text:
Stardust lijkt een fantasiefilm te zijn met een voorspelbaar einde en een gemiddeld verloop, maar dat is het zeker niet. Toen ik de film zag, wist ik dat het een van mijn favoriete films zou worden. En ik had gelijk.
Stardust is meer een sprookje dan een avonturenfilm. Het heeft een magisch 'aura' van het begin tot het eind van de film. De verhaallijn is goed geschreven en houdt je op het puntje van je stoel. Net als elk verhaal heeft het iets van een moraal. Daarom weten we in ons hart dat de boze broers niet de troon zullen bestijgen, maar de onschuldige jongen die erin slaagt elke hindernis en moeilijkheid te overwinnen die hij op zijn reis tegenkomt. We weten ook dat de ware liefde Yvaine is en niet Victoria, het meisje van vlees en bloed dat oppervlakkig en manipulatief is.
Ik moet extra punten toekennen aan Claire Danes. Zij straalt letterlijk in deze film. Haar ogen hebben een schittering die helemaal bij haar karakter past. Bovendien hebben zij en Cox een chemie die de romantiek in de film nog opvallender maakt. De rest van de cast bestaat uit bekende acteurs en actrices, wat Stardust natuurlijk tot een interessante en 'hooggeklasseerde' film maakt.
Over het geheel genomen is de film FANTASTISCH, de locaties zijn magisch en de plot interessant. Ik was erg teleurgesteld dat de film niet meer prijzen won. Ik moet hier minstens 9/10-sterren voor geven.

text_en:
Although Stardust seems to be a fantasy film with predictable ending and average performances, it is certainly not. When i saw the movie, i knew it was going to be one of my favorite movies. And i was right.

Stardust is more of a fairytale than an adventure film. It has this magical 'aura' from the beginning to the very end of the movie. The storyline is well written , and it keeps you on the edge of your seat. Like every tale , it has some short of morality. Therefore we know in our hearts that the evil brothers won't take the throne but the innocent boy who manages to overcome every obstacle and difficulty he encounters during his journey. We also know that the true love is Yvaine and not Victoria , the material girl who is shallow and manipulative.

I have to give extra credits to Claire Danes. She literally shines in this movie. Her eyes have this sparkle that fit totally in her character. Moreover, she and Cox do have chemistry which makes the romance in the film even more notable. The rest of the cast are well known actors and actresses which of course make Stardust an interesting and ''high classed'' movie

Overall , the movie is FANTASTIC, the locations magical and the plot interesting.I was very disappointed that the film didn't get nominated for more awards. I have to give at least 9/10 stars for this.


text: Sterrenstof is een heel leuk, heel fantasievol en filmisch sprookje in één. Het verhaal gaat over een jongeman die buiten een fantasiewereld woont. Hij gaat naar binnen om een stukje van een gevallen ster op te halen en komt tot de ontdekking dat de ster leeft, jong en mooi is. Een koninkrijk waarvan de koning op het punt staat te sterven, heeft gezegd dat de koning een wedstrijd houdt met zijn zoons om te zien wie het eerst een robijn kan oprapen om koning te worden, terwijl een drietal heksen wil dat de ster in stukken wordt gesneden en gebruikt om hen jong te houden. Deze drie draden van het verhaal verweven zich op een ingewikkelde manier door het hele verhaal heen, met goed acteerwerk, oogverblindende special effects en ook nog wat solide sentiment en humor. Stardust is een leuke film en heeft een paar leuke optredens van mensen als Claire Danes als de ster (ik kon een hele tijd naar haar kijken) tot Michelle Pfeiffer (ik kon een nog veel langere tijd naar haar kijken, met al mijn magische krachten) en Robert Deniro die een mietje van een luchtpiraat tot in de perfectie speelt. Charlie Cox als Tristan is innemend en geloofwaardig en we krijgen een paar heel goede rollen van een groep kerels die de zoons uithangen om koning te worden en die voortdurend en consequent proberen elkaar om zeep te helpen. Mark Strong, Jason Flemyng en Ruppert Everett spelen hun rollen goed, zowel in het leven als in de dood (ik vond deze hele draad ook geweldig). Toole speelt de stervende moordenaar en kijkt uit naar de grappige Ricky Gervais, die me de hele film lang meer aan het lachen heeft gemaakt dan wat dan ook in zijn korte vijf minuten (mooie voeten). Maar de echte kracht van de film is de roman van Neil Gaiman en het script dat hij met zijn creatieve en vruchtbare geest heeft geschreven. Stardust creëert zijn eigen mythologie en zijn eigen wereld en het werkt.

text_en: Highly enjoyable, very imaginative, and filmic fairytale all rolled into one, Stardust tells the story of a young man living outside a fantasy world going inside it to retrieve a bit of a fallen star only to find the star is alive, young, and beautiful. A kingdom whose king is about to die has said king unleash a competition on his several sons to see who can retrieve a ruby first to be king whilst a trio of witches want the star to carve up and use to keep them young. These three plot threads weave intricately together throughout the entire picture blended with good acting, dazzling special effects, and some solid sentiment and humour as well. Stardust is a fun film and has some fun performances from the likes of Claire Danes as the star(I could gaze at her for quite some time) to Michelle Pfeiffer(I could gaze at her at full magical powers even longer) playing the horrible witch to Robert Deniro playing a nancy-boy air pirate to perfection. Charlie Cox as the lead Tristan is affable and credible and we get some very good work from a group of guys playing the sons out to be king who are constantly and consistently trying to kill off each other. Mark Strong, Jason Flemyng, and Ruppert Everett plays their roles well in both life and death(loved this whole thread as well). Peter O'Toole plays the dying killer daddy and watch for funny man Ricky Gervais who made me laugh more than anything in the entire film in his brief five minutes(nice feet). But the real power in the film is the novel by Neil Gaiman and the script made from his creative and fertile mind. Stardust creates its own mythology and its own world and it works.


text:
Toen ik deze film ging zien, was ik een beetje sceptisch, want fantasyfilms zijn niet altijd mijn ding. Vooral een romantische fantasie niet.
Ik had geen idee dat me een ritje door de cinematografische magie te wachten stond. Alles in de film, van de plot tot de dialogen en de effecten, was bijna perfect.
Claire Danes straalt als de ster die ze in deze film is. Van begin tot eind word je steeds verliefder op dit personage.
Michelle Pfeiffer is dreigend als een kwade heks die de ster voor eeuwige jeugd en schoonheid wil vangen. Als de film op weg is naar de climax, geeft Robert De Niro het publiek het meest komische gevoel.
Al met al was dit een film die me als filmliefhebber verraste en verrukte. Als je op zoek bent naar een leuke en leuke film die zowel voor kinderen als volwassenen leuk is, dan is Stardust de film voor jou.

text_en:
Going into seeing this movie I was a bit skeptical because fantasy movies are not always my cup of tea. Especially a romantic fantasy.

Little did I know that I was in for a ride through cinematic magic. Everything in the movie from plot to dialogue to effects was very near perfection.

Claire Danes shines like the star she is in this movie. From beginning to end you fall more and more in love with this character.

Michelle Pfeiffer is menacing as an evil witch bent on capturing the star for eternal youth and beauty.

Robert De Niro is a lovable character who gives the audience the greatest bit of comic relief as the movie is gaining momentum towards the climax.

Overall this was a movie that surprised and delighted me as a movie fan. If you are looking for a fun and enjoyable movie that will be fun for the kids and adults alike, Stardust is the way to go.


text:
Misschien vond ik deze film zo geweldig omdat ik me zo ellendig voelde en omdat het zo'n mooi sprookje is. Hoe dan ook, ik vond hem perfect. Geweldig, intelligent verhaal, prachtige effecten, uitstekend acteerwerk (vooral De Niro, die is geweldig). Deze film heeft me gelukkiger gemaakt dan ik in lange tijd ben geweest.
Het is een heel grappige en slimme film. De voortdurende grap over de geschiedenis van het koninkrijk, de wreedheden van de prinsen en de nasleep, de manier waarop de heks en tientallen slimme details me in de ban hielden, dat alles maakte hem zo goed. Dat maakt hem zo goed; hij is geweldig.' Het is een uitgebreide film vol speciale effecten met meer verhaal dan de meeste sprookjesfilms, maar er is een ongelooflijke aandacht voor kleine dingen.
Ik heb zin om gewoon door te gaan en het allemaal nog een keer te bekijken.

text_en:
Maybe I loved this movie so much in part because I've been feeling down in the dumps and it's such a lovely little fairytale. Whatever the reason, I thought it was pitch perfect. Great, intelligent story, beautiful effects, excellent acting (especially De Niro, who is awesome). This movie made me happier than I've been for a while.

It is a very funny and clever movie. The running joke of the kingdom's history of prince savagery and the aftermath, the way indulging in magic effects the witch and dozens of smart little touches all kept me enthralled. That's much of what makes it so good; it's an elaborate, special-effects-laden movie with more story than most fairytale movies, yet there is an incredible attention to small things.

I feel like just going ahead and watching it all over again.


text: Ik heb veel Saura-films gezien en vond het altijd verbazingwekkend hoe hij in zijn films muziek, dans, drama en geweldige cinema bij elkaar bracht. Ibéria laat een nog betere Saura zien, die te maken heeft met multimediaconcepten en een moderner concept van dans en muziek. Iets anders dat mijn aandacht trok, is het feit dat in deze film dansers en muzikanten, dans en muziek, even belangrijk zijn: de camera toont verschillende aspecten van de muziekinterpretatie, waarbij niet alleen technische kwesties maar ook de emotionele ervaring van het spelen aan de orde komen. De belangstelling van Saura voor de brug tussen klassieke en moderne muziek en dans is een van de redenen waarom deze film misschien wel de meest esthetisch opwindende van zijn andere werken is. Daarom kan ik het iedereen aanbevelen die van goede films, goede muziek, goede dans en goede kunst houdt.

text_en: I have seen a lot of Saura films and always found amazing the way he assembles music, dance, drama and great cinema in his movies. Ibéria shows an even better Saura, dealing with multimedia concepts and a more contemporary concept of dance and music. Another thing that called my attention is the fact that, in this movie, dancers and musicians, dance and music, are equally important: the camera shows various aspects of music interpretation, examining not only technical issues but also the emotional experience of playing. The interest of Saura on the bridge between classical and contemporary music and dance is one more ingredient in turning this movie maybe the most aesthetically exciting among his other works. That's why I recommend it strongly to those who love good cinema, good music, good dance, great art.


text:
Als Saura niet eerder zoiets had gedaan, zou Iberia een mijlpaal zijn geweest. Nu verdient het nog steeds een plaatsing als eerbetoon aan een groot regisseur en een groot filmconservator van de Spaanse cultuur, maar hij heeft veel van dit soort films gemaakt, en hoewel we de rijkdom die hij ons heeft gegeven kunnen toejuichen, moeten we favorieten en hoogtepunten uit vergelijkbare films kiezen, waaronder Blood Wedding (1981), Carmen (1983), El Amore Brujo (1986), Sevillanas (1992), Salomé (2002) en Tango (1998). Ik zou Saura's Flamenco uit 1995 als zijn meest unieke en krachtige culturele document kiezen, naast Iberia. Isaac Manuel Francisco Albéniz (1860-1909) bedacht een reeks interpretaties van de muziek van Isaac Manuel Francisco Albéniz, met name zijn 'Iberia'-suite voor piano. Isaac Albéniz heeft een grote bijdrage geleverd aan de expansie van de Spaanse muziekcultuur, met name de heropbouw ervan voor een niet-Spaans publiek. Hij verhuisde naar Frankrijk toen hij begin dertig was en werd beïnvloed door Franse componisten. Zijn 'Iberia'-suite is een fantasierijke synthese van Spaanse volksmuziek in de stijlen van Liszt, Dukas en d'Indy. Hij reisde rond om zijn composities ten gehore te brengen, een soort prachtige standaardisatie van Spaanse ritmes en melodieën, niet zo gehomogeniseerd als Ravels Bolero, maar wel in die richting bewegend. Natuurlijk hebben de Spanjaarden Albéniz weer in bezit genomen, en in Iberia herinterpreteren de dansers zijn composities in termen van meer etnische en regionale dansen en stijlen. Maar de bron is een getemde en verdunde vorm van de Spaanse muziek- en danscultuur, vergeleken met het echte Spaans van zuivere flamenco. Flamenco, afkomstig uit Andalusië, is een diepgeworteld amalgaam van gitane, Hispano-Arabische en joodse culturen. Iberia is gewoon het schiereiland dat Spanje, Portugal, Andorra en Gibraltar omvat; het concept zelf is meer verdund.
'Saura' Flamenco is een onstuitbaar intense etnische mix van muziek, zang, dans en die pauwenachtige, edele manier van pronken die de essentie is van de Spaanse stijl, de manier waarop een man en een vrouw zich gedragen met een trots die grenst aan arrogantie, elegantie en zwier <0xE2><0x80><0x93> zelfs stierengevechten en de bewegingen van de torero zitten er vol mee <0xE2><0x80><0x93> in een reeks elektrische reeksen zonder inleiding of slot; ze zijn er gewoon. Saura legde altijd de nadruk op de gekunsteldheid van zijn samenwerking met choreograaf Antonio Gades en andere kunstenaars. In zijn Flamenco van 1995 liet hij alle schijn van een verhaal varen en liet hij zangers, musici en dansers gewoon op en neer lopen over een groot geluidspodium met goede belichting en schermen, flatscreens en spiegels, opgesteld door Vittorio Storaro, een andere belangrijke medewerker van de Spaanse filmmaker. Het begin en het einde van de scènes in Flamenco zijn vaak ruw, maar sfeervol, alleen gemarkeerd door het gerommel en geruis van schuifelende voeten en een mengeling van stemmen. Soms wordt de film spannender als de voorstelling voorbij is en je de danser ziet bukken, zuchten of lachen; of als iemand onverwachts iets zegt. In Flamenco is het meer dan in welke andere muzikale film van Saura dan ook.' Het is de intense, bezielde interactie van zangers en dansers en ritmisch klappende toeschouwers, die impulsieve kreten slaken die het'verhaal' vormen en de magie creëren. Want Saura heeft echt magie gemaakt, en dat is misschien maar het beste als hij een conventioneel verhaal laat vallen.
Iberia heeft dezelfde stijl als sommige van Saura's zuiverste musicals: geen verhaal, geen dialogen, alleen korte titels om het soort lied of de regio aan te geven, te beginnen met een pianist die de muziek van Albeniz speelt en geleidelijk overgaand op een reeks danspassen en wat gezang. In flamencomuziek is het fundamentele element de stem zonder begeleiding, en die stem is de meest onmiskenbare en unieke bijdrage aan de wereldmuziek. Het heeft te maken met andere liederen in andere rassen, maar niets is te vergelijken met de rauwe, unieke, lelijke-mooie kreet die je uitdaagt om iets anders te doen dan er met de grootste aandacht naar te luisteren. Dan komen het klappen en het stampen met de voeten, en dan het dansen, gecombineerd met de andere elementen. Er is maar één flamencolied in Iberia. Als je van Saura's Flamenco houdt, wil je Iberia zien, maar je zult een beetje teleurgesteld zijn. De stijl is er; sommige van de grote stemmen en de dans en de muziek zijn er. Maar de bron en het concept van Iberia verdoemen het tot een mindere mate van macht en maken het tot een minder rijke, intense culturele ervaring.

text_en:
If Saura hadn't done anything like this before, Iberia would be a milestone. Now it still deserves inclusion to honor a great director and a great cinematic conservator of Spanish culture, but he has done a lot like this before, and though we can applaud the riches he has given us, we have to pick and choose favorites and high points among similar films which include Blood Wedding (1981), Carmen (1983), El Amore Brujo (1986), Sevillanas (1992), Salomé (2002) and Tango (1998). I would choose Saura's 1995 Flamenco as his most unique and potent cultural document, next to which Iberia pales.

Iberia is conceived as a series of interpretations of the music of Isaac Manuel Francisco Albéniz (1860-1909) and in particular his "Iberia" suite for piano. Isaac Albéniz was a great contributor to the externalization of Spanish musical culture -- its re-formatting for a non-Spanish audience. He moved to France in his early thirties and was influenced by French composers. His "Iberia" suite is an imaginative synthesis of Spanish folk music with the styles of Liszt, Dukas and d'Indy. He traveled around performing his compositions, which are a kind of beautiful standardization of Spanish rhythms and melodies, not as homogenized as Ravel's Bolero but moving in that direction. Naturally, the Spanish have repossessed Albéniz, and in Iberia, the performers reinterpret his compositions in terms of various more ethnic and regional dances and styles. But the source is a tamed and diluted form of Spanish musical and dance culture compared to the echt Spanishness of pure flamenco. Flamenco, coming out of the region of Andalusia, is a deeply felt amalgam of gitane, Hispano-Arabic, and Jewish cultures. Iberia simply is the peninsula comprising Spain, Portugal, Andorra and Gibraltar; the very concept is more diluted.

Saura's Flamenco is an unstoppably intense ethnic mix of music, singing, dancing and that peacock manner of noble preening that is the essence of Spanish style, the way a man and a woman carries himself or herself with pride verging on arrogance and elegance and panache -- even bullfights and the moves of the torero are full of it -- in a series of electric sequences without introduction or conclusion; they just are. Saura always emphasized the staginess of his collaborations with choreographer Antonio Gades and other artists. In his 1995 Flamenco he dropped any pretense of a story and simply has singers, musicians, and dancers move on and off a big sound stage with nice lighting and screens, flats, and mirrors arranged by cinematographer Vittorio Storaro, another of the Spanish filmmaker's important collaborators. The beginnings and endings of sequences in Flamenco are often rough, but atmospheric, marked only by the rumble and rustle of shuffling feet and a mixture of voices. Sometimes the film keeps feeding when a performance is over and you see the dancer bend over, sigh, or laugh; or somebody just unexpectedly says something. In Flamenco more than any of Saura's other musical films it's the rapt, intense interaction of singers and dancers and rhythmically clapping participant observers shouting impulsive olé's that is the "story" and creates the magic. Because Saura has truly made magic, and perhaps best so when he dropped any sort of conventional story.

Iberia is in a similar style to some of Saura's purest musical films: no narration, no dialogue, only brief titles to indicate the type of song or the region, beginning with a pianist playing Albeniz's music and gradually moving to a series of dance sequences and a little singing. In flamenco music, the fundamental element is the unaccompanied voice, and that voice is the most unmistakable and unique contribution to world music. It relates to other songs in other ethnicities, but nothing quite equals its raw raucous unique ugly-beautiful cry that defies you to do anything but listen to it with the closest attention. Then comes the clapping and the foot stomping, and then the dancing, combined with the other elements. There is only one flamenco song in Iberia. If you love Saura's Flamenco, you'll want to see Iberia, but you'll be a bit disappointed. The style is there; some of the great voices and dancing and music are there. But Iberia's source and conception doom it to a lesser degree of power and make it a less rich and intense cultural experience.


text:
Zaterdag 3 juni, 18.30 uur De Neptunus

Maandag 5 juni, 16.30 uur De Neptunus

Slechts weinig festiviteiten van etnische en culturele identiteit slagen zo goed als Carlos Saura's briljante interpretatie van het meesterwerk van Isaac Albeniz, de Iberia Suite. Bij het naderen van de honderdste verjaardag van het werk wist Saura een ongekende rijkdom aan talent van de Spaanse uitvoerende kunsten bijeen te brengen om dit onmiskenbare liefdeslied voor hun vaderland te creëren. De twaalf 'impressies' van de suite worden zonder enig verhaal in een grimmige omgeving gepresenteerd, waardoor de kracht van elke voorstelling voor Saura's camera tot uitbarsting kan komen. Het creatieve gebruik van grote flatscreens en spiegels, die door het hele stuk heen zijn gebruikt, in combinatie met schermen, schaduwen, vuur, regen en achterwaartse projectie zorgen voor schitterende dramatische effecten bij de gevarieerde selectie van liederen Foto's van Albeniz komen in het hele programma terug en verbinden de passie van de muziek met de grote schepper ervan. Saura omvat alle Spanjaarden op zijn podium, van de prachtige elegantie van bejaarde flamencodansers in traditionele kledij tot kinderen die vrolijk dansen met hun instructeurs.

text_en:
Saturday June 3, 6:30pm The Neptune

Monday June 5, 4:30pm The Neptune

Few celebrations of ethnic and cultural identity succeed as mightily as Carlos Saura's brilliant interpretation of Isaac Albeniz' masterpiece Iberia Suite. At the approach of its centennial, Saura drew together an unprecedented wealth of talent from the Spanish performing arts community to create this quintessential love song to their homeland. The twelve "impressions" of the suite are presented without narrative in stark surroundings, allowing the power of each performance to explode before Saura's camera. Creative use of large flats and mirrors, moved throughout the set, combined with screens, shadows, fire, rain and rear projection add glorious dramatic effects to the varied selections of song, dance and instrumental performance. Photographs of Albeniz reappear throughout the program, connecting the passion of the music to its great creator. Saura encompasses all Spaniards on his stage from the beautiful elegance of elderly flamenco dancers in traditional costume to children joyously dancing with their instructors.


text: De muziek van Albeniz doordrenkt deze film. Af en toe wordt er met originele instrumenten gespeeld (bijvoorbeeld piano, maar nooit een volledig orkest), maar vaak wordt er gewerkt met verschillende hedendaagse ensembles (bijvoorbeeld gitaar) en behandelingen (bijvoorbeeld jazzpiano). Slechts af en toe is de muziek het enige middelpunt van de film: het grootste deel van de tijd is de muziek gericht op verschillende dansen, vaak flamenco, maar niet altijd. Ik schat dat er 12-14 scènes zijn, die niet door een plot verbonden zijn. Niet alle scènes zullen voor een individuele kijker de hoogte bereiken. In mijn geval bereikte ongeveer de helft de top, hoewel alle andere op hun eigen manier heel mooi waren. De scènes die voor mij werkten, bezorgden me kippenvel van esthetische verrukking; de laatste scène maakte me zelfs huilerig van vreugde. En op een heel magische manier brengt het je diep in de Spaanse cultuur. Als je niet van ondertitels houdt, maak je geen zorgen. De film is vrijwel woordloos, hoewel elke scène de titel van een stuk van Albeniz bevat. Nu ik deze prachtige film zie, krijg ik het gevoel dat vrijwel geen van de films van Saura in de Verenigde Staten op dvd verkrijgbaar is. Ik denk hier met name aan zijn flamencoversie van 'Carmen', een spectaculair kunstwerk dat in Europa wel verkrijgbaar is, maar hier niet (de Europese dvd's zullen niet op Amerikaanse dvd-spelers worden afgespeeld). Dit is een schandaal.

text_en: The music of Albeniz pervades this film. Once and a while it is played with original instrumentation (e.g. piano, but never full orchestra), but often it is re-worked with various contemporary ensembles (e.g.guitar) and treatments (e.g. jazz piano). Only occasionally is the music the sole focus of the film: the vast majority of the time the music is set to various dances, often flamenco, but not always. I would guess that there are 1214 scenes, which are not united by a plot. Not all scenes will reach the heights for an individual viewer. In my case about half reached the pinnacle, though all the rest were in their own way very fine. Those that worked for me moved me to goose-flesh aesthetic delight; indeed, the final scene left me weepy with joy. And in some very magical way it brings you deep into Spanish culture. If you don't like subtitles, don't worry. The film is virtually wordless, though each scene carries a title of an Albeniz piece. Seeing this very beautiful film sharpens my complaint that virtually none of the films of Saura are available on DVD in the USA. I am thinking here particularly of his flamenco version of "Carmen," a spectacular work of art that is available in Europe but not here (European DVD's won't play on American DVD players). This is a scandal.


text: Ik heb nooit eerder flamenco gedanst, maar op de een of andere manier heb ik het gevoel dat deze film perfect was. De kleuren, hoe opzichtig de dansen waren, de zigeuners en de rivalen bij elkaar vormden een film die te snel leek te zijn afgelopen. Ik heb andere films van Carlos Saura gezien en ik ben het met hem eens dat deze film misschien wel zijn beste productie is. Ik heb het gevoel dat de beste eigenschappen van zijn vorige films bij elkaar zijn gebracht en op één lijn zijn gebracht om Iberia te maken. Ik waardeer het gebruik van spiegels om de activiteiten achter de camera's te onthullen. Terwijl ik naar deze film keek, had ik het gevoel dat ik in een klein restaurant in Madrid zat en op mijn gemak naar de dansers keek die boven een heerlijke fruitcocktail op een houten plank stonden te slaan. Voor mij past deze film als een handschoen. Ik weet niet hoe ik in de komende paar jaar in de Verenigde Staten aan een exemplaar van deze film kan komen. Ik beveel deze film aan iedereen aan die zich aangetrokken voelt tot de levensbehoeften van andere culturen. Ik kan gerust zeggen dat deze film zeker op mijn favorietenlijstje staat.

text_en: I have never danced flamenco before, but somehow I feel like this movie was perfect. The colors, how blatant the dances were, the gypsies, and the rivals all put together made a movie that seemed to have ended too soon. I have seen other Carlos Saura movies and I agree that this film may be his best production. I feel that the best characteristics of his past films were put together and aligned to make Iberia. I appreciate the use of mirrors in revealing the activity going on behind the cameras. While watching this movie I felt like I was sitting in a small restaurant in Madrid, comfortably watching the dancers bang on a wooden plank over a delicious fruit cocktail. For me, this movie fit like a glove. I don't know how I will be able to get a copy of this film in the US in the next few years. I recommend this movie to anyone who is attracted to the livelihood of other cultures. It is safe to say that this movie is certainly on my favorites list.


text: Ik was verbaasd over de lage waardering van de kijkers voor deze film. Ik zag hem op een avond laat op tv en hij viel in de smaak <0xE2><0x80><0x93> ik geloof zelfs dat het in 1989 was toen hij voor het eerst werd vertoond. Toch herinner ik me hem nog vrij goed, met een paar leuke wendingen en een interessante ambiance op een windmolenboerderij. Michael Pollard ziet er gepast verlopen uit voor zijn rol, die de onvervulde belofte van zijn vroege carrière zo'n beetje samenvat, en alle anderen spelen het vrij rechttoe rechtaan. Ik kan hem absoluut aanbevelen als huurfilm, hoewel sommige thema's, die in 1989 misschien een beetje scherp waren, nu tam lijken, wat jammer is, gezien die hedendaagse'scherpheid'. is vaak alleen maar gebruikt als een noodzakelijk marketingmiddel, zoiets als schreeuwen om op te vallen.

text_en: I was surprised at the low rating this film got from viewers. I saw it one late night on TV and it hit the spot - I actually think it was back in 1989 when it first appeared. Yet I remember it pretty well, with a nice twist or two, and an interesting ambiance on a windmill farm. Michael Pollard looks suitably seedy for his role which pretty much sums up the unfulfilled early promise of his career, and everyone else plays it pretty straight ahead. I definitely recommend it as a rental, although some of the themes, which might have seemed a bit edgy in 1989, now may seem tame, which is a shame, considering that contemporary "edginess" is often just used as a necessary marketing tool, sort of like clamoring just to get noticed.


text: Michael Bowen speelt een onschuldige jongeman die duizend kilometer gaat liften om zijn afwezige miljonairsvader (de enge Ray Wise) op een uitgestrekte, door een windmolen aangedreven ranch op te zoeken en uiteindelijk verstrikt te raken in het gevaarlijke web van zijn jonge, intrigerende en verleidelijke stiefmoeder uit de hel (de lekkere Clare Wren), waardoor het toch al niet al te best functionerende gezin in de problemen komt. Een geagiteerd, stijlvol en opwindend drama dat geen promotie kreeg en rechtstreeks naar VHS en kabeltelevisie werd gestuurd <0xE2><0x80><0x93> waar ik het voor het eerst zag. Het is prachtig geschreven, goed geacteerd en strak geregisseerd vanuit een script dat je ertoe brengt op je nagels te bijten. Ik kan niet geloven dat de recensenten die er een hekel aan hadden het ooit hebben gezien. Het is een onontdekte klassieker.

text_en: Michael Bowen plays an innocentish young man who hitchhikes a thousand miles to visit his absentee millionaire father (the creepy Ray Wise) at a sprawling, windmill-powered ranch and ends up tangled in the dangerous web of his young, scheming and seductive stepmother from hell (the yummy Clare Wren), thus causing trouble for the already dysfunctional family. An edgy, stylish and exciting drama that received no promotion and was sent straight to VHS and cable TV--where I first saw it. It is beautifully written, smartly acted, and tightly directed from a script that keeps you biting your nails. I cannot believe the reviewers who disliked it ever actually saw it. It is an undiscovered classic.


text:
Ik genoot met volle teugen van deze film, omdat het acteren oprecht was. Het scenario was eersteklas. James Arness is een geweldige acteur en dat liet hij hier zien. Brian Keith was te oud om Davy Crockett te spelen, en kan iemand anders dan Fess Parker echt Davy spelen?
Een andere grote acteur in deze rol was Raul Julia, die Santa Anna diepte gaf, een ijdele en complexe persoon die Mexico door roerige tijden heen leidde.
Hoewel sommigen misschien denken dat de film traag was, legde hij de strijd vast zoals die zich ontvouwde, een heleboel saaiheid, gevolgd door een paar uur afgrijselijke verschrikking. Wat me het meest opviel aan deze film was dat hij je deed nadenken over een zaak en dat sommige mensen bereid zijn te sterven voor datgene waarin ze geloven. In deze tijd, waarin niemand meer ergens voor staat, vond ik het verfrissend om te bedenken dat er een tijd was waarin mensen stierven voor de vrijheid, hoe je ook denkt over de politiek van die tijd.

text_en:
I thoroughly enjoyed this movie because there was a genuine sincerity in the acting. The writing was top-notch. James Arness is a great actor and he showed it here. Brian Keith was too old to be Davy Crockett, and can anyone really play Davy but Fess Parker?

Another great actor in this move was Raul Julia, who gave depth to Santa Anna, a vain and complex person who led Mexico through turbulent times.

While some may think the movie was slow-paced, it captured the battle as it unfolded, lots of tedium followed by a couple hours of horrific terror.

What impressed me most about this movie is that it made you think about a cause and how some people are willing to die for what they believe in. In this day and age when nobody stands for anything, I found it refreshing to think that there was a time when people died for freedom, no matter how you may feel about the politics of the time.


text: Hier is een leuk feitje, ik was de baby in de film, de baby in de wieg. :) Ik ben nu negentien jaar oud. Mijn ouders namen me mee om me te laten auditeren voor de rol, we woonden in die tijd in Texas. Ik denk dat ik er maar tachtig dollar voor heb gekregen, maar ik heb er niet zo lang in gespeeld. Mijn ouders zeiden dat ik huilde als ik blij moest zijn en dat ik blij zou zijn als ik moest huilen. Ik was helemaal in de war. Vreemd en grappig feitje, denk ik... en nee, ik ben geen kinderactrice. Ik woon in San Antonio en werk in een kas. Ik ben hier in Texas afgestudeerd, maar ik heb het grootste deel van mijn leven in Maryland gewoond. Maar deze Film is een geweldige film, goed concept. Ik heb hem in mijn korte 19-jarige leventje al een paar keer gezien.

text_en: heres a fun fact, I was the baby in the movie, the one in the crib. :) I am 19 years old now. my parents took me to try out for the part, we lived in Texas at the time.I think I only made like 80 bucks for it, but i wasn't in it very long. My parents said i would cry when i was supposed to be happy and would be happy when i was supposed to cry. I was all mixed up. Strange and funny fact i suppose.. and no I am not a child actress. I am livin' in San Antonio, workin' at a walgreens. I graduated here in Texas but I lived in Maryland most my life. This Movie is a great movie, though, good concept. I have seen it several times in my short 19 years.


text:
De beste film over de slag bij San Antonio, Texas in maart 1836, was John Waynes epos _The ALAMO_ uit 1960. In een eenmalige rol als regisseur en producer, die hem tijdelijk financieel in de problemen bracht, liet Wayne zien dat hij talent had voor het maken van films, buiten zijn icoonachtige acteertalent als personificatie van het Westen.
Ik heb een paar avonden geleden in een recensie iets over die film gezegd, en ik wees erop dat Wayne en James Edward Grant (de scenarist) een paar punten aanroerden die in eerdere films over de slag nauwelijks ter sprake waren gekomen. Ze brachten wel de kwestie van de slavernij ter sprake. Uiteindelijk bespraken ze ook de bijdrage van de plaatselijke Mexicaanse grondbezitter Juan Seguin als een belangrijke leider in de Onafhankelijkheidsoorlog, op de voet gevolgd door Crockett, Bowie, Travis, Austin en Houston.
Maar er was één zwakte (hoewel goed verborgen) in de film. Wayne werkte hard om hem goed te casten en dacht aan veel mensen voor de hoofdrollen. Maar hij gaf niet de juiste leiding aan de leider van de vijandelijke troepen, generaal Antonio de Santa Anna. De rol werd gespeeld door een onbekende acteur, Ruben Padilla (op dit bord zijn slechts drie credits vermeld). Padilla had geen gesproken dialogen (zelfs niet in het Spaans). En hoewel hij een van de laatste opnamen in de film maakt, wordt hij alleen maar getoond als een zwijgende tiran, terwijl hij toekijkt hoe de lichamen van de Amerikanen en hun bondgenoten worden verbrand.

Ondanks een aantal slechte keuzes in de casting van deze televisiefilm ( THE ALAMO: DRIE DAGEN NAAR CLORY), is het de beste film over de man die (van 1836 tot 1854) een vooraanstaand boeman was voor de Amerikaanse beleidsmakers. Raul Julia was een geweldige toneelspeler. Ik had het geluk hem aan het eind van de jaren tachtig te zien in een productie van ARMS AND THE MAN in Manhattan, als Sergius. Hij was nooit saai en acteerde meestal uitstekend.
Hier zien we het egocentrische monster op zijn ergst. Niets is acceptabel als het niet in overeenstemming is met de wensen of activiteiten van Santa Anna. Het kan zijn dat een ordonnans in het leger er niet in slaagt om snel genoeg iets mee te brengen waar hij om vraagt, of het kan zijn dat deze 'buitenlandse bandieten' (zoals hij de Amerikanen noemde) zo vermetel zijn om zich niet neer te leggen bij 'de Napoleon van het Westen'.
Santa Anna was tussen 1830 en 1855 vijf of zes keer president van Mexico. Hij beweerde dat hij voor het eerst betrokken was bij het omverwerpen van een president omdat die president niet voldeed aan de grondwet van het land, maar het was de macht die hem jaar na jaar op de been hield. Het is een trieste constatering dat hij in die twee decennia de leidende Mexicaanse historische figuur was. Geen enkele politieke of militaire figuur zou het ooit voor hem opnemen, totdat Benito Juarez dat tegen het eind van de jaren vijftig van de negentiende eeuw deed. Aanvankelijk beweerde hij grote liberale idealen te hebben, maar hij gaf ooit toe dat de inwoners van Mexico kinderen waren die eerst honderd jaar begeleiding nodig hadden voordat ze zichzelf konden regeren (en zo klinkt hij als Gilbert Roland in CRISIS, die het heeft over de mensen die hij tegen José Ferrer heeft helpen aanvoeren). Het verbazingwekkende aan hem was dat hij erin slaagde steeds weer terug te komen. Zijn beleid was een ramp. We weten dat hij Texas heeft aangevallen (om daar een opstand neer te slaan), maar hij heeft ook geprobeerd Guatamala uit te breiden (en waarschijnlijk zag hij zichzelf een groot deel van Midden-Amerika onder de duim houden). Hij won inderdaad bij de Alamo, maar ten koste van veel levens. Zijn afslachting van Col. Fannins mannen bij Goliad was onvergeeflijk (je zou kunnen pleiten voor de vernietiging van de verdedigers van de Alamo, die tot het laatste toe hadden gevochten, maar Fannin had zich overgegeven). Toen kwam de ramp van San Jacinto, waar zijn leger werd weggevaagd (hij nam niet de nodige voorzorgsmaatregelen om naar de Amerikaanse troepen uit te kijken). Hij werd gevangengenomen, vernederd en gedwongen een overgave van Texas te tekenen. Houston was vriendelijk voor hem: de troepen wilden hem opknopen.
Afgezien van het verlies van een been in een veldslag tegen de Fransen in 1838, slaagde hij erin in de meeste van zijn oorlogen niet gewond te raken. Hij verwierp de gedwongen overgave van Texas, maar kon die niet militair ongedaan maken. In plaats daarvan zou hij Mexico in de oorlog van 1846 <0xE2><0x80><0x93> 48 tegen de Amerikanen verslaan, wat tot de Mexicaanse Session leidde. De Verenigde Staten waren 'fatsoenlijk' genoeg om Mexico 15.000.000 dollar voor het zuidwesten te betalen, maar Mexico verloor de helft van zijn grondgebied. Hij zou in 1853 voor de laatste keer president zijn, op tijd om Franklin Pierces afschuwelijk slechte regering <0xE2><0x80><0x93> het is een glorieus moment <0xE2><0x80><0x93> een kans te geven <0xE2><0x80><0x93> Santa Anna verkocht de grens van Arizona en New Mexico (de 'Gadsden Purchase') aan de Verenigde Staten. Geen andere Mexicaanse president (zelfs Porfirio Diaz niet) heeft zijn land ooit zoveel gekost (Diaz verkocht wel uit aan buitenlandse zakenbelangen, maar hij heeft Mexico opgebouwd). Hij werd in 1855 verbannen en vestigde zich op Staten Island. Daar slaagde hij erin zijn creatiefste werk te doen: hij introduceerde chicle in de Verenigde Staten, en het werd kauwgom. Wat een prestatie!
Julia's Santa Anna is jonger dan de ervaren cynicus en intrigant die Amerika's beste landaankoopagent werd. Hij is niet van plan zich te verzetten tegen oppositie en hij krijgt onmiddellijk een woedeaanval. Meestal houdt zijn eerste adjudant, kol. Black (David Ogden Stiers, hier een in Engeland geboren officier) zijn mond <0xE2><0x80><0x93> hij wil niet voor een vuurpeloton staan, wat hij wel zou willen. Maar Stiers is in het geheim niet zo dol op zijn baas. Aan het eind, als ze alleen zijn met de pas weduwe geworden vrouwen van de dode verdedigers van Alamo, stelt Stiers voor dat ze de wereld vertellen hoe Santa Anna in werkelijkheid is.

text_en:
The best film on the battle of San Antonio, Texas in March 1836, was John Wayne's 1960 epic THE ALAMO. In a one shot job as director producer, that temporarily financially strapped him, Wayne demonstrated that he was talented in movie making outside of his icon-like acting ability personifying the West.

I have commented on that film in a review the other night, and I pointed out that Wayne and James Edward Grant (the screenwriter) tackled some points that were barely mentioned in earlier films about the battle. They did bring in the issue of slavery. They also finally discussed the contribution of local Mexican land owner Juan Seguin as an important leader in the War for Independence on par with Crockett, Bowie, Travis, Austin, and Houston.

But there was one weakness (though well hidden) in the film. Wayne worked hard to cast it properly, thinking of many people for lead roles in it. But, he did not properly handle the leader of the enemy forces, General Antonio De Santa Anna. The role was played by an obscure actor, Ruben Padilla (on this board, his thread shows only three credits listed). Padilla did not have any spoken dialog (even in Spanish). And while he does have one of the last shots in the film, he just is shown as a silent tyrant, observing the burning of the bodies of the Americans and their allies.

Despite several poor choices in the casting of this television movie (THE ALAMO: THIRTEEN DAYS TO CLORY), it is the best film in showing the man who was (from 1836 to 1854) a leading bogeyman to American policy makers. Raul Julia was a wonderful stage actor. I was fortunate to see him in a production (in the late 1980s) of ARMS AND THE MAN in Manhattan, as Sergius. He was never boring, and usually first rate in his acting.

Here we see the egotistical monster at his worst. Nothing is acceptable that does not fit Santa Anna's wishes or activities. It can be the failure of an orderly in the army to bring some item he requested fast enough, or it can be the temerity of these "foreign brigands" (as he saw the Americans) in not knuckling down to himself, "the Napoleon of the West".

Santa Anna was President of Mexico five or six times between 1830 and 1855. He claimed that he first got involved in overthrowing a President because that President did not live up to the country's constitution, but it was the power that kept him going year after year. It is a sad commentary that he was the leading Mexican historical figure in those two decades. No political figure or military figure would rise to override him until Benito Juarez did in the late 1850s. Initially he claimed great liberal ideals, but he once admitted that the people of Mexico were children who needed guidance for one hundred years before they could rule themselves (and thus he sounds like Gilbert Roland in CRISIS talking about the people he has helped lead against Jose Ferrer). The amazing thing about him was he managed to keep coming back. His policies were disasters. While we know about his attack on Texas (to put down a revolt there), he also tried to expand into Guatamala (and probably saw himself controlling much of Central America). He did win at the Alamo, but at great cost of lives. His massacre of Col. Fannin's men at Goliad was inexcusable (one might make a case for the destruction of the defenders of the Alamo who were fighting to the last, but Fannin had surrendered). Then came the disaster of San Jacinto, where his army was wiped out (he failed to take adequate precautions to watch for the American troops). He was captured, and humiliated, and forced to sign a surrender of Texas. Houston was kind to him: the troops wanted to string him up.

Except for losing a leg in a battle against the French in 1838, he managed not to get wounded in most of his wars. He repudiated the forced surrender of Texas, but could not militarily undue it. Instead, he would lead Mexico into defeat in the war of 1846 - 48 against the Americans, leading to the Mexican Session. The U.S. was "decent" enough to pay Mexico $15,000,000 for the Southwest, but Mexico lost half of it's territory. He would be President for the last time in 1853, in time to give Franklin Pierce's horrendously bad administration it's one moment of glory - Santa Anna sold the border of Arizona and New Mexico (the "Gadsden Purchase") to the U.S. No other Mexican President (not even Porfirio Diaz) ever cost his country so much (Diaz did sell out to foreign business interests, but he built up Mexico's economic muscles doing so). He was exiled in 1855, and settled in Staten Island. There he managed to do his most creative work: he introduced chicle to the U.S., and it became chewing gum. Some achievement!

Julia's Santa Anna is younger than the practiced cynic and schemer who became America's best land purchase agent. He is not going to stand for opposition and he jumps into furious tantrums at a moment's notice. Most of the time his chief aide, Col. Black (David Ogden Stiers, here a British born officer) holds his tongue - he does not wish to be in front of a firing squad as he could be. But Stiers is secretly less than enchanted by his boss. At the end, when alone with the newly widowed wives of the dead Alamo defenders, Stiers suggests that they tell the world what Santa Anna is really like. And they did!


text:
Dit maakt de tv-versie van de legendarische tribune tegen een hopeloze overmacht objectiever, realistischer dan eerdere, gefilmde versies van de gebeurtenissen, hoewel de ene film die daarna werd gemaakt misschien te ver ging in het vermenselijken van de figuren van Sam Houston, Bowie, Travis en Crockett.
De focus ligt hier op Jim Bowie, die met scherpe, cynische afstandelijkheid wordt gespeeld door James Arness, die op zijn vijfentachtigste nog steeds in leven schijnt te zijn. Toen hij vijfenzestig was, maakte hij na jaren van het scherm weg te zijn geweest een comeback om deze rol te spelen.

De in Panama geboren Raul Julia vermenselijkt Gen. Santa Ana zoals niemand sinds J. Carol Naish in 1954 dat heeft gedaan. De Mexicaanse dictator wordt echter afgeschilderd als een wellustige, verwaande windbuil <0xE2><0x80><0x93> nooit eerder of later zijn er opzichtiger uniformen te zien geweest. Hij krijgt uitstekend advies van de Europese officieren die hij in dienst heeft genomen, maar omdat hij overtuigd is van zijn eigen onfeilbaarheid, luistert hij er niet naar.
Alec Baldwin is de enige acteur wiens leeftijd past bij het personage dat hij speelt: kol. William Travis. Zijn rol is ernstig. Hij heeft bijna ontzag voor de oudere mannen die het bevel met hem delen.
De enige wanklank was Brian Keith als Crockett. Met een wasberenmuts op en met O'Ballivan in zijn armen strompelt hij rond alsof hij uit een andere film is binnengewandeld. Zonder enige overtuiging in de rol wordt het personage teruggebracht tot een paar toneelconventies. Het script onthult enkele historische feiten die in eerdere filmversies over het hoofd zijn gezien of weggemoffeld. We vernemen dat Jim Bowie, in de persoon van Santa Ana, tegen zijn eigen zwager vocht. De Mexicaanse soldaten presteerden slecht, deels omdat ze bewapend waren met geweren die waren overgebleven uit de Napoleontische oorlogen van een generatie eerder. 'Santa Ana houdt van een koopje,' legt Bowie droogjes uit. Het hele project om de voormalige Spaanse missiepost als fort te verdedigen was militair onverstandig <0xE2><0x80><0x93> een feit dat in de film The Alamo uit 2004 grondiger werd onderzocht.

text_en:
This made for television version of the legendary stand against hopeless odds is more objective, more realistic than earlier filmed versions of the events, though the one movie made after this went perhaps too far in humanizing the figures of Sam Houston, Bowie, Travis and Crockett.

The focus here is on Jim Bowie, played with sharp, cynical detachment by James Arness who is apparently still alive at age 85. Then 65, he made a comeback to acting after years away from the screen to do this part.

Puerto Rican-born Raul Julia humanizes Gen. Santa Ana as no one since J. Carol Naish back in '54 had done. However, the Mexican dictator is portrayed as a lecherous, vainglorious popinjay--gaudier uniforms have never been seen before or since. He receives excellent advice from the European officers he has hired but, convinced of his own infallibility, he does not heed it.

Alec Baldwin is the one actor whose age is appropriate to the character he plays: Col. William Travis. His portrayal is earnest. He is almost in awe of the older men who share command with him.

The one jarring note was Brian Keith as Crockett. In a coonskin cap and carrying Ol' Betsy, he stumbles about as if he had wandered in from another movie. With no conviction in the portrayal, the character is reduced to a few stage conventions.

The script reveals some historical facts overlooked or suppressed in earlier film versions. We learn that Jim Bowie was, in the person of Santa Ana, fighting his own brother-in-law. The Mexican soldiers performed poorly in part because they were armed with rifles left over from the Napoleonic Wars a generation earlier. "Santa Ana likes a bargain." Bowie wryly explains. The whole project of defending the former Spanish mission as a fort was militarily ill- advised--a fact explored in greater depth in the 2004 film "The Alamo".


text:
Toen John Wayne zijn Alamo-verhaal filmde, had hij een complete Alamo-set gebouwd in het stadje Brackettsville, Texas, dat daar nog steeds ligt en een toeristische trekpleister is. Zolang dat zo is, hebben we een set voor toekomstige Alamo-interpretaties voor het witte doek. Zo'n film met Dennis Quaid en Billy Bob Thornton is in deze eeuw gemaakt.
Maar ik zou zeggen dat The Alamo: Thirteen Days To Glory de beste Alamo-film is die ik ooit heb gezien. De film van John Wayne is goed als hij overdreven wordt, maar het is een film van John Wayne en het verhaal is opnieuw in elkaar gezet om de rol van John Wayne op het witte doek aan te vullen. Brian Keith speelt Davy Crockett en geeft een mooie interpretatie van de onstuimige pionier die hij was.
Het boek over The Alamo lijkt veel meer op het boek van professor Lon Tinkle dan op de film met Wayne en daar kan ik van getuigen. Tinkles boek wordt vermeld als de bron in beide films, maar Tinkle leefde nog toen de film met Wayne werd gemaakt en hij was niet blij met het resultaat.
Alec Baldwin had ongeveer de juiste leeftijd voor de jonge William Barrett Travis, de idealistische vrijheidsstrijder die toevallig ook de eigenaar van een slavenhouderij was. In die tijd zag niemand de ironische tegenstrijdigheid daarvan in. Het was Travis' hyperactieve seksdrift. Hij was de Casanova van het Zuidwesten, hij hield zelfs een wellustig dagboek bij van zijn libidineuze veroveringen.
Maar de man die altijd alle lof krijgt is Jim Bowie, die hier gespeeld wordt door James Arness. Hij was een held in de Alamo, dat is waar, maar zijn carrière vóór de Alamo was die van een schurk. Hij was een smokkelaar, een slavenhandelaar, een oplichter die overal in het land land verkocht waar hij een dubieuze titel op had. Maar zijn heldhaftige dood heeft hem zeker gered. Er is niets van dat alles te zien in Arness' vertolking, noch in die van anderen die ik van Bowie op het scherm heb gezien. En natuurlijk heeft hij het Bowie-mes ontworpen, volgens zijn specificaties. Die man had zo'n wapen nodig.
Maar het belangrijkste wat The Alamo: Thirteen Days To Glory te bieden heeft, is een volledig uitgemolken portret van Antonio De Lopez De Santa Anna, de president van Mexico, die persoonlijk opkomt om de opstand neer te slaan die is uitgebroken onder de Noord-Amerikanen die zich op uitnodiging van de Mexicanen in Texas hebben gevestigd. Jammer genoeg kwamen die Amerikanen met een paar van tevoren bedachte ideeën over vrijheid, die in elk geval niet zo ver naar het zuiden waren gekomen, in elk geval geen vrijheid voor blanken. Raul Julia speelt Santa Anna, die een nog controversiëler figuur in de Mexicaanse geschiedenis blijft. Hij was ook een echte schurk, maar hij was het beste Mexico dat ooit was geproduceerd, tot er een echte hervormer kwam, ene Benito Juarez.
Deze film was de afscheidsvoorstelling van Lorne Greene, die even verschijnt als generaal Sam Houston. Greene is niet helemaal mijn idee van Houston, hij was echt veel te oud voor die rol, Houston was begin veertig in 1836, hij was nog niet de patriarch van Texas. Maar binnen de grenzen die hem zijn opgelegd, doet Greene het prima.
Voor een romantische vertelling van het verhaal van The Alamo moet u beslist de versie van John Wayne zien, maar voor de historische inhoud kan ik deze film van harte aanbevelen.

text_en:
When John Wayne filmed his Alamo story he had built a complete Alamo set in the town of Brackettsville, Texas which is still there and quite the tourist attraction. As long as that stands, we will have a set for future Alamo interpretations for the screen. One such with Dennis Quaid and Billy Bob Thornton was done in this century.

But I would say The Alamo: Thirteen Days To Glory is the best Alamo story filmed I've seen. John Wayne's film is a good one if over-hyped, but it's a John Wayne film with the story redone to fill parameters of screen character of John Wayne. Brian Keith plays Davy Crockett here and gives a fine interpretation of the rollicking frontier character he was.

It's a lot closer to Professor Lon Tinkle's book on The Alamo than the Wayne film was and having read the book years ago I can attest to that. Tinkle's book is listed as the source in both films, but Tinkle who was alive back then when the Wayne film was done and he was not pleased with the result.

Alec Baldwin was around the right age for young William Barrett Travis, the idealistic freedom fighter who incidentally was a slave owner. Back in the day no one saw the ironic contradiction in that. One thing that was not explored and hasn't been was Travis's hyperactive sex drive. He was the Casanova of the Southwest, he even kept a salacious diary of his libidinal conquests.

But the man who always gets the whitewash is Jim Bowie, played here by James Arness. He was a hero at the Alamo to be sure, but his career before the Alamo was that of a scoundrel. He was a smuggler, a slave trader, an all around con man selling land he had questionable title to. But his heroic death certainly redeemed him. No hint of that is in Arness's portrayal nor any others I've seen of Bowie on the screen. And of course he did design the Bowie knife, done to his specifications. That man needed such a weapon.

However the main asset that The Alamo: Thirteen Days To Glory has is a full blown portrayal of Antonio De Lopez De Santa Anna, the president of Mexico who comes up personally to put down the rebellion stirred up by the North Americans who've come to settle in Texas at Mexican invitation. Unfortunately those Americans came with some pre-conceived notions about liberty that just hadn't made it that far south, at least liberty for white people. Raul Julia plays Santa Anna who remains an even more controversial figure in Mexican history. He was also quite the scoundrel, but he was the best Mexico produced until a genuine reformer named Benito Juarez came along.

This film was the farewell performance of Lorne Greene who appears briefly as General Sam Houston. Greene's not quite my conception of Houston, he really was way too old for the part, Houston was in his early forties in 1836, he was not yet the patriarch of Texas. But within the limits imposed on him, Greene does a fine job.

For a romantic telling of The Alamo tale by all means see John Wayne's version, but for historical content I recommend this film highly.


text:
13 dagen naar Glory vertelt het traditionele verhaal met sympathie voor het Mexicaanse standpunt. Het grootste probleem in deze film was dat hoewel de cowboyacteur James Arness de rol van Jim Bowie overtuigend speelde, de rest van de filmsterren Brian Keith (Davy Crocket) en Lorne Greene (Sam Houston) te oud was.
Raul Julia speelde met gratie en waardigheid generaal Antonio Lopez de Santa Anna, die de strijd uiteindelijk toch heeft gewonnen. De scène waarin hij zijn officieren een uitbrander geeft omdat ze niet op wacht staan en een sortee voorkomen, is er een die de scriptschrijvers niet begrepen. Als je niet op wacht staat, ben je een grote nalatigheid in het leger. Santa Anna had het voorrecht om boos te zijn. Raul Julia bracht het slechte handschrift van de vrouw prachtig tot uiting.
Kathleen York was een indrukwekkende Susannah Dickinson, een vrouw die het verdient om herinnerd te worden om haar moed. Maar Kathleen York had er misschien aan herinnerd kunnen worden dat Dickinsons die uit Pennsylvania kwamen waarschijnlijk niet erg Zuid-Amerikaans klonken.

text_en:
13 days to Glory tells the traditional tale with sympathy toward the Mexican viewpoint. The major problem in this movie was that while cowboy actor James Arness played the part of Jim Bowie persuasively, the rest of the name actors in the cast Brian Keith (Davy Crocket) and Lorne Greene (Sam Houston) were too old.

Raul Julia played General Antonio Lopez de Santa Anna with grace and dignity owed to the professional soldier who after all won the battle. The scene where he upbraids his officers for failing to mount a guard and prevent a sortee is one the scriptwriters did not understand. Failing to keep watch is a major remiss in the military. Santa Anna was within his prerogatives to be angry. Raul Julia magnificently carried poor writing through the scene.

Kathleen York was an impressive Susannah Dickinson, a woman who deserves to be remembered for her courage. However, Kathleen York might have been reminded that as Dickinsons hailed from Pennsylvania they probable dis not sound very Southron.


text: Dit spelprogramma duurde maar één seizoen, maar het was interessant voor het publiek omdat het visueel talent en een vaste hand vereiste. Eén verkeerde beweging kon de deelnemer diskwalificeren, ook al was het duidelijk dat de deelnemer het juiste antwoord wist. Het was altijd opwindend als de deelnemer begon te tekenen en zich afvroeg of hij de tekening zou afmaken of eruit zou worden geknikkerd, waardoor de andere deelnemer de wedstrijd gemakkelijk kon winnen. Het was een luchthartig programma, maar het was duidelijk dat de deelnemers zich vaak schaamden voor een domme fout die ze onbedoeld hadden gemaakt. Het programma werd zelden langer dan één seizoen uitgezonden. Alleen een door de wol geverfde spelshow-verslaafde zal zich dit programma herinneren, omdat het nogal impopulair bleek te zijn, hoewel spelprogramma's na de schandalen van de spelprogramma's uit de jaren vijftig een grote comeback maakten op het tv-scherm. Maar het was een uniek concept voor een spelprogramma, en een dat tot op heden nooit meer is vertoond.

text_en: This game show lasted just one season, but was intriguing to audiences because it required visual aptitude and a steady hand. One false move would disqualify the contestant from winning the prize, even though it was clear the contestant knew the correct answer. It was always exciting as the contestant began drawing, wondering if they would complete the drawing or be buzzed out; allowing the other contestant to easily win the contest. It was a light-hearted show, but it was clear that the contestants were often times embarrassed from a silly mistake made unintentionally. Rarely seen, the game show did not survive past one single season. Only a seasoned game show addict will remember this show, as it proved to be quite unpopular, even though game shows were making a big return to the TV screen after the scandals of the 1950's game shows. But it was a unique concept for a game show, and one that has as yet never been seen again.


text: In Arlington Heights hadden we (in 1961) op geen van de lagere scholen een kantine, dus fietste ik van school naar huis om te lunchen en keek ik altijd naar dit spelletje. Oké, ik was elf, maar ik vond het geweldig! Ik tekende verborgen plaatjes op mijn schoolbord en keek of mijn familie of vrienden ze konden vinden. Ik herinner me ook dat ik prachtige auto's (Pontiac of Oldsmobile) won als de deelnemer het laatste verborgen plaatjesspel won. Ik had zelfs de thuisversie!<br />Ik vraag me af waarom dit spelletje zo kort duurde. Ik genoot van de muziek en de verborgen plaatjes <0xE2><0x80><0x93> het enige wat ik ooit kreeg was de citroen die verstopt zat in een brug over een beekje in de tuin. Werkelijk goede herinneringen hebben te maken met Camouflage.

text_en:
In Arlington Heights, IL we never had a cafeteria in any of the elementary schools (1961) so I rode my bike home from school for lunch and always watched this game. True, I was 11, but I thought it was the greatest thing on! I'd draw hidden pictures on my blackboard and see if my family or friends could find it. I also remember winning wonderful cars (Pontiac or Oldsmobile) if the contestant got the final hidden picture game. I even had the home version!

I wonder why this game lasted so briefly. I enjoyed the music and the hidden pictures - the only one I could ever get was the lemon hidden as part of a bridge over a garden stream.

Really good memories are connected with Camouflage.


text: Er treedt een verbluffend besef op wanneer zich een of ander fenomeen voordoet! Het kan van alles zijn: rotjes die afgaan, getuige zijn van een beroving, een orkaan die achteloos alles wat op zijn pad komt verwoest, of, wat dat betreft, elke andere spectaculaire gebeurtenis! In het geval van de familie Maclean was de reveille echter niet ingewikkelder dan hun dagelijks leven. In het begin van de twintigste eeuw was Montana een ruige, ruige omgeving... De familie Maclean bestond uit vier mensen, de vader, een dominee, die ideologisch gedreven was om zijn gezin behoorlijk groot te brengen. Zijn vrouw was God vrezend en plichtsgetrouw. De twee jongens waren, nou ja... JONGENS!... Wat kun je anders zeggen?... Brad Pitt speelde in deze film voordat hij in werkelijkheid DE!! Brad Pitt, en zijn acteerprestaties in deze film waren op zijn zachtst gezegd opmerkelijk!!! Zijn broer, Norman, was het cerebrale type, hij werd geraakt door emoties die echt waren, en gemotiveerd door een reeks waarden waar Missoula, Montana mee instemde!! Paul (Brad Pitt) was een buitenbeentje, en leefde op het randje... Je zou denken dat Montana in de jaren twintig van de twintigste eeuw dat niet had, maar op de een of andere manier waren gokken, drinken en gewelddadige confrontaties net zo'n deel van Paul als zijn vlieghengel!! Vliegvissen!! Heb ik dat gezegd? Ouderlijk gezien was dat de kern van het thema van deze film!! De ontspanning van het vliegvissen diende als de hechte band die de verwante geesten van de gebroeders Maclean en, in mindere mate, van de vader bijeenhield! Ik zou het acteerwerk in deze film als ongelooflijk geloofwaardig willen omschrijven, en de filmopnamen waren meer dan sensationeel. Laat ik het zo zeggen: iedereen die deze film ziet, zal in Montana willen wonen. Adembenemende filmopnamen van blauwer dan blauwe bergen en beekjes legden de jeugd en levendigheid vast die de gebroeders Maclean hun leven lang hadden gehad... In een film zie je zelden dat gevoelens onmiddellijk een hardnekkige vasthoudendheid oproepen om te bereiken wat iemand wil bereiken. De gebroeders Maclean leefden hun leven ten volle, en de vader wist dat dit de enige manier zou zijn waarop zij tweeën mannen konden worden!!... Robert Redford regisseert deze film en vertelt het verhaal van de Macleans vanuit het perspectief van de oudere broer, Norman... Norman krijgt op zijn zesentwintigste een baan aangeboden aan de universiteit van Chicago, en trouwt met de vrouw op wie hij altijd verliefd zal blijven... Deze film wijst er ook op dat de jongere broer, Paul, een eigen prestatie heeft geleverd door de belichaming te zijn van een opmerkelijke vliegvisser! De slonzige kant van het leven overheerst in het bestaan van de jongere broer, en oefent een verraderlijke vorm van consternatie uit op de familie Maclean! Zoals de meeste menselijke tekortkomingen, maakte de familie Maclean de turbulente wateren licht (letterlijk) en schiep aldus eenheid als familie door de noodzakelijke oogkleppen op te zetten!<br />Het einde van de film 'River Runs Through It' geeft een beeld van het leven door de ogen van de oudere broer. Voor Norman Maclean is stoïcisme een vereiste om in zijn hoge leeftijd vol te houden! Zo'n lot is grotendeels te wijten aan het feit dat zijn leven weerspiegeld wordt in zijn verlangen naar mensen die overleden zijn! De dierbare herinneringen aan zijn broer, zijn vrouw, zijn moeder en zijn vader moeten nu filosofisch worden bekeken! Voor Norman is zijn leven veroordeeld tot koppige feiten die zijn dubieuze kijk op het leven en zijn hachelijke vastberadenheid hebben bepaald! Iets simpels als de uitspraak 'Dit was jouw leven, en zo heb je het geleefd' is een sombere herinnering aan de vreugde, het verdriet, de spijt en de liefde die hij heeft gegeven, en die hij ook heeft ontvangen!! Beter gezegd, zijn vader heeft in de laatste preek die hij hem heeft horen houden gezegd: 'We kunnen iemand volledig liefhebben zonder hem volledig te begrijpen.' Of je het nu eens bent met wat er in je leven is gebeurd of niet, het is toch gebeurd! Norman Maclean moet het feit onder ogen zien dat zijn leven is versplinterd door misverstanden! s pittoreske rivieren dienen als een boosaardige en onsamenhangende afsluiting van zijn jaren op aarde! Het lijdt geen twijfel dat de zeer productieve uitspraak van 'wat ingewikkeld lijkt, is in werkelijkheid heel eenvoudig' in deze film een zeer bittere boodschap verkondigt... Meer eenvoudig gesteld... De mensen en plaatsen die belangrijk waren in Normans leven, zijn nu slechts een bitterzoete herinnering... slechts een pijnlijk intellectuele overpeinzing van gebeurtenissen die worden verergerd door de spookachtige wateren van Montana's prachtige rivieren en beken... Waarop, voor de hele familie Maclean, 'alle dingen in elkaar overgaan en er een rivier doorheen stroomt'.

text_en:
A stunning realization occurs when some sort of phenomenon takes place!! Be it, firecrackers going off, witnessing a robbery, a hurricane nonchalantly devastating everything in it's path, or, for that matter, any other spectacular occurrence !! In the case of the Maclean Family, however, reveille was something which was no more complex than their day to day lives..Montana in the early twentieth century was an environment which was rough and tumble...The Maclean family was comprised of four people, the father, a minister, who was ideologically driven to raise his family properly. His wife was God fearing, and dutiful. The two boys were, well...BOYS!!.. What else can you say?...Brad Pitt starred in this film before he was really THE!! Brad Pitt, and his acting performance in this film was, to say the least, remarkable!!!.. His brother, Norman, was the cerebral type, he was touched by emotions that were genuine, and motivated by a set of values that Missoula, Montana concurred with!! Paul (Brad Pitt) was a misfit from the offset, and lived on the edge...You would think that Montana in the 1920's had no such thing, yet somehow, gambling, drinking, and violent confrontations, were as much a part of Paul, as was his fly fishing rod!! Fly fishing!! Did I say that? Parenthetically, this was the core of this movie's theme!! The recreation of fly fishing served as the cohesive bond which homogenized the kindred spirits of the Maclean brothers, and to a lesser degree, the father!! I would describe the acting in this film as incredibly believable, and the cinematography went beyond sensational.. Put it this way, anyone who sees this film will want to live in Montana.. Breathtaking filmography of bluer than blue mountains and streams captured the youth and effervescence that the Maclean brothers had for life...Seldom in a film do you witness whereby feelings immediately invoke a dogged tenacity to accomplish whatever it may be that someone wishes to accomplish..The Maclean brothers lived life to the fullest, and for better or worse, the father knew that this was going to be the only way the two of them could become men!!...Robert Redford directs this film, and tells the story of the Maclean's through the perspective of the older brother, Norman...Norman gets offered a position at the University of Chicago at age 26, and marries the woman he will always be in love with...What this film also points out, is that the younger brother, Paul, has attained an accomplishment of his own by being the epitome of a remarkable fly fisherman!! The seedier side of life prevails in the younger brother's existence, and exerts an insidious form of consternation for the Maclean family!! As most human shortcomings go, the Maclean family made light of turbulent waters, (literally) and thus, established unity as a family, by putting necessary blinders on!!!

The end of the movie "River Runs Through It" presents an epigram of life through the eyes of the older brother.. For Norman Maclean, stoicism is a prerequisite to perseverance in his emeritus years!! Such a fate is largely due to the fact that reflecting on his life is tantamount to yearning for people who have passed away! The fond memories of his brother, his wife, his mother, and his father, must now be viewed philosophically!! For Norman, his life has been relegated to stubborn facts that have determined his dubious outlook, and precarious resolve! Something as simple as the statement "This was your life, and that is how you lived it" is a somber recollection of the joy, the sorrow, the regrets, and the love, he gave, as well as was the recipient of!! Best put in the last sermon he heard his father give, his father said "We can completely love someone without completely understanding them".. Whether you agree with what has happened in your life or not, it happened nonetheless! Norman Maclean must come to grips with the fact that his life has been fragmented by misunderstandings! Norman Maclean has become a decrepit octogenarian who is polarized by virtual conclusions to his life!! The murky waters of Montana's picturesque rivers serve as a vicious and desultory finalization to his years on earth!! Without question, the very prolific statement of "what seems complicated is really very simple" purveys a very acrimonious message in this movie...More simply put...The people and places which were important in Norman's life, are now only a bittersweet memory....merely a painfully intellectual rumination of events which are aggravated by the haunted waters of Montana's beautiful streams and rivers...To which, for the entire Maclean family, "all things merge into one and a river runs through it"


text:
Ik heb het korte verhaal van Norman Maclean gelezen, en de film deed het werk van Norman Maclean eer aan. Mijn man heeft de neiging het af en toe te herlezen, en ik heb het zelf ook gelezen, en scènes uit de film komen steeds weer bij me op. We hebben video's van veel Redford-films en we hebben 'A River runs through it' vele malen gezien. Redford maakt deel uit van de 'famdamily', want hij is altijd in de buurt. We worden nooit moe van Redfords kijk op de geschriften van Norman Maclean en de schoonheid van Montana. Het script doet me erg denken aan mijn eigen opvoeding, aangezien mijn vader dezelfde roeping had als de vader van meneer Maclean. Volgens 'A River Runs Through It', 'Methodisten zijn baptisten die kunnen lezen' Een zin die overigens niet in het korte verhaal voorkomt, maar ik vind het een grappige zin! Mijn man en ik zijn belezen baptisten!
Ik heb een filmcriticus horen zeggen dat het tempo van deze film te langzaam is. Daar ben ik het niet mee eens. Als je op zoek bent naar innerlijke vrede, is dit het soort film dat je de schoonheid van de natuur laat bezien in het drie-vierde ritme van de metronoom. De fotografie is voortreffelijk! Het acteerwerk is geweldig. Ik hou van de scène waarin Norman en Paul als jongens met elkaar praten en zich afvragen of je een vlieger of een bokser zou kunnen zijn! En als volwassene is de door Brad Pitt gespeelde Paul de 'perfecte vent'. De scène waarin Paul weigert havermout te eten en het hele gezin een eeuwigheid moet wachten om te bidden! Uiteindelijk knielen ze na uren allemaal rond de tafel om te zeggen: 'Grace!' en vertrekken ze allemaal. Maar de havermout bleef op het bord! Die scène waarin de twee tortelduifjes met hun tatoeages op hun achterste zitten! Dat is grappig! De verbranding! De rit terug naar huis waar Jessie Burns (Emily Lloyd) besluit via de trein te gaan! Prachtige dialoog als Norman Jessie ten huwelijk vraagt omdat hij wil dat ze met hem meegaat naar Chicago!
Redford zelf doet het voortreffelijk als verteller. Ik kon mezelf er niet van weerhouden Brad te vergelijken met de jonge Redford (Blootsvoets in het park). De genomineerde regisseur, Producer, Acteur, is een idealist die het verdient om geprezen te worden voor zijn vooruitgang, niet alleen in de bioscoop in de Verenigde Staten, maar over de hele wereld. Ik ben blij dat ik in negentienhonderd woon omdat ik het begin heb gezien van de zwart-wittelevisie, de films en alle technologie en special effects, om thuis video's te kunnen kijken en om in dezelfde eeuw als Redford te wonen omdat ik de kans heb gehad zijn werk te zien. Redford heeft geen special effects nodig om ons in dit meesterwerk de schoonheid van Montana te laten zien. Voor mij betekent de rivier die lijn die leven scheidt van dood, herinneringen en werkelijkheid. Redford toont de handen van de Schepper zo schitterend en er stroomt een rivier doorheen.

text_en:
I have read the short story by Norman Maclean, and the movie did justice to Norman Maclean's writing. My husband tends to reread it occasionally, and I myself have read it over and scenes of the movie keeps coming to mind. We have videos of many of Redford s movies and we have watched "A River runs through it" many times. Redford is part of the "famdamily" as he is always around. We never get tired of Redford's perception of Norman Maclean writings, and the beauty of Montana. The script reminds me very much of my own upbringing as my father had the same calling as Mr. Maclean's father. According to "A River Runs Through It," "Methodists are Baptists who can read," a line which by the way is not in the short story, but I think that is a funny line! My husband and I are well-read Baptists!

I have heard a movie critic state that the pace of this movie is too slow. I disagree. As one search for inner peace, this is the type of movie that will make you contemplate the beauty of nature in three/four rhythm of the metronome. The photography is outstanding! The acting is great. I love the scene where Norman and Paul as boys talked and wondered whether one could be a fly fisher or a boxer! Then as adult Paul played by Brad Pitt (Se7ven) is the "perfect guy" who needs help with his alcoholism but will not accept it. The same applies to Neal Burns, who uses worms as bait, he also needed help but would not accept the fact that he needed help. The scene where Paul refuses to eat oatmeal and the entire family has to wait an eternity to say grace! Finally after hours, they all kneel around the table to say: "Grace!" and they all leave. But the oatmeal stayed on the plate! That scene where the two love birds and their tattoos on their posteriors! That is funny! The sunburn! The drive back home where Jessie Burns (Emily Lloyd) decides to go via the train line! Beautiful dialogue when Norman proposes to Jessie because he wants her to come to Chicago with him!

Redford himself does a superb job as a narrator. I could not stop myself from comparing Brad to the young Redford (Barefoot in the Park). The nominated Director, Producer, Actor, is a visionary who deserves to be praised for his advancement not only in the cinema in the US but around the world. I am glad to live in nineteen hundred because I have seen the beginning of the black and white television, the movies and all the technology and special effects, to be able to watch videos at home and to live in the same century as Redford because I have had the chance to see his works. Redford needs no special effects to show us the beauty of Montana in this masterpiece. The river to me means that line that separates life from death, memories and realities. Redford shows the hands of the Creator so magnificently and a river runs through it.


text: Heb je _The Graduate_ gezien? Die werd bejubeld als de film van zijn generatie. Maar _A River Runs Through It_ is het verhaal van alle generaties. Lang voordat het personage van Dustin Hoffman verstrikt raakte in de valstrikken van de moderne voorstad, stonden Norman Maclean en zijn broer Paul onder de verpletterende druk van de volwassenheid terwijl ze hun plaats in de wereld probeerden te vinden. Maar hoe kon een plaats als Montana, in de tijd dat het Wilde Westen nog niet helemaal verdwenen was, een toonbeeld zijn voor de Amerikaanse familie? Wat heeft Maclean gebruikt dat zo diep ingrijpt in wie we allemaal zijn en wat we moeten doormaken om onszelf te vinden? Als de film begint, is Norman een oude man die aan het vliegvissen is bij een snelstromende rivier en probeert te begrijpen welke wending zijn eigen leven heeft genomen. De film is letterlijk een reis omhoog door zijn eigen bewustzijnsstroom, tegen de stroom van de tijd in, terug naar toen hij een jongen was. Hij en zijn jongere broer Paul waren de zoons van een presbyteriaanse dominee en een toegewijde moeder. De ouders passen goed in hun rol. Ma zorgt voor huis en haard. Pa doet het werk van de Heer. De jongens peinzen over wat ze zullen worden als ze groot zijn. Norm heeft het beperkt tot een bokser of een dominee, zoals zijn vader. De jongens groeien op en krijgen problemen met hun streken, ze vechten om te zien wie de sterkste is en doen de dingen die broers doen, terwijl ze de hele tijd naar de kerk gaan en deelnemen aan alle andere spirituele zaken, zoals vliegvissen. Ze leven in dezelfde periode van hun leven voordat ze naar de universiteit gaan. Maar als Norm terugkomt van zijn zes jaar op Dartmouth, zijn de zaken heel anders. Paul is de beste van de klas. Meestervliegvisser. Studeerde aan een universiteit in de buurt en is verslaggever bij een krant die elke agent kent en elke rechter. Norman heeft een verbazingwekkend goede opleiding genoten, maar hij heeft geen idee wat hij met zijn leven aan moet, zelfs niet als zijn vader hem het vuur na aan de schenen legt over wat hij van plan is te gaan doen. Je blijft achter met het gevoel dat God je in elk geval tot je levenswerk zal roepen, in elk geval tot paps. Maar je moet open blijven staan en bereid zijn om het te ontvangen <0xE2><0x80><0x93> je hele leven lang. Vader heeft zijn jongens altijd meegenomen om aan de oever van de rivier te gaan zitten om over Gods eeuwige woorden na te denken. Paul is echt perfect als hij op de rivier zit te vissen, maar hij voelt de aantrekkingskracht van het gokken en het zuipen, terwijl zijn familie niet weet hoe ze moet voorkomen dat hij op de plek terechtkomt waar hij naartoe lijkt te gaan. Ma, pa en broer lijken allemaal dezelfde stille wanhoop te voelen omdat ze niet weten wat ze zouden moeten doen en waarom ze niet kunnen helpen. Pauly wuift het allemaal weg met een grijns en zijn onweerstaanbare charme. Maar de jongste broer begint zijn greep te verliezen. Norman begint zijn leven weer op de rails te krijgen, vindt liefde en een baan, maar Paul blijft wegglijden. De familie die van hem houdt kijkt hulpeloos toe. Ma, pa en broer proberen op hun eigen manier te helpen, maar zonder veel succes. Hoe kan een gezin dat zo veel van elkaar houdt zo slecht toegerust zijn om dit aan te kunnen? Hoe kan iemand in Gods natuur zo listig en vol gratie zijn en toch op de een of andere manier ongeschikt of onwillig zijn om te passen in de samenleving die Gods volk voor zichzelf heeft geschapen? Dat zijn allemaal vragen waar Norman zijn hele leven over zal piekeren. De eeuwige woorden onder de gladde stenen van de rivier zullen hem altijd achtervolgen en toch hun geheimen bewaren. De film is prachtig om te zien. Dit is zeker Gods land, en de film heeft een Oscar gewonnen. De regisseur Robert Redford speelt met het verhaal uit het boek en plaagt het verhaal een beetje om het emotionele patroon te volgen dat hij presenteert, en het werkt goed. Maar ga ook terug en lees het boek ook. Je zult zien dat Norman nog diepere banden met zijn ouwe heer heeft aangeknoopt dan de film je kan laten zien - en je zult de plaatsen zien waar de woorden van de verteller zelf van de bladzijde opborrelen en zingen met de uitbundigheid van een rivier die er doorheen stroomt, het onbekende in.

text_en: Have you seen The Graduate? It was hailed as the movie of its generation. But A River Runs Through It is the story about all generations. Long before Dustin Hoffman's character got all wrapped up in the traps of modern suburbia, Norman Maclean and his brother Paul were facing the same crushing pressures of growing up as they tried to find their place in the world. But how could a place like post WW1 Montana be a showcase for the American family, at a time when the Wild West still was not completely gone? Just what has Maclean tapped into that strikes so deeply at who we all are and what we have to go through to find ourselves? As the movie opens, Norman is an old man, flyfishing beside a rushing river, trying to understand the course his own life has taken. The movie is literally a journey up through his own stream of consciousness, against time's current and back to when he was a boy. He and his younger brother Paul were the sons of a Presbyterian minister and devoted mother. The parents fit snugly into their roles. Mom takes care of house and home. Dad does the work of the Lord. The boys ponder what they will be when they grow up. Norm has it narrowed down to a boxer or a minister like his dad. Given the choice, little Paul would be the boxer, since he's told his first choice of pro flyfisherman doesn't even exist. The boys grow up and get into trouble with their pranks, fight to see who is tougher and do the things brothers do, all the while attending church and taking part in all other spiritual matters like flyfishing. They are at similar points in their lives before college. But when Norm returns from his six years at Dartmouth, things are very different. Paul is at the top of his game. Master flyfisherman. Grad of a nearby college and newspaper reporter who knows every cop on the beat and every judge on the bench. Norman is stunningly well educated for his day but has little idea what to do with his life, even as his father grills him about what he intends to do. You're left feeling that at least to Pops, God will call you to your life's work. But you have to stay open and ready to receive it -- all your life. Father has always taken his boys to reflect by the side of the river and contemplate God's eternal words. "Listen," their father urges. It's both Zen and Quakerly. Pretty radical for a stoic clergyman. But with all the beauty and contemplation, and even though the Macleans are truly a God-fearing, scripture-heeding household, how is it that Rev. Maclean's family is unraveling? Paul is true perfection as he fishes the river, but he's feeling the pull of gambling and boozing, while his family doesn't know how to keep him from winding up where he seems to be headed. Mom, Dad and Brother all seem to have the same quiet desperation of not knowing what they should be doing and why they can't seem to help. Pauly just waves it all off with a grin and his irresistible charm. But the junior brother is losing his grip. Norman starts getting his life on track, finding love and career, but Paul continues to slide. The family that loves him watches helplessly. Mother, Father, Brother flounder in their own ways trying to help, but none very effectively. How can a family that loves each other so much be so ill-equipped to handle this? How can someone be so artful and full of grace when out in God's nature, yet be somehow unfit or unwilling to fit into the constructs of society that God's peoples have made for themselves? These are all questions Norman will ponder his entire life. The eternal words beneath the smooth stones of the river forever haunt him, yet keep their secrets. The movie is beautiful to watch. This is certainly God's country, and filming it won an Oscar. Director Robert Redford plays with the story from the book and teases the narration a bit to follow the emotional pattern he's presenting, and it works well. But do go back and read the book, too. You'll see Norman made connections with his old man even deeper than the movie can suggest -- and you'll see the places where the storyteller's very words gurgle and sing right off the page with an exuberance of a river running through it, leading into the unknown.


text: Ik heb alle films gezien die door Robert Redford zijn geregisseerd en ik heb zijn liefde voor het Amerikaanse volk en het land zeer gewaardeerd. In A River Runs Through It toont Redford de lyrische romantiek en visuele pracht van de hoge Rocky Mountains van Montana, alsof hij een negentiende-eeuwse landschapsschilder van het soort van Thomas Moran of Albert Bierstadt is. Deze film bemint het visuele en het woord met tekst van de schrijver Norman Maclean, en verbluffend camerawerk van Phillippe Rousselot (Serpent's Kiss, Reigne Margot).<br />Redfords cast is perfect. MacLean, een man wiens scholing niet alleen uit de Bijbel maar ook uit vliegvissen bestaat, Brenda Blythen, de moeder, en zijn zoons, Craig Schaffer en Brad Pitt, vormen een gezin waarvan de interacties dezelfde problemen weerspiegelen die alle opgroeiende tienerzoons, en later complexe jongemannen, tegenkomen. Zowel Schaffer als Pitt zijn volkomen geloofwaardig als de broers die door hun liefde voor vliegvissen en elkaar voor altijd met elkaar verbonden zullen blijven. Het zijn de relaties tussen mannen, vader en zoons, broers en hun vrouwen aan de buitenwereld die A River Runs Through It een verhaallijn geven die in zoveel Hollywood-films van de afgelopen jaren ontbreekt. Maar wat deze verbanden zo bijzonder maakt, is de aandacht die Redford besteedt aan de taal die in de dialoog wordt gesproken. Dit is een geletterd schrift, prachtig om te horen en onvergetelijk als je het combineert met de verbijsterende rivieren en bergen van Montana. De woorden en de setting staan gelijk aan een opvoering door een cast die opklimt in hun materiaal. Het idee van vliegvissen mag dan een vreemd middel lijken om een verhaal te centreren, het is niet zo onwaarschijnlijk in Redfords regiehanden. Gezien het materiaal is Redfords ode aan een eenvoudiger tijd en leven de moeite waard om keer op keer te herbeleven.

text_en:
I have seen all the films directed by Robert Redford and appreciated his love of the American people and the land. In A River Runs Through It, Redford displays the lyric romanticism and visual splendor of the high Rocky Mountains of Montana as if he were a 19th century landscape painter of the ilk of Thomas Moran or Albert Bierstadt. This film makes love to the visual and the word with text by author Norman Maclean, and stunning camera work by Phillippe Rousselot (Serpent's Kiss, Reigne Margot).

Redford's cast is perfect. Tom Skerritt is the Rev. MacLean, a man whose methods of education include fly fishing as well as the Bible, Brenda Blythen, the mother, and his sons, Craig Schaffer and Brad Pitt create a family whose interactions reflect the same problems all encounter with growing teenage sons, and later, complex young men. Both Schaffer and Pitt are totally believable as the brothers whose love of fly fishing and each other will tie them together forever. It is the relationships between men, father and sons, brothers, and their women to the outside world that grounds A River Runs Through It to a vein of storytelling that is missing in so many of Hollywood films produced in recent years.

What makes these relationships special however, is the attention Redford gives to the language as spoken in dialogue. This is a literate script, beautiful to hear and unforgettable when coupled with the stunning Montana rivers and mountains. The words and setting are equal to performances by a cast that rises to their material. While the idea of fly fishing may seem an odd device to center a story, it is not so implausible in Redford's directorial hands. Given the material, Redford's ode to a simpler time and life is worth revisiting again and again.


text:
Een van de dingen aan de film die mijn hart verwarmden, was dat het vissen op droge vliegen een belangrijk onderdeel van de film vormde. Ik heb zo nu en dan mijn tijd doorgebracht met het vissen op droge vliegen, nadat ik mijn eigen vliegen had gestrikt, en wanneer we samen met mijn broer en mijn vader een dag op de een of andere rivier doorbrachten, probeerden we de altijd ongrijpbare Bruinbaars te verleiden om op te staan en de vlieg te pakken die hun was aangeboden.
Als we dit soort gelegenheden hadden, verdwenen alle verschillen tussen ons en smolten alle spanningen van de wereld weg om plaats te maken voor de glorie van in beslag genomen te worden door de activiteit en de omgeving van de plaats waar we ons bevonden. Dat was een van de verbazingwekkende dingen die ik in de film zag terwijl de dominee en zijn twee zoons, Norman en Pauly, het ritueel uitvoerden. Want er is iets ritualistisch aan vliegvissen, zoals er iets ritualistisch is aan zoveel andere bezigheden. Je kunt niet gewoon je vislijn uitgooien en er het beste van hopen. Je moet je aanpassen aan de plek waar je je bevindt, je moet het wateroppervlak aftasten om te kijken hoe het stroomt en waar je je vlieg het beste kunt plaatsen en, afhankelijk van je vaardigheid, kun je je vlieg er misschien wel zo lang laten landen dat een vis hem opmerkt en toeslaat. De 'kunst van het vliegvissen' was zo goed geregisseerd en vertegenwoordigd dat ze zelf als kunstenaars kunnen worden aangemerkt.
De titel van de film had niet toepasselijker kunnen zijn, want de rivier doorliep in feite het leven van vader en twee zoons. Deze film strekt zich echter verder uit dan de familie en de gemeenschap in Montana, aan de rivier de Blackfoot, waar de film zich afspeelt. Hij heeft het vermogen om je aan te trekken, je in te palmen, je vast te leggen, terwijl de geschiedenis van de familie, de gemeenschap en de periode wordt ontvouwd. Het Verhaal wordt niet alleen verteld door de familie, maar ook door het Leven.

text_en:
One of the things about the film that warmed my heart strings was that dry fly fishing was a major part of the scene. I have occasionally carried out my times of dry fly fishing, having tied my own flies, and being accompanied by my brother and my father we spend a day on one river or another seeking to tempt the ever elusive Brown Trout to rise and take the fly that has been offered to them.

When we had occasions like this any differences between us disappeared and any of the pressures of the world melted away to be replaced by the glory of being absorbed in the activity and the surroundings of the place we were in.

This was one of the amazing things that was portrayed to me in the film as the minister and his two sons, Norman and Pauly carried out the ritual. For there is something ritualistic about fly fishing as there is something ritualistic about so many pastimes. You can't just start casting your fishing line and hope for the best. You have to attune yourself to the place you are in, you have to scan the surface of the water considering how it is flowing and where the best point might be to place your fly and, depending on your skill level, you might even get your fly to land there long enough for a fish to take note of it and strike. The 'Art of Fly-fishing' was directed and represented so well that they themselves can be classified as artists.

The title for the film could not be more aptly chosen, for the river did in fact run through the life of father and two sons. This film however spreads itself broader than the family and community in Montana, by the the Blackfoot river, where the film is played out. It has the capacity to draw you in, to enthrall you, to capture you, as the history of the family, community and period is unfolded. The Story told is not just a family history, but a history of Life. What may be classified as a 'River of Life'


text:
De combinatie van het lezen van de Novella en het bekijken van deze film heeft mijn vrouw en mij tot nieuwe hoogten geïnspireerd. Onlangs zat ik te peinzen over een uitspraak van de kunstenaar Thomas Kinkade in een van zijn inspirerende boeken; Hij zegt: 'Jij en ik zijn niet geschapen om de stinkende lucht van het verkeer van vijf uur in te ademen. Evenmin denk ik dat God banale tv-programma's, mediahype, waardeloze aankopen en zielvervuiling in gedachten had toen hij het universum schiep...' Ik had 'Er stroomt een rivier door' al een paar jaar niet meer gezien, maar na het peinzen over Kinkades uitspraak werd ik door iets aangetrokken om de film met een spiritueel oog te bekijken. Ik heb de film gezien en zag een heel nieuwe wereld voor me, en het inspireerde me om het boek te lezen (een must). Ik ben altijd gefrustreerd geweest in Zuid-Californië, maar op de een of andere manier raakte ik verstrikt in de materialistische samenleving. De film plaatst de schepping van God in het juiste perspectief. Een combinatie van het verhaal van de Macleans en mijn verlangen om terug te gaan naar het noordwesten heeft me ertoe gebracht om naar Montana te verhuizen. Ik wil dat mijn toekomstige kinderen het landschap kunnen verkennen, met me gaan vliegvissen, paardrijden in niets anders dan open land en serene meren in de bergen. Een plek waar je je zelden zorgen hoeft te maken over misdaad. Ik kijk om me heen op SoCal en het enige wat ik zie zijn winkelcentra, ruwe, snauwende mensen in hun Mercedez Bens, kilometers vol auto's op verstopte snelwegen, bendes, rassenonlusten die op het punt van uitbarsten staan, en iedereen die sceptisch tegenover elkaars bedoelingen staat.
Hoe dan ook, de film is heel inspirerend, met briljante acteurs en een diepgravend verhaal over de kwetsbare banden van geliefden. Er zit veel diepzinnig denken in deze film. Het decor is de moeite waard om alleen te zien en helpt zelfs om de spanning te verlichten. Je moet deze film ontspannen maar vol inzichten over je eigen leven afmaken. Er is een meelevend, intelligent en spiritueel iemand voor nodig om de betekenis echt te begrijpen. De kunst van de film en hoe een regisseur zijn doelen bereikt door middel van dialogen, toon, licht, kleur, decor, camerahoeken/beweging, enz. Dan is deze film waarschijnlijk niet voor het publiek dat denkt dat 'The Fast and the Furious' de beste film is. Toegegeven, hij was onderhoudend maar oppervlakkig.
Het resultaat: deze film helpt je te beseffen dat het leven niet draait om hoeveel geld je hebt of wat voor dingen je verzamelt. Het gaat om je relaties met je familie en vrienden en de ervaringen die je met hen deelt.

text_en:
The combination of reading the Novella and viewing this film has inspired my wife and I to new levels. Recently I was pondering a statement made by the artist Thomas Kinkade in one of his inspirational books; He states: "You and I were not designed to breathe the fetid air of five o'clock traffic. Nor do I think God had banal television programs, media hype, worthless purchases, and soul pollution in mind when he created the universe..." I hadn't seen "A river runs through it" in a couple of years, but after pondering Kinkade's statement something drew me to watch the film with a spiritual eye. I watched it and saw a whole new world to the film and it inspired me to read the book (a must read). I have always been frustrated in Southern California but somehow got caught up in its materialistic society. The film really puts into perspective of how we should really experience God's creations. A combination of Macleans story and my desire to move back to the Northwest has driven me to move to Montana. I want my future kids to be able to rome the landscape, go fly-fishing with me, ride horses into nothing but open land and serene lakes set in the mountainside. A place where you seldom worry about crime. I look around SoCal and all I see is shopping malls, rude snarling people in their Mercedez Bens, miles of vehicles on congested freeways, gangs, racial turmoil on the verge of violent eruption, and everyone skeptical of each others intentions.

Anyway the movie is very inspiring with brilliant acting and a deep story about the fragile connections of loved ones. There is a lot of deep thinking in this film. The scenery is worth seeing alone and actually helps relieve tension. You should finish this film relaxed yet full of insights to your own life. It takes a compassionate, intelligent, and spiritual person to really grasp the meaning. If you don't understand the art of cinema and how a director achieves his goals through dialogue, tone, light, colour, scenery, camera angles/movement, etc. Then this film is probably not for the crowd that thinks "The Fast and the Furious" is the greatest film. Granted it was entertaining but shallow.

The bottom line: This film helps to realize that life is not about how much money you have or what things you posses. Rather it is about your relationships with family and friends and the experiences you share together. QUALITY NOT QAUNTITY


text:
Toen ik deze film voor de zoveelste keer zag, leek hij me oneindig veel beter dan de vorige keren dat ik hem heb gezien. De acteerprestaties zijn verbluffend goed. De personages zijn heel duidelijk getekend. Brad Pitt is gewoonweg fantastisch als de rebelse zoon. De andere acteurs en actrices zijn in elk opzicht even goed. Robert Redford creëert een prachtig tijdsbeeld uit de dagen van de clandestiene bioscopen in de jaren twintig. Het landschap van de bergen en rivieren van West-Montana is ongelooflijk mooi. Al met al is dit een van de mooiste films die in de jaren negentig zijn gemaakt.
Je moet deze film zien!

text_en:
Upon seeing this film once again it appeared infinitely superior to me this time than the previous times I have viewed it. The acting is stunningly wonderful. The characters are very clearly drawn. Brad Pitt is simply superb as the errant son who rebels. The other actors and actresses are equally fine in every respect. Robert Redford creates a wonderful period piece from the days of speakeasies of the 1920s. The scenery is incredibly beautiful of the mountains and streams of western Montana. All in all, this is one of the finest films made in the 1990s.

You must see this movie!