text: Het was een slecht idee om de klas dit in het Engels te laten zien. Films die serieus en educatief zijn, kunnen effect hebben, maar deze had blijkbaar geen enkel effect op de klas <0xE2><0x80><0x93> als de leraar wegging, begonnen de gesprekken snel <0xE2><0x80><0x93> en ik hoorde de woorden 'Shakespeare' of 'Tempest' helemaal niet. En als je ernaar kijkt, is het makkelijk te begrijpen waarom. Het acteerwerk is niets bijzonders <0xE2><0x80><0x93> iedereen lijkt zich te vervelen en leest gewoon zonder enige zorg van de bladzijde. Shakespeare gaf altijd de voorkeur aan expressieve dialogen boven actie en dood, maar ik kon gewoon geen woord verstaan van wat ze zeiden. De kostuums zijn...' Jammer, en dat geldt ook voor de special effects <0xE2><0x80><0x93> de klas was misschien niet dol op de film, maar ze vonden hem ook niet bepaald goed. Maar het is moeilijk om grapjes te maken over een film die geen enkele inspiratie of vreugde bevat. De scènes op het schip aan het begin van de film waren niet al te slecht <0xE2><0x80><0x93> hoewel de regen er een beetje onrealistisch uitzag, was al het andere goed en goed. Maar waar waren de afgehakte hoofden en exploderende masten? Waar was de dood? Het personage van Ariel zou veel serieuzer zijn genomen als hij kleren had gedragen, maar aangezien alles al was vertoond, was hij niet meer dan een excuus voor een grap. Deze film is op geen enkele manier aanlokkelijk voor beide seksen. De vrouwen en meisjes zullen geen enkele romantiek of komedie te zien krijgen, en er is een overvloed aan naakte mannen en een gebrek aan actie of dood, wat de meeste mannen en jongens zal afschrikken. De storm was niet slecht, maar dit voelde aan als iets wat de producers moesten maken, niet als iets wat ze wilden maken. En de algemene verveling en het gebrek aan inspiratie.

text_en: Letting the class watch this in English was a bad idea. Films that are serious and more educational can have an effect, but it appears this one didn't have any effect whatsoever on the class - whenever the teacher left, conversations quickly started - and I didn't hear the words "Shakespeare" or "Tempest" being used at all. And when you look at this, it is easy to see why. The acting is nothing special - everyone seems bored to bits, just reading from the page without a care in the world. Shakespeare always did prefer expository dialogue to action and death, but I just couldn't understand a word anyone was saying. The costumes aren't too bad and neither are the special effects - the class may not have loved the film, but they weren't exactly taking the p*ss either. But it is hard to joke at a film that is devoid of any sort of inspiration or joy. The scenes on the ship at the start of the film weren't too badly done - though the rain looked a bit unrealistic, everything else was done well and good. But where were the severed heads and exploding masts? Where was the death? Where was the inspiration? The character of Ariel would have been taken a lot more seriously had he been wearing clothes - but as all was on show, he was just another excuse for a joke. This film is not in any way appealing to either sex. The women and girls won't have any romance or comedy to enjoy, and there is an abundance of naked men and lack of action or death that will put most men and boys off. The Tempest wasn't badly done, but this felt like something the producers HAD to make, not something they wanted to make. And the general boredom and lack of inspiration show. 3/10


text:
SPOILERS (hoewel er in de eerste twee minuten van de film geen nieuwe te zien zijn)
<0x3E><0x3E> Robin Williams is eigenlijk best goed in deze rol van de vriendelijke, eenzame, emotioneel onvolgroeide loser Sy. Hij is een zeer menselijke, zelfs sympathieke psychopaat en verdwijnt echt in het personage <0xE2><0x80><0x93> geen geringe prestatie voor zo'n herkenbare artiest.
<0x3E><0x3E> Jammer dat de rest van de film zo'n verspilling is. De ondersteunende optredens (en de artiesten) zouden niet misstaan in een softpornofilm (het helpt ook niet dat alle personages behalve Sy van karton zijn). Soms lijkt de regisseur echt te proberen de spanning op te voeren: we weten vanaf het allereerste moment a) dat Sy volslagen geschift is, b) dat hij het overleeft en c) dat hij aan het eind door de politie wordt opgepakt. Dus het enige waar we nog over na moeten denken is het hoe en waarom, en de antwoorden die we hebben gekregen zijn niet zo interessant.
De plot is moeizaam en gekunsteld, en kent een paar onzinnige momenten (de echtgenoot geeft zijn vrouw bijvoorbeeld een standje omdat ze zo'n dure smaak heeft, ook al lijkt ze al haar vrije tijd in de plaatselijke discountwinkel door te brengen). Op ongeveer twee derde van de film doet Sy iets wat zo onherstelbaar stom is dat je je afvraagt hoeveel hij werkelijk geeft om zijn grootse plan om wraak te nemen. En de laatste clichématige verklaring van zijn psychose, zo uit de pornofilm, is een verschrikkelijke imitatie.
De dialogen zijn van het allerergste soort. Ze zijn niet overdreven geschreven, of onbeholpen, of ongelooflijk, of slecht op een andere manier die leuk genoemd zou kunnen worden, zelfs niet voor mensen die van slechte films houden. In plaats daarvan is elke zin zuiver, afschuwelijk functioneel <0xE2><0x80><0x93> het is alsof de regisseur een scenario aan een tekstschrijver van de krant geeft en zegt: 'Hé, ik heb hier een werkbaar script voor nodig <0xE2><0x80><0x93> over een uur.' Ik wilde het wel uitschreeuwen, eerlijk waar. 1.
Deze film lijkt een terugkeer naar de thrillers uit de jaren tachtig en negentig ('The Hand That Rocks the Cradle', bijvoorbeeld), en hoewel het zeker onaangenaam is, is het nooit echt eng. Sy's fetisjisme geeft je af en toe een ongemakkelijk gevoel, maar op zichzelf is dat niet genoeg om de film goed te laten werken. Uiteindelijk gaat deze film ten onder aan gebrek aan vakmanschap van alle betrokkenen, met uitzondering van Robin Williams.

text_en:
SPOILERS (ALTHOUGH NONE THAT AREN'T REVEALED IN THE FIRST TWO MINUTES OF THE MOVIE)

Robin Williams is actually quite good in this as the friendly, lonely, emotionally stunted loser Sy. He makes a very human, even sympathetic psycho, and really disappears into the character--no small feat for such a recognizable performer.

Too bad the rest of the movie is such a waste. The supporting performances (and performers) wouldn't look out of place in a soft-core porno (it doesn't help that every character but Sy is made of 100% cardboard). At times, the director actually seems to be trying to frustrate suspense: we know from the very first moments a) that Sy is a complete whack-job, b) that he survives, and c) that he gets nabbed by the cops at the end. So all we're left to ponder is the hows and the whys, and the answers provided aren't all that interesting.

The plot is plodding and contrived, and features some nonsensical moments (for instance, the husband berates his wife for her expensive tastes, even though she seems to spend all her free time at the local discount superstore). About two thirds of the way through, Sy does something so irredeemably stupid that it makes one wonder how much he actually cares about his grand revenge scheme. And the final clichéd explanation of his psychosis, right out of `Peeping Tom,' is a terrible copout.

The dialogue is of the absolute worst sort. It's not overwritten, or awkward, or unbelievable, or bad in any other way that could be considered fun, even for bad-movie lovers. Instead, every line is purely, hideously functional--it's as if the director handed a plot outline to a newspaper copywriter and said, `Hey, I need a workable script on this--in an hour.' It made me want to scream, honestly.

This movie seems to be a throwback to the suburban beware-the-help thrillers of the eighties and nineties (`The Hand That Rocks the Cradle,' e.g.), and while it's certainly unpleasant, it's never really scary. Sy's fetishism occasionally makes you feel uncomfortable, but on its own that's not enough to make the film work. In the end, lack of craftsmanship from everyone involved, except Robin Williams, sinks this one. 3 out of 10.


text:
Er waren goede optredens van Robin Williams en anderen, maar de film was over het geheel genomen saai en zeer teleurstellend in vergelijking met de positieve recensies.
Ik dacht dat Sy een seriemoordenaar zou kunnen worden die mensen doodverveelt: een troosteloze man in lelijke kleren volgt zijn slachtoffers door eetcafés, citeert Oprah en dreunt zijn medische geschiedenis op tot ze hem smeken ze dood te schieten.
Ik denk dat de film vooral aantrekkingskracht heeft op egotrippers die denken dat vreemden geïnteresseerd zijn in hun foto's. Ik denk dat de meeste winkelmedewerkers even afstand willen nemen van de klanten.

text_en:
There were good performances by Robin Williams and others but the movie was dull overall and very disappointing compared to the positive reviews.

I thought Sy might become a serial killer who bores people to death: a forlorn guy in ugly clothes trails his victims around food courts, quoting Oprah and reciting his medical history until they beg him to shoot them.

I think the movie mostly appeals to egomaniacs who think strangers are interested in their photos. I expect most retail workers want a break from the customers.


text: Tot de laatste paar minuten van de film zou ik de film 7 of 8 sterren hebben gegeven. Maar het einde is zo verschrikkelijk en 'Hollywoodachtig' dat het de eerste 80% van de film volledig ondermijnt.<br />De plot draait om een onderzeeër en de mogelijkheid dat ze het bevel hebben gekregen hun kernraketten af te vuren. De commandant, Gene Hackman, is voor lancering, terwijl zijn eerste officier, Denzel Washington, de lancering liever eerst wil bevestigen. Het probleem is dat de kapitein en de eerste officier tegelijkertijd hun lanceersleutels moeten gebruiken. Hackman is vastbesloten te lanceren en Washington houdt voet bij stuk tot dit uiteindelijk tot gewapende opstand aan boord van de onderzeeër leidt. Uiteindelijk wordt de fout ontdekt en worden de raketten niet gelanceerd. Cool. Maar nu komt het gedeelte dat gewoon niet klopt. Als ze weer op het land zijn en voor een jury moeten verschijnen, geven Washington en Hackman (die net de halve film bezig zijn geweest om elkaar om zeep te helpen) elkaar een hand en zijn ze een en al buddy buddy! Hè?! Een te afgezaagd einde om de film de moeite waard te maken.

text_en:
Up until the last few minutes of the movie, I would have given the movie a score of 7 or 8 stars. However, the ending is so terrible and "Hollywoodized" that it completely undermines the first 80% of the movie.

The plot revolves around a submarine and the possibility that they received an order to fire their nuclear missiles. The Captain, Gene Hackman, is all for launching, while his first officer, Denzel Washington, is in favor of confirming the launch orders first. The problem is, to launch BOTH the captain and 1st officer must simultaneously use their launch keys. Hackman is determined to launch and Washington stands firm until eventually this results in armed insurrection aboard the sub. Eventually, the mistake is discovered and the missiles are not launched. Cool. However, here comes the part that just doesn't ring true. After they are back on land and go before a review board, Washington and Hackman (who'd just spent half the movie trying to kill each other) shake hands and are all buddy buddy! Huh?! Too trite an ending to make the movie worth while for me.


text: Deze film is een belediging voor alle onderzeebootbemanningen. Hij was stom. Hij leek geschreven te zijn door apen. Het acteerwerk was absurd. Als dit het beeld is dat de meeste mensen van de marine hebben, dan huil ik om onze verdediging. Deze film was afschuwelijk. Ik heb hem onder 'Voyage to the Bottom of the Sea' gezet voor wat betreft onderzeebootfilms. Gene Hackman moet echt geld nodig hebben gehad om deze rotzooi te maken. Denzel Washington moet high zijn geweest. Er zit weinig logica in de plot. En het einde. Dat een muiter voor zijn misdaad wordt beloond? Alleen Hollywood zou aan deze rotzooi denken. Als je het nog niet door hebt, ik vond het niet leuk. Ondanks alle pro- commentaren zou ik niet de moeite hebben genomen om ze te posten.

text_en: This movie is an insult to ALL submariners. It was stupid. It appeared to have been written by monkeys. The acting was absurd. If this is the view most people have of the Navy, then I weep for our defense. This movie was awful. I put it below "Voyage to the Bottom of the Sea" as far as submarine movies go. Gene Hackman must have really needed rent money to do this crap. Denzel Washington must have been high. Little in the plot makes any sense. And the ending. For a mutineer to be rewarded for his crime? Only Hollywood would think of this garbage. If you haven't figured it out yet, I didn't like it. And if it wasn't for all the pro comments, I would not have bothered to post.


text: Als voormalig onderzeebootjager was dit een van de ergste onderzeeërfilms die ik ooit heb gezien. Om te beginnen een muiterij aan boord van elk Amerikaans marineschip, vooral een atoomonderzeeër met de naam Trident. Deze mannen zijn de besten van de besten en ze zijn toegewijd aan hun missie. De verantwoordelijkheid die ze dragen is ontzagwekkend en ze nemen die heel serieus, van de kapitein tot het jongste bemanningslid. Ik heb nog nooit meegemaakt dat een bemanning van een schip het verbond tussen de kapitein en de eerste officier doorbrak. Een eerste officier die handelde als het personage dat Denzel Washington speelde, werd van zijn taken ontheven en door de krijgsraad berispt en vervolgens uit de marine gezet. Het is geen verrassing dat de marine weigerde een technisch adviseur te sturen om te helpen bij het maken van deze film. En ten slotte: als een lid van de onderzeebootbemanning het lawaai zou maken dat op dit schip wordt gemaakt, zou hij een ernstige berisping krijgen. Onderzeebootbemanningen leren al vroeg in hun carrière zo stil mogelijk te zijn om ontdekking te voorkomen. Ze slaan geen deuren dicht, praten zelfs niet zachtjes en dragen tijdens het varen zachte zolen. Ik stond ervan te kijken hoe luidruchtig ze de bemanning tijdens het varen afbeeldden. Luide muziek zou nooit worden getolereerd. Ik weet dat het in werkelijkheid weergeven van het leven in een onderzeeboot geen filmkaartjes zou opleveren, maar dit is zo overdreven dat het bijna belachelijk is. Ik zou deze film aan niemand aanbevelen.

text_en: As a former submariner, this was one of the worst submarine movies I have ever seen. First of all, a mutiny aboard any US Naval vessel, particularly a Nuclear Powered Trident submarine in unthinkable. These men are the best of the best and are dedicated to their mission. The responsibility they carry is awesome and they take it very seriously all the way from the Captain to the most junior crew member. I could never see a crew of any ship split their alliance between the Captain and the Executive Officer. An Executive Officer who acted as the Character played by Denzel Washington did would be relieved of his duties and Court Martialed, then drummed from the Navy. It is no surprise the Navy refused to send a technical adviser to help in making this film. Lastly, if any member of a submarine crew made the amount of noise made underway on this vessel they would be severely reprimanded. Submariners learn early in their career to be as quiet as possible to avoid detection. They don't slam doors and even speak quietly and wear soft soled shoes when underway. I was amazed at how loud they portrayed the crew while underway. Loud music would never be tolerated. I know portraying submarine life in reality would not sell movie tickets, but this is over the top to the point of being ridiculous. I would not recommend this movie to anyone.


text:
Yep, een hoop geschreeuw, gegil, gejuich, geruzie, feestvieren, stompen, veel stompen & vechten. Je hebt wel een idee waarom, maar je kunt nooit 100% zeker zijn. Kennis van de marine zou een voordeel zijn voor de fijnere details, maar dan zou je waarschijnlijk de vele gebreken zien. Geen afschuwelijke film & Hackman & Washington zijn zoals gewoonlijk briljant, maar de plot was er een die je al vrij vroeg kon herkennen. Ik wacht nog steeds op een onderzeeërfilm waarin mensen met elkaar kunnen opschieten & niet tegen elkaar ingaan, maar dan zou je waarschijnlijk geen film hebben.

4/10/10.

text_en:
Yep, lots of shouting, screaming, cheering, arguing, celebrating, fist clinching, high fiving & fighting. You have a general idea as to why, but can never be 100% certain. A naval knowledge would be an advantage for the finer points, but then you'd probably spot the many flaws. Not an awful film & Hackman & Washington are their usual brilliant, but the plot was one you could peg pretty early on. I'm still waiting to see a submarine film where people get on with each other & don't argue, but then you probably wouldn't have a film.

4/10


text:
We lachten ons suf. Dit script is zo ongelooflijk dat je óf naar CNN zapt, óf in slaap valt.
Mijn vader was 30 jaar zeekapitein. Hij kon zijn ogen niet geloven toen hij de film zag.
Tijdens zijn ervaring als officier beweerde de kapitein ooit dat hij het bevel over het schip had. Hij dronk 3 flessen whisky per dag en (sorry) bier op zijn bureau. Natuurlijk was dit niet een nucleaire missie.
De brand in de keuken bijvoorbeeld, brand is het belangrijkste op elk schip, kernwapens of niet. Op dat moment een oefening geven is gewoon een Hollywoodscript. Als een kapitein onder arrest wordt gesteld, dan is hij onder arrest, dan pak je al zijn sleutels en maak je de kluis open waarin de wapens worden bewaard. Dat wordt binnen een paar minuten opgeslagen in een goed bewaakte kamer. Hij kan niet ontsnappen, het is net als in de gevangenis.
Het grappige is dat mijn vader ook een hond aan boord had, maar we zien hoe Hackman hem in de controlekamer liet plassen. Dat gebeurt nooit. Mijn vader maakte alle troep schoon die de hond had gemaakt, waar hij ook was.
Hackman en Washington maken de drie sterren waar deze film naar vernoemd is, de rest is onzin.
Als we weten dat er 23 mensen nog in leven waren op de Koersk, krijgt deze film een extra dimensie. Als je een echte thriller over een lek in een onderzeeër wilt zien: Thas Boat.

text_en:
We laughed our heads off. This script is so incredible you either zap to CNN or go to sleep.

My dad was a sea captain for 30 years, he could not believe his eyes when he saw the movie.

During his experience as an officer he once claimed command over the ship, the captain drunk 3 bottles of whiskey/daily and (sorry) s**t on his desk. Of course this was not on a nuclear mission.

For instance, the fire in the kitchen, fire is the most important thing on any ship, nuclear or not. To give a drill at that time is just Hollywood script. When a captain is put under arrest, he IS under arrest, you take all his keys and open the safe where the guns are kept. This is stored within minutes in a well guarded room. He CANNOT escape, it's just like in prison.

Funny thing is, my dad also had a dog on board, however, we see how Hackman let him pee in the control room. This is not done, ever. My dad cleaned all the mess the dog made wherever he was.

Hackman and Washington make the three stars this movie is credited for, all the rest is bulls**t.

When we do know that 23 people were still alive on the Koersk, this film gets an extra dimension.

If you want to see a real thriller about a submarine rent: Thas Boat.


text: Als men mij vroeg hoe ik het woord 'ondiep' zou definiëren, antwoordde ik: 'Kijk maar eens naar een Jerry Bruckheimer-productie'. Als men mij vroeg hoe ik de frase'verloren potentieel' zou definiëren, antwoordde ik: 'Kijk maar eens naar een Jerry Bruckheimer-productie'. Bruckheimer-producties zijn bijna altijd een schot in de roos, maar krijgen bijna altijd kritieke kritieken van de critici. Uit mijn hoofd kan ik alleen maar denken aan een officier en een officier en een zwarte hoed die een heleboel kritieken krijgen.<br /><0x3E><0x3E> Ook _Crimson Tide_ kreeg tegen wil en dank lof van de critici, het is zeker een van de betere Bruckheimer-films die helaas niet veel zeggen. Het probleem dat ik had, was het scenario dat het verhaal in gang zette: de Russen vechten tegen de Tsjetsjenen en het conflict verspreidt zich door heel Rusland en leidt tot een ultranationalistische Rus die een basis met kernraketten overneemt en het Westen bedreigt als ze zich ermee bemoeien. Misschien had het einde van de koude oorlog er alles mee te maken, maar ik vond dat dit heel weinig overtuigend was opgezet. Het werd er niet beter op door een paar fouten in de geografie, zoals het Franse vliegdekschip de Foch dat in de Middellandse Zee ligt (zou de Foch niet beter in de zwarte zee liggen? Het verhaal wordt iets beter als het eigenlijke verhaal <0xE2><0x80><0x93> een strijd om de wil over bevelen tussen een kernonderzeeërcommandant en zijn tweede man <0xE2><0x80><0x93> op gang komt. Het ergste is dat als deze film halverwege de jaren tachtig was gemaakt, toen WW3 een reële mogelijkheid was <0xE2><0x80><0x93> nee, waarschijnlijk <0xE2><0x80><0x93> ik doodsbang zou zijn geweest, maar nadat de koude oorlog was afgelopen, waren de gevaren van een kernoorlog, wat betekent dat CRIMSON TIDE weinig invloed heeft.

text_en:
If asked how I would define the word " Shallow " I would reply " Watch a Jerry Bruckheimer production " . If asked how I would define the phrase " Wasted potential " I would reply " Watch a Jerry Bruckheimer production " . Bruckheimer productions are nearly always sure fire hits at the box office but nearly always receive critical pannings from the critics . Off the top of my head I can only think of AN OFFICER AND A GENTLEMAN and BLACK HAWK DOWN getting a lot of critical acclaim .

CRIMSON TIDE too received some begrudging acclaim from critics , it`s certainly one of Bruckheimer`s better films which alas isn`t saying much . The problem I had is the scenario that sets up the story : The Russians are fighting the Chechens and the conflict spreads through the whole of Russia leading to an ultra nationalist Russian to take over a nuclear missile base and threaten the West if they interfere . Maybe the ending of the cold war had everything to do with it but I found this set up very unconvincing . It`s not helped by some errors in geography like the French carrier Foch being in the Med ( Wouldn`t the Foch be better positioned in the black sea ? ) or that the expositional newsreel consists of familar footage featuring conflicts from the Balkans , the first gulf war and even Vietnam . Once again the adjective " Very unconvincing " crept into my mind . The story does improve somewhat when the story proper - A battle of wills concerning orders between a nuclear submarine commander and his number two - gets underway . Director Tony Scott does his best as do the cast , but the problem still lies in an unconvincing scenario . The worst thing is that if this had been made in the mid 1980s when WW3 was a real possibility - Nay probability - this film would have terrified me , but after the cold war ended so had the dangers of nuclear war which means CRIMSON TIDE has little impact .


text:
Wat een afgrijselijke film. Begrijp me niet verkeerd, Gene Hackman en Denzel Washington zijn goede acteurs, maar afgezien van een paar interessante scènes wordt de film voornamelijk in beslag genomen door hysterische onderzeebootbemanningen die schreeuwen, huilen, zweten en in het algemeen door het lint gaan als er iets misgaat.
<0x3E> Neem dat met simplistische terzijdes om ervoor te zorgen dat het publiek nog steeds begrijpt wat er aan de hand is (de scène waarin Denzel Washington aan een radioreparateur uitlegt dat hij net als Scotty in _Star Trek_ moet zijn, is niet meer dan een grap) en je hebt een afgestompte thriller die het acteren niet waard is.
<0x3E> Laten we hopen dat de echte kernonderzeeboot van de Amerikaanse marine niet in handen is van zo'n scenario!
<0x3E>

text_en:
What an appalling film. Don't get me wrong, Gene Hackman and Denzel Washington are good actors, but aside from a few interesting set pieces, the film is mostly taken up with hysterical submariners shouting, crying, sweating and generally freaking out when anything goes wrong.

Take that with simplistic asides to make sure the audience still understand what's going on (the scene where Denzel Washington explains to a radio repairman how he must be like Scotty in Star Trek is nothing more than a joke) and you have a dumbed down thriller not worthy of the acting.

Let us just hope that the real nuclear US Navy is not in the hands of such a script!


text: Deze film heeft een paar androïden die er een kick van krijgen, maar het is een oud verhaal dat gewoon nooit zou kunnen gebeuren. De marineprotocollen zouden nooit zo ver kunnen gaan dat een bemanning, laat staan een eerste officier, zo ver zou kunnen gaan tegen de commandant. Ik neem dr. Strangelove met een gerust hart op als ik deze intrige wil zien. Sidenote: de Amerikaanse marine heeft deze film niet gesteund.

text_en: This movie had some andrenaline kickers, but it's an old story that simply could never happen. Navy protocols could never break down that much that a crew much less an XO could ever go that far against the Captain. I'll take Dr. Strangelove any day if I wish to see this plot. Sidenote--the US Navy did not support this film.


text: Wat een linkse Hollywood-onzin. Deze film verheerlijkt muiterij als dapper en nobel, als het om pacifistische principes gaat. Het sprookje eindigt met het pacifistische personage, gespeeld door Danzel Washington, die zelfs promotie krijgt voor zijn verraad. Wat is dat toch met die Hollywood-tactieken? Is dit nog steeds wraak voor het McCarthyisme?<br />Als ik cynisch klink, komt dat doordat ik genoeg heb van films die een politieke agenda uitdragen. De militairen in deze film worden afgebeeld als <0xE2><0x80><0x93> wat nog meer? <0xE2><0x80><0x93> Gung-ho-oorlogsveteranen. Klinkt dat bekend? Ooit een film gezien waarin de cia of een andere overheidsinstelling niet kwaadaardig is? Denk er maar eens over na. Weer benadrukt Crimson Tide het punt. De Hackman-figuur, U-boot-kapitein Ramsey, komt over als een raaskallende gek, tot op het allerlaatst, als hij natuurlijk bij zinnen komt, een volledige 360 doet, zijn bloeddorstigheid afzweert, een promotie voor de verraderlijke Ron Hunter voorstelt en berouw toont door uit dienst te treden. Een vent komt in opstand, neemt het bevel over je boot, zet de Verenigde Staten op het grootste risico van een kernaanval en jij bevordert hem???? Wat een gelul!

text_en:
What a load of Leftist Hollywood bilge. This movie glorifies mutiny as brave and noble if it be for pacifist principles. The fairytale ends with the pacifist character, played by Danzel Washington, actually getting promoted for his treason. What is it with these Hollywood tools? Is this still payback for McCarthyism?

If I sound cynical it's because I am fed up with movies hawking a political agenda. The military brass in this movie are portrayed as, what else? Gung-ho war mongers. Sound familiar? Ever see a movie where the CIA or any government agency is not evil? Think about it. Yet again, Crimson Tide stresses the point. The Hackman character, U-boat captain Ramsey, comes across like a raving lunatic, until the very end when, of course he comes to his senses, does a complete 360, renounces his blood lust, suggests a promotion for the treasonous Ron Hunter, and repents by retiring from the service. A guy mutinies, takes command of your boat, puts the U.S at grave risk of receiving a nuclear first-strike, and you promote him???? What hogwash!


text:
Edwin Porters korte film uit 1903, _The Great Train Robbery_, verschijnt met zoveel opwinding en vernuft op het scherm dat je je erop voorbereidt om door een andere pionierende vroege film te worden weggeblazen. Net als Melies' _A Trip to the Moon_ hebben critici deze film bejubeld als de film die het westerngenre in de moderne cinema introduceerde. In mijn ogen hadden ze gelijk. De film bevatte alles van de planning, de feitelijke overval op de trein, de moord op een ongewenste burger en die opdoemende laatste scène die je doet beseffen dat deze schurken het menens maken, terwijl het allemaal monumentaal was voor zijn tijd. Van hier tot Eastwood heeft elke westerse filmmaker Porters beeld op de een of andere manier gebruikt om zijn eigen verhaal te creëren. Je kunt niet zeggen dat deze film de deur niet heeft opengezet, maar de worsteling komt voort uit het verhaal zelf. Het genre werd bepaald door Porter, maar afgezien van de aanvankelijke opwinding is er eigenlijk niets om je aan vast te klampen. Misschien ben ik afgestompt door de clichés van de moderne western en hun lukrake boodschappen, maar hoe kan iets cliché zijn voordat het cliché is geworden? Voor mij was 'The Great Train Robbery' geforceerd, onnaspeurbaar en niet verrassend.
In tegenstelling tot Melies vertelt Porter een heel lineair verhaal. Rovers veranderen de koers van een trein, beroven hem en schieten dan op willekeurige mensen om te bewijzen dat zij de echte schurken zijn, en de laatste scène eindigt als elke voorbeschikte film, zonder verrassingen of onvolkomenheden, en die dreigende man met een pistool tegen je spreekwoordelijke gezicht. Het is nietszeggend. Porters film is saai. In de editie die ik heb gezien, is er vlak voor het einde wat kleur aan toegevoegd om de emotie te benadrukken, wat goedkoop aandeed en niet bemoedigend was voor de filmmaker, of voor de kijker. Het punt blijft dat, hoewel het belangrijk is, Porters film keer op keer is geleend, hij in feite verwaterd is. Het verhaal zelf heeft niet meer de emotionele kracht die het ooit had. In tegenstelling tot Melies eerste film kan ik er niet meer naar kijken. Ik weet wat er is gebeurd, ik weet dat er achter de schermen heel weinig ontbreekt, en dat het uiteindelijk precies is wat het moet zijn: een eenvoudig verhaal dat van punt A naar punt B naar punt C leidt. Dit is niet alleen mijn probleem met deze film, maar ook het sterkste element dat in zo'n vroege film te zien is. Hoewel het een saaie film was, was het feit dat hij zo'n sterk verhaal vertelde, dat onze personages karakters waren met motieven en drijfveren, buitengewoon om te zien. In een tijdperk waarin non-fictiefilms de norm leken, verbrak dit de vorm. Nogmaals, niet dat ik zo enthousiast ben over deze film, want het is een belangrijke film, maar het is gewoon geen geweldige film.
Over het algemeen stond ik te popelen om me in deze film te storten om te zien waar de wortels van het westerngenre lagen, maar ik was net zo blij dat ik deze film achter me kon laten. Porter is een getalenteerde regisseur, en G.M. Anderson was duidelijk heel succesvol op het gebied van het gecreëerde, maar ik had gewoon geen ontzag voor de film. Ik verwachtte geen grote budgeteffecten zoals in Melies' werk, en ik verwachtte ook geen duplicaat van 'A Trip to the Moon', maar ik wilde wel dezelfde creativiteit, verkenning en originaliteit zien. Ik had het gevoel dat Porter op veilig speelde, als dat tenminste gezegd kan worden van zo'n vroege film, maar ik voelde geen opwinding toen onze schurken hun slechte daden pleegden. Ik was voor niemand een voorstander, en de uiteindelijke conclusie bewees dat de kitscherige sfeer enkele minuten na het begin van de film was weggeëbd. Het was pionierswerk, maar niet monumentaal. 'The Great Train Robbery' heeft zijn plaats in de tijdcapsule van de film verloren.
*********

text_en:
Edwin Porter's 1903 short film entitled "The Great Train Robbery" bursts onto the screen with so much excitement and ingenuity that one prepares to be blown away by another pioneering early film. Just like Melies' "A Trip to the Moon", critics have hailed this as being the film that introduced the western genre into modern cinema. In my eyes, they were right. It had everything from the planning, the actual heist of the train, the murder of an unwanted civilian, and that looming final scene that makes you realize that these villains mean business  it was all monumental for its time. From here to Eastwood, every western filmmaker has used Porter's image in some form or another to create their own story. One cannot say that this film didn't open the door, but the struggle comes from the story itself. The genre was defined by Porter, but outside of its initial excitement  there really isn't anything to grapple onto. Perhaps I am jaded by the cliché modern westerns and their haphazard messages, but how can something be cliché before being cliché? To me, "The Great Train Robbery" seemed forced, untraceable, and unsurprising.

Unlike Melies, Porter tells a very linear story. Robbers change the course of a train, rob it, then shoot at random people just to prove they are the true villains, and the final scene ends like any predestined film, without any surprises or glitches, and that looming man with a gun to your proverbial face. It is bland. Porter's film is boring. In the edition I watched, there was an addition of color near to the end to emphasize emotion, which felt cheap and was not encouraging to the filmmaker, or to the viewer. The issue remains that while it is important, Porter's film has been borrowed time and time again, it has in effect become diluted. The story itself does not carry the emotional powerhouse it once has. Unlike Melies early film, I cannot watch this again. I know what has happened, I know there is very little missing from behind the scenes, and that finally it is just what it has set out to be  a simple story leading from point A to point B to point C. This issue is not only my gripe with this film, but also the strongest element to see in such an early film. While it was dull, the fact that it told such a strong narrative  that our characters were characters with motives and drives, was outstanding to see. In an era where nonfiction films seemed mainstream, this broke the mold. Again, not that I am jumping on the prophetic bandwagon about this film  it is an important film  it just isn't a great film.

Overall, I was eager to jump into this film to see where the roots of the western genre were planted, but I was equally as happy to leave this film behind. Porter is a talented director, and G.M. Anderson obviously went on to be very successful in the created field, but I just wasn't in awe of the film. I wasn't expecting big budget effects like Melies work, nor was I expecting a duplicate of "A Trip to the Moon", but I did want to see the same creativity, exploration, and originality. I felt Porter played it safe, if that can be said with such an early film, but I couldn't feel the excitement as our villains did their evil deeds. I wasn't rooting for anyone, and the final conclusion proved that the kitschy-ness of it had worn off minutes after the film started. It was pioneering, but not monumental. "The Great Train Robbery" has lost its space in the time capsule of cinema.

Grade: ** out of *****


text:
'Washington Square' is een vlakke, sjofele versie van de korte roman van Henry James. De roman is inderdaad heel goed, maar ver beneden het niveau van James' meesterwerken. Bovendien lijkt het eenvoudige, ononderbroken verhaal ongeschikt om er een film van te maken (hoewel William Wyler in 1949 met zijn 'The Heiress' een prachtige versie van de roman gaf).
Hoe dan ook, de film verraadt volledig de geest van dit werk van de grote Amerikaanse schrijver. In de roman is de heldin Catherine verlegen, niet erg aantrekkelijk en een beetje onhandig, maar niettemin is ze een gezonde, intelligente jonge vrouw, en ze is niet zo naïef als het lijkt. Haar genegenheid voor haar vader is waardig en respectvol, zonder morbide kanten. In driekwart van de film lijkt Catherine (Jennifer Jason Leigh) geestelijk gehandicapt, het arme kind. In het laatste kwart wordt ze plotseling (en ongelooflijk genoeg) intelligent, zich bewust van haar waardigheid als vrouw en dat soort dingen.
De regisseur Agnieszka Holland heeft twee vulgaire scènes aan het verhaal toegevoegd. De eerste, waarin het nerveuze kind Catherine, nou ja, problemen heeft met haar vesica. De tweede, waarin we op de achtergrond een soort openluchtbordeel zien, met prostituees die hun klanten achter een tent nemen, enzovoort. Niets is zo tegenstrijdig met de geest en artistieke idealen van Henry James. Het is berucht dat de schrijver zelfs naar de maatstaven van het Victoriaanse tijdperk buitengewoon fatsoenlijk en ingetogen was. Ik daag iedereen uit om enige grofheid te ontdekken in de duizenden pagina's van James' enorme literaire productie. Ik ergerde me vooral aan deze twee scènes.
Ja, ik weet dat een regisseur redelijke vrijheid nodig heeft bij de verfilming van een roman. Maar als een regisseur de kunst van een auteur (hier Henry James) volkomen negeert of verkeerd begrijpt, zie ik niet in waarom hij zijn werk zou gebruiken om een slechte film te maken.
De acteerprestaties zijn voldoende voor de film: slecht en vlak, ondanks het talent van Albert Finney en Maggie Smith. 'Washington Square' is beslist geen aanbevelenswaardige film.

text_en:
"Washington Square" is a flat, shabby adaptation of the short novel by Henry James. Indeed, the novel is very good, but far from the level of James' masterpieces. Moreover its simple, eventless story seems unsuited to make it into a film (although William Wyler, with his "The Heiress", gave in 1949 a beautiful version of the novel).

Anyway, the movie completely betrays the spirit of this work of the great American writer. In the novel, the heroine Catherine is shy, not very attractive and somewhat clumsy, but nonetheless she is a sound, intelligent young woman, and she's not as naive as it may seem. Her attachment for her father is dignified and respectful, with no morbid sides in it. Along three quarters of the movie, Catherine (Jennifer Jason Leigh) just seems to be mentally retarded, poor thing. In the last quarter, she suddenly (and incredibly) becomes intelligent, aware of her dignity as a woman, and all that.

The director Agnieszka Holland has added two vulgar scenes to the story. The first, when the nervous child Catherine has, well, troubles with her vesica. The second scene, when we see on the background a sort of open-air brothel, with prostitutes taking their customers behind tents, and so on. Nothing could be more contrary to the spirit and artistic ideals of Henry James. It is notorious that the writer was extremely decent and demure even for the standards of the Victorian age. I defy anyone to find any coarseness anywhere in the thousands of pages of James' huge literary production. I really was particularly annoyed by these two scenes.

Yes, I know that a director needs reasonable freedom in the screen adaptation of a novel. But if a director utterly ignores or misunderstands the art of an author (here Henry James), I don't see the point of using his work to make a bad movie.

The acting is adequate to the movie: poor and flat, in spite of the talent of Albert Finney and Maggie Smith. "Washington Square" is definitely a non-recommendable film.


text: Ik weet niet wie de schuldige is, juffrouw Leigh of haar regisseur, maar haar rol als Catherine is bijna onmogelijk om te zien. Ben Chaplin daarentegen doet het voortreffelijk <0xE2><0x80><0x93> wat mij betreft tegen alle verwachtingen in. Zijn personage is veel te charmant en aantrekkelijk, maar zeker niet hebberig genoeg om de onnozelheid van Leighs personage te kunnen verdragen. Chaplin lijkt verbijsterd door wat onmogelijk kan worden begrepen als Leighs verlegenheid en gebrek aan gratie, maar eerder haar orthopedische onvastheid. Er moet een element van geloofwaardigheid zijn in zijn belangstelling, maar zoals die wordt gespeeld is onbegrijpelijk. De voorstellingen kloppen niet. Maggie Smith en Albert Finney zijn natuurlijk geweldig, ondanks elke poging om hen te ontsporen. De bijrollen zijn ook een genot om naar te kijken. Wat jammer ook dat de hoofdrollen niet samengaan, want de productie is prachtig om naar te kijken.

text_en: I do not know who is to blame, Miss Leigh or her director, but her performance as Catherine is almost impossible to watch. Ben Chaplin on the other hand does a superior job - against all odds as far as I am concerned. His character is entirely too charming and appealing. but certainly not shown as greedy enough, to put up with Leigh's character's silliness. Chaplin appears bemused by what cannot possibly be understood as Leigh's shyness and lack of grace, but rather her orthopedic unsteadiness. There has to be some element of believability to his interest, but as played it is incomprehensible. The performances do not jibe. Maggie Smith and Albert Finney are, of course, wonderful despite any effort to derail them. The supporting cast is also a pleasure to watch. What a pity, too, the leads don't work together because the production is lovely to look at.


text:
Ik ben dol op boeken van Henry James en Washington Square vormde daarop geen uitzondering. Ik was erg opgewonden toen ik een nieuwe film zag, gebaseerd op het boek met die titel. Jennifer Jason Lee is een uitzonderlijk goede actrice en Ben Chaplin is goed genoeg om de hoofdrol te spelen. Albert Finney is een miscast en draagt de rol niet goed. Ik wilde Maggie Smith filmen... of liever gezegd haar domme, saaie rol. Het echte probleem, en dat ontbreekt in deze laatste versie, is een goed script, muziek en regie.
Ik viel in slaap in de bioscoop terwijl ik naar deze lange, uitgesponnen en buitengewoon saaie film keek. Er zijn meer pauzes in de dialoog dan in een Pinter Play. In het boek voelde ik een diepe genegenheid voor Catherine Sloper en haar leven. De film had precies het tegenovergestelde effect. Ik had ook een hekel aan de scène waarin haar tante zich seksueel aangetrokken voelt tot Morris. Eeeeeek. YUK.
Let op als je niet kunt slapen, het is een slaapverwekkende film. Kijk er niet naar als je gedeprimeerd bent. Je zult hierna Zoloft nodig hebben.
Natuurlijk was 'The Heiress' uitzonderlijk met Olivia Haviland en Montgomery Clift in de titelrollen. De acteur die haar vader speelde, speelde de kille, onverschillige vader... die nog steeds rouwde om zijn overleden vrouw en die Catherine haatte. De film was niet trouw aan het boek, maar dat is deze ook niet.
Deze film was een flop. Ik twijfel er niet aan waarom.

text_en:
I love Henry James books and Washington Square was no exception. I was very excited to see a new movie coming out, based on the book of that title. Jennifer Jason Lee is an exceptional actress and Ben Chaplin good enough to play the lead roles. Albert Finney is miscast and doesn't carry the role well. I wanted to shoot Maggie Smith....or rather her silly, insipid role. The real problem and what's lacking in this latest version is a good script, music, and direction.

I fell asleep in the theater watching this long, drawn out and exceptionally boring movie. There are more pauses in the dialog than a Pinter Play. In the book I felt a deep caring for Catherine Sloper and her life. The movie had just the opposite effect. I also disliked the twist where her aunt has a sexual attraction to Morris. Eeeeeeeek. YUK.

Watch it if you can't sleep, it's a definite snoozer. Don't watch it if you're depressed. You'll need Zoloft after this.

Sure, "The Heiress" was exceptional with Olivia Haviland and Montgomery Clift in the title roles. The actor who played her father was on the mark as the uncaring, cold father....still grieving for his dead wife and hating Catherine for it. The movie was not faithful to the book but neither is this one.

This movie was a box office flop. I have no doubts as to why.


text: Deze film heeft een paar prachtige sets en Albert Finney doet het geweldig als de meedogenloze vader. De film is mislukt omdat Jennifer Jason Leigh als de dochter te nerveus is en geen partij is voor de veel genuanceerder, volwassener weergave van Olivia de Havilland in The Heiress (1949). De feministische conclusie van de film is ook in strijd met de strenge conclusie van de roman Washington Square, waarvan de auteur, Henry James, in een aantal van zijn andere romans het feminisme wreed parodieert. Als fan van het oude Hollywood en de grote literatuur vond ik deze film erg teleurstellend.

text_en: This movie has some beautiful sets and Albert Finney does a great job as the ruthless father. The movie fails because Jennifer Jason Leigh is too jumpy as the daughter and is no match whatever for Olivia De Havilland's far more nuanced, mature rendering in The Heiress (1949). The film's feminist-leaning conclusion also goes against the austere conclusion of the novel, Washington Square, whose author, Henry James, savagely parodied feminism in some of his other novels. As a fan of old Hollywood and great literature, I found this movie very disappointing.


text: Ik heb begrepen dat er tijdens de opnamen een conflict is geweest tussen Leigh en de grote Maggie Smith. Dat is begrijpelijk als je een van's werelds grootste actrices (Smith, natuurlijk) tegenover iemand zet wier optreden bij elke volgende film slechter lijkt te worden.

text_en: I understand there was some conflict between Leigh and the great Maggie Smith during the filming. Understandable when you put one of the world's greatest actresses of all time (Smith, of course) with one whose performances seem to get worse with each subsequent film.


text: Deze versie is, net als _The Heiress_ uit 1949, gebaseerd op de roman van Henry James. _The Heiress_, met Olivia de Havilland in de hoofdrol, wordt nog steeds beschouwd als een goed werk, hoewel het minder overeenkomt met het oorspronkelijke verhaal van James dan deze nieuwe remake, die James' oorspronkelijke titel bewaart. Het is het verhaal van een onhandige, maar liefhebbende dochter (Leigh), die haar vader (Finney) na de dood van haar moeder tijdens de bevalling toegewijd is. De arrogante vader heeft geen enkel respect voor zijn dochter en beschouwt haar, net als alle vrouwen, als onnozel. Als een jongeman (Chaplin) van goede familie en met weinig geld haar het hof komt maken, is de Vader van nature achterdochtig, maar omdat hij er zo zeker van is dat zijn dochter voor geen enkele man belangstelling zou kunnen hebben, is hij ervan overtuigd dat de jongeman een fortuinjager is en verbiedt hij haar hem te ontmoeten. Leigh is een controversiële actrice die het meest van haar houdt of een hekel aan haar heeft, en ze heeft altijd een bepaalde scherpte en gespannenheid in haar stijl, alsof ze acteert met opeengeklemde kaken. Ze is hier niet slecht in, en ze speelt haar rol betrekkelijk handig; het is gewoon een onhandige rol voor elke actrice, waardoor het publiek de neiging krijgt het personage bij de schouders te pakken en door elkaar te schudden tot ze weer bij zinnen komt. Hoewel het personage veel sympathie opwekt, is ze niet bepaald sympathiek. De bijzonder knappe en buitengewoon aantrekkelijke Ben Chaplin (voorheen te zien in _The Truth About Cats and Dogs_ ) speelt zijn rol met de exacte hoeveelheid geheimzinnigheid die nodig is om het publiek te laten raden of hij op haar geld uit is of echt verliefd op haar is. Maggie Smith is een van de beste actrices die er zijn en verhoogt het niveau van de film aanzienlijk met haar vertolking van de goedbedoelende tante. Finney is natuurlijk fantastisch als de vader die dreigt zijn dochter te onterven vanwege haar ongehoorzaamheid, maar de dochter is bereid dat te riskeren voor de man van wie ze houdt. Maar wil haar vurige aanbidder haar nog steeds zonder haar geld? Dit is slechts één voorbeeld van het verschil tussen _Washington Square_ en _The Heiress_. Een ander voorbeeld is het feit dat je je eraan kunt vastklampen. Het is een mooie film die even saai is als een druipende kraan die te weinig verhaal biedt in een film die te lang duurt.

text_en: This adaptation, like 1949's *The Heiress*, is based on the Henry James novel. *The Heiress*, starring Olivia de Havilland, remains as a well-respected piece of work, though less true to James' original story than this new remake, which retains James' original title. It is the story of a awkward, yet loving daughter (Leigh), devoted to her father (Finney) after her mother dies during childbirth. The arrogant father holds his daughter in no esteem whatsoever, and considers her, as well as all women, simpleminded. When a young man (Chaplin) of good family and little fortune comes courting, the Father is naturally suspicious, but feeling so sure that his daughter could hold no interest for any man, is convinced that the young man is a fortune hunter and forbids her to see him. Leigh is a controversial actress  most either love her or hate her  and she always has a particular edginess and tenseness to her style, like she's acting through gritted teeth. She's not bad in this, and she handles her role relatively deftly  it's just an awkward role for any actress, making the audience want to grab the character by her shoulders and shake her until she comes to her senses. While the character garners a lot of sympathy, she's not particularly likable. The very handsome and immensely appealing Ben Chaplin (previously seen in *The Truth About Cats and Dogs*) plays his role with the exact amount of mystery required to keep the audience guessing whether he is after her fortune, or is really in love with her. Maggie Smith is one of the finest actresses alive and raises the level of the movie considerably with her portrayal of the well-meaning aunt. Finney is marvelous, of course, as the father who threatens to disinherit his daughter for her disobedience, but the daughter is willing to risk that for the man she loves. But does her ardent suitor still want her without her fortune? This is only one instance where *Washington Square* differs from *The Heiress*. Another instance is the ability to stick with it. It is a handsome movie that is as tedious as a dripping faucet, offering too little story in too long of a movie.


text:
Het is interessant dat een roman zonder plot de basis is geworden voor twee films. Hoewel The Heiress een goede, zij het niet helemaal correcte, versie was, is Washington Square een grofgebekte en slecht geacteerde film, met uitzondering van de rol van Dr. Sloper, die zoveel beter had kunnen zijn.
De pogingen van de regisseur om'mooie' scènes te maken waren zo overduidelijk dat ik er letterlijk van ineenkromp. De film heeft niets van de ingehouden en eenvoudige schoonheid die een film zonder plot kan hebben, zoals Onegin. Ik ben het eens met andere opmerkingen over Leighs vertolking van Catherine als een idioot in plaats van naïef en verlegen; ze maakte dat ik haar verachtte omdat ze geen gevoelens voor haar had.

Catherine' De overgang van kinderlijk vertrouwen naar volwassen cynisme, waar het hele verhaal om draaide, was internaliserend, net als in de roman. Maar we hebben niet het voordeel van een vertelstem om ons dat in een film te vertellen! Ik denk dat iemand de aanpassingscursus op de filmacademie heeft overgeslagen.
Ik waardeer de pogingen van de regisseur om van een moeilijke tekst een ontroerende en mooie film te maken, maar het lukte gewoon niet.

text_en:
It's interesting that a novel with no plot has become the basis for two films. While The Heiress was a good, if not entirely accurate, adaptation, Washington Square is a heavy-handed and poorly acted, except for the part of Dr Sloper, film that could have been so much better.

The director's attempts at making 'beautiful' scenes were so obvious that I actually cringed. It has none of the understated and simple beauty that a movie with no plot can have, such as Onegin. I agree with other comments about Leigh's portrayal of Catherine as an idiot, instead of naive and shy; she made me despise her not feel for her.

Catherine's transition from childlike trusting to adult cynicism, the whole point of the story, was internalised, just as it was in the novel. But we don't have the benefit of a narrative voice to tell us that in a film! I think someone skipped adaptation class at filmschool.

I appreciate the director's attempts to make a moving and beautiful film out of a difficult text but it just didn't work.


text: De potentiële extravagantie van de film, die zich afspeelt in de negentiende eeuw, leverde geen succes op. Met beroemde acteurs als Maggie Smith, Albert Finney en vele anderen was er geen reden om de film te laten mislukken. Maar de film had geen einde, had een armzalige plot en viel door zijn continuïteit in duigen. Een typisch verhaal over een rijk meisje en een arme jongen, bij elkaar gebracht door liefde en vernietigd door schoonheid (of het gebrek daaraan) en afkeuring, heeft een ontroerende kant van de vroege dood van een moeder en een afwezige vader. De vader, gespeeld door Finney, is een gestoorde man die zijn dochter zowel in het leven als in de dood kwelt. De acteurs probeerden vergeefs te redden wat er van het verhaal over was. Washington Square is een zwart gat van verwoesting en verwoesting, dat kostbare tijd verspilt aan degenen die treurig toekijken. Ik geef deze film een 1 in plaats van een 0, puur voor de pogingen van de acteurs. Red jezelf, blijf uit de buurt van Washington Square.

text_en: The potential movie extravaganza, set during the 19th century, failed to produce. With big-name actors like Maggie Smith, Albert Finney, and many others, there was no reason for the movie to fail. However, the movie lacked an ending, had a sorry excuse for a plot line, and fell to pieces with its continuity. A typical story of a rich girl and a poor boy, brought together by love and destroyed by beauty (or lack thereof) and disapproval, has a touching side of a mother's early death and an absentee father. The father, played by Finney, is a disturbed man, tormenting his daughter in life as well as death. He believes his daughter's lack of good looks would ruin his fortune by marrying beneath their social status. The actors vainly attempted to salvage what was left of the storyline. Washington Square is a black hole of ruin and destruction, wasting precious time of those who sorrowfully watch. I give this movie a 1 instead of a 0, purely for the actors' attempts. Save yourself, stay clear of Washington Square.


text:
De beelden zijn rommelig, de plot minder, ongelooflijk geestdodend gelul. Nog niet in de buurt van Greenaways betere werk. Vermijd het ten koste van alles!
De overlappende'split screen'-effecten verwarren alleen maar, de film is een groot deel van de tijd erg donker en het 'artistieke' componeren van de beelden is extreem pretentieus.
Er is absoluut niets aan te bevelen aan deze film; zelfs de naaktheid is ongelooflijk onerotisch, wat al snel heel saai wordt als je ziet hoe die een groot deel van de film vult.
Plus, hoe iemand kan zeggen dat Ewen MacGregor briljant acteert, gaat mijn verstand te boven. Hij heeft meer talent getoond in de Star Wars-serie, en dat wil wat zeggen.
Ik.' Sinds ik 'Darby O'Gill and the Little People' heb gezien, ben ik niet meer zo weinig onder de indruk van een film!

text_en:
Visually cluttered, plot less, incredibly mind-numbing rubbish. Not even close to Greenaway's better work. Avoid at all costs!

The overlapping 'split screen' effects do nothing more than confuse, the film is very dark for a lot of the time and the 'artistic' composing of images is pretentious in the extreme.

There is absolutely nothing to recommend about this film; even the nudity is incredibly unerotic, which seeing it fills a large part of the film soon gets very boring.

Plus, how anyone can say that the acting of Ewen MacGregor is brilliant is beyond me. He showed more ability in the Star Wars series, and that's saying something.

I've not been so unimpressed with a film since I saw 'Darby O'Gill and the Little People'!


text:
Deze film gaat over een Japanse vrouw die geobsedeerd is door kalligrafie op de huid.
De plot is absoluut bizar. Ik zie geen enkele'sensuele' of 'erotische' ondertoon. De plot verandert een eeuwenoude kunstvorm in een fetisjistische pornografie. Bovendien zijn de scènes die in Hongkong zijn opgenomen in elk geval beelden van slechte delen van Hongkong, zoals het vliegveld midden in de stad, slechte leefomstandigheden en geluidsvervuiling. De hele film lang blijf ik denken dat 'The Pillow Book' de Japanse cultuur en Hongkongse omgeving beledigt.
'The Pillow Book' is een perverse, maar toch saaie film. Blijf er echt uit de buurt.

text_en:
This film is about a Japanese woman who has an obsession with calligraphy on skin.

The plot is absolutely bizarre. I fail to see any "sensual" or "erotic" undertones. The plot turns an ancient art form into a fetishistic pornography. In addition, the scenes that are filmed in Hong Kong are certainly portraying bad parts of Hong Kong, such as the airport in the middle of the city, poor living conditions and noise pollution. Throughout the whole film, I keep thinking that "The Pillow Book" is insulting the Japanese culture and the Hong Kong environment.

"The Pillow Book" is a perverted, yet boring film. Seriously stay away from it.


text:
Ik wilde heel graag The Pillow Book leuk vinden. Een intrigerend verhaal, interessante karakterschetsen, Ewan Macgregor in het geheel niet slecht. Helaas had ik een hekel aan elke minuut ervan. Greenaway werd zo gecharmeerd van het feit dat hij de film op een unieke manier presenteerde, en niet in het voordeel van de film. Ik wil niet eens ingaan op Vivian Wu's afgrijselijke acteerwerk.
Je wordt afgeleid van het verhaal met 4 miljard piepkleine venstertjes en kalligrafie die onder op het scherm rolt en de tekst van de muziek laat zien die wordt afgespeeld. Het schijnt dat hij het verhaal en de plot uit het oog verloor toen hij het verhaal zelf presenteerde en verstrikt raakte in allerlei verfraaiingen die nergens iets mee te maken hebben. Het lijkt een beetje op het presenteren van een portret van John Singer Sargeant in een kitscherig Hallmark-lijstje, waarop in grote, glinsterende letters staat: 'GRANDMA HOUDT VAN ME!'
Deze film lijkt het slachtoffer te zijn geworden van het ego van de regisseur in plaats van wat hij had kunnen zijn <0xE2><0x80><0x93> verontrustend en afschrikwekkend mooi. In de handen van een andere regisseur (Jeunet? Coppola?) had het een meesterwerk kunnen zijn. In de handen van Greenaway is het beter om het te verbannen naar de kunstacademies, die zichzelf ook te serieus nemen.

text_en:
I really wanted to like The Pillow Book. Intriguing story, interesting character outlines, Ewan Macgregor in the utterly glorious altogether. Unfortunately, I hated every minute of it. Greenaway got so enamoured with presenting the movie uniquely, and not to the film's benefit. I won't even get into Vivian Wu's abysmal acting.

You get distracted from the story with 4 billion teeny windows and calligraphy that rolls on the bottom of the screen displaying the lyrics of the music that's playing. It seems he lost sight of presenting the actual story and developing the plot, and got entangled with foo-foo embellishments that have nothing to do with anything. It's a bit like presenting a John Singer Sargeant portrait in a chintzy Hallmark frame that says "GRANDMA LOVES ME!" in big sparkly letters.

This movie seems to be a casualty of the director auteur's ego instead of what it could have been - disturbingly and horrifyingly beautiful. In another director's hands (Jeunet? Coppola?), it could have been a masterpiece. In Greenaway's hands, it's best relegated to fine arts classes that also take themselves too seriously.


text: Ik heb op 3 voor deze film gestemd omdat hij er geweldig uitziet, zoals alle films van Greenaways. Maar het was zijn gebruikelijke mengeling van 'kunst'seks en pretentieuze onzin. Ik ken een heleboel mensen die zo'n film maken, maar ik kreeg er al heel snel genoeg van. Hij is beslist niet voor iedereen. De alomtegenwoordige McGregor heeft de rol kennelijk aangenomen uit geloofsoverwegingen, maar hij had zijn tijd niet moeten verknoeien. Ik vind het vreselijk om iemand aan de kant van de pseud te zetten maar alsjeblieft...!!! Aan de positieve kant is hij visueel heel aantrekkelijk en ik heb van de muziek genoten maar kon hem niet tot het eind zien en dat kan ik van veel films niet zeggen. Ik kijk meestal naar het hele gebeuren maar dit is onverdraaglijk!

text_en: I voted 3 for this movie because it looks great as does all of Greenaways output. However it was his usual mix of "art" sex and pretentious crap.I know lots of people like this film but I grew tired of it VERY quickly. It is definitely not for everyone. The ubiquitous McGregor obviously took the part for crediblity's sake I guess but he really should not have wasted his time. I hate to consign anyone to pseud's corner but please.....!!! On the plus side it IS visually very attractive and I enjoyed the music but could not see it through to the end and I cannot say that for many movies. I usually watch the whole thing but this is unbearable!!


text: Deze film was gewoon heel slecht. Ik ben dol op oorlogsfilms en kan normaal gesproken uit de meeste films iets kiezen wat ik leuk vind, maar dit was er niet een van. Deze film miste substantie en intensiteit. Oké, ik snap het, de Finnen hebben een geweldige strijd geleverd en dat is geweldig, maar het verhaal is slecht verteld. Je hebt geen enkele echte band met een van de personages en er is geen echte verhaallijn die je kunt volgen. Je gaat gewoon van de ene willekeurige scène naar de andere, er vloeit niets om het verhaal te vormen dat probeert te worden verteld. Als je een oorlogsfilm wilt die je geboeid houdt, en verbazend genoeg zonder veldslagenscènes, dan zou ik voorstellen: 'De ondergang' (WWII-Duitse film). Of als je de voorkeur geeft aan een geweldige verhaallijn en een hoop actie, dan stel ik voor: 'Brotherhood of War' (Koreaanse oorlog/Koreaanse film). Deze twee films zullen je niet in de steek laten als de Winter Oorlog.

text_en: This movie was just down right bad. I love war movies and can normally come away from most movies and find something that I liked,but this was not one of them. This movie lacked substance and intensity.OK I get it, the Finns put up one hell of a fight and thats great, but the story is poorly told. You don't have any real connection with any of the characters and there's no real story line to follow. You just go from one random scene to another, nothing flows to form the story that is trying to be conveyed. If you want a war movie that will keep you riveted, and amazingly enough without battles scenes, then I would suggest "Downfall" (WWII German film). Or if you prefer a great story line and a lot of action then I would suggest "Brotherhood of War" (Korean war/Korean film). These two movies will not let you down as Winter War will.


text:
De schrijvers hadden waarschijnlijk geen ervaring in het leger en hadden waarschijnlijk nog nooit een geschiedenisboek ingekeken, maar ik geef deze goedkoop geproduceerde oorlogsfilm toch een pluim omdat hij de rol van zwarte soldaten in de tweede wereldoorlog een lang noodzakelijke blik waardig keurt.
De actie is verward en ongelooflijk <0xE2><0x80><0x93> elke aflevering van Combat! heeft betere productiewaarden, maar de cast is interessant. Het zien van de New York Giant Rosie Greer was de dollar die ik hiervoor heb betaald waard. De regie is van het vijfde niveau <0xE2><0x80><0x93> de mannen dragen uniformen uit de Koreaanse Oorlog, en het was behoorlijk slecht weer tegen de tijd dat het Amerikaanse leger in 1944 Duitsland bereikte, niet zonnig zoals ze hier laten zien, en ik geloof niet dat het terrein op Noord-Californië leek. Het script maakt nooit duidelijk waarom de zwarte ondersteuningstroepen als gevechtstroepen worden gebruikt. Er is een aardig detail dat een paar mannen laat zien die Springfield-geweren dragen in plaats van M-1's, waarmee waarschijnlijk tweederangs troepen zouden zijn ingezet.
Dit basisverhaal (racistische zuidelijke officier die zwarte troepen aanvoert) had in die tijd moeten worden uitgebreid tot een grote productie op grote schaal, en het is nu niet te laat om het te proberen. Je moet dit nemen zoals het is, en ik bewonder de makers van deze film dat ze de moeite hebben genomen. Ik herinner me dat ik dit een tijdje geleden heb gezien en dat ik dacht dat het zich in Italië afspeelde, wat logischer zou zijn geweest omdat daar in 1944 zwarte gevechtstroepen opereerden.

text_en:
The writers probably had no experience in the army, and probably never glanced at a history book, but I still give this cheaply produced war film some credit for taking a long-needed look at the role of black soldiers in the second world war.

The action is confused and unbelievable--any episode of Combat! has better production values, but the cast is interesting. Seeing New York Giant Rosie Greer was worth the buck I paid for this. The art direction is fifth rate--the men wear Korean War uniforms, and it was pretty lousy weather by the time the U.S. Army reached Germany in 1944, not sunny as they show here, and I don't think the terrain resembled Northern California. The script never does make clear why the black support troops are used as combat soldiers. There is a nice touch that shows some of the men carrying Springfield rifles instead of M-1s, which second rate troops probably would have been issued with.

This basic story idea(racist southern officer commanding black troops) should have been expanded into a big budget production back then, and its not too late to try it now. You have to take this for what it is, and I admire the creators of this film for making the effort.

I remember seeing this a while ago and thinking it was set in Italy, which would have made more sense because there were black combat troops operating there in 1944.


text: Deze film gaat over Richard Pryor, Rosey Grier en anderen. Het is een merkwaardige film uit de tijd van de Tweede Wereldoorlog, en hij dient als een statement over racisme. Het is de moeite waard om te kijken om te begrijpen dat Movies een afspiegeling is van hoe we denken over de kwesties wanneer ze worden geproduceerd, en niet over de periode die ze afbeelden. Dat betekent dat dit een film uit 70 is, en niet een film uit 40 (WW2). Toch zijn er een paar goede actiescènes van 77 zwarte mannen onder leiding van een blanke kapitein die een dam probeert te veroveren. Het verhaal draait om de kapitein die erachter komt dat deze mannen soldaten zijn en niet zomaar een compagnie. Er is een scène die zo uit een film uit de Burgeroorlog had kunnen komen, en niet uit een film uit de Tweede Wereldoorlog, en die weerspiegelt waar de film over gaat. De zwarte luitenant geeft een Duitse vrouw een onschuldig kusje op haar wang, en de blanke kapitein raakt van streek. Ik vond de film uit nieuwsgierigheid leuk, omdat de sterren en de Genre interessant voor me waren.

text_en: This movie has Richard Pryor, Rosey Grier and others. It's a curious WW2 movie, and serves as a statement about racism. It is worth watching to understand the fact that Movies reflect how we feel about the issues when they are produced and not about the period of time they portray. Meaning this is a 70's movie not a 40's movie (WW2). Still, there is some good action scenes of 7 seven black men led by a white captain trying to capture a Dam. The story centers on the Captain learning that these men are soldiers and not just a service company. There is a scene that could be from a Civil War movie and not a WW2 movie that reflects what the movie is all about. The Black Lt. gives a German women a innocent peck on the cheek, and the white Capt becomes upset. I enjoyed the movie from a curiosity stand point since the stars and the Genre were interesting to me.


text:
Op het eerste gezicht wekt dit de indruk dat het een lachwekkende blaxploitation-film gaat worden, en er zijn momenten waarop het in die richting neigt. Maar het basisidee van het verhaal is veel sterker dan je zou verwachten, en het is een respectabele poging om rassenkwesties in het leger van de Tweede Wereldoorlog aan de orde te stellen. De herkenbare cast is goed en slecht, met Glynn Turman, Richard Pryor en de weinig gebruikte Billy Dee Williams het best. Stephen Boyd houdt het echter nog net uit om zijn borstelige snor in een al te toegeeflijke sterrendraai te draaien.
Het duidelijk lage budget leidt tot inconsistentie in de productiewaarden. De locaties zijn geweldig, de effecten en de actie zijn zwak. Stel je voor dat 'Saving Private Ryan' een succes wordt. De climax, toen het halve peloton op precies dezelfde manier werd gedood als de Caparzo van Vin Diesel (alleen krijgen wij het schot te zien, omdat de effecten het niet aankunnen), toen reden Hanks, Damon en Burns rond in een jeep en schoten vijf Duitsers neer voor de climax. Toch is de ontknoping, waarbij de heldhaftige soldaten geen respect voor hun prestatie krijgen omdat ze zwart zijn, en Boyds racistische kapitein daardoor wordt beïnvloed, fascinerend, net als de opsommingen van Turmans karakters in een dagboek over zijn vermeende heldendaden als de soldaten mochten vechten in plaats van latrines graven.
Kortom, 'Zwarte Brigade/Carters Leger' slaagt niet helemaal. Maar het is een respectabele mislukking, geen slechte grap. Het zou een heel goede film kunnen worden, en zoals het er nu voor staat, is het een interessante poging.

text_en:
At first glance this gives the impression that it is going to be a laughable blaxploitation flick, and it does contain moments where it veers in that direction. However, the basic story idea is much stronger than might be expected, and is a respectable effort at portraying racial issues in the World War II era Army. The recognizable cast is hit and miss, with Glynn Turman, Richard Pryor and the underused Billy Dee Williams faring best. Stephen Boyd, however, stops just short of twirling his bushy mustache in an overindulgent star turn.

The obviously low budget leads to inconsistency in the production values. The locations are great, the effects and action are weak. Imagine if "Saving Private Ryan" had consisted of half the platoon getting killed exactly the same way Vin Diesel's Caparzo had (except we do get to see the shot because they effects can't handle it), then Hanks, Damon and Burns drove around in a jeep and shot five Germans for the climax. Yet, the denouement, with the heroic soldiers receiving no respect for their accomplishment because they are black, and Boyd's racist Captain being effected by this, is compelling, as are the sequences of of Turman's character writing in a journal of his imagined exploits if the soldiers were allowed to fight instead of digging latrines.

In short, "Black Brigade/Carter's Army" doesn't quite succeed. But it's a respectable failure, not a bad joke. It could be remade as a very good film, and, as it stands, is an interesting effort.


text: Deze film is een verspilling van filmmateriaal. Gelooft u dat de plattegrond van een militaire missie op klaarlichte dag op een ezel op een terras zou worden gezet, zodat iedereen met een verrekijker of een camera met zoomlens hem kon zien? Dat is in deze film gebeurd. Gelooft u dat een DEAF-lid tijdens de Tweede Wereldoorlog daadwerkelijk in het actieve leger in Europa zou worden ingelijfd om in een 'negereenheid' te dienen... koken, bevoorrading, begraven, enzovoort? Dat is in deze film gebeurd. Gelooft u dat een zwarte (en zogenaamd intelligente) officier voor deze zelfde DEAF KP zou kiezen? Het was een van de dingen die in deze film gebeurden. Zou het je verbazen dat de DEAF-soldaat niet besefte dat er een Duits vliegtuig van achteren naderde en dat het hem zou neerschieten en doden? Het gebeurde in deze film. Zou het je verbazen dat een groep Amerikaanse soldaten die een overval pleegde in een schuur van een boerderij waar de Duitsers toevallig langskwamen, hun emoties uitschreeuwden bij het zien van de Duitse soldaten die op nog geen vijftig meter afstand waren? Ze deden het in deze film en lieten alle mogelijke toegangen tot de schuur die de Duitsers zouden kunnen controleren volkomen onbeschermd achter. Wil je wel geloven dat de kapitein, via de radio en in duidelijk Engels, de rang van de generaal noemde als degene met wie hij sprak en dat de generaal, in duidelijk Engels, via de radio, zei dat de dam de volgende dag beschermd moest worden? Misschien hadden ze gewoon een afgezant moeten sturen om te vertellen uit welke richting de Amerikaanse aanval zou komen, om het de Duitsers wat gemakkelijker te maken. Deze zogenaamde film zou op een lijst van de top 50 van de slechtste films moeten staan. Als dat zo was, weet ik zeker dat hij het goed zou doen. Kijk er op eigen risico naar.

text_en: This movie is a waste of film stock. Do you believe that the map of a plan of a military mission would be placed on an easel on a patio in broad daylight for anyone with binoculars or a camera with a zoom lens to see? It happened in this film. Do you believe that a DEAF person would actually be enlisted in the active duty army in Europe during WWII to serve in a "Negro" unit...cooking, supply services, burial detail, etc.? It happened in this film. Do you believe that a black (and supposedly intelligent) officer would select this same DEAF K.P. to be part of an active combat mission to protect a dam from being destroyed by the Germans before the allies arrived? It happened in this film. Would you be surprised that the DEAF soldier didn't realize that a German plane was approaching from behind and would strafe and kill him? It happened in this film. Would you be surprised that a group of American soldiers hold-up in a barn at a farmhouse that the Germans happened upon would SHOUT out their emotions at the sight of the German soldiers who were just 50' away? They did it in this film, and left any possible entrances to the barn the Germans might check totally unprotected. Would you believe that, over the airwaves and in clear English, the Captain mentioned the General's rank, if not his name, as the person he was speaking with and that the general, in plain English over open airwaves, said that the dam had to be protected the next day? Maybe they should have just sent in an emissary to tell which direction the American attack would be coming from just to make it a little easier on the Germans. This so-called movie should be placed on a list of the top 50 worst films. If it were, I'm sure it would do well. Watch it at your own risk.


text: BRIEF ENCOUNTER is een afgrijselijke en zinloze remake van de David Lean-klassieker uit 1945, gebaseerd op Noel Cowards stuk Still Life. Een dokter verwijdert een korreltje gruis uit het oog van een vrouw op een treinstation, hij heeft een ellendige relatie, zij is gelukkig getrouwd met een maatschappelijk werker van Italiaanse afkomst. Ze ontmoeten elkaar bij een andere gelegenheid bij toeval, voelen zich onmiddellijk tot elkaar aangetrokken en spreken af elkaar elke woensdag te ontmoeten. Het paar wordt verliefd, maar nadat ze een paar middagen samen hebben doorgebracht, beseffen ze dat ze geen realistische kans op geluk hebben en gaan ze uit elkaar. Het oorspronkelijke toneelstuk van Coward ging over twee gewone mensen die verliefd worden. Sophia Loren en Richard Burton, twee supersterren en veteranen van de Hollywood Epics, zijn bepaald geen 'gewone mensen'. Vooral Loren is misplaatst <0xE2><0x80><0x93> Sophia Loren in vol ornaat, die eruit ziet als een miljoen dollar en werkt als parttime vrijwillige maatschappelijk werker bij een adviesbureau voor burgers, dat klinkt gewoon niet goed. Burton, die er afgetobd uitziet, met geverfd haar, te veel make-up en plateauschoenen, komt niet over als de gemiddelde Algemeen Beoefenaar. Maar dat neemt niet weg dat je het ze niet echt kwalijk kunt nemen dat ze een verhouding hebben nadat ze hun echtgenoten hebben gezien. Jack Hedley, Burtons echtgenoot, scharrelt de hele dag door het huis en is dodelijk saai: het opwindendste wat hij ooit heeft gedaan, is bijna een verhouding beginnen, zes jaar geleden. Hun laatste scène samen zal hem misselijk maken ('Je bent heel, heel ver weg geweest', enz.). Die geweldige Britse acteur, John LeMesurier, heeft een camee van drie minuten als vriend van Burton, en lijkt een beetje aangeschoten te zijn, want hij spreekt met een nauwelijks hoorbare stem. Het is een trieste en oninteressante vertolking van een naargeestige, afschuwelijke verfilming van een klassieker. Vermijd hem ten koste van alles.

text_en: BRIEF ENCOUNTER is a ghastly and pointless remake of the 1945 David Lean classic, which was based on Noel Coward's play "Still Life". A doctor removes a particle of grit from a woman's eye at a railway station, he is in a miserable relationship, she is happily married social worker of Italian ancestry. They meet by accident on another occasion, form an instant attraction and arrange to meet each other every Wednesday. The pair fall in love, but after spending a few afternoons together they realise that they have no realistic chance of happiness and agree to part. Coward's original one-act play concerned two ordinary people who fall in love. Sophia Loren and Richard Burton, two Super Stars and veterans of Hollywood Epics, are nobody's idea of 'ordinary people'. Loren in particular is miscast - Sophia Loren in full make-up, looking like a million dollars, working as a part-time voluntary social worker at a Citizen Advice Bureau just doesn't ring true. Burton, looking haggard, with dyed hair, too much make-up and wearing platform shoes, doesn't come across as your average General Practitioner. That said, you can't really blame them for having an affair after seeing their spouses. Burton is married to a literary critic who spends her evenings penning poisonous reviews and who treats her husband with total contempt. Loren's husband, Jack Hedley, potters around the house all day and is terminally boring: the most exciting thing he has ever done is nearly have an affair six years previous. Their final scene together will induce nausea, ("You've been a long, long way away", etc.). That great British jobbing actor, John LeMesurier, has a three minute cameo as Burton's friend, and appears to be slightly inebriated, speaking his lines in a barely audible voice. It's a sad and forgettable performance in a dismal, awful rehash of a cinema classic. Avoid at all costs.


text:
Remakes (en vervolgen) zijn vanaf het begin van de filmindustrie een belangrijk onderdeel van de cinema geweest. Maar het is een beetje een miskleun of een misser. Als je het goede van het origineel neemt en daar verder op bouwt en de belangrijkste kenmerken bijwerkt volgens de al te huidige normen, kun je een succes hebben. Let wel, films als THE THIEEF OF BAAGDAD (1924/1940) of KING KONG (1933/2005) slaagden daarin. Andere, zoals KING KONG (1976) faalden jammerlijk.
BRIEF ENCOUNTER (1945) is het sjabloon voor deze film. Het is zo perfect als je over zo'n onderwerp maar kunt maken en we staan op IMDb**********Tien. Het verhaal is eenvoudig: _Liefde, per ongeluk onschuldig gevonden en tragisch verloren_. Het gebeurde gewoon op het verkeerde moment voor de twee (2) hoofdrolspelers. Ze worden op een overtuigende en gevoelige manier geportretteerd door TREVOR HOWARD en CECILIA JOHNSON. Ze zijn geen van beiden de gebruikelijke steracteurs, maar kwaliteitsacteurs. Kijk voor de details naar de film.
Wat ging er mis? Een T.V.-film, bijna scène voor scène gemaakt met de namen van acteurs RICHARD BURTON en SOPHIA LOREN hadden op z'n minst IMDb****zes moeten scoren. Beide acteurs lijken ongeïnteresseerd, maar komen gewoon opdagen om hun tijdklok aan te zetten en hun cheques op te halen. Ze hebben geen van beiden iets met hun personages of met elkaar. Je gelooft niet dat ze verliefd zijn of dat het een groot verlies voor hen is als ze uiteindelijk uit elkaar gaan. Dat zou niet zo moeten zijn en daarom is het ook niet de bedoeling. Soms is het gewoon beter om de dingen met rust te laten.

text_en:
Remakes (and sequels) have been a staple of Cinema from the beginning of the media. It is pretty much a hit or miss venture though. If you take what's good of the original and build upon it and update key features too current standards, you can have a success. Note, such films like THE THIEF OF BAGDAD (1924/1940) or KING KONG (1933/2005) succeeded in their attempts. Others like KING KONG (1976) fail, miserably.

BRIEF ENCOUNTER (1945) is the template for this film. It is as perfect as could be made on such a subject and we rate it IMDb**********Ten. The story is simple, Love, innocently found by accident and tragically lost. Why, it just happened for the two (2) principals involved at the wrong time. These are portrayed in a convincing and sensitive manner by TREVOR HOWARD and CECILIA JOHNSON. Neither are conventionally leading Star material, but quality Character Actors. For the details watch the film.

Now what went wrong? A T.V. Movie, remade practically scene for scene with name actors RICHARD BURTON and SOPHIA LOREN should have at least scored IMDb******Six. Both actors though appear disinterested, just showing up to punch their time-clocks and pick up their checks. Neither are involved with their characters or with each other. You do not believe they are in Love or when they finally separate it is any great loss to either of them. That should not be and that's why it fails in its intent. Sometimes it is just better to leave things alone.


text: Onopvallende en weinig memorabele remake van een oude, beroemde Engelse film. Hoewel hij misschien overdreven wordt afgeschilderd als een totale ramp (wat niet zo is), bouwt hij nooit enige spanning op en verraadt hij zijn tv- oorsprong. Richard Burton slaapwandelt door zijn rol, en Sophia Lorens gesloten (in deze film) gezicht vertoont ook niet veel hartstocht.

text_en: Unremarkable and unmemorable remake of an old, celebrated English film. Although it may be overly maligned as a total disaster (which it is not), it never builds any tension and betrays its TV origins. Richard Burton sleepwalks through his role, and Sophia Loren's closed (in this movie) face doesn't display much passion, either. (**)


text:
Ik wilde Bij het Tekenen van Bloed het voordeel van de aanvankelijke twijfel geven. De eerste momenten, met een naakte vrouw die languit op de grond ligt en een schilderes, Diana, die op het punt staat haar te schilderen en dan haar bloed opzuigt om het te gebruiken voor haar kunst, wekken de indruk dat dit een geweldige kunstzinnige vampierfilm zou kunnen zijn. Die eerste indruk blijkt echter vals te zijn. O, Troma, het teken van een soort gebrek aan kwaliteit: soms komen ze met iets wat rotzooi is, maar wel grappig, en dat op z'n minst enige competentie heeft in het maken van rotzooi (of soms ook niet). In dit geval is het niet eens zo leuk om te zien, omdat de pogingen tot humor (dat wil zeggen, de hoofdpersoon) niet erg grappig zijn. Zijn vader is een oude vaudeville-artiest die Jimmy Durante-imitaties doet?) zijn op z'n best zwak, en elke onbedoelde lachbui wordt ondermijnd door Sergio Lapels truc met het souterrain.
En het is niet zonder dat hij het probeert, o hemel, nee. Hij probeert inderdaad veel, en dat is een groot deel van het probleem. Hij en zijn producenten hadden geld voor lampen, zeker, maar de manier waarop ze in de film worden gebruikt maakte dat ik, een voormalige student-filmer en toekomstige regisseur, in mijn stoel zat te mokken: als ik dit in een bioscoop zou zien, zou ik in veel gevallen mijn ogen moeten dichtknijpen, en zou ik me afvragen of zijn dp wel echt begreep hoe de basis van driepuntsverlichting in elkaar zit. Hoewel dit, samen met een zeer mat geluid (of alleen maar een hoop willekeurig luid gezoem, zoals in de kunstgalerie), niet iets zou moeten zijn wat tijdens een Troma-vertoning in het oog springt, zou het iets fundamenteels moeten zijn dat een filmmaker kan aanpakken, ook al is het script niet erg grappig of eng (en dat is het ook niet) of doet Lapel een bizarre mengeling van liedjes die op bizarre momenten worden ingelast.
Het is op geen stukken na een goede film, en als je een vampier bent die door en door verdorven is (of alleen maar een vampierperiode hebt doorgemaakt) zou hij een zekere aantrekkingskracht kunnen hebben als goedkoop alternatief voor Near Dark, of als een kleine verbetering ten opzichte van, laten we zeggen, Blood Freak uit 1972. Je hebt betere manieren om je tijd te verspillen, al met al.

text_en:
I wanted to give Drawing Blood the benefit of the initial doubt. The opening moments, with a naked woman sprawled out and an painter, Diana, about to paint her and then sucking her blood to drain out so she can use it for her art, give the impression that this could be a kick-ass artsy-vampire flick. Turns out this initial impression turns out false. Oh, Troma, the mark of some kind of lack of quality: sometimes they'll offer up something that is trash but funny and with at least some competence to the junk-food craft (or, sometimes not). This is a case where it's not even a whole lot of fun to watch since its attempts at humor (i.e. the protagonist's father is an old vaudevillian who does Jimmy Durante impressions?) are weak at best, and any unintentional laughs are undercut by Sergio Lapel's bargain basement direction.

And it's not without him trying, oh Lord no. He does try a lot, which is a big part of the problem. He and his producers had money for lights, sure, but the way they're used in the movie made I, a former student filmmaker and aspiring director, sulking in my seat: if I saw this in a theater I would have to blind my eyes in many instances, and would wonder whether or not his DP understood really the basic 3-point lighting set-up. While this, along with a very lackluster sound design (or just lots of random loud humming like in the art gallery scene), shouldn't be something that comes to attention during a Troma release, it should be something *basic* that a filmmaker can tackle even if the script isn't very funny or scary (and it isn't) or if Lapel does a weird mixture of songs placed at bizarre moments.

It's not a good movie by any stretch, and perhaps if you're a vampire die-hard (or just a vampire period) it might have some appeal as a low-rent bargain basement alternative to Near Dark, or as a slight improvement over, say, 1972's Blood Freak. You have better ways to waste your time, overall.


text:
Een vrouwelijke vampier vermoordt jonge vrouwen en schildert met hun bloed. Ze heeft een assistent die geen vampier wil zijn, dus moet hij doen wat zij hem opdraagt, anders wordt hij een bloedzuiger. Na een paar moorden krijgt de assistent berouw en wordt hij verliefd op een dakloos meisje.
Wat kan ik over deze film zeggen? Dat het tempo veel te langzaam is, dat er een paar vreemde geluidseffecten in zitten (nooit eerder heb ik zo'n vreemd geluid gehoord) en dat de ambiance (hier kom ik met nieuwe jazz) vreemd is en dat er geen licht op de set lijkt te zijn. Het ziet eruit als een horrorfilm van een 'auteur' met al die zelfredzaamheid binnenin.
'De plot is volkomen stompzinnig en zoals je wel kunt raden, is het dat ook.' is de vrouwelijke vampier die uitlegt hoe je haar kunt doden, ook al hoef je het niet te doen. Kruisen, licht, knoflook en stokjes werken natuurlijk niet.
Het is niet eens een grappige, waardeloze film. Misschien met een paar vrienden en een heleboel biertjes, maar hij heeft geen grappige kanten (om eerlijk te zijn is hij grappig in de 10-15 minuten aan het eind van de film). Laat je niet voor de gek houden door de Troma-sticker, het is een van de slechte films die ze maken.

text_en:
A female vampire kills young women and paints with their blood. She has an assistant who doesn't want to be a vampire, so he has to do what she orders or be turned into a blood sucker. After a few kills, the assistant gets remorse and falls in love with a homeless girl.

What can I say about this movie ? That its pacing is over-slow, that it has some strange sound effects (never a bite sounded so strange) and ambiance (new jazz here I come) and that lights don't seem to be included on the set. It looks like an "auteur" horror movie with all the self-sufficiency inside.

The plot is completely stupid and as you can guess, it's the female vampire who explains how to kill her even if she doesn't have to do it; of course, crosses, light, garlic and sticks don't work.

It's not even a funny lousy movie. Perhaps with some friends and a lot of beers, it can't have its funny sides (to be honest, it's funny during 10 - 15 minutes near the end of the movie). Don't be fooled by the Troma sticker, it's one the bad movie they present.


text:
De handlanger van een vampier wil haar bellen nadat hij verliefd is geworden op een hoer van vijf dollar in deze extreem goedkope horrorkomedie. Ik kan niet alle positieve reacties op deze film verklaren. Ik zal het toeschrijven aan massale hallucinatie, maar het is niettemin verontrustend. De enige verzachtende factor (en ik ben hier heel royaal) zou de Grootvader kunnen zijn, de enige min of meer sympathieke figuur in deze hele puinhoop. Verspil je geld of je tijd niet. Ik zal je een goede raad geven: als Troma de film op dvd uitbrengt, maar hem NIET zelf maakt, is het naar alle waarschijnlijkheid troep.
<0x3E> Extra's van de Troma-dvd: commentaar met Omar en Kirk; tweede commentaar met cast en crew over verwijderde scènes; bloopers; troma-interactie; stralingsmars; clip van 'Troma' Terror Firmer; Theatrale trailer; Trailers voor 'The Rowdy Girls', 'Teenage Catgirls in Heat', 'Cannible: The Musical' en 'Toxic Avenger 4'.
Mijn graad: D.

text_en:
A vampire's's henchman wants to call her after falling in love with a five-dollar hooker in this extremely low-budget horror-comedy. I can't explain all the positive comments on this movie. I'll chalk it up to mass hallucination, but it's disconcerting none the less. The one redeeming factor (and this is me being extremely generous here) might be the Grandfather who's the only semi-likable character in this whole mess. Don't waste your money, or time. In fact here's a word of advice, If Troma puts it out on DVD, but does NOT make it themselves, in all likelihood it's crap.

Troma DVD Extras:Commentary with Omar and Kirk; second commentary with cast and crew deleted scenes; bloopers; troma interactivity; radiation march; Clip from "Terror Firmer"; Theatrical trailer ;Trailers for "the Rowdy Girls", "Teenage Catgirls in Heat", "Cannible: The Musical", and "Toxic Avenger 4"

My Grade: D


text:
Dit was een pijnlijk voorbeeld van een goedkope, saaie en onoriginele show die door Australische tv-stations werd geproduceerd om aan de quota voor plaatselijk nieuws te voldoen. Het schrijven was werkelijk verschrikkelijk en het verbaast me niets dat de schrijvers verantwoordelijk zijn voor de slechtste Australische film uit de recente geschiedenis, de Mooie Wally Norman.
Niets aan deze tv-serie was grappig <0xE2><0x80><0x93> nooit <0xE2><0x80><0x93> niet eens een tikkeltje amusant. Het was gewoon saai en slecht en, het ergste van alles, het vond het echt grappig. Het was gewoon g<0xC3><0xAA>nant om naar te kijken.
Er is iets heel slims aan deze show die 10 van de 10 op IMDb krijgt. Probeer een (echte) recensie te vinden van een (echte) Australische kijker van de show (er waren er een paar). Er zijn er niet veel en het is onmogelijk. Of krankzinnig. Er zijn broodsoorten die grappiger zijn dan deze show.
Vermijd de show ten koste van alles en als hij op dvd verschijnt, vergeet dan niet dat de lach die hem toekomt onbedoeld was.

text_en:
This was a painful example of a cheap, boring and unoriginal show produced by Australian TV stations to fulfil local content quotas. The writing was truly terrible and I'm not surprised that the writers are those responsible for the worst Australian film in recent memory the Honerable Wally Norman.

Nothing about this TV series was funny - ever - not even mildly amusing. It was just tired and BAD and, worst of all, it really thought it was funny. It was simply embarrassing to watch.

There is something very suss about this show being given 10 out of 10 on IMDb. Try to find a (real) review by a (real) Australian viewer of the show (there weren't many) and it is impossible. Or crazy. There are loafs of bread that are funnier than this show.

Avoid the show at all cost and if it does come out on DVD, remember that the laughter THAT deserves was unintentional.


text:
Natuurlijk is 'Flatley' niet bepaald de ideale naam voor een danser, maar ik denk dat Michael met deze nieuwe titel de ironie een beetje naar zijn hand zet.
<0x3E> Men kan de verleiding niet weerstaan om de Desenex Voetspray aan te bevelen bij de zich terugtrekkende (en duidelijk ziekelijke) Flatley.
<0x3E> Ik kan er nog aan toevoegen dat ik, net als dat juichende Londense publiek (zie hieronder), ook enthousiast ben over het feit dat dit zijn laatste optreden is.
<0x3E> 'Met de opmerking dat het misschien zijn laatste optreden is, wordt Flatley toegejuicht door een enthousiast Londens publiek.' <0x3E> <0x5C>- Perry Seibert, All Movie Guide.

text_en:
Of course, "Flatley" is already not exactly the ideal name for a dancer, but I think Michael is really pushing the irony envelope with this new title: "Feet of Flames"

One really can't resist recommending Desenex Foot Spray to the retiring (and clearly, ailing) Flatley.

I might add that, much like that cheering London crowd (per review below), I too am enthusiastic about this being his last live performance.

"Hinting that it may be his last live performance, Flatley is cheered on by an enthusiastic London crowd." ~ Perry Seibert, All Movie Guide


text: Met een cast van stoere Britse karakteracteurs en prettige fotografie uit het Engeland van de jaren vijftig had ik gehoopt en verwacht dat deze film me meer zou amuseren. Helaas merkte ik dat ik er om de verkeerde redenen aan vastgeplakt zat <0xE2><0x80><0x93> ik kon maar niet geloven hoe afschuwelijk hij was. Ik moet duizenden oude films hebben gezien en ben altijd bereid om toe te geven dat ze produkten van mijn tijd zijn, maar dit was echt heel moeilijk.<br />Zoals anderen hebben opgemerkt, is een groot probleem dat de film niet lijkt te weten wat hij wil zijn: een lieflijke romantische komedie, een slapstickkomedie of een musical. Het is op geen enkel niveau geloofwaardig, noch de verhaallijn zelf, noch het feit dat Daisy op geen enkel moment ook maar een greintje dreiging uitstraalt. Andere aspecten die de geloofwaardigheid tartten, waren onder meer de rol van de beminnelijke Donald Sinden als songwriter (godallemachtig, een songwriter!), het feit dat hij Diana Dors als verloofde heeft en niet de minste belangstelling voor haar lijkt te hebben (ik bedoel, Diana Dors! Kom op!) en een belachelijke scène in het kantoor van een muziekuitgeverij. Het hele gedoe is op de ergst denkbare manier belachelijk. Als ik een favoriete scène moest kiezen, dan zou het de scène in het begin zijn met die geweldige acteur Wilfred Lawson <0xE2><0x80><0x93> daarna ging het helemaal bergafwaarts.

text_en:
With a cast of stalwart British character actors and pleasing photography of 1950s Britain, I had hoped and expected to be more entertained by this film. Unfortunately I found myself glued to it for the wrong reasons - I couldn't quite believe how awful it was. I must have watched thousands of old films and am always ready to make allowances for them being products of their time, but this was really hard going.

As others have noted, a major problem is that it doesn't seem to know what it wants to be: a gentle romantic comedy, a slapstick comedy or a musical. I was a bit gobsmacked when Jeannie Carson suddenly broke into song about 15 minutes in! It's not believable on any level, either the storyline itself or the fact that Daisy never appears to have an ounce of menace in her at any time. Other aspects which defied credibility included the casting of suave Donald Sinden as a songwriter (a songwriter for God's sake!), the fact he has Diana Dors for a fiancée and doesn't appear to have the slightest interest in her (I mean, Diana Dors! Come on!) and a ludicrous scene in a song publisher's office. The whole thing's silly in the worst possible way.

If I had to pick a favourite scene it would be the one at the very beginning with that wonderful actor Wilfred Lawson - after that everything went downhill in a big way.


text: Een J. Arthur Rank-productie uit 1957 (ja, dat is de juiste datum) met James Robertson Justice, Margaret Rutherford, Wilfred Hyde White; het moet wel een geweldige komedie zijn, toch? O, het is gewoon afschuwelijk. Het is een éénmalige klucht: kijken hoe mensen geschokt zijn bij het zien van een kleine alligator. Er wordt muziek in gegooid, hoogst ongepast en vergeetachtig. Jeannie Carson is een levendige danseres en een bekwame zangeres. Maar wat deed zij in deze film? Diana Dors is er ook, die o zo gedurfde shots levert voor de voorvertoningen. Haar acteerniveau is niet slecht, maar ze speelt in de film om iemand te hebben om naar te lonken. Nou, je moet toch iets anders doen dan kreunen tijdens deze film. De film wordt nu op vhs verkocht door mensen op e-Bay. Bespaar jezelf de kosten en de tijdsverspilling. Een komedie zonder lach. Een musical zonder gedenkwaardig lied of dans.

text_en: A 1957 (yes, that's the correct date) J. Arthur Rank production with James Robertson Justice, Margaret Rutherford, Wilfred Hyde White; it has to be a smash comedy, right? Oh, it's just awful. It's a one gag film: watching people be shocked at the sight of a little alligator. Music is thrown in, most inappropriately and forgettably. Jeannie Carson is a lively dancer and competent singer. But what was she doing in this film? Diana Dors is here too, providing oh-so-daring shots for use in the previews. Her acting level is not bad, but she's in the film to provide someone to leer at. Well, one must do something beside groan during this film. The movie is being sold on VHS now by people on e-Bay. Spare yourself the expense and the waste of time. A comedy without a laugh. A musical without a memorable song or dance.


text:
Dit is een slechte B-film die zich voordoet als een namaakdocumentaire. De pornodocumentaire-regisseur in de film heeft bijna net zoveel beeldtijd en dialoog als welke andere figuur ook. Dat heeft elk 'documentair' gevoel dat ze misschien hadden willen creëren volledig vernietigd.
Het feit dat de film niet echt een namaakdocumentaire is, is nog het minste probleem. De film is niet grappig. De film is niet sexy. De film heeft niets zinnigs te zeggen over de porno-industrie. Hij is zelfs niet eens bijzonder wellustig. Hoewel er gesimuleerde seks in voorkomt, is de hoeveelheid naaktheid mild voor een R-film.
Op een dag zal iemand een goede namaakdocumentaire over de porno-industrie maken. Dit is er niet zo een.

text_en:
This is a bad B movie masquerading as a mockumentary. The porn documentary filmmaker in the movie has almost as much screen time and dialog as any other character. That completely destroyed any "documentary feel" that they may have wanted to create.

The fact that the film is not actually a mockumentary is the least of it's problems. The film is not funny. The film is not sexy. The film doesn't have anything insightful to say about the porn business. It's not even particularly salacious. While there's simulated sex, the amount of nudity is mild for an R rated film.

Someday, someone will make a good mockumentary about the porn industry. This is not it.