text:
Hoe ongelooflijk het ook mag lijken, _Gojoe_ is een samoerai-actiefilm met een pacifistische boodschap, gebaseerd op een anime- en een Hongkong-verhaal. Deze enkel van de film wordt goed geportretteerd door de hoofdpersoon (een geweldige acteerprestatie van Daisuke Ryu), een moordenaar die tot boeddhistische monnik is geworden, Benkei. Benkei heeft gezworen nooit meer te doden, maar toch pakt hij zijn zwaard om te vechten tegen wat hij beschouwt als een demoneninvasie...
_Gojoe_ is een film die moeilijk te waarderen is. Het beeldmateriaal is verbluffend goed en mooi, maar er zijn te veel trucjes voor nodig (een cirkelende camera en hoge snelheden, expressionistische opnamen, vervaagde kleuren, digitale effecten enzovoort), dus het eindresultaat is enigszins vermoeiend. Dat neemt niet weg dat het begin en het eind van de film niettemin elegant en krachtig zijn. Als de regisseur Sogo Ishii maar verstandig genoeg was geweest om niet te veel gebruik te maken van zijn trukendoos.
Een ander probleem met Gojoe is de hoeveelheid geweld. Voor een film met zo'n anti-geweld boodschap verspilt Gojoe veel te veel energie en filmtijd om de eindeloze strijdscènes uit te beelden. Bovendien is de manier waarop het geweld wordt getoond altijd op het randje van genotzuchtig; in feite lijkt een bloedregen tegen de nachtelijke hemel een van de kenmerkende beelden van de film te zijn. Gelukkig is Ishii verstandig genoeg om ook de lelijke, tragische kant van het geweld te laten zien. Toch lijkt het erop dat Ishii niet zeker weet of hij een traditionele actiefilm maakt of een diepe morele allegorie. En daar zal hij ook niet zeker van zijn tot het einde van de film. Het krachtige (zij het cynische) einde is wat Gojoe redt; het benadrukt duidelijk dat deze film meer is dan alleen maar een bloederige vertoning.

text_en:
As incredible as it may seem, Gojoe is an anime- and Hong Kong-inspired samurai action flick with a pacifistic message. This ankle of the film is effectively portrayed through the protagonist (a great acting job done by Daisuke Ryu), a killer-turned-to-boddhist-monk Benkei. Benkei has sworn never to kill again, but he still takes up the sword to fight what he thinks is a demon invasion...

Gojoe is a film difficult to rate. It's visual imagery is stunningly crafted and beautiful, but it uses too much trickery (circling camera and high speed drives, expressionistic shots, leeched colors, digital effects etc.), so the end result is somewhat tiring. That said, the beginning and the ending of the film are nevertheless both elegant and powerful. If only the director Sogo Ishii would have been wise enough not to overuse his bag of tricks.

Other problem with Gojoe is the amount of violence. For a film with such an anti-violent message Gojoe wastes way too much energy and screen time to depict the endless battle scenes. Also, the way the violence is shown is always on the edge of being self-indulgent; in fact, a blood shower against the night sky seems to be one of the films signature images. Luckily, Ishii is wise enough to show the ugly, tragic side of violence as well. Still, it seems that Ishii is not sure whether he's making a traditional action film or a deeply moral allegory. The audience can't be sure of this, either, until the very end of the film. The powerful (albeit cynical) ending is what saves Gojoe; it clearly emphasizes that this film is something more than a mere gore-fest.


text:
In het begin is het even wennen voor Gojia, maar het uiteindelijke resultaat is zeer bevredigend. Het verhaal, over een moordlustige samoerai die zich wil wreken door het tegen een verwijfde, maar gevaarlijke samoerai op te nemen, is meer waard dan een horloge. Er staat hier veel op het spel, van fysieke overleving tot een gevoelsmatige redding. De film lijkt in het begin misschien een beetje op andere samoeraifilms die door de anime zijn geïnspireerd, maar al snel duikt hij op volwassener/volwassener terrein.
Niet te missen. Gojia is een van de betere samoeraifilms van na Kurosawa.
8 van de 10.
(ga naar www.nixflix.com voor een meer gedetailleerde recensie van de film en recensies van andere buitenlandse films)

text_en:
GOJOE takes a little getting used to at first, but the final result is very satisfying. The tale, about a murderous samurai who seeks to redeem himself by opposing an effeminate, but dangerous samurai, is worth more than a watch. There is a lot at stake here, from physical survival to soulful salvation. The movie may seem a bit similar to other anime-inspired Samurai film at first, but it does eventually delve into more mature/adult territory soon after.

Not to be missed. GOJOE is one of the better samurai movies to come around post-Kurosawa.

8 out of 10

(go to www.nixflix.com for a more detailed review of the movie and reviews of other foreign films)


text:
Nou, als je een van Katana's filmklunzen bent (net als ik) dan zul je deze metafysische Katana met zijn bloed spuitende samoerai-actiefilm zeker kunnen waarderen.
Start Tadanobu Asano (Visuele, Barre Illusie) & Ryu Daisuke (Kagemusha). Deze samoerai-oorlog tussen Heiki's clan en Genji's clan bereikt het hoogtepunt in de uiteindelijke krachtmeting bij de Gojo-brug. Het aantal doden is ontelbaar.
Demonen, magische zwaarden, shinto-priesters versus boeddhistische monniken en de prachtige visioenen die maestro Sogo Ishii verschaft, doen de rest.
Een goede Japanse film voor een regenachtige zomeravond.

text_en:
Well, if you are one of those Katana's film-nuts (just like me) you sure will appreciate this metaphysical Katana swinging blood spitting samurai action flick.

Starring Tadanobu Asano (Vital, Barren Illusion) & Ryu Daisuke (Kagemusha). This samurai war between Heiki's clan versus Genji's clan touch the zenith in the final showdown at Gojo bridge. The body-count is countless.

Demons, magic swords, Shinto priests versus Buddhist monks and the beautiful visions provided by maestro Sogo Ishii will do the rest.

A good Japanese flick for a rainy summer night.


text: Gojoe maakt deel uit van een nieuwe golf van Japanse cinema. Hij neemt zeer creatieve regisseurs, redacteuren en fotografen mee en werkt met historische thema's, wat de Japanners 'periodieke stukken' noemen. Gojoe is buitengewoon creatief op het gebied van kleur, fotografie en montage. Briljant zelfs. De nieuwe golf van Japanse samoeraifilms biedt een blik op de traditionele overtuigingen van sjamanisme, demonen en occulte krachten die zeker deel uitmaakten van hun oude cultuur, maar die niet echt worden verkend in Kurosawa's samoerai epische werken of de Zaitochi-serie. Een ander mooi voorbeeld van dit genre is Onmyoji (2001). Ik zou regisseur Sogo Ichii willen plaatsen als een van de interessantste en creatiefste van de nieuwe Japanse regisseurs van de nieuwe golf. Twilight Samurai (2002) en Zatoichi: The Blind Swordsman van Shintaro Katsu (2003).

text_en: Gojoe is part of a new wave of Japanese cinema, taking very creative directors, editors and photographers and working on historic themes, what the Japanese call "period pieces". Gojoe is extremely creative in terms of color, photography, and editing. Brilliant, even. The new wave of Japanese samurai films allows a peek at traditional beliefs in shamanism, demons and occult powers that were certainly a part of their ancient culture, but not really explored in Kurosawa's samurai epics, or the Zaitochi series. Another fine example of this genre is Onmyoji (2001). I would place director Sogo Ichii as one of the most interesting and creative of the new wave Japanese directors. Other recent Japanese period pieces I would highly recommend include Yomada's Twilight Samurai (2002) and Shintaro Katsu's Zatoichi: The Blind Swordsman (2003).


text: Op twee en een kwart uur is dit een soms traag bewegende, bedachtzame film, onderbroken door enorme zwaardgevechten. De strijd tussen duisternis en licht wordt geïllustreerd door het voortdurende motief van de brandende zon en wordt voortreffelijk gedemonstreerd door een driegevecht tussen 'demonen', bandieten en soldaten in een bos tijdens een zonsverduistering.<br />Wees voorbereid: na een verbluffend zwaardgevecht onder een met bliksems gevulde hemel zul je je aan het eind van deze film verbaasd op je hoofd krabben.

text_en:
At two and a quarter hours this is a sometimes slow moving thoughtful film interrupted by vast sword battles. The battle between darkness and light is signified by the constant motif of the blazing sun and is superbly demonstrated by a three way fight between 'demons', bandits and soldiers in a forest during an eclipse.

Be prepared: following a stunning sword fight under lightning filled skies the end of this picture will have you scratching your head in puzzlement.


text:
Ik heb die film gezien en de schrijver-regisseur, Juan Gerard, een toespraak horen houden op het Santa Barbara Int'l Film Festival.
Ik wist alleen dat het het verhaal was van een jongen van acht ten tijde van de Cubaanse Revolutie in 1958 en hoe die zijn thuis en zijn familie beïnvloedde.
De openingsscène doet me denken aan 'Cinema Paradiso'. De film staat vol met verwijzingen naar klassieke films: _Het roulettewiel_ ( _Casablanca_ ), 'kippenklok' ( _Rebel Without a Cause_ ), verwijzingen naar Bunuel, _Touch of Evil_ ; je vindt er nog meer. _De dakloze man_ ( _Georg Stanford Brown_ ) is een verwijzing naar de Cubaanse folklore die vaak een zwarte man als een soort Grieks koor gebruikt. Wat deze film in werkelijkheid is, is de culminatie van een droom. Gerards wens om zijn familie en medium, waar hij zijn hele leven van heeft gehouden, te eren.
Dit is het ware verhaal van Juan Gerard en alle mensen die erin voorkomen, zijn echt, net als de afgebeelde gebeurtenissen. Gerard is in werkelijkheid architect en ingenieur (en hartstochtelijk filmliefhebber), maar het was zijn droom om deze film te maken. Hij en zijn vrouw besloten om die droom waar te maken en Harvey Keitel werd een 'engel' die in Gerard geloofde en erin toestemde om de film te maken en er de hoofdrol in te spelen. Keitel speelt de rol van de mysterieuze en geheimzinnige grootvader 'Che'. Brown en Keitel zijn de enige Amerikanen in de cast. Iben Hjejle (High Fidelity) en Gael Garc<0xC3><0xAD>a Bernal (Y tu Mama Tambien) bieden sterke steun in belangrijke rollen.
De eerste helft van de film lijdt eerlijk gezegd aan een wat stijve uitvoering van de tekst en wat overdrijving, maar blijf er toch in. De laatste helft is veel beter, als de gebeurtenissen van de revolutie samenkomen voor de bitterzoete en eerlijke climax. Het is de eerste poging van Juan Gerard, maar hij is zo eerlijk als hij is en zijn passie en hart komen echt tot uiting in deze oprechte eerste poging. Ik zou het beslist nog eens willen zien en hopen dat hij zijn filmcarrière voortzet.

text_en:
I saw this film and heard the writer-director, Juan Gerard, speak at the Santa Barbara Int'l Film Festival.

All I knew about it was that it was the story of an 8-year-old boy at the time of the Cuban Revolution in 1958 and how it affects his home and family.

Its opening scene will bring to mind "Cinema Paradiso". In fact, the film is filled with references to classic films: The Roulette Wheel (Casablanca), "chicken clucking" (Rebel Without a Cause), references to Bunuel, "Touch of Evil"; you'll find more. The homeless man (Georg Stanford Brown)is a reference to Cuban folklore which often uses a black man as a type of Greek chorus.

What this film really is is the culmination of a dream. Gerard's wish to honor his family and medium of film that he has loved all of his life.

This is the true story of Juan Gerard and all the people in it are real,as are the events depicted. Gerard is actually an architect and engineer (and passionate film lover) but his dream was to make this movie. He and his wife decided to live that dream and Harvey Keitel became an "angel" who believed in Gerard and agreed to produce and star in it. Keitel holds the screen powerfully as the mysterious and secretive grandfather "Che". Brown and Keitel are the only Americans in the cast. Iben Hjejle (High Fidelity) and Gael Garcia Bernal (Y tu Mama Tambien) offer strong support in key roles.

Truthfully, the first half of the film suffers from stiff delivery of lines, and some overracting, but stay with it. The last half is much better as the events of the revolution combine for the bittersweet, and honest climax. It is the first effort of Juan Gerard, but it is honest as he is and his passion and heart really come through,in this sincere first effort. I would definitely see it again, and hope that he continues his film career.


text:
Dit zag ik op het Hawaïaanse filmfestival, waar de regisseur en zijn vrouw (die de film produceerde) er na afloop een vraag-en-antwoordspelletje van maakten.
Ik vond het moeilijk te geloven dat dit voor het eerst een regisseur was, en Harvey Keitel kreeg alle lof omdat hij weer eens een risico had genomen en zijn nek had uitgestoken voor een script dat hij leuk vond.
Het doet in elk geval denken aan Cinema Paradiso en vertelt het verhaal van de jonge regisseur bij de omwenteling van de revolutie op Cuba. Verwacht echter niet dat dit een film over de revolutie is, het politieke standpunt is heerlijk dubbelzinnig. Veel verwijzingen naar de regisseurs, die kennelijk dol zijn op filmgeschiedenis (een groot 'Bicycle Thief'-huldeblijk) en een paar grillige scènes die pretentieus zijn.
Geniet ervan!

text_en:
Saw this at the Hawaii Film Festival where the director and his wife (who produced it) took a Q&A afterwards.

I found it hard to believe this is a first time director and all kudos to Harvey Keitel for once again taking a risk and going out on a limb for a script he liked.

Certainly reminiscent of Cinema Paradiso, it tells the story of the young director on the turning of the revolution in Cuba. However, don't expect this to be a movie about the revolution, it's political stance is wonderfully ambiguous. Many references to the directors obvious love of film history (a great "Bicycle Thief" homage") and some whimsical scenes which work with out being pretentious.

Enjoy!


text:
Deze film is een lyrisch en romantisch relaas door de ogen van een elfjarige jongen die in een Cubaanse stad op het platteland woont in het jaar van de Castro-revolutie. Het is duidelijk een waarlijk waardig liefdeswerk.
De namen CUBA LIBRE en CUBABAN BLOED zijn slechts pogingen om dit ten onrechte als een actiefilm op de markt te brengen. DROOM VAN JULIA is veel logischer. Het heeft meer gemeen met Europese cinema dan met RAMBO en de revolutie is niet meer dan een ongemak voor het dagelijks leven en de bezigheden van de mensen. Dat feit alleen al maakt de film eerlijker dan de meeste andere films over deze periode in de Cubaanse geschiedenis. Het excessieve gebruik van de voice-over van de verteller ondermijnt het verhaal, maar de film compenseert dat met ongecensureerde fragmenten uit Hollywood-films die veel visueler zijn dan de verteller ooit zou kunnen zijn.
De vergelijkingen met CINEMA PARADISO zijn een kolfje naar de hand van de film, die inderdaad melancholiek is over films, maar er schuilt een onderliggende pijn bij het verlies van een levensstijl die de verloren liefde overstijgt.
De revolutie lijkt, net als de film JULIE, nooit een einde te hebben.

text_en:
This film is a lyrical and romantic memoir told through the eyes an eleven year old boy living in a rural Cuban town the year of the Castro revolution. It is an obviously genuine worthy labor of love.

The names CUBA LIBRE and CUBAN BLOOD are merely attempts to wrongly market this as an action film. DREAMING OF JULIA makes much more sense. It has more in common with European cinema than with RAMBO and the revolution is merely an inconvenience to people's daily lives and pursuits. That fact alone makes the film more honest than most works dealing with this time period in Cuban history.

The excessive use of the voice-over narrator does undermine the story but the film makes up for it with unqualified clips from Hollywood films that say so much more visually than the narrator could.

The comparisons to CINEMA PARADISO and are fair game as the film does wax melancholy about movies, but there is an underlying pain at the loss of a lifestyle that surpasses lost love.

The revolution, like the film JULIE, never seems to have an ending.


text: Harvey Keitals beste prestatie tot nu toe in de nieuwe eeuw. Heel mooi gefotografeerd, een prachtige kiek van voor Castro's Cuba. Het verhaal draait om de neef van een plaatselijke kleine misdaadbaas die vriendschap sluit met een Amerikaan met connecties in Hollywood. Het gaat in feite om het moment waarop een jongen zich realiseert dat het kleine groepje mensen dat hij kent in een veel grotere, veel complexere wereld leeft die hij nog niet begrijpt. Het script is sterk en vol humor, de toon is helder. Al met al een echt professionele film die goed past bij de traditie van de Latijns-Amerikaanse cinema. De enige zwakke plek is het besluit om met sync-geluid in het Engels te filmen in plaats van in het Spaans <0xE2><0x80><0x93> waarschijnlijk om de verkoop in de Verenigde Staten te verbeteren. Helaas maakt dit de film alleen maar iets minder overtuigend. Maar als je verder kunt kijken dan dit, zul je een hartgrondige reis naar een andere wereld vinden.

text_en: Harvey Keital's best performance so far the new century. Very nicely photographed, a beautiful snap-shot of pre-Castro Cuba. The story revolves around the nephew of a local minor crime boss who develops a friendship with an American with Hollywood connections. It's really about the moment when a boy awakens to the fact that the small circle of people he knows actually live in a much larger, much more complex world that he doesn't yet understand.the script is strong and filled with humor, the direction is crisp. Over all, a really professional job that fits in well with the tradition of Latin American cinema. The one weakness is the decision to shoot in sync-sound English rather than Spanish - probably to improve sales in the US. Unfortunately, this just makes the film a little less convincing. But if you can see beyond this, you will find a heartfelt trip to another world. Recommended.


text: Hoewel sommigen het een 'Cuban Cinema Paradiso' zullen noemen, is de film eerder een _How Green Was My Valley_, een geheugenfilm die treurt om een verloren onschuld. De film vermijdt handig een politieke valstrik van partij kiezen (pro-Castro? anti-Castro?), en concentreert zich in plaats daarvan op de menselijke zwakheid van de personages en het belang van familie. Vol goede acteerprestaties, met name van de Mexicaanse actrice Diana Bracho, die de vrouw van Keitel speelt. Een meesterwerk, vol verwijzingen naar klassieke films, van _CASABLANCA_ tot _ Chaplin's CITY LIGHTS_. Gael Garcia Bernal speelt een kleine rol die van cruciaal belang is voor de dramatische afronding van het verhaal. Tv-regisseur Georg Stanford Brown, in een zeldzame terugkeer naar het acteren (herinner je _THE ROOKIES_? Het is jammer dat deze film, die oorspronkelijk DREAMING OF JULIA heette, in de Verenigde Staten is uitgebracht onder de afgrijselijke titel CUBAN BLOED, wat niets met de film te maken heeft.

text_en: Although some may call it a "Cuban Cinema Paradiso", the movie is closer to a How Green Was My Valley, a memory film mourning for a lost innocence. The film smartly avoids falling into a political trap of taking sides (pro-Castro? anti-Castro?, focusing instead in the human frailty of the characters and the importance of family. Filled with good acting, in particular from Mexican actress Diana Bracho, who plays Keitel's wife. A masterpiece, filled with references to classic movies, from CASABLANCA to Chaplin's CITY LIGHTS. Gael Garcia Bernal plays a small role which is critical for the dramatic payoff of the story. TV director Georg Stanford Brown, in a rare return to acting (remember THE ROOKIES?), plays a homeless bum who acts as Greek chorus, superbly. It is a pity that this movie, originally titled DREAMING OF JULIA, has been released in the States by THINKfilm with the atrocious title of CUBAN BLOOD, which has nothing to do with the movie.


text: Cuban Blood is een van die slaperfilms die op een heel traditionele manier veel te zeggen hebben over het leven. Ik heb hem gezien toen ik op een cruise door het westelijk deel van de Caribische Zee rond Cuba voer. De film beschrijft het leven van een elfjarige jongen in een klein stadje op Cuba in 1958 en 1959 tijdens de revolutie. Er wordt niet veel tijd aan de revolutie besteed, tot het einde, toen het socialistische regime kwam en het bezit van de vader van de jongen overnam. Het grootste deel van de film gaat over de volwassenwording van de jongen en de relaties die ontstaan in een klein stadje waar iedereen elkaar kent. Er zijn een paar krachtige scènes waar iedereen zich in kan verplaatsen. Een klasse-film met goed acteerwerk en regiewerk. Dit is een film die een verhaal vertelt zonder speciale effecten of grote plannen of echte wendingen. Het is een film over mensen en hun leven, hun fouten en hun triomfen. Een goede film die het waard is om een paar keer per jaar te zien.

text_en: Cuban Blood is one of those sleeper films that has a lot to say about life in a very traditional way. I actually watched it while sailing around Cuba on a western Caribbean cruise. It details the life of an 11 year old boy in a small town in Cuba in 1958 and 1959 during the revolution. Not much time is spent on the revolution until the very end, when the Socialist regime came and took the property of the boy's father. The majority of the film is the boy's coming of age and the relationships that arise in a small town where everyone knows everyone else. There are some powerful scenes that everyone can relate to. A class A film with fine acting and directing. This is a film that tells a story with no special effects or grand schemes or real twists. It is a film about people and their lives, their mistakes, and their triumphs. A good film worth watching several times annually.


text: Dromen van Julia was de titel van het oorspronkelijke script en werd in de zomer van 2000 opgenomen in Santo Domingo Republica Dominicana. Om de film uit te brengen, veranderen ze de oorspronkelijke naam in Cuba Libre. De regisseursopname duurde drieënhalf uur. Hij werd uitgebracht op het festival van Bangkok in Thailand. Het was de tweede film van Gael Garc detela Bernal (de eerste was Amores Perros)<br />en de eerste van Juan Gerard als regisseur. Op de poster staan de namen van Diana Bracho en Cecilia Suares niet. Diana speelt de grootmoeder en Cecilia de moeder van het kind. Het zijn geweldige actrices en ze houden het verhaal speciaal Diana in stand. Als je haar in andere dingen zou natrekken, zou je versteld staan.

text_en:
Dreaming of Julia was the title of the original script, and was filmed in the summer of 2000 in Santo Domingo Republica Dominicana. To release the picture they change the original name to Cuba Libre. The director's cut was 3 and a half hours long. It was released on the festival of Bangkok in Thailand. It was the second film of Gael García Bernal (the first was Amores Perros)

and the first of Juan Gerard as a Director. In the poster the names of Diana Bracho and Cecilia Suares does not appear. Diana plays the grandmother and Cecilia the mother of the kid. They are great actresses and they keep the story together specially Diana. Check her out in other things you would be surprised.


text:
Ik heb deze film nu twee keer op dvd gezien, en beide keren was ik onder de indruk van zijn unieke onpartijdige houding. Hij lijkt meer op een weergave van de werkelijkheid dan de meeste andere Hollywoodfilms, vooral als het gaat om een onderwerp dat nog steeds hoog op de agenda staat. Ook al blijft hij dicht bij het zuidelijke standpunt, toch trekt hij het niet in twijfel, en uiteindelijk wordt er alleen maar gezegd dat de oorlog verloren is, wat er ook gebeurt, en dat wreedheid een gemeenschappelijke noemer is.
Wat deze film echt geweldig maakt, is de weigering om te veel te dramatiseren. Tegenwoordig zijn echt goede films (in een notendop) schaars en ver uiteengevallen, terwijl de mainstreamfilms aangenaam zijn (als je niet te hoge verwachtingen hebt), maar verschrikkelijk commercieel. Ik denk dat deze film een echt goede film is (zonder dat het een meesterwerk is), omdat hij op zichzelf staat en de kijker de kans geeft om hem te bekijken en te analyseren, in plaats van hem te bombarderen met effect en emotie om zijn intelligentie te verdoezelen. Deze film is cool, opmerkzaam en over het algemeen lichtzinnig in zijn oordeel, en dat is goed.
Het verhaal heeft zijn gebreken, vooral Jewels personage komt twijfelachtig over, maar aan de andere kant was de situatie destijds zo chaotisch dat het voor een jonge weduwe misschien alleen maar logisch was om op de een of andere manier weer een normaal leven te gaan leiden, zelfs door royaal elke volgende vent te nemen. Toch komt ze niet zwak over, ik denk zelfs dat ze...' Ze is een van de sterkere karakters, ze heeft de relaties altijd in de hand, terwijl de mannen gewoon hun gang gaan. En ik ben heel dankbaar dat ze geen huilende weduwe is. Ik geloof dat de dood van een geliefde in de negentiende eeuw heel wat normaler was dan nu. Je kon heel gemakkelijk sterven aan zelfs kleine ziektes en verwondingen, dus het vooruitzicht dat iemand doodging, hoewel het verdriet zeker zou veroorzaken, bracht mensen niet zo getraumatiseerd als nu. De mensen leken geen heiligdommen te bouwen voor hun verlorenen zoals ze nu doen, en dat bevalt me wel.
Mijn aanbeveling is dat intelligente mensen deze film moeten zien, als ze in de stemming zijn voor iets anders dan de gebruikelijke kost van houtsnijwerk. Kijk of je non-stop actie of hartversterkende emotie wilt.

text_en:
I've watched this movie twice now on DVD, and both times it didn't fail to impress me with its unique impartial attitude. It seems more like a depiction of reality than most other Hollywood fare, especially on a topic that is still hotly discussed. Even though it sticks closely with the southern viewpoint, it doesn't fail to question it, and in the end the only sentence passed is that the war is lost, not matter what, and cruelty is a common denominator.

What really makes this movie outstanding is the refusal to over-dramatize. Nowadays truly good movies (in a nutshell) are few and far apart, with mainstream fare being enjoyable (if you don't have high expectations), but terribly commercially spirited. I think this movie comes off as a truly good movie (without being a masterpiece), because it sticks to itself, and gives the viewer a chance to watch and analyze it, instead of wanting to bombard him with effect and emotion to blot out his intelligence. This movie is cool, observant, and generally light-handed in its judgement, which is GOOD.

The story has its flaws, especially Jewel's Character comes off doubtfully, but then again the situation at the time was so chaotic, that for a young widow it might have been only logical to somehow get back into a normal life, even by liberally taking each next guy. Still she doesn't come off as weak, in fact I think she's one of the stronger characters, she's always in control of the relationships, with the men just tagging. And I take it very gratefully that she's not a weeping widow. I believe in the 19th century death of a loved one was something a lot more normal than now. You could die so easily of even minor illnesses and injuries, so the prospect of of someone dying, while surely causing grief, didn't traumatise people like it does now. People didn't seem to build shrines about their lost ones like they do now, and I like that attitude.

My recommendation is for intelligent people to watch this movie, if they are in the mood for something different than the usual hollywood fare. Don't watch if if you want non-stop action or heart-renting emotion.


text:
Voor een film van een regisseur zullen we met gemak 9 van de 10 keer blijven bewonderen. Maar kijk niet naar deze film in de verwachting dat hij'vermakelijk' zal zijn. Ang Lee kijkt objectief naar een relatief onbekend aspect van de Burgeroorlog. Wat zo mooi is aan deze film, net als aan alle andere films van Lee, is dat hij geen partij kiest voor zijn personages. Hij creëert personages, belichaamt ze met leven, problemen en dubbelzinnigheid... en begiftigt ze met een werkelijkheid die vaak veel dichter bij huis komt dan waar velen zich mee op hun gemak voelen. Deze film heeft actie, maar niet voor de liefhebber van actie, want het geweld is zeer verontrustend en verre van nodeloos... d.w.z. net als de personages is het echt. En zoals je zou verwachten van een van de afschuwelijkste oorlogen van de mensheid, is het geweld afschuwelijk.
Maar als een verkenning van de grotere menselijke dubbelzinnigheid die ongetwijfeld in de Burgeroorlog aanwezig was, is het een meesterwerk. Ging de oorlog over slavernij en afschaffing van de slavernij? Lee lijkt volkomen bereid die regel te verdoezelen die zo populair was in afbeeldingen als _Blauw_ en _Grijs_. Maar geen van beide gaat over idealisme, zoals gezien in _Gejaagd door de wind_. Het gaat over vrijheid, over het verlangen iets te hebben wat van jou is en ervoor te vechten. Als je naar de personages kijkt, zul je je afvragen: "Hoe kunnen ze vechten om de slavernij in stand te houden?" Het feit is dat ik dat niet weet.' 'Ik denk dat ze dat ook echt zijn, en in die zin toont de film het probleem waarom zoveel mensen verstrikt raakten in de maalstroom van de Burgeroorlog.'
'Het lijkt duidelijk dat veel van de personages die we leren vechten uit loyaliteit met 'thuis', hoewel ze misschien nooit hebben onderzocht wat 'thuis' betekent en of ze de waarden ervan wel echt omarmen. De scènes in de brief zijn heel ontroerend en toch subtiel. Jake en Daniel zijn andere voorbeelden van loyaliteit die tot het uiterste wordt opgerekt. En als de spanning uiteindelijk breekt en deze personages zich plotseling 'vrij' voelen... zien we de geboorte van nieuwe mannen.'
'Dit alles vermengd met Lee's prachtige intrede in de mensheid.' Lee heeft een stijl die de zijne is, op de een of andere manier Europees in zijn 'kunst' (een langzame camera, ongehaast), Aziatisch in zijn epische aard en ontwikkeling van het verhaal, en toch op de een of andere manier vertrouwd en gemakkelijk toegankelijk voor zovelen in Noord-Amerika.
Ontspan je, laat je vooroordelen los over wat de Burgeroorlog is, wat het 'western'-genre is, wat een oorlogsfilm zou moeten zijn... en laat je door Ang Lee meevoeren naar een wereld die zo kwetsbaar, zo hard, zo echt is dat maar weinigen van ons hem met een gerust hart kunnen aanschouwen.
Hierop gaat Lee verder met wat hij in _Ice Storm_ tot stand heeft gebracht. Ook hier is de film traag van tempo en zonder duidelijke 'directie'... een duidelijk teken van Lee's talent.' Zijn talent om te regisseren zonder zich op het verhaal of het scherm te 'imponeren' wordt versterkt door wat hij uit Jewel (ja, de zangeres) haalt, een tot nu toe onbeproefde actrice die een verbluffende prestatie levert.
Een film voor degenen die van film houden en geen liefhebber zijn van het gebruikelijke Hollywood-epos.

text_en:
Easily 9 out of 10 for a film by director we will continue to grow to admire. But don't watch this movie expecting to be "entertained." Ang Lee takes an objective look at a relatively unexplored aspect of the Civil War. What is beautiful about the movie, like all of Lee's films, is that he doesn't "side" with his characters. He creates characters, embodies them with life, problems, and ambiguity ... and endows them with a reality that often hits far closer to home than with which many are comfortable. This film has action, but it is not for the action lover since the violence is deeply disturbing and far from gratuitous ... i.e. like the characters, it is real. And as you would expect about one of mankind's most horrific wars, the violence is horrific.

But as an exploration of the greater human ambiguity that surely dwelt within the Civil War, it is a masterpiece. Was the war about slavery and an abolitionism? Lee seems quite willing to blur that line made so popular in depictions like the Blue and the Grey. Neither is about idealism, though, as seen in Gone with the Wind. It is about freedom, about the desire to have something which is yours and to fight for it. As you watch the characters, you will ask yourself "how can they be fighting to preserve slavery?" The fact is, I don't think they really are, and in that the film shows the problem of why so many were caught up in the maelstrom of the Civil War.

The fact seems clear that many of the characters we learn about are fighting out of senses of loyalty to "home" though they may never have examined what home represents or whether they truly espouse its values. The letter scenes are very moving and yet subtle. Jake and Daniel are other examples of loyalty stretched to the limits. And when the tension finally snaps, and these characters find themselves suddenly "free" ... we see the birth of new men.

All this mixed in with Lee's beautiful incorporation of humankind's environment with breathtaking vistas and frames. Lee has a style which is his, somehow European in its "art" (a slow camera, unrushed), Asian in its epic-ness and development of story, and yet somehow familiar and easily accessible to so many in North Americans.

Relax, let go of your preconceptions about what the Civil War is, what the "western" as a genre is, what a war movie should be ... and let Ang Lee take you into a world so fragile, so hard, so real that few of us can comfortably see it.

In this, Lee continues what he wrought in Ice Storm. Again, the movie is slow paced and without apparent "direction" ... a sure sign of Lee's ability to direct without "imposing" himself on the story or screen. His direction is amplified by what he brings out of Jewel (yes, the singer), a hitherto unproven actress who puts in an amazing performance.

A movie for those who love film and are not lovers of the standard Hollywood epic.


text: In afwachting van Ang Lee's nieuwe film 'Crouching Tiger, Hidden Dragon' zag ik die in de bioscoop en besloot ik hem te proberen. Een film over een burgeroorlog is niet het soort film waar ik naar kijk. Maar gelukkig had ik een goed gevoel over deze regisseur. Deze film was prachtig geschreven. De dialoog is in de oude zuidelijke stijl, maar klinkt toch niet banaal en ouderwets. Het spectaculaire acteerwerk hielp dat aspect van de film. Toby Maguire was geweldig. Ik vond hem goed (maar niets bijzonders) in Pleasantville, maar hier straalt hij. Ik heb Skeet Ulrich altijd als een goede acteur beschouwd (maar niets bijzonders), maar hier is hij ook uitstekend. De grote schok voor mij was Jewel. Ze was verbazingwekkend goed. Jeffrey Wright, van wie ik nog nooit had gehoord, is ook uitmuntend in deze film. Het lijkt me dat geweldig acteren en geweldig schrijven en regisseren hand in hand gaan. Een film met slecht schrijven laat de acteurs er slecht uitzien en andersom. Deze film had de perfecte combinatie. De acteurs zien er briljant uit en de ontwikkeling van de karakters is spectaculair. Deze film laat je wensen en hopen op goede dingen voor sommigen en slechte dingen voor anderen. Je leert de karakters echt kennen, die allemaal erg dynamisch en interessant zijn. De plot is complex en houdt je op het puntje van je stoel, zodat je kunt raden wat er gaat gebeuren en je op elk moment op alles voorbereid kunt zijn. Tientallen keren was ik ervan overtuigd dat er iemand zou sneuvelen bij stille scènes in de film die 'te stil' waren (briljante regie). Dit was ook een prachtige film. Het landschap was niet adembenemend (jezus, het is in Missouri en Kansas) maar er was duidelijk veel aandacht besteed aan het kiezen van een prachtige omgeving. Hij heeft dat ruwe en ruige gevoel, maar blijft elegant, wat heel prettig is voor de ogen. De film was diepzinnig. Hij vertelde een verhaal en zette je daardoor aan het denken. Hij had lagen onder dat uiterlijke verhaal van de burgeroorlog. Met name concentreerde hij zich op twee personages die niet helemaal zeker wisten waar ze voor vochten. Er waren in deze film nog veel meer diepzinnige kwesties aan de orde, te veel om op te noemen. Het was als een prachtig geschreven kort verhaal, vol symboliek en artistieke extra's die je laten denken tijdens en na het verhaal. Als je van geweldig acteren, schrijven, veel actie en een paar van de beste regies ooit houdt, moet je deze film zien! Neem een risico!

text_en: In anticipation of Ang Lee's new movie "Crouching Tiger, Hidden Dragon," I saw this at blockbuster and figured I'd give it a try. A civil war movie is not the typical movie I watch. Luckily though, I had a good feeling about this director. This movie was wonderfully written. The dialogue is in the old southern style, yet doesn't sound cornily out of place and outdated. The spectacular acting helped that aspect of the movie. Toby Maguire was awesome. I thought he was good (but nothing special) in Pleasantville, but here he shines. I have always thought of Skeet Ulrich as a good actor (but nothing special), but here he is excellent as well. The big shocker for me was Jewel. She was amazingly good. Jeffrey Wright, who I had never heard of before, is also excellent in this movie. It seems to me that great acting and great writing and directing go hand in hand. A movie with bad writing makes the actors look bad and visa versa. This movie had the perfect combination. The actors look brilliant and the character development is spectacular. This movie keeps you wishing and hoping good things for some and bad things for others. It lets you really get to know the characters, which are all very dynamic and interesting. The plot is complex, and keeps you on the edge of your seat, guessing, and ready for anything at any time. Literally dozens of times I was sure someone was going to get killed on silent parts in the movie that were "too quiet" (brilliant directing). This was also a beautifully shot movie. The scenery was not breath taking (It's in Missouri and Kansas for goodness sakez) but there was clearly much attention put into picking great nature settings. Has that rough and rugged feel, but keeps an elegance, which is very pleasant on the eyes. The movie was deep. It told a story and in doing so made you think. It had layers underneath that exterior civil war story. Specifically, it focused on two characters that were not quite sure what they were fighting for. There were many more deep issues dealt with in this movie, too many to pick out. It was like a beautifully written short story, filled with symbolism and artistic extras that leaves you thinking during and after the story is done. If you like great acting, writing, lots of action, and some of the best directing ever, see this movie! Take a chance on it.


text: Deze film is een van de grootste slapers aller tijden. Ik heb hem een 10 gegeven. Het verhaal gaat over de beroemde 'Bushwhackers' uit Missouri die aan de kant van het Zuiden vochten tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog. De kleding die ze droegen was authentiek, de geschiedenis en de reden waarom ze vochten is heel accuraat en goed onderzocht. Er was zelfs een van de veldslagen die niet plaatsvonden zoals zij beschreven... maar niet slecht voor Hollywood. De acteurs waren goed gecast en waren of de meest briljante acteurs, of de regisseur wist echt hoe hij het beste uit hen kon halen. Ik vermoed dat het een combinatie was van geweldig regisseren, een supercasting om de juiste mensen te vinden en uitstekend acteerwerk van de acteurs. Niet van een of twee... deze film was echt opgeklopt! Hij heeft actie, romantiek, spanning, goede en slechte mensen (soms afhankelijk van je eigen perspectief) en geschiedenis, allemaal samengebald in één film. Zelfs de toekomstige Spiderman en Jewel. En ze is goed!

text_en: This movie is one of the sleepers of all time. I gave it a 10 rating. The story is of the famed 'Bushwhackers' out of Missouri that fought on the side of the South during the War Between the States. The clothing they wore were authentic, the history and why they fought is very accurate and well researched. There was actually one of the battles that did not take place as they depicted... but not bad for Hollywood. The actors were well cast and were either the most brilliant of actors or the director really know how to get the best from them. I suspect it was a combination of great directing, super casting to find the right people and excellent performing by the actors. Not just one or two... this movie really jelled! It has action, romance, suspense, good guys and bad guys (sometimes depending on your individual perspective) and history all rolled into one movie. Even has the future Spiderman and Jewel. And she's good!


text:
De Taiwanese regisseur Ang Lee, die onder meer _Sense and Sensibility_ en _The Ice Storm_ heeft gemaakt, koos voor zijn nieuwste film _The American Civil War_. De film is gebaseerd op een roman van Daniel Woodrell en gaat over de heldendaden van een groep Zuid-guerrilla's, die bekendstaan als _buswhackers_, terwijl ze hun noordelijke tegenhangers, de _jayhawkers_, bevechten in de binnenlanden van Missouri.
Zoals te verwachten valt, is er volop actie, maar de aandacht is gericht op de spanning die de oorlog heeft veroorzaakt bij de jongemannen die ertegen vochten <0xE2><0x80><0x93> van wie velen tegen hun voormalige buren en zelfs hun familie. Jake Roedel (Tobey Maguire) is zo'n man, of liever gezegd een jongen, aangezien hij pas zeventien is als de oorlog Missouri bereikt. Hij is de zoon van een Duitse immigrant, maar in plaats van achter zijn landgenoten aan te gaan en Unionist te worden, sluit hij zich aan bij zijn levenslange vriend Jack Bull Chiles (Skeet Ulrich) en gaat mee met de bosjesmannen. Ondanks het gebrek aan acceptatie vanwege zijn afkomst en zijn onwil om deel te nemen aan de moord op ongewapende mannen van de Union, blijft hij loyaal aan de zaak. Dat geldt ook voor zijn vriend Daniel Holt (Jeffrey Wright), een zwarte slaaf die door een andere bosjesman wordt bevrijd en zo voor het Zuiden gaat vechten.
Lee behandelt het onderwerp met aplomb en overdrijft nooit de diepe introspectie die de plot vereist ten gunste van de actie, en dit geeft de film een gevoel van de realiteit van de oorlog <0xE2><0x80><0x93> lange perioden van verveling en wachten, afgewisseld met af en toe een flits van intens angstaanjagende gevechten. De actie is niet glamoureus en bewonderenswaardig openhartig, en laat zien dat beide partijen een groot aantal wreedheden hebben begaan.
De voorstellingen zijn voortreffelijk, met Maguire en Wright zowel moedig als waardig. De opkomende Ierse acteur Jonathan Rhys Meyers is met name huiveringwekkend als koelbloedige moordenaar, terwijl Skeet Ulrich aangenaam beminnelijk en arrogant is. Lee trekt zich nooit iets aan van de realiteit van de oorlog, maar zijn acteurs doen het bewonderenswaardig goed door het goede te laten zien dat daaruit voortvloeit: de groei van vriendschap, de demonstratie van moed en, op grotere schaal, de emancipatie van onderdrukte volkeren. _Ride With the Devil_ is een prachtige film vol mededogen die regelmatig opzien baart, maar het publiek altijd raakt.

text_en:
Taiwanese director Ang Lee, whose previous films include 'Sense and Sensibility' and 'The Ice Storm', turned to the American Civil War for his latest feature. Based on a novel by Daniel Woodrell, it follows the exploits of a group of Southern guerrillas, known as bushwhackers, as they fight their Northern equivalents, the jayhawkers in the backwater of Missouri.

As one might expect, there is plenty of visceral action, but the focus is on the tension that the war put on the young men who fought it - many of whom were fighting against their former neighbours and even family. Jake Roedel (Tobey Maguire) is such a man, or rather, boy, as he is only seventeen when the war reaches Missouri. He is the son of a German immigrant, but instead of following his countrymen and becoming a Unionist, he joins his lifelong friend Jack Bull Chiles (Skeet Ulrich) and rides with the bushwhackers. Despite a lack of acceptance because of his ancestry and an unwillingness to participate in the murder of unarmed Union men, he remains loyal to the cause. So does his friend Daniel Holt (Jeffrey Wright), a black slave freed by another bushwhacker and so fighting for the South.

Lee handles the subject with aplomb, never rushing the deep introspection that the plot demands in favour of action and this lends the film a sense of the reality of war - long periods of boredom and waiting interposed with occasional flashes of intensely terrifying fighting. The action is unglamorised and admirably candid, recognising that both sides committed a great number of atrocities.

The performances are superb, with Maguire and Wright both courageous and dignified. Up-and-coming Irish actor Jonathan Rhys Meyers is particularly chilling as a cold-blooded killer, while Skeet Ulrich is enjoyably suave and arrogant. Lee never flinches from the reality of war, but his actors do an admirable job of showing the good that comes from it - the growth of friendship, the demonstration of courage and, on a wider scale, the emancipation of oppressed peoples. Ride With the Devil is a beautiful and deeply compassionate film that regularly shocks but always moves the audience.


text: Degenen die zeiden dat The Patriot accuraat was (wat in feite neerkwam op satanisme), vonden het interessant om de film te zien. Volgens alle verslagen was dit de bloedigste oorlog waarin Amerikanen ooit betrokken zijn geweest, en zij waren de enige nationaliteiten die aanwezig waren. Het was daarom heel verfrissend om iets wat op een historische accuratesse leek van die kant van de Atlantische Oceaan te zien komen, iets wat Amerika niet als martelaar of redder afschilderde. Al met al bracht deze film de ware verschrikkingen van elk conflict naar voren, en hoe alles wat in een oorlog wordt gedaan alleen maar tot ergere daden leidt, vaak culminerend in het lijden van de onschuldigen. Dit was geen film waarin je iedereen aanmoedigde, maar die je tegelijkertijd beklaagd en verfoeide.

text_en: For those who commented on The Patriot as being accurate, (Which basically satanised the English), it was interesting to see this film. By all accounts this was the bloodiest war that Americans have ever been involved in, and they were the only nationality present. It was therefore very refreshing to see something resembling historical accuracy coming from that side of the Atlantic that did not paint America as either martyrs or saviours. All in all though what this film did bring home was the true horrors of any conflict, and how how whatever acts are committed in war only breed worse acts, often culminating in the suffering of the innocent. This was not a film where you cheered anybody on but both pitied and loathed all.


text: Vreemd genoeg kwam de film in Denemarken nooit op het witte doek, dus moest ik wachten tot de video uit was. Mijn verwachtingen waren hoog, maar ze waren in geen enkel opzicht teleurgesteld. Zoals altijd bij Ang Lee is er fantastisch acteerwerk, een intelligente en opwindende plot die je tot het eind toe laat raden en voortreffelijke opnamen. Samen met _Onvergeeflijk_ is dit zonder enige twijfel een van de twee beste westerns van de jaren negentig.<br />Mensen die iets verwachten in de trant van Mel Gibson in _The Patriot(corny)_ of _ Braveheart(acceptabel)_ zullen teleurgesteld zijn, maar alle anderen die de bovengenoemde eigenschappen op prijs stellen, zullen het fantastisch vinden om ernaar te kijken.

text_en:
Strangely enough this movie never made it to the big screen in Denmark, so I had to wait for the video release. My expectations where high but they where in no way disappointed. As always with Ang Lee there is fantastic acting, an intelligent and thrilling plot that has you guessing right till the end and superb filming. Along with Unforgiven this is easily one of the two best westerns of the 90`s.

People who expect something along the line of Mel Gibson in The Patriot(corny) or Braveheart(acceptable) will be sourly disappointed, all others who appreciate the above mentioned qualities will have a fantastic time watching it. 9 out of 10.


text:
De Oorlog tussen de Staten was misschien wel het donkerste uur in de geschiedenis van Amerika; een oorlog die broer tegen broer en familie tegen familie in het harnas joeg en littekens achterliet die zelfs nu nog niet geheeld zijn en naar alle waarschijnlijkheid ook nooit zullen helen. En zoals in elk verhaal over een oorlog, buiten elke historische betekenis, is het de persoonlijke tweedracht achter het grotere conflict dat de emotionele stimulans creëert die het meeslepend maakt. Het is het menselijke element dat de context schept die nodig is om het perspectief te geven, en dat is wat directeur Ang Lee biedt in _De Duivelsrit_. Hij schrijft een drama over de Burgeroorlog waarin hij zich concentreert op de persoonlijke beproevingen binnen de bredere voorstelling van de oorlog zelf. Onderweg slaagt hij erin een van de bloedigste hoofdstukken van de oorlog onder de loep te nemen: de beruchte overval op Lawrence, Kansas, door Quantrill en zijn overvallers, die hij heel objectief vanuit het standpunt van de Confederatie presenteert.
In 1863 is de invloed van de Unie in de staat Kansas het grootst, en zelfs aan de andere kant van de grens, in het naburige Missouri, hebben mensen met trouw aan de Confederatie het steeds moeilijker om zich te verzetten tegen de oprukkende noorderlingen, vooral zonder de hulp van wat als 'onregelmatige' troepen van de Confederatie kan worden beschouwd. En als het in hun eigen stad echt uit de hand begint te lopen, vormen Jack Bull Chiles (Skeet Ulrich) en Jake Roedel (Tobey Maguire) een eigen bende en nemen ze deel aan het strijdgewoel, waarbij ze de zaak van de Unie overal waar dat mogelijk is schade toebrengen. Jack Bull en Jake houden niet van de oorlog en niet van doden; maar ze komen op voor wat ze als hun goed recht beschouwen.
Maar er zijn anderen, zelfs onder hun eigen mensen, mannen als de jonge Pitt Mackeson (Jonathan Rhys-Meyers), die het conflict zullen gebruiken als een middel voor persoonlijk gewin en als niets meer dan een excuus om hun eigen gewelddadige aard tot uitdrukking te brengen door onnodige wreedheid, die in veel gevallen tegen onschuldige slachtoffers is gebruikt. En dus wordt het voor Jack Bull en Jake, net als voor velen van hen, een tijd waarin loyaliteit en morele oordeelskracht zwaar op de proef worden gesteld; een tijd waarin hun ziel in bloed zal worden getemperd. En ze zullen met de Duivel zelf te maken krijgen, tegen een schijnbaar onoverkomelijke overmacht.
Zoals in al zijn films gaat Ang Lee zijn verhaal te lijf met een scherpzinnig, maar toch subtiel onderzoek naar de tradities, culturele aspecten en morele opvattingen van de mensen en tijden die hij beschrijft. En door dat te doen geeft Lee zijn toehoorders in elk geval enig inzicht in zijn onderwerp, dat verdergaat dan het eigenlijke verhaal en uiteindelijk, misschien, een dieper inzicht biedt in de motieven die zijn personages en het drama waarin ze verwikkeld zijn, drijven. Of het nu de tradities en gewoonten zijn die de relatie tussen een vader en zijn dochters ('Vrouw van de man die eet'), het klassenverschil ('zintuiglijkheid en zintuiglijkheid'), de eer en code waarmee een krijger leeft en sterft ('Crouching Tiger, Hidden Dragon') of de morele dubbelzinnigheden die worden opgeroepen door een gebrek aan al het bovengenoemde ('De ijsstorm'), Lee geeft zijn films een inzicht in het menselijk bestaan dat ze naar een hoger niveau tilt. Deze film is geen uitzondering; en (zoals hij met al zijn films doet) presenteert Lee zijn verhaal met behulp van adembenemende cinematografie (in deze film, van Frederick Elmes, die ook 'The Ice Storm' briljant deed), die onder zijn leiding niets minder is dan visuele poëzie. Het is dat speciale Lee-handje, en het voegt een weemoedige, bespiegelende zin toe aan elk verhaal dat hij vertelt, wat een van de elementen is die zijn films zo gedenkwaardig maken.
Als Jake brengt Tobey Maguire aanvankelijk een gevoel van jeugdige onschuld in de film, dat zo doeltreffend contrasteert met de volwassenheid die hij later, naarmate het verhaal zich ontwikkelt, en daarmee zijn personage, overbrengt. Het belangrijkste is dat Maguire overtuigend en geloofwaardig reageert op de gebeurtenissen die zich om hem heen afspelen, wat bijdraagt aan de geloofwaardigheid van de totale film en het realisme van de presentatie onderstreept: zijn stoïcijnse aanvaarding van de dood en het nieuws van degenen die in de diverse schermutselingen en veldslagen zijn vermoord; de morele fatsoensnormen waaraan degenen die hij ontmoet zich houden, zelfs in zulke roerige tijden; het verraad, dat vanwege de aard van het conflict bijna alledaags is; en de trouw en overtuigingen waaraan hij en zijn metgezellen zich onvermurwbaar vastklampen. Het is dit alles wat Maguire bereikt door zijn optreden, en het is geen geringe prestatie. Het is echter het soort bestudeerde, ingehouden optreden dat vaak als vanzelfsprekend wordt beschouwd, en dat is jammer; dit soort werk verdient lof en moet worden erkend.
Skeet Ulrich is ook effectief als Jack Bull en Jewel (in haar filmdebuut) een innemende rol speelt als Sue Lee Shelley. Maar Jeffrey Wright valt op in een opvallende bijrollenrol als Daniel Holt en als Jonathan Rhys-Meyers, die een ijzingwekkende Christopher Walken-achtige dreiging meebrengt in zijn rol van Pitt. Ook laat Mark Ruffalo een onuitwisbare indruk achter in wat een cameorol (één scène) moet zijn. De bijrollen worden gespeeld door James Caviezel (Black John), Simon Baker (George Clyde), Tom Guiry (Riley), Tom Wilkinson (Orton Brown), John Ales (Quantrill), John Judd (Otto Roedel) en Kathleen Warfel (Mrs. Chiles). De Burgeroorlog zal altijd een open wond op het land blijven, maar hopelijk zullen de objectieve bespiegelingen van filmmakers als Ang Lee en films als _Ride With the Devil_, die uiteindelijk zullen helpen het schisma te sluiten en genezing te bevorderen, uiteindelijk de doorslag geven. In het licht van recentere gebeurtenissen is dat iets wat wereldwijd hard nodig is. Film is een krachtig medium; het kan zowel leerzaam als onderhoudend zijn, en misschien zullen in de toekomst meer filmmakers, zoals Ang Lee, het gevoel van eenheid omarmen en bevorderen door de gevoelige weergave van de gebeurtenissen en houdingen die ons maken tot wat we zijn.
10.

text_en:
The War Between the States was perhaps the darkest hour in the history of America; a war that pitted brother against brother and family against family and left scars that even today have not yet healed, and in all probability never will. And, as in any story about any war, beyond any historical significance it is the personal discord behind the greater conflict that creates the emotional impetus that makes it involving. It is the human element that renders the context necessary to give it perspective, which is what director Ang Lee provides in `Ride With the Devil,' a Civil War drama in which he focuses on the personal travails within the broader depiction of the War itself, and along the way manages to include an examination of one of the bloodiest chapters of the War, the infamous raid on Lawrence, Kansas, by Quantrill and his raiders, which he succeeds in presenting quite objectively from the Confederate point-of-view.

In 1863, the Union influence predominates in the State of Kansas, and even across the border in neighboring Missouri, those with Confederate loyalties are finding it increasingly difficult to hold out against the encroaching Northerners, especially without the aid of what could be considered any `regular' Confederate troops. And when things begin to really heat up around their own town, Jack Bull Chiles (Skeet Ulrich) and Jake Roedel (Tobey Maguire) form a band of their own and join in the fray, doing damage to the Union cause wherever it is practicable. Jack Bull and Jake do not like the War and do not like killing; but they are standing up for what they believe to be right.

There are others, however, even among their own, men like the young Pitt Mackeson (Jonathan Rhys-Meyers), who will use the conflict as a vehicle for personal gain and as nothing more than an excuse to express their own violent nature through unnecessary brutality, perpetrated in many instances against innocent victims. And so, for Jack Bull and Jake, as well as many just like them, it becomes a time in which loyalty and moral judgments will be sorely tested; a time during which their souls will be tempered in blood. And they will have to ride with the very Devil himself, against seemingly insurmountable odds.

As with all of his films, director Ang Lee approaches his story through an incisive, yet subtle examination of the traditions, cultural aspects and moral attitudes of the people and times he is depicting. And in so doing, Lee provides his audience with at least some understanding of his subject that goes beyond the actual story and ultimately offers, perhaps, a deeper grasp of the motivations that propel his characters and the drama in which they are engaged. Whether it's the traditions and customs that account for the relationship between a father and his daughters (`Eat Drink Man Woman'), the effects of class distinction (`Sense and Sensibility'), the honor and code by which a warrior lives and dies (`Crouching Tiger, Hidden Dragon') or the moral ambiguities fostered by a lack of all of the above (`The Ice Storm'), Lee infuses his films with insights into the human condition that take them to a higher level. This film is no exception; and (as he does with all his films), Lee presents his story with the aid of breathtaking cinematography (in this film, by Frederick Elmes, who also did `The Ice Storm' brilliantly), which under his guidance is nothing less than visual poetry. It's that special Lee touch, and it adds a wistful, reflective sense to whatever story he is telling, which is one of the elements that make his films so memorable.

As Jake, Tobey Maguire initially brings a sense of youthful innocence to the film that contrasts so effectively with the maturity he conveys later on as the story develops, and his character along with it. Most importantly, Maguire convincingly and believably responds to the events that unfold around him, which adds to the credibility of the overall film and underscores the realism of the presentation: His stoic acceptance of death and the news of those `murdered' in the various skirmishes and battles; the moral propriety to which those he encounters adhere, even in such troubled times; the betrayal, which because of the nature of the conflict is almost commonplace; and the loyalty and beliefs to which he and his companions cling adamantly. It is all of this that Maguire achieves through his performance, and it is no small accomplishment. It is, however, the kind of studied, understated performance that is often taken for granted, which is unfortunate; work like this is worthy of acclaim, and should be recognized.

Skeet Ulrich is effective, as well, as Jack Bull, and Jewel (in her motion picture debut) turns in an engaging performance as Sue Lee Shelley. It is Jeffrey Wright, however, who stands out in a notable supporting role as Daniel Holt, as well as Jonathan Rhys-Meyers, who brings a chilling Christopher Walken-like menace to his role of Pitt. Also, in what amounts to a cameo role (one scene), Mark Ruffalo leaves an indelible impression with very little screen time.

The supporting cast includes James Caviezel (Black John), Simon Baker (George Clyde), Tom Guiry (Riley), Tom Wilkinson (Orton Brown), John Ales (Quantrill), John Judd (Otto Roedel) and Kathleen Warfel (Mrs. Chiles). The Civil War will forever be an open wound upon the nation; but hopefully, as time goes on, it will be through the objective contemplations of filmmakers like Ang Lee and films like `Ride With the Devil' that will ultimately help to close the schism and promote healing. In light of more recent events, it is something that is sorely needed, worldwide. Film is a powerful medium; it can be educational as well as entertaining, and perhaps in the future more filmmakers, like Ang Lee, will embrace and promote a sense of unity through the sensitive depiction of the events and attitudes that make us what we are. 8/10.


text:
Ride With the Devil heeft iets rijks en speciaals, als je de trage ontwikkeling aankunt. Hoewel de film een duister, ongrijpbaar onderwerp aansnijdt, de wrede guerrillaoorlog in het Amerikaanse Westen tijdens de Burgeroorlog (die op zijn beurt de vogelvrijen uit het oude westen van de jaren zeventig van de negentiende eeuw voortbracht), zorgt de film voor een merkwaardig bevredigende, ongemanipuleerde sfeer. Waar ik op doel is de neiging van filmmuziek en belichting om je in de stemming te brengen die je zou verwachten. Maar RWTD heeft een relatief vrolijke soundtrack en laat de woorden en de actie de stemming bepalen in plaats van dat de zintuigen van de kijker worden gemanipuleerd.

Als enthousiasteling van dit specifieke gebied van de geschiedenis van de CW, heb ik het volgende op te merken. Ik ben zeer onder de indruk van de accuratesse van de film. De dichotomie is vakkundig geschreven (zelfs af en toe met subtiele humor) en bevat verwijzingen naar struikrovers en eerdere entergevechten (Onafhankelijkheid, bijvoorbeeld... Dat is heel wat anders dan de _Oregon Trail!_ ). De minder belangrijke gebeurtenissen die in Jakes band voorkomen, zijn vergelijkbaar met de feitelijke gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden... Vooral de aanval wanneer ze zich in het huis hebben verschanst, en de verwoesting van het magazijn/cabine. De gevechtsscènes zijn, hoewel zeldzaam, vrij goed uitgevoerd. Er is onlangs zelfs de eerste cavalerieslag van de CW op film vastgelegd.
De regie toont het talent dat iedereen van Ang Lee verwacht, op subtiele wijze. Voorbeeld: de rol van Black John laat zien hoe hij tijdens het bloedbad een inwoner van Lawrence uitdaagt: 'Waar is je leger? Wie zijn wij om te strijden!? Wie zijn wij om te strijden?! (Het shot schakelt vervolgens over naar een trio confederale soldaten die staan en niets doen om een eind te maken aan het bloedbad terwijl de stem verdergaat) Jullie zijn allemaal lafaards! Wie zijn de lafaards, echt? Zulke kleine details versterken de kwaliteit van de film.
Er zijn geen belangrijke opvallende punten in de geschiedenis, iets wat niet gezegd kan worden van het meesterwerk van de film Glory, dat in wezen fictie was binnen de context van de belangrijke gebeurtenissen die er uit voortvloeien. Sommige kleine problemen omvatten het feit dat de jaren die worden weergegeven door de gebeurtenissen die ze vertegenwoordigen niet kloppen. Maar dat zul je nooit merken. Een grotere curiositeit is het feit dat de enige Afro-Amerikaanse soldaat in de film de pseudo-slaaf is die voor Jake en zijn confederale struikrovers vecht. Het is waar dat sommige zwarten daarbuiten voor de Confederatie vochten, onder wie iemand die Lawrence voor de aanval op Quantrill verkende (Wie zou hem verdenken?). Hoewel deze zwarte rebel een smeuïg personage is (wat de Afro-Amerikanen van de PC ook van hem mogen denken), wordt er in de film niet één zwarte infanterist van de Union gezien, wat de zwarte ervaringen in de westelijke CW meer zou hebben doen herleven. Een van de eerste zwarte regimenten van de Union werd in Kansas opgericht (door de moordenaar senator Jim Lane, en vóór de 54e Reg. Het is een film over de geschiedenis van Amerika (en van de roem die werd georganiseerd), en over zwarte troepen in veldslagen als Baxter Springs, KS, die een kritieke rol speelden.
Geen opzichtige historische fouten. Goede, realistische actie, wat niet vaak voorkomt en niet vriendelijk is. Goede regie. Deze film mag dan niet zo'n kassucces zijn als andere recente Burgeroorlogen, maar hij is wel de beste van allemaal.

text_en:
Ride With the Devil has something rich and special, if you can stand the slow development. While tackling a dark, gritty subject, the brutal guerrilla war in the American West during its Civil War (which in turned spawned the outlaws of the old west of the 1870s), the movie maintains a strangely satisfying, unmanipulated atmosphere. What I'm refering to is the tendency of films' music and lighting to make you feel the mood you'd expect to feel. But RWTD instead has a relatively upbeat soundtrack, and lets the words and action do the talking set the mood rather than manipulation of the viewer's senses.

As an enthusast of this particular area of CW history, I'm greatly impressed with the accuracy of the film. The diologue is expertly written, (even with subtle humor occasionally) with references to bushwhackers and previous boarder battles (Independence for example...A far cry from the Oregon Trail!). The minor events that occur to Jake's band are similar to actual events that took place...Especially the attack when they're holed up in the house, and the destruction of the store/booth. The battle scenes, though rare, are pretty well executed. It even has the first CW cavalry battle put on film recently.

The directing shows the talent everyone expects of Ang Lee in subtle ways. Example: The character of Black John is shown taunting a Lawrence resident during the massacre: "Where's your army? Who are we to fight!? Who are we to fight?! (The shot then switches to a trio of Confederate Regulars standing, doing nothing to stop the carnage while the voice continues) You are cowards all!" Who are the cowards, really? Little touches like that really enhance the movie's quality.

There are no major glaring areas in the history, something that can not be said of the masterpiece of film Glory, which was basically fiction within the context of the major events it follows. Some minor problems include the fact that the years as shown by the events represented don't add up. But you will never notice that. A larger curiosity is the fact that the only African-American man-at-arms character in the film is the quasi-slave fighting for Jake and his Confederate bushwhackers. It is true that some blacks did fight for the Confederacy out there, including one who scouted Lawrence for Quantrill before the attack (Who would suspect him?). Though this black rebel is a fasinating character (whatever PC African-Americans might think of him), not a single black Union infantryman is seen in the film, which would have been more represenative of the black experience in the Western CW. One of the first black regiments of the CW was raised in Kansas (by the murderer Senator Jim Lane, and before the 54th Mass. Reg. of fame was organized), and black troops in such battles as Baxter Springs, KS, played a critical role.

No glaring historical errors. Good, realistic action, which is infrequent and not gratitous. Good Directing. This film may not be the blockbusters other recent Civil War were, but it's the cleanest job of any.


text:
Rijden met de duivel is, net als Ang Lee's latere Brokeback Mountain, een film van esthetisch en historisch belang. Filmliefhebbers zouden hem minstens twee keer moeten zien, want de artistieke nuances zijn het waard om over na te denken.
Een volmaakt kunstwerk, met een verrassende diepte van menselijkheid. Ik kan me echt geen andere oorlogsfilm herinneren, die zo'n indruk op je zal maken, die je bestaande idee van geschiedenis en politiek zal veranderen, die je geloof in de mensheid zal herstellen. Nadat je zoveel moorden, zoveel lijden hebt gezien, voel je je niet meer verdoofd, in plaats daarvan koester je de band tussen mensen nog meer. De prestaties van de acteurs achtervolgen je hart, de muziek drijft je geest. Sommige opnamen zijn niet zomaar een paar foto's, ze overstijgen zichzelf en worden het zien van de ziel. Dat is de ware betekenis van het feit dat film een kunstvorm is.
Een film als deze heeft geen lange commentaren of recensies nodig, alles wat er in de film wordt gezegd, is op zichzelf al voldoende. Verheffing van de cast, onder wie Tobey Maguire, Jeffrey Wright en Jewel Kilcher, de filmregisseur en de componist van de prachtige en lyrische muziek, wat een prestatie!

text_en:
Ride with the Devil, like Ang Lee's later Brokeback Mountain, is a film of aesthetic and historical importance. Film lovers ought to see it at minimum twice as its artistic nuance is worthy to be over comprehended.

A perfect piece of art, surprising depth of humanity. I really don't recall another war film, will so capture you, will change your existing conception of history and politics, will restore your belief in humanity. After seeing so many killings, so many sufferings , you don't feel yourself numb, instead you treasure the bond between human beings more. The actors' performances haunt your heart, the music drives your mind. Some shoots, are not just some pictures, they transcend themselves, becoming the seeing of soul. Such is the true sense of film being a genre of art.

A film like this doesn't need long comments or reviews, everything it says by itself. Ovation to the cast which includes Tobey Maguire, Jeffrey Wright and Jewel Kilcher, the cinematographer and the composer of the beautiful and lyrical music, what an achievement!


text: Na alle Jesse James-films, Quantrill-films, _jayhawkers_ en andere films uit de jaren vijftig, is het heel opwindend om deze film met een nieuw perspectief van regisseur Ang Lee te zien. De scène van de aanval op Lawrence, Kansas, is geweldig. De romantische relatie tussen Jewel en Toby Mcguire blijkt een van de beste rollen te zijn en Jonathan Rhys-Meyers is uitstekend als de slechterik. De hele tijd laat deze film je de verschrikkingen van de oorlog voelen, en de wanhopige situatie van de hoofdpersonen die niet weten of ze de komende uren zullen overleven. Absoluut de moeite waard om te zien.

text_en: After seeing all the Jesse James, Quantrill, jayhawkers,etc films in the fifties, it is quite a thrill to see this film with a new perspective by director Ang Lee. The scene of the attack of Lawrence, Kansas is awesome. The romantic relationship between Jewel and Toby Mcguire turns out to be one of the best parts and Jonathan Rhys-Meyers is outstanding as the bad guy. All the time this film makes you feel the horror of war, and the desperate situation of the main characters who do not know if they are going to survive the next hours. Definitely worth seeing.


text:
Ride With The Devil, geregisseerd door Ang Lee (Crouching Tiger) is nog zo'n juweeltje in dit fraaie regisseursvak. Voor degenen die niet bekend zijn met de geschiedenis van de grensoorlogen tussen Kansas en Missouri tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog. Kijk naar deze film en je zult een triest stukje Americana zien. Afgezien van een paar schitterende actiescènes (soms behoorlijk bloederig). Dit is een verhaal over liefde & toewijding tussen mannen & één dame in het bijzonder. De hoofdrol wordt gespeeld door Toby Maguire, Skeet Ulrich Jeffrey Wright & als de jongedame Jewel, ik heb haar nog nooit gezien of gehoord, ik wil haar vaker zien). Het acteerwerk is uitmuntend, uitmuntende productiewaarden, zeer goed geschreven (afkomstig uit een roman).

Dit is een lange film van 128 minuten, maar de moeite van het bekijken waard.
mijn beoordeling is ****.

 respectievelijk ingeleverd.
Jay Harris

text_en:
Ride With The Devil directed by Ang Lee(Crouching Tiger) is another gem in this fine directors cap. For those unfamiliar with the history of the Kansas-Missouri border wars during the American Civil War. See this film & you will visit a sad piece of Americana. Besides some superb action scenes (quite bloody at times). This is a story of love & devotion between men & one lady in particular. It stars Toby Maguire, Skeet Ulrich Jeffrey Wright & as the young lady Jewel, I never heard or seen her before, I want to see more of her).The acting is top notch, superb production values, very well written (adapted from a novel)

 This is a long film 128 minutes, but well worth seeing.

 my rating is ****

 respectively submitted

Jay Harris


text: De ster van deze film is het script. De aandacht voor details in de kleding, de taal, de sociale mores (we doen vrouwen geen pijn) en de politiek zijn opmerkelijk. Het is een herinnering aan de huidige situatie in Kosovo. De subtiele scènes in de actiescènes zijn er voor een aandachtige kijker en de choreografie van deze actiescènes is uitmuntend. Misschien moet deze film dicht bij de kern van de werkelijkheid komen om de steun te krijgen die hij had moeten krijgen. Het is als een trap van toenemend geweld met goed getimede pauzes van vrede en sereniteit tussen elke stap.

text_en: The star of this film is the screenplay. Attention to detail for the period in dress, language ,social mores ( we don't hurt women) and the politics are remarkable. It is a reminder of Kosovo to-day. The subtle pieces in the action scenes are there for an attentive viewer and the choreography of these action sequences is superb. Perhaps this film is to close to the bone of reality to earn the support it should have received. It is like a staircase of increasing violence with well paced pauses of peace and serenity between each step. A great film....


text:
De beknoptste manier om _Rijden met de duivel_ te beschrijven is met maar één woord: authenticiteit. Ik zal niet herhalen wat er al over deze fantastische film is gezegd, maar ik zou graag willen zeggen hoezeer het historische onderzoek en de nauwgezette aandacht voor details die de crew ongetwijfeld heeft ondergaan, werden gewaardeerd door deze filmbezoeker.

Als historicus die bekend is met de periode en de setting van deze film, moet ik zeggen dat deze productie een van de meest accurate fictieve films is over het 'bloedende Kansas'. Ja, er zijn vrijheden genomen met de feitelijke gebeurtenissen, zoals met alle fictie gebeurt. Maar de algehele sfeer van de film is echt. Zelfs de acteurs zien er authentiek uit. Zelfs Jewel Kilcher (die een kleine rol in de film heeft) ziet eruit alsof ze uit een foto uit het midden van de negentiende eeuw is gestapt.
Een paar kijkers met wie ik heb gesproken, hebben hun ongeloof uitgesproken over de gestileerde dialogen. Ze kunnen niet geloven dat boeren uit de negentiende eeuw zouden 'praten als dichters'.
Wat ze niet beseffen, is dat in deze tijd van verbale kletskoek het Amerikaanse publiek van de negentiende eeuw verrassend geletterd en welbespraakt was. Deze mensen waren opgevoed met Shakespeare en de King James-versie van de Bijbel. De scenarioschrijvers reconstrueerden de meest waarschijnlijke verbale stijl van deze mensen, afgaande op de documentatie uit die tijd. De gestileerde dialogen dragen alleen maar bij aan de magische sfeer van de film.
Maar naast een historisch document werkt deze film ook op een diepgeworteld niveau. Prachtig gefotografeerd en uitgevoerd gaat hij terug naar de dagen van de grote western epische films. De overval op Lawrence, Kansas, die al zo vaak is gedaan in zoveel andere, mindere films, wordt geportretteerd met een gevoel van urgentie dat de kijker midden in de actie plaatst.
Romantiek, avontuur, morele en ethische conflicten. Deze film heeft alles wat een kritische bioscoopbezoeker zich maar kan wensen.
In een jaar dat werd gedomineerd door overgehypte rotzooi als _American Beauty_, werd deze geweldige kunst begraven door een onverschillig studiosysteem. Maar ik weet zeker dat Ride With The Devil in de komende jaren zal worden uitgereikt. Huur deze film alstublieft. U zult niet teleurgesteld worden.

text_en:
The most succinct way to describe Ride With The Devil is with but one word: authenticity. I will not rehash what has already been said about this wonderous film, but I would like to say how much the historical research and painstaking attention to detail the crew no doubt went through was appreciated by this filmgoer.

As a student of history familiar with the period and setting of this film, I must say that this production is one of the most accurate fictional films regarding "bleeding Kansas". Yes there were liberties taken on the actual events, as all fiction is apt to do. But the overall feel of the film is genuine. Authentic costumes, authentic attitudes (no PC hindsight here) even the actors look authentic.Even Jewel Kilcher (who has a small part in the film) looked like she stepped form a mid 19th century photograph.

A few viewers I talked with have expressed their incredulity at the stylized dialog. They cannot believe that 19th century farmers would "talk like poets".

What they don't realize is that in this age of verbal slobbishness, the American public public of the 19th century was a surprisingly literate and eloquent bunch. These people were raised on Shakespeare and the King James version of the Bible. The screenwriters reconstructed the most likely verbal styles of these people, judging from documentation of the time. The stylized dialog just adds to the magical atmosphere of the film.

But in addition to a historical document, this film works on a visceral level as well. Beautifully photographed and performed, it harkens back to the days of the great western epics. The raid on Lawrence, Kansas, done so many times before in so many other, lesser films is portrayed with a sense of urgency that puts the viewer right in the midst of the action.

Romance, adventure, moral and ethical conflict.This film has everything a discerning moviegoer could want.

In a year that was dominated by overhyped garbage like American Beauty, this great artwork was buried by an indifferent studio system. But I am certain that Ride With The Devil will be given it's due in the coming years. Please rent this film. You will not be disappointed.


text:
Toen ik hoorde dat deze film door Ang Lee was geregisseerd, heb ik ervoor gezorgd dat ik hem ging zien. Deze Taiwanese regisseur is een paar jaar geleden beroemd geworden met _The Wedding Banquet_ en _Eat Drink Man Woman_, en daarna ging hij verder met _Sense and Sensibility_ en _The Ice Storm_. Nu richt hij zijn aandacht op een ander Amerikaans icoon: de Burgeroorlog.
Dit verhaal speelt zich af in Missouri, een staat van de Unie met zuidelijke sympathieën. Deze mensen hebben zich nooit officieel aangesloten bij het leger van de Confederatie. In plaats daarvan vormden ze bandietenbendes, die ze _bushwhackers_ noemden. Ze kregen lang haar en namen soms Union-uniformen in beslag die ze over hun gewone kleding droegen. De film beeldt hun morele dilemma uit, het dramatische drama van die tijd, en hun zogenaamd heldhaftige missie om winkeliers en boeren te doden die de Unie hielpen. Er spelen geen sterren in deze film, tenzij je 'Jewel', de zangeres, als een ster beschouwt, goed gecast als een jonge samenzweerderige weduwe.
Tobey Macquire is gecast als een jonge Duitse boerenjongen die wordt bespot om zijn afkomst, omdat de Duitsers naar verluidt sympathisanten van de Unie waren. Deze jongeman is een uitstekend acteur, een en al frisse jeugdigheid, wiens optreden zijn verwondering en subtiele inzichten omvat terwijl hij wordt blootgesteld aan de verschrikkingen van de oorlog.
Jeffrey Wright is een bevrijde slaaf die met de struikrovers mee reist omdat hij trouw is aan de jongeman die hem zijn vrijheid heeft geschonken. Hij geeft een mooie en ingehouden voorstelling.
Maar een deel van het acteren is houterig, vooral in de lange gesprekken die ze over zedelijkheid voeren. En hun kostuums zijn te nieuw. En het thema van de 'zuidelijke gentleman', van manieren, hoeden opzetten en beleefdheid tegenover vrouwen, komt een beetje overdreven over <0xE2><0x80><0x93> vooral omdat ze er een gewoonte van maken om alle mannen te vermoorden die ze uit de armen van hun vrouwen rukken, om vervolgens de winkels en huizen in brand te steken.
Hoewel ik niet denk dat dit een van Lee Angs 'grote' toneelstukken zal worden. Als ik naar films keek, merkte ik dat ik er gefascineerd naar keek, ondanks de trage delen en de overdreven lengte van 140 minuten. Ik was geïnteresseerd in wat er daarna gebeurde en voelde mee met de personages, die allemaal overkwamen als echte en onvolmaakte mensen die verstrikt waren geraakt in de krachten van de geschiedenis.
Niet zoveel actie als de gebruikelijke oorlogsfilms, maar toch een aanbevelenswaardige film <0xE2><0x80><0x93> vooral voor liefhebbers van de Burgeroorlog.

text_en:
When I heard this film was directed by Ang Lee, I made sure to see it. This Taiwanese director burst into fame with "The Wedding Banquet" and "Eat Drink Man Woman" a few years ago and then moved on to "Sense and Sensibility" and "The Ice Storm". Now, he turns his attention to another American icon -- the Civil War.

This story takes place in Missouri, a Union state with Southern sympathies. These never officially joined the Confederate army. Instead, they formed outlaw bands, called "bushwhackers", grew they hair long, and sometimes would confiscated Union uniforms which they wore over their regular clothing.

The movie depicts their moral dilemma, the high drama of the times, and their supposedly heroic missions of killing storekeepers and farmers who aided the Union. There are no stars in this movie, unless you consider "Jewel" the singer, well cast as a young confederate widow as a star.

Tobey Macquire is cast as a young German farm boy who is derided for his heritage because the Germans were supposed Union sympathizers. This young man is an excellent actor, full of fresh faced youth whose performance encompasses his wonder and subtle realizations as he's exposed to the horror of war.

Jeffrey Wright is a freed slave who travels with the bushwhackers because of his loyalty to the young man who bought him his freedom. He gives a fine and understated performance.

Some of the acting, however, is wooden, especially in the long conversations they have about morality. And their costumes are too new. And the "southern gentleman" theme of manners and hat-tipping and politeness to women comes across as a bit much -- especially since they make it a point to murder all the men who they pull from their women's arms, then burn down the stores and houses.

While I don't think that this will go down as one of Lee Ang's "great" movies, I did find myself fascinated by it, in spite of the slow parts and its excessive length of 140 minutes. I was interested in what was happening next and felt empathy for each of the characters who all came across as real and imperfect human beings caught up in the forces of history.

Not as much action as the usual war movie, but yet still recommended -- especially for Civil War buffs.


text: Een onconventioneel historisch drama, met een paar mooie gevechtsscènes. Tobey Maguire geeft een uitstekende voorstelling en krijgt een paar goede back-ups. Het script is geletterd en vrij origineel, en de film wordt genadig vrij van helden gehouden. Dat gezegd hebbende, het sleept een beetje, en de laatste spoel lijkt te veel op een tv-miniserie. Toch houdt het camerawerk van Frederick Elmes je geïnteresseerd in de saaie stukken (en zo nu en dan zie je een shot dat je eraan herinnert dat hij voor David Lynch werkte). De moeite van het bekijken waard.

text_en: An unconventional historical drama, with some fine battle scenes. Tobey Maguire gives an excellent performance, and gets some pretty good back-up. The script is literate and pretty original, and the film is kept mercifully free of heroes. That said, it does drag a bit, and the last reel is too much like a TV mini-series. Still, Frederick Elmes's camerawork keeps one interested in the dull bits (and every now and again you see a shot which reminds you he worked for David Lynch). Worth seeing.


text:
Ik genoot echt van de details die in het script waren verwerkt.
Jonathan Rhys Myers (misspeld) en Jewel waren uitmuntend in hun bijrollen. Net als Jeffery Wright. Toby McGuire gaf een voortreffelijke acteerprestatie ten beste toen hij de arm van zijn beste vriend moest amputeren, in de wetenschap dat hij zonder die ingreep zou sterven.
Aandacht voor detail, met een goede dialectcoaching om het zuidelijke accent ongelooflijk goed over te brengen.
Ik kan me alleen maar voorstellen waarom deze film door de Hollywoodpromotors onder het tapijt is geveegd. Ik heb sterke vermoedens. Wat hem des te aantrekkelijker voor me maakt. Ik heb al een stuk of tien dvd's weggegeven als cadeautje.
Volkomen over het hoofd geziene film. Huur of koop het, geef het een paar uur lang je volle aandacht en oordeel dan.

text_en:
I really enjoyed the detail that went into the script.

Jonathan Rhys Myers (misspelled) and Jewel were outstanding in their support roles. As was Jeffery Wright. Toby McGuire gave as fine a acting job as ever depicted, when he had to amputate his best friend's arm, knowing he would die without the procedure.

Attention to detail, with good dialect coaching to catch the Southern accent incredibly well.

Why this movie was swept under the rug by the Hollywood promoters I can only imagine. I have strong suspicions. Which makes it all the more appealing to me. I have given a dozen DVD copies out for presents.

Completely overlooked movie. Rent or buy it and give it your full attention for a couple of hours, then judge.


text: Een van mijn favoriete films die door te veel bioscoopbezoekers over het hoofd is gezien, een observatie die me verbaast. Hij werd niet alleen geregisseerd door de beroemde Ang Lee, maar er speelden ook veel jonge acteurs in die grote sterren zouden worden, zoals Tobey Maguire (voor Spiderman), Skeet Ulrich (voor Jericho), Jonathan Rhys Meyers (voor de Tudors), James Caviezel, Simon Baker, Mark Ruffalo, Jeffrey Wright, Tom Wilkinson en Jewel. Ze acteerden allemaal voortreffelijk en alle acteurs die werden genoemd, gaven gedenkwaardige optredens, vooral Meyers, die een boosaardige schurk speelde die moordde om te moorden.<br />Als de biografieën en prestaties van de regisseur (zelfs als hij een prijs won op de academie) en de acteurs worden vermeld, wordt deze film meestal overgeslagen. Ik ontdekte de film per ongeluk op dvd en het werd een van de films die ik het vaakst heb gezien. Maar het is zelden een film die je op de kabel ziet. Ik kijk ernaar uit om te lezen wat anderen zeggen over de redenen waarom deze film niet zo bekend is.

text_en:
One of my favorite movies which has been overlooked by too many movie goers, an observation which mystifies me. Not only directed by the acclaimed Ang Lee,it had many young actors who were to become major stars, e.g., Tobey Maguire (before Spiderman), Skeet Ulrich (before Jericho), Jonathan Rhys Meyers (before Tudors), James Caviezel, Simon Baker, Mark Ruffalo, Jeffrey Wright, Tom Wilkinson, and Jewel. All of the acting was superb and each of the actors mentioned gave memorable performances, especially Meyers who portrayed an evil villain who killed for the sake of killing.

When the biographies and accomplishments of the director ( even when he won an academy award) and the actors are listed, this film is usually omitted from their past performances. I discovered the film on DVD by accident and it became one of my most often watched films. However, it is seldom every seen on cable. I look forward to reading what others suggest are the reasons this film is not well known.


text:
Dus de buur was de buur aan het vermoorden. Doet me denken aan Irak. Toen ik zag hoe de Amerikaanse vlag (vijftig sterren in 1864?) achter het paard werd gesleept, besefte ik waarom het verbranden van dat stuk rood-wit-blauw me niet zo van streek maakt als onze vernietiging/afwezigheid van de Bill of Rights. Ik kom uit het Zuiden en moet toch enig historisch geheugen hebben.
Het was interessant om te zien hoe de Tobey McGuire-figuur de waardigheid van een voormalige slaaf leert respecteren, terwijl hij kijkt naar de scalpen van zwarten en Duitsers (zijn etnische achtergrond) die bij een pokerspel worden vergokt. Er zitten veel wendingen in deze film. De vrouw, die gedwongen wordt te trouwen, toont zowel lust als een sterke wil, eigenschappen die we niet gewend zijn van'respectabele victoriaanse zuidelijke schonen'.
<0x3E> De gestoorde, doorgedraaide, afvallige zuiderling gaf me enig inzicht in de reden waarom mijn neef, hoofd van de Copeland Paardendievenbende NV in Mississippi, rond die tijd werd opgehangen. Groepen daklozen zwierven gewapend over het platteland. Doet het je aan Irak denken? En hoeveel lijken we op elkaar onder de fa<0xC3><0xA7>ade van religie en etnische achtergrond? En waarom de zuiderlingen vandaag de dag nog steeds die burgeroorlog uitvechten?
<0x3E> Jammer dat we die kennis niet kunnen gebruiken in onze aanpak van het land dat we zojuist zijn binnengevallen en dat we bezetten, dat we overal tot een burgeroorlog aanzetten. Dat is Mesopotamië, dat nu Irak heet, dat toevallig de pech heeft op olie te zitten. De woeste moordenaars in Missouri, die Lawrence, Kansas binnenvallen, kunnen net zo goed de opstandelingen zijn die wij zijn. 'Ik heb in Birmingham geschiedenis geleerd, Al, en we hebben geleerd dat het Noorden veel industriëler en rijker was... daarom hebben ze ook gewonnen. Natuurlijk hadden ze God aan hun kant. Zoals je hier ziet, als de bevrijde slaaf aangeeft dat hij zich terugtrekt om zijn moeder te bevrijden, die in Texas als slavin is verkocht. God, wat een afschuwelijke erfenis heeft de slavernij ons gegeven.'
<0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> Ik heb me vrij goed gedragen, veel bloed en bloedvergieten als de krijgers vrolijk ten strijde trekken (maar hebben ze dat ook gedaan?' Je krijgt ook echt een gevoel van hoe stom de oorlog was, terwijl de boswachters en bosjesmannen hun troepen verzamelen voor een nieuwe aanval. Ze zien niet meer waarom ze vechten, en wij ook niet. Gewoon weer een zinloze slachtpartij.
Je wordt ook op de hoogte gebracht van de kinderen zonder ledematen die uit Irak terugkomen, terwijl de boswachter (ah, wat een associaties) eerst zijn arm laat dichtschroeien om hem te redden, hem dan laat amputeren, en dan sterft. Zoveel lijden voor zo'n stomme zaak.
De cinematografie is fantastisch. Nu moet ik terug naar de dvd en de productieaantekeningen, een van mijn favoriete onderdelen van elke film. Ik vermoed dat deze film is geschreven door een Gore Vidal, want de gesproken taal is van het soort dat je zou associëren met dat tijdperk, als je geschiedenis kende. De dialoog is beslist inspirerend. Het is beslist geen gewone oorlogsfilm met bloed en ingewanden. Je ziet de gewonde maar nog actieve soldaten, die nog steeds vechten omdat ze niets anders te doen hebben. Je ziet de zuidelijke plunderaars, die van het land leven en zonder onderscheid stelen. Toch heb je in het begin gezien dat de strijd werd gestaakt, zodat de vrouwen uit gevaar konden worden geëvacueerd. Terwijl ik lees over het toenemende aantal vrouwen en kinderen die in Irak sterven, denk ik: waar zijn we ons eergevoel als volk kwijtgeraakt? Ik ben vergeten waarom ik deze film heb opgezocht en na twintig jaar heb gekocht, maar ergens in een boek heb ik hem geprezen. En met reden. Tobey op zijn best, pre-Spideyman. Koop de dvd of huur hem. En vertel me waarom anderen hier zo blij mee zijn, niet alleen liberalen cest moi.

text_en:
So, neighbor was killing neighbor. Reminds me of Iraq. As I watched the American flag (50 stars in 1864?) being dragged behind the horse, I realized why burning that piece of red white and blue doesn't upset me as much as our destruction/indifference to the Bill of Rights. I'm a Southerner, and must have some historical memory.

Watching the Tobey McGuire character learn to respect the dignity of a former slave, as he looks at the scalps of blacks and Germans (his ethnic background) being wagered at a poker game.....was interesting. Many twists in this movie. The wife, who is forced into her marriage, shows both lust and a strong will, characteristics we're not used to seeing in 'respectable Victorian southern belles'.

The crazy wacked out renegade southerner gave me some insight into why my cousin, head of the Copeland Horse-thieving Gang, Inc. in Mississippi, was hung about that time. Bands of homeless men were roaming the countryside, armed. Remind you of Iraq? And how similar we are underneath the facade of religion and ethnic background? And why southerners are STILL fighting that civil war today.

Too bad we can't use that same knowledge in our handling of the country we've just invaded and are occupying, fomenting civil war everywhere. That's Mesopotamia, now called Iraq, who happen to have the misfortune to sit on oil. The wild-eyed killers in Missouri, raiding Lawrence, Kansas could as easily be the insurgents we're fighting now with no success.

Another anomaly was the father's tribute to the Yankees who move into Lawrence and erect a school "even before they erect a church. And for that reason, they'll win." Huh????? I was taught history in Birmingham, Al and we were taught that the North was much more industrial and richer.....that's why they won. Course, they also LITERALLY had God on their side. As you see here, when the freed slave indicates that he's cutting out to free his mother, sold into slavery in Texas. God, what a horrible legacy slavery gave us.

Acting pretty good, lots of blood and gore as the warriors ride gleefully into battle (but didn't hear any rebel yells, so reminiscent of football games in Alabama). You also get a real feeling for how stupid the war was, as the bushwackers and jayhawkers gather their forces for another raid. They have lost sight of why they're fighting, and so do we. Just more mindless slaughter.

You're also brought up to date with the limbless kids coming home from Iraq, as the bushwacker (ahh, what connotations) first has his arm seared shut, trying to save it, then has it amputated, and then dies. So much suffering for such a stupid cause.

The cinematography is fantastic. Now I have to get back to the DVD and get the production notes, one of my favorite parts of any movie. I suspect that this movie was written by a Gore Vidal, as the spoken language is of a type you would associate with that era, if you knew History. The dialogue is definitely thought-provoking. Not your ordinary blood and guts war movie, by any means. You see the wounded but still active-duty soldiers, still fighting cause they have nothing else to do. You see the southern raiders, living off the land, stealing indiscriminately. Yet, at the beginning, you've seen the battle stop, so the women could be evacuated from danger. As I read the escalating number of women and children dying in Iraq, I'm thinking, "Where did we lose our sense of honor as a people?" I have forgotten why I sought this movie out and bought it after 20 years, but some book somewhere lauded it. With good reason. Tobey at his best, pre-Spideyman. Buy the DVD or rent it. And tell me why others laud this, not just liberals cest moi.


text:
Het is duidelijk dat Ang Lee het prettig vindt om zich in een film te verliezen, om de actie, de personages en het verloop van de gebeurtenissen te volgen. Het lukrake eindspel van de Amerikaanse burgeroorlog weergeven via de lukrake acties van een jonge militie, ongevormd in geest of mannelijkheid, is een ideale benadering. De film blijkt te gaan over de vorming van persoonlijkheden, volwassenheid en relaties. Lee toont ook de prachtige panorama's van het midden-zuiden als een zwijgzame figuur die de strijd doorstaat als een onverzettelijke vader.
Het script van James Schamus is waarschijnlijk de standaarddrager voor deze film; er vlak achteraan komt een aantal goed geacteerde optredens die het op bewonderenswaardige wijze ten uitvoer brengen. Alleen Jeffrey Wrights naam zou deze film voor me kunnen dragen. Hier is hij briljant, maar in een langzame, brandende rol: in plaats daarvan worden we getrakteerd op heel goede (zo niet onthullende) voorstellingen van een groot, vaak herkenbare ensemble.
Een nobele, optimistische film. Een die je moet zien als je geen zin hebt in de hardere, bitterzoete Cold Mountain of The Claim, bijvoorbeeld.

text_en:
Ang Lee clearly likes to ease into a film, to catch action, characters and setting on the hoof, as they emerge. Covering the haphazard endgame of the American civil war via the haphazard actions of a young militia, unformed in mind or manhood, this is an ideal approach. The film turns out to be about the formation of personalities, adulthood and relationships. Lee also shows the beautiful panoramas of the mid-south as a silent character, enduring the strife like a hardy parent.

James Schamus' script is probably the standard bearer for this film; close behind it are a number of well-appointed performances that carry it admirably. Jeffrey Wright's name alone could carry this film for me. He's brilliant here but in a slow burning role: instead we are treated to very good (if not revelatory) performances from a large, often recognisable ensemble.

A noble, optimistic film. One to watch if you don't fancy the harder, more bittersweet Cold Mountain or The Claim, for example. 7/10


text: Ik heb erg van deze film genoten. Tobey Maguire doet het geweldig als Jake. Hij moet wel een van de beste acteurs zijn die ik ooit heb gezien. En het verbaasde me dat er in de hele film zoveel komische scènes zaten. Hij was hier ook heel goed in, hoewel ik hem nog nooit eerder een komische zin heb zien zeggen. De film brengt je in contact met de personages en maakt dat je je echt afvraagt wat er van hen allemaal moet worden. Ik wist niet wat ik van Jewels optreden moest verwachten, maar ik vond dat ze het vrij goed deed. Veel opwindende scènes. Een door en door goede voorstelling. Ik ben absoluut een fan van Maguire. Kijk naar Cider House Rules. Een van de beste ooit.

text_en: I enjoyed this film very much.Tobey Maguire gives a terrific performance as Jake. He has got to be one of the best actors I have seen. And I was surprised there were so many humorous lines throughout the film. He was extremely good at this too although I have never seen him deliver a comic line before. The film gets you involved with the characters and really makes you wonder what is to become of them all. I did not know what to expect from Jewel's performance but I think she did rather well. Lots of exciting scenes. A thoroughly good ride. I am absolutely a fan of Maguire's. Check out Cider House Rules. One of the all time Best Ever.