text:
Deze film gaat over een man die te veel in beslag wordt genomen door de geaccepteerde conventie van succes, die probeert altijd vooruitstrevend te zijn, die hard werkt om er trots op te kunnen zijn dat hij een eigen huis heeft. Hij neemt aan dat dit alles is wat het leven te bieden heeft, tot hij per ongeluk gaat dansen, alleen maar omdat hij een mooi meisje van dichtbij wil zien dat hij elke dag bij de dansstudio ziet als hij met de metro op weg naar huis is.
Hij was aanvankelijk smoorverliefd op haar, ging naar de dansles alleen maar om haar te verafgoden, maar uiteindelijk laat hij zichzelf gaan en stort zich op het dansen. Uiteindelijk wordt het hem duidelijk dat het leven meer inhoudt dan jezelf doodwerken. Er is een stel vreemde figuren die ook in de studio aan het leren zijn, wat de film een hoop gelach oplevert en een gevoel dat er een band bestaat tussen de terneergeslagenen.
Er zijn ook openbaringen van verschillende personages, waaronder het meisje dat hij aanvankelijk bewonderde, die wat diepte aan de film geven door hun smetteloze verleden te laten zien en hun strijd om het te overwinnen.
Het dansen was ook onderhoudend, met de grote wedstrijd aan het eind, maar het is niet het gebruikelijke verhaal waarin de underdog aan de top komt door te winnen. In plaats daarvan zijn er nederlagen, openbaringen en verlossing. Dit alles maakt het een ontroerende en grappige film om naar te kijken.

text_en:
This film is about a man who has been too caught up with the accepted convention of success, trying to be ever upwardly mobile, working hard so that he could be proud of owning his own home. He assumes this is all there is to life until he accidentally takes up dancing, all because he wanted to get a closer look of a beautiful girl that he sees by the dance studio everyday while riding the subway on his way home.

His was infatuated with her at first, going to the dance class just to idolize her, but he eventually lets himself go and gets himself into the dancing. It eventually becomes apparent to him that there is more to life than working yourself to death. There is a set of oddball characters also learning in the studio, giving the film a lot of laughs and some sense of bonding between the dejected.

There is also revelations of various characters, including the girl he initially admired, giving some depth to them by showing their blemished past and their struggle to overcome it.

The dancing was also engaging, with the big competition at the end, but it is not the usual story where our underdog come out at the top by winning it. Instead, there are downfalls, revelations and redemption.

All these makes it a moving and fun film to watch.


text: Ten eerste kan de remake onmogelijk even goed zijn, omdat de Japanse samenleving heel anders is dan de onze en zo'n belangrijke rol speelt in deze film, zoals uitgelegd in het openingsverhaal. Het draagt bij aan de humor en de warmte van deze film. Er zijn een heleboel verschillende personages en persoonlijkheden. Allemaal spelen ze mee om deze film geweldig te maken. Deze film zit vol komedies die in elk geval niet vulgair zijn, zoals de meeste van de 'gruwelijke komedies' van tegenwoordig. Toch kun je er nog steeds hardop om lachen. De werkelijkheid is dat je in het echte leven niet kunt kiezen met wie je werkt of met wie je naar school gaat... et cetera. Deze film legt daar de nadruk op en laat zien dat het natuurlijke goede in mensen kleine verschillen kan overwinnen. Om nog maar te zwijgen van de subplot en de humor. Dit is een verhaal over dans dat echt een verhaal heeft, en nog een goed verhaal ook. Er zijn een paar achtergrondverhalen die niet misstaan, maar die de hoofdverhaallijn ondersteunen. Echt een goed geschreven film. Het dansen is ook geweldig. Ik ben toevallig een fan van elke film met dansen, wat dat betreft. Maar deze film gaat alle andere met dans te boven, omdat het een verhaal _First_ is en toevallig geschreven is over dansen in de Japanse samenleving. Zeer aanbevolen.<br />10 van de 10.

text_en:
First, there is NO way the remake can be as good, because Japanese society is quite different from ours and plays such a major part in this film, as explained in the opening narration. It adds to the humor as well as warmth of this movie. There is slew of different supporting characters/personalities. Each does there part in making this movie wonderful. This movie is full of comedy that isn't vulgar in anyway like most of today's "gross-out comedies." Yet it can still have you laughing out loud. The reality is, in real life, you don't have a choice of who you work with or go to school with...etc. This movie truly emphasizes that and shows that the natural good in people can overcome petty differences. Not to mention, it makes for a great sub-plot and much of the humor. This is a story about dance that actually has a story, and a good one at that. There are a few back stories that are not out of place, but actually support the main storyline. Truly a well written film. The dancing is great, too. I happen to be a fan of any movie with dancing of any sort, for that aspect. However, this movie goes beyond any other with dance, in the fact that, it is a story First and just happens to be written about dancing in Japanse society. Highly recommended.

10 out of 10.


text:
Ik hou niet van 'hoge inflatie', maar ik moest dit gewoon een 10 geven. Ik kan niets bedenken wat ik er niet goed aan vond. Ik heb het gisteravond gezien en toen ik vandaag wakker werd, moest ik er weer aan denken. Ik weet zeker dat de Hollywood-remake waar iemand me over vertelde, met J. Lo en Richard Gear, uitstekend zal zijn, maar deze originele Japanse versie uit 1996 was zo emotioneel en zo inspirerend voor me dat ik nauwelijks een manier kan bedenken om het te verbeteren, of de setting te veranderen in een andere cultuur.
Een verhaal dat ik de moeite waard vond om naar te kijken, en met o-gevechtsscènes of wapens die afgaan of iets dergelijks! Stel je voor!
Alle personages leken goed ontwikkeld. Zelfs niet-primaire personages hadden een goed karakter ontwikkeld en een prettige manier van acteren, en de casting leek heel toepasselijk.
Het is altijd moeilijk om in onze tijd een goede filmmuziek te vinden, en misschien is dit niet helemaal geschikt (er is meer dan genoeg te leren dansen, maar er wordt niet gezongen), maar ik denk echt dat Gene Kelly en anderen die een dansplaats in ons leven voorstonden, een heel hoge dunk zouden hebben gehad van deze film en de rol van de dans bij het vertellen van een verhaal over een man van middelbare leeftijd, succesvol met een gezin in Japan, op zoek naar iets... hij weet niet precies wat. Dank aan het team mensen in Japan dat heeft bijgedragen aan deze film.

text_en:
I don't like "grade inflation" but I just had to give this a 10. I can't think of anything I didn't like about it. I saw it last night and woke up today thinking about it. I'm sure that the Hollywood remake that someone told me about, with J Lo and Richard Gear, will be excellent, but this original Japanese version from 1996 was so emotional and thought-provoking for me that I am hard-pressed to think of any way that it could be improved, or its setting changed to a different culture.

A story I found worth watching, and with o fist-fight scenes or guns going off or anything of the sort! Imagine that!

All the characters seemed well-developed, ... even non-primary characters had good character-development and enjoyable acting, and the casting seemed very appropriate.

It's always hard to find a good movie-musical in our day and age, and perhaps this doesn't quite qualify (there is plenty of learning how to dance, but no singing) but I really think that Gene Kelly and others who championed a place for dance in our lives would have thought so very highly of this film and the role of dance in helping to tell a story about a middle aged man, successful with a family in Japan, looking for something... he knows not precisely what.

To the team of people in Japan who contributed to this film, thank you for creating and doing it.


text: Oké. Zoals je ziet is dit een van mijn favoriete, zo niet mijn favoriete films. Het is een karakterdrama dat absoluut hilarisch is. Het hoofdpersonage is een zakenman die vastzit in een 'zelfde ding, andere dag'-mentaliteit. Hij ziet elke dag vanuit zijn trein een vrouw uit een raam van een dansstudio melancholiek naar buiten kijken en vraagt zich af wat er met haar aan de hand is en besluit meer over haar te weten te komen. Hij besluit zich bij de dansles aan te sluiten, maar komt erachter dat zij niet de instructeur is. Van daaruit sluit hij zich aan bij vier andere dansers en leert zowel van dansen te genieten als meer over de mysterieuze vrouw te weten te komen. Er komt geen (of geen) seks aan te pas, alleen maar hoe een kleine groep mensen leert hoe vriendschappen worden gevormd en ontwikkeld.<br />Deze film is herschreven met Richard Gere en Jennifer Lopez, en de nieuwe is lang niet zo leuk als de oorspronkelijke. De film heeft het in Amerika nooit gemaakt omdat hij niet in aanmerking kwam voor de Oscars omdat hij in Japan op televisie werd uitgezonden (films kunnen niet op tv worden uitgezonden of ze worden gediskwalificeerd voor nominaties voor de Oscars). In Japan heeft de film talloze prijzen gewonnen voor beste film, cast, regisseur enzovoort voor hun 'Oscar'-prijzen.

text_en:
Okay. As you can see this is one of my favorite if not favorite films. This is a character drama which is absolutely hilarious. The main character is a business man who is stuck in a "same thing, different day" mentality. He sees a woman looking melancholy out a window of a dance studio from his train everyday and wonders about her and decides to find out more about her. He decides to join the dance class only to find out she is not the instructor. From there he bonds with four other dancers and learns to enjoy dancing as well as finding out about the mysterious woman.

There is no gratuitous (or any) sex involved, just how a small group of people learn how friendships are formed and developed.

This film was remade with Richard Gere and Jennifer Lopez and the new one while appealing is nowhere as enjoyable as the original. The movie never made it big in America because it was not eligible for the Oscars since it was broadcast on television in Japan (movies cannot be released on TV or they are disqualified for Oscar nominations). It did win numerous awards in Japan for best film, cast, director etc for their "Oscar" awards.


text:
Deze film behoort tot mijn favoriete buitenlandse films, sommige ervan zijn Amilee en My Life As a Dog. De overeenkomsten met die films, zoals met zoveel geweldige buitenlandse films, zijn dat er een alledaags stukje leven aan te pas komt en dat het verandert in een diepgevoelde les.

In Japan ziet een man die genoeg heeft van zijn alledaagse leven en de sleur van zijn huwelijksleven een mooie Japanse vrouw uit het raam van een dansstudio staren. Op het moment dat zijn trein voorbijkomt, is hij in de ban van haar. Maar is het alleen door haar schoonheid, door haar verre blik, of een band die ze zullen ontdekken en die ze zullen delen?
<0x3E> _Shall We Dance_ heeft gedenkwaardige personages die met pijnlijke realiteiten te maken krijgen door ze te overstijgen door de wereld van de dans. Als ze de traditionele vormen en stereotypes van de Japanse samenleving doorbreken, zetten ze alles op het spel voor het geluk en ontdekken dat het geluk niet ver weg is. Het is een van die films die zo magisch en betekenisvol zijn en op zichzelf het alledaagse overstijgen door de ware magie en het wonder te laten zien dat het leven kan zijn.

text_en:
This movie is among my favorite foreign films, some of the others are Amilee and My Life As a Dog. The similarities with those movies as with so many great foreign films, is that it takes a mundane slice of life and transforms it into a profound heartfelt lesson.

In Japan, a man who is bored with his mundane life and the rut of his married life, sees a beautiful Japanese woman staring out the window of a dance studio. In the instant that it takes his train to pass, he is enthralled by her. But is it only by her beauty, by her faraway glance, or a connection that they will both discover that they share?

Shall We Dance has memorable wonderful characters who have to deal with painful realities by transcending them through the world of dance. Breaking traditional moulds and stereo types of Japanese society, they risk all for happiness and find that joy is not too far away. It is one of those movies that is so magical and meaningful and, in itself, transcends the mundane by showing the true magic and miracle that life can be.


text:
De accountant Shohei Sugiyama (Kdeji Yakusho) heeft genoeg van zijn dagelijkse leventje, dat zich beperkt tot hard werken en thuisblijven bij zijn vrouw Masako Sugiyama (Hideko Hara) en zijn tienerdochter. Op een avond, als hij met de trein naar huis reist, ziet hij het mooie gezicht van Mai Kishikawa (Tamiyo Kusakari) op het balkon van een dansschool, en een paar dagen later besluit hij de school te bezoeken en elke woensdag stiekem dansles te nemen in de balzaal. Hij schaamt zich echter om zijn geheim aan zijn gezin te vertellen. Intussen voelt Masako de veranderingen in het gedrag van haar gelukkiger echtgenoot en huurt een privédetective in om te onderzoeken of Shohei een verhouding heeft.
Ik heb net 'Shall We Dansu' gezien. en ik vond het echt geweldig. Wat een prachtige en verrukkelijke film! Het verhaal is verbazingwekkend goed, met drama, komedie en romantiek. De cast is uitstekend en ik was vooral onder de indruk van de kille schoonheid en hoffelijkheid van de vrouw van Masayuki Suo, de professionele balletdanseres Tamiyo Kusakari. Op 6 september 2006 zag ik voor het eerst de Amerikaanse remake van 'Shall We Dansu?' en ik vond het een verrukkelijke vertoning. Maar nu kan ik zeggen dat het weer een nodeloze remake is en ik beveel deze originele film aan. Ik stem met tien tegen één.
Titel (Brazilië): 'Dandea Comigo?'

text_en:
The accountant Shohei Sugiyama (Kôji Yakusho) is feeling bored with his routine life, limited to hard work and stay at home with his wife Masako Sugiyama (Hideko Hara) and his teenager's daughter. One night, while traveling home by train, he sees the beautiful face of Mai Kishikawa (Tamiyo Kusakari) in the balcony of a dance school, and a couple of days later, he decides to visit the school and secretly take ballroom dance lessons every Wednesdays night. However, he becomes ashamed to tell his family his secret. Meanwhile, Masako feels the changes in the behavior of her happier husband, and hires a private eye to investigate whether Shohei is having an affair.

I have just finished watching "Shall We Dansu?" and I really loved it. What a lovely and delightful movie! The story is amazingly good, with drama, comedy and romance. The cast is excellent, and I was particularly impressed with the cold beauty and graciousness of the wife of the director Masayuki Suo and professional ballet dancer Tamiyo Kusakari. On last September 06th, I saw the American remake of "Shall We Dansu?" for the first time, and I found it a delightful entertainment. But now I can say that it is another unnecessary remake, and I recommend this original film instead. My vote is ten.

Title (Brazil): "Dança Comigo?" ("Dance With Me?")


text: Ik heb deze film vele malen gezien en ik zal er nooit genoeg van krijgen. Het is een klassieker in elke betekenis van het woord. De film is hysterisch grappig en tegelijkertijd ontroerend. Voor diegenen onder jullie die geen fan zijn van 'ondertitels' of van buitenlandse films in het algemeen, doe je ogen open. Dit is een geweldige film voor 'de beginnelingen' omdat het verhaal zo vermakelijk is. Aoki <0xE2><0x80><0x93> een van de grappigste figuren die ik ooit heb gezien!)<br />Ik kan niet eens aan deze film denken zonder te glimlachen! Ik vind hem prachtig... en ik denk dat de meeste mensen dat ook zullen vinden.

text_en:
I have seen this movie many many times and I will never get tired of it. It is a classic in every sense of the word. The movie is hysterically funny and yet quite touching all at the same time. For those of you who are not a fan of "subtitles" or of foreign film in general, open your mind. This is a great movie for "the beginner" because the story is so entertaining. Don't get me wrong, it is 100% Japanese (and that is what makes it work), but everyone will get something out of it (even if it is just a great laugh at one of the main characters called Mr. Aoki - one of the funniest characters I have ever seen!)

I can't even think of this movie without smiling!! I love it ... and I think most people will too.


text: Deze film was charmant. Een accountant wil meer uit het leven halen dan het goedgekeurde conventionele succes. Wat hem zo goed doet, en hem zo anders maakt dan de standaarddansfilm, is dat het er niet echt om gaat 'groot' te worden <0xE2><0x80><0x93> het gaat er alleen maar om een manier te vinden om je zelf uit te drukken. De grote triomf aan het eind is niet het winnen van een wedstrijd, niet de ontdekking van een heel nieuwe levensstijl, maar de eenvoudige vreugde om te doen wat je wilt om de andere delen van je leven te vervullen. Niemand ontdekt zijn passie, ze vinden hun rustige ziel.<br />De Japanse achtergrond maakt het subtiele onderdrukkings- en 'geheime' leven van het ballroomdansen zowel begrijpelijk als persoonlijk. We kunnen ons allemaal in de alleman zien.

text_en:
This movie was charming. An accountant wants more from life than the approved conventional success. What makes it work so well, and makes it so different from the standard dance movie is that it really isn't about becoming "Great" it is simply about finding a way to express one's self. The big triumph at the end is not the winning of a contest, not the discovery of a whole new life style, but the simple joy of doing what you want to fulfill the other parts of your life. No one is discovering their passion, they are finding their quiet soul.

The Japanese background makes the subtle oppression and "secret life" of ballroom dancing both understandable and personal. We can all see ourselves in the everyman.


text:
Er waren een paar grote momenten van werkelijkheid in die film die het moderne leven uitbeelden (niet alleen in Japan, maar overal). Het laat zien hoe verstikkend cultuur kan zijn en hoe je uit de mal wilt breken die voor je is geschapen.
Het dansen was gewoon een middel om te zeggen 'doe wat je leuk vindt, ook al is het tegen de norm'. Nogal Billy Elliot, zou ik zeggen. Ik genoot ook van die film.
De humor was goed getimed en de ontroerende momenten voelden zo echt aan dat je de g<0xC3><0xAA>ne tussen Sugiyama en zijn vrouw kon voelen, de driftbuien in de danszaal. Ik hield van Aoki <0xE2><0x80><0x93> hij en die pruik en zijn buitensporigheid op de dansvloer maakten me gewoon aan het janken! De acteurs deden het allemaal uitstekend, het verhaal was goed geschreven. Ik keek het een tweede keer en ving een paar kleine nuances op die ik bij de eerste bezichtiging had gemist. Goed amusement!

text_en:
There were some great moments of reality in there depicting modern day life (not only in Japan, but everywhere). It shows how stifling ones culture can be, and wanting to break out of the mold its created for you.

The dancing was just a vehicle for saying "do what you love even if its against the norm". Rather Billy Elliot like I would say. I enjoyed that film as well.

The humour was well timed, and the touching moments felt so real, you could feel the awkwardness between Sugiyama and his wife, the tantrums in the dance hall. I loved Aoki - him and that wig and his excessiveness on the dance floor made me simply howl!

The actors all did a wonderful job, the story was well written. I watched it a second time and caught some little nuances that I missed on the first viewing. Good entertainment!


text:
Grappig. Verdrietig. Charmant. Dat waren allemaal woorden die door mijn hoofd zweefden terwijl ik naar deze prachtige, eenvoudige film keek.
Het komt zelden voor dat een film me echt raakt, maar 'Shall We Dance?' overtrof dat ruimschoots. Vriendelijke humor vermengd met af en toe een subtiele pijn maakte dit zonder meer een van de beste ervaringen uit mijn filmgeschiedenis. Ik bleef achter met een rustig gevoel van verrukking, maar met een vleugje droefheid.
En het dansen, o ja, het dansen. Zelfs als je geen liefhebber van de kunst bent, of het niet kunt. Als je de ene voet voor de andere zet, zullen de passen die hier worden getoond je de adem benemen, en dan wil je je zo snel mogelijk inschrijven voor de lessen. Het was absoluut betoverend, zelfs de delen waarin Sugiyama's (teder geportretteerd door Koji Yakusho) stijve passen werden getoond toen hij voor het eerst leerde dansen, waren prachtig op een grappige, kinderlijke manier. En toch ging deze film niet alleen over dansen, maar meer over de subtiliteiten van menselijk gedrag en gevoelens. We zien een verlegen man die door middel van dans zijn onderdrukte gevoelens leert uiten, een mooie danslerares die haar liefde voor de kunst herontdekt, en de persoonlijke groei van elk lid van de geweldige ondersteunende cast.
Schoonheid. Pijn. Emotie. Alle liefde en kleine kwellingen van het leven zijn hier te vinden, uitgedrukt in het tere gevoel van een mooi Japans aquarelschilderij in combinatie met de emotionele kracht en gratie van de cultuur.

text_en:
Funny. Sad. Charming. These are all words that floated through my head while I was watching this beautiful, simple film.

It is rare that a movie truly moves me, but "Shall We Dance?" accomplished that with grace to spare. Gentle humor mixed in with occasional subtle agony made this easily one of the best experiences of my movie-viewing history. It left me with a quiet sense of exultation, but with a small touch of sadness mixed in.

And the dancing, oh yes, the dancing. Even if you are not a lover of the art, or can't put one foot in front of another, the steps displayed here will take your breath away, and make you want to sign up for classes as fast as you can. It was absolutely enchanting, even the parts that show Sugiyama's (touchingly portrayed by Koji Yakusho) stilted steps when he was first learning to dance were lovely in a humorous, child-like way. And yet, this film was not entirely about dancing, but more about the subtleties of human behavior and feelings. We witness a shy man learning to express his repressed feelings through dance, a beautiful dance instructor rediscovering her love for the art, and the personal growth of every member of the wonderful supporting cast.

Beauty. Pain. Emotion. All the love and little agonies of life are here, expressed with the delicate feeling of a fine Japanese watercolor painting combined with the emotional strength and grace of the culture.


text: Als je genoeg hebt van films die te hard hun best doen om sprookjes te zijn (de 'Pretty Woman'-serie), is hier een prachtige film waarin een Japanse zakenman wordt bevrijd uit zijn robotachtige, emotieloze leven wanneer hij verliefd wordt... op een danseres. Prachtig getekende personages brengen een verhaal tot leven dat tegelijkertijd heel grappig en ontroerend ontroerend is.

text_en: If you are tired of films trying too hard to be fairy tales (the "Pretty Woman" variety love story), here is a beautiful film in which a Japanese businessman is pulled free from his robotic, dispassionate life when he falls in love...with dancing. Wonderfully drawn characters bring to life a story that is at once deeply funny and poignantly moving.


text: Iedereen in de cast, van Sugiyama tot Aoki en Toyoko, is iemand die we uit het dagelijks leven kennen. Ze waren zo natuurlijk, en Sugiyama's transformatie is ongelooflijk geloofwaardig. De score is zo ontroerend dat ik er tranen van in mijn ogen kreeg. De choreografie was prachtig zonder atletisch over te komen. Ik kreeg kippenvel van Mais gracieuze dans en charme. Tamako is zo'n verrukkelijk personage. Je kunt het betoverde schoolmeisje bijna in haar gezicht zien als ze herinneringen ophaalt aan 'The King and I'. Aoki's personage is zowel hilarisch als meelijwekkend. Masako is zo overweldigend natuurlijk als de verbijsterde vrouw, je zou haar bijna willen omhelzen om haar gerust te stellen dat alles goed komt.<br />Deze film is echt een juweeltje.

text_en:
Everyone in the cast, from Sugiyama to Aoki and Toyoko is someone we know in everyday life. They were so natural, and Sugiyama's transformation is incredibly believable. The score is so moving, it brought me to tears. The choreography was beautiful without seeming athletic. Mai's graceful dancing and charm gave me goosebumps. Tamako is such a wonderfully delightful character. You can almost see the charmed schoolgirl in her face as she reminisces about seeing "The King and I". Aoki's character is both hilarious and pitiful. Masako is so overwhelmingly natural as the bewildered wife, you almost want to hug her to reassure her that everything will be all right.

This film is truly a keeper.


text:
Ik kijk altijd uit naar deze film als hij op tv is. Ik zal de dvd moeten kopen, denk ik. Het scala aan verschillende soorten mensen is geweldig. Het zegt me dat iedereen een danser kan zijn als ze maar hard genoeg hun best doen. Mijn favoriete personage moet Mr. Aoki zijn. Hij is zo grillig maar zo vol emoties. Het is een perfecte film met geweldig dansen. Helaas krijgen we nooit de kans om ze naar Blackpool te zien gaan. Zou de perfecte vervolgfilm zijn als ze dat wel hadden gedaan. Maar ik denk dat het aan je verbeelding overlaat wat er had kunnen gebeuren.
Een heel eenvoudig en onschuldig verhaal. Hij blijft trouw aan zijn vrouw en dochter.
Ik heb de Hollywood-remake niet gezien. Ik weet niet zeker of ik dat wel wil. Ik vind Jennifer Lopez niet echt leuk. Ik denk dat Richard Gere meer bij het origineel past dan Lopez. Ik heb het gevoel dat de remake niet zo eenvoudig en onschuldig is.

text_en:
I always look forward to this movie when its on TV. Have to get the DVD I guess. The range of different types of people is great. It says to me that anyone can be a dancer if they try hard enough. My favorite character must be Mr.Aoki. He is so quirky but so full of emotions. It is a perfect movie with wonderful dancing. Unfortunately we never get the chance to see them go to Blackpool. Would make for the perfect sequel if they had. But I guess it leaves it to your imagination to what could of happened.

A very simple and innocent story. He stays loyal to his wife and daughter.

I haven't seen the Hollywood remake. Not sure if I want to. I don't really enjoy Jennifer Lopez. I think Richard Gere more matches the original than Lopez. I have a feeling that the remake is not as simple and innocent.


text: Ik woonde 7 maanden in Tokio. Omdat ik de realiteit kende van lange treinreizen, fietstochten vanaf het station, soepkraampjes en andere typische scènes die zo goed zijn weergegeven, werd mijn eigen waardering voor deze film, die ik echt heel erg mooi vond, alleen maar groter. Er zijn aspecten van het Japanse leven in deze film geschilderd met levendige kleuren, maar je hoeft geen Japans te spreken om van deze film te genieten. De trucs van regisseur Suo waren voor het grootste deel subtiel; ik merkte dat hij het personage Tamako Tamura met een zachte filter had gemarkeerd, waardoor ze subliem werd, een heel klein beetje gekunsteld, maar de meeste trucs van de regisseur waren zo zachtaardig dat ik me er helemaal in kon verliezen en gewoon met zijn personages kon dansen. Of huilen. Of hardop lachen. Geweldig. Ade.

text_en: I lived in Tokyo for 7 months. Knowing the reality of long train commutes, bike rides from the train station, soup stands, and other typical scenes depicted so well, certainly added to my own appreciation for this film which I really, really liked. There are aspects of Japanese life in this film painted with vivid colors but you don't have to speak Japanese to enjoy this movie. Director Suo's tricks were subtle for the most part; I found his highlighting the character called Tamako Tamura with a soft filter, making her sublime, a tiny bit contrived but most of the directors tricks were so gentle that I was fully pulled in and just danced with his characters. Or cried. Or laughed aloud. Wonderful. A+.


text:
Ik heb net deze verrukkelijke Japanse speelfilm gezien op het vijfde jaarlijkse Roger Ebert Overlooked Film Festival in het historische Virginia Theatre in Champaign, Illinois.
Hoewel deze film, ondertiteld in het Engels, bestaat uit ballroomdansen, toont de film in feite de wereld buiten Japan hoe de starre structuren van gezin, werk (bediende) en recreatie nog steeds bestaan in het moderne Japan.
Schrijver/regisseur Suo Masauki volgt de Japanse gewoonte om eerst de familienaam (achternaam) en vervolgens de voornaam te presenteren, waarbij de gegeven naam (achternaam) het niet zo populaire thema van de ballroomdansen gebruikt om de sociale structuur van Japan te laten zien. Ook zal ik de filmpersonages niet bij naam noemen wanneer de wereldlezers niet bekend zijn met Japanse formele namen die verwarring kunnen zaaien.
De acteurs zal ik aanduiden met hun beroepsnaam zoals vermeld in de Data Movie Base op internet.
Hij roept de hulp in van zijn echte vrouw, professioneel balletdanseres Kusakari Tamiyo, in haar eerste en tot nu toe enige film. Ze is balletlerares in de dansstudio van haar vader. Toch is het haar echte ambitie om opnieuw deel te nemen aan een Internationale Danswedstrijd waarvan ze in het verleden is uitgesloten. Nee, ik zal niet zeggen 'waarom'. Zie de film.
Salaryman Yakusyo Koji is de hoofdster van de film. Hij is een veteraan van ongeveer 25 films sinds 1979 en geeft een schitterende voorstelling van een '40's-en-nog-wat-bedrijfsleider'
die een mooie vrouw heeft, een tienerdochter, en net het huis van zijn verlangen heeft gekocht.

zijn verlangen.
En toch ontbreekt er iets aan zijn eigen innerlijke geluk. Kijk naar deze film om te leren hoe hij 'betrokken' raakt bij het ballroomdansen en er in het geheim naartoe gaat.
De meeste dansers zijn bevrijd van de traditionele sociale hiërarchie.
De Japanse hiërarchie van sociale structuur. Ze zijn vriendelijk en warm en uitnodigend. Natuurlijk staat dit in schril contrast met de Japanse samenleving die is gestructureerd met de filosofie van 'een plek voor iedereen en iedereen op zijn plaats'.
De film heeft zo veel grappige momenten. De bijna 1500 theaterbezoekers barstten uit in spontaan gelach tijdens veel van de komische momenten.
Dit bewijst dat komedie geen vreemde taal heeft.
Veteranen acteur Takenaka Naoto is even grappig en briljant als Watanabe Eriko. Het zijn twee grappige karakteracteurs.
Je zou een studieboek kunnen kopen en lezen over de structuur van het leven in Japan, of je zou naar deze mooie film kunnen kijken en begrijpen hoe de
mensen van Japan opgroeien in een tamelijk rigide maatschappelijke structuur. De film 'Shall we Dansu?' bekijken is een snelle onderdompeling in verdere studie en het bekijken van andere films.
Japanse films.
Ik kan deze film aan iedereen aanbevelen. Hij is grappig, hij is grappig.' Het is charmant, het zal je een beetje aan het huilen maken, en het zal je hart verwarmen.

<0x3E>

text_en:
I just saw this delightful Japanese feature film at the 5th Annual Roger Ebert Overlooked Film Festival in the historic Virginia Theatre in Champaign, Illinois.

Although this film, subtitled in English, has ballroom dancing as its heart, the film actually shows the world outside of Japan how the rigid structures of family, employment (salaryman), and recreation still exist in Modern day Japan.

Writer/director Suo Masauki [I follow Japanese custom of presenting the family name (last name) first and the given name (last)] uses the not so very popular theme of ballroom dancing to show the societal structure of Japan.

[Also, I shall not use the movie character names when world readers may not be familiar with Japanese formal names which may confuse. I will refer to the

actors by their professional acting name as listed in the Internet Data Movie Base.]

He enlists the aid of his real-life wife, professional ballet dancer Kusakari Tamiyo in her first and, so far, only motion picture. She is a dance teacher at her father's dance studio. Yet, her real ambition is to compete once more in an International Dance Competition which she was disqualified from in the past. No, I won't say "why." See the movie.

Salaryman Yakusyo Koji is the main star of the film. A veteran of about 25 films since 1979, he gives a sterling performance of a 40's something companyman

who has a lovely wife, teenage daughter, and just purchased the house of his

longing.

And, yet, something is missing from his own inner happiness. See this film to learn how he becomes "involved" with ballroom dancing and secretly goes to

lessons. Most of the dancing characters are liberated from the traditional

Japanese hierarchy of social structure. They are friendly and warm and inviting. Of course, this is in sharp contrast to how Japanese society is structured with it's "place for everyone and everyone in its place" philosophy.

The movie has so many funny moments. The almost 1,500 theater goers broke

into spontaneous laughter during many of the comedic moments. This proves

that comedy has no foreign language.

Veteran actor Takenaka Naoto is funny and brilliant as well as Watanabe Eriko. They are two funny character actors.

One could purchase and read a college text book regarding the structure of life in Japan, or, you could watch this fine film and begin to understand how the

people of Japan grow up in a fairly rigid societal structure. Watching the movie "Shall we Dansu?" is a quick immersion into further study and viewing other

Japanese films.

I recommend this film to all. It's funny, it's charming, it will make you cry a little, and it will warm your heart.


text: 'Shall We Dance?', een luchtige Japanse film, gaat over een overwerkte accountant en huisvader die zich aangetrokken voelt tot een dansstudio door een mooie vrouw die hij in de trein ziet zitten tijdens zijn dagelijkse ritje. Wat hij in de studio aantreft zijn lessen in dansen en, bovenal, zichzelf. Grappig, ontroerend en buitengewoon charmant is 'SWD' een prijswinnende film die een blik van meer volwassen kijkers meer dan waard is.

text_en: "Shall We Dance?", a light-hearted flick from Japan, tells of an overworked accountant and family man who is attracted to a dance studio by a beautiful woman he see's from the train during his daily commute. What he finds in the studio are lessons in dancing and, most of all, himself. Funny, poignant, and utterly charming, "SWD" is an award winning film well worth a look by more mature viewers. (B)


text: Een lieve en uiterst charmante film, _Shall We Dansu?_ maakte me aan het lachen en aan het huilen. Op het eerste gezicht was Sugiyama-san niet erg aantrekkelijk: een gespannen zakenman, schijnbaar toegewijd aan zijn gezin, maar maar al te gemakkelijk in de ban van een gezicht achter een raam. Het voorwerp van zijn obsessie is afstandelijk en koud. Maar aan het eind van de film was ik verliefd op hem, op haar, op zijn vrouw en dochter, op alle dansleraren en dansstudenten. Dit ongecompliceerde verhaal over transformatie en vernieuwing is een juweeltje dat ik graag nog eens zou zien.

text_en: A sweet and totally charming film, Shall We Dansu? made me laugh and cry. At first appearance, Sugiyama-san was not terribly appealing--an uptight salaryman, seemingly devoted to his family, but all too easily captivated by a face in a window. The object of his obsession is distant and cold. But by the end of the movie, I was in love with him, her, his wife and daughter, all the dance instructors and dance students. This uncomplicated story of transformation and renewal is a little jewel that I would enjoy seeing again.


text: Het is niet hetzelfde als de andere films over dansen. Een paar normale mensen komen van het dansen af. In tegenstelling tot de dansfilms in Hollywood zijn de personages in deze film geen knappe of sexy jonge mensen. Ze zijn iemand die je misschien dagelijks op kantoor ziet. Sommigen zijn depressief over hun leven en komen uiteindelijk tot de ontdekking dat ze van het dansen af willen. Dat raakt me diep.

text_en: It is not the same as the other films about dancing. A few normal people found themselves from dancing. Unlike the dancing films in Hollywood, the characters in this film are not handsome or hot young people. They are someone that you may see everyday in your offices. They are some depressed about their lives and finally find themselves and their dreams from dancing. This touches me very deeply.


text: Dit is een heel reële en grappige film over een Japanse man die in een midlifecrisis zit. In Japan is ballroomdansen verboden. Maar als Shohei Sugiyama geobsedeerd raakt door de ontmoeting met het mooie jonge meisje dat hij in de etalage van een dansstudio ziet, wordt hij plotseling ingeschreven voor danslessen. Niemand is verbaasder dan hij als hij het leuk begint te vinden. Maar hij moet zijn heimelijke plezier voor zijn collega's en familie verborgen houden. Als de waarheid aan het licht komt, is het heel grappig.

text_en: This is a very real and funny movie about a Japanese man having a mid-life crisis. In Japan, ballroom dancing is not approved of. But when Shohei Sugiyama becomes obsessed with meeting the beautiful young girl he sees in the window of a dance studio, he suddenly finds himself enrolled in dance classes. No one is more surprised when he begins to like it than he. But he must keep his secret pleasure from his coworkers and family. When the truth comes out it is quite funny.


text:
Masayuki Suo, die deze mooie film regisseerde, heeft ook een rol. Na de fatsoenlijke 'Fancy Dance' en de klassieke (in Japan in elk geval) studentenkomedie 'Shiko Funjatta' heeft Suo zijn eigen grote voorbeeld met groot succes gevolgd.
Het is een onderhoudend verhaal. We lachen allebei vaak (Naoto Takenaka is hilarisch, net als in Suo's twee vorige films) en zijn allebei dol op de personages. Maar voor mij is de grote bonus dat deze film de kijker een blik gunt op de Japanse maatschappij <0xE2><0x80><0x93> het echte leven in Japan. Suo heeft er slag van om met onderhoudende flair het echte leven te laten zien. Het resultaat is een film die je aantrekt, je aan het lachen maakt, je aan het s Japan.
Kijk ook naar de belangrijkste 8 acteurs uit Shiko Funjatta, die allemaal weer in verschillende rollen opduiken, van ondersteunende personages (Takenaka) tot korte cameo's (veel).

text_en:
Masayuki Suo, who directed this fine film, is on a role. After the decent "Fancy Dance" and the classic (in Japan, anyway) college-sumo comedy "Shiko Funjatta", Suo has followed his own huge footsteps with a smashing success.

The story is engaging. We both laugh often (Naoto Takenaka is hilarious, as he is in Suo's two previous films) and really root for the characters. But to me the big bonus is the look this movie gives the viewer into Japanese society - real life in Japan. Suo has a knack for showing real-life activities with entertaining flair. The result is a movie that will pull you in, make you laugh, make you think, and both entertain you and give you insight into today's Japan.

Also look for the the main 8 actors from Shiko Funjatta, as they all appear again in various roles, from supporting characters (Takenaka) to short cameos (many).


text: Absoluut verbluffend, warmte voor het hoofd en het hart. Het soort westernfilm waarvan de makers te gehaast zijn, te fanatiek om het zelfs maar te proberen. Mijn kinderen hebben ernaar gekeken, en zij vonden het ook prachtig. Wat echte mensen <0xE2><0x80><0x93> laat je zien hoe culturele verschillen (de Japanse omgeving) minder belangrijk zijn dan de menselijke overeenkomsten. Ga erheen, of je nu wilt dansen of niet.

text_en: Absolutely stunning, warmth for the head and the heart. The kind of movie western movie makers are too rushed, too frenetic to even attempt. My kids watched it, and they loved it too. What real people--goes to show you how cultural differences (the Japanese setting) is less important than the human similarities. Go see it, whether you like dancing or not.


text: Ik benaderde deze film met lage verwachtingen, maar was aangenaam verrast. Hij is heel goed gemaakt en is een stuk beter dan de dansfilms van de laatste jaren, vooral 'Strictly Ballroom'. Hoewel de muziek mooi is en het dansen kleurrijk, gaat de film voor mij niet over dansen. Hij gaat over het Japanse instituut dat mannen die op kantoor werken lange reizen laat maken en na het werk vrije tijd geeft voor amusement waar hun gezin niet bij betrokken is. Hier hebben we de man met het complete gezin en de grote hypotheek en een tanende levenslust. Hij wordt aangetrokken door het aantrekkelijke beeld van een jonge vrouw in een dansstudio waar hij tijdens zijn forensenreis langskomt, en dat brengt hem ertoe ballroomdansen uit te proberen. Ook Japans is het feit dat de wellustige motieven die zijn nieuwe passie in gang zetten duidelijk worden gemaakt, maar op de een of andere manier, in elk geval uiteindelijk, door familie en publiek worden geaccepteerd. De opvattingen over ballroomdansen, zoals die in de film naar voren worden gebracht, zijn beslist niet westers, hoewel de discipline en de muziek duidelijk culturele importen zijn van Japan. De culturele contrasten zijn dus intrigerend. Zelfs zonder de culturele inzichten, de kleur, de dans en het enthousiasme van de spelers, is dit een leuke film om naar te kijken.

text_en: I approached this film with low expectations but was very pleasantly surprised. It is very well done and it beats hands down the ballroom dancing movies of recent years, especially "Strictly Ballroom". While the music is nice and the dancing colourful, for me the movie is not about dancing. It is about the very Japanese institution that gives male office workers long commutes to work and free time after work for entertainment that does not involve their families. Here we have the man with the complete family and the large mortgage and a flagging zest for life. He is drawn to the attractive image of a young woman in a dance studio he passes during his commute and this leads him to try ballroom dancing. Also Japanese is the fact that the lecherous motives that initiated his new passion are made plain but somehow accepted, at least eventually, by family and audience. Attitudes to ballroom dancing, as conveyed in the film, are definitely non-Western, though the discipline and the music are clearly cultural imports to Japan. The cultural contrasts are thus intriguing. Even without the cultural insights, the colour, the dance and the enthusiasm of the players all make this a fun film to watch.


text: Deze film draait net zo goed om de Japanse cultuur als om het leven van één modern Japans gezin. Lichamelijk contact wordt afgekeurd voor mensen boven de zeven (vooral in het openbaar), vandaar al dat buigen in plaats van omhelzen, zelfs als je goede vrienden/familieleden bent. Ballroomdansen houdt in dat je je armen om iemand anders heen slaat, en dat ook nog in het openbaar! Desondanks is ballroomdansen (vooral in het openbaar) immens populair. Mensen die ballroomdansen in Japan worden een beetje beschouwd als nudisten in het westen... veel meer mensen zouden dat willen dan doen, maar worden geremd door de cultuur. Ik heb begrepen dat het in Japan populairder was dan Titanic. Ik denk dat de Japanners net zo zijn als wij <0xE2><0x80><0x93> ze vinden het ook leuk om omhelsd te worden.

text_en: This film revolves as much around Japanese culture as it does the lives of one modern Japanese family. Physical contact is frowned upon for those over 7 (especially in public) hence all that bowing instead of hugging even when you are close friends/ relatives. Ballroom dancing involves putting your arms around someone else and that in public too! Never the less Ballroom dancing is (on the quite) immensely popular. People who do Ballroom dancing in Japan are viewed a bit like nudists in the west... many more would like to than do but are inhibited by the culture. A delightful family film, which any amateur dancer would enjoy for the dance sequences alone. I understand that it was more popular than Titanic in Japan. I guess the Japanese are just like the rest of us - they like to be hugged too.


text:
Dit is veel meer dan het charmante verhaal van een man van middelbare leeftijd die de geneugten van het ballroomdansen ontdekt (hoewel het dat ook is). Het is het verhaal van iemand die weer van het leven leert houden, die alle druk van werk en geld van zich af duwt om weer vreugde te ontdekken. De bonus in deze film is een fascinerend inzicht in de langzaam veranderende houding van het moderne Japan ten opzichte van alles, van ballroomdansen tot lichamelijk contact. Er zijn scènes waar je hardop om zult moeten lachen... een paar waarin je overeind wilt komen en de tango wilt dansen... en vele andere waarin je je gewoon goed zult voelen.
Dit is een geweldige introductie tot het hedendaagse Japanse filmmaken voor degenen die de indruk hebben dat alle Japanse films 'zwaar' en ontoegankelijk zijn.

text_en:
This is far more than the charming story of middle-aged man discovering the pleasures of ballroom dancing (although it IS that as well). It's the tale of one person learning to love life again, pushing past all the pressures of work and money to discover joy once more. The bonus in this film is a fascinating insight into the slowly changing attitudes of modern Japan toward everything from ballroom dancing to physical contact. There are scenes that will make you laugh out loud ... a few where you'll want to get up and tango ... and many others where you'll just feel good.

This is a great introduction to contemporary Japanese filmmaking for those who might be under the impression that all Japanese movies are "heavy" and inaccessible.


text: Ik dacht dat deze film zo goed als perfect was. De beschrijvingen/scenario's die je over deze film zult lezen doen hem geen recht. De plot klinkt gewoon niet erg interessant, maar dat is hij wel. Huur hem gewoon en je zult er geen spijt van krijgen!

text_en: I thought this film was just about perfect. The descriptions/summaries you'll read about this movie don't do it justice. The plot just does not sound very interesting, BUT IT IS. Just rent it and you will not be sorry!!


text: Shall We Dance is een uitstekende film omdat hij laat zien hoe iets, net als dansen, de levensstroom in de menselijke geest kan verjongen.<br />Dansen wordt gezien als de uiting van het bestaan en de geboorte van individualiteit. Dat is zeker het geval met Aoki. Op zijn werk is hij een nederige kantoorbediende, maar als je hem op de dansvloer zet, komt al zijn opgekropte intensiteit naar buiten. Verrassend genoeg wordt deze ontlading in Japan met gefronste wenkbrauwen bekeken, vanwege de rigide cultuur van conformiteit. Aan het begin van de film schamen of vrezen alle personages zich voor hun verlangen om te dansen. Ze worden geminacht of als pervers beschouwd omdat ze hun hartstocht door middel van dansen tot uitdrukking brengen. Het is de moeite waard om naar deze film te kijken om getuige te zijn van de wedergeboorte van menselijke emoties en passies. Je zult er dagenlang om kunnen lachen.

text_en:
Shall We Dance is an excellent film because it shows how something, like dancing, can rejuvenate the life flow in the human spirit.

Dance is seen as the expression of existence, and the birth of individuality. The is certainly the case with Aoki. At work he is a humble office denizen, but place him on the dance floor and all his bottled up intensity is released. Surprisingly, this release is frowned upon in Japan, due to the rigid culture of conformity. At the start of the film, all the characters are ashamed or frightened of their desire to dance. They will be scorned, or deemed perverted, for expressing their passion through dance.

This film is well worth watching to witness the rebirth of human emotions and passions. It will leave a smile on your face for days.


text:
De bijdrage van Ernst Lubitsch aan de Amerikaanse filmindustrie is enorm. Zijn nalatenschap bestaat uit een uitzonderlijke verzameling films die eeuwig zullen voortleven, zoals het geval is met 'The Shop Around the Corner'. Deze film is omgebouwd tot andere, minder opvallende films en een musical, zonder de charme of elegantie van Lubitsch' eigen, definitieve versie.
Margaret Sullavan en James Stewart hebben samen in verschillende films gespeeld. Hun personages in deze film zijn een voorbeeld van hoe je in een film kunt spelen zonder dat het lijkt alsof je helemaal niet acteert. Beide sterren zijn verrukkelijk als de correspondentievrienden die elkaar niet kennen, maar die door het lot samen in dezelfde winkel in Boedapest werken. De reden waarom deze klassieke films zo goed werkten, is de geweldige bijrollen die de studio's in de ene na de andere film speelden. In deze film spelen we de geweldige Frank Morgan, die de eigenaar van de winkel speelt. Ook zien we Joseph Schildkraut, Felix Bressart, William Tracy en Charles Smith, onder anderen, die indrukwekkend werk verrichten door ons te laten geloven dat ze inderdaad in Boedapest zijn.
Daarom zullen deze films eeuwig leven!

text_en:
Ernst Lubitsch's contribution to the American cinema is enormous. His legacy is an outstanding group of movies that will live forever, as is the case with "The Shop Around the Corner". This film has been remade into other less distinguished movies and a musical play, without the charm or elegance of Mr. Lubitsch's own, and definite version.

Margaret Sullavan and James Stewart worked in several films together. Their characters in this movie stand out as an example of how to be in a movie without almost appearing to be acting at all. Both stars are delightful as the pen pals that don't know of one another, but who fate had them working together in the same shop in Budapest.

The reason why these classic films worked so well is the amazing supporting casts the studios put together in picture after picture. In here, we have the wonderful Frank Morgan, playing the owner of the shop. Also, we see Joseph Schildkraut, Felix Bressart, William Tracy and Charles Smith, among others, doing impressive work in making us believe that yes, they are in Budapest.

That is why these films will live forever!


text:
Ik ben de tel kwijt van het aantal keren dat ik deze film heb gezien <0xE2><0x80><0x93> ik ken waarschijnlijk de hele dialoog achterstevoren uit mijn hoofd <0xE2><0x80><0x93> maar toch word ik er telkens weer door aangetrokken.
In Hongarije speelt een jonge Jimmy Stewart de begeerlijke vrijgezel 'Kralik', die de geheime bewonderaar wordt van Margaret Sullavans onschuldige 'Klara'. Kralik wordt in het geheim Klara's penvriend, en op het werk neemt Klara Kralik in vertrouwen over de inhoud van zijn (Kraliks) brieven. Het is duidelijk dat Kralik smoorverliefd is op Klara <0xE2><0x80><0x93> maar niet in staat is zijn gevoelens kenbaar te maken als hij een concurrentiestrijd voert met de 'penvriend'. Nou, dat zal niet gebeuren <0xE2><0x80><0x93> dit verhaal heeft een zoetsappige, bijna suikerzoete afloop <0xE2><0x80><0x93> maar we weten allemaal dat het de afloop is die we allemaal willen.
Andere personages die de moeite van het vermelden waard zijn, zijn Frank Morgan die zijn gebruikelijke rol speelt, deze keer als eigenaar van de winkel 'Hugo Matuschek', Felix Bressart als 'Pirovitch', de vertrouweling van Kralik. Joseph Schildknaap als de vrouwenverslindende, arrogante 'Vadas' <0xE2><0x80><0x93> zo goed gespeeld dat je hem van het begin af aan zult haten.
Ten slotte William Tracy die het voor elkaar krijgt om ons allemaal voor zich in te nemen met zijn overmoedige parvenu van een winkelbediende 'Pepi Katona'.
Onlangs herschreven als 'You've Got Mail' Voor mij is de hoofdrol in Tom Hanks & Meg Ryan niet zo goed als in de oorspronkelijke film <0xE2><0x80><0x93> hoewel ik vermoed dat het jongere publiek het daar niet mee eens zou zijn.
Als deze film met Kerstmis in jouw buurt wordt gedraaid, stel ik voor dat je jezelf een lekker glas wijn inschenkt, een blok hout op het vuur legt en een doos Kleenex bij de hand hebt.

text_en:
I have lost count of just how many times I have seen this movie - I probably know the entire dialog backwards - yet I am drawn to it time and again.

Set in Hungary, a young Jimmy Stewart plays the eligible bachelor "Kralik" who becomes the secret admirer of Margaret Sullavan's innocent "Klara". Kralik secretly becomes Klara's pen-friend, and at work together Klara confides in Kralik about the content of his (Kralik's) letters. Clearly Kralik is besotted with Klara - but is unable to make his feelings known whilst he is in competition with the "pen-friend". Confused? Well you wont be - this story has a sweet, almost sugary ending - but we all know it is the ending we all want.

Other characters worth mentioning are Frank Morgan playing his usual role, this time as the shop's owner "Hugo Matuschek", Felix Bressart as "Pirovitch", Kralik's confidant. Joseph Schildkraut as the womanising arrogant "Vadas" - so well played that you cannot help but hate him right from the beginning.

Finally William Tracy who manages to endear himself to us all with his over-confident upstart of a shop junior "Pepi Katona".

Recently re-made as "You've Got Mail" starring Tom Hanks & Meg Ryan for me is not as good as the original - although I suspect younger audiences would disagree.

If this film is on in your area over Christmas, I suggest you pour yourself a nice glass of wine, put a log on the fire and have a box of Kleenex handy.


text:
De bezetting maakt dit echt tot een aangename verrassing en een graadje beter dan het normale man-tegen-vrouw-argument-altijd-maar-dan-eindelijk-verliefd-type Hollywood-romance/komedie.
Normaal gesproken hou ik niet van dat soort films en die vermoeiende verhaallijn, maar deze was verfrissend, leuk om naar te kijken en droop van de charme.

Jimmy Stewart en Margaret Sullavan spelen goed met elkaar en vormen een knap stel. De bijrollen zijn uitstekend <0xE2><0x80><0x93> van de altijd sympathieke Felix Bressart tot de schurk Joseph Schildkraut.
Frank Morgan speelt ook een van de interessantste personages die ik hem in zijn carrière heb zien spelen. Hij neemt de film op en verandert die een tijdje in een heel andere stemming als er iets dramatisch met hem gebeurt. Die'verdraaiing' is een andere reden waarom deze film boven andere in zijn soort uitstijgt.
Als een film een goede mengeling van categorieën heeft, slaagt hij er meestal ook in. Dit is daar een goed voorbeeld van. In deze film is het romantiek, komedie en drama en het is goed gedaan. Ik zal dit overbrengen op de volgende re-make 'You've Got Mail'. Geen vergelijking.

text_en:
The cast really helps make this a pleasant surprise and a cut above the normal man-vs.-woman-argue-all-the-time-but-wind up-in love-type of Hollywood screwball romance/comedy.

I usually don't go for those type of films and that tiresome storyline but this one was refreshing, fun to watch, and oozes with charm.

Jimmy Stewart and Margaret Sullavan play off each other well and make a very handsome couple. The supporting cast is outstanding - from the always-likable Felix Bressart to the villain Joseph Schildkraut.

Frank Morgan also plays one of the most interesting characters I've ever seen him do in his career. He takes the film and turns it around into a whole different mood for awhile when something dramatic happens to him. That "twist" is another reason this film rises above others of its kind.

Once again, when a film has a good mix of categories, it usually succeeds. This is a great example of that. In this movie, it's romance, comedy and drama and it's well done. I'll take this over the re-make "You've Got Mail," any day. No comparison.


text:
Dit is een film die elke keer dat ik hem zie beter wordt. Er zitten zo veel genuanceerde scènes in. William Tracey als Pepi is een verrukking, die een komisch effect geeft. Joseph Schildknaap als Vadas is de enige 'valsemunter' in de film, en zijn gladde charmes komen hier goed van pas. Frank Morgan is verrukkelijk als de eigenaar van de titelwinkel, Mr. Matuschek, en zijn familiaire manier van doen komt hier goed van pas. Ik vond vooral de rol van Felix Bressart als Pirovitch heel goed. In elk facet van zijn rol is hij heel geloofwaardig.
De twee hoofdrollen zijn al even goed, en Margaret Sullivan speelt uitstekend een enigszins wanhopige, neurotische, maar charmante en aantrekkelijke vrouw.
Maar deze film is van Jimmy Stewart. De film wordt vanuit zijn gezichtspunt getoond, waarbij de actie om hem heen draait. Mr. Stewart is dan meer opgewassen tegen de taak om de film te presenteren, met een verbazingwekkende prestatie die een breed scala aan emoties oproept. Kijk maar eens naar Stewart, die vanwege een misverstand wordt ontslagen. Hij is in staat om de schok, woede, angst en schaamte die zo'n traumatische gebeurtenis teweegbrengt, zo perfect over te brengen. Naar mijn mening is James Stewart zonder twijfel de grootste filmacteur in de geschiedenis van het medium. Er is niemand anders die ooit op film is vastgelegd die zo volledig kan overbrengen wat hij voelt voor een publiek. In de tijd dat hij deze film maakte, had hij het grootste deel van zijn carrière nog voor zich, maar toch is hij een meester in zijn vak. Dit is een van Jimmy Stewarts beste films, en ook een van de mooiste, meest aangename romantische komedies die je zult vinden. Ik kan deze film van harte aanbevelen, vooral voor degenen die het werk van Stewart waarderen.

text_en:
This is a movie that gets better each time I see it. There are so many nuanced performances in this. William Tracey, as Pepi, is a delight, bringing sharp comic relief. Joseph Schildkraut as Vadas, is the only "villian" in the movie, and his oily charms are well used here. Frank Morgan, is delightful as the owner of the title shop, Mr. Matuschek, and his familiar manner is well used here. I especially liked the performance of Felix Bressart, as Pirovitch. Very believable in every facet of his role.

The two leads are equally accomplished, with Margaret Sullivan doing an outstanding job of portraying a slightly desperate, neurotic, yet charming and attractive woman.

This movie belongs to Jimmy Stewart though. The movie is presented from his point of view, with the action rotating around him. Mr. Stewart is more then up to the task of carrying the movie, with an amazing performance that uses a wide range of emotions. Just watch Stewart, when he is fired from his job, because of a misunderstanding. He is able to convey the shock, anger, fear and embarrassment that so traumatic an event causes, so perfectly. In my estimation, James Stewart is, without question, the greatest film actor in the history of the medium. There is no one else that has ever been captured on film that is able to so completely convey what he is feeling to an audience. At the time he made this movie, he still had most of his career ahead of him, yet he is completely the master of his craft. This is one of Jimmy Stewarts best movies, and also one of the sweetest, most enjoyable romantic comedies you will find. I greatly recommend this movie, especially for those that appreciate the work of Stewart.


text: Een prachtige film, vol grootse, ingehouden acteerprestaties en scherpe, intelligente dialogen. Maar wat de film echt onderscheidt is die onderstroom van droefheid in alles. Het verhaal wordt onderstreept door affaires, eenzaamheid, zelfmoord, teleurstelling, de angst om je baan kwijt te raken in een wereld waarin dat rampzalige gevolgen had. Maar het meest van alles speelt hij in een wereld die niet meer bestond, uiteengereten door het begin van de Tweede Wereldoorlog. In feite is de film nauwelijks een komedie te noemen als je het percentage serieuze scènes vergelijkt met de komische scènes. Toch is het grappig <0xE2><0x80><0x93> luister naar Margaret Sullivans harde afwijzing van Jimmy Stewart en kijk naar zijn gepijnigde gezicht als hij antwoordt dat haar opmerkingen een opmerkelijke mengeling waren...' Het is grappig, scherp en droevig tegelijk. Een opmerkelijke prestatie en een van de tien grootste komedies die ooit zijn gemaakt.

text_en: A wonderful film, filled with great understated performance and sharp, intelligent dialogue. What really distinguishes the film, however, is that undercurrent of sadness throughout. The story is underscored by affairs, loneliness, suicide, disappointment, the fear of losing ones job in a world where that had disastrous consequences. Most of all it was set in a world that no longer existed, having been ripped apart by the beginning of World War II. In fact, the film is barely a comedy at all if you compare the percentage of serious scenes to the comic scenes. Yet funny it is--listen to Margaret Sullivan's harsh dismissal of Jimmy Stewart and watch his pained expression as he replies that her comments were a remarkable blend "of poetry and meanness". It's funny, pointed, and sad all at once. A remarkable achievement and one of the ten greatest screen comedies ever made.


text: Heerlijk romantisch drama/komedie over Stewart en Sullavan die elkaar liefdesbrieven schrijven zonder dat een van beiden weet wie de ander is. Uiteraard werken ze samen en kunnen ze elkaar niet uitstaan. De rest kun je wel raden. Het wordt prachtig gespeeld door de hele cast (vooral door Sullavan, Stewart en Frank Morgan), het heeft een geestig, intelligent scenario en ziet er werkelijk schitterend uit. Het speelt zich af in Boedapest en werd in Hollywood opgenomen, maar ik betrapte mezelf erop dat ik dacht dat ik Boedapest zag! Alles ziet er zo volmaakt en dromerig uit. Een bijzondere film. Moet je zien!

text_en: Sweet romantic drama/comedy about Stewart and Sullavan writing love letters to each other without either one knowing who the other is. Naturally, they work together and can't stand each other. You can guess the rest. It's beautifully acted by the entire cast (especially Sullavan, Stewart and Frank Morgan), has a witty, intelligent script and looks absolutely stunning. It takes place in Budapest and was shot in Hollywood, but I found myself believing I was seeing Budapest! Everything looks so perfect and dream-like. A one of a kind film. Don't miss it!


text: Dit heb ik gisteravond op Turner Classic Movies gezien, voor het eerst dat ik het zag, en ik vond het geweldig. Ik hou van veel van de oudere films, vooral vanwege de afwezigheid van al die smerige taal, en het buitensporige geweld, naaktheid en seks in de meeste van de tegenwoordige films. Ik denk ook dat ze in veel (maar niet allemaal) gevallen veel beter werden gemaakt. Jimmy Stewart is een van mijn speciale favorieten. Ik vond deze film gewoon heel leuk om te zien, en ik heb er intens van genoten. Als je hetzelfde voelt voor de oudere films, denk ik dat je met deze niet fout kunt gaan. Ik geloof 'You've Got Mail' is een remake (ook al is hij iets anders, en ook een erg leuke film) van deze film. Voor een ontspannen avond met een film hoef je je niet te schamen als je kinderen of iemand anders tijdens het kijken binnenlopen, dit zien, of het op een van de klassieke filmkanalen zien.

text_en: I just watched this on Turner Classic Movies Last night, for the first time ever seeing it, and I loved it. I like lots of the older films, especially because of the absence of all the filthy language, and excessive violence, nudity and sex in most of today's films. I also think they were made much better in many (but not all) cases. Jimmy Stewart is a special favorite of mine. I just thought this movie was a lot of fun to watch, and I enjoyed it thoroughly. If you feel the same way about the older films I don't think you can go wrong with this one. I believe "You've Got Mail" is a remake(even though slightly different and also a very enjoyable film.) of this film. For a relaxing evening with a movie you don't have to be ashamed of if your kids or anyone walks in on your viewing, get this,or catch it on one of the classic movie channels.


text:
Het is correct om dit een romantische komedie te noemen, maar tegenwoordig is het misleidend. Het genre is jammer genoeg verworden tot clichés, te zeer gericht op het samenbrengen van het hoofdpersonage en met heel weinig ruimte voor ambiance en andere verhalen, waardoor het formulair en te voorspelbaar wordt.
De Shop Around the Corner lijdt niet aan deze kwaal: het lukt om een herkenbare Midden-Oost-Europese sfeer te creëren en heeft een sterke cast, afgezien van de (ook sterke) hoofdrollen. Ik gebruik de woorden'sterke cast' niet, want bijvoorbeeld Mr. Matuschek (Frank Morgan) heeft een centrale rol in de film en zijn verhaal is net zo, zo niet belangrijker dan de romance.
De film You've Got Mail leende in 1998 de 'anonieme penvriend' uit. Het idee voor deze film kwam uit deze film zelf en werd daarom als een remake voorgesteld. Dit is niet juist en in feite oneerlijk tegenover de nieuwe film <0xE2><0x80><0x93> hij deelt het genre en leent een plotelementen, maar dat is alles.

text_en:
Calling this a romantic comedy is accurate but nowadays misleading. The genre has sadly deteriorated into cliches, too focused on making the main couple get together and with very little room for ambience and other stories, making it formulaic and overly predictable.

The Shop Around the Corner does not suffer from these illnesses: it manages to create a recognisably middle/eastern-European atmosphere and has a strong cast besides the (also strong) nominal leads; I avoid using the words 'supporting cast' as for example Mr. Matuschek (Frank Morgan) has a central role to the film and his story is equally if not more important than the romance.

The 1998 film You've Got Mail borrowed the 'anonymous pen-pal' idea from this film and has therefore been billed as a remake. This is not correct and in fact unfair to the new movie - it shares the genre and borrows a plot element, but that is all.


text:
Veel over liefde en leven kun je leren van het kijken naar de mensen in THE SHOP ROND DE KANT.
Ernst Lubitsch had weer een stille triomf aan zijn faam toegevoegd met deze prachtige film. Met sprankelende dialogen (met dank aan zijn oude medespeler Samson Raphaelson) en schitterende optredens van een cast van zeer getalenteerde acteurs, creëerde hij een werkelijk gedenkwaardige film. De regisseur, die er altijd in geloofde dat hij de intelligentie van zijn kijkers moest benaderen, en die raffinement prefereerde boven slapstick, maakte een sprankelende filmische maaltijd klaar die gekruid was met die ongrijpbare, raadselachtige kwaliteit die bekendstaat als het 'handje van Lubitsch'.
Hoewel het verhaal zich afspeelt in Boedapest (en er is een wirwar van accenten onder de spelers) is dit niet van belang. De prachtige eenvoud van de plot is dat elke grote Amerikaanse stad of kleine stad gemakkelijk de plaats van handeling zou kunnen zijn.
Jimmy Stewart & Margaret Sullavan zijn geweldig als de kantoorbedienden die verliefd zijn op de romantiek en dan op elkaar <0xE2><0x80><0x93> zonder het te weten. Hun dialoog <0xE2><0x80><0x93> zo vakkundig in elkaar gezet dat het volkomen natuurlijk lijkt <0xE2><0x80><0x93> drukt volmaakt hun verwarring en stille wanhoop uit terwijl ze naar zielsverwanten zoeken. Het is een van de klassieke liefdesverhalen van de film.
Cherubijn Frank Morgan heeft een serieuzere rol dan gewoonlijk, die van een man wiens kortstondige belang in zijn kleine wereldje wordt vernietigd als hij merkt dat hij wordt bedrogen. Als door de wol geverfde scènerover laat hij geen enkele emotie onbeproefd. Bovendien verschaft Morgan de film de vreugdevolste momenten, tegen het eind, wanneer hij vaststelt dat de nieuwste werknemer van zijn winkel, een verarmde jongeling, een gedenkwaardige kerstavond beleeft.
Joseph Schildknaap voegt nog een levendige scène toe aan zijn lijst van filmbeelden, ditmaal die van een kruiperige, kruiperige Lothario die de straf die hem uiteindelijk wordt opgelegd, ten volle verdient. De zachtmoedige Felix Bressart heeft zijn beste filmrol als huisvader die het zich echt niet kan veroorloven zich met winkelintriges in te laten, maar niettemin een trouwe vriend van Stewart blijft.
Sara Haden vervult de kleine rol van verkoopster. William Tracy is hilarisch als de ambitieuze boodschappenjongen die gebruik maakt van onvoorziene ontwikkelingen om zich op te werken in het verkoopteam.
In piepkleine rolletjes speelt Charles Halton een no-nonsense-rechercheur en Edwin Maxwell verschijnt als een pompeuze dokter. Filmfanaten herkennen Mary Carr & Mabel Colcord <0xE2><0x80><0x93> beiden zonder rolletje <0xE2><0x80><0x93> in hun ene scène als de grootmoeder en tante van Miss Sullavan.

text_en:
Much about love & life can be learned from watching the folks at THE SHOP AROUND THE CORNER.

Ernst Lubitsch had another quiet triumph added to his credit with this lovely film. With sparkling dialogue (courtesy of his longtime collaborator Samson Raphaelson) and wonderful performances from a cast of abundantly talented performers, he created a truly memorable movie. Always believing in playing up to the intelligence of his viewers, and favoring sophistication over slapstick, the director concocted a scintillating cinematic repast seasoned with that elusive, enigmatic quality known as the Lubitsch touch.'

Although the story is set in Budapest (and there is a jumble of accents among the players) this is of no consequence. The beautiful simplicity of the plot is that any great American city or small town could easily be the locus for the action.

Jimmy Stewart & Margaret Sullavan are wonderful as the clerks in love with romance and then with each other - without knowing it. Their dialogue - so adeptly handled as to seem utterly natural - perfectly conveys their confusion & quiet desperation as they seek for soul mates. Theirs is one of the classic love stories of the cinema.

Cherubic Frank Morgan has a more serious role than usual, that of a man whose transient importance in his little world is shattered when he finds himself to be a cuckold. An accomplished scene stealer, he allows no emotion to escape unvented. Additionally, Morgan provides the film with its most joyous few moments - near the end - when he determines that his store's newest employee, an impoverished youth, enjoys a memorable Christmas Eve.

Joseph Schildkraut adds another vivid depiction to his roster of screen portrayals, this time that of a toadying, sycophantic Lothario who thoroughly deserves the punishment eventually meted out to him. Gentle Felix Bressart has his finest film role as a family man who really can not afford to become involved in shop intrigues, yet remains a steadfast friend to Stewart.

Sara Haden graces the small role of a sales clerk. William Tracy is hilarious as the ambitious errand boy who takes advantage of unforeseen developments to leverage himself onto the sales force.

In tiny roles, Charles Halton plays a no-nonsense detective and Edwin Maxwell appears as a pompous doctor. Movie mavens will recognize Mary Carr & Mabel Colcord - both uncredited - in their single scene as Miss Sullavan's grandmother & aunt.


text: Hoewel dit niet het origineel is <0xE2><0x80><0x93> het begon als een toneelstuk in Midden-Europa <0xE2><0x80><0x93> heeft het de verschillende reïncarnaties die volgden doorstaan (MGM's eigen remake met oude liedjes In The Good Old Summertime, de Broadwayshow She Loves Me en zelfs de uitstekende theateropleving in Parijs een paar jaar geleden) en is het nog steeds de definitieve versie die ze allemaal moeten verslaan. Verscheidene eerdere commentatoren hebben de bijkomende factoren geïdentificeerd die het zo succesvol en gedenkwaardig maken, niet in de laatste plaats het feit dat het in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw in Hollywood in de mode was om overdreven aandacht en details te besteden aan het ensemblespel in plaats van alleen maar aan twee hoofdrolspelers, wat tegenwoordig zo vaak gebeurt <0xE2><0x80><0x93> bijvoorbeeld door Ugarte, Ferrari, Renault et cetera uit Casablanca weg te halen, en ja, dan had je nog steeds Rick en Ilsa en Viktor Lazslo, maar dan zonder het dikke cakemengsel eronder. Jimmy Stewart en Maggie Sullavan waren allebei ideale en onvervangbare hoofdrolspelers, maar hoeveel stralender stralen ze als hun optredens worden weerspiegeld in die van Frank Morgan, Felix Bressart, Joseph Schildknaap en Andy Hardy's Sara Haden, en dat is voordat we die Lubitsch-'touch' meetellen. Oké, misschien waren ze in die Jurassic Age een tikkeltje naïefer, onschuldiger zelfs, maar hoeveel echte filmliefhebbers, verzadigd van travestie, neuken en seks recht in je gezicht, keren terug naar die tijd van _Show, Style, Slickness_ en _Skills_ en zwelgen in dit soort geweldige films? Het beste van dit technologische tijdperk is niet CSI, maar de dvd, die deze klassieke films tegelijkertijd beschikbaar kan stellen voor nostalgische liefhebbers en de matrixfreaks kan laten zien hoe de grote jongens het vroeger deden.

text_en: This, despite not being the original - it began life as a play in Central Europe - has weathered the several incarnations that followed (MGM's own remake with period songs In The Good Old Summertime, the Broadway show She Loves Me, even the excellent theatre revival in Paris a couple of years ago) and remains the definitive version and the one they all have to beat. Several previous commenters have identified the contributing factors that make it so successful and memorable not least being the prevailing fashion in 30s and 40s Hollywood for lavishing attention and detail on ensemble playing rather than just two leads as so often happens today - try, for example, removing Ugarte, Ferrari, Renault etc from Casablanca and yes you'd still have Rick and Ilsa and Viktor Lazslo but they'd just be frosting without the rich cake mixture below. Jimmy Stewart and Maggie Sullavan WERE both ideal and irreplaceable leads but how much brighter they shine when their performances are reflected in those of Frank Morgan, Felix Bressart, Joseph Schildkraut and Andy Hardy's Sara Haden and this is BEFORE we factor in that Lubitsch 'touch'. Okay, maybe they WERE a tad more naive, innocent even, in that Jurassic Age but how many genuine film lovers, sated with scatology, screwing and in-your-face sex, turn back to those days of Stories, Style, Slickness and Skill and wallow in great movies like this one. By far the best thing about this technological age is not CSI but DVD that can at one and the same time make these classics available to nostalgics and show the Matrix freaks how the big boys used to do it.


text: Dit is echt een klassieke film in verhaal, acteerprestaties en presentatie. Geweldige acteurs zijn er de hele film door, met Miss Sullivan en Jimmy Stewart als de belangrijkste personages. In het echte leven bewonderde en mocht ze Jimmy, en gaf ze hem zelfs zijn eerste acteerrollen, en hielp ze hem kalmer over te komen op de set. De 'chemie' tussen de twee was altijd duidelijk, en zo warm en aangenaam om te zien. Ze was zo'n mooie, jonge vrouw, en zo lief in haar karakterbeschrijvingen. Het verhaal van deze twee jonge mensen, en hoe ze uiteindelijk bij elkaar komen, is charmant om te zien, en puur magisch amusement. Er worden ook hartverwarmende voordrachten gehouden door de andere acteurs in deze fantastische film. Ik geef juffrouw Sullivan van harte een 10 in deze Golden Age Cinema Classic, die voor alle generaties een speciale aantrekkingskracht heeft. Die moet je met z'n allen zien!

text_en: This is a truly classic movie in its story, acting, and film presentation. Wonderful actors are replete throughout the whole movie, Miss Sullivan, and Jimmy Stewart being the foremost characters. In real life she greatly admired, and liked Jimmy, and indeed gave him his basically first acting roles, and helped him be more calm with his appearance on the set. The "chemistry" between the two was always apparent, and so warm and enjoyable to behold. She was such a beautiful, young woman, and so sweet in her personality portrayals. The story of these two young people, and how they eventually come together in the end is charming to watch, and pure magical entertainment. Heart warming presentations are also given by the other supporting actors in this marvelous story/movie. I whole heartily give Miss Sullivan a perfect 10 in this Golden Age Cinema Classic, that has a special appeal for all generations. A must see for all!


text: Van de drie remakes van deze plot vind ik ze allemaal goed, ik heb ze alle drie op dvd en heb ook een kopie van deze op dvd. Er is net genoeg variatie in de scripts om ze alle drie onderhoudend en opnieuw bezienswaardig te maken. Is er nog een andere film gemaakt die drie keer zo goed is, met zo'n groot aantal hoofdrolspelers? Natuurlijk zijn de grote sterren in deze film geweldig, maar de bijrollen zijn ook fantastisch. Ik vind William Tracy als Pepi vooral goed. Hij was zo'n liefhebber van scènes dat ik op zoek ben gegaan naar andere films waarin hij meespeelt. Hij is in veel van die films te zien geweest, maar de meeste zijn niet beschikbaar. Zoals ik al zei: koop deze.

text_en: Of the three remakes of this plot, I like them all, I have all three on VHS and in addition have a copy of this one on DVD. There is just enough variation in the scripts to make all three entertaining and re-watchable. In addition has any other film been remade three times with such all star casts in each? Of course the main stars in this one are great, but the supporting actors are also superb. I particularly like William Tracy as Pepi. He was such a scene stealer that I have searched to find other movies he is in. He appeared in many, but most are not available. As the other comments, I also say - buy this one.


text:
In de tijd van het grote studiosysteem werden de gekste castingbeslissingen genomen. Goeie ouwe Amerikaanse James Stewart die als Hongaar in The Shop Around the Corner verschijnt. Als ik de film had geregisseerd, zou de rol van Kralik perfect zijn geweest voor Charles Boyer. Zijn accent, vermengd met alle andere Europese accenten, zou niets zijn geweest. Stewart had met Margaret Sullavan ook een probleem in de Sterfelijke Storm.
Margaret Sullavan was zijn meest voorkomende hoofdrolspeelster op het witte doek, hij heeft vier films met haar gemaakt. Maar alleen in deze film sterft geen van beiden. Sullavan en haar man Leland Heyward kenden Stewart uit de tijd dat hij in New York een berooide speler was. In feite was Sullavans man destijds Stewarts goede vriend Henry Fonda.
Ik denk dat alleen Clark Gable erin slaagde een Amerikaan te worden in een bezetting van niet-Amerikanen in Mutiny on the Bounty. Stewart in The Mortal Storm was een Duitser, maar alle andere spelers waren ook Amerikanen, dus viel er niets op.
Maar als je Stewart kunt accepteren, zie je een mooie film van Ernest Lubitsch. De plot is vrij eenvoudig, een man en een vrouw die in een warenhuis in Boedapest werken, kunnen niet met elkaar overweg. Maar het lijkt erop dat ze een correspondentie voeren met anonieme bewonderaars die elkaar blijken te zijn. Ook werkgever Frank Morgan verdenkt Stewart ervan dat hij zijn vrouw bepotelt.
Hoewel de hoofdrollen goed zijn en Frank Morgan afwijkt van zijn gebruikelijke beduusde zelf, zijn de twee spelers die het beste uit de verf komen Felix Bressart en Joseph Schildknaap. Bressart heeft mijn favoriete momenten in de film als hij ervandoor gaat als Morgan mensen om hun mening begint te vragen. Hij houdt zich dan heel erg op de achtergrond.
En Joseph Schildknaap, die altijd goed is, is gewoon geweldig als het bemoeizuchtige onderkruipsel dat Frank Morgan voortdurend aan het versieren is. Jij hebt echt een hekel aan dat soort mensen, hè? Ik heb in het echte leven te veel mensen als Schildknaap gekend die 24 uur per dag in de kantoorpolitiek zitten. Jammer dat het een groot deel van de tijd betaalt.

text_en:
Back in the day of the big studio system, the darndest casting decisions were made. Good old all American James Stewart appearing as a Hungarian in The Shop Around the Corner. Had I been casting the film, the part of Kralik would have been perfect for Charles Boyer. His accent mixed in with all the other European accents would have been nothing. Stewart had some of the same problem in the Mortal Storm also with Margaret Sullavan.

Margaret Sullavan was his most frequent leading lady on the screen, he did four films with her. But is only this one where neither of them dies. Sullavan and her husband Leland Heyward knew Stewart back in the day when he was a struggling player in New York. In fact Sullavan's husband was Stewart's good friend Henry Fonda back then.

I think only Clark Gable was able to carry off being an American in a cast of non-Americans in Mutiny on the Bounty. Stewart in The Mortal Storm was German, but all the other players were American as well so nothing stood out.

But if you can accept Stewart, than you'll be seeing a fine film from Ernest Lubitsch. The plot is pretty simple, a man and woman working in a department store in Budapest don't get along in person. But it seems that they are carrying on a correspondence with some anonymous admirers which turn out to be each other. Also employer Frank Morgan suspects Stewart wrongly of kanoodling with his wife.

Though the leads are fine and Frank Morgan departs from his usual befuddled self, the two players who come off best are Felix Bressart and Joseph Schildkraut. Bressart has my favorite moments in the film when he takes off after Morgan starts asking people for opinions. He makes himself very scarce.

And Joseph Schildkraut, who is always good, is just great as the officious little worm who is constantly kissing up to Frank Morgan. You really hate people like that, I've known too many like Schildkraut in real life who are at office politics 24 hours a day. Sad that it pays off a good deal of the time.


text: Dit is een prachtige film die door alle spelers fantastisch wordt gespeeld. Je zult erom lachen en je zult erom huilen. Aan het eind van de film krijg ik altijd een waas voor mijn ogen. Als je een goede film wilt zien, moet je deze zien. Jimmy Stewert levert een prachtig geestig optreden en Frank Morgan als Mr. Matuschek is fascinerend. Morgans verscheidenheid aan karakters is niet minder dan verbazingwekkend. William Tracy als Pepi is een geweldige komische noot en hij speelt in sommige films de belangrijkste zinnen en scènes. Felix Bressart levert een fantastische vertolking van Perovitch, een struikelende, stuntelige winkelbediende die zijn levensdoel is: het behagen van de mensen met wie hij werkt. Het is een eenvoudig verhaal over hoe hecht de band tussen collega's kan worden en hoe twee mensen die een grote vijandigheid jegens elkaar koesteren verliefd op elkaar worden, zij het onder ongewone omstandigheden.

text_en: This is a beautiful movie that is wonderfully acted by all players. It will make you laugh and it will make you cry. The very end of the movie gets me to mist up every time. If you want to see a great movie, this is it. Jimmy Stewert supplies a wonderfully witty performance and Frank Morgan as Mr. Matuschek is spellbinding. Morgan's diversity of character is nothing short of amazing. William Tracy as Pepi is terrific comic relief and delivers some of the movies most important lines and performances. Felix Bressart delivers a fantastic performance as Perovitch, a stumbling bumbling shop worker who's life's ambition is to please those he works with. It is a simple story of how close co-workers can become and how two people who have great animosity towards each other fall in love though unusual circumstances.


text:
James Stewart en Margaret Sullavan spelen collega's in een cadeauwinkel in Boedapest, die elkaar niet echt mogen, niet wetend dat ze in werkelijkheid lieve brievenvriendinnen zijn die elkaar nog niet hebben ontmoet.
Een heel charmante romantische komedie, heel innemend gespeeld door twee sympathieke sterren en een cast die graag wil helpen. Het verhaal is goed geschreven en de film heeft die romantische onschuld (ik weet niet goed hoe ik het moet uitleggen) die films tegenwoordig gewoon niet hebben. Dit kan duidelijk worden vergeleken met de recente You've Got Mail, en de originele film wint in alle opzichten.
Dit is een verplichte film voor elk kerstfeest, ik kan geen betere manier bedenken om een kerstgevoel op te roepen dan dit juweeltje.

text_en:
James Stewart and Margaret Sullavan play co-workers in a Budapest gift shop who don't really like each other, not knowing they're really sweetheart pen pals who have yet to meet.

A very charming romantic comedy, very engagingly played by it's two likable stars and a very eager-to-please supporting cast. The story is well written and the film has that romantic innocence (don't quite know how to explain it) that films today just don't have. This can obviously be compared to the recent You've Got Mail, and the original wins in every way.

This is mandatory viewing each Christmas, I can't think of a better way to jumpstart a Christmas feel than this little gem.


text: 'The Shop Around the Corner' is een van de grote films van regisseur Ernst Lubitsch. Naast de talenten van James Stewart en Margaret Sullavan is de film gevuld met een geweldige cast van topacteurs als Frank Morgan en Felix Bressart. Dat is het soort karakteracteurs dat Hollywood helaas niet meer in dienst heeft. Sterker nog, de film zelf is het soort film dat Hollywood niet meer maakt. (De makers van 'You've Got Mail' beweren dat hun film een remake is, maar dat is gewoon een hoop opgeblazen zelfkritiek.) Hoe dan ook, als je van romantische komedies uit de jaren veertig houdt, zul je merken dat 'The Shop Around the Corner' niets minder dan fantastisch is. Net zo goed met herhalingen. Geniet ervan!

text_en: "The Shop Around the Corner" is one of the great films from director Ernst Lubitsch. In addition to the talents of James Stewart and Margaret Sullavan, it's filled with a terrific cast of top character actors such as Frank Morgan and Felix Bressart .They're the type of character actors that Hollywood sadly no longer employs. In fact, the film itself is the kind of movie that Hollywood doesn't make anymore. (The makers of "You've Got Mail" claim their film to be a remake, but that's just nothing but a lot of inflated self praise.) Anyway, if you have an affection for romantic comedies of the 1940's, you'll find "The Shop Around the Corner" to be nothing short of wonderful. Just as good with repeat viewings. Enjoy!