text:
Ik was bijna weggelopen, maar ik had mijn geld betaald en mijn vriend, die bijna net zo'n afkeer van me had, wilde het nog even uitstellen. Na de vertederende onschuld met de grote ogen van 'A New Hope' en de opwindende wereldwijsheid van 'The Empire Strikes Back', herinner ik me dat ik met een bijna pijnlijk verlangen op 'Return of the Jedi' zat te wachten. Maar vanaf de openingsscène van dit beledigend commerciële riool was ik bitter teleurgesteld en woedend op Lucas. Hij had zich moeten schamen, maar deze gruwel bewijst ontegenzeggelijk dat hij geen subatomisch deeltje van schaamte in zijn koude, hebzuchtige hart heeft. Episode die ik graag zou willen aanvullen: edelachtbare, ik roep Jarjar Binks op (maar geef alstublieft eerst kotszakjes aan de juryleden). Vanaf het moment dat de poort in Jabba's hol was geopend, was deze 'film' niets meer dan een reclamespot van meer dan twee uur voor alle legale, winst makende actiefiguren die Lucas erin kon proppen: de varkensachtige bewakers, de mallotige lakei met zijn vetkuif, die walgelijke muppet van Jabba's, de nieuwe, gerecyclede cabaretfiguren, de monsters, enzovoort, enzovoort, ad kotum. En dan waren er nog de walgelijk schattige en verkoopbare Ewoks. En daarbovenop alle buitenaardse wezens die deel uitmaakten van het rebellenleger. Vijftien seconden per persoon op het scherm (of minder) en de kinderen hebben er een voor hun verzameling. Het schaamteloze, uitbuitende financiële aas voor kinderen is om misselijk van te worden.

Lucas niet. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Lucas er een pervers genoegen in schepte om zijn fans met deze troep op te zadelen: 'Ik heb die lemmingen zo aan de haak dat ik het ergste stuk stinkende, verrotte rotzooi kan bedenken dat ik kan bedenken, en dan komen ze in groten getale naar de theaters om het te verdoezelen. Bovendien zullen alle kindertjes hun ouders net zo lang treiteren en kwellen tot ze een complete verzameling actiefiguren voor ze kopen van alle karikaturen die ik erin heb gestopt, en ik krijg er een deel van. Dat zal me nog veel rijker maken.'
Er zijn misschien een paar schamele momenten geweest in deze ellendige afzetterij. Ik meen me te herinneren dat Harrison Ford er maar net in slaagde zijn neus boven water te houden in deze beerput. Maar de paar lichtpuntjes die er zijn, worden volledig weggevaagd door de beledigende commercie die Lucas zo hebberig omhelsd heeft in deze totale, absolute uitverkoop van winst.

text_en:
I very nearly walked out, but I'd paid my money, and my nearly-as-disgusted friend wanted to hold out. After the endearing, wide-eyed innocence of "A New Hope" and the thrilling sophistication of "The Empire Strikes Back," I remember awaiting "Return of the Jedi" with almost aching anticipation. But from the opening scene of this insultingly commercial sewage, I was bitterly disappointed, and enraged at Lucas. He should have been ashamed of himself, but this abomination undeniably proves that he doesn't have subatomic particle of shame in his cold, greedy heart. Episode I would go on to reinforce this fact -- your honor, I call Jarjar Binks (but please issue barf bags to the members of the jury first).

From the initial raising of the gate at Jabba's lair, this "film" was nothing more than a two-plus-hour commercial for as many licensable, profit-making action figures as Lucas could cram into it -- the pig-like guards, the hokey flesh-pigtailed flunky, that vile muppet-pet of Jabba's, the new and recycled cabaret figures, the monsters, etc., etc., ad vomitum. Then there were the detestably cute and marketable Ewoks. Pile on top of that all of the rebel alliance aliens. Fifteen seconds each on-screen (or less) and the kiddies just GOTTA have one for their collection. The blatant, exploitative financial baiting of children is nauseating.

Lucas didn't even bother to come up with a new plot -- he just exhumed the Death Star from "A New Hope" and heaved in a boatload of cheap sentiment. What an appalling slap in the face to his fans. I can't shake the notion that Lucas took a perverse pleasure in inflicting this dreck on his fans: "I've got these lemmings hooked so bad that I can crank out the worst piece of stinking, putrid garbage that I could dream up, and they'll flock to the theaters to scarf it up. Plus, all the kiddies will whine and torture their parents until they buy the brats a complete collection of action figures of every single incidental undeveloped, cartoonish caricature that I stuffed in, and I get a cut from every single one. It'll make me even more obscenely rich."

There may have been a paltry, partial handful of redeeming moments in this miserable rip-off. I seem to recall that Harrison Ford managed to just barely keep his nose above the surface of this cesspool. But whatever tiny few bright spots there may be are massively obliterated by the offensive commercialism that Lucas so avariciously embraced in this total, absolute sell-out to profit.


text: De voortreffelijke cast kan dit routineverhaal over een secretaresse die door haar getrouwde minnaar wordt vermoord, niet opfleuren. In feite zitten er meer vragen dan antwoorden in dit eenzijdige verhaal over romantiek en moord; en aangezien we alleen de kant van de aanklager te horen krijgen, zal geen van deze vragen worden beantwoord. Dit is het soort verhaal dat de 'Hij-vrouw-haters'-clubs van Amerika aanspreekt. Zoals het wordt gepresenteerd, is het het verhaal van een onschuldige vrouw die toevallig 'betrapt' wordt in een romance met een getrouwde, vooraanstaande advocaat. Is het mogelijk dat als ze niet met haar vriendje had geflirt en een verhouding met een getrouwde man had gehad, dat hele akelige, moordzuchtige, smerige incident had kunnen worden vermeden? Als je dit ziet, hoef je niet naar de koelkast te gaan, je zult niets missen.

text_en: The fine cast cannot uplift this routine tale of a secretary murdered by her married paramour. In fact there are more questions than answers in this one-sided tale of romance and murder; and since we are only provided with the prosecution's side, none of these questions will be answered. This is the type of fare that appeals to the "He Woman, Man Hater" clubs of America. As presented, it is the tale of an innocent woman who just happens to be "caught up" in a romance with a married, high-profile attorney. Is it possible that IF, she had not been two timing her boy friend and having an affair with a married man, the whole nasty murderous, sordid incident could have been avoided? When you watch this, don't worry about going to the 'fridge, you won't miss anything.


text:
Deze film was stuntelig, onsamenhangend en gekunsteld. Het was ook een extreem laag-bij-de-grondse weergave van vrouwen. Ik huurde hem omdat hij op de lijst stond als een komedie (dat is nogal vergezocht) en omdat op het omslag stond dat Andie McDowell er geweldig in speelde. Dat was niet zo. Ik ben een meisje, ik heb deze film met twee jongens bekeken, en een uur later riepen we allebei dat het zo slecht was.
waarschuwing: PLOT SOMMARY BLACK! RAMP SPOILERS!
De film begint met een vrij afgezaagde plot over een oudere vrouw die het aanlegt met een jongere man, tot grote afkeuring van haar twee jaloerse ongetrouwde vriendinnen. Ze willen dat ze met een saaie vent van hun eigen leeftijd trouwt die min of meer verliefd op haar is. Maar ze is zo gelukkig met haar oversekste puppy dat je erop staat dat ze het volhouden, en ja hoor, ze besluit met die vent te trouwen. Maar haar harpijachtige vriendin, geholpen door de wispelturige, beraamt een plan om onze heldin te laten denken dat die vent haar bedriegt. Het werkt. Ze krijgt ruzie met hem, hij rent het huis uit en wordt verpletterd door een vrachtwagen (Herinner je je de titel van de film nog?) Dus nu is hij dood, op tweederde van de film. En hoewel onze heldin het hoofd van een school is en haar tijd doorbrengt met meisjes in de gaten houden, is ze blijkbaar vergeten voorbehoedsmiddelen te gebruiken en is ze zwanger.
Ze heeft de relatie met haar vriendinnen al verbroken, omdat ze haar zo weinig steunden. In haar eentje en meelijwekkend besluit ze met die saaie vent te trouwen. Heb ik al verteld dat die saaie vent, die eigenlijk wel van haar houdt, dominee is? Ze had hem gevraagd om haar met die jonge vent te laten trouwen (leuk, hè?), maar nu zegt ze tegen hem dat ze met hem wil trouwen, en blijkbaar heeft hij er geen bezwaar tegen om op deze manier te worden genaaid. Maar haar vriendinnen redden haar bij het altaar en nemen haar mee naar huis, waar ze niet <0xE2><0x80><0x93> niet helemaal <0xE2><0x80><0x93> toegeven dat ze voornamelijk verantwoordelijk zijn voor het feit dat de liefde van haar leven in elkaar is geslagen. Ze heeft het kind. In de laatste scène leggen ze het in een wiegje in haar huis en gaan ze op de veranda zitten om te drinken, te roken en zelfvoldaan te zijn. Ik hou je niet voor de gek, zo erg is het. Ik heb het gedeelte over het kankerhartje en het belachelijke lesbische moment van de harpij weggelaten.

text_en:
This film was choppy, incoherent and contrived. It was also an extremely mean-spirited portrayal of women. I rented it because it was listed as a comedy (that's a stretch), and because the cover said Andie McDowell was acting up a storm in it. She wasn't. I'm a gal, I watched this film with two guys, and we spent an hour afterwards exclaiming over how bad it was.

WARNING: PLOT SUMMARY BELOW! RAMPANT SPOILERS!

The movie starts out with a fairly hackneyed plot about an older woman who takes up with a younger man, to the severe disapproval of her two jealous single girlfriends. They want her to marry a boring guy their own age who is kind of in love with her. But she's so happy with her oversexed puppy that you're rooting for them to stick it out, and sure enough, she decides to marry the guy. But her harpy girlfriend, aided by the wishy-washy one, sets up a plot to trick our heroine into thinking the guy is cheating on her. It works. She has a fight with him, he runs out of the house and is crushed by a truck (Remember the movie's title?) So now he's dead, two-thirds of the way through the film. And although our heroine is a school headmistress who spends her time watching over girls, she apparently forgot to use birth control and is pregnant.

She's already broken off relations with her girlfriends, because they were so unsupportive. Alone and pitiful, she decides to marry the boring guy. Did I mention that the boring guy who kind of loves her is a minister? She had asked him to marry her to the young guy (nice, huh?), but now she tells him she'll marry him, and apparently he has no objections to being dicked around in this fashion. But her girlfriends rescue her at the altar and take her home, where they not-quite-confess that they were mostly responsible for the love of her life getting smushed. She has the kid. In the final scene, they leave it in a crib inside her house while they go out on the porch to drink, smoke and be smug. I kid you not, it's that bad. I left out the part about the cancer red-herring and the harpy's ridiculous lesbian moment.


text:
Deze film is een weloverwogen poging om het succes van Sex in the City en Four Weddings and a Funeral te evenaren. Sterker nog, als ze het Sex at a Funeral hadden genoemd, hadden ze het bij de kassa misschien beter gedaan.
Maar de film valt tussen twee stoelen in en kan niet meer overeind komen. De personages spuien een onwaarschijnlijk heldere dialoog, maar doen niets wat ook maar in de verste verte als menselijk te herkennen is. De ene willekeurige, zinloze actie volgt op de andere, waarbij ze iets naar voren brengen wat voor een plot door moet gaan, en algauw krijg je genoeg van de onechtheid van de hele onderneming.
Andie MacDowell krijgt punten voor haar acteerprestaties, maar de honneurs worden gestolen door Imelda Staunton, nota bene, een politierechercheur. Hebben ze daar een leeftijdsgrens?) Mevrouw Staunton lijkt niet in staat om een verkeerde beweging te maken. Konden we maar hetzelfde zeggen van de schrijver-directeur.
Als Notting Hill je ergert omdat hij nep is, hou je dan maar verre van hem. Phonus bolognus op de halve schelp.

text_en:
This film is a calculated attempt to cash in the success of Sex in the City and Four Weddings and a Funeral. In fact, if they'd called it Sex at a Funeral, they might have done better at the box office.

But the film falls between two stools and can't get up. The characters spout improbably bright dialog, but never act in any way remotely recognizable as human. One arbitrary, senseless action follows another to advance what passes for a plot, and one soon tires of the falsity of the whole enterprise.

Andie MacDowell gets points for acting her little heart out, but the performing honors are stolen by Imelda Staunton, as of all things, a police detective (don't they have a height requirement over there?). Ms. Staunton seems unable to make a false move. Would that we could say the same about the writer-director.

If Notting Hill annoyed you as being bogus, stay away from this one. Phonus bolognus on the half-shell.


text: Dit moest wel een van de slechtste films aller tijden zijn. Als Kate verschijnt en Jed is met een stel jongens en ze beginnen allemaal te klappen... dus Hollywood. Een andere slechte scène was toen Kate met haar handen over het plaveisel streek en het leek alsof ze de textuur van het plaveisel onderzocht. Andies acteerwerk is zo slecht in deze film <0xE2><0x80><0x93> ik kon geen contact met ze krijgen of liefde voor elkaar voelen. De andere 2 vrouwen waren echter heel goed en overschaduwden Andie. Hoe dan ook, dit was zo'n kitscherige film. Ik hou meestal wel van dit soort films, maar ik kon me gewoon niet in deze film inleven. Te veel onwaarschijnlijke situaties en weer hielp Andies acteerwerk de film niet. Bovendien is ze een en al tandvlees. Lancome moet haar make-up aanbrengen met een stopverfmes, want ze ziet er betoverend uit in haar lingerie.

text_en: This had to be one of the worst films ever. When Kate shows up and Jed is with a bunch of guys and they all start clapping...so Hollywood. Another bad scene was when Kate was running her hands over the pavement it appeared that she was examining the texture of the pavement. Andie's acting is so bad in this film - I could not connect with them or feel there love for each other. The other 2 women however were very good and overshadowed Andie. Anyway this was such a campy movie. I usually like these type of films but I just couldn't get into this film. Too many unlikely situations and again Andie's acting didn't help the film. Also, she is all gums. Lancome must put her makeup on with a putty knife because she looks glamorous in the commericals.


text: Dit begint slecht, met de drie vrouwen die zich gedragen als onnozele schoolmeisjes die giechelend met hun gin, eindeloze sigaretten en een karamelchocolaatje zitten te wachten op de man die het beste'man'-verhaal vertelt, en dan wordt het nog erger <0xE2><0x80><0x93> s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s-s- Andies personage gooit de karamelbonbons op straat in een pathetische poging om groei te symboliseren. Heb genade.

text_en: This starts off bad, what with the three women acting like simpering junior high school wussies sitting around giggling with their gin, endless cigarettes and a caramel chocolate treat for the one who tells the best 'man' story, and then it gets worse -=- spoiler alert =-= what with Andie's character falling for the young organ player who used to be her student when he was 14 (she's the headmistress of an English school, believe it or not), only to have him destroyed thanks to her bitch-from-hell 'girlfriend' . ..and then from there, it's basically unwatchable claptrap: she forgives her 'friend' and has the organ player's love child and the 3 women end up as they started, drinking more gin and smoking more cigarettes blah blah blah. Andie's character throws the caramel chocolates out in the street, in a pathetic attempt to symbolize growth. Have mercy.


text: Dat was afschuwelijk. Andie Macdowell is een vreselijke actrice. Zo houterig dat een hobbelpaard er beter uit zou kunnen zien. Maar denk dan ook eens aan die draai in _Four Weddings_, die al even martelend was. Dat is ook een film die Engeland afbeeldt als een land vol Chocolate Box-huisjes en dorpspleinen. Ik bedoel die school, hoeveel scholen zien er behalve misschien Zweinstein er zo uit? Het politiebureau zag eruit als de set van _Hartslag_ (een misselijkmakende Britse serie die zich afspeelde in de jaren zestig). Deze film kon gewoon niet bedenken wat hij wilde zijn: een komedie of een serieus onderzoek naar de onderstromen in de vriendschappen van vrouwen. Als het bij het eerste was gebleven, hadden de seksscènes op het kerkhof en de stomme bestorming van de bruiloft misschien nog wel gewerkt (ik zeg 'nog wel'). Maar die scènes werkten gewoon niet bij de tragedie in de tweede helft. Ik vind het ook onwaarschijnlijk dat Kate ooit nog met Molly zou willen praten na haar vreselijke gedrag. Nog een laatste opmerking: wat doet een fatsoenlijke actrice als Staunton in dit poephok? Om nog maar te zwijgen van Anna Chancellor.

text_en: This was awful. Andie Macdowell is a terrible actress. So wooden she makes a rocking horse look like it could do a better job. But then remember that turn in Four Weddings, equally as excruciating. Another film that portrays England as full of Chocolate box cottages, and village greens. I mean that school, how many schools apart from maybe Hogwarts look like that? The twee police station looked like the set from Heartbeat ( a nauseating British series set in the 60s).This film just couldn't make its mind up what it wanted to be- a comedy or a serious examination of the undercurrents in women's friendships. If it had stuck to the former then the graveyard sex scenes and the highly stupid storming of the wedding might just have worked( i say just). But those scenes just didn't work with the tragedy in the second half. I also find it implausible that Kate would ever speak to Molly again after her terrible behaviour. A final note- what is a decent actress like Staunton doing in this pile of poo? Not to mention Anna Chancellor. Macdowell should stick to advertising wrinkle cream.


text: Gisteren op IFC gezien, en ik kan de positieve recensies niet geloven! Ben ik de enige die dacht dat deze 'dames' het tegendeel waren? Kate zegt tegen Jed dat ze ontslagen zou kunnen worden omdat ze een steunpilaar van de gemeenschap zou zijn, maar ze vrijt met hem! En dan besluiten ze plotseling dat ze van elkaar houden? En ze is zo kapot van zijn dood dat ze niet eens naar zijn begrafenis gaat, laat staan dat ze zijn familie het 'goede nieuws' vertelt! Trouwens, hoe is het mogelijk dat een Amerikaanse directrice van een heel fatsoenlijke Britse school is geworden? Janine had van het korps af moeten worden geschopt voor haar onvergeeflijke machtsmisbruik, maar er gebeurt niets! En uiteindelijk neukt ze met een oplichter die ze heeft meegenomen voor ondervraging! En hoe minder er over Molly gezegd wordt, hoe beter!<br />En wat betreft het schuldgevoel dat Janine en Molly over Jed hebben, alsjeblieft! Het is verdomme de eigen schuld van die klootzak dat hij aan de kant van de weg is doodgereden! Waar is het schuldgevoel over die arme Gerald, die over zijn nek gaat? Kon ik maar hetzelfde doen met de sukkels achter deze 'film'!

text_en:
Caught this on IFC yesterday, and can't believe the positive reviews! Am I the only one who thought these "ladies" were anything but? Kate tells Jed she could get fired because she's supposed to be a pillar of the community, but puts out for him! Then they suddenly decide they're in love? And she's SO devastated over his death, she doesn't go to his funeral, much less, tell his family the "good news"! By the way, how did an American get to be the headmistress of a very proper British school? Janine should have been kicked off the force for her inexcusable abuse of power, but nothing happens! And she winds up boffing a con she brought in for questioning! And the less said about Molly, the better!

As for the guilt Janine and Molly feel over Jed, please! It's the punk's own damn fault he got turned into roadkill! Where's the guilt over poor Gerald, who gets puked on? If only I could do the same to the bozos behind this "movie"!


text:
Ik dacht dat het een in New York gesitueerde film was: fout! Het is een kleine Britse plattelandsscène.
Ik dacht dat het een komedie was: fout! Het is een drama... Nou, tot aan de laatste derde, want nadat het verhaal volledig 'abracadabrantesque' wordt, het symbolische woord voor een Frans presidentieel mandaat. Het betekent, zelfs bijna onzin, dat de motieven graag een oprecht gevoel zouden willen overbrengen.
Wat heb ik nog over? Misschien een goed duo van actrices: Ja, ik weet het, het zijn 3 vriendinnen, maar de roodharige politievrouw is een beetje onzichtbaar voor me. De lange dokteres verrast me met haar punch, en McDowell speelt zoals gewoonlijk voortreffelijk, alles in een delicate, zachte en bijna zwijgende houding. Die zachtaardigheid verbaast me, want net als bij andere goede kunstenaars of regisseurs zie ik steeds hetzelfde patroon. In haar geval is het, wat de film ook is, altijd hetzelfde personage dat wordt gedefinieerd door haar gevoelens, haar waarden, dat in oneindig veel verschillende verhalen leeft. Ik weet nog steeds niet hoe ik de grens (of de versmelting) tussen de kunstenaars en het geheel moet bepalen.
Een andere positieve kant van deze film is het vrouwelijke aspect & de interessante verschillende gezichtspunten. De vrouwen hebben allemaal hun eigen manier van leven, ook al zijn ze allemaal vrijgezel. Het brengt veel tolerantie met zich mee en je leert zien hoe eenzelfde en unieke werkelijkheid op evenveel manieren kan worden waargenomen als mensen.
Ten slotte is de film heel goed te zien, maar de grote finale smoort het verlangen naar een volgend visioen.

text_en:
I thought it was a New-York located movie: wrong! It's a little British countryside setting.

I thought it was a comedy: wrong! It's a drama.... Well, up to the last third, because after the story becomes totally "abracadabrantesque", the symbolic word for a French presidential mandate. It means, close to nonsense even it the motives would like to bring a sincere feeling.

What Do I have left? Maybe, a good duo of actress: Yes, I know, they are 3 friends, but the redhead policewoman is a bit invisible for me. The tall doctoress surprises by her punch, and McDowell delivers a fine acting as usual, all in delicate, soft and almost mute attitude. This gentleness puzzles me, because as other fine artists or directors, the same pattern is repeating over and over. In her case, it's like, whatever the movie, it's always the same character defined by her feelings, her values, who lives infinite different stories. I still don't know how to set the limit (or the fusion) between the artists and the works.

Another positive side of this movie is its feminine touch & the interesting different points of view. The women have each their own way of living, even if they are all single. It brings a lot of tolerance and learning to witness how a same and unique reality can be perceived in as many ways as people.

Finally, the movie is quite viewable, but the great final cuts the desire of a next vision.


text: Was dit bedoeld als een komedie of als een serieus drama? Deze film begint met een luchthartige schertsvertoning tussen drie vrouwen. Prima. Het loopt uit op een conflict tussen de vrouwen als een van hen een man ontmoet. Prima. Er zijn een paar capriolen tussen hen. Prima. Maar als de plot zich verdicht en uiteindelijk zwart wordt, begon ik me af te vragen of ik het eerste deel van de film verkeerd had geïnterpreteerd. Zo gaat het een tijdje door, tot het uiteindelijk probeert terug te keren naar de oorspronkelijke luchthartige schertsvertoning. Maar nu is het te laat. Het is moeilijk te begrijpen waarom deze vrouwen nog met elkaar praten en de finale is niet overtuigend. Echt een les (voor Britse filmmakers in elk geval) over hoe je geen films moet maken. Moeilijk om te zien hoe de producenten zichzelf er ooit van overtuigden dat deze film zou werken. En de kassa bleek een echte flop, want ik had tot dit weekend (vier jaar na de première) nog nooit van deze film gehoord.

text_en: Was this meant to be a comedy or a serious drama? This film starts with a light-hearted banter between three women. Fine. It moves into a conflict between the women when one of them meets a man. Fine. There are a few antics between them. Fine. But when the plot thickens and finally becomes black I started to wonder whether I had misinterpreted the first part of the movie. It continues in this vein for a while until, in the end, it tries to go back to the original light-hearted banter. But by now it's too late. It's hard to see why these women would still be talking to one another and the finale is unconvincing. Truly a lesson (for British filmmakers anyway) of how not to make films. Difficult to see how the producers ever convinced themselves this film would work. And the box office proved it to be a real flop, because I'd never heard of this film until this weekend (four years after its release).


text:
Andie McDowell is beeldschoon als de vrouw van in de veertig wier late start in een serieuze relatie haar naar een aanzienlijk jongere man leidt en een substituut-ruzie met 2 oude boezemvriendinnen.
Als ze een gigolo/goudzoeker in de oprechte jongeman zien, gaan de 'boezemvriendinnen', vastbesloten om deze 'dwaze relatie' te beëindigen, verder dan hun plicht om hun vriendin te 'helpen' (die duidelijk verblind is door het lastige spelletje van deze gigolo).
Een korte opeenvolging van situaties is absoluut belachelijk. Verre van dat. Zonder deze ongelooflijke scènes was er misschien hoop geweest op een liefdesverhaal. In plaats daarvan is het enige wat de kijker overblijft een onwillekeurig hoofdschudden <0xE2><0x80><0x93> dit soort dingen gebeuren gewoon niet! Zonder details over de cliffhanger prijs te geven, waarschuw ik de kijker dat hij hoge verwachtingen heeft van deze film; de meesten (zoals ik) zullen erg teleurgesteld zijn. Op een schaal van 1 tot 10 staat deze bij mij op een 4. Er is veel beter materiaal. Deze film is je tijd niet waard.

text_en:
Andie McDowell is beautiful as the 40-ish woman whose late start at a serious relationship leads her to a considerably younger man and a subsequenet falling-out with 2 long-time best girldfriends.

Seeing a gigolo/gold-digger in the sincere young man, the "girl-friends", dead-set on terminating this "silly relationship", go over and beyond the call of duty in "helping out" their friend (who obviously is blinded by this gigolo's tricky game".

A short succession of situations is absolutely ridiculous. Far fetched no longer covers it. Without these unbelievable scenes, there may have been hope for a sweet love story. Instead, all the viewer is left with is an involuntary shaking of head -- these things just don't happen! Without giving away cliff-hanger details, I warn the viewer of having high expectations for this film; most (like me) will be very disappointed. On a scale of 1 to 10, this one ranks a weak 4 with me. There is much better material out there. This one isn't worth your time.


text: SPOILER: De jonge minnaar, Jed, wordt eruit geschopt door de oude vrijster Kate (Andie McDowell), omdat ze ten onrechte denkt dat Jed een verhouding heeft met een van haar twee kattige vriendinnen. Kate dacht dat ze hen en flagrante delicto had betrapt. Kate gooit Jeds schoenen de deur uit. Jed vertrekt met tegenzin, en gaat dan midden op de weg zitten om zijn schoenen aan te trekken. Dan wordt hij overreden ('verpletterd' is een van de betekenissen van de titel) door een vrachtwagen. En sterft.<br />'En dan wordt hij overreden door een vrachtwagen.' Kun je je voorstellen dat een scenarioschrijver een script inlevert met dit plotelement? Tot op dat moment is het een komedie die luchtig wil zijn, maar geen echte bubbels heeft. Iedereen behalve Jed is gewoon irritant. En dan vermoorden ze Jed, en iedereen is verdrietig, tot het eind, waar de meisjes leren van elkaar te houden en elkaar te steunen, in plaats van te vernietigen.

text_en:
SPOILER: The young lover, Jed, is kicked out by the spinster, Kate (Andie McDowell), because she wrongly believes that Jed is having an affair with one of her two catty girlfriends. Kate thought she caught them en flagrante delicto. Kate throws Jed's shoes out the door. Jed reluctantly leaves, and then sits in the middle of the road to put his shoes on. Then he gets run over ("Crushed", one of the meaning of the title) by a truck. And dies.

"And then he gets run over by a truck." Can you imagine a screenwriter actually submitting a script with this plot element? Up to then, its a comedy that intends to be frothy, but lacks any real fizz. Everybody but Jed is just annoying. And then they kill Jed, and everybody's sad, until the end where the gals learn to love one another and be supportive, instead of destructive. I give it 2 ugh's.


text:
Het ergste van _Crush_ is niet dat de film er niet best uitziet, of dat de plot praktisch niet bestaat, en dat het camerawerk zelfs niet zo slecht is dat het beter had kunnen zijn.
Nee, het ergste van deze film is dat er een paar absoluut briljante momenten in zitten die je doen hopen dat er nog meer komen.
Maar uiteindelijk is het te weinig, te laat. Als je een fan bent van vioolmuziek en goedkope tranentrekkende scènes van veertigjarige vrouwen die huilen en elkaar omhelzen en praten over baby's en het huwelijk <0xE2><0x80><0x93> dan moet je het vooral niet missen.
<0x3E> Ikzelf ben niet bepaald enthousiast over de dingen die hierboven in een film staan vermeld, en als gevolg daarvan heb ik een behoorlijk afschuwelijke tijd gehad. De paar absoluut briljante moppen kunnen de rest niet goedmaken.
<0x3E> Het vonnis: 4/10. Schuldig aan het verspillen van mijn tijd.
<0x3E>
<0x3E>

text_en:
The worst thing about Crush is not that it's acted pretty bad, or that the plot is virtually non-existent, and it's not even that bad that the camerawork could have been better.

No, the worst part of this movie is that it has a few absolutely brilliant moments that keep you hoping that there are more to come.

But in the end, it's too little, too late. If you are a fan of violin-music and cheap tearjerking scenes of 40+ women crying and hugging and talking about babies and marriage - then by all means, don't miss it.

I myself am not exactly thrilled to see the things listed above in a movie, and as a result I had a pretty horrible time. The few absolutely brilliant jokes can not make up for the rest of it.

The verdict: 4/10. Guilty of wasting my time.


text: Een van de slechtste films die ooit door een mannelijke regisseur over een vrouw is gemaakt. Regisseur Andy McKay weet gewoon niets van vrouwen. Een toppunt van slechte smaak, de humoristische stijl van _American Pie_, een grof verhaal, geen greintje gezond verstand, een ongegrond verhaal, tegenstrijdige personages. Vulgaire fantasieën kwamen tot leven op het witte doek. Beledigend en beslist niet grappig. Ik vraag me af hoe drie goede actrices erin slaagden eraan deel te nemen.

text_en: Not a `woman film' but film for the gang. One of the worst films ever made by a male director about woman. Director Andy McKay simply doesn't know woman. Peaks of bad taste, American Pie's humor style, crude story, no sense, groundless story, refuted characters. Vulgar fantasies came to life on screen. Insulting and definitely not funny. I wonder how three good actresses accepted to take part in it.


text: Als alleenstaande vrouw boven de 40 vond ik deze film buitengewoon beledigend en vernederend voor alleenstaande vrouwen boven de 40, om nog maar te zwijgen van alle andere vrouwen, van welke leeftijd dan ook. Het was een trieste, zielige poging van een man om een'meisjesfilm' te schrijven en te regisseren, en hij faalde jammerlijk. Andy McDowell is om te beginnen al geen goede actrice, maar gezien het niet-bestaande 'plot' (ik vind het vreselijk om het zelfs maar een plot te noemen) in deze film, had ze geen schijn van kans. Er was geen sprake van karakterontwikkeling, geen enkele reden om sympathie of empathie te voelen voor een van de personages, en geen enkele poging om de film op enigerlei wijze realistisch of geloofwaardig te maken. is de obligate mannenfantasie van een aantrekkelijke heteroseksuele vrouw die plotseling besluit om het lesbisch zijn uit te proberen... ALSTUBLIEFT.<br />Niet alleen zou ik willen dat ik mijn geld terug kon krijgen voor de dvd, maar ik wil ook die 112 minuten van mijn leven terug. Wat een oplichterij.

text_en:
As a single woman over 40, I found this film extremely insulting and demeaning to single women over 40, not to mention every other woman, of any age. It was a sad, pathetic attempt by a man to write and direct a "chick flick", and it failed miserably. Andy McDowell isn't much of an actress to begin with, but given the non-existent "plot" (I hate to even refer to it as a plot) in this, she didn't have a chance. There was no character development, no reason to feel sympathy/empathy for any of the characters, and no attempt to make the film in any way realistic or believable. And then there's the obligatory male-fantasy of an attractive straight woman suddenly deciding to give lesbianism a try -- PLEASE.

Not only do I wish I could get my money back for the DVD rental, I also want those 112 minutes of my life back. What a ripoff.


text:
Ik ben begaafd met deze film omdat hij zo'n grote premisse heeft, de vriendschap van drie vrouwen die worden bezoedeld door een van hen die verliefd wordt op een jongere man.
Intrigerend.
Niet! voeg ik er haastig aan toe. Deze vrouwen zijn allemaal in extreme karikaturen getekend, niet erg behulpzaam tegenover elkaar, samenzweerderig en erop uit om elkaar te gronde te richten.
Anna Chancellor en Imelda Staunton konden geen kwaad doen in mijn boek voordat ze dit zagen, maar hier krijgen ze een naargeestig script in handen gedrukt met de opdracht om de actie in evenwicht te brengen tussen slapstick en komedie, wat niet al te best werkt als de vrouwen stuk voor stuk bekende professionals in een kleine stad zijn. En voor intelligente vrouwen brengen ze een hele hoop tijd door met klagen over het gebrek aan mannen/seks/lust in hun leven. Ik vond dat er veel meer van gemaakt had kunnen worden als ze een fatsoenlijk script hadden gehad en meer spanning, de lesbische subplot ging nergens heen en die rokende/drankende vrouwen (alle drie in de veertig???) waren heel onrealistisch <0xE2><0x80><0x93> zelfs in de babyscène <0xE2><0x80><0x93> neuk de baby, geef me een sigaret!
Zoals ik al zei, zonde van de tijd.

text_en:
I was gifted with this movie as it had such a great premise, the friendship of three women bespoiled by one falling in love with a younger man.

Intriguing.

NOT! I hasten to add. These women are all drawn in extreme caricature, not very supportive of one another and conspiring and contriving to bring each other down.

Anna Chancellor and Imelda Staunton could do no wrong in my book prior to seeing this, but here they are handed a dismal script and told to balance the action between slapstick and screwball, which doesn't work too well when the women are all well known professionals in a very small town.

And for intelligent women they spend a whole pile of time bemoaning the lack of men/sex/lust in their lives. I felt much more could have been made of it given a decent script and more tension, the lesbian sub-plot went nowhere and those smoking/drinking women (all 3 in their forties???) were very unrealistic - even in the baby scene - screw the baby, gimme a cigarette! Right.

Like I said, a shame of a waste. 4 out of 10.


text:
'The Crush' is een aardige romantische komedie voor de eerste tweederde van de tijd, aangezien het een Britse versie van 'Sex and the City' probeert te zijn.
Ik heb vooral genoten van de ommekeer van de jonge lekkere bink wiens personage weinig vlees op de botten heeft (nu ik erover nadenk, hebben we ook niet veel fysiek vlees van hem gezien en Kenny Doughty is de moeite van het zien waard).

Ze maken in elk geval veel meer gebruik van jonge man/oudere vrouw dan van het tegenovergestelde in de versie van 'Sabrina' (geen enkele film vind ik leuk) of wat dat betreft bij de Douglas/Zeta-Jones of Dion/Svengali-bruiloft.
Om Andie MacDowell als ex-pat anderszins zijn welkome bekenden uit Britse drama's en komedies, zoals de bitse Anna Chancellor.
De plot kronkelt zich naar het einde toe erg deus ex machina. Maar pas toen de aftiteling aan het eind kwam, besefte ik wat er echt mis zou kunnen zijn. Net als in 'Sex and the City' is de schrijver/regisseur een man, hier Scot John McKay, die volgens mij eigenlijk een script wilde maken over drie homo's, waarschijnlijk over hoe ze naar buiten treden ten opzichte van hun geliefden en hun werk (de personages zijn een schooldirecteur, een politieman en een arts), wat een betere en interessantere film zou zijn geweest. De werktitel van de film was 'The Sad F*cker's Club', wat de overeenkomsten met de homoseksuele 'Broken Hearts Club' nog duidelijker zou maken.
(origineel geschreven: 4-6-2002)

text_en:
"The Crush" is a pleasant enough 40-something friends romantic chick flick for the first two-thirds or so, as it tries to be a Brit "Sex and the City".

I particularly enjoyed the turn-around of the trophy young hunk whose character is not much fleshed out (come to think of it we didn't see all that much physical flesh of him either and Kenny Doughty is worth seeing more of).

They sure make a lot more deal of young man/older woman than was made of the opposite in either version of "Sabrina" (neither movie do I like) or for that matter with the Douglas/Zeta-Jones or Dion/Svengali nuptials.

Surrounding Andie MacDowell as an ex pat otherwise are welcome familiars from Brit dramas and comedies, such as tart-tongued Anna Chancellor.

The plot twists towards the end feel very deus ex machina. But it wasn't until the credits came up at the end that I realized what might really be wrong. Just as with "Sex and the City," the writer/director is male, here first-timer Scot John McKay, and I think he really wanted to do a script about three gay men, probably about them coming out in relation to their lovers and at work (the characters are a school principal, a cop and a doctor), which would have been a better and more interesting movie. The working title for the film was "The Sad F*cker's Club" which would have made its parallels with the gay "Broken Hearts Club" even more obvious.

(originally written 4/6/2002)


text: Misschien was het een goede film geweest als hij iets interessanters had belicht dan alleen de buitenkant van een lesbische relatie, als dat de bedoeling van de film was geweest... het is heel voorspelbaar dat hij niet vermeldt dat de twee meisjes op de Russische groep t.a.t.u. lijken... toeval? Ik denk het niet. Er is niets origineels aan deze film om dat te ondersteunen, dus moesten ze iets gebruiken wat al beroemd is. Je kent het recept. De andere acteurs... tja, ik weet gewoon niet wat hun rol moet zijn. De meesten van hen zijn bekende mensen in Roemenië en ik moet erbij zeggen dat sommigen niet eens acteurs zijn (bv. Mihaela Radulescu). Een niet-bestaand complot maakt van de gelegenheid gebruik om grove taal te gebruiken om de mensen te choqueren... Liefdesverdriet... jammer... het idee was goed, maar... en ik houd mezelf ernstig voor dat ik geen commentaar moet leveren op de titel...

text_en: it MIGHT have been a good movie if it had explored something more interesting rather than just the surface of a lesbian relationship if this was the meaning of the movie...it is quite predictable not mentioning that the two girls resemble the Russian group t.A.T.u....coincidence? i don't think so. There is nothing original in this movie to support it so they had to use something which is already famous.You know the recipe. The other actors...well,i just don't know what their role is supposed to be. Most of them are well - known people in Romania and i must mention some of them are not even actors(e.g.Mihaela Radulescu).SO to summarize it: "girl band tatty"+desperate/publicity needing "actors"+ a non-existing plot+ the occasion to use bad language in order to shock= Love sick....too bad...the idea was good,though...and i am seriously holding myself from commenting the title...


text:
Het verhaal klinkt goed, en als je het boek hebt gelezen, verwacht je waarschijnlijk een diepgaande en intense film die enig inzicht kan bieden in interessante en onvoldoende onderzochte menselijke relaties.
Het is waar dat het script dat probeert, en de regisseur dat probeert, maar de hoofdrollen falen jammerlijk. Maria's acteerwerk is zo droog dat er geen enkel gevoel in zit, en haar meest intense momenten lijken bijna komisch. Soms lijkt ze nerveus vanwege de camera. Haar enige echte gevoelsscène is tegen het eind, wanneer ze door haar vriendin wordt gedumpt.
Ioana lijkt nog gespannener dan Maria, en erger nog, ze lijkt helemaal niet natuurlijk. Maria had die houding, ook al werd die kunstmatig naar voren gebracht, maar ze had hem en haar personage kreeg enige geloofwaardigheid. En om het nog erger te maken: we hebben geen inzicht in haar: waar komt ze vandaan, hoe kwam ze in de lesbische relatie terecht, hoe ontwikkelde de relatie zich? We krijgen maar een paar stukjes van haar ouders en hun relatie lijkt er gewoon te 'zijn': hij heeft een inhoud en en einde, maar geen begin. Net als haar partner Maria heeft ze maar één echt ontroerende scène, de scène waarin ze Maria's personage Kiki dumpt.
<0x3E> Tudor is de enige in deze film (afgezien van de hospita, die geweldig acteert) die enig acteertalent weet te tonen. Hij heeft de houding van zijn personage en die past bij hem. Slechts een of twee keer lijkt hij te aarzelen (de scène bij het eten van zijn ouders probeert hij duidelijk te maken terwijl dat helemaal niet nodig was).
<0x3E> Ik vind het een prachtig verhaal, Tudor Chirila is oké, de hospita acteert zelfs en Puya brengt zijn paar regels stijlvol, maar dat maakt de film niet beter. Jammer, de hele setting had veel potentieel en de Roemeense cinematografie had wel een film over dit thema kunnen gebruiken. Vreemd genoeg lijkt de incestueuze relatie tussen broer en zus geloofwaardiger dan de niet-achtergrond niet-gevoelde (nou ja, Maria's gesproken intermezzo's zijn een aardige poging in die richting) lesbische relatie van Maria en Ioana. Het spijt me dat ik geld heb uitgegeven aan een kaartje, ik had het liever vanuit mijn comfortabele kamer bekeken.

text_en:
***LIGHT SPOILER ALERT*** The story sounds good and if you've read the novel, then you're probably expecting a deep and intense movie that could offer some insight for some interesting and insufficiently explored human relationships.

True enough, the script tries to do that, the director tries to do that, but the main cast fails miserably. Maria's acting is so dry that lacks any feeling whatsoever, her most intense moments seem almost comical. Sometimes she seems to be nervous due to the camera. Her only really feeling scene is near the end where she gets dumped by her girlfriend.

Ioana seems even more tense than Maria and even worse, she doesn't seem natural at all. Maria had the attitude, even if it was artificially pushed towards being obvious, but she had it and her character received some credibility. And to make matters worse, we don't have an insight on her: where does she come from, how come she got involved in the lesbian relationship, how did the relationship evolve? We only get some bits from her parents and their relationship just seems to 'be' there: it has a content and and end, but no beginning. Just like her partner Maria, she has only once scene that is truly touching, the scene where she dumps Maria's character Kiki.

Tudor is the only person in this movie (aside from the landlady, great acting there) who manages to prove some acting talent. He has his character's attitude and it fits him. Only once or twice he seems to falter (the scene at his parents' meal, he tries to be obvious when it wasn't necessary at all).

I love the story, Tudor Chirila is OK there, the landlady actually acts and Puya delivers his couple of lines with style, but this doesn't save the movie. Too bad, the entire setting had huge potential and the Romanian cinematography could've used a movie on this theme.

Oddly enough, the incestuous relationship between brother and sister seems to have more credibility than the no-background no-feeling (well, Maria's spoken interludes are a nice try in this direction) lesbian relationship of Maria and Ioana. I'm quite sorry for spending money on a ticket, I'd rather had watched it from the comfort of my room.


text: Dit is een film die uitsluitend op het enigszins controversiële beeld van incest en lesbisch gedrag is gebaseerd. Dat is alles. De dialogen zijn pathetisch en de sensualiteit van de'seksscènes' is absoluut afwezig. Het acteerwerk en de dialogen zijn meer geschikt voor middelbare scholieren, maar het onderwerp is bedoeld voor volwassen publiek. Het is een laffe, oppervlakkige film. Hij had veel beter kunnen zijn als hij een verhaal en meer drama had gehad. Aha, en dan nog iets: waarom worden innerlijke monologen zo overdreven gebruikt? Daardoor lijkt hij zo goedkoop. Al met al een g<0xC3><0xAA>nante film voor de Roemeense cinema, maar ook voor het volwassen publiek dat hem probeert te zien. Ik weet dat de middelen schaars zijn, maar dat is niet altijd een excuus voor een slappe film zoals deze. En begin alsjeblieft een paar goede acteurs in je films te gebruiken en hou op ze te recyclen van muzikanten (Tudor Chirila) <0xE2><0x80><0x93> ze kunnen niet acteren!

text_en: This is a movie that relies solely on the somewhat controversial image of incest and lesbianism to get noticed.That is it.The dialogs are pathetic and the sensuality of the "sex scenes" is absolutely absent.The acting and the dialog are more suited for high-school children,yet the subject is intended for adult audiences. It is a gutless and shallow movie.It could have been way better if it had a story and more drama. Ah and on top of that, one more thing: why are inner monologues so excessively used? Makes it seem so cheap.All in all an embarrassing movie for Romanian cinema as well as for mature audiences attempting to view it.I know the means are scarce but, that is not always an excuse for a movie flopping as this one does.And please start using some good actors in your movies and stop recycling them from musicians (Tudor Chirila) - they can't act!


text:
Ik lijk niet zozeer op _Love Sick_ als wel op het beeld dat ik ervan heb. Ten slotte toonde de film de seksuele relatie van Alex, kik en Sandu, hun driehoeksliefde vol intensiteit, frustratie en jaloezie. Eindelijk werd Alex wakker en besefte hij dat ze geen resultaat en toekomst zouden hebben. Het einde was triest.
De regisseur Tudor Giurgiu was op zondag 12.00 uur op 10 september 2006 in het AMC-theater, waar we samen naar de film keken. Na de film vertelde hij het publiek dat het doel van het maken van deze film, die de seksuele relatie van de Roemenen tot uiting zou brengen, nogal ingewikkeld was.
In mijn optiek is het seksuele leven altijd ingewikkeld, ik voel geen bijzondere indruk of uitwerking van de film. De liefdesgeschiedenis van Alex en Kiki, en van Kiki en haar broer Sandu, was een soort buurtverhaal.
De twee voornaamste redenen waarom ik deze film niet leuk vind, zijn ten eerste dat de film ons niet vertelde hoe ze verliefd op elkaar werden. Het klinkt alsof nadat Alex in het gebouw is gaan wonen waar Kiki woonde, twee meisjes verliefd worden. Dat slaat helemaal nergens op. Dat een meisje verliefd zou worden op een ander meisje in plaats van op een man. Te veel fragmenten, je moet die verhalen in gedachten met elkaar in verband brengen. Ten tweede had de hele film geen scène waarin Alex en Kik geslachtsgemeenschap met elkaar hadden, daar zat ik op te wachten. Maar sommige onderdelen waren toch wel aanbevelenswaardig. Het 'oor piercing' was best interessant. Alex was bereid de pijn van oor piercing te verdragen om van Kurks liefde te kunnen genieten. Dat was een ontroerend tafereel dat je een idee gaf van hun liefde. En het tafereel waarop ze op het voetbalveld lagen, het gesprek waarin hun liefde werd uitgedrukt, was ook oprecht en hartstochtelijk.

text_en:
I am not so much like Love Sick as I image. Finally the film express sexual relationship of Alex, kik, Sandu their triangle love were full of intenseness, frustration and jealous, at last, Alex waked up and realized that they would not have result and future.Ending up was sad.

The director Tudor Giurgiu was in AMC theatre on Sunday 12:00PM on 08/10/06, with us watched the movie together. After the movie he told the audiences that the purposed to create this film which was to express the sexual relationships of Romanian were kind of complicate.

On my point of view sexual life is always complicated in everywhere, I don't feel any particular impression and effect from the movie. The love proceeding of Alex and Kiki, and Kiki and her brother Sandu were kind of next door neighborhood story.

The two main reasons I don't like this movie are, firstly, the film didn't told us how they started to fall in love? Sounds like after Alex moved into the building which Kiki was living, then two girls are fall in love. It doesn't make sense at all. How a girl would fall in love with another girl instead of a man. Too much fragments, you need to image and connect those stories by your mind. Secondly, The whole film didn't have a scene of Alex and Kik's sexual intercourse, that 's what I was waiting for. However, it still had some parts were deserved to recommend. The "ear piercing " part was kind of interesting. Alex was willing to suffer the pain of ear piercing to appreciate kik's love. That was a touching scene which gave you a little idea of their love. Also, the scene of they were lying in the soccer field, the conversation express their loves were truthful and passionate.


text: Gezien het feit dat deze film een serieuze en zeer succesvolle lanceringscampagne heeft gehad, had ik verwacht dat er iets was wat de moeite waard was... Vanaf de openingsscène (waarin de twee broers elkaar'sensueel' strelen terwijl ze naakt in bed liggen) gaat het snel omlaag... niets om de aandacht te trekken, niets wat de aandacht afleidt van de hele plot, niets wat de aandacht afleidt van het acteerwerk (een paar kleine uitzonderingen, maar kunstmatigheid is op zijn best). Incest en lesbisch gedrag zijn veelbelovende thema's, maar het script analyseert geen van beide diepgaand (al zou een mogelijk excuus van de makers, die zeggen dat ze een subtiele film wilden maken, hilarisch zijn, tenzij subtiel en oppervlakkig hetzelfde betekent...) geen interessante scènes opleveren voor de al te nieuwsgierige kijkers... Op dit moment had dat een deel van de film kunnen redden... dus u kunt zich voorstellen hoe slecht de film is. Er zouden nog veel meer dingen gezegd kunnen worden... maar kijkt u zelf alstublieft naar de film... Ik ben een egoïst en ik zou graag willen dat zo veel mogelijk mensen een deel van hun leven verspillen... net als ik heb gedaan.

text_en: Considering that this movie had a serious and quite successful launching campaign, I would have expected something to be worth the fuzz...from the opening scene on (in which the two brothers "sensually" caress each other, laying naked in a bed) it goes rapidly downwards...nothing to get the attention, not a mind-catching thing in the whole plot, baaad baad acting (a few minor exceptions, but artificiality is at its best). Incest and lesbianism are promising themes, but the script analyses none of the two in depth ( mind that a possible excuse of the makers, saying that they aimed for a subtle movie would be hilarious, unless subtle and superficial mean the same thing...). The too curious viewers will not get any interesting scene...at this point, that could have saved some of the movie...so you can imagine how bad it is. Many other things could be said...but please watch the movie yourselves...I am an egoist and I would like as many people as possible to waste about 1 1/2h of their lives...like I did :(


text: Ja, het had inderdaad een goede film kunnen zijn. Een liefdesliedje (sorry voor de dichterlijke vrijheid, maar het is geen driehoek!), een interessant verhaal, helaas slecht verteld. Het beeld is soms vreemd, soms goed, het beeld ziet er overvol en bijziend uit. Het geluid moet beter (dat is meestal zo in Roemeense films), de licht- en kleurenfilters zijn soms slecht gekozen. De soundtrack is kort en helpt niet bij de actie. Wat het acteren betreft... Sorry, maar de beste actrice is de hospita. De anderen spelen onvolwassen en kunnen de kijker niet overtuigen. Het acteren is poëtisch als het realistisch zou moeten zijn, en realistisch als het poëtisch zou moeten zijn. Het is een film voor volwassenen, verteld door de kinderen. Alleen lastig als je extreem nieuwsgierig bent.

text_en: Yes, indeed, it could have been a good movie. A love biangle, (sorry for the poetical license, but is not a triangle!) an interesting story, unfortunately badly told. The image is sometimes weird, sometimes OK, the picture looks crowded and narrow-sighted. The sound needs more attention (it usually does in Romanian movies), the light and color filters are sometimes badly chosen. The soundtrack is short and is not helping the action. About the acting... sorry but the best actress is the landlady. The others are acting immaturely and cannot convince the viewer. The acting is poetical when it should be realistic, and realistic when it should be poetical. It's a picture for adults, told by the children. Bother only if extremely curious.


text:
Dichter bij de werkelijkheid en met meer diepgang dan 'Breakdance' is 'Beat Street' van Stan Lathan nog steeds een tamelijk saaie vertoning. Ook deze film profiteert alleen maar van de 'breaking' rage, maar we krijgen tenminste een beetje vermaak van de plot, die gaat over de levens van drie jonge vrienden en een jongere broer, die alle drie opgroeien in Queens, New York. Elk van hen heeft zijn eigen, unieke talent. De een is een ritselaar, de ander een d.j., weer een ander een kunstenaar die 'burners' creëert, terwijl de kleine 'broer' Lee een hete 'hip hop'-danser is.
Lathan is echter niet in staat om echt belangstelling te wekken voor het verhaal, en zijn jonge acteurs worstelen eveneens met hun karakters. Daarom is het bijna geheel aan de funky muziek en de 'frisse' dans te danken dat de film het redt.
De choreografie is weer scherp voor zowel de club als de straatscènes, maar dit alleen is niet genoeg om 'Beat Street' tot grotere hoogten te tillen. Jammer genoeg wordt de film pas laat echt spectaculair, nadat er nog een sprankje hoop was dat het interessant zou worden.

Zondag 25 augustus 1996 - Video.

text_en:
Closer to reality and containing more depth than "Breakdance", Stan Lathan's "Beat Street" is still a pretty dull show. Again this pic is really only cashing in on the 'breakin' craze but at least we get a little bit of entertainment from the plot, which concerns the lives of three young friends and a younger brother, all growing up in Queens, New York. Each has their own unique talent. One is a hustler, one a d.j., another an artist who creates 'burners', while little bro' Lee is a hot 'hip hop' dancer.

Lathan is unable to generate any real audience interest in the story though, and his young cast are likewise struggling with their characters. Therefore it is left almost entirely to the funky music and the 'fresh' dancing to save the day.

Choreography is again sharp for both club and street scenes, but this alone is not enough to lift ""Beat Street" to greater heights. Unfortunately the film really falls flat late on, after showing a glimmer of hope that it just might get interesting.

Sunday, August 25, 1996 - Video


text: Hilarisch voor de hand liggend 'drama' over een stel middelbare scholieren (denk ik) die dol zijn op non-stop hiphop, breakdance, graffiti en proberen dj te worden in de Roxy of zoiets. Eerlijk gezegd verveelde ik me zo dat ik het vergat! Zelfs mensen die van muziek houden, zijn het erover eens dat deze film vreselijk geacteerd is en <0xE2><0x80><0x93> als drama <0xE2><0x80><0x93> hopeloos heeft gefaald. We worden verondersteld die kinderen aardig en aardig te vinden. Ik vond ze saai en saai. Degene aan wie ik echt een hekel had, was Ramon. Hij doet graffiti in metrotreinen en dat wordt als geweldig beschouwd. Pardon? Hij beklad openbare eigendommen die helemaal niet van hem zijn. En ook die "geweldige" kinderen tappen af van de stad.' Ik denk dat ze het leuk vinden om een stel wetsovertreders te vinden die lief en leuk zijn.<br />Ik zou dat alles kunnen vergeven als de muziek goed was, maar ik heb een hekel aan hip-hop. De liedjes waren <0xE2><0x80><0x93> op z'n best <0xE2><0x80><0x93> middelmatig en ze waren non-stop! Ze zijn ALLEMAAL OP! Het kwam zo ver dat ik de vele eindeloze muzieknummers doorspoelde. (Als je de muziek wegknipt heb je een film van 30 minuten <0xE2><0x80><0x93> misschien). Er zijn een paar fantasierijke nummers <0xE2><0x80><0x93> de danswedstrijd in de metro, een echt grappig kerstnummer en de klimopshow. Als je van hip-hop houdt is dit je film. Maar als je op zoek bent naar een goed drama <0xE2><0x80><0x93> laat maar zitten. Hoe heeft dit een PG-classificatie gekregen? Er zit een ongelooflijke hoeveelheid gevloek in.

text_en:
Hilariously obvious "drama" about a bunch of high school (I think) kids who enjoy non-stop hip-hop, break dancing, graffiti and trying to become a dj at the Roxy--or something. To be totally honest I was so bored I forgot! Even people who love the music agree this movie is terribly acted and--as a drama--failed dismally. We're supposed to find this kids likable and nice. I found them bland and boring. The one that I REALLY hated was Ramon. He does graffiti on subway trains and this is looked upon as great. Excuse me? He's defacing public property that isn't his to begin with. Also these "great" kids tap into the city's electricity so they can hold a big dance party at an abandoned building. Uh huh. So we're supposed to find a bunch of law breakers lovable and fun.

I could forgive all that if the music was good but I can't stand hip hop. The songs were--at best--mediocre and they were nonstop! They're ALWAYS playing! It got to the point that I was fast-forwarding through the many endless music numbers. (Cut out the music and you haver a 30 minute movie--maybe) There are a few imaginative numbers--the subway dance fight, a truly funny Santa number and the climatic Roxy show. If you love hip hop here's your movie. But it you're looking for good drama mixed in--forget it. Also HOW did this get a PG rating? There's an incredible amount of swearing in this.


text: Misschien moet je het niet met elkaar vergelijken, maar _Wild Style_ en _Style Wars_ zijn originele Hip Hop-films. In Beat Street draaien veel originele artiesten van de vroege Hip Hop, maar ze hebben duidelijk te horen gekregen dat dit wel eens hun grote doorbraak zou kunnen zijn, voor sommigen was dat natuurlijk ook zo, en dat is mooi. Maar als je dit ziet als originele Hip Hop-cultuur, dan heb je het mis. Het is te veel geproduceerd en heeft een Hollywood-sausje. Kijk liever naar de eerste twee films die ik noemde. Die hebben de knusheid overgebracht die het leven in het getto met zich meebrengt. Ja, de waardering voor deze film is laag, maar de recensies zijn meestal positief of zelfs jubelend. Dat komt waarschijnlijk omdat, hoewel het verhaal, het acteerwerk, de dialogen en de invalshoek allemaal vreselijk zijn, de muziek en het dansen juist zijn wat de mensen er zo leuk aan vinden. Ikzelf ben dol op het dansen, maar in die tijd dacht ik dat elektro de dood van Hip Hop was (ik was zo blij toen rond '86 een nieuwe generatie klassieke Hip Hop-artiesten verscheen, zoals Krs One, Public Enemy, Ultramagnetic Mc's, Jungle Brothers, Bizmarkie om er maar een paar te noemen), en ik hou nog steeds niet van de meeste beats in deze film en daarom bevalt het me niet. Ik bedoel, Wild Style heeft niet echt een verhaal, maar de muziek daar is geweldig en authentiek. Natuurlijk zijn smaken verschillend en dat is...' Maar wat mij betreft is deze film waardeloos, afgezien van de pauzedansen en een deel van de muziek, dus ik kan hem niet hoger dan een 4 van de 10 geven.

text_en: Maybe you shouldn't compare, but Wild Style and Style Wars are original Hip Hop. Beat Street does have a lot of the original artists of early Hip Hop, but they've been obviously made clear that this could be their big break, of course for some it was and that's nice. But if you view this as original Hip Hop Culture you're wrong. It's overproduced and has a Hollywood sauce. Rather look for the first two movies i mentioned. They have convey the grittiness that comes with life in the ghetto. Yes, the rating for this movie is low, but the reviews are mostly positive or even raving. This is probably because although the story, the acting, the dialogues and the direction all are dreadful, the music and dancing is what the people love about it. Me, i do love the dancing but at the time thought that electro was the death of Hip Hop (i was so glad when round '86 a new generation of now classic Hip Hop artists appeared, like Krs One, Public Enemy, Ultramagnetic Mc's, Jungle Brothers, Bizmarkie to name a few), and i still don't like most of the beats in this movie and that is why it doesn't work for me. I mean, Wild Style has not much of a story but the music there is great and authentic. Of course tastes differ and that's alright. But as far as i'm concerned, this movie is trash except for the break dancing and some of the music and so i can't rate it higher than a 4 out of ten.


text: Nadat Chachi zich bij de cast had gevoegd, kon ik Happy Days niet meer zien, dus ik wist dat ik in de problemen zat toen de beste scène van de film die van Scott Baio was (een skateboardersscène!). Jodie Foster in haar eerste 'volwassen' rol speelt haar gebruikelijke professionele rol, maar dat is geen excuus voor deze saaie rotzooi. Twee uur uit mijn leven die ik nooit meer terug zal krijgen! Geen opvallende personages, een ongelooflijke verhaallijn, dubieuze montage en afgrijselijke cinematografie, maar het ergste van alles was dat het me niets kon schelen. Het verhaal van Californische tieners in de jaren zeventig, waar de kinderen een ellendig leven leiden en al hun ouders idioten zijn. Verspil je tijd niet met het kijken naar deze afschuwelijke film.

text_en: I could never stand watching Happy Days after Chachi joined the cast, so I knew I was in trouble when the best scene in this movie featured Scott Baio (a skateboard chase scene!). Jodie Foster in her first "grown-up" role turns in her usual professional performance but that is no excuse for this boring mess. Two hours out of my life that I'll never get back! No noteworthy characters, unbelievable storyline, questionable editing and horrendous cinematography but worst of all, I couldn't have cared less. The story of California teens in the 1970's, where the kids live miserable lives and all their parents are idiots. Don't waste your time watching this ugly excuse for a movie.


text: Verschrikkelijke film met overal stukjes van de Ramones. Jouw minder dan gemiddelde komedie uit 1970/1980 van de coole jongelui die met een grillig plan de school overnemen. Deze film is verschrikkelijk. De plot bestaat uit een meisje dat van de Ramones houdt en een school die zich verzet tegen hun onderdrukkende bestuur. Vergeet deze film en kijk naar iets als Wild Zero met in de hoofdrol Guitar Wolf als je een onderhoudende B-film wilt. Vreselijk acteerwerk, verschrikkelijk boek, vreselijke plot met het stempel van goedkeuring van de Ramones die waarschijnlijk snel geld nodig hadden en dus ja zeiden tegen deze film. Dat is het enige logische wat ik kan bedenken omdat deze film de mist in gaat.

text_en: Horrible film with bits of the Ramones strewn about. Your worse than average 1970's/80's comedy format of the cool kids taking over the school with some whimsical plan. This movie is terrible. The plot consists of a girl who enjoys the Ramones and a school bent on fighting against their oppressive administration. Forget this movie and watch something like Wild Zero starring Guitar Wolf if you want an entertaining B movie. Terrible acting, terrible writing, terrible plot with the stamp of approval of the Ramones who probably needed some money quick so they said yes to this movie. That is the only logical thing I can think of because this movie blows.


text: Deze film is een Ramones-concert van 90 minuten met korte perioden van stompzinnigheid en absolute verveling. Wat is dit eigenlijk voor middelbare school?<br />Tenzij je een grote Ramones-fan bent, moet je n<0xC3><0xAD>ét, en ik herhaal: n<0xC3><0xAD>ét je tijd verdoen, zoals ik heb gedaan. Dit is van het begin tot het eind totaal niet om aan te zien. Deze film zou Ramone Fever moeten heten. Iedereen lijkt in deze film op hen gesteld te zijn. Er is geen plot in deze film te vinden. Wat tienerkomedies betreft, ben je hier aan het eind van je Latijn.

text_en:
This movie is a 90 minute Ramones concert with brief periods of stupidity and absolute boredom. What kind of high school is this anyway?

Unless you are a major Ramones fan, DO NOT and I repeat DO NOT waste your time like I did. This is utterly unwatchable from start to finish. This movie should be called Ramone Fever. Everyone appears to like them in this movie. There is not a plot to be found in this flick. As far as teen comedies go, you are scraping the bottom of the barrel with this one.


text: Ik heb deze film alleen maar 2 sterren gegeven omdat Dominic Monaghan zowaar moeite deed in zijn acteerwerk. Al het andere aan deze film is uiterst amateuristisch. Alles wat te maken heeft met de regie van deze film, is zeer slecht uitgevoerd. Niet alleen moet de regisseur nog eens goed nadenken over wat ze met haar leven wil, maar misschien moet ze ook nog een paar films bekijken. Aangezien Dominic Monaghan een zeer geloofwaardige acteur is, maakt het feit dat hij in een film van dit kaliber is opgenomen, dat hij er vreselijk uitziet. Wie de 'acteur' ook was die Jacks beste vriend speelde, hij had nooit voor de camera moeten verschijnen. Ik had niet veel verwacht van zo'n kleine film, maar misschien moest er wat meer tijd en moeite worden gestoken in de personages en hun omgeving. Verspil je tijd of je geld niet aan deze film (zoals ik heb gedaan) je zult diep teleurgesteld zijn.

text_en: I gave this film 2 stars only because Dominic Monaghan actually put effort through in his acting. Everything else about this film is extremely amateur. Everything associated with the direction of this film was very poorly executed. Not only should the director rethink what she is doing for a life career but maybe she should watch a few films. As Dominic Monaghan is a very credible actor, placing him in a film of this caliber makes him look awful. Whomever the "actor" was that played Jack's best friend should never have stepped in front of the camera. I didn't expect much from such a small film, but perhaps a little more time and effort should be put into the characters and their surroundings. Don't waste your time or money on this film (like I did) you will be sorely disappointed.


text:
Ik greep de kans om deze film ononderbroken en ononderbroken te bekijken met beide handen aan, want ik herinnerde me de _rapes_ en de _raves_ ervoor. Maar waar de film op het punt leek te staan echt angstaanjagend te worden, trok hij zich terug en ging ergens anders heen. Het druipende water door het hele huis, de zwarte regen, de profetische dromen, de verkeerde afslag in de ongezuiverde rioolgrond, het werd allemaal weggelaten voordat het tot een gil kon uitgroeien.
Wat een teleurstelling. Chamberlains bijna uitdrukkingsloze masker van een gezicht bood weinig anders dan verward ongeloof, iets wat ik naarmate de film vorderde merkte te spiegelen. Wat een griezelig aboriginalgezang had kunnen zijn en instrumenten op de achtergrond waren in plaats daarvan een kakofonie die kennelijk was bedoeld om doodsangst in je hoofd te slaan. De ideeën dat moderne mensen oude goden kunnen belichamen, dat de Aboriginals geloven dat roodharige blanken de eerste priesters waren, en dat veel andere mogelijkheden meer worden doorgegeven als een boodschappenlijstje dan als een hint naar een andere dimensie (Droomtijd).
In de laatste scène was het me niet duidelijk wat de regisseur me probeerde te vertellen. Is er een grote golf? Nou en? Hoe groot? Een tsunami? Ja, oké. Dat is verwoestend, maar niet apocalyptisch. Is het het einde van de wereld? Van een golf? De laatste golf? Dat moet dan wel een verdomd grote golf zijn. Waarom? Het lijkt erop dat de golf is verdwenen, want de schaduw die door de golf op Burtons gezicht was geworpen, is verdwenen. Was het alleen Burtons apocalyps? Verdorie, dat gebeurt elke dag met mensen die hun zelfbeheersing verliezen. Als het alleen om hem ging, was het niet van belang.
De meest angstaanjagende scène, die de beste indicatie geeft van Weirs mogelijkheden, heeft zich afgespeeld in Charlies appartement, waar Burton naartoe is gegaan om de oude man te confronteren met het feit dat hij Burtons vrouw bang heeft gemaakt. Charlie blijft hem maar vragen: 'Wie ben je?' en na een tijdje wordt het echt verontrustend. Helaas heeft de film dat voorbeeld nooit gevolgd.

text_en:
I jumped at the chance to view this movie uncut and uninterrupted, remembering rahs and raves for it. But wherever it seemed about to slip into being truly scary, it backed off and went somewhere else. The dripping water throughout the house, the black rain, the prophetic dreams, taking the wrong turn in raw sewage were dropped before they could work up to a scream.

What a disappointment. Chamberlain's nearly expressionless mask of a face offered little but confused disbelief, something I found myself mirroring as the film wore on. What could have been eerie Aboriginal chanting and instruments in the background were instead a cacophony seemingly designed to beat terror into one's head. The ideas that modern people can embody ancient gods, that the Aboriginal peoples believe red-haired white men were the first priests, and many other possibilities are passed along more like a shopping list than a hint at another dimension (the Dream Time).

[SPOILER] In the final scene, it wasn't clear to me what the director was trying to tell. Is there a big wave? So what? How big? A tsunami? Yeah, okay. That's devastating but not apocalyptic. Is it the end of the world? From a wave? The last wave? That'd have to be a pretty darn big wave. Why? Was the world that bad a place? It didn't seem so awful in this movie. Actually I didn't think the wave came off, since the shadow left Burton's face that had been cast by the wave. Was it only Burton's apocalypse? Heck, that happens every day to people who lose it. It wasn't of any interest if it was only him.

The most frightening scene, and the one that gives the best indication of Weir's potential, was in Charlie's apartment where Burton has gone to confront the old man for scaring Burton's wife. Charlie keeps asking him "Who are you?" and it becomes truly disturbing after a while. Unfortunately, the movie never followed suit.


text: De perfecte moord wordt verijdeld als een vrouw (gespeeld door Mary Ellen Trainor, ooit de vrouw van regisseur Robert Zemeckis, die deze episode regisseerde), die haar man met een pook vermoordt, de pech heeft bezoek te krijgen als ze op het punt staat het lichaam naar buiten te brengen. Het is een ontsnapte krankzinnige gek in een kerstmanpak (gespeeld door een slinkse, afzichtelijke Larry Drake). Ze vecht voor haar leven terwijl ze een manier probeert te vinden om het lijk van haar man te verbergen. Ze besluit een bijl te gebruiken als ze de Kerstman-moordenaar heeft uitgeschakeld, die verschillende kansen mist om het hoofd van de vrouw af te hakken, om de moordenaar de moord op haar man in de schoenen te schuiven. 's dochter, terwijl ze wanhopig probeert zichzelf te bevrijden om het kind te redden.<br />Deze aflevering van _TALES OF THE CRYPT_ recyclet vermoeid materiaal over het oude 'Santa vermoordt de Kerstman'-thema, maar voegt er ook de vaak-gebruik-(voeg er misselijkmakend) vrouw-vermoordt-haar-echtgenoot-voor-een-man-waardoor-ze-een-man-heeft-bedonderd-routine aan toe. Het is in feite Trainor die een manier probeert te vinden om te voorkomen dat ze wordt betrapt met een lijk dat ze vermoordt

text_en:
The perfect murder is foiled when a wife(played by Mary Ellen Trainor, once the wife to director Robert Zemeckis, who helmed this episode), who murders her husband with a poker, has the misfortune of receiving a visitor as she is about to move the body outside..an escaped insane madman dressed in a Santa Claus suit(played by a deviously hideous Larry Drake). She fends for her life while trying to find a way of hiding her husband's corpse. She decides to use an ax, once she downs the Santa killer who misses several chances to chop off the woman's head, to frame the killer for her husband's murder. Santa killer locks her in a closet and pursues the woman's daughter as she tries desperate to free herself to save the child.

This episode of TALES FROM THE CRYPT just recycles tired material involving the old "Santa kills" theme while also adding the oft-used(add nauseum)woman-murders-her-husband-for-a-man-she's-been-cheating-with routine. It's essentially Trainor trying to find a way to avoid being caught with a dead body she kills while also keeping a safe distance from a maniac. There's nothing refreshing or new about this plot which pretty much goes through the motions. Not one of the show's highlights.


text: Nou, zoals Goethe eens zei, het heeft eigenlijk geen zin om te proberen een negatief oordeel uit te spreken dat objectief wil zijn over "iets dat een groot effect heeft gehad". "La Maman et La Putain" is ongetwijfeld de geschiedenis ingegaan als een invloed op een groot deel van wat er in de afgelopen dertig jaar in Frankrijk en elders is gedaan, en niemand die geïnteresseerd is in de geschiedenis van de film zou ervan moeten worden weerhouden ernaar te kijken. Maar om een zuiver subjectief oordeel uit te spreken, voel ik me gedwongen het oneens te zijn met bijna alle andere recensies die hier zijn geplaatst en tegen de mensen te zeggen: "Kijk er niet naar; het is een verspilling van uren van uw tijd die u alleen maar een misselijk en boos gevoel zal geven." Het betekent niet 'ziek en boos' over 'de toestand van de mens' of iets dergelijks algemeens en dieps, want dat is precies de zin die de meeste critici hebben overgenomen in hun overdreven loftuitingen over de film <0xE2><0x80><0x93> 'een beproeving om naar te kijken in zijn meedogenloze ontleding van onze emotionele lafheid en wreedheid' enzovoort <0xE2><0x80><0x93> en als de film er echt in slaagde om een universeel of zelfs maar algemeen relevante boodschap van dit soort over te brengen, dan zou de regisseur goede redenen hebben om tevreden te zijn met zichzelf, hoe pessimistisch zijn conclusies ook mogen zijn. Mijn probleem met de film is eerder dat ik deze urenlange opname van lege ijdelheid en kleinzielig verraad niet zie als gerechtvaardigd of geëxcuseerd door een GENERaal relevante boodschap. Alle drie de hoofdpersonen zijn moreel zeer onaantrekkelijke mensen: Alexandre in de grootste mate, natuurlijk, omdat we hem het meest zien en omdat hij zelden langer dan dertig seconden zijn mond houdt; Marie misschien in de minste mate, omdat we haar het minst zien. Alexandre's geaffecteerde en pretentieuze monologen hebben natuurlijk een zekere amusementswaarde, maar die amusementswaarde neemt af naarmate duidelijker wordt dat Jean-Pierre Léaud hoogstwaarschijnlijk niet eens acteert en dat met absurde opmerkingen als 'un homme beau comme un film de Nicholas Ray'. Hij imiteerde in feite woord voor woord meningen die als authentiek en diepzinnig werden aanvaard door het milieu waarin hij, samen met de regisseur Eustache, ongeveer tien jaar had geleefd toen de film werd gemaakt. Ik neem aan dat als de toon van meedogenloze oppervlakkigheid en trivialiteit gedurende 100% van de film was aangehouden, hij had kunnen werken als een lange sardonische komedie over een bijzonder oppervlakkig, waardeloos en verachtelijk milieu van na 1968. Wat deze kijker echter in elk geval buitengewoon boos maakte op de regisseur, was het feit dat hij ten minste één lange scène aan Alexandre en Veronika had toegekend, waarin duidelijk van ons werd verwacht dat we ons in hen konden inleven en voor hen konden voelen alsof ze een moreel universum met ons deelden. Als een man ongestraft in de flat kan wonen en beweren dat hij van een vrouw houdt, met een andere vrouw naar bed kan gaan (voornamelijk in deze flat) en door Parijs kan rennen met het voorstel aan een derde om met haar te trouwen, nou, dan kan ik hem het beste wensen in de wereld die hij voor zichzelf heeft gecreëerd. Het enige wat je in je geweten kunt aanrichten, is luisteren naar sentimentele monologen van hem waarin hij spreekt over zijn 'angst' en zijn 'wanhoop'. Hetzelfde geldt dubbel voor de nog verachtelijker Veronika, die we dronken het appartement en zelfs het bed dat Marie en Alexandre delen zien binnenstormen en die zich daar gedraagt met een infantiele inconsequentie die gelijkstaat aan de meest wrede en harteloze wreedheid. Het probleem is echter dat de regisseur er duidelijk van overtuigd is <0xE2><0x80><0x93> en kennelijk is hij erin geslaagd om generaties van critici te overtuigen <0xE2><0x80><0x93> dat Alexander, Veronika en Marie op de een of andere manier representatief zijn voor mensen in het algemeen en voor de grenzen van de emotionele capaciteiten van mensen in het bijzonder. Dit laatste idee is echter aperte en beledigende onzin. Er kan inderdaad sprake zijn van een inherente feilbaarheid en neiging tot tragedie in menselijke betrekkingen in het algemeen en in seksuele betrekkingen in het bijzonder. Maar de aard en graad van deze feilbaarheid en neiging tot tragedie kunnen slechts mogelijk worden bepaald door mensen die een oprechte en serieuze poging doen om dergelijke betrekkingen tot stand te brengen. Er is beslist geen filmisch of literair genie voor nodig om ons te vertellen dat een man die zich gedraagt als Alexandre uiteindelijk gehaat, ellendig en alleen zal eindigen, of dat vrouwen die erop staan liefde van een man als Alexandre te verwachten, teleurgesteld en verbitterd zullen eindigen. We zijn historisch gezien geïnteresseerd in wat in een bepaald Parijs milieu van na 1968 doorging voor cultuur en menselijke interactie, en dat was helaas niet beperkt tot alleen maar een paar bijzonder asociale types als deze. Maar maak alstublieft niet de fout te geloven dat wat hier wordt vastgelegd in het algemeen relevant is voor de mensheid zoals een film van Jean Renoir of Martin Scorsese dat zou kunnen zijn.

text_en: Well, as Goethe once said, there really isn't any point in trying to pass a negative judgement that aspires to be objective on "something that has had a great effect". "La Maman et La Putain" has surely passed into history as an influence on much of what's been done in France and elsewhere in the past thirty years and no one interested in the history of film, certainly, should be dissuaded from watching it. To express a purely subjective judgement, however, I feel compelled to disagree with almost every other review posted here and say to people: "Don't watch it; it's a waste of hours of your time that will just leave you feeling rather sick and angry." And by that I don't mean "sick and angry" about "the human condition" or anything so general and profound as that, because that is exactly the line that most critics have adopted in their fulsome praise of the film - "an ordeal to watch in its ruthless dissection of our emotional cowardice and cruelty" and so on - and, if it really managed to put across a universally or even broadly relevant message of this sort, then the director would have good reason to be satisfied with himself, however pessimistic his conclusions may be. My beef with the film is rather that I don't see this hours-long record of empty vanity and petty treachery as being justified or excused by any GENERALLY relevant message at all. All three main characters are deeply morally unattractive individuals: Alexandre to the greatest degree, of course, because we see by far the most of him and because he seldom shuts up for more than thirty seconds; Marie perhaps to the least degree, because we see the least of her. Alexandre's affected and pretentious monologues have a kind of amusement value, of course, but the amusement wears thin as one comes more and more clearly to realize that Jean-Pierre Léaud is most likely not even acting and that, with absurd remarks like "un homme beau comme un film de Nicholas Ray", he really was just reproducing word-for-word opinions that were accepted as authentic and profound by the milieu in which he, along with the director Eustache, had been living for about ten years by the time of the making of the film. I suppose if the tone of relentless superficiality and triviality had been sustained throughout 100% of the film, it might have worked as a long sardonic comedy about a particularly shallow, worthless and despicable post-'68 milieu. What made, however, this viewer at least extremely angry with the director was his granting of at least one lengthy scene each to Alexandre and Veronika in which we are clearly expected to empathize with and feel for them as if they shared a moral universe with us. If a man can get away with living in the flat of and professing to love one woman, sleeping (mostly in this very flat) with another, and running around Paris proposing marriage to yet a third, well, I suppose I can wish him the best of luck in the dog-eat-dog world he's chosen to create for himself. What I can't, however, in all conscience do is listen even for a moment to maudlin monologues from him in which he speaks about his "anxiety" and his "despair". The same goes double for the even more despicable Veronika, whom we are shown barging drunk into the apartment and even the bed shared by Marie and Alexandre and behaving there with an infantile inconsistency tantamount to the most savage and heartless cruelty. As I say, if "La Maman et La Putain" is intended to be nothing more nor other than a portrait of Alexandre, Veronika and Marie, three individuals whom any even halfway decent person would never admit into their company let alone their home, then I suppose there is a kind of legitimacy in praising the director for being "unflinching" (though why one should even feel like "flinching" once one had consciously opted to create such thoroughly repellent characters to filmically observe I can't imagine). The problem, however, is that the director is clearly convinced - and appears to have succeeded in convincing generations of critics - that Alexander, Veronika and Marie are somehow representative of human beings in general and of the limits of human beings' emotional capabilities. This latter idea, however, is arrant and offensive nonsense. There may indeed be an inherent fallibility and tendency to tragedy in human relations in general and sexual relations in particular. But the nature and degree of this fallibility and tendency to tragedy can only possibly be determined by people who make a sincere and serious effort to make such relations work. It surely needs no cinematic or authorial genius to convey to us the information that a man who behaves like Alexandre is going to end up hated, miserable, and alone, or that women who insist on expecting love from a man like Alexandre are going to end up disappointed and bitter. Watch "La Maman et La Putain" if you're historically interested in what passed for culture and human interaction in a certain post-'68 Parisian milieu which was probably, unfortunately, not restricted to just a few particularly anti-social types like these. But please don't make the mistake of believing that what is recorded here has any general relevance for humanity in the way that a film by Jean Renoir or Martin Scorsese might be argued to have.


text: Dat is niet het geluid van bijen, dat is het effect van het kijken naar deze extreem lange, extreem saaie, slecht geacteerde film. Ik zal nooit weten hoe ik het 31<0xE2><0x81><0x84>2 uur heb volgehouden zonder in slaap te vallen. De plot is simpel... 3 door en door onsympathieke idioten die 31<0xE2><0x81><0x84>2 uur over seks praten. En jij dacht dat Rohmer dodelijk was. Dit is nog erger, als dat al mogelijk is. Ik moet wel een masochist zijn als ik deze hele film kan zien zonder hem uit te zetten... of iemand te vermoorden.

text_en: That's not the sound of bees, that's the effect induced by watching this extremely long, extremely boring, badly acted movie. How I ever made it through all 3 1/2 hours without falling asleep I'll never know. The plot is simple...3 thoroughly unlikable morons talk about sex for 3 1/2 hours. And you thought Rohmer was deadly. This is even worse, if that's possible. > I must really be a masochist if I could watch this entire movie without turning it off...or killing someone.


text: Iberia is leuk om op tv te zien. Maar waarom zou je dit op een zilverkleurig scherm zien? Veel dans en muziek. Als je van klassieke muziek of moderne dans houdt, zou dit je datefilm kunnen zijn. Maar verder is een half uur gewoon te lang. Als je graag goed dansen op een zilverkleurig scherm wilt zien, kun je beter naar een Bollywood-film gaan. Ze weten hoe ze adem-dansen moeten combineren met een lange film. Regisseur Carlos Saura weet uit ervaring hoe hij moet dansen. En van tijd tot tijd ziet het er echt goed uit, maar als de film een half uur duurt, moet hij in elk geval voor het grootste deel van de tijd interessant zijn. Er zijn veel soorten kunst niet alles is groter dan het leven en deze film is niet te groot.

text_en: Iberia is nice to see on TV. But why see this in silver screen? Lot of dance and music. If you like classical music or modern dance this could be your date movie. But otherwise one and half hour is just too long time. If you like to see skillful dancing in silver screen it's better to see Bollywood movie. They know how to combine breath taking dancing to long movie. Director Carlos Saura knows how to shoot dancing from old experience. And time to time it's look really good. but when the movie is one and hour it should be at least most of time interesting. There are many kind of art not everything is bigger then life and this film is not too big.


text: Dat de recensenten deze film goed vonden, verbaast me. De plot is een warboel. De personages zijn houterig. Michael Bowen besteedt het grootste deel van de film aan het bespioneren van de andere personages en het verkeerd inschatten van hen allemaal. Niemand heeft ook maar een greintje vergevingsgezindheid of interesse. Dit is geen zenuwslopend werk. Het is niet fantasievol. Het is niet ironisch. Het is niet slim. Er is niets rechttoe rechtaan aan dit saaie werk. Dat er een gemiste bioscoopuitgave in zit, is geen verrassing. Dat 'This Network' het uitzendt, doet daar niets aan af. Ik raad je ten zeerste aan om naar een herhaling van de Garden Smart-show op PBS te kijken, of zelfs een goede informatieve serie als je dit soort ellende op de late avond op televisie tegenkomt. Als je het op de televisie ziet, maak dan een lange wandeling. Zelfs als je in de smog loopt, zul je je beter voelen als je deze ellende niet hebt meegemaakt. Het leven is kort. Deze film is lang.

text_en: That reviewers liked this movie surprises me. The plot is a muddle. The characters are wooden. Michael Bowen spends most of the film spying on the other characters and misjudging all of them. No one has any redeeming quality or point-of-interest. This is not an edgy work. It is not imaginative. It is not ironic. It is no clever. There is nothing straight forward about this tedious work. That is missed theatrical release is not surprise. That the "This Network" airs it diminishes that venue. I definitely recommend turning to a rerun of the Garden Smart show on PBS or even a good informational if you encountered this mess on late night television. If you encounter it on daytime television, take a long walk. Even if you walk in smog, you will feel better not having suffered through this shambles. Life is short. This movie is long.


text: Dit is een verschrikkelijke film, een verschrikkelijke plot, een slechte opbouw en een onzinnig einde. Ook slechte acteerprestaties, behalve van Clancy Brown, die hier misdadig weinig wordt gebruikt, en van Michael Pollard. Het kijken naar deze film was het vagevuur <0xE2><0x80><0x93> je doet het om genoeg karma van een slechte film kwijt te raken om verderop in de film een goede film te zien.<br />De film gaat over een vader en zoon die eruitzien alsof ze onmogelijk familie van elkaar kunnen zijn. Het deel van de mannelijke hoofdrol is niet goed geschreven en lijkt in deze rol oncharismatisch. Je kunt zien dat de plot van een kilometer afstand te volgen is. De handelingen van de vrouwelijke hoofdrol en die van haar broer, de agent, zijn ook niet logisch. Dus een belangrijke actie van haar kant aan het eind van de film heeft geen zin voor het script.

text_en:
This is a terrible movie, terrible script, bad direction and nonsensical ending. Also, bad performances, except from Clancy Brown who is criminally underused here, and Michael Pollard. Watching this movie was purgatory--you do it to unload enough bad movie karma to actually see a good one further down the line.

The movie presents a father and son who look like they couldn't every possibly have been related. The part of the male lead is not well written and seems uncharismatic in this role. You can see the plot points a mile away. The actions of the female lead and that of her brother, the cop, also make no sense. So, a major action on her part at the end of the movie makes no sense script-wise.


text: Burt Kennedy was vroeger een heel goede regisseur, maar dat zou je nooit zeggen als je deze rommelige troep ziet. Niet alleen ziet deze film er goedkoop uit, hij is ook goedkoop <0xE2><0x80><0x93> de meeste gevechtsscènes zijn geschrapt uit de veel betere 'The Last Command' uit 1955, en de beelden, die 32 jaar geleden zijn opgenomen, zien er eigentijdser uit dan alles in deze film. De paar actiescènes die voor deze film zijn opgenomen, zijn ongeorganiseerd, verward en incompetent, en zien er net zo sjofel uit als de rest van de film. Dit ziet eruit en voelt aan als een slechte studentenfilm (en het budget leek niet veel meer te zijn). Het beweegt als stroop, het acteerwerk is voor het merendeel over-the-top of onder-the-top comateus <0xE2><0x80><0x93> hoewel Raul Julia er beter vanaf komt dan de rest van de cast <0xE2><0x80><0x93> en het zit tjokvol irritante historische onnauwkeurigheden. Bovendien is het veel te lang. Als je een saaie film wilt maken, doe het dan in een uur of zo en maak er een eind aan <0xE2><0x80><0x93> niet in drie uur, zoals deze. Als je een goede film over de Alamo wilt zien, moet je de versie uit 1960 van John Wayne bekijken, of zelfs de film uit 1955 waaruit deze film zijn actiescènes heeft gestolen. Het is moeilijk te geloven dat er zes producenten voor nodig waren om zo'n waardeloze film te maken.

text_en: Burt Kennedy used to be a very good director, but you'd never know it by this lumbering mess. Not only does this film look cheap, it IS cheap--most of the battle scenes are lifted from the far superior "The Last Command" from 1955, and that footage, shot 32 years previously, looks more contemporary than anything in this picture. The few action scenes that were actually shot for this movie are disorganized, confused and incompetent, looking just as shoddy as the rest of the picture. This has the look and feel of a bad student film (and the budget didn't seem to be a whole lot more). It moves like molasses, the acting for the most part is either over-the-top ham or under-the-top comatose--although Raul Julia comes off better than most of the rest of the cast--and it's chock full of annoying historical inaccuracies. On top of that, it's WAY too long. If you're going to make a boring film, do it in an hour or so and get it over with--don't stretch it out over three hours, like this one does. If you want to see a good movie about the Alamo, check out John Wayne's 1960 version, or even the 1955 film from which this movie stole its action scenes. Hard to believe it took six producers to make a movie this lousy. Skip it.


text: Hoewel het een geweldige western van James Arness was, is deze film als de slechtste Alamo-film die ooit is gemaakt, naar de kelder gegaan. Het verhaal was verschrikkelijk, de hele film door was het onnauwkeurig, en dan ook nog regelrechte onwaarheden! De continuïteit werd naar alle kanten geworpen. Kan iemand de volgorde van de kanonnen volgen? De Mexicanen waren zo stom om kanonnen af te vuren die duidelijk nog modder en laadstokken uit de buizen staken. Kom op! En dan die belachelijke hoed van Brian Keith! Een chiquer type moet weg zijn geweest of zoiets. Of gewoon niet goed bij zijn hoofd!

text_en: While being a great James Arness western, this film has gone down as the worst Alamo film ever made. The story was terrible, inaccuracy all through it, and just downright untruths to boot! Continuity was cast to the four winds. Anybody catch the cannon sequence? The Mexicans were dumb enough to fire cannons that obviously had mud and ramrods still sticking out of the tubes. Come on! Then there is Brian Keith's ridiculous hat! Costumer must of been away or something. Or just out of their mind!


text:
Deze film vertoont op veel fronten gebreken. Net als veel andere films die eraan vooraf zijn gegaan, gaat hij meer over de mythologie van de Alamo dan over de geschiedenis ervan. De productie is slecht, en over het geheel genomen wekt hij de indruk van een liefdadigheidsproject voor een heleboel acteurs die anders misschien aan Hollywood Squares hadden moeten werken. Dit was voor mij de grootste tekortkoming <0xE2><0x80><0x93> ik ken de leeftijden en de algemene persoonlijkheid van de echte Alamo-helden en het bejaarde ensemble van tv-acteurs dat is uitgekozen om hen te spelen, laat nooit een spoor van geloofwaardigheid toe.
Als geboren en getogen Texaan ben ik opgegroeid met de mythologie. Later leerde ik meer over de geschiedenis. Ik kan van beide kanten wel begrip opbrengen voor een fatsoenlijke productie (al geef ik de voorkeur aan meer historische accuratesse), maar dit gaf me geen kans om ervan te genieten. Zelfs de versies van John Wayne en Fess Parker hadden meer leven in de brouwerij gebracht dan deze flegmatieke troep, terwijl ze maar iets minder accuraat waren.
Heel teleurstellend <0xE2><0x80><0x93> vermijd het.

text_en:
This movie is flawed on many fronts. Like many before it, it portrays more of the mythology of the Alamo than the history. The production is poor, overall giving the impression of a welfare project for lots of actors who might have otherwise had to work on Hollywood Squares. This to me was the greatest flaw - I know the ages and general personalities of the real Alamo protagonists and the geriatric ensemble of TV actors chosen to portray them never let any hint of believability intrude.

As a native Texan, I grew up with the mythology. I later learned more about the history. I can accept a decent production from either perspective (although I prefer more historical accuracy), but this never gave me a chance to enjoy it. Even John Wayne's or Fess Parker's versions had more life than this stolid mess, while being only slightly less accurate.

Very disappointing - avoid it.


text: Langzaam en doorspekt met onnauwkeurigheden. Ondanks al zijn tekortkomingen is dit nog steeds een interessant verslag van het beroemde en heldhaftige beleg van de Alamo tijdens de Texaanse strijd voor onafhankelijkheid van Mexico. James Arness als Jim Bowie. Brian Keith als Davy Crockett. Alec Baldwin als generaal Travis. Raul Julia als generaal Santa Anna. In dit tv-project spelen ook David Ogden Stiers, Kathleen York en Jim Metzler een rol. Heel goede, originele muziek van Peter Bernstein.

text_en: Slow and riddled with inaccuracy. Over-looking its flaws this is still an interesting account of the famed and heroic siege of the Alamo during the Texas fight for independence from Mexico. James Arness as Jim Bowie. Brian Keith as Davy Crockett. Alec Baldwin as Col. Travis. Raul Julia as General Santa Anna. This made-for-TV project also stars David Ogden Stiers, Kathleen York and Jim Metzler. Very good original music by Peter Bernstein.


text: Deze film, The Alamo: Thirteen Days to Glory, is volslagen waardeloos. De acteerprestaties zijn afschuwelijk, hij is veel te vaderlandslievend, en de historische accuratesse is niet altijd op zijn best (historici zouden hun handen dichtknijpen). Hij heeft een paar goede momenten, maar niet genoeg om de aandacht vast te houden, want hij is veel te lang.

text_en: This film, The Alamo:Thirteen Days to Glory, is utter rubbish. The acting is awful, it is far too patriotic and its historical accuracy is not always at its best (Historians would have a field day). It does have a few good moments but not enough to keep interest because it is far too long. Rating * out of **********.


text: Het verhaal van Norman Maclean is een meesterwerk; Redfords film is middelmatig. Hij voegt er banale scènes aan toe van de gebroeders Maclean die een waterval beklimmen en met elkaar uitgaan in een sjofele bar, waar in het verhaal zelfs niet op werd gezinspeeld. Brad Pitt, die de charismatische Paul Maclean probeert te spelen, een genie in de buitenlucht, blijkt óf lachwekkend óf deprimerend te zijn, afhankelijk van wat het oorspronkelijke verhaal voor je betekende. Sommige scènes die eruit springen zijn prachtig. Ook Tom Skerritt als de vader en Craig Sheffer als Norman zijn sterk en mannelijk, zoals mannen vroeger werden geacht te zijn. Geen van de vrouwen maakt indruk in de film, wat jammer is, want Maclean hield van de vrouwen in zijn verhaal en maakte dat duidelijk, poëtisch zelfs.

text_en: The story by Norman Maclean is a masterwork; Redford's film is a mediocrity. He adds banal scenes of the Maclean brothers going over a falls and of them double-dating in a seedy bar that were not even hinted at in the story. The cipher, Brad Pitt, trying to play the charismatic Paul Maclean, a genius outdoors, proves either risible or depressing, depending on what the original story meant to you. Some of the fly casting scenes are beautiful. Also, Tom Skerritt as the father and Craig Sheffer as Norman are strong and masculine, as men were once expected to be. None of the women make an impression in the film, which is regrettable, because Maclean loved the women in his story and made this clear, even poetic.