is it just luck when things turn out right or , taking a fatalistic view, is a person predestined to be at a certain place at a certain time and thus become involved in the event and his future takes on a new perspective? Most of us have had this uncanny experience.

Is it our super ego that makes us believe we are so important? As one character says he once sat on the edge overlooking the Grand Canyon and came to realize how infinitely small he was.

This is not one of my favourite films but is a good study of human relationships. Danny Glover is outstanding in a sympathetic role.


text:
In je videotheek vind je dit juweeltje misschien wel.
De toestand van de mens in de moderne tijd in L.A. Geen overdreven drama, alleen een ineenstorting van gebeurtenissen die in de loop der tijd met elke groep mensen kunnen gebeuren.
Het helpt je de vreugde en de wanhoop van het stadsleven te begrijpen.
De regie en de montage zijn van topklasse. Cinematografie en muziek volgen de stemming en de situatie heel goed. En de CAST!!!
Uitstekende cast en uitstekend acteerwerk. Niemand die niet op zijn plaats of niet in zijn rol is.
En het is niet zo'n afknapper als je zou verwachten. Ik gaf het een 7 van de 10.
Als je het nog niet hebt gezien, doe het dan!

text_en:
At your video store, you might find this gem.

The human condition in modern times LA. No exaggerated drama, just a collapsing of events that might happen to any group of individuals over time.

Helps you understand the joys and desperation of urban life.

The direction and cutting are top class. Cinematography and music very much follows the mood and situation. And the CAST!!!

Excellent casting and excellent acting. No one out of place or out of character.

And it's NOT really as much a downer as you would expect. I gave it 7 of 10.

If you havent seen it, DO!


text: Deze film boezemde me zoveel ontzag in dat ik hem minstens één keer per jaar kijk. Soms vind ik hem ongemakkelijk. Soms vind ik hem inspirerend. En ik vind de personages altijd menselijk en echt. Het is een film die je de korrelige realiteit van het leven in L.A. laat zien, te beginnen met de steeds terugkerende zoeklichten van helikopters die op zoek zijn naar de gevaren die zo dicht bij het gewone leven liggen dat de personages leiden. Het is ook een film die je laat zien hoe de vriendelijkheid van een vreemde je leven kan veranderen en je de kracht kan geven om het verschil te maken. De Grand Canyon herinnert je eraan dat elke actie die je onderneemt, of die nu bedoeld is of niet, krachtige gevolgen heeft. Ik vond dat deze film in veel opzichten leek op de film Short Cuts van Robert Altman. Beide films hadden een met sterren bezaaid rooster van perfect gecaste acteurs en actrices en beide films lieten je geleidelijk zien hoe de personages met elkaar verbonden waren en hoe ze elkaar beïnvloedden, in voor- en tegenspoed. De Grand Canyon was beter in het uitdragen van een samenhangende boodschap (hoop in het aangezicht van de wanhopige werkelijkheid) dan Altmans film, hoewel ik ze allebei op mijn eigen manier intrigerend vond.

text_en: This movie awed me so much that I watch it at least once a year. At times I find it uncomfortable. At times I find it empowering. And I always find the characters human and real. It is a movie that shows you the gritty reality of life in LA, starting with the recurring helicopter search lights scanning for the dangers lurking so close to the ordinary lives being carried on by the characters. It is also a movie that shows you how the kindness of a stranger can change your life and empower you to make a difference. Grand Canyon reminds you that every action you take, whether intended or not, has powerful repercussions. I found this movie to be similar in many ways to Robert Altman's film Short Cuts. Both had a star-studded roster of perfectly cast actors & actresses and both movies allowed you to gradually see how the the characters interrelated with one another and affected each other, for better or worse. Grand Canyon did a better job of providing a cohesive message, (hope in the face of despairing reality), than Altman's film, although I found them both intriguing in their own way. This film is a definite must see!!!


text: Zo nu en dan brengt een filmmaker een unieke groep mensen tot leven en laat je binnen om de dingen te zien die ons menselijk maken. Lawrence Kasden heeft dat weer gedaan. Ik heb altijd het gevoel gehad dat de _Bg Cill_ het volkslied van de tijd is en hij heeft het weer voor elkaar gekregen in de Grand Canyon. Zo nu en dan komen we op een punt waarop we de kans krijgen om voor het leven te kiezen en zo vaak verknallen we het. Dit is een film over mensen die de moed vinden om voor het leven te kiezen en het leven te ervaren vanwege die keuze. Het naast elkaar zetten van kleine en grote gebeurtenissen die ons laten zien hoe in wezen triviaal de meeste dingen waarover we ons zorgen maken eigenlijk zijn, is echt geniaal. Ik heb deze film al een paar keer gezien en het verbaast me hoe diep de emoties in deze film zitten. Danny Glover en Kevin Kline spelen hun rollen met grote tederheid en Stever Martins vertolking van een filmbaas is onbetaalbaar. Nogmaals bedankt, meneer Kasden.

text_en: Every now and then a film maker brings to life a unique group of people and lets you inside to see the things that make us human. Lawrence Kasden done this again. I always felt theBg Cill was the anthem of it's age and he has managed to do it again in Grand Canyon. Every so often we find ourselves at a point where we have the opportunity to choose life and so often we blow it. This is a film about people who find the courage to choose and experience life because of that choice. The juxtaposing of little and big events that lets us see how basically trivial most things we worry about are is truly genius. I have watched this film a number of times and am constanly surprised at how deep the emotions run through this film. Danny Glover and Kevin Kline do their roles with great tenderness and Stever Martins portrayal of a movie exec is priceless. Thank you again Mr. Kasden


text: Dit zou mijn belangrijkste film van 1991 zijn geweest, ware het niet dat hij door de briljante jfk werd afgekraakt. Dit is zo'n geweldige film! Ik vond hem geweldig. Ik ben dol op verhalen waarin de levens van verschillende personages elkaar kruisen en hoe je met hun levens omgaat. Kevin Kline is hier goed, maar hij wordt overschaduwd door Danny Glover en vooral door Steve Martin. Ik heb nooit veel op gehad met Martin of zijn stijl, maar hier is hij geweldig. Ik vond de hele toespraak die hij tegen het eind tegen Kline hield over de Grand Canyon geweldig. Het was uitstekend geschreven. Larry Kasdan is een geweldige tekstschrijver, zoals Kevin Smith en Quentin Tarantino. Hier heeft hij verschillende driedimensionale personages en goed doordachte verhaallijnen gecreëerd, en boodschappen die ons leven een positieve draai geven. Echt een uitstekende film.

text_en: This would have been my number one movie of the year for 1991, except it got beat out by the brilliant JFK. This is such a wonderful movie! I loved it. I love stories where different characters' lives intersect with others and how deal with their lives. Kevin Kline is good here, but is outshined by Danny Glover and, especially, Steve Martin. I've never much like Martin or his style, but here he is great. I loved the whole speech he gave to Kline near the end about the Grand Canyon. The writing was excellent. Larry Kasdan is, IMO, a great dialogue writer, along the ways of Kevin Smith and Quentin Tarantino. Here, he has formed several three-dimensional characters and well thought out storylines, and messages that give a positive feel to our lives. A truly excellent film. 4 out of 4 stars


text:
Alain Chabat beweert dat deze film oorspronkelijk zijn idee was, maar het thema van weigerachtige geliefden die eindelijk tot elkaar komen is even oud, zo niet ouder, dan Shakespeare.
Chabat is een 'vieux garcon', gelukkig vrijgezel en hij wil niet dat een lid van de andere sekse zijn leven verstoort. Hij heeft een probleem, 5 zussen en een matriarchale moeder <0xE2><0x80><0x93> de G7 <0xE2><0x80><0x93> die besluiten dat hij moet trouwen. Daar komt de verrukkelijke, charmante Charlotte Gainsbourg op de proppen met een eenvoudig plan. Charlotte moet zich voordoen als Chabats vriendin en dan gewoon niet komen opdagen op de dag van het huwelijk. Geen woord meer over trouwen van de G7. Natuurlijk hebben de beste plannen de neiging om uit de hand te lopen. Er zijn heel sterke bijrollen van Lafont als de moeder en Osterman als de gierige broer van Gainsbourg.
Er zijn een paar fantastische scènes waarin Charlotte eerst de familie moet charmeren en vervolgens in opstand moet komen. Franse klucht met een Engelse.

text_en:
Alain Chabat claims this movie as his original idea but the theme of reluctant lovers who finally get it together is as old, if not older, than Shakespeare.

Chabat is a "vieux garcon", happily single and not wanting any member of the opposite sex to disturb his life. He has a problem, 5 sisters and a matriarchal mum - the G7 - who decide he should be married. Enter the delightful, charming Charlotte Gainsbourg and what should be a simple plan. Charlotte has to pose as Chabat's girlfriend and then simply not turn up on the day of the wedding. No more talk of marriage from the G7. Of course the best laid plans have a habit of spiralling out of control.

There are very strong supporting roles from Lafont as the mother and Osterman as the tight-fisted brother of Gainsbourg.

There are some fantastic scenes as first Charlotte has to charm, then revolt the family. French farce with an English.


text: Er was geen droog oog onder het publiek toen ik gistermiddag de bioscoop verliet, nadat ik deze juweel van een film had gezien in een uitverkochte zaal als onderdeel van het Hamburg Filmfestival van dit jaar. En de tranen die vergoten werden, waren alleen maar van het lachen. Deze film was hilarisch, er is geen andere manier om dit te zeggen. Er zat geen enkel saai stukje in, ik lachte er dwars doorheen en met mij alle andere driehonderd liefhebbers van het Franse cinéma.<br />Alain Chabat was absoluut geweldig. Een geweldige clown als het moet en ernstig als de situatie erom vraagt. De voorstelling was natuurlijk helemaal te gek, maar dit was precies wat het verhaal nodig had en wat het zo goed deed. Net zo geweldig was Charlotte Gainsbourg, die ik heel graag zie, en de moeder speelde ook heel goed. De zussen hadden wat gedetailleerder in het script kunnen zijn, maar afgezien daarvan is er niets om over te klagen. Ik heb een geweldige middag gehad toen ik deze film zag terwijl Hamburg buiten in de regen verdronk, en ik wou dat films als deze uit Frankrijk regelmatig in Duitsland werden uitgezonden. Maar de distributeurs schijnen niet te begrijpen dat de Fransen goede films maken. Ik kan in elk geval niet wachten tot ik een dvd heb gevonden met ondertitels (Hello Australia? Alsjeblieft?) omdat ik die film thuis nog een paar keer wil zien!

text_en:
There wasn't a dry eye amongst the audience yesterday afternoon after I left the cinema, having seen this gem of a film in a sold-out house as part of this year's Hamburg Film Festival. And the tears shed were all of laughter. This film was hilarious, there's no other way of saying this. There wasn't one boring bit in it, I laughed right through it and with me everyone else of us three hundred lovers of French cinéma.

Alain Chabat was absolutely terrific. A great clown if needs be and serious if the situation calls for it. The performance was of course completely over the top, but this was exactly what the story needed and what made it work so well. Equally great was Charlotte Gainsbourg who I love to see a lot, and the mother was also a very strong performance. The sisters could have been a bit more detailed in character script-wise, but apart from that there is nothing to moan about. I had a great afternoon seeing this film while Hamburg was drowning in rain outside, and I wish films like this from France would get a regular release in Germany. But the distributors is this country don't seem to understand that the French make good films. I at least can't wait to find a DVD which offers subtitles (Hello Australia? Please?) because that film I need at home to watch several more times!


text: Alain Chabat is een goede acteur, schrijver en regisseur, maar misschien een beetje misleid om met een 'idee' de eer op te strijken voor een verhaal waar ze waarschijnlijk van hebben liggen rollebollen in de gangpaden toen Aristophanes nog aan het leren was dat de 'i' voor de 'e' staat, behalve bij de 'c'. Maar zoals ik al zei, Chabat is een goede acteur en hij kan charmant zijn als het nodig is. Ik begin ook langzaam maar zeker een aversie te krijgen tegen Charlotte Gainsbourg, die ook een voortreffelijke voorstelling geeft. Als je het per se wilt weten, het'stuk' gaat over een man van ver in de veertig die er meer dan tevreden mee is om alleenstaand te zijn. Dat zit zijn moeder en vijf zussen niet lekker en om ze uit de buurt te hebben maakt hij een'regeling'. met de zus van een collega te poseren <0xE2><0x80><0x93> voor vijftienduizend euro <0xE2><0x80><0x93> als zijn nieuwe vriendin, de romance te laten uitgroeien tot een huwelijk en hem dan de bons te geven, zodat hij van de zaak af is. Natuurlijk komen ze uiteindelijk bij elkaar terecht, maar onderweg wordt er wat geduelleerd tussen Benedek en Beatrice, en alles bij elkaar genomen is het een behoorlijk pijnloze anderhalf uur en ze presteren zo goed bij de Franse kassa dat een vervolg misschien niet eens uitgesloten is.

text_en: Alain Chabat is a fine actor, writer and director but maybe a trifle misguided to take an 'idea' credit for a story that probably had them rolling in the aisles when Aristophanes was still learning that it's 'i' before 'e' except after 'c'. But, like I said, Chabat is a fine actor and he can do charm when he needs to. I'm also gradually overcoming an aversion to Charlotte Gainsbourg who also turns in an accomplished performance. If you absolutely insist on knowing, the 'plot' is the one about the guy well into his forties and more than content to be single. This doesn't sit well with his mother and five sisters and to get them off his back he makes an 'arrangement' with the sister of a colleague to pose - for fifteen thousand euros -as his new girlfriend, allow the romance to come to fruition with a wedding and then jilt him, thus getting him off the hook. Naturally they wind up together but along the way there's some sub-Benedek and Beatrice duelling and all things considered it's a pretty painless ninety minutes and performing so well at the French box office that a sequel may not be out of the question.


text:
Ik wist niets van de film voordat ik hem zag en ik denk dat het de 'geen verwachting'-factor was die me hielp om hem in het begin leuker te vinden dan ik had verwacht.
De setting was interessant, vreemd maar interessant. De verhaallijn had hiaten/sprongen die het publiek denk ik een beetje afleidt. Er is geen goede soundtrack op de achtergrond die de 'romantische' ambiance creëert. Maar dat deed er allemaal niet toe.
De chemie tussen Emma en Luis was gewoonweg exquis. Er was een onverklaarbare, vreemde chemie die ik niet kon weerstaan; ik werd er verliefd op en hier zit ik dan, deze recensie te schrijven. De subtiele liefdesscène van de twee acteurs was fantastisch en ik geloof dat dat de kern van deze film is. Deze film is geen alledaagse romantische komedie; in feite zullen we hem niet allemaal kunnen waarderen. Ik moest een tijdje blijven zitten en begon toen langzaam de kleine dingen te begrijpen die ik eerst niet begreep. Ik kan niet garanderen dat iedereen hem leuk zal vinden, maar ik hoop dat jij hem leuk vindt.

text_en:
Didn't know anything about the movie before watching and I think it was the "no expectation" factor that helped me endure at first and later like it more than I anticipated.

The setting was interesting, strange but interesting. The storyline had gaps/jumps that I think throws the audience off a bit. There's no great soundtrack playing in the background, creating the "romantic" ambiance. BUT they all didn't matter.

The chemistry between Emma and Luis was simply exquisite. There was some inexplicable strange chemistry that I couldn't resist; I fell in love with it and here I am, writing this review. The subtle love portrayal by the two actors was superb, and I believe, that is the core of this movie.

This movie is not an everyday romantic comedy; in fact, not all of us will appreciate it. I had to sit a while and then slowly began to comprehend the little things I didn't catch at first. I cannot guarantee everyone will like it, but I hope YOU do.


text:
Uit de eerste opnamen van de hoofdrolspeelster krijgen we een eerste indruk van de manier waarop de vrouwen in veel mensenlevens de touwtjes in handen hebben, en van de humor die doorklinkt in alles wat er van dag tot dag in het 'normale' leven gebeurt.
De regisseur Eric Lartigau merkt op dat veel Europese mannen het gevoel hebben dat ze hun leven volledig in eigen hand hebben, maar dat ze zonder de hulp/ondersteuning van de vrouwen om hen heen niet in staat zijn de dingen naar hun hand te zetten. Het gebruik van gezichtsuitdrukkingen in de hele film is uitmuntend, en de manier waarop hij het oudste lid van het gezin (de moeder) weet te positioneren, klopt precies. Hoewel er meer dan genoeg te lachen valt in de film, gaat hij nog steeds over alleenstaande ouders/adoptie en de kracht van familie in de maatschappij. Echt de moeite waard om naar te kijken, en ook weer een film die alleen door de Franse naaister gemaakt kan worden.
Tot nu toe een van de beste 50 films die ik dit jaar heb gezien, en zeker een 5 voor beginners waard. Ik verheug me erop deze aan de dvd-collectie toe te voegen als hij uitkomt en kan hem aan iedereen aanbevelen.

text_en:
From the opening shots of the lead actor, we are given a early view on how so many mens lives are run by the women in them, and the humour that comes thru with all that goes on in the day to day of 'normal' life.

Eric Lartigau, the director picks up on how so many European men feel that they are in complete control of their lives, yet without the help/support of the women around them cannot seem to make things work. The use of facial image throughout the film is superb, and his clever positioning of the senior member of the family (mother) is spot on.

While there are more than enough laughs in the movie, it still deals with single parents/adoption and the strength of family in society. Truly rewarding to watch, and again one that only the French seam capable to make.

So far one of the best 50 or so Films I have seen this year, and well worth a five start rating. I look forward to adding this one to the DVD collection when it is released and highly recommend it to all ages.


text:
Ik denk dat Charlotte Gainsbourg een van de beste actrices ter wereld is. Ik begrijp niet waarom sommige mensen zeggen dat ze dat niet is. Saai...??? Misschien zei degene die zei dat ze saai is dat omdat hij/zij saai is. Ze is een geweldige actrice en de film was uitstekend. Hij heeft een heleboel geweldige ideeën en heel goede acteurs. De regie was geweldig. Ik stel me voor dat ik in de Franse omgeving ben met al het raffinement en parfum, bloemen, kerken, problemen enzovoort. Als ze naar de winkel van de zus gaat, is dat gewoonweg fantastisch. Alles is geweldig. We hebben een heel goede actrice, geweldig, voor heel lang. Alain Chabat en Bernadette Lafont zijn perfect. Ik vind hem leuker dan in zijn volgende film LA SCIENCE DES ROSES. En Eric Lartigau heeft heel goed werk geleverd.

Ana.

text_en:
I think Charlotte Gainsbourg is one of the best performers in the world. I can't understand why some people say she's not. Boring....??? Maybe the one who said she's boring is because he/she is boring. She's a great actress and the movie was excellent. It has lots of wonderful ideas and very good performers. The direction was great. I imaging myself in the French environment with all the sophistication and perfume, flowers, churches, problems, etc. When she goes to the sister's shop is simply amazing. Everything's great. We have a very good actress, wonderful, for long time. Alain Chabat and Bernadette Lafont are perfect. I like him more than in his next movie LA SCIENCE DES RÊVES. And Eric Lartigau did a very good work.

Ana


text:
Ik moet 100 procent eerlijk zijn tegen jullie, mede-IMDb-gebruikers. Ik wilde deze film al heel lang zien, alleen maar vanwege de poster. Ziet Charlotte Gainsbourg er niet ontzettend sexy en charmant uit als ze zo glimlacht? Ik ben verliefd op die vrouw! Ik heb gekregen wat ik verwachtte... maar niet meer dan de helft. Deze film moet verwachtingen wekken bij mensen die houden van allerlei romantische komedies of verhalen met intelligente humor en lichte dramatische situaties.
Hoewel ik het niet eens ben met een andere IMDb-gebruiker die zegt dat de film overschat wordt, moet ik toegeven dat Préte-moi-ta-main heel wat gebreken heeft.
Mijn grootste probleem met de film is het gebrek aan chemie tussen de hoofdpersonen. Het is een enkele scène voorafgaand aan de climax waarin de hoofdpersonen een 'romantisch' moment delen of zelfs maar een aanwijzing geven dat ze in elkaar geïnteresseerd zijn.
In feite is de enige scène waarin ze allebei een moment delen ontzettend ongemakkelijk (als ze allebei op de bank zitten) en helpt het publiek niet om een mogelijke liefdesrelatie te begrijpen. Ik geloofde niet in de scène na het eten.
Toch levert de film heel grappige momenten op en heeft hij sterke dialogen die zo'n onschuldige premisse ondersteunen. Ik bedoel met onschuldig dat het tegenwoordig heel moeilijk zou zijn om een drieënveertigjarige man zo ver te krijgen.
Ik heb begrepen dat het een film is en dat.' 'Dat is de reden waarom ik het als een grappige situatie accepteer. Bovendien is de humor veelzijdig. Er zijn momenten waarop het over sm gaat, grappige scènes met Chabats beste vriend, een paar lesbische verwijzingen, grappige situaties waarin het gezinsleven een rol speelt, en nog veel meer.'
'De rol van Charlotte Gaionsbourg is top en zij is verreweg de reden om de film te bekijken. Ze is grappig, sexy, ziet er heel slank en goed uit, en laat zien dat ze een veelzijdige en getalenteerde actrice is die een komische en dramatische voorstelling met pure genialiteit kan neerzetten.'
'Alain Chabat is een goede acteur en geeft een heel fatsoenlijke voorstelling. Ik denk dat de bijrollen doen wat ze kunnen.'
'De score, de vormgeving en andere technische aspecten zijn echt goed en geven de film een dynamische uitstraling.' Degenen die van dit soort films houden, zullen blij zijn als de aftiteling voorbij is. Het is een goed voorbeeld van een goede film.

text_en:
I have to be 100% honest with you fellow IMDb users. I wanted to see this movie for a very long time only because of the poster. Doesn't Charlotte Gainsbourg looks extremely sexy and charming smiling that way? I'm in love with that woman! I got what I expected...but only half. This film should deliver expectations for those who enjoy all kinds of romantic comedies or stories involving intelligent humor and light dramatic situations.

While I don't agree with another fellow IMDb user who states that the movie is overrated; I must admit that "Préte-moi ta main" has plenty of flaws.

My main problem with the film is the lack of on screen chemistry between the main characters. There isn't a single scene previous to the climax that shows the main characters sharing a moment "of romance" or even a clue to suggest that they're interested in each other.

In fact, the only scene were both share a moment is tremendously awkward (when both are in the couch) and does not help the audience understand about a possible love interest. I didn't buy the dinner sequence.

Still, the movie delivers very funny moments and has a strong dialogs that support such an ingenuous premise. I mean with ingenuous that it would be very difficult to execute such a farse by a 43 year old man in these days.

I understand it's a movie and that's why I accept it as a funny situation. Plus, the humor is versatile. There are moments involving S&M, funny lines with Chabat's best friend, some lesbian references, funny situations involving the family women, and more.

Charlotte Gaionsbourg's performance is top notch and she's by far the reason to watch the movie. She's funny, sexy, looks very thin and fine, and demonstrates she's a versatile and talented actress who can pull out a comedic and dramatic performance in sheer brilliance.

Alain Chabat is a fine actor and gives a very decent performance. I think the supporting cast do what they can.

The score, art direction, and other technical aspects are really good and give a dynamic look to the film.

Those who enjoy this kind of cinema should be pleased after the ending credits. It's a good example of feel good cinema.


text: Regen of zonneschijn, je gaat een bioscoop binnen. Het maakt je gelukkig. (Zo niet, kom dan meteen naar buiten.) De lichten gaan uit. Je gaat zitten met een ijsje. Bewegende beelden beginnen op het scherm te flikkeren. Je voelt je tevreden. In het donker ben je terug in het begin van de tijd. Je zit rond het kampvuur... je kijkt naar de moderne versie van de flikkerende vlammen, 24 keer per seconde, en deelt de vreugde van het ontdekken van de onbekende wendingen van het scenario met de rest van je clan/toeschouwers.<br />Degenen die niet gelukkig zijn met zichzelf, moeten geen commentaar schrijven. (Lang leve romantische komedies...)

text_en:
Rain or shine outside, you enter a movie house. It makes you happy. (If not, come right out.) Lights go off. You settle down with a bar of ice cream. Moving pictures begin to flicker on the screen. You feel content. In the dark, you are back in the beginning of time. Sitting around the campfire...looking at the modern version of the flickering flames 24 times per second and sharing the joy of discovering the unknown turns and twists of the scenario with rest of your clan/spectators.

Those who are not happy with themselves, should not write comments. (Long live romantic comedies...)


text: Dit is een Uitstekende Kleine Film! Het acteerwerk is goed en de muziek is fantastisch!! Draai hem op een 5-1 geluidssysteem en geniet ervan! Hij zal nooit een prijs winnen, maar het is voor iedereen een leuke, zuivere lol!! Ik beveel deze film aan voor alle fans van grappige knappe meisjes en koetsiers en robotminnaars!! 1 P.S. De hoofdrol wordt gespeeld door Lisa Rinna! Geniet ervan!! Dit is een heel moeilijke film om te vinden. Hij is niet meer in omloop. Ik heb hem vele jaren geleden voor het eerst gezien in Showtime, maar onlangs heb ik een gebruikte VHS-kopie gevonden. Het is nog steeds een must voor iedereen!!! Dit is een Uitstekende Kleine Film! Het acteerwerk is goed en de muziek is fantastisch!! Draai hem op een 5-1 geluidssysteem en geniet ervan! Het zal nooit een prijs winnen, maar het is voor iedereen leuk!! Ik kan deze film aanbevelen aan alle fans van knappe meisjes, grappige mannen en robotminnaars!! P.S. De hoofdrol wordt gespeeld door Lisa Rinna! Veel plezier!!

text_en: This is an Excellent little movie! The acting is good and the music is fantastic!! Play it on a 5-1 sound system and enjoy! It will never win any awards but its good clean fun for all!! I recommend this movie to all fans of pretty girls funny and hansom men as well as robot lovers everyone!!1 P.S. It also stars Lisa Rinna! Enjoy!!This is a very hard movie to find, It is out of print. I first saw it on Showtime many years ago but recently found a used VHS copy. Its still a must see for all!!!This is an Excellent little movie! The acting is good and the music is fantastic!! Play it on a 5-1 sound system and enjoy! It will never win any awards but its good clean fun for all!! I recommend this movie to all fans of pretty girls funny and hansom men as well as robot lovers everyone!!1 P.S. It also stars Lisa Rinna! Enjoy!! Dave Engle This is a very hard movie to find, It is out of print. I first saw it on Showtime many years ago but recently found a used VHS copy. Its still a must see for all!!!


text: Ik heb deze film (de Engelse titel is 'Who's Singing Over There?') gezien op het Montreal International Film Festival van 1980. Hij won toen de jubelstemming... en verdween. Een verschrikkelijke schande. Hij is briljant. Subliem, belachelijk, triest en buitengewoon grappig. Het script is een kunstwerk. Het is nu negentien jaar geleden en ik heb maar een handvol komedies (of welk genre dan ook) gezien die de originaliteit ervan kunnen evenaren.

text_en: I saw this film (it's English title is "Who's Singing Over There?") at the 1980 Montreal International Film Festival. It won raves then... and disappeared. A terrible shame. It is brilliant. Sublime, ridiculous, sad, and extremely funny. The script is a work of art. It's been 19 years and I've seen only a handful of comedies (or any other genre, for that matter) that can match its originality.