text:
Lee Chang-dongs uitzonderlijke 'Secret Sunshine' is de meest emotioneel verwoestende ervaring van het jaar. Het is een direct ontnuchterend, keihard eerlijk karakterstuk over de weerklank van verlies en een gracieus memento mori dat met een opvallende dichtheid van gedachten resoneert, maar even ondoorgrondelijk blijft als de emoties die het observeert. Door zijn gelaagde naturalisme en verbluffend scherpzinnige visie op dorpsdynamiek ontmantelt Lee impliciet het traditionele Koreaanse melodrama door de cinematografie van overdaad uit elkaar te trekken en de bogen die de personages vormen aan flarden te scheuren en de gang van zaken te vermalen tot een verpletterende knerp van stoïcijns realisme.
'Secret Sunshine' blijft een immens meeslepend, vloeiend werk gedurende de 142 minuten dat het loopt. De bravoure van het eerste uur is tot de rand gevuld met subtekstuele insinuaties, opmerkelijke voortekenen en handige omkeringen van de toon, veroorzaakt door de wispelturigheid van de mens. Geïnspireerd door een kort verhaal, doordrenkt Lee de film met zijn gevoeligheid voor de sublieme paradoxen van het leven, voor het laatst te zien in zijn absurde, komische en oneerbiedige 'Oasis'. Lee, die begrijpt hoe persoonlijke omwentelingen worden gesmeed wanneer de kijk op ons universum wordt veranderd, ziet niet alleen de emotionele cataclysm van het verdriet van een weduwe door een onderzoekende lens, maar voelt ook de tumultueuze existentiële stromingen die aan de film ten grondslag liggen wanneer religie een verhalende zondebok wordt in het begrijpen van de gruwelijkheid van de menselijke ervaring.
De nominatie van Do-yeon Jeon ('You Are My Sunshine') voor beste actrice in Cannes in 2007 is terecht. Haar rol als de weduwe Shin-ae blijft een niet-aflatend raadsel. Als personage dat wordt verscheurd door krachten die buiten haar macht liggen, staat de pure grootsheid van deze voorstelling centraal in de turbulente aard van de film. Terwijl Jeon de ene cycloon na de andere oproept, heerst er een beverig gevoel van ineenstorting dat de film, dat moet gezegd, nooit bereikt. In plaats daarvan vindt hij een delicaat evenwicht dat de geladen theatraliteit en de daaropvolgende banaliteit van gewone tragedies en de daaruit voortvloeiende gevolgen ervan afzwakt. Ze wordt het middelpunt van zowel het universum van de film als dat van ons. Gefilmd in schitterende, met de hand aangestuurde CinemaScope vernietigt de film het filmische van de frames en de composities door visueel acuut te worden, net zoals hij stilletjes aangrijpend is wanneer de camera in tijden van geluk, schuldgevoel en wroeging nooit zijn blik van Shin-ae afwendt.
Lee filmt de details van het leven in de kleine, verdachte stad Miryang in tegenstelling tot de onhandigheid van gemeenschappelijke situaties, de ongemakkelijke stiltes en de verwoestingen die voortkomen uit persoonlijke drama's. De interacties van Shin-ae met de mensen in de stad leveren zelden iets op, vooral niet wanneer ze alleen maar worden gefilmd om haar zoon Jun (Seon Jung-yeop) de kans te geven zich aan te passen. De enige terugkerende kennis is Jong-chan (Song Kang-ho), een vrijgezelle monteur met onzekere bedoelingen, die haar op weg naar Miryang helpt in de betoverende, open opeenvolging van scènes die zijn afgestemd op een betoverende stroom zonlicht. Song heeft zichzelf gepositioneerd als een komische antiheld in de grootste Zuid-Koreaanse films, maar zijn genuanceerde, ingetogen vertolking van dit alles doet denken aan de gedachtegang van de regisseur, die nooit meer hoeft te onthullen dan strikt noodzakelijk is.
Als pijn een kortstondig iets is, kan verdriet nooit echt verdwijnen. En Lee vindt complexiteit een voorwaarde om te kunnen overleven. Wanneer Shin-ae probeert de weg van de verzoening te bewandelen en opnieuw geconfronteerd wordt met een onvoorstelbare gebroken hart, gebruikt ze de broederschap van het evangelie als een katalysator voor haar verdriet. Maar Lee weet wel beter als hij begrijpt dat religie, in de context van het menselijke doek van strijd en ellende, nooit een eenvoudige oplossing is. Maar Lee wijst de essentie van religie nooit af als hij beseft hoe waardevol het voor sommigen is om door een hogere macht gered te worden, ook al dient het in anderen tot een vorm van ontkenning. De scènes in de tweede helft die met religie te maken hebben, staan zichzelf niet toe agressief en minachtend te worden, wat op zichzelf al een prestatie is als je nagaat hoeveel filmmakers het momentum van het materiaal laten afhangen van wat ze moeten zeggen om het verhaal en de personages waar te maken.
Lees eerste film sinds zijn aanstelling als president van zijn land. De minister van Cultuur en Toerisme is een onomwonden verhandeling over menselijk lijden. In een film die zo ongekunsteld en oprecht is, onthult hij pijnlijk dat er niets zo eenvoudig is als emotionele catharsis, alleen de onderdrukking en verlichting van pijn. 'Secret Sunshine' laat ons achter met tedere genade die uit de verdwazing wordt getrokken en wijst op een diep inzicht in wanhoop en geloof.

text_en:
Lee Chang-dong's exceptional "Secret Sunshine" is the single most emotionally ravaging experience of the year. It is an instantly sobering, brutally honest character piece on the reverberations of loss and a graceful memento mori that resonates with a striking density of thought, yet remains as inscrutable as the emotions it observes. Through its layered naturalism and stunningly trenchant view of small-town dynamics, Lee implicitly deconstructs the traditional Korean melodrama by pulling apart the cinematics of excess and ripping to shreds the arcs that shape its characters and grounds the proceedings into a crushing grind of stoic realism.

"Secret Sunshine" remains an immensely compelling, fluid work throughout its 142-minute runtime. Its bravura first hour is filled to the brim with subtextual insinuations, remarkable foreshadowing and adroit reversals of tone brought about by humanistic capriciousness. Adapted from a short story, Lee infuses the film with his sensitivity for the sublime paradoxes of life, last seen in his transgressively comic and irreverent "Oasis". Understanding how personal revolutions are forged when views of our universe are changed, Lee not only sees the emotional cataclysm of a widow's sorrow through an inquiring scope but also feels the tumultuous existential currents that underpin the film when religion becomes a narrative scapegoat in comprehending the heinousness of the human experience.

Do-yeon Jeon's ("You Are My Sunshine") Best Actress accolade at Cannes in 2007 is well deserved. Her performance as the widow Shin-ae remains an unrelenting enigma. As a character pulled apart by forces beyond her control, the sheer magnificence of this performance is central to the film's turbulent nature. With Jeon essaying one cyclonic upheaval after another, there's a tremulous sense of collapse that the film, to its credit, never approaches. Instead it finds a delicate balance that saps the charged theatricality and subsequent banality from ordinary tragedies and its fallouts. She becomes the centre of the film's universe as well as ours. Filmed in glorious hand-held CinemaScope, the film demolishes the cinematicism of frames and compositions by becoming visually acute just as it is quietly harrowing when the camera never relinquishes its gaze from Shin-ae through times of happiness, guilt and remorse.

Lee captures the details of life in the small, suspicious town of Miryang  the awkwardness of communal situations, its uncomfortable silences and its devastations spun out of personal dramas. Shin-ae's interactions with the townsfolk rarely inspires dividends, especially when they are merely done out of obligation to fit in for the sake of her son, Jun (Seon Jung-yeop). The one recurring acquaintance is Jong-chan (Song Kang-ho), a bachelor mechanic of uncertain intentions who helps her en route to Miryang in the film's enchanting open sequence set to a captivating stream of sunlight. Song has situated himself as a comedic anti-hero in South Korea's biggest films but his nuanced, low-key delivery here purports the director's thought process of never having to reveal more than plainly necessary.

If pain is ephemeral, then grief can never truly dissipate. And Lee finds complexity in subsistence. When Shin-ae attempts to head down the path of reconciliation only to be faced again with unimaginable heartbreak, she unsuccessfully employs the fellowship of evangelical Christianity as a foil to her sorrow. But Lee knows better than that when he understands that religion, in the context of the human canvas of strife and misery, is never a simple solution. But Lee never rebukes the essence of religion as he realises the value of salvation for some through a higher power even if it serves a form of denial in others. The scenes in its latter half which deal with religion doesn't allow itself to become aggressively scornful, which is a feat in itself considering how many filmmakers let the momentum of the material take over from what they need to say to be true to its story and characters.

Lee's first film since his call to office as his country's Minister of Culture and Tourism is an uncompromising dissertation on human suffering. In a film so artless and genuine, it arduously reveals that there's nothing as simple as emotional catharsis, just the suppression and abatement of agony. "Secret Sunshine" leaves us with tender mercies pulled out of evanescence, and points towards a profound understanding of despair and faith.


text:
Secret Sunshine (2007) is beroemd om zijn prijzen tijdens het Festival de Cannes in 2007 en andere filmfestivals. Jeon-Do Yeon, die de pas weduwe geworden Shin-ae speelde, won op het zestigste festival van Cannes de prijs voor de beste actrice. Secret Sunshine was ook de winnaar van de prijs voor de beste speelfilm en Jeon-Do Yeon kreeg een prijs voor de beste actrice van de Asia Pacific Screen Awards. Bovendien won deze film de prijs voor de beste film op vrijwel alle Koreaanse filmfestivals. Met meesterlijk geschreven, geregisseerd en op unieke wijze gefotografeerd gaf Secret Sunshine uitdrukking aan de hoop en de verlossing die je kunt vinden als het leven pijnlijk is door voortdurende tragedie. Deze film ging ook over de vergeving van God en mensen. Lee Chang Dong, de regisseur en schrijver van deze film, zei in een interview: 'In zekere zin wilde ik uitdrukking geven aan wat liefde is, en deze film zou in zekere zin een melodrama kunnen zijn. Zonder liefde kunnen we niet over hoop en verlossing praten.' Lee gaf toe dat _Secret Sunshine_ geen duidelijk genre had. Deze film is geen film over religie, maar hij trok de aandacht van veel christenen in Korea omdat er veel christelijke elementen in de film zaten.
Het keerpunt in _Secret Sunshine_ komt wanneer Jun, de zoon van Shin-ae, wordt ontvoerd en vermoord. De ontvoerder vraagt om geld omdat hij aanneemt dat ze rijk moet zijn omdat ze land kan kopen. Haar leugen veroorzaakt veel verdriet. Shin-ae wordt kerkganger en wil de moordenaar vergeven. Ze besluit de moordenaar van haar zoon in de gevangenis op te zoeken en hem te vergeven. Jong-chan, de vriend van Shin-ae, zegt: 'Vergeven in je hart. Moet je echt naar de gevangenis?' Haar kerkgenoten juichen voor haar en zeggen dat ze voor haar zullen bidden. Haar dominee stemt in met wat ze wil doen. Dat is een droevig moment, want het is nog te vroeg voor haar om iets te doen. Het resultaat van de ontmoeting met de moordenaar is een ander keerpunt in Shin-ae's leven. De moordenaar zegt met een vredige glimlach dat hij al door God vergeven is. Dit wekt haar woede jegens God op. Hoe kunt U de man vergeven voordat ik hem vergeef?'
Ze begint tegen God te vechten. Ze kijkt op naar de hemel en verkondigt: 'Ik zal niet van U verliezen.' Ze wordt een strik, haar hart is een valstrik en haar handen zijn ketenen. Het is bitterder dan de dood. Ze wordt steeds gekker en wordt naar een psychiatrische inrichting gestuurd. Op de dag dat Shin-ae uit het ziekenhuis wordt ontslagen, gaat ze naar een schoonheidssalon en ziet een bekend gezicht. De dochter van de moordenaar van haar zoon werkt in de salon en knipt haar haar. De dochter van de moordenaar heeft geholpen de zoon van Shin-ae te ontvoeren. Terwijl ze Shin-ae's haar knipt, kan de hoofdpersoon niet begrijpen wat er aan de hand is en ze gaat snel de salon uit. In de film is het moeilijk om niet over Jong-chan te praten. Jong-chan doet zijn best om aan Shin-ae's zijde te zijn. Hoewel Shin-ae helemaal niets om hem geeft, is hij de hele tijd bij haar. Shin-ae gaat snel de kerk uit, maar Jong-chan, die vanwege Shin-ae de kerk is gaan bezoeken, blijft daar omdat hij vrede heeft met God. Lee Chang-dong, de regisseur van _Secret Sunshine_, zegt dat Jong-chan net zo is als Milyang ( _Secret sunshine_ ), de landelijke stad of vice versa. Hij lijkt 'te werelds en te frivool, maar hij is altijd twee stappen achter haar en zorgt voor haar. Milyang is net als hij'. Meneer Lee voegt eraan toe: 'Iemand zei voor de grap dat Jong-chan een engel zou kunnen zijn. Wie zal het zeggen? We kunnen niet met zekerheid zeggen dat er geen engel is.' Als er iemand is als Jong-chan, die altijd de grillen van zijn geliefde begeleidt, kunnen we ons verdedigen tegen de overweldigers. Het leven van Shin-ae is vol betekenisloosheid. Haar man stierf nadat hij haar bedrogen had, en haar enige zoon werd wreed gedood door een moordenaar nadat ze naar de woonplaats van haar man verhuisd was. En haar ziel werd beschadigd omdat ze het christendom op een verkeerde manier leerde - en dat maakt haar letterlijk gek. Het is te gemakkelijk om te zeggen dat haar leven vol betekenisloosheid is. Heeft ze nog hoop in haar leven? Kan ze nog betekenis vinden in haar leven? De laatste scène geeft ons hoop. Shin-ae probeert haar haar zelf te knippen; we maken onze levensreis in ons eentje. Zij beseft echter dat het moeilijk is om het in je eentje te doen, en we weten dat we niet alles in ons eentje kunnen doen. We zien hoe Jong-chan de spiegel voor haar vasthoudt terwijl zij haar haar knipt. Dat is haar hoop. Ze heeft Jong-chan naast zich en hij is bereid haar te helpen, in welke situatie ze ook verkeert. Zoals ik al eerder zei, Jong-chan is als een engel voor haar. Als we het gevoel hebben dat er altijd een engel naast en achter ons is, kunnen we vreugde in het leven vinden, ook al hebben we tegenslag in ons leven.
Het Geheime Zonnetje was in Korea een heet onderwerp van gesprek. Het is net als Da Vinci Code. Terwijl Da Vinci Code ons helpt om de vroege kerkgeschiedenis te bespreken, spoort Secret Sunshine ons aan om met de chaos van het leven om te gaan en betekenis te vinden als het leven ondraaglijk lijkt. Met een oppervlakkige interpretatie van de film begrijpen mensen het christendom en de theologie ervan verkeerd. Met een diepere interpretatie zal deze film ons helpen om onder de oppervlakte te kijken. Sommige mensen zeggen dat ze zijn gestopt met de kerkdienst nadat ze Secret Sunshine hadden gezien, en Lee Chang-dong antwoordt: 'Ze waren al anti-Christ voordat ze deze film zagen. Secret Sunshine is een levensverhaal van een vrouw en we kunnen ons leven interpreteren via het leven van Shin-ae.

text_en:
Secret Sunshine (2007) is famous for its awards at the Festival de Cannes in 2007 and other film festivals. Jeon-Do Yeon, who played the newly widowed Shin-ae, won the best actress trophy at the 60th Cannes festival. Secret Sunshine was also a winner of best feature film and Jeon-Do Yeon received a best actress nod from Asia Pacific Screen Awards. In addition, this movie won the best film awards in virtually all Korean film festivals. Masterfully written and directed, and uniquely photographed, Secret Sunshine expressed the hope and salvation that can be found when life is painful because of continuous tragedy. This film also talked about the forgiveness of God and people. Lee Chang Dong, director and writer of this movie, said in an interview, "In a vast sense, I wanted to express what love is and this movie could be a melodrama in a sense. Without love, we can't talk about hope and salvation." Lee acknowledged that Secret Sunshine had no apparent genre. This movie is not a movie about religion, but it drew attention from many Christians in Korea because there were a lot of Christian elements in the movie.

The turning point in Secret Sunshine comes when Jun, Shin-ae's son, is kidnapped and killed. The kidnapper asks for money because he presumes that since she can buy land, she must be rich. Her lie causes much sorrow.

Shin-ae becomes a church-goer and wants to forgive the murderer. She decides to visit her son's murderer in prison and forgive him. Jong-chan, Shin-ae's guy friend, says, "Just forgive in your heart. Do you have to go to the prison?" Her church fellows cheer for her and say they will pray for her. Her pastor agrees with what she wants to do. That is a sad moment because it is too early for her to do an action. The result of the meeting with the murderer is another turning point in Shin-ae's life. The murderer says with a peaceful smile that he has already been forgiven by God. This sparks anger in her toward God. She says, "How could You forgive the man before I forgive?"

She begins to fight against God. She looks up to the sky and proclaims, "I won't lose to You." She becomes a snare, her heart is a trap, and her hands are chains. It is more bitter than death. She becomes crazier and crazier and is sent to a mental hospital. On the day Shin-ae is discharged from the hospital, she goes to a beauty shop and sees a familiar face. The daughter of her son's murderer works in the shop and cuts her hair. The murderer's daughter has helped kidnapped Shin-ae's son. While she cuts Shin-ae's hair, the protagonist can't understand what's going on and gets out of the shop quickly.

It is difficult not to talk about Jong-chan in the movie. Jong-chan does his best to be by Shin-ae's side. Although Shin-ae doesn't care about him at all, he is beside her all the time. Shin-ae leaves church quickly, but Jong-chan, who started attending church because of Shin-ae, stays there because he feels peace with God. Lee Chang-dong, the director of Secret Sunshine, says that Jong-chan is like Milyang( secret sunshine), the rural city or vice versa. He seems to "be too secular and frivolous, but he is always two steps behind her and takes care of her. Milyang is like him." Mr. Lee adds, "Someone joked that Jong-chan could be an angel. I think that he could be the angel. Who knows? We can't say for sure that there is no angel." If there is a person like Jong-chan who forever accompanies his lover's twists and turns, we can defend ourselves against the overpowered. The life of Shin-ae is full of meaninglessness. Her husband died after he cheated on her, and her only son was killed cruelly by a murderer after she moved to her husband's hometown. And her soul was damaged because she learned Christianity in a wrong wayand that makes her crazy, literally. It is too easy to say that her life is filled with meaninglessness. Does she still have hope in her life? Can she find meaning in her life? The final scene gives us hope. Shin-ae tries to cut her hair by herself: we walk our life's journey by ourselves. She, however, realizes that it is hard to do it by herself, and we know that we can't do everything by ourselves. We see Jong-chan holding the mirror for her while she cuts her hair. That's her hope. She has Jong-chan beside her and he is willing to help her in whatever situation she is. As I mentioned earlier, Jong-chan is like an angel for her. If we feel that an angel is always beside and behind us, we can find joy in life even though we face adversity in our lives.

Secret Sunshine was a hot topic of conversation in Korea. It is like Da Vinci Code. While Da Vinci Code helps us discuss the early church history, Secret Sunshine prompts us to deal with life's messiness and find meaning when life seems unbearable. With a shallow interpretation of the movie, people misunderstand Christianity and its theology. With a deeper interpretation, this movie will help us see beneath the surface. Some people say they quit attending church worship service after they watched Secret Sunshine, and Lee Chang-dong responds by saying, "They were already anti-Christ before they watched this movie. Secret Sunshine is a life story of a woman and we can interpret our life through Shin-ae's life.


text: Dit is een verhaal over Shin-ae, die van Seoul naar Milyang verhuist met haar zoontje Jun om daar opnieuw te beginnen na de onfortuinlijke dood van haar man. Haar man is hier geboren en ze opent een pianoschool, maar ze heeft ook ambities om een stuk land te bezitten met het verzekeringsgeld dat ze na zijn dood heeft ontvangen. Als de film daarover ging, zou het waarschijnlijk een Hollywood-film zijn geweest waarin zij verliefd wordt op een man uit de buurt en gelukkig is met haar zoon in hun nieuwe huis. Maar dit is geen Hollywood. Haar zoon wordt ontvoerd en vermoord, zogenaamd omdat bekend is dat ze geld heeft gekregen van de schikking. Het rouwproces, pogingen om verder te gaan, pogingen om haar geweten te zuiveren van schuldgevoelens, worden allemaal op bewonderenswaardige wijze uitgevoerd, en de hoofdrolspeelster is uitmuntend. Het enige voorbehoud, en dat moet gezegd worden, is dat dit een deprimerende film is. Dat moet je weten als je erin zit. Je wilt dat Shin-ae haar verdriet doorstaat en een zekere mate van geluk vindt. Nogmaals, dit is niet Hollywood, dit is Korea, en in de Koreaanse filmwereld, vooral de toneelwereld, wordt niet met de vuist op tafel geslagen. Het leven is wat er met je gebeurt. Geweldig acteerwerk, maar soms een zware film om te zien, vanwege de ontwikkelingen. Als je blijft, zul je beloond worden. Doe dat.

text_en: This is a story about Shin-ae, who moves to Milyang from Seoul with her young son Jun to start over after the accidental death of her husband. Her husband was born here, and she is opening up a piano school, but also has ambitions to own some land with the insurance money she received from the death. If that is what the film was about, it probably would have been like a Hollywood film, with her falling for some local guy and being happy with her son in their new home. But, this is not Hollywood. Her son gets kidnapped and murdered, ostensibly because it is known she has cash from the settlement. The grief process, attempts at moving on, attempts to clear her conscience of guilt, are all done admirably, and the lead actress is superb. The only caveat, and it has to be stated, is that this is a depressing film. You have to know that going in. You want Shin-ae to go through her grief and find some measure of happiness. Again, this is not Hollywood, it is Korea and in Korean cinema, especially drama, they pull no punches. Life is what happens to you. Great acting, but sometimes a tough film to watch, due to the goings on. If you stay, you'll be rewarded. Do that.


text: Ik heb heel lang gewacht om deze film te zien en eindelijk lukte het me om hem op het filmfestival van Istanboel te zien. Misschien omdat ik te veel van deze film verwachtte en ik daarom een beetje teleurgesteld was. Ik was niet de beste film uit Korea, maar toch is hij de moeite waard om te zien.<br />Het onderwerp was goed en de film laat je kijken zonder je te vervelen, hoewel hij lang is. Maar er zitten hiaten in de film en je springt van het ene punt naar het andere. Maar het acteren van Jeon Do-Yeon is ongelooflijk mooi. Het was een van de beste voorstellingen in de geschiedenis van de film en ik denk dat deze film dat ook zou zijn.' Zo aardig zou ze niet zijn als ze niet de hoofdrol speelde.

text_en:
I've waited to see this movie for a long time and at last I could manage to see it in Istanbul Film Festival. Maybe because I expected too much from this film and that's why i was slightly disappointed. I was not the best movie from Korea but still it is really worth watching.

The subject was nice and the film makes you keep watching without getting bored though it is long. But there are gaps in the movie and you jump from one point to another. However, the acting of Jeon Do-Yeon is incredibly beautiful. It was was one of the best performances in the early cinema history and I think this movie wouldn't be that nice if she was not in the leading role.


text:
Secret Sunshine markeert de terugkeer van regisseur Lee Changdong naar de filmwereld na een afwezigheid van meer dan een jaar. Nu hij al drie lovende films op zijn naam heeft staan, rekruteert hij nu de veteraan Jeon Doyeon en haar aanzienlijke (Cannes-winnende) talenten voor de hoofdrol van Lee Shinae. Wat volgt is een reis door de tragedie van een vrouw en een verkenning van haar manier om ermee om te gaan.
Een van de dingen die duidelijk worden als je Secret Sunshine ziet, is dat het niet echt een bepaald genre volgt, maar eerder genretrekjes oppikt als dat nodig is om over te brengen wat het probeert over te brengen. Het verhaal zelf volgt Lee Shinae terwijl ze met haar zoon naar de stad Milyang verhuist (in het Sino-Corean vertaald als Secret Sunshine). In de nasleep van de dood van haar man verhuist ze naar Milyang, omdat dat zijn geboortestad is, dus de film is uit een tragedie voortgekomen. En je denkt dat het allemaal nog beter kan worden als ze een pianowinkel opent en een klungelige aardige monteur Jongchan tegen het lijf loopt (gespeeld door Song Kangho). Maar dit is geen romantische komedie.
Als wij (en Jongchan, koppig) Shinae volgen als ze in Milyang aankomt en het lot dat het voor haar in petto heeft, worden de barsten in haar pantser al snel zichtbaar. Ze is een gekwelde vrouw die haar eigen kracht probeert te vinden om een tragedie te boven te komen, en we zien hoe ze ontdekt dat dat niet genoeg is. Secret Sunshine slaagt er nog steeds in een grotendeels Aristotelische dramatische boog te volgen, maar trekt zich terug op de catharsis, wat sommige kijkers in verwarring zou kunnen brengen, vooral het einde, maar de romantistische symboliek die aanwezig was in de naam van Milyang, de discussies over zonneschijn en de beeldspraak die in de film werden gebruikt, hebben me, toen ik eenmaal wat meer over de film begon na te denken, tevredengesteld.
Juffrouw Jeon is de hele tijd behoorlijk indrukwekkend, vooral als je bedenkt dat als de rol niet zo goed was gespeeld, het al snel tot een nogal pijnlijk melodrama zou zijn uitgegroeid, maar ze weet de nuances van Shinae's pogingen om met haar verliezen om te gaan met een subtiele subtiliteit vast te leggen. Song heeft in deze film een veel kleinere rol dan in andere films, maar hij speelt goed en geeft een passende rol aan mevrouw Jeon. Technisch gezien is de film in klassieke zin goed gedaan. Er is geen sprake van opzichtige esthetiek <0xE2><0x80><0x93> de regisseur probeert het verhaal duidelijk voor zichzelf te laten spreken. Ik denk dat mijn enige echte klacht, die misschien niet kan worden opgelost, is dat er, ondanks alle tijd die we met Shinae doorbrengen, een zekere afstand is tussen Shinae en het publiek (of in elk geval tussen mij en het publiek). Ik denk dat dit deels te maken heeft met de aard van het werk, want als we ons volledig zouden inleven, zouden we de problemen die Shinae objectief heeft niet kunnen zien. Aan de andere kant voelde ik me nooit meegesleept in Shinae's benarde situatie, ondanks haar vele tranen en steeds grilliger gedrag.
Niettemin is de film nog steeds behoorlijk indrukwekkend, vooral omdat hij me stimuleerde erover na te denken, over de verdere betekenis die erin schuilt en over zijn overpeinzingen over tragedie, omgaan met tegenslag, zelfbedrog, isolement en geloof, lang nadat de aftiteling was afgelopen. Aangespoord door een sterke hoofdrolspeelster, heb ik echt niet op de tijd van 2.25 uur gelet. En dat zegt iets. Goed gedaan.

text_en:
Secret Sunshine marks the return of director Lee Changdong to the film-making world after a multi-year absence. Having three critically acclaimed films already under his belt, he recruits now veteran thespian Jeon Doyeon and her considerable (Cannes-winning) talents for the primary role of Lee Shinae. What follows is a journey through one woman's tragedy and an exploration of her coping mechanisms.

One of the things that becomes apparent while watching Secret Sunshine is that it doesn't really care to follow any specific genre, but rather picks up genre traits when necessary to convey what it's trying to convey. The story itself follows Lee Shinae as she moves with her son to the city of Milyang (whose Sino-Corean translates to Secret Sunshine). She moves to Milyang in the aftermath of the death of her husband as it was his hometown, so the film is born from tragedy. And you think things might just get better as she opens up a piano shop and encounters a bit of a bumbling nice-guy mechanic Jongchan (played by Song Kangho). But this isn't a romantic comedy.

As we (and Jongchan, doggedly) follow Shinae as she encounters Milyang and the fate that it has in store for her, the cracks in her armor quickly become apparent. She is a troubled woman trying to grasp onto her own strength to overcome tragedy and we watch as she finds that it's not enough. Secret Sunshine still manages to follow a mostly Aristotelian dramatic arc, but pulls back on the catharsis, which might confound some viewers, especially the ending, but the novelistic symbolism present in the name of Milyang, the discussions of sunshine and the imagery used in the film very well left me satisfied, once I started to think over the film some more.

Ms. Jeon is rather impressive throughout, especially considering that if the role were any less well played, it would've quickly turned into a rather painful melodrama, but she captures the nuances of Shinae's attempts to deal with her losses with a layer of subtlety. Mr. Song has a much smaller role in this film than other films, but he performs adequately, appropriately giving stage to Ms. Jeon. Technically, the film is well done in a classical sense. No flashy aesthetics are employed here--the director is clearly trying to let the story tell itself. I think my only real complaint, and one that might not be able to be fixed, is that despite all the time we spend with Shinae, there is a bit of distance between Shinae and the audience (or at least, me). I think some of this stems from the nature of the work, because if total empathy were pushed, then we wouldn't be able to see the problems that Shinae has objectively. On the other hand, I never felt moved along with Shinae's plight, despite her many tears and increasingly erratic behavior.

All the same, the film still stands quite impressive, especially in that it stimulated me to think about it, the further meanings present in it and its ruminations on tragedy, coping, self-deception, isolation and faith stuck with me well after the credits had finished running. Propelled by a strong lead performance, I honestly didn't notice its 2.25 hour runtime. And that says something. Well done. 8/10.


text: Als je in je leven drama's hebt meegemaakt, van jezelf of van iemand die je na staat, zijn de stadia van pijn die deze vrouw (maar volgens mij had het ook een man kunnen zijn) doormaakt, heel erg echt. Het is een film over niet in staat zijn om met je pijn om te gaan, over niet weten wat je moet doen om jezelf erdoorheen te helpen. Kennelijk is het dan ook een film over niet weten hoe je iemand die je na staat door zijn pijn heen moet helpen. Het is een film die je doet beseffen dat iedereen alleen staat in zijn lijden. Het is een film die iemand over de rand kan duwen... wat nauwelijks een aanbeveling klinkt. Ik weet niet zeker of ik iemand zou aanbevelen om deze film te gaan zien, zeker niet iemand uit mijn naaste omgeving, maar voor mij... is het een film die dingen in perspectief plaatst, die echte pijn laat zien, en die daarom van groot belang is voor het leven. Hij doet je beseffen dat hé, jij of de persoon in je naaste omgeving pijn heeft meegemaakt, dat hé, alle dingen waar je je nu zorgen over maakt, zijn van zo weinig belang.

text_en: If you've had drama in your life, either your own or by someone close to you, the stages of pain this woman (but, in my opinion, it could easily have been a man too)goes through are very very real. It is a movie about not being able to cope with your pain, about not knowing what to do to help yourself get through it. Obviously it then also is a movie about not knowing how to help someone close to you get through their pain. It is a movie that makes you realize that everyone is alone in their suffering. It is a movie that might push someone over the edge...which hardly sounds like a recommendation. I'm not sure I would recommend someone to go see this film, especially someone close, but for me...it is a movie that puts things into perspective, that shows real pain, and is therefore much relevant to being alive. It makes you realize that hey, you or the person close to you have lived through pain, that hey, all the things you worry about now are of so little importance


text: 'Secret Sunshine' deed me denken aan 'The Rapture' (1991) met Mimi Rogers en David Duchovny, maar deze Koreaanse productie is een betere film. Hij toont superreligieuze Koreaanse christenen in een provinciale Koreaanse stad, en de ervaringen van de hoofdpersonen werken met hen samen in de nasleep van een afschuwelijke persoonlijke tragedie. Shin-ae is een alleenstaande moeder, weduwe geworden, die met haar jonge zoon vanuit Seoul naar de stad Milyang ('Secret Sunshine' in het Chinees) verhuist. Ze heeft Milyang gekozen omdat wijlen haar man (die bij een auto-ongeluk om het leven kwam) daar was geboren en ze het gevoel heeft dat ze in een nieuwe plaats een nieuwe start in haar leven moet maken. Ze reageert niet goed op de toenaderingspogingen van de plaatselijke christelijke zeloten, van wie een van de leden haar probeert over te halen naar hun kerk- en gebedsbijeenkomsten te komen. Shin-ae is in wezen ongodsdienstig en wuift deze mensen zo beleefd mogelijk weg. In feite wuift ze om te beginnen zo ongeveer iedereen in Milyang weg, maar sommigen van hen proberen hardnekkig haar wereld binnen te dringen, en de gevolgen zijn vaak hilarisch. Meer zeggen zou betekenen dat de film wordt verraden, maar het moet worden opgemerkt dat de rol van de vrouw in de hoofdrol (Jeon Do-yeon) verbijsterend is. Omdat ik heb gelezen dat ze in 2007 in Cannes de prijs voor beste actrice heeft gewonnen, verwachtte ik dat ze een fatsoenlijke baan zou krijgen. Maar mevrouw Jeon is fascinerend en het is onmogelijk om je ogen van haar af te houden als ze op het scherm is. De film is een soort aangrijpend stuk werk van Evelyn Waugh, waarin wordt getoond hoe het noodlot net zo goed krankzinnig als onafwendbaar kan zijn.

text_en: "Secret Sunshine" reminded me of "The Rapture" (1991), with Mimi Rogers and David Duchovny, but this Korean production is a better film. It portrays super-religious Korean Christians in a provincial Korean city, and the main character's experiences interacting with them in the wake of a horrible personal tragedy. Shin-ae is a widowed single mother who moves to the city of Milyang ('Secret Sunshine' in Chinese) from Seoul with her young son. She has chosen Milyang because her late husband (killed in an auto accident) was born there, and she feels she needs to make a new start in life in a new place. She does not react well to the overtures of the local Christian zealots, one of whose members tries to convince her to come to their church and prayer meetings. Shin-ae is essentially irreligious and brushes these people off as politely as she can. In fact, she brushes just about everyone in Milyang off to begin with, but some of them are persistent in trying to invade her world, and the consequences are often hilarious. To say more would be to give the film away, but it should be noted that the performance of the woman in the lead role (Jeon Do-yeon) is stupendous. Having read that she won the Best Actress award at Cannes in 2007, I expected her to a decent job. But Ms. Jeon is captivating and it is impossible to take your eyes off her when she is on screen. The movie is a sort of harrowing Evelyn Waugh-esquire piece of work, showing how Fate can feel insane as much as strangely inevitable.


text: Corean-bioscoop kan heel verrassend zijn voor een occidentaal publiek, vanwege de veelheid aan toonaarden en genres die je in dezelfde film aantreft. In een Coreen-drama als dit 'Secret Sunshine' vind je ook een paar komische delen, thrillers en romantische momenten. 'Er is niet alleen tragedie in het leven, er is ook tragische komedie,' zegt op een gegeven moment in de film tegen de figuur die door Song Kang-ho wordt geïnterpreteerd, waarmee hij de mengeling van de film samenvat. Maar begrijp me niet verkeerd, deze heterogene samenstelling van de genres waarmee de film zich bezighoudt, voegt waarheidsgetrouwheid toe aan de ervaring die deze rijke film zijn toeschouwers biedt. Dat wil niet zeggen dat het de eenheid ontbeert: integendeel, het is juist zo.' Het komt niet vaak voor dat een film zo'n compact en diepgravend portret van een vrouw met pijn laat zien.<br />Shin-ae, die op zoek is naar een rustig leven met haar zoon in het geboortestadje van wijlen haar man, geeft door alle verschillende gezichten van het lijden dat ze doormaakt echt een eenheid aan deze film. Het realistische deel wordt weggevaagd door de psychologische beschrijvingen van alle fasen die de arme moeder doormaakt. Ontkenning, verlorenheid, woede, geloof, de pert van de realiteit: de film negeert alle stappen die het personage onderneemt en ziet eruit als een psychologische catalogus van alle fasen die een vrouw kan doormaken. Het enige wat je moet doen is accepteren wat misschien een conceptuele ervaring lijkt (de vrouw draagt het masker van de tragedie, de man vertegenwoordigt de komische intermezzo's) en je te laten raken door de kunstgrepen van de film. Ik moet zeggen dat sommige delen van de film me echt ontroerden (vooral in het begin), vooral die over de onmacht van Tjang Joan om degene van wie hij houdt echt te helpen, maar ook dat de opeenhoping van verdriet me tegen het eind afmatte. Niettemin zijn sommige cinematografische ideeën echt adembenemend en verrassend (de scène waarin een lichaam in een groot beeld wordt ontdekt is bijvoorbeeld verbazingwekkend). Dit soort scènes maakt 'Secret Sunshine' het melodische equivalent van 'The host'. voor griezelfilms of 'Herinneringen aan een moord' voor thrillers. Deze films zijn inderdaad verrassend, hoogst origineel, esthetisch ongelooflijk en slagen erin een andere dimensie te geven aan de genres waarmee ze te maken hebben. Het enige wat 'Secret Sunshine' vergeet, zoals 'De gastheer' vergat eng te zijn, is het publiek aan het huilen te maken: een slecht punt voor een melodrama, maar een goed punt voor een goede film.

text_en:
Corean cinema can be quite surprising for an occidental audience, because of the multiplicity of the tones and genres you can find in the same movie. In a Coreen drama such as this "Secret Sunshine", you'll also find some comical parts, thriller scenes and romantic times. "There's not only tragedy in life, there's also tragic-comedy" says at one point of the movie the character interpreted by Song Kang-ho, summing up the mixture of the picture. But don't get me wrong, this heterogeneity of the genres the movie deals with, adds veracity to the experience this rich movie offers to its spectators. That doesn't mean that it lacks unity : on the contrary, it's rare to see such a dense and profound portrait of a woman in pain.

Shin-ae, who's in quest for a quiet life with her son in the native town of her late husband, really gives, by all the different faces of suffering she's going through, unity to this movie. It's realistic part is erased by the psychological descriptions of all the phases the poor mother is going through. Denial, lost, anger, faith, pert of reality : the movie fallows all the steps the character crosses, and looks like a psychological catalog of all the suffering phases a woman can experience.

The only thing is to accept what may look like a conceptual experience (the woman wears the mask of tragedy, the man represents the comical interludes) and to let the artifices of the movie touch you. I must say that some parts of the movie really did move me (especialy in the beginning), particularly those concerning the unability of Chang Joan to truly help the one he loves, but also that the accumulation of suffering emotionally tired me towards the end. Nevertheless, some cinematographic ideas are really breathtaking and surprising (the scene where a body is discovered in a large shot is for instance amazing). This kind of scenes makes "Secret Sunshine" the melo equivalent of "The Host" for horror movies or "Memories of murder" for thrillers. These movies are indeed surprising, most original, aesthetically incredible, and manage to give another dimension to the genres they deal with. The only thing that "Secret Sunshine" forgets, as "The host" forgot to be scary, is to make its audience cry : bad point for a melodrama, but good point for a good film.


text:
Het interessantste aan Miryang (Het Geheime Zonnetje) zijn de acteurs. Jeon Do-yeon, zoals Lee Shin-ae, de hoofdfiguur, heet, is een vrouw met een jonge zoon wier man bij een tragisch ongeluk om het leven is gekomen. Ze verlaat Seoul om met haar jonge zoon in Miryang te gaan wonen, waar hij vandaan komt. Jeons gezicht is erg veranderlijk. Ze is meisjesachtig, flirterig, elegant, oud en verdrietig, wanhopig en vrolijk, afwisselend en vreselijk geïsoleerd, en dat zie je allemaal aan haar gezicht. De film toont ook Song Kang-ho als Kim, een man die haar ontmoet als haar auto het op Miryang begeeft, die toevallig een garage in de stad heeft en die haar daarna de hele tijd volgt, ondanks haar kennelijke gebrek aan belangstelling voor zijn attenties. Song is op dit moment de grootste ster in Korea, befaamd om zijn werk met Park Chan-wook en Bong Joon-ho (Sympathie voor de Wraakzuchtige; Herinneringen aan Moord en De hostie). En toch speelt hij hier een onbelangrijk personage, bijna een vergeten man. Maar natuurlijk maakt hij hem interessant en op een vreemde manier aantrekkelijk. Hij is de essentiële ballast om te voorkomen dat Jeons personage wegzweeft.
Lee Shin-ae is pianoleraar. Ze komt in de nieuwe stad, die een neutrale plaats is, een soort armeluis-Seoel, een stad 'net als overal', zoals Kim zegt (net zoals hij in zekere zin net als iedereen is). Haar zoontje is vrolijk, zoals kleine jongetjes dat zijn, maar ook duidelijk beschadigd en soms ook teruggetrokken. Zijn vader snurkte altijd, en als hij hem mist, ligt hij wakker en doet alsof hij snurkt. Hij gaat naar school en Shin-ae ontmoet ouders, studenten en winkeliers. Er is een gevoel van plaats in de film, ook al is die plaats in zekere zin 'ergens'. De mensen spreken het plaatselijke dialect en iedereen weet alles, en Shin-ae's afkomst uit Seoul wordt onmiddellijk opgemerkt. Is het leven hier echt wreder, ver van de grote stad en haar verfijning? Shin-ae lijkt zich niet te realiseren in welk gevaar ze verkeert.
Er gebeurt iets verschrikkelijks. En Shin-ae gaat er niet noodzakelijkerwijs op de best mogelijke manier mee om. Maar het gebeurt en ze moet de gevolgen onder ogen zien. Maar dat kan ze niet. Ze stort in. Er wordt een dader gepakt, maar dat is geen troost. Uiteindelijk wordt ze zo wanhopig dat ze toegeeft en naar een herboren-christelijke bijeenkomst gaat waar een kennis op aandringt dat ze erheen gaat. Daar vindt ze rust en verlossing. Maar als ze besluit om de dader niet alleen te vergeven, maar ook naar de gevangenis te gaan om hem dat te vertellen, is die ervaring vol ironie en gaat ze er opnieuw aan onderdoor. Ze raakt verbitterd en wanhopig en vindt geen troost meer in religie. En het wordt nog erger dan dat.
Jeon Do-yeon geeft haar alles in deze buitengewoon veeleisende en veelzijdige rol. Lee Chang-dong zou wel eens een heel goede regisseur kunnen zijn. Als een acteur van het kaliber van Song Kang-ho een enorme bewondering voor hem uitspreekt, is dat overtuigend. Volgens Scott Foundas van LA Weekly zijn Lee's eerste drie films, Green Fish (1997), Peppermint Candy (2000) en Oasis (2002), hem opgevallen als 'een van de leidende figuren van zijn land'. Maar dit is niet zo'n succesvolle film als die van andere Koreaanse regisseurs wier werk ik heb gezien, zoals Yong Sang-Soo, Bong Joon-ho en de verbazingwekkend, bijna pervers begaafde Park Chan-wook. Het kan inderdaad beginnen zoals Foundas zegt, als een soort 'Aziatische Alice leeft niet meer hier', en dan 'abrupt en zonder waarschuwing' veranderen in 'iets als een thriller, en enige tijd daarna een bijna Bressoniaans onderzoek naar menselijk lijden'. Maar die ontwikkeling lijkt niet alleen willekeurig en onverteerbaar; de film zakt en verliest aan het eind zijn vaart, en dan floept hij er gewoon uit, zonder dat er een einde aan komt. Er zitten ook zwakke punten in de actie. Shin-ae neemt domme risico's met haar zoon en maakt al die tijd foute keuzes. Als ze is voorbestemd voor krankzinnigheid, zoals Betty in Betty Blue van Jean-Jacques Beineix, wat haar vreemde en foute keuzes zou kunnen verklaren, dan is dat niet iets wat goed is ontwikkeld. Dit is een interessante film, zeker een verontrustende, maar eentje die je twijfelt en ontevreden maakt, nadat je hem door een emotionele wringer hebt gehaald.
Een officiële selectie van het New York Film Festival in het Lincoln Center in 2007 is een gebeurtenis die in het recente verleden door Koreaanse filmmakers is gekozen.

text_en:
The most interesting thing about Miryang (Secret Sunshine) is the actors. Jeon Do-yeon, as Lee Shin-ae, the main character, is a woman with a young son whose husband has died in a tragic accident, and who leaves Seoul to live in Miryang, which was his home town, with her young son. Jeon's face is very changeable. She is girlish, flirtatious, elegant, aged and sad, desperate and joyous, with it and terribly isolated by turns, and it's all in her face. The film also stars Song Kang-ho as Kim, a man who meets her when her car breaks down coming into Miryang, who happens to run a garage in town, and who follows her around all the time thereafter, despite her apparent lack of interest in his attentions. Song is the biggest star in Korea right now, renowned for his work with Park Chan-wook and Bong Joon-ho (Sympathy for Mr. Vengeance; Memories of Murder and The Host). And yet here he plays a throwaway character, almost a forgotten man. But of course he makes him interesting and curiously appealing. He is the essential ballast to keep Jeon's character from floating away.

Lee Shin-ae is a piano teacher. She comes to the new town, which is a neutral place, a kind of poor-man's Seoul, a town "just like anywhere else," as Kim says (just as he is in a way just like anyone else). Her little boy is sprightly, as little boys are, but plainly damaged and withdrawn at times too. His father used to snore, and when he misses him he lies awake, pretending to snore. He goes to school, and Shin-ae meets parents and students and shopkeepers. There is a sense of place in the film, even though the place is in a sense "anywhere." People speak in the local dialect, and everyone knows everything, and Shin-ae's Seoul origin is immediately noticed. Is life really harsher here, away from the big city and its sophistication? Shin-ae seems not to realize the danger she is in.

Something terrible happens. And Shin-ae doesn't necessarily deal with it in the best possible way. But it happens and she must face the consequences. But she can't. She goes to pieces. A perpetrator is caught, but that's no consolation. Eventually she becomes so despairing, she relents and goes to a born-again Christian meeting an acquaintance has been pressing her to attend. She finds peace and release with this. But when she decides not only to forgive the perpetrator but to go to the prison to tell him so, that experience is full of ironies and it destroys her all over again. She becomes embittered and desperate and she no longer finds solace in religion. And it gets worse than that.

Jeon Do-yeon gives her all in this extremely demanding and protean role. Lee Chang-dong may be a very good director. If an actor of the stature of Song Kang-ho expresses enormous admiration for him, that is convincing. According to Scott Foundas of LA Weekly, Lee's first three films, Green Fish (1997), Peppermint Candy (2000) and Oasis (2002) have marked him out as "one of the leading figures of his country's recent cinematic renaissance." But this is not as successful a film as those of other Korean directors whose work I've seen, such as Yong Sang-Soo, Bong Joon-ho, and the prodigiously, almost perversely gifted Park Chan-wook. It may indeed begin as Foundas says as a kind of "Asiatic Alice Doesn't Live Here Anymore" and then "abruptly and without warning" turns into "something of a thriller, and some time after that a nearly Bressonian study in human suffering." But that progression not only seems random and indigestible; the film sags and loses its momentum toward the end and then simply fizzles out, with no sense of an ending. There are also weaknesses in the action. Shin-ae takes foolish chances with her son, and makes bad choices all along. If she is destined for madness like Betty in Jean-Jacques Beineix's Betty Blue, which might explain her peculiar and mistaken choices, that isn't something that is properly developed. This is an interesting film, certainly a disturbing one, but one that leaves one doubtful and dissatisfied, after putting one through an emotional wringer.

An official selection of the New York Film Festival presented at Lincoln Center, 2007an event that has done right by Korean filmmakers in the recent past.


text:
Aanvankelijk zou ik gedacht hebben dat _Geheime zonneschijn_ iets essentieels te zeggen had over religie (en omdat het hier om het christendom ging), en ik zou me hebben afgevraagd of het een soort tirade zou zijn tegen de kwalen van het blinde geloof, of de manipulatieve macht van hen die zogenaamd heiliger zijn dan gijzelf. Verrassend genoeg was dat niet het geval en was het grotendeels niet-juridisch, waarbij de gebeurtenissen in hun juiste volgorde werden gezet en het publiek zijn eigen oordeel en conclusie kon trekken.
En ik moet onwillekeurig grinniken om de rol van Song Kang-ho, een man die de weduwnaar Shin-ae (Jeong Do-yeon) aardig begint te vinden en naar de kerk gaat als zij dat doet. Ik denk dat er vele redenen zijn om naar de kerk te gaan, ofwel om innerlijke vrede te vinden, hulp te zoeken, bang te zijn voor eeuwige verdoemenis in het vuur van de hel, om het geloof te bevestigen, of zelfs dingen als trouwen in een kerk of de jacht te vermijden (ik maak maar een grapje). Maar ieder heeft zo zijn eigen redenen om elke zondag in de kerk te verschijnen en deel te nemen aan gebedsgroepen voor kameraadschap, en dat is inderdaad gevaarlijk, omdat de onderliggende motieven dan niet bevredigd worden, en dat is het moment waarop de frustratie toeslaat. Of wanneer je ontdekt hoe hypocriet de mens kan zijn door het ene gezicht in het huis van God af te beelden en het andere buiten.
Shin-ae en haar zoon Jun verhuizen naar de stad Miryang, de geboorteplaats van haar overleden echtgenoot. Omdat ze een nieuw leven wil beginnen, opent ze een pianowinkel om les te geven, hoewel haar door de ontdekking van haar pas gevonden vrijheid en door een moment van gebrek aan inzicht een nieuwe tragedie overkomt. En dat duurt een uur. Geheime Zonneschijn nam echt de tijd om tot dit punt te komen, waar de dingen iets interessanter worden omdat Shin-ae nu de religie omhelst om haar huidige toestand te verwerken en te accepteren. Ze geniet van de troost die religie en medegelovigen kunnen bieden. Wat begon als uitroepen om sympathie, verandert in aanvaarding en geloof dat religie die zilveren kogel aanbiedt om de kwalen van de hele mensheid op te lossen, en soms vraag je je af of het komt door je persoonlijke bijziende kijk op wat de almachtige voor je doet, dat je een ietwat zelfzuchtige mening begint aan te nemen dat alles goed komt als het jouw kant op gaat, en in het geval van Shin-ae haar grootmoedige houding om anderen te willen vergeven die zich tegen haar hadden gekeerd, waarbij ze iets heel fundamenteels vergeet, namelijk dat het gevoel ook naar twee kanten kan snijden. De laatste akte is waarschijnlijk de leukste van het hele stel, want die zegt genoeg, waar de meesten van ons zich mee kunnen identificeren <0xE2><0x80><0x93> waarom ik, en waarom niet iemand anders, terwijl we tekeergaan tegen ons geloof en vragen gaan stellen, helaas zonder dat er harde, snelle antwoorden beschikbaar zijn. Dan vallen we ofwel af, ofwel gaan we door met onze destructieve daden, zo opstandig. Maar op de een of andere manier wordt de stop er in _Secret Sunshine_ zorgvuldig uitgetrokken om geen aanstoot te geven, en wat een lelijk karakteronderwerp had kunnen zijn, wordt gedempt.

Als je de hype die deze film voortbrengt aangrijpt, besef je misschien alleen maar dat het Jeong Do-yeon is.' De uitstekende vertolking van de weduwe Shin-ae is de moeite van het vermelden waard, aangezien ze haar rol als de weduwe Shin-ae volledig bezit en waarschijnlijk de meest ongelukkige persoon op aarde is die in korte tijd met zoveel tragedies te maken krijgt, en als je er goed naar kijkt, zijn de meeste daarvan haar eigen schuld. Haar metamorfose zien, is de toegangsprijs waard, en ondanks het feit dat mijn persoonlijke favoriete Koreaanse acteur Song Kang-ho in de film speelt, is dit iets wat hij er in één keer doorheen heeft gejaagd.

text_en:
Initially, I would have thought that Secret Sunshine had something critical to say of religion (and here being Christianity), and wondered if it would be something of a rant against the ills of blind faith, or the manipulative power of those who are supposedly holier than thou. Surprisingly, it was none of the sort and was largely non-judgemental, putting in place events as a matter of fact, and allowing the audience to draw their own judgement and conclusion.

And I can't help but to chuckle at the role of Song Kang-ho, a man who's taken a liking for widower Shin-ae (Jeong Do-yeon), and starts going to church when she does. The reasons for church going are many I suppose, either to find inner peace, to seek help, being afraid of eternal damnation in the fires of Hell, to reaffirm faith, or even things like wanting to get married in a church, or to skirt chase (I kid you not). But to each his own reasons for turning up in church every Sunday and participating in prayer groups for fellowship, what is indeed dangerous, is when the underlying ulterior motives, do not get satisfied, and that's when frustration sets in. Or when you discover how hypocritical man can be, portraying one face inside the house of God, and displaying yet another outside.

Shin-ae and her son Jun moves to the town of Miryang, which is the birthplace of her deceased husband. Wanting to start life anew, she opens up a piano shop to give lessons, though in discovering her new found freedom and in a moment's lack of good judgement, has another tragedy befall her. And that takes one hour to get to. Secret Sunshine really took its time to get to this point, where things then begin to get slightly more interesting with Shin-ae now taking to embracing religion to deal with and accept her current state, reveling in the comfort that religion, and fellow believers, can offer.

What began as crying out for sympathy turns into acceptance and belief that religion offers that silver bullet to solve the ills of all mankind, and sometimes you wonder if it's because of your personal myopic view of what the almighty is doing for you, that you begin to adopt a somewhat selfish opinion that everything's good going your way, and in Shin-ae's case, her magnanimous attitude in wanting to forgive others who had trespassed against her, forgetting something very fundamental that it the feeling can cut both ways too.

The last act is probably the most fun of the lot as it says plenty, where most of us can identify with - why me, and why not someone else, as we rage against our faith and start questioning, unfortunately, with no hard and fast answers available. It is then either we fall by the wayside, or continue with destructive deeds so rebelliously. But somehow the plug gets carefully pulled in Secret Sunshine so as not to offend, and what could have been an ugly character mouthpiece, got muted.

If you bite into the hype this movie is generating, then perhaps you'll realize only Jeong Do- yeon's excellent portrayal is worth mentioning, as she totally owns her role as the widow Shin-ae who is probably the most unluckiest person on Earth in having to deal with that many tragedies over a short period of time, and if you look at it carefully, most of which are of her own doing. Watching her transformation, is worth the ticket price, and despite having my personal favourite Korean actor Song Kang-ho in the movie, this is something he just breezed right through.


text:
Dit is een waar snoepje voor het oog. Een wereld gemaakt van drijvende eilanden en vliegende oude steden. Enorme monsters wier favoriete aanvalsmethode het is om kathedralen naar hun tegenstanders te smijten... Wie kan daar weerstand aan bieden? Een oude profetie, een stel heldhaftige underdogs en een schattige prinses op zoek naar haar held... Klinkt dat bekend...? Ja, dat liedje hebben we eerder gehoord. Maar dat vergeet je als je naar het spectaculaire landschap kijkt.
Deze film is leuk om naar te kijken zolang hij duurt. Maar als je de bioscoop uit bent, verlang je naar een beetje meer verhaal.
Wat zit er achter de 30-jaar-cirkel? Waar werd de ridder gek van? Wie heeft al die fabelachtige monumenten, kastelen en steden gebouwd... en waarom vallen ze uit elkaar? En waar zijn de mensen, afgezien van dat stel boeren? Werkelijk, dit schilderij ziet er heel intrigerend uit, maar het is geen _The Lord of the Rings_.

text_en:
This is a real eye candy. A world made of floating islands and flying ancient cities. Huge monsters whose preferred method of attack is hurling cathedrals at their opponents... Who can resist that? An ancient prophecy, a bunch of underdog heroes and a cute princess in search of her hero... sounds familiar...? Yes we heard that song before. But You will forget that while looking at the spectacular scenery.

This movie is fun to watch while it lasts. But after leaving the cinema You'll be longing for a little bit more story.

What is behind the 30-years-circle? What drove the knight crazy? Who built all these fabulous monuments, castles and cities... and why are they falling apart? And apart from that one bunch of farmers, where are the people? Really, this picture looks so intriguing, but it's no Lord of the Rings.


text:
Ik heb al heel lang niet meer zo'n prachtige animatiefilm gezien. Ik heb een gezond respect voor Pixar, en ik moet zeggen dat Ratatouille of welke andere film dan ook die ze hebben gemaakt hiermee niet te vergelijken is. Animators hebben hier een ongelooflijk mooie wereld gecreëerd. De graphics zijn fantastisch, de achtergrond is adembenemend, bijna elk object in elk beeld is perfect getekend. Soms voelde ik tintelingen langs mijn ruggengraat gaan <0xE2><0x80><0x93> ik hield zo van wat ik heb gezien.
De plot is absoluut romantisch. Zo romantisch als de plot van een animatiefilm maar kan zijn. De personages zijn beminnelijk, vooral Hector, het blauwe konijn, hij bezit, pionnen, stenen en regels! De andere personages zijn ook heel aardig. De humor is top.
Over het algemeen leek het erop dat de makers hier niet veel moeite in hadden gestoken. Ik bedoel, het zag er niet naar uit dat ze veel verschilden van mensen van Pixar&Dreamworks die elke keer weer hun uiterste best doen om iets nieuws te bedenken. En ik ben heel blij dat een product van een Europese animatiestudio zo geweldig bleek te zijn. Ze hebben een schitterende, ontroerende film gemaakt, een lust voor het oog en het hart.
Het enige minpunt is het stomme begin en daarom is het 9/10 in plaats van 10/10.

text_en:
For a long time i haven't seen so beautiful animated feature. Having healthy respect for Pixar, i must say that Ratatouille or any other movie made by 'em can not be compared to this. Animators have created an incredibly beautiful world here. The graphics is amazing, the background surroundings are mind-blowing, almost every object in every frame is drawn perfectly. Sometimes i felt tingles down my spine - so much i loved what i've seen.

The plot is absolutely romantic. As romantic as the animated film plot can possibly be. The characters are lovable, especially Hector, the blue rabbit, he owns, pawns, rocks and rules! The other char-s are very nice also. The humor is top-notch.

Generally it seemed that creators didn't invest much effort into this. I mean it looked like it didn't take em too much in difference from people of Pixar&Dreamworks who try hard every time to think on something new. And i'm very glad that a product of European animation studio turned out to be SO great. They've made a magnificent, touching movie, a candy for eye and heart.

The only minus is stupid beginning and that's why it's 9of10 not 10/10


text:
Dit is mijn eerste recensie over IMDb, ik wilde er eigenlijk niet één schrijven maar aangezien er op dit moment maar 2 van deze geweldige film zijn, voel ik me gedwongen er mijn perspectief aan toe te voegen... en nee, ik ben op geen enkele manier verwant aan de filmmakers (ja ja, hoe vaak ben je hier al geweest dat je dat nog niet wist?) Voor de goede orde, ik ben eind twintig.

Ten eerste moet ik toegeven dat ik echt van animatiefilms hou, want wat je ziet wordt slechts beperkt door de verbeelding van de makers en die hadden bij deze film behoorlijk wat verbeeldingskracht. Niet zozeer in termen van verhaal, maar in het bereiken van een heel unieke en imo nieuwe visuele stijl. De personages zien er goed uit, maar zijn verre van echt, en het werkt goed voor de film, het is tenslotte een sprookjesachtige wereld. Maar de achtergrond en de wereld in het algemeen zijn gevuld met ontzagwekkende beelden die mijn mond een paar keer lieten openvallen toen ik dit zag. De blauwe, op een konijn lijkende minidraak overtuigt met gemak en heeft met gemak een paar van de grappigste momenten van de film, hij is al meteen een klassieker, net als Krab uit de IJstijd. Het verhaal is niet zo verrassend (een stel anti-helden moet de grootste draak verslaan die je je maar kunt voorstellen), maar wat maakt het uit of de film er zo goed uitziet en zo goed klinkt? 1 ding moet ik erop wijzen, in elk geval is de film niet geschikt voor VEEL jonge kinderen omdat er een paar donkerdere scènes in zitten en misschien ook wel beangstigend zijn voor kinderen onder de 6-8 zou ik zeggen, het zijn maar heel weinig scènes, maar het is de moeite waard om erover te praten. Hoe dan ook, ik vond het geweldig om ernaar te kijken en ik kan niet wachten tot hij in de winkels ligt, alleen al om de schoonheid ervan.
8,5 voor mij.

text_en:
this is my first review on IMDb, i didn't really want to write one but since there are only 2 for this great movie right now, i feel compelled to add my perspective...and no, i'm not associated to the movie makers in any way (yeah yeah how often did you here that before ;-) ) FYI i'm in my late 20s

1st of all i have to admit i really like animated movies, because what you see is only limited by the imagination of the creators and they were pretty imaginative on this one. Not so much in terms of story but in achieving a very unique and imo fresh visual style. The characters look good but far from real and it works well for the movie, after all it's a fairytale-like world. But the backgrounds and the world in general is filled with awesome visuals that my jaw dropped several times while watching this. The blue, bunny-like mini-dragon steels the show and has easily some of the funniest moments of the movie, he is already an instant classic, much as Scrat from Ice Age. The story is not too surprising (a bunch of anti-heroes have to go out and slay the biggest dragon you can imagine) but who cares if the movie looks and sounds THAT good ;-) 1 thing i have to point out, imo the movie is not suited for VERY young children because it has some darker scenes in it and maybe frightening for kids under 6-8 i would say, these are only very few scenes but worth mentioning imo. Anyway i had a great time watching this and can't wait for it to hit the stores in high def to watch it over and over again just for the sheer beauty of it.

8,5 for me


text:
Heb je wel eens gehoord van het verhaal over de onwillige helden die door een koning werden ingehuurd om een draak te verslaan? O, ja? Was het een verhaal over helden die zich in een wereld bevonden die helemaal bestond uit eilandjes die boven de wolken zweefden, en moesten de helden tijdens hun reis gevaarlijke sprongen van het ene eiland naar het andere maken? Stroomde er water omhoog en zweefden er overblijfselen van grote steden aan de horizon? Ik dacht het niet.
Ik kwam toevallig deze film tegen en ik ben heel blij dat ik hem heb gezien! Het is een van de mooiste films die ik ooit heb gezien. Het is net als de Pixar-films een computeranimatiefilm die alleen in de wereld van vandaag mogelijk is. De animators hebben bijna alles wat op het scherm verschijnt in gedachten gegoten, en de aandacht voor details is verbijsterend (de scène waarin de paddenstoelen op de voorgrond groene rook uitbraken terwijl de personages op de achtergrond afwezig rondwandelen is een van mijn favorieten). De monsters zijn ook volledig uitgewerkt en geweldig om in actie te zien.
Hoewel de plot misschien niet helemaal uniek is, heeft de film genoeg charme om ervoor te zorgen dat je blijft kijken. Onze hoofdpersonen zijn sympathiek en interessant, en zorgen ervoor dat het publiek achter hun bijna onmogelijke queeste zit om het einde van de wereld te bereiken en de draak te vernietigen die anders alles op zijn pad zou kunnen verslinden. Natuurlijk Hector, een klein blauw wezentje met een krankzinnige grijns en de neiging om een mengeling van nonsens en Engels te spreken, zorgt voor komedieachtige ontspanning op een manier waar Jar Jar Binks alleen maar van kan dromen.
Kortom, als je de kans krijgt, raad ik je aan om naar _The Dragon Hunters_ te kijken. Kijk naar de ongelooflijke animatie, de adembenemende gevechtsscènes en naar een blik in een wereld die anders is dan alles wat je ooit op een film- of televisiescherm hebt gezien. Het is in elk geval een leuke manier om anderhalf uur door te brengen <0xE2><0x80><0x93> of je nu negen of negenentwintig bent (wat ik in feite ben).

text_en:
Have you heard the story about the reluctant heroes who were hired by a King to slay a dragon? Oh, you have? Was it set in a world entirely composed of small islands floating above clouds, and did the heroes have to make dangerous leaps from one island to the next on their journey? Did water flow upwards and remnants of great cities levitate on the horizon? I didn't think so.

I stumbled onto this movie by accident and I'm really glad that I did! It's one of the most beautiful movies I've ever seen. Much like the Pixar movies, it's a piece of computer animated art that could only be possible in today's world. The animators have invested thought into almost everything that appears on the screen, and this attention to detail is staggering (the scene where the mushrooms in the foreground belch green smoke whilst the characters walk obliviously in the background is one of my favourites). The monsters are also fully realised and wonderful to watch in action.

Although the plot may not be entirely unique, the movie has enough charm to make sure you keep watching. Our protagonists are likable and interesting, ensuring the audience is behind their almost impossible quest to reach the end of the world and destroy the dragon which might otherwise devour everything in its path. Of course, Hector is the character most will fall in love with. A small blue creature with a crazy grin and a tendency to speak a mixture of nonsense and English, Hector provides comedy relief in a way Jar Jar Binks could only dream of.

In summary, I'd recommend watching The Dragon Hunters if you get the opportunity. Watch it for the incredible animation, the breath-taking battle scenes and for a glimpse into a world that's unlike anything else you've seen on a cinema or television screen. At the very least, it's a fun way to spend an hour and a half - no matter if you're nine or twenty-nine (which, in fact, I am)!


text: Ik heb dit een tien gegeven, gewoon omdat het het beste geanimeerde verhaal is dat ik in lange tijd heb gezien. De animatie is verbluffend. De kunstwerken achter elk landschap waren prachtig. Van de kleuren tot de belichting tot de niet-gemiddelde kwaliteit van het kunstenaarschap. Ik was verbaasd. Als je de schoonheid op het scherm overstijgt, ga je op in een verhaal dat tegelijkertijd tijdloos en fris is. Karakterontwikkeling is kort, maar deze toetssteenmomenten zijn precies wat nodig is om de kijker te laten zien wat en waarom en hoe het personage tot zijn huidige positie is gekomen. Ik ben onder de indruk van de hele affaire en ik vind dat de hele familie dit moet zien.

text_en: I voted this a 10 out of 10 simply because it is the best animated story I have been able to see in quite some time. The animation is stunning. The artwork behind each and every landscape was beautiful. From the colors to the lighting to the not standard fare of artistry. I was amazed. Moving beyond the beauty on the screen, you are immersed in a storyline that is at once timeless and at the same turn fresh. Character development is brief yet these touchstone moments are exactly what is needed to clue the viewer in to what and why and how the character has come to where they stand. I'm impressed with the entire affair and think this is a must see for the entire family.


text:
Mijn eerste indruk zou zijn dat dit Beowulf is, maar dan met alle goede stukjes van de strijd tegen Grendel en de draken intact, waardoor het van begin tot eind één groot avontuur is. Geschreven door Frederic Lanoir en Arthur Qwak, hadden die twee samen een fantastisch landschap gecreëerd dat een karakter op zichzelf wordt in hun verhaal, met zijn steeds veranderende omgeving die bestaat uit kleine landbolletjes die rondzweven, die ofwel woestenijen of groene bollen kunnen zijn.
Het verhaal is eenvoudig, het gaat over een land dat zich terugtrekt in de verwachting van het ongewenste bezoek van een machtige draak om te plunderen en te vernietigen, en de ridders die er wonen zijn zo goed als uitgeroeid. Zoe (Marie Drion) die Lian-Chu (Vincent Lindon) bij zich roept, een enorme bruut met een enorme kracht, maar in werkelijkheid een vriendelijke reus, en zijn wapenbroeder Gwizdo (Patrick Timsit), die het partnerschap afwisselt met zijn sluwe brein. Lian-Chu en Gwizdo (samen met hun troeteldiertje dat maar al te trots beginnende brandjes blust) delen een gemeenschappelijke droom: een stuk land bezitten en idyllische dagen doorbrengen met het verzorgen van hun boerderijdieren als ze met pensioen gaan, maar om dat te kunnen doen is het nodig om financieel vrij te zijn, vandaar hun carrière in het uitroeien van monsters, die niet bepaald goed uitpakt.
Dat is in wezen de hele strekking, maar wat deze film tot een spektakel maakt, zijn de CG-graphics, die enorm rijk en gedetailleerd zijn en een oogverblindend wonder om te zien. Er zitten een paar prachtig gemaakte actiestukken in die met veel zorg zijn ontworpen om je in het heetst van de strijd te betrekken, en tijdens die gevechten is er geen saai moment. Fotorealistische momenten van niet-bestaande landschappen doen je de fantasie van het doen-alsof vergeten, en het is gemakkelijk om ontzag te hebben voor het landschap dat verder gaat dan de gebruikelijke drie zonnen en een caleidoscoop van vliegende dingesen (hier heb ik je, George!) En ik kon ook niet genoeg krijgen van de finale strijd, hoewel de gebruikelijke baksteenvreters een fout zullen vinden in de onverwoestbaarheid van de principes van de personages. Ik denk dat deze film me duidelijk had gemaakt dat er nog veel meer computergeanimeerde bedrijven zijn die net zo'n goede kwaliteit leveren als Pixar. En dit is beslist een film die de plaatselijke filmmakers van _Zodiac: The Race Begins and Legend of the Sea_ kunnen gebruiken om het verhaal simpel te houden en hun bewegende werk het woord te laten doen. Absoluut ten zeerste aanbevolen!

text_en:
My first impression would be this is Beowulf only with all the good bits of fighting Grendel and dragons intact, making it one thrill ride from start to end. Written by Frederic Lanoir and Arthur Qwak, the two of them had created a fantastical landscape that becomes a character in itself within their story, with its ever changing environment made up of small spheres of land floating around, which can either be wastelands, or globes of greenery.

The story's a simple one, which tells of a land which is cowering in the expectation of a mighty dragon's unwanted visit to plunder and destroy, and the resident knights have all but been annihilated. Enter the king's granddaughter Zoe (Marie Drion) who gathers Lian-Chu (Vincent Lindon), a huge brute with immense strength but truly a gentle giant, and his partner-in-arms Gwizdo (Patrick Timsit), who balances the partnership with his cunning brain. Lian-Chu and Gwizdo (together with their pet creature which too proudly spews incipient fires) share a common dream of owning a farm land and spending idyllic days tending to their farm animals in retirement, but in order to do that comes the requirement of being financially free, hence their career in monster-extermination which doesn't exactly pay off.

That's basically the whole gist of it, but what makes this film a spectacle, is its CG graphics, which is solidly rich, detailed, and an eye-popping marvel to behold. It has some wonderfully crafted set action pieces that were painstakingly designed to draw you into the thick of the action,, and during those fight sequences, there's nary a boring moment. Photo-realistic moments of non-existent landscapes make you put aside the fantasy of make-belief, and it's easy to be in awe of the landscape which goes beyond the usual three-suns and a kaleidoscope of flying thingamajigs (here's having at you George!) And I couldn't get enough of the finale battle as well, though the usual brick-bats will find some fault at the indestructibility of the principle characters.

I guess this film had opened my eyes that there are many more computer-animated companies out there around the world that have quality in their product to match that of Pixar's. And this is definitely a movie that the local filmmakers of Zodiac: The Race Begins and Legend of the Sea can learn from  to keep the story effectively simple, and let your moving artwork do all the talking. Definitely highly recommended!


text:
Deze film heeft me op sommige punten de adem benomen, ik vond hem gewoonweg geweldig!
Ik geef toe dat de personages en de verhaallijn iets beter hadden kunnen zijn, maar hé, dit is gewoon een eenvoudig (kort) verhaal over een stel jongens dat een draak probeert te verslaan, meer is het niet!
Het algehele ontwerp, de sfeer, de prachtige landschappen... het is allemaal gewoon magisch!
Ze hebben veel liefde in deze film gestopt. De karakters waren geweldig en grappig. Een beetje Tim Burton-achtig, als je wilt. Ik kan deze film aanbevelen aan iedereen die geïnteresseerd is in geweldig design, die hem laat zien in een eenvoudig, maar prachtig verhaal.

text_en:
This movie took my breath away at some points, I simply loved it!

I admit that the character dialogs and storyline could have been done a bit better, but hey, this is just a simple (short) story of a couple of guys trying to slain a dragon, there's nothing more to it!

The overall design, atmosphere, the beautiful landscapes... it's all just magical!

They've put a lot of love in this movie. Character designs were great and funny. A bit Tim Burton-ish if you like. I can recommend this movie to anyone interested in great design, displayed in a simple small, but lovely story.


text: Nadat ik de trailer had gezien, was ik verbaasd dat deze film nooit de bioscopen heeft gehaald, dus bestelde ik BluRay. Ik vond het geweldig om ernaar te kijken en ik moet zeggen dat deze film beter is dan sommige andere grote animatiefilms. Natuurlijk heeft hij zijn gebreken, maar ik kan hem toch echt aanbevelen. De animatie is goed gedaan, heel onderhoudend en uniek en het verhaal heeft me tot het einde toe geboeid. Sommige van de achtergronden zijn gewoon adembenemend en je kunt het Franse talent erachter zien. Ik vond de vertolking van Forest Whitaker een beetje levenloos, maar zo wordt het personage Lian-Chu in deze film afgebeeld. Over het geheel genomen, duimen maar, vond ik het een geweldige film en ik hoop dat hij succesvol genoeg is voor alle betrokken studio's om door te gaan met dit soort geweldige films. Ik zou aanbevelen hem een kans te geven en verbaasd te zijn hoe geweldig een film kan zijn met zo'n klein budget. Alleen Hektor is de moeite waard om naar de film te kijken, want sommige van zijn momenten zijn Stitch-achtig hilarisch.

text_en: After watching the trailer I was surprised this movie never made it into theaters, so I ordered the BluRay. I had a great time watching it and have to say that this movie is better than some major animation movies out there. Of course, it has its flaws but I can still really recommend it. The animation is well done, very entertaining and unique and the story kept me watching it all the way to the end. Some of the backdrops are just drop-dead gorgeous and you can see the French talent behind it. I thought that Forest Whitaker's performance feels a bit lifeless but that is how the character Lian-Chu is depicted in this movie. So overall, thumbs up, I liked it a lot and I hope it is successful enough for all the studios involved to continue making great movies like this. I would recommend to give it a chance and be surprised how great a movie can be with such a small budget. Hektor alone is worth watching the movie since some of his moments are Stitch-like hilarious.


text:
Mijn driejarige was er dol op. Ik was er dol op, mijn vrouw was er dol op. Dus 10 van de 10 van ons gezin. En het geweldsniveau? Niet echt zo gewelddadig, voornamelijk van het soort dat met een mes wordt toegebracht. Er gaat niemand echt dood, geen bloed, geen bloed, geen marteling, dus het is zeker geschikt voor kinderen, veel geschikter dan veel zaterdagochtendcartoons.
Deze film brengt het idee van CG-films echt waar het moet zijn.
Eerst al die prachtige grafische beelden, prachtig uitgevoerd, met echte diepte, niet in een poging realistisch te zijn, maar een artistiek geheel vormend. Het mos op de stenen, de roest op het metaal, de reliëfs op het hout en de steen, alles draagt bij aan het geheel. In tegenstelling tot veel hedendaagse CG-films is het modellenwerk grillig, niet schattig, maar weer binnen een artistiek geheel. De gezichten zien er misschien minder plooibaar uit dan in sommige andere films, maar de personages lijken meer op marionetten dan op mensen. Ik denk dat dat goed is, het verleent geloofwaardigheid, hoe vreemd het ook klinkt, het is makkelijker om je ongeloof op te schorten.
Haar, vacht, kleding, op en top, in elk geval in vergelijking met Pixar. Let maar eens op de openingsscènes als Lian-Chu tegen de reuzenslak vecht; Gwizdo staat voor een stel boeren en ze hebben allemaal gedetailleerde kleding, waardoor ik de film even stopzette om ze te bewonderen.
De setting. Ver voorbij die van Cars, en zelfs die van WalldeE. De ruimte is al vele malen gebruikt, maar de fantasiewereld van de Drakenjagers is alleen te vergelijken met sommige scènes uit _Never Ending Story_ en _Lord of the Rings_, maar ook hier is het een artistiek geheel, met een heleboel goede ideeën die er moeiteloos worden uitgestort. Schitterende vergezichten, zoals de scène in _Monsters Inc._ waar ze alle deuren door de opslagruimte laten rijden, of _MurdenaE_ waar we de enorme vuilnistorens zien die hij heeft gemaakt, zijn er in deze film in overvloed, alles is groots, maar er wordt nooit bij stilgestaan; het is alleen maar de achtergrond! Het intermezzo waarin ze door het gebied met de fantastische watervallen lopen. De Chinese muur, de eilanden die in de lucht zweven. De Broccoli in de lucht? Dat is waar CG volgens mij naartoe zou moeten gaan, iets maken dat je de adem beneemt, en het steeds weer opnieuw doen.
Het geluid is goed, de muziek is gevarieerd en niet alleen episch, en gelukkig zonder zang, en puur origineel voor de film.
Animatie is heel goed. De inspiratie voor de tekenfilm wordt erdoor overgedragen op de tekenfilm, vooral door het gebruik van rek- en drukwerk. Soms niet zo realistisch, maar de driedimensionale modellen zijn ook niet realistisch.
Ook de karakterisering is goed gedaan. Lian-Chu, de zachtaardige en onzekere reus, groeit geleidelijk aan in zelfvertrouwen en geniet van de aandacht van de kleine Zoé.
Gwizdo, de sluwe manager van Lian-Chu, weet zich uiteindelijk te redden, terwijl Zoé...' Het is eigenlijk helemaal niet veranderd, maar wie wil er nou dat dat schattige kind verandert? Ik hield in elk geval meer van Lian-Chu dan van enig ander personage sinds Sulley in Monsters bv.
De innerlijke strijd in de groep wordt gladgestreken door de druk van buitenaf, precies zoals het hoort in een echt fantasyverhaal.
Het verhaal doet voornamelijk denken aan het Oneindige Verhaal, vooral aan de manier waarop de wereld uiteenvalt. De monsters zijn vrij gewone kost, behalve dat van de zwerm. Het mist de emotionele impact van _WalldoorE_, wat het echt sterke punt van die film is, maar het is een veel leuker ritje en het mist de irritante muzikale scène die in de eerste werd herhaald, en het heeft actie uit de eerste scène. Deze film is de film waar je naar wilt kijken voor een leuke en opwindende tijd.
De hele film heeft, zoals ik al zei, een hele visie, die de hele tijd rigoureus lijkt te zijn gevolgd.
Het lijkt erop dat de omgeving klaar is voor meer avonturen, en dat hoop ik voor één van jullie ook.
Eén kanttekening: de Franse acteur die Lian-Chu speelde, klonk in het begin een beetje als Jean Reno, maar ik ben blij dat hij het niet was, hoewel hij een van mijn favorieten is. Leuk om een nieuwe, voor mij, stem te horen. Ik geef hem een max-score, een beetje verbaasd over de middelmatige en lage scores van sommigen; ik heb geprobeerd een paar van de zorgen van twee recensenten met de laagste stem aan te pakken. Beschouw deze film als een avontuur, en als een Europese film, niet tegen Hollywood, maar anders.

text_en:
My 3 year old loved it. I loved it, my wife loved it. So 10 out of 10 from our family. As for violence level? Not really that violent, mostly of the slap stick variety. Nobody truly dies, no gore, no blood, no torture, so it certainly is appropriate for children, much more so than many Saturday morning cartoons.

This movie really takes the idea of CG movies where it should go.

First of all beautiful graphics, textures wonderfully done, with true depth, not trying to be realistic, but forming an artistic whole. The moss on the stones, the rust on metal, the reliefs on the wood and the stone, everything adds to the whole.

Character modeling, unlike many contemporary CG movies, is quirky, not cute, again within an artistic whole. The faces may look less malleable than in some other movies, but the characters are more puppet-like than human-like. I think that is a good thing, it lends veracity, how strangely it may sound, it is easier to suspend your disbelief.

Hair, fur, clothing, on par, at least with the likes of Pixar. Just note in the opening scenes when Lian-Chu is fighting the giant slug; Gwizdo is in front of some farmers, and all of them have detailed clothing which caused me to pause the movie just to admire it.

The setting. Far beyond the likes of Cars, and even WallE. Space has been done many times, but the fantasy environs of Dragon Hunters are only comparable with some scenes in Never Ending Story and Lord of the Rings, but again it is an artistic whole, and with lots of good ideas thrown about effortlessly. Magnificent vistas like the scene in Monsters Inc. where they ride all the doorways through its storage facility, or WallE where we see the immense trash towers he made, abound in this movie, everything is grand, yet never dwelt upon; it is just the background the whole way! The interlude where they walk through the area with the fantastic falls. The Chinese wall, the islands floating in the sky. The Broccoli in the sky? That is truly where I believe CG should go, make something which takes your breath away, and do it again and again.

The sound is good, the music is varied and not only epic, and thankfully without any vocals, and purely original for the movie.

Animation is quite good. Lending its inspiration to cartoons, especially some good use of stretch and squeeze. Sometimes not that realistic, but the 3d models are not realistic either.

Characterization is well done too. Lian-Chu the gentle and uncertain giant is gradually growing in confidence basking in the attention of little Zoé.

Gwizdo the wily manager of Lian-Chu redeems himself in the end, while Zoé isn't really changed at all, but who wants that cute child to change anyway? I at least loved Lian-Chu more than any other recent character since Sulley in Monsters Inc.

The internal strife in the group gets ironed out by the external pressures, just as it should in a proper fantasy story.

The story is mostly reminiscent of the Never Ending Story, especially how the world brakes apart. The monsters are pretty standard fare, except the flocking one. It lacks the emotional impact of WallE, which is the really strong point of that movie, but it is a much more fun ride, and lacks the annoying musical scene replaying in the former one, and has action from the first scene. This movie is what you want to watch for a fun and exciting time.

The whole movie has, as I've mentioned a whole vision, which seems to have been followed rigorously throughout.

It seems, that the setting is ready for more adventures, and I for one would hope so.

One side note, the French actor doing Lian-Chu sounded a bit like Jean Reno at first, but I'm happy it wasn't him, though he is one of my favorites. Nice to hear a new, to me, voice.

I give it a max rating, a bit surprised at the mediocre and low ratings by some; I have tried to address some of the concerns made by two of the reviews with the lowest vote. Approach this movie as an adventure, and as a European movie, not opposed to Hollywood, but different.


text:
Wat de mensen niet begrijpen aan deze film is dat het geen begin, midden en eind is, maar gewoon de afsluiting van een lange tv-serie van 26 afleveringen. Dus denk daaraan als je het erover hebt dat de wereld niet genoeg verkend is. Dat is allemaal gedaan in de tv-serie.
Hoe geweldig en verbluffend de beelden ook zijn, ik denk dat de **** ****************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************** En toen kregen we een totaal ander beeld van Lian-Chu die het opneemt tegen deze waanzinnig indrukwekkende draken (die al eerder in de serie waren verschenen) terwijl Gwizdo als een gek staat te raaskallen en indirect dreigt Zoe te vermoorden.
Het verbaast me dat deze scène niet meer in de waarschuwingen wordt genoemd. Ieder kind met een greintje verstand zal zien dat Gwizdo zichzelf niet was en van plan was om dat meisje te wurgen. Ik vond het al erg genoeg, en ik ben vijftien.
De wereld is geweldig, de plot is veel beter dan de meeste miljoenensuccessen, en het was een leuke manier om een paar van mijn favoriete personages mee te maken. Moet je zien.:)

text_en:
What people fail to understand about this movie is that it isn't a beginning, middle, and end, it is just the conclusion of a 26 episode long TV series. So remember that when you all talk about how the world wasn't explored enough. That was all done in the TV show.

As great and stunning as the visuals are, I think the ***SPOILERS*** argument between Lian-Chu and Gwizdo near the end of the film was what really made me love this movie. Seeing characters I had followed through 26 episodes fight like that was agonizing, and seeing Gwizdo walking sadly off by himself amidst the floating ruins while Lian-Chu sharpened his blade was almost tear-jerking.

Then we got a total contrast with Lian-Chu fighting these insanely awesome dragons (Which had been featured before in the series) while Gwizdo is babbling insanely and indirectly threatening to kill Zoe. *Shudder* I'm surprised that this particular scene hasn't been mentioned more in the warnings. Any kid that has a lick of sense will be able to see that Gwizdo wasn't himself and was fully intent on strangling that little girl. It was enough to bother me, and I'm 15.

The world is amazing, the plot is a lot better than most multi-million blockbusters, and it was a nice way to see some of my favorite characters go. Check it out. :)


text: Drakenjagers moet wel de mooiste geanimeerde film zijn die ik ooit heb gezien. Het was adembenemend. De film gaat over een stel schurken die op zoek zijn naar geld, hun rare, pluizige, blauwe hond die vuur plast en een meisje dat ervan droomt om ridder te worden, en ze worden op een queeste gestuurd om naar het einde van de wereld te gaan om de wereldverslinder te doden, een onmogelijk grote draak. Maar eerlijk gezegd maakt het niet eens uit waar de film over gaat. Want hij is adembenemend mooi. De zwaartekracht in deze fantasiewereld is anders, dus blokken architectuur en landstreken zweven rond tussen kathedralen en kastelen en dorpen, en er zijn bossen van drijvende leliebladeren. De wereld is zo creatief, zo uniek mooi, met een soort gedempte sprookjessfeer. De wereld ziet eruit als een stel prachtige schilderijen. De monsters zijn ook visueel verbluffend, als een vuurdraak die bestaat uit een zwerm kwaadaardige rode vleermuizen. Een deel van de plot is niet al te origineel, zoals de hoofdpersonen die hun boerderij een graadje beter willen hebben dan die van Muizen en Mensen, maar de schitterende grafische vormgeving, een paar echt sinistere scènes en de emoties opwekkende dialogen maken deze film spectaculair.

text_en: Dragon Hunters has to be the best-looking animated film I've ever seen. It was jaw-dropping. The film is about a couple rogues in search for some cash, their weird furry blue dog that pees fire, and a girl who dreams about becoming a knight, and they are sent on a quest to go to the ends of the earth to kill the world gobbler, an impossibly immense dragon. But honestly, it doesn't even matter what the film is about. Because, it is jaw-droppingly gorgeous. The gravity in this fantasy world is different, so blocks of architecture and spheres of land float around amidst cathedrals and castles and villages alike, and there are forests of floating lily pads. The world is so creative, so uniquely beautiful, with a sort of muted storybook look to it. The world looks like a set of gorgeous paintings. The monsters are visually stunning as well, like a fire dragon comprised of a swarm of evil red bats. Some of the plot isn't too original, like the main protagonists wanting their farm a la Of Mice and Men and never seem to be able to make it in the world; but the gorgeous graphics, some seriously sinister scenes, and emotion-evoking dialog makes this film spectacular.


text:
Dit is een CGI-animatiefilm, gebaseerd op een Franse 2D-animatieserie. De serie was kort te zien op Cartoon Network, maar hij was zo kort dat de meeste mensen die ik ken 'Huh?' zeiden toen ze hoorden dat hij genomineerd was voor een Oscar voor de beste animatiefilm van dit jaar. Dit is het verhaal van Lian-Chu, de vriendelijke hartspier, en Gwizdo, het brein achter de operatie, die samen met Hector, hun vuurspuwende draak, meer op een hond lijkt. Ze reizen de wereld rond en bieden hun diensten aan als drakenjagers, maar krijgen nooit betaald. Zoe komt in hun leven, het sprookjesachtige nichtje van een koning die blind wordt. Het lijkt erop dat de wereld wordt verslonden door een enorm monster en alle ridders die de koning erop uit heeft gestuurd zijn nooit teruggekeerd, en als de do's terugkomen zijn ze tot as vergaan. In zijn wanhoop huurt de koning de drakenjagers in om de wereldeter tegen te houden. Zoe gaat natuurlijk met hem mee...
Wat kan ik verder nog zeggen? Waarom zit deze film onder een steen verstopt? Dit is een echt goed filmpje dat helemaal van de radar is verdwenen, behalve als onwaarschijnlijke Oscar-kandidaat. Het is een prachtig ontworpen, fantastisch uitziende film (De wereld waar hij zich afspeelt heeft drijvende landen en gekke wezens) die me voortdurend aan het 'Wauw' brengen. De Engelse Stem, gespeeld door Forrest Whitaker als Lian-Chu (een van de beste vocale prestaties die ik ooit heb gehoord) en Rob Paulson als Gwizdo (denkt aan Steve Bucsemi) is eersteklas. Net zo geweldig is het script, dat niet neerbuigend tegen zijn publiek praat, maar een paar echte uitdrukkingen gebruikt die je normaal gesproken niet in animatiefilms ziet (niet bij Disney en niet bij Pixar). Het is allemaal heel goed gedaan.
Is het perfect? Nee, sommige stukken duren te lang, maar het is tegelijkertijd verdomd onderhoudend.
Als je de kans krijgt om dit te zien. Het is een van de beste animatiefilms uit 2008 en staat op mijn leuke verrassingslijstje voor 2009.

text_en:
This is a CGI animated film based upon a French 2D animated series. The series ran briefly on Cartoon Network, but its run was so brief that its inclusion as one of the potential Oscar nominees for best animated film for this year left most people I know going "Huh?" This is the story of Lian-Chu, the kind heart muscle, and Gwizdo, the brains of the operation, who along with Hector their fire farting dragon,he's more like a dog. Travel the world offering up their services as dragon hunters but never getting paid. Into their lives comes Zoe, the fairy tale loving niece of a king who is going blind. It seems the world is being devoured by a huge monster and all of the knights the king has sent out have never returned or if the do return they come back as ashes. In desperation the king hires the dragon hunters to stop the world eater. Zoe of course tags along...

What can I say other then why is this film hiding under a rock? This is a really good little film that is completely off the radar except as unlikely Oscar contender. Its a beautifully designed, fantastic looking film (The world it takes place has floating lands and crazy creatures) that constantly had me going "Wow" at it. The English Voice cast with Forrest Whitaker as Lian-Chu (one of the best vocal performances I've ever heard) and Rob Paulson as Gwizdo (think Steve Bucsemi) is first rate. Equally great is the script which doesn't talk down to its audience, using some real expressions not normally heard in animated films (not Disney nor Pixar). Its all really well done.

Is it perfect? No, some of the bits go on too long, but at the same time its is damn entertaining.

If you get the chance see this. Its one of the better animated films from 2008, and is going on my nice surprise list for 2009.


text:
De wereld van de Drakenjagers is een wereld met een 3D-zwaartekracht. Planetoïden, stukjes van gebouwen en vreemde, platte planten zweven in de atmosfeer rond, terwijl de grond die de meeste personages raken nergens te zien is. Het is een wereld die doet denken aan het verhaal van Nimmernimmer, toen het Niets de wereld kwam wegvreten.
Grappig genoeg is de schurk hier ook de Wereldverslinder. Deze keer is het een enorme skeletdraak met vurige ogen. De helden zijn een grote, maar zwijgzame krijger, een irritante, hebzuchtige handlanger die de ondernemende kant van het duo leidt, en een vreemd, nutteloos dier. Ze krijgen gezelschap van het spraakzaamste meisje van de wereld, dat, tot mijn teleurstelling, niet een afschuwelijke pijnlijke en hopelijk vroege dood is gestorven.
De animatie is geweldig. De stemmen en de geluiden zijn van topkwaliteit. Jammer dat het verhaal zo simpel is als je je maar kunt voorstellen. Ze gaan de Wereldschommelaar tegenhouden, ze bereiken hem bijna onmiddellijk, ze verslaan hem. Einde. Geen echte karakterontwikkeling of verhaallijnen. Zelfs niet die ik zou verwachten uit een film met zo'n plot.
Het komt erop neer dat het een leuk verhaal is om naar te kijken, kinderen zouden er waarschijnlijk van genieten, maar dat is het wel zo'n beetje. Geen diepgang in deze wereld (met opzet).

text_en:
The world of the Dragon Hunters is a 3D gravity challenged world. Planetoids, bits of buildings and strange flat plants float around in the atmosphere while the ground towards most of the characters are falling is nowhere to be seen. It is a world reminiscent of Neverending Story, when the Nothing came to eat the world away.

Funny enough, the villain here is the World Gobbler, as well. This time it is a huge skeleton dragon with fiery eyes. The heroes are a big yet taciturn warrior, an annoying and greedy sidekick managing the entrepreneurial side of the duo and a strange useless animal. They are joined by the most talkative little girl in the world who, to my chagrin, did not die a horrible painful and hopefully early death.

The animation is great. The voices and the sounds are top notch. Too bad the story is as simple as one can possibly imagine. They go to stop the World Gobbler, they reach him almost immediately, they defeat him. The end. No real character development or story twists. Not even the ones I would expect from a movie with such a plot.

Bottom line: it's a cute thing to watch, kids would probably enjoy it, but that's about it. No depth to this world (pun intended).