text:
Ik ben dol op Morgan Freeman. Paz Vega is een aantrekkelijke, aantrekkelijke en getalenteerde actrice. Ik weet zeker dat dit een goede film zou zijn geweest als er iets in was gebeurd. Maar er gebeurt niets. Hij is kort (minder dan 90 minuten). Hij was 75 minuten te lang. Na een uur van frustratie heb ik de resterende 20 minuten doorgenomen. Een marteling.
Freeman speelt een acteur <0xE2><0x80><0x93> die al een tijdje niet meer heeft gewerkt <0xE2><0x80><0x93> die onderzoek doet naar een rol die hij zou kunnen spelen, als kassabediende in een supermarkt. Hij gaat naar de supermarkt waar zij werkt. Er gebeurt niets. Ze besluit hem een lift naar huis te geven en ze gaan naar een Arby's, een Target, een autowasserij. Er gebeurt niets. Ze praten over hun leven. Ik snap het niet. Maar ik snap ook de Bill Murray-films 'Lost in Translation' en 'Broken Flowers' niet. Als je van die films houdt, vind je deze misschien wel leuk. Veel mensen vinden zulke films grillig, charmant of <0xE2><0x80><0x93> om redenen die ik niet begrijp <0xE2><0x80><0x93> vinden de dialogen fascinerend. Een veelgebruikt middel in dit soort films is een lange periode van stilte/stilte nadat een acteur een zin heeft uitgesproken die betekenis moet hebben. We weten dat hij betekenis heeft omdat hij wordt gevolgd door twee minuten niets op het scherm. Sorry, ik moet een cultuurbarbaar zijn. Ik snap het niet. Voor mij zijn dit soort films niet grappig, of charmant, of tot nadenken stemmend. Ze zijn alleen maar saai. Waarom? Omdat er geen komedie is. Geen drama. Geen spanning. Geen gelach. Geen spanning. Geen actie. Niets om naar te kijken. Kortom, geen van die dingen waarvoor ik naar de film ga. Ik kan me gratis vermaken. Ik zie rare, rare figuren in het echte leven. Ik ga naar Target, naar fastfoodrestaurants en naar de wasserette. Die elementen maken geen film, zelfs niet als sterren dit soort dingen doen. Ik betaal om vermaakt te worden.
Als je gek bent op Morgan Freeman en hem graag over niets hoort doorratelen, maak dan plezier. Als je wilt kwijlen bij Paz Vega, moet je naar haar kijken en naar haar luisteren. Maar er gebeurt niets, dat beloof ik je. Een compleet slaapfeest.

text_en:
I love Morgan Freeman. Paz Vega is an attractive, appealing and talented actress. I'm sure that this would have been a good movie had anything happened in it. Nothing does. It's short (less than 90 minutes). It was 75 minutes too long. After an hour of frustration, I scanned through the remaining 20-odd minutes. Excruciating.

Freeman plays an actor - who hasn't worked in a while - researching a part that he might play, as a checkout clerk in a supermarket. He visits the supermarket where she works. Nothing happens. She decides to give him a ride home and they go to an Arby's, a Target, a car wash. Nothing happens. They converse about their lives. Nothing happens. Ever.

I don't get it. But I also don't get the Bill Murray flicks "Lost In Translation" and "Broken Flowers". If you like those movies, maybe you'll like this. Lots of people find movies like this whimsical, charming, or - for reasons that escape me - find the dialog fascinating. A common device in movies of this ilk is to have a LONG take of stillness/silence after an actor delivers a line that's supposed to be meaningful. We know it's meaningful because it's followed by two minutes of nothing on the screen. Sorry, I must be a philistine. I don't get it. To me, these kinds of movies aren't funny, or charming, or thought-provoking. They're just boring. Why? Because there's no comedy. No drama. No tension. No laughs. No suspense. No action. Nothing to watch. In short, none of the things I go to the movies for. I can be bored for free. I see oddball/quirky characters in real life. I go to Target, and fast-food restaurants, and car-washes. These elements do not a movie make, even if stars are doing this stuff. I pay to be entertained.

If you're crazy about Morgan Freeman and just like to hear him ramble on about nothing, have fun. If you wanna drool over Paz Vega, you can look and listen to her. But nothing happens, I promise. A total snoozefest.


text:
Terwijl ik naar deze film zat te kijken, bedacht ik een script voor een film, getiteld 'Het maken van 10 voorwerpen of minder'.
Producer: Ik heb goed nieuws en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat we Morgan Freeman kunnen krijgen!
Schrijver: Dat is geweldig! Maar wat is het slechte nieuws?
Producer: We kunnen hem maar één dag in dienst nemen. Ik denk dat we iemand anders moeten zoeken.
Schrijver: Dus nemen we hem één dag in dienst. Een film duurt anderhalf uur. Een werkdag acht uur. Ik zie het probleem niet.
Producer: Maar... hij zal tijd nodig hebben om in zijn rol te komen.
Schrijver: Dus laten we hem een personage spelen dat in wezen zichzelf is.
Producer: Maar dan moet hij nog wel zijn motivatie begrijpen en zo. Je wilt toch niet zeggen dat we hem een grote naam laten spelen in een lowbudgetfilm?
Schrijver: Waarom niet?
Producer: Dat is belachelijk! Maar goed, dan hebben we in elk geval Morgan Freeman in onze film. En ik neem aan dat we de film ook in Los Angeles moeten opnemen.
Schrijver: Natuurlijk.
Producer: Dit script is een zootje. We kunnen hier maar beter geld aan verdienen. Laat voor de zekerheid Morgan Freemans personage maar in een Wal-Mart of Target of een van die winkels zetten, zodat er tenminste iemand is die de dvd's wil verkopen.
Schrijver: Tuurlijk!
Producer: Wacht even... wat? Gaat dit over een piepkleine bodega met een 'tien stuks of minder' expresweg?
Schrijver: O, dat zal wel heel raar zijn. Maar we kunnen de titel nu niet veranderen!
Ik betwijfel of mijn script veel gelijkenis met de werkelijkheid vertoont, maar dat gold ook voor '10 Items or Less'. Dit is een geval van goed acteren, maar slecht schrijven, en ik vind het vreselijk om dat te zien gebeuren. Als je naar een onafhankelijke film kijkt, verwacht je dat die een of andere boodschap probeert over te brengen. Ik denk dat ze misschien probeerden de vermoeide oude boodschap 'Laat je door niets tegenhouden' over te brengen die in veel betere films dood is gemaakt. Hoe dan ook, met '10 Items or Less' De enige boodschap die ik kreeg was: 'Kijk! Kijk naar Morgan Freeman!'

text_en:
While watching this movie, I came up with a script for a movie, called "The Making of 10 Items or Less":

Producer: I've got good news and bad news. The good news is, we can get Morgan Freeman!

Writer: That's great! But what's the bad news?

Producer: We can only afford to hire him for one day. I guess we'll have to get someone else.

Writer: So we hire him for one day. A movie is an hour and a half long. A work day is eight hours long. I fail to see a problem.

Producer: But... he'll have to spend time getting into character.

Writer: So we have him play a character who is essentially himself.

Producer: But he'll still need to understand his motivation and all that. You're not saying we have him play a big-name actor that's doing a low-budget movie, are you?

Writer: Why not?

Producer: That's ridiculous! But fine, at least we'll have Morgan Freeman in our movie. And I guess we have to set the movie in Los Angeles too.

Writer: Of course.

Producer: This script is a load of crap. We'd better make money on this. Just in case, have Morgan Freeman's character plug Wal-Mart or Target or one of those stores, so at least someone will want to sell the DVDs.

Writer: Sure thing!

Producer: Wait a second... what's this about a tiny bodega with a "ten items or less" express lane?

Writer: Oh, I guess that is pretty weird. But we can't change the title now!

I doubt my script actually bears much resemblance to reality, but then neither did "10 Items or Less". This is a case of good acting, but bad writing, and I hate to see it happen. When watching an independent movie, you expect it to try to convey some sort of message. I think they might have been trying for the tired old "don't let anything hold you back" message that has been done to death in much better films. In any case, with "10 Items or Less", the only message I got was "Look! Look at Morgan Freeman!"


text: Deze film was geweldig toen ik hem voor het eerst zag, toen hij 'Verdwaald in Vertaling' heette. Maar op de een of andere manier veranderde Bill Murray in een excentrieke zwarte man, gespeeld door Morgan Freeman, veranderde Scarlett Johansson in een chagrijnige latino vrouw, gespeeld door Paz Vega, en Tokyo, Japan, veranderde in Carson, Californië. In plaats van betekenisvolle gesprekken en stiltes die we in Vertaling genoten, krijgen we nu betekenisloos gebazel in 10 Items die bijna irritant zijn. In plaats van personages die net als in Vertaling peinzend en introspectief waren, krijgen we nu personages die zinloos advies geven over onderwerpen waar ze geen idee van hebben. Hoe kan een personage dat T-shirts van honderd dollar draagt en nog nooit in een Target-warenhuis is geweest een arbeidersvrouw advies geven over hoe ze zich moet voorbereiden op een sollicitatiegesprek als administratief medewerkster? Denk niet dat dat hem tegenhoudt. Als hij haar geen kledingadviezen geeft, vertelt hij haar wat ze moet eten. Het meest irritante aan de film was dat ze zogenaamd haast hadden om een afspraak te maken, en toch vinden de personages steeds weer tijd om een andere boodschap te doen, of het nu het wassen van de auto is, een bezoekje aan Arby's, of gewoon wat rondhangen om hun 10 Items of Minder-lijsten op te stellen van dingen die ze mooi vinden en haten. Ik had zin om tegen ze te schreeuwen: 'Zei je niet dat je ergens naartoe moest? Waar zijn jullie in godsnaam mee bezig? Een minuut geleden waren jullie nog bijna te laat, en nu zitten jullie rosbief te eten en over jullie leven te peinzen!' Tot ik deze film zag, had ik nooit echt begrepen hoe iets 'op zichzelf kon staan', maar ik denk dat deze film dat precies doet, en onverdiend ook. De dialoog maakt de personages goedkoop en onsympathiek <0xE2><0x80><0x93> met als enige uitzondering dat ik medelijden had met beide acteurs omdat ze aan dit project hadden meegewerkt.

text_en: This movie was great the first time I saw it, when it was called "Lost in Translation." But somehow Bill Murray turned into an eccentric black man played by Morgan Freeman, Scarlett Johansson turned into a cranky Latino woman played by Paz Vega, and Tokyo, Japan turned into Carson, California. Instead of meaningful conversations and silence we enjoyed in Translation, we get meaningless blabbering in 10 Items that verges on annoying. Instead of characters that were pensive and introspective as in Translation, we get characters that spew pointless advice on topics they have no clue about. How can a character that wears hundred dollar T-shirts and has never been inside a Target department store expect to give advice to a working-class woman on how to prepare for a job interview as an administrative assistant? Don't think that stops him. If he isn't giving her clothing advice, he's telling her what she should eat. The most annoying part of the movie for me was how supposedly they were in a hurry to make an appointment, and yet the characters keep finding time to run another errand, be it washing the car, stopping at Arby's, or just laying around to list off their 10 Items or Less lists of things they love and hate. I kept wanting to yell at them saying, "Didn't you say you had somewhere to be? What the heck are doing? A minute ago you were practically late, now you're eating roast beef and pondering your lives!" Until I saw this movie, I never truly understood how something could "insist upon itself," but I think this movie does exactly that, and undeservedly so. The dialogue makes the characters cheesy and unsympatheticwith the exception that I felt sorry for both of the actors for having signed onto this project.


text: Een nog steeds beroemde maar decadente acteur (Morgan Freeman) heeft al vier jaar geen film meer gemaakt. Als hij wordt uitgenodigd om mee te werken aan een nieuw project, vraagt hij de onhandige neef van de regisseur hem af te zetten in een arme Latijns-Amerikaanse wijk in Carlson om onderzoek te doen naar het werk van de bedrijfsleider van een kleine supermarkt. Hij ziet de beeldschone Spaanse caissière Scarlet (Paz Vega) en voelt zich aangetrokken tot haar talent. Zijn chauffeur komt hem nooit meer halen en Scarlet geeft de acteur een lift. Maar eerst heeft ze een sollicitatiegesprek voor de functie van secretaresse bij een bouwbedrijf en de acteur helpt haar om zich voor te bereiden; daarna hebben ze samen een leuke middag. Ik ben een grote fan van Morgan Freeman en Paz Vega. Maar de zinloze '10 Items or Less' is absoluut teleurstellend. Deze lowbudgetfilm lijkt geen verhaal te hebben en wordt gesteund door de chemie en improvisatie van Morgan Freeman en Paz Vega, en er gebeurt in feite niets in die tweeëntachtig minuten. De dubbelzinnige, open conclusie is gewoon belachelijk, met het personage van Morgan Freeman die terugkeert naar zijn zilveren lepelwereld en de eenvoudige arbeider vertelt dat ze elkaar nooit meer zullen zien. Was hij bang om een liefdesrelatie met haar te hebben en zijn volmaakte wereld met zijn gezin te vernietigen? Of was het een botsing tussen klassen, en beseft hij dat zijn chique buurt niet geschikt is voor een eenvoudige arbeider uit de lagere klassen? Ik stem voor vier.<br />Titel (Brazilië): 'Um Astro em Minha Vida' ('Een ster in mijn leven').

text_en:
A still famous but decadent actor (Morgan Freeman) has not filmed for four years. When he is invited to participate in a new project, he asks the clumsy cousin of the director to drop him in a poor Latin neighborhood in Carlson to research the work of the manager of a small supermarket. He sees the gorgeous Spanish cashier Scarlet (Paz Vega) and he becomes attracted with her ability. His driver never returns to catch him and Scarlet gives a ride to the actor. But first she has a job interview for the position of secretary in a construction company and the actor helps her to be prepared; then they spend the afternoon together having a pleasant time.

I am a big fan of Morgan Freeman and Paz Vega. However, the pointless "10 Items or Less" is absolutely disappointing. This low-budget movie does not seem to have a storyline, and is supported by the chemistry and improvisations of Morgan Freeman and Paz Vega and actually nothing happens along 82 minutes. The ambiguous open conclusion is simply ridiculous, with the character of Morgan Freeman returning to his silver spoon world and telling the simple worker that they would never see each other again. Was he afraid to have a love affair with her and destroy his perfect world with his family? Or was a clash of classes, and he realizes that his fancy neighborhood would not be adequate to a simple worker from the lower classes? My vote is four.

Title (Brazil): "Um Astro em Minha Vida" ("A Star in My Life")


text: Niet echt spoilers naar mijn mening, maar ik wilde mezelf toch indekken. Als uitvoerend producent wil Morgan Freeman dat het publiek de talloze absurditeiten van zijn personage in 10 Items Or Less <0xE2><0x80><0x93> een film met een opzettelijk indie-gevoel <0xE2><0x80><0x93> negeert en zich alleen maar concentreert op het thema van de mentor/be-alles-wat-je-maar-kunt-zijn. Hij speelt een alternatieve wereld, een min of meer opgeschoonde versie van de echte Morgan Freeman, die in een oude Econovan door een jongen helemaal naar Carson, CA vanuit Brentwood, wordt gereden om onderzoek te doen naar zijn volgende filmrol. Waarom Carson is een raadsel voor So. Cal-bewoners. Hij had de reis kunnen redden en overal in de San Fernando Valley kunnen gaan en dezelfde elementen kunnen vinden. Paz Vega is mooi om te zien, een kruising tussen Salma Hayek en Penelope Cruz, die een ontevreden kruidenier speelt op een grote, maar trage plaatselijke markt die blijkbaar de ultieme bron is voor het onderzoek van Moragn Freeman. Zijn personage staat alleen bekend als 'Hem' om aan te geven hoe acteurs in het echte leven worden beschouwd door de gemiddelde mens <0xE2><0x80><0x93> 'Psst, dat is 'Hem', enzovoort. Jammer genoeg was ik te zeer afgeleid door het feit dat 'Hem' over allerlei wereldse wijsheid en goede raad beschikte, maar dat hij geen betrouwbare terugreis had naar zijn huis in Brentwood, geen contant geld of bankpas bij zich had en ook niet zo verstandig was om een mobiele telefoon bij zich te hebben. Als je zo'n hoge dunk van jezelf hebt dat je gelooft dat je een antwoord hebt op alles, zoals Hem, dan moet ik geld zien en een BlackBerry die intelligentie uitstraalt en een goed overlevingsinstinct om dat grote ego te bewaren dat Hem beslist heeft. Er gebeurt eigenlijk niets in deze film. Ik geloof niet dat een van de hoofdpersonen wezenlijk is veranderd door hun ontmoeting met elkaar. Het flirt met het idee van overspel, maar die gedachte sputtert. Voor mij was dit net zoiets als _The Shopgirl_ van Steve Martin, zonder de seksuele affaire. Het was genotzuchtig voor Freeman en niet overtuigend voor het publiek.

text_en: Not really spoilers in my opinion, but I wanted to cover myself, nevertheless. As the executive producer, Morgan Freeman wants the audience to ignore the numerous absurdities of his character in 10 Items Or Less, a movie with an intentional indie-feel, and just be absorbed in the mentor/be-all-that-you-can-be theme. He plays a alternate universe, semi-washed up version of the real Morgan Freeman, who is chauffeured in an old Econovan by a kid all the way into Carson, CA from Brentwood to research his next movie role. Why Carson, is a mystery to So. Cal residents. He could have saved the trip and gone anywhere in the San Fernando Valley and found the same elements. Paz Vega is pretty to watch, a cross between Salma Hayek and Penelope Cruz, playing a disgruntled grocery checker at a large but slow local market that apparently is the ultimate source for Moragn Freeman's research. His character is only known as "Him" to allude to how actors are regarded when encountered in real life by average people-"Psst, that's 'him,' etc. Unfortunately, I was too distracted that Him had all kinds of worldly wisdom and advice but had no reliable return back to his home in Brentwood, carried no cash or debit card, or had the wisdom to keep a cell phone with him. If one has such a high opinion of their self that they believe they possess an answer to everything like Him does, then I gotta see cash and a Blackberry which displays intelligence and good survival instincts to preserve that big ego which Him definitely has. Nothing really happens in this movie. I don't believe that either of the main character's were substantially changed by their encounter with each other. It flirts with the idea of adultery, but then that thought fizzles. This to me was similar to Steve Martin's Shopgirl, without the sexual affair. It was self-indulgent for Freeman and unconvincing to the audience.


text: Ik had niet veel verwacht van deze film, na het verschrikkelijke 'Life is a Miracle'. Het blijkt dat deze film tien keer zo erg is als 'Life...'. Ik heb de indruk dat de regisseur/schrijver alleen maar grapjes maakt met het publiek: 'Laat me eens zien hoeveel leegte je (het publiek) kunt verdragen. De dialogen zijn leeg, het scenario is minimalistisch. Binnen enkele ogenblikken is fotografie echt leuk. Weinig sarcastische zinnen zijn half grappig, maar het is moeilijk om echt te lachen tijdens deze 'komedie'. Ik heb mezelf uitgelachen omdat ik de film tot het eind heb kunnen bekijken. Als je je kunt verheffen boven het fiasco van deze regisseur... zul je goede acteurs vinden in weinig legenden (Miki Manojlovic, Aleksandar Bercek) en een zeer goede uitvoering van Emir' Emir Kusturica is een zoon van Stribor Kusturica.<br />Kortom: jammer voor zo'n geweldige regisseur! Emir Kusturica is nog jong en zou topfilms moeten maken. In plaats daarvan kiest hij voor een lowbudgetfilm voor mijn privé-theater, met een arrogante houding ten opzichte van de trends in de wereld en nalatigheid ten opzichte van zijn oude fans.

text_en:
I did not expect a lot from this movie, after the terrible "Life is a Miracle". It turns out that this movie is ten times worse than "Life ...". I have impression that director/writer is just joking with the audience: " let me see how much emptiness can you (audience) sustain". Dialogues are empty, ... scenario is minimalistic. In few moments, photography is really nice. Few sarcastic lines are semi-funny, but it is hard to genuinely laugh during this "comedy". I've laughed to myself for being able to watch the movie until the end. If you can lift yourself above this director's fiasco, ... you will find good acting of few legends (Miki Manojlovic, Aleksandar Bercek), and very good performance of Emir's son Stribor Kusturica.

In short: too bad for such a great director ! Emir Kusturica is still young and should be making top-rated movies. Instead, he chooses to do this low-budget just-for-my-private theater movie, with arrogant attitude toward the world trends and negligence toward his old fans.


text:
In de eerste plaats is dit verhaal veel te dik aangezet <0xE2><0x80><0x93> het meisje wil het maken, iedereen houdt van haar, het snobistische meisje komt tussenbeide, iedereen voelt zich verloren, het meisje trekt zich terug, iedereen houdt weer van haar enz. Tel daarbij op dat er een aantrekkelijke man op de heldin valt, plus problemen met een alleenstaande ouder, en het is zo voorspelbaar dat je er bijna in kunt meezingen.
In de tweede plaats vind ik het echt vreselijk dat ze maar blijven zeuren over klassieke muziek. Ze sturen de boodschap uit dat iedereen die iets met klassieke muziek te maken heeft stijf en snobistisch en bekrompen is <0xE2><0x80><0x93> ik kan me het citaat eigenlijk niet precies herinneren, maar ik weet nog dat Holly op een gegeven moment in de film zegt: "Waarom moeten ze zo stijf... zo klassiek zijn?" Het is echt beledigend hoe het label klassieke muziek op deze manier probeert te promoten.
Ten derde, ik heb het tientallen keren doorgenomen, maar de enige reden die ik kan bedenken om deze film te maken is om Britney Spears te promoten. Het heeft gewoon helemaal geen zin.
En o ja, hoewel de actrice die Holly speelde (ik weet niet zeker of dat echt haar zangstem was of niet) een redelijk goede stem had, was het niet zo geweldig als ze het deden voorkomen <0xE2><0x80><0x93> vooral niet als ze stond te blèren. Ze was de hele tijd aan het overdrijven.
1/10 sterren.

text_en:
First of all, this plot is way overdone - girl wants to make it, everyone loves her, snobby girl intervenes, all looks lost, girl pulls through, everyone loves her again etc. Throw in the fitting in thing, an attractive male crushing on the heroine, plus single-parent troubles and it's so predictable that you can practically recite along with it.

Second of all, I really hate how they keep on dissing classical music. They send out the message that everyone involved in classical music is uptight and snobby and close-minded - in fact, I don't recall the quote exactly, but I remember at one point in the movie, Holly says, "Why do they have to be so uptight...so classical?" It's really insulting how label classical music in this way.

Third, I've went over it dozens of times, but the only reason that I can think of for making this movie is to promote Britney Spears. there just isn't any point at all.

And oh yeah, while the actress who portrayed Holly (I'm not sure whether that was really her singing or not) had a reasonably good voice, it wasn't as amazing as they were making it out to be - especially when she was belting. She was oversupporting the whole time.

1/10 stars.


text: Dit is zonder enige twijfel een van de slechtste films die ik ooit heb gezien. Als je hem op tv ziet, lijkt het net Reservoir Dogs. Gebaseerd op een boek van de enige echte Britney Spears en haar moeder is dit troep met niets anders dan een redelijk optreden van Virginia Madsen (ik hoop dat ze je goed betaald heeft) om hem te redden. Het verhaal van een rood halsje dat een beurs wint op een prestigieuze muziekschool is weinig meer dan een middel om mevrouw Spears' muziek aan de consument te slijten en om het er in het algemeen over eens te worden dat een laag voorhoofd de oplossing moet zijn. Er is hier niets goeds aan de hand met al die beats die zo voorspelbaar zijn als de nacht na de volgende dag. Nooit meer.

text_en: This is no doubt one of the worst movies I have ever seen. This makes your run of the mill TV movie look like Reservoir Dogs. Based on a book by the one and only Britney Spears and her mother this is trash with nothing bar a reasonable performance from Virginia Madsen (I hope you got paid well) to save it. The story of a red neck country gill who wins a scholarship in a prestigious music school is little but a vehicle to pedal Ms Spears pants music to the consumer and to generally agree that low brow must be the way. There is nothing good going on here with all the beats as predictable as night following day. Never ever again.


text:
Hallo jongens en meisjes... dit is niet jullie gebruikelijke filmrecensie, want dit wordt de koude, harde waarheid. Meen je dat nou? deze film zoog zoveel ballen dat ik ze niet uit mijn mond kon houden! ze hadden me net zo goed apenzaad in mijn oog kunnen spuiten. je zou een heel grote piemel nodig hebben om alle vaginale vloeistof uit deze film te pompen.
de plot was erg mager. de acteurs waren verschrikkelijk. ik spoelde het dansnummer een paar keer terug en moest het nog een keer onderbreken omdat ik in mijn eigen speeksel stikte. doen, jongens, allemaal!
peace r&h besties4lyff.

text_en:
hello boys and girls... this isn't your regular movie review, because this is going to be the cold. hard. truth. are you serious? this movie sucked so many balls i couldn't keep them out of my mouth! they might as well have sprayed me in the eye with monkey semen. you'd need one seriously large douche to pump out all the vaginal fluid from this movie.

the plot was very lacking. the actors were terrible. i rewound the dance number several times and had to pause it even more because i was choking on my own spit. do boys, everyone!

peace R&H besties4lyf


text:
EXTREMIES

Aspectverhouding: 1,85:1

Geluidsformaat: Mono

Een vrouw draait de rollen om als een verkrachter in haar huis aanranding pleegt en gedwongen wordt om te beslissen of hij gedood moet worden of de politie moet inlichten, in welk geval hij vrijgelaten zou kunnen worden en haar opnieuw zou kunnen aanvallen.

Exploitatiefans die misschien weer een ruige verkrachtingsfantasie in de stijl van _Day of the WOMAN_ (1978) verwachten, zullen vrijwel zeker teleurgesteld worden door _EXTREMIES_. Het is waar dat Farrah Fawcetts personage twee onaangenaam langdurige aanrandingen ondergaat voordat ze de overhand krijgt op haar belager (een passend slijmerige James Russo), maar de scenarioschrijver William Mastrosimone en de regisseur Robert M. Young gaat niet verder in op deze onaangename scènes voordat hij het dilemma blootlegt dat de morele kern van deze productie vormt. Zou hun uiteindelijke oplossing standhouden voor een rechtbank? Misschien...?

Gebaseerd op een toneelspel dat de acteurs na elke voorstelling naar alle waarschijnlijkheid gehavend en gekneusd achterliet, doet de film geen poging om het verhaal te ontsluieren en vertrouwt hij in plaats daarvan op een beperkte setting voor de hoofdrollen. De acteerprestaties zijn goed, hoewel Fawcetts overdreven ingetogen optreden niet echt zal werken bij de kijkers, die er misschien op vertrouwen dat ze een uitlaatklep hebben voor hun verontwaardigde verontwaardiging.

text_en:
EXTREMITIES

Aspect ratio: 1.85:1

Sound format: Mono

A woman turns the tables on a would-be rapist when he mounts an assault in her home, and is forced to decide whether to kill him or inform the police, in which case he could be released and attack her again.

Exploitation fans who might be expecting another rough 'n' ready rape fantasy in the style of DAY OF THE WOMAN (1978) will almost certainly be disappointed by EXTREMITIES. True, Farrah Fawcett's character is subjected to two uncomfortably prolonged assaults before gaining the upper hand on her attacker (a suitably slimy James Russo), but scriptwriter William Mastrosimone and director Robert M. Young take these unpleasant scenes only so far before unveiling the dilemma which informs the moral core of this production. Would their final solution hold up in a court of law? Maybe...

Based on a stage play which reportedly left its actors battered and bruised after every performance, the film makes no attempt to open up the narrative and relies instead on a confined setting for the main action. Acing and technical credits are fine, though Fawcett's overly subdued performance won't play effectively to viewers who might be relying on her to provide an outlet for their outraged indignation.


text:
Deze film is verschrikkelijk. De spanning wordt besteed aan het wachten op een punt. Er is niet veel van een punt.
Afgezien van een paar mooie zinnen ('Ik vond een tand in mijn appartement') en de hoofdpersonen die zich wijden aan het plegen van zelfmoord, is het een verzameling zogenaamd griezelige geluiden.

text_en:
This movie is terrible. The suspense is spent waiting for a point. There isn't much of one.

Aside from a few great lines ( "I found a tooth in my apartment" ), and the main characters dedication to killing himself, it's a collection of supposedly eerie sounds.


text: Dit is misschien wel de saaiste film uit de geschiedenis. Ik verheugde me er echt op om deze film te zien met de acteur/regisseur Roman Polanski. Ik denk dat ik liever _The Three Amigos_ zie dan deze film ooit nog te zien. Hij ging meteen van de dvd-speler in de vuilnisbak. Mijn verontschuldigingen aan degenen onder jullie die deze film blijkbaar wel leuk vonden, ook al vonden jullie _New Coke_ waarschijnlijk ook leuk. Ik begrijp niet waarom iemand van deze film zou hebben gehouden, hij is traag, saai en heeft geen echte plot. Je wacht 105 minuten tot de film begint. Ik heb begrepen dat hij in 1976 is gemaakt, maar dit was een tijdperk van slechte televisie in alle opzichten. Godzijdank zijn de disco en Three's Company verdwenen, samen met de stopborden en de Bay City Rollers.

text_en: This is possibly the most boring movie in history. I was really looking forward to seeing this movie given the actor/director Roman Polanski. I think I would rather see the Three Amigos than ever watch this movie again. It promptly went from the DVD player straight into the garbage. My apologies to those of you who apparently liked this movie however you probably liked New Coke as well. I am at a loss to see why anyone would have enjoyed this movie, it is slow, dull and has no real plot. You wait for 105 minutes for the movie to get started. I understand this was made in 1976 however this was an era of bad television all around. Thank god disco and Three's Company are gone along with stop sign glasses and the Bay City Rollers. Oh well just my thoughts.


text: Deze film was vijf punten waard op mijn'recettekaart'. Ik heb hem gezien toen ik halverwege de jaren zeventig in Virginia gestationeerd was. Ik heb hem in mijn eentje gezien, dus ik werd er niet door afgeleid terwijl ik ernaar keek. Het was een rotfilm. Het was de meest belachelijke, totale verspilling van celluloid die ik ooit heb gezien.<br />Ik weet dat anderen die deze film hebben gezien hem geweldig vonden. Ik kan u dit vertellen: als hij zo geweldig was, wat was dan de opbrengst? Einde discussie.

text_en:
This movie was worth five punches on my "hurter card". I saw this while stationed in Virginia in the mid '70's. I saw it alone so I was not distracted while I watched it. It sucked. It was the most ridiculous, total waste of celluloid I've ever seen.

I know that others who have reviewed this movie have thought that it was awesome. I offer you this: if it was so awesome what was it's box office take? End of discussion.


text:
Het is onwaarschijnlijk dat iemand, behalve degenen die dol zijn op stomme films, enige waardering zal kunnen opbrengen voor het lyrische camerawerk en de drukke (maar krakerige) achtergrondmuziek die deze uitgave uit 1933 begeleidt. Hoewel geluid in 1928 algemeen in zwang kwam, worden er niet meer dan vijftig woorden gesproken om het verhaal te vertellen van een ongelukkig getrouwde vrouw die haar man in de steek laat voor een jongere man na een romantisch intermezzo in het bos.
Het meest levendige tafereel is dat van de jaloerse echtgenoot die de jongeman een lift geeft naar de stad en net zo lang doorrijdt tot hij beseft dat de man de minnaar van zijn vrouw is. In een vlaag van jaloezie rijdt hij op topsnelheid naar een spoorwegovergang, maar op het laatste moment verandert hij van gedachten en durft het niet meer. Het is waarschijnlijk de meest gespannen scène in het anders zo traag bewegende en duidelijk verzonnen verhaal.

Hedy Lamarr krijgt het soort close-up dat Marlene Dietrich van haar ontdekker kreeg, maar haar schoonheid was nog niet zo verfijnd door de schoonheidsspecialisten als toen ze naar Hollywood werd getransporteerd. Haar optreden bestond voornamelijk uit er triest en somber uitzien terwijl ze rouwde om het verlies van haar huwelijk, met slechts af en toe een glimp van een glimlach wanneer ze haar ware liefde (Aribert MAG) vindt, de knappe jonge dekhengst die haar kleren ophaalt na een naaktzwempartij. De zwemscène is heel kort, discreet gefotografeerd en niet alle hitte waard die hij kennelijk heeft gegenereerd. De liefdesscène, later, is ook kunstig gefotografeerd met het soort lyrische fotografie dat het grootste deel van de film zichtbaar is <0xE2><0x80><0x93> kunstig. Meer wordt aan de verbeelding overgelaten door het gebruik van symboliek <0xE2><0x80><0x93> en dat is het soort dingen waardoor anderen beweren dat de film een soort lyrisch meesterwerk is.
Niet dus. Het is teleurstellend, primitief grof in de geluidsgedeelten (inclusief de moeizame symfonische muziek op de achtergrond) en mejuffrouw Lamarr mag zich gelukkig prijzen dat Louis B. Mayer de film heeft gezien en haar op grond daarvan een carrière in Hollywood heeft bezorgd. Hij moet iets in haar werk hebben gezien wat ik niet heb gezien.
Het is duidelijk dat dit is bedacht als een stomme film, waarbij de camera al het werk doet. De schokkerige 'arbeidersscène' aan het eind gaat te lang door en is een schokkerige inbreuk waar niets nodig is. Het lukt niet om de film op de juiste manier af te sluiten.

text_en:
It's unlikely that anyone except those who adore silent films will appreciate any of the lyrical camera-work and busy (but scratchy) background score that accompanies this 1933 release. Although sound came into general use in 1928, there are no more than fifty words spoken to tell the story of a woman, unhappily married, who deserts her husband for a younger man after a romantic interlude in the woods.

The most vividly photographed scene has the jealous husband giving a lift to the young man for a ride into town, proceeding to drive normally until he realizes the man is his wife's lover. In a frenzy of jealousy, he drives at top speed toward a railroad crossing but changes his mind at the last moment, losing his nerve. It's probably the most tension-filled scene in the otherwise decidedly slow-moving and obviously contrived story.

HEDY LAMARR is given the sort of close-up treatment lavished on Marlene Dietrich by her discoverer, but her beauty had not yet been refined by the cosmeticians as they were when she was transported to Hollywood. Her performance consists mostly of looking sad and morose while mourning the loss of her marriage with only brief glimpses of a smile when she finds her true love (ARIBERT MOG), the handsome young stud who retrieves her clothes after a nude swim.

The swimming scene is very brief, discreetly photographed, and not worth all the heat it apparently generated. The love-making scene, later on, is also artfully photographed with the sort of lyrical photography evident throughout most of the film--artfully so. More is left to the imagination with the use of symbolism--and this is the sort of thing that has others proclaiming the film is some kind of lyrical masterpiece.

Not so. It's disappointing, primitively crude in its sound portions (including the laborious symphonic music in the background) and certainly Miss Lamarr is fortunate that Louis B. Mayer saw the film and on the basis of it, gave her a career in Hollywood. He must have seen something in her work that I didn't.

It's apparent that this was conceived as a silent film with the camera doing all the work. The jarring "workers" scene at the conclusion goes on for too long and is a jarring intrusion where none is needed. It fails to end the film on the proper note.


text:
Deze film laat echt zien hoe oud hij is. De afdruk die ik zag was verschrikkelijk door de ouderdom, maar het is mogelijk dat er betere afdrukken zijn. Dat was echter niet het grootste probleem met de film. Het probleem was dat de film, hoewel hij in 1933 was gemaakt, in wezen een stomme film was met slechts een uiterst amateuristisch verspreide dialoog (slechts een paar zinnen) in de film. Soms stonden de personages met hun rug naar de film toe of praatten ze met hun handen voor hun gezicht <0xE2><0x80><0x93> allemaal in een pathetische poging hun lippen te verbergen en het feit (?) dat de film een titel had te verbergen. Nou ja, het is waar dat deze Tsjechische film in veel talen nagesynchroniseerd zou moeten worden, maar om het op deze manier te doen was echt stom en voor de hand liggend. Het zag er gewoon goedkoop uit.
Over het geheel genomen zag de film er goedkoop en dwaas uit. Maar eigenlijk is het jammer, want er zat een kern van een goed verhaal in: een jonge vrouw die trouwt met een oudere man die ofwel homoseksueel is en/of geen belangstelling heeft voor vrouwen. Maar in de eenentwintigste eeuw zouden maar weinig mensen echt bereid zijn om in deze archaïsche rotzooi te blijven zitten. Zelfs met een paar glimpen van de naakte (en ietwat mollige) Hedy Lamarr is het al die drukte die met de première van de film gepaard ging niet waard. Zelfs naar de maatstaven van 1933 was deze film slecht gemaakt. Het enige interessante aan de film is te zien hoe anders Lamarr eruitzag in 1933, vergeleken met het glamoureuze imago dat Hollywood creëerde toen ze naar Amerika kwam <0xE2><0x80><0x93> ze ziet eruit als 2 totaal verschillende mensen.
Het is zo'n incompleet uitziende en technisch inferieure film dat ik niet begrijp hoe hij zulke enthousiaste recensies heeft gekregen. Alleen al voor de technische problemen kan de film geen 10 of iets dergelijks krijgen.

text_en:
This movie really shows its age. The print I saw was terrible due to age, but it is possible that there are better prints out there. However, this was not the major problem with the movie. The problem was that although the film was made in 1933, it was essentially a silent film with only the barest of dialog scattered (only a few sentences) in the film in the most amateur fashion. Sometimes the characters' backs were turned or they were talking with their hands over their faces--all in a pathetic attempt to obscure their lips and "cleaverly" (?) hide the fact that the film was dubbed. Well, its true that this Czech film would need to be dubbed into many languages but to do it this way was really stupid and obvious. It just looked cheap.

Overall, the film looked low budget and silly. It's really a shame though, because there was a grain of a good story--a young woman who marries an older man who is either gay and/or has no interest in women. But in the 21st century, few people would really be willing to sit through this archaic mess. EVEN with a few glimpses of the naked (and somewhat chunky) Hedy Lamarr, it isn't worth all the fuss that accompanied the film when it debuted. Even by 1933 standards, this film was a poorly made dud. About the only interesting thing about the film is to see how different Lamarr looked in 1933 compared with the glamorous image Hollywood created when she came to America--she looks like 2 completely different people.

It's such an incomplete looking and technically inferior film, I don't see how it has gotten such rave reviews. For technical problems alone, the movie can't rate a 10 or anything near it.


text:
Laatste Score: 0 (uit 10)
<0xE2><0x80><0xA2> Mogelijke scène-specifieke spoilers (maar wat kan het schelen?)
<0xE2><0x80><0xA2> Ja, dat klopt: nul. En ik geef zelden een 1. Zelfs voor de armzaligste film zoek ik naar dingen als muziek, cinematografie, verbeeldingskracht, het is humor, zelfs een flinke snelheid om zo objectief mogelijk over de score te kunnen zijn. Het bekijken in zijn eigen genre of subgenre. Maar hier is absoluut niets goed te maken. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit na afloop van een film door de kamer heb lopen ijsberen. De enige reden dat ik het einde heb gehaald, was omdat ik het niet kon.' Het lijkt wel of er geen ander kanaal is <0xE2><0x80><0x93> ik zat er gewoon verbijsterd naar te kijken, om te zien met wat voor beledigend stom stukje het nu weer zou komen. Het was net of ik een slang een rat zag verteren.
Maar laten we een beetje lol maken en dit schatje uit elkaar halen, goed? In de eerste plaats: Er is niets technisch aan 'Whipped' dat werkt. De beelden zijn allemaal komisch. De geknipte scènes zijn alleen maar beelden van het straatverkeer dat's nachts steeds maar weer voorbijkomt. De muziek en de geluidsband dragen niet alleen niets bij aan de film <0xE2><0x80><0x93> het is ergerlijk. Om nog maar te zwijgen van het feit dat er sowieso niets aan bijdraagt. Het acteerwerk is zo karton als maar kan, en dat geldt ook voor Amanda Peet (duidelijk de'ster' die dit treinongeluk groen licht heeft gegeven). Deze mannen, zogenaamd goede vrienden, hebben niet meer chemie of doelgerichtheid dan wanneer regisseur Peter M. Cohen hen een paar minuten voor de opname bij een busstation had opgepikt.
Aan de creatieve kant zit er geen greintje originaliteit in de film. Hij heeft geen fantasie. Hij laat ons niets zien wat we niet al duizend keer eerder hebben gezien. De hele premisse, of'verdraaiing' van deze film is gebaseerd op het beledigen van mannen en het 'idee' dat een vrouw met macht mannen kan bespelen 'op het moment dat ze bespeeld worden'. Iedereen die denkt dat dit op de een of andere manier verknipt is of op een of andere manier origineel is, heeft kennelijk nog nooit eerder een tv aangezet. Verknipte, oppervlakkige vrouwen komen veel voor. Mannenhaat is de norm. Het is niet stelen van iets specifieks, het is erger: het is stelen van clichés. Ik kan me niet voorstellen dat een vrouw een film zou maken waarin andere vrouwen worden afgebeeld op basis van zoveel stereotypen en met zo'n gevoel van minachting. Dan krijg ik zin om 'In the Company of Men' te gaan huren <0xE2><0x80><0x93> of nog beter, 'There's Something About Mary'. Deze film wil zo graag een'scherpere' versie zijn van 'There's Something About Mary' dat je het zweet kunt zien.
De film geeft geen inzicht in vrouwen, mannen, afspraakjes, seks of wat dan ook. Cohen neemt er gewoon genoegen mee om mythes te kotsen waarmee hij is geïndoctrineerd uit andere seksistische films. Aan de andere kant werkt de film ook niet als satire, want hoewel hij bol staat van de overdrijvingen die je als'satirisch' zou kunnen zien, heeft hij niet die grondigheid die satire nodig heeft. Hij weet niet eens wat satire is. Dan is er de dialoog, die weinig meer is dan de personages die elkaar obsceniteiten toeschreeuwen. (herhaal)
En waar het uiteindelijk op neerkomt, wat alle andere voorbehouden zou kunnen rechtvaardigen: er zijn een heleboel films zonder plot, zonder goed acteerwerk, met moreel weerzinwekkende personages en obsceniteiten in de dialogen die grappig en dus goed zijn geweest. 'Geknipt' is niet grappig. Nog geen seconde. Het heeft geen komische vaardigheden of timing. De situaties zijn allemaal volkomen onecht, niet gebaseerd op een greintje waarheid, vooral niet genoeg om ons aan het lachen te maken. De personages zijn allemaal zo breed getekend dat ze op het laagste van het laagste van de laagste gemeenschappelijke noemer lijken te lijken. Kijk maar naar 'de feesttentscène', 'cultklassieker' haargelscène. Een van onze stuntelende helden maakt het medicijnkastje open en ziet de vibrator van Mena (Peet) liggen. Om de een of andere reden schijnt er licht op, alsof hij de heilige graal heeft gevonden. Waarom Cohen denkt dat mannen zo op vibrators reageren, weet ik niet. Terwijl hij zich inwrijft, laat hij het ding in de wc vallen en probeert het er met zijn blote handen uit te vissen als, o hemel, Mena binnenkomt. O, mijn zij.
Maar vreemd genoeg vinden mensen deze film wel leuk. Natuurlijk houden mensen ook van 'Friends' en realityprogramma's, dus het zou me niet moeten verbazen. Maar dit alles heeft één ding gemeen. Het is voor mij een groot bewijs dat er in Amerika een enorme groep mensen is die om elke grap zal lachen, alleen maar omdat het over seks gaat. Ze zullen elke show of film mooi vinden (of denken dat ze hem mooi vinden) alleen maar omdat het over daten of relaties gaat. Het gebrek aan kwaliteit is niet zichtbaar bij deze mensen. Net zoals mensen geïndoctrineerd worden om wittere tanden en dunnere lichamen te willen om tandenborstels en afslankprogramma's te verkopen, zo worden ze ook geïndoctrineerd om alles wat met daten/relaties te maken heeft blindelings op te vreten om het te verkopen als goedkope, lege, moeiteloze tv, films en allerlei andere producten.
De enige troost zal zijn dat als ik doodga, omdat ik die film heb gezien, ik zal zijn.' 'Ik heb recht op 80 minuten van mijn leven terug.'

text_en:
Final Score: 0 (out of 10)

***Possible scene specific spoilers (but who the hell cares)***

Yes, that's right: zero. And I rarely give 1's. Even for the lamest of movies I look for things like music, cinematography, imagination, it's humor, even a good pace to be as objective about the score as possible. Looking at it within it's own genera or subgenera. But there is absolutely nothing redeeming here. I can't remember another time a movie actually sent me pacing up and down the room when it was over. The only reason I made it to the end was because I couldn't seem to change the channel - I sat there simply aghast, watching to see what insultingly stupid bit it would come up with next. It was like watching a snake digest a rat.

But let's have some fun and pull this baby apart, shall we. First of all, There is nothing technical about "Whipped" that works. The visuals are all sitcom style. The cut scenes all just pictures of the street traffic going by at night over and over. The music and score, not only doesn't contribute anything to the movie - it's obnoxious. Not to mention it doesn't have anything to contribute to anyway. The acting is as cardboard as it comes, all around and that goes for Amanda Peet (clearly the "star" that got this train wreck green-lighted) too. These guys, supposedly good friends, have no more chemistry or sense of purpose then if director Peter M. Cohen had rounded them up at a bus station minutes before shooting.

On the creative side, there isn't an original bone in it's body. It has no imagination. It shows us nothing we haven't seen a thousand times before. The whole premise, or "twist", of this movie is based on male-bashing and the "idea" that an empowered women can play men "just as they get played". Anybody, that thinks this is somehow a twist or is in any way original has obviously never turned on a TV before. Twisted, shallow women are common. Male-bashing is the norm. It's not stealing from anything specifically, it's worse: it's stealing from clichés. I can't imagine a women making a movie that depicted other women based so much on stereotypes and with this sense of contempt. Makes me want to go rent "In the Company of Men" - or better yet, "There's Something About Mary". This movie wants to be a "edgier" version of "There's Something About Mary" so bad you can see the sweat.

The movie has no insights into women, men, dating, sex, or really anything. Cohen is simply content to regurgitate myths he has been indoctrinated with from other sexist movies. On the other end, the movie doesn't work as a satire either, because even though it is ripe with exaggerations one could view as "satirical" it doesn't have that grounding in reality that satires need. It doesn't even know what it's satirizing. Then there's the dialogue, which is little more then the characters screaming obscenities at each other. Example: Character 1: "F**k you" Character 2: "Oh yeah, well f**k you" (repeat)

And the bottom line, the thing that could excuse all the other discretions: There are a lot of movies without plots, without good acting, with morally repulsive characters and obscenity laced dialogue that have been funny and thus, been good. "Whipped" ain't funny. Not for a second. It has no comic skills or timing. The situations are all completely phony, not based in any shred of truth, especially enough to wring laughs out of us. The characters all broadly drawn so they will SEEM relatable to the lowest of the lowest common denominator. Just look at "the marquee scene", "cult classic" hair gel scene. One of our bumbling anti-heroes opens the medicine cabinet and sees Mena (Peet)'s vibrator. For some reason light shines down on it as if he's found the holy grail. Why Cohen thinks men react this way to vibrators I do not know. While he rubs it on himself, he drops it in the toilet and then attempts to fish it out with his bare hands when, oh my, Mena walks in on him. Oh, my sides.

But strangely enough, people actually like this movie. Of course, people also like "Friends" and reality dating shows so I shouldn't be surprised. All of this has a common thread however. "Whipped" is big evidence to me that there is just a huge pocket of people in America that will laugh at any joke just because it is about sex. They will like any show or movie (or think they like it) just because it is about dating or relationships. It's lack of any quality has no baring on these people. Just as people are indoctrinated to want whiter teeth and thinner bodies to sell toothbrushes and weight loss programs, they are also indoctrinated to blindly lap up anything dating/relationship related to sell them cheap, empty, effortless TV, movies and any number of products.

The only consilation will be that when I die, because I saw this movie, I've got a credit to get 80 minutes of my life back.


text:
Het lijkt gewoon bizar dat iemand dit script las en dacht: dit is grappig! Ik bedoel, het is zo hilarisch dat het gewoon gemaakt moet worden! Wie was deze persoon? Is hij of zij hier werkelijk verantwoordelijk voor? Zijn zij degene die mij mijn tijd schuldig zijn, meer nog dan de regisseur/schrijver?
Deze film stinkt in bijna alle opzichten. Er is geen greintje goede dialoog, en geen enkele sympathieke figuur. En het verhaal...

Ik geef de voorkeur aan de 2de slechtste film aller tijden, Hulk Hogans 'No Hold's Barred', tot op zekere hoogte. Het lijkt in vergelijking bijna Shakespeare-achtig.
Het einde is opgesierd met een paar minuten uittreksels, en het is nog steeds minder dan 80 minuten. Bij de eindtitels staat dat de acteurs lachen om de 'hilarische' fouten die ze hebben gemaakt, en dat er dingen zijn misgegaan op de set van deze 'comedy'. Ik ben blij dat ik iemand zie lachen, die op de een of andere manier iets met deze 'film' te maken heeft.
Niets in deze film is grappig. Niets. Het gaat maar door, en door. Het is echt zo slap. Ik hou van films die zo slecht zijn dat ze goed zijn. Dit is zo slecht dat het... iets is, maar ik weet niet wat, en hopelijk kom ik daar nooit achter.
Amanda Peet is niet helemaal waardeloos, en is in feite het enige halve goede aan deze wannabefilm. Maar dat betekent eigenlijk weinig.
Vermijd tot elke prijs.

text_en:
It just seems bizarre that someone read this script, and thought, "This is funny! I mean, it's so hilarious it just has to be made!" Who was this person? Is he or she the person really responsible for this? Are they the one's who owe me for my time, more so than the director/writer?

This film stinks in most every way possible. There's no one shred of good dialogue, and not one likable character. And the story...

I prefer the 2nd worst movie ever, Hulk Hogan's "No Hold's Barred" to this by quite a considerable degree. It seems almost Shakespearen in comparison.

The ending is padded out with several minutes of outtakes, and it's still under 80 minutes. The outtakes include cast members laughing at the 'hilarious' mistakes they've made, and things that went wrong on the set of this 'comedy.' Glad to see someone laughing in someway, with some connection to this 'film.'

Nothing in this film is funny. Nothing. It just goes on, and on. It's truly that lame. I love films that are so bad they're good. This is so bad it's...something, but I don't know what, and hopefully will never find out.

Amanda Peet doesn't suck outright, and is in fact the only half good thing about this wannabe film. But, that really means little.

Avoid at all costs.


text: Ik zal er geen doekjes om winden. Deze film is helemaal niet goed. De filmfanaat in mij had een hekel aan het acteerwerk, het script, het verhaal, de regie en bijna alle montage. Amanda Peet heeft bewezen dat ze kan acteren, want ze was het hoogtepunt van 'The Whole Nine Yards'. Dus had ze deze film met een stok van drie meter moeten vermijden. Maar de kinderlijke kant van mij vond deze film erg grappig. De film ging dood, en ik lachte heel wat af. Zelfs toen maar een drie uit tien, want als film stinkt hij echt.

text_en: I'll be blunt and to the point. This film is not good at all. The film buff part of me hated the acting, script, story, direction and almost all of the editing. Amanda Peet has proven that she can act, as she was a high point of 'The Whole Nine Yards'. So she should have avoided this movie with a ten foot pole. However, the infantile part of me found this film to be very funny. If you can forget about how underpar the production quality is, and if you find smut jokes funny, then you should be all right. And for those of you who can't get off your pedestal, thats your choice. My inner child hasen't died, and I laughed a fair bit. Even then, only a 3 out of ten, because as a movie, it really does stink.


text: Een slecht geschreven script zonder sympathieke personages. Wat betreft het feit dat het een komedie is, ben ik vergeten te lachen. Het gaat over 2 verwaande vrienden die sjoemelen om vrouwen bij hen in bed te krijgen (geen seksscènes) en een andere vriend (die een beetje raar is) die soms ook sjoemelt, maar voornamelijk wordt beschouwd als de man die de boel beduvelt. De 3 vrienden ontmoeten elkaar en vallen voor dezelfde vrouw (Amanda Peet). Op de een of andere manier wordt dit gedaan zonder dat er echt sprake is van een romance. De 3 jongens zijn geen vrienden meer omdat ze apart met haar uit zijn geweest. Ze heeft hen van hun vriendschap beroofd omdat ze vrouwen beduvelden.

text_en: A poorly written script with no likeable characters. As for it being a comedy, I forgot to laugh. It's about 2 conceited friends who scam to get women in too bed with them (no sex scenes) and another friend(who is semi-discustingly weird)who sometimes also scams but mainly is considered as being the guy who masterbates. The 3 friends separately meet and fall for the same woman (Amanda Peet). Somehow this is done without really any romance. The 3 guys stop being friends as they separately dated her. She scammed them out of their friendship because they scammed women. -- A bad movie


text: Vier boezemvrienden van elkaar (met de nadruk op 'boezemvrienden') komen wekelijks bij elkaar in een restaurant in New York om in deze misantropische en diepgewortelde komedie te vertellen over hun seksuele uitspattingen. Peet is de gemeenschappelijke deler van de drie vrijgezellen in de groep die leidt tot conflicten en het onvermijdelijke 'kloppen'. Hoewel de premisse van de film potentie heeft en er een paar grappige momenten zijn, werkt de film over het geheel genomen niet, vooral niet aan het eind, wanneer de meisjes niet beter lijken te zijn dan de jongens die tegen de kern van het verhaal ingaan. is Emmy-materiaal.

text_en: Four best friends young male chauvinist pigs (with the emphasis on pigs) meet weekly at a NYC diner to recount their dating sexploits in this misanthropic and visceral comedy. Peet is the common denominator who dates the three bachelors in the group which leads to conflict and the inevitable "whipping". Although the film's premise has potential and there are some funny moments to be had, overall the flick doesn't work especially in the end where the girls are made to appear no better than the guys which runs contrary to the crux of the story. One of those one-man band flix with a dozen producers, "Whipped" is likely to be enjoyed only by the kind of young males who think "The Man Show" is Emmy material.


text:
Elke zondag komen drie maatjes bij elkaar in een NYC-restaurant om op te scheppen over hun seksuele veroveringen van de vorige avond. Soms krijgen ze gezelschap van een pasgetrouwde ex-kameraad en hoochiejager die als een drenkeling aan hen blijft hangen. Het zijn ongegeneerde jachthonden en Mia, die getuige is van hun jacht, besluit dat ze een lesje moet leren, verdomme. Ergo, zij gaat daten en neuken <0xE2><0x80><0x93> waarom niet? Alle drie!
Oef. Wat een wild idee. Wat een radicale, ondeugende meid. Vrouwen hebben nu het recht om te daten en met iedereen naar bed te gaan zoveel ze willen. Net zoveel als mannen zelfs!
<0x3E><0x3E> Er is één lachwekkend element in 'Whipped' <0xE2><0x80><0x93> namelijk het feit dat niet één keer, tijdens de gedetailleerde gesprekken van de amigo's over hun lichaamsfuncties en de tantristische talenten van hun bedpartners, de andere klanten in de cafetaria zich omdraaien en zeggen: 'Man, we proberen hier te eten.' Een heh-heh-grap laat een oudere dame gretig meewegen in de nuttige seksuele eigenschappen van bepaalde dranken. Een grote dikke Kermit de Kikker als'sjjjj' in dat verband.
Het is echt jammer dat een buddyfilm met een geweldige setting, een slimme, schattige heldin en drie mogelijke koppels, zo'n afknapper moest hebben.
P.S. <0xE2><0x80><0x93> 30 'woesj-geluidseffecten' voor de scenarist bij het gebruik van de zinsnede 'Ga je gang, meid'. Het was in 2000 een afknapper, en het is nog steeds een afknapper.' Ze is nu moe.
Spaar je tijd en kijk naar een paar herhalingen van Sex and the City.

text_en:
Every Sunday, a trio of buds get together at a NYC diner to boast about their sexual conquests of the night before. Sometimes they're joined by a newlywed ex-comrade and hoochie hunter who hangs on them like a puling barnacle. They're unabashed horn dogs/corn dogs and Mia, who witnesses them on the prowl, decides that they need to be taught a lesson, dammit. Ergo, she'll date and dump - why not? All three of them!

Gasp. What a wild idea. What a radical, naughty gal. Women now have the right to date and sleep around as much as they want to. As much as men do, even!

There is one solitary laughable element in "Whipped" - namely the fact that not once, during the amigo's detailed discussions of their bodily functions and the tantric talents of the bed partners they trash, do the other customers in the diner turn around and say, "Dude, we're trying to EAT here." Indeed, a heh-heh gag has an older lady eagerly weigh in on the useful sexual properties of certain beverages. A big fat Kermit the Frog "Sheesh" to that.

It's truly unfortunate that a buddy movie with a great setting, a smart, cute heroine and three possible pairings had to have such a cop-out ending.

P.S. - 30 "whip-oosh" sound effects to the screenwriter for use of the phrase "You go, girl". It was tired in 2000, and it's tired now.

Save your time and watch some "Sex and the City" reruns...


text: Persoonlijk ben ik in staat om heel goede films te waarderen, maar ik heb ook het vreemde vermogen om zelfs van de meest waardeloze troep een beetje te genieten. Je weet wel, die keren dat je gewoon wilt blijven zitten en naar een of andere afgrijselijke actiefilm wilt kijken om de tijd te doden. Dit is de enige film die ik me kan herinneren die midden in de film stopte, en ik ben absoluut niet van plan om terug te gaan om hem af te maken. De plot was zo gekunsteld en voorspelbaar dat ik gemakkelijk kon raden wat de volgende scène zou zijn (en ik ben hier meestal niet erg goed in). De acteurs waren afschuwelijk, ik heb betere acteurs gezien in toneelstukken van de middelbare school. Zelfs de scènes die werden ingekort waren slecht, de stroom was helemaal verkeerd. <br />Deze film is net een parodie die het grappige vergeet.

text_en:
Personally, while I'm able to appreciate really good movies, I also have a strange ability to somewhat enjoy even the most crappiest of crap. You know, those times when you just want to sit there and watch some horrible cookie-cutter action movie to kill time. This is the only movie that I can remember actually shutting off in the middle, and I have absolutely NO intention of going back to finish it. The plot was so contrived and predictable, I was calling out what the next scene would be easily (and I'm usually not very good at this). The actors were horrible, I've seen better acting in middle school plays. Even the scene cuts were bad, the flow was all wrong.

This movie is like a parody that forgot the funny.


text: In de eerste plaats is Zorie Barber (Zeke) misschien wel een van de slechtste acteurs die ik ooit heb gezien. Als personage dat zogenaamd hip is, als schrijver van boeken over oosterse vechtsporten en als iemand die er trots op is dat hij mysterieus is, waarom is hij dan zo hyper, overdreven theatraal en ronduit afschuwelijk? Wist hij iets over zijn personage voordat ze begonnen te filmen? En de regisseur? Geeft de oosterse vechtsporten geen les in discipline? Afgezien daarvan mist deze film het doelwit met zijn slappe grappen en zijn al te grove humor. Hand in wc? vein-Trainspotting vein/ior. Masturbatie? Hmm. vein-Fast Times at Ridgemont High vein/ior, vein-American Pie vein/ior, de lijst gaat maar door... Slechte dialoog: in een van de scènes zegt Eric: 'Het gaat me niets aan...' en 30 seconden later zegt Mia: Slechte montage: minstens vijf minuten film zijn verspild aan verkeersfoto's. <0x3E><0x3E> Het is ook onmogelijk te geloven dat de vier belangrijkste mannelijke personages in welke wereld dan ook een hechte groep vrienden zouden zijn. Ik kan niet zeggen waar iedereen om moet lachen, maar als je houdt van laag-bij-de-grondse, elementaire toilethumor en beledigingen, moet je vooral genieten. Als je iets wilt dat een beetje slimmer is, maar in dezelfde lijn ligt, moet je kijken naar <0x3E><0x3E> Boonerang <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E>. Als je een degelijke romantische komedie wilt, moet je kijken naar <0x3E><0x3E> Tao van Steve <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E>. Maar iedereen die <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E>

text_en:
First and foremost, Zorie Barber (Zeke), might be one of the worst actors I have ever seen. As a character that's supposed to be a hip, Village writer into the martial arts and proud of being mysterious, why is he so hyper, over-dramatic, and plain horrible? Did he know anything about his character before they started filming? Did the director? Don't the martial arts teach discipline? Aside from that, this film misses the target with its lame jokes and seen-it-already gross-out humor. Hand in toilet? Trainspotting. Masturbation? Hmm. Fast Times at Ridgemont High, American Pie, the list goes on.. .Bad dialogue: In one sequence, Eric says "it's none of my business but . ..." and 30 seconds later Mia says "why is this any of your business?" Bad editing: At least five minutes worth of film are wasted on NYC traffic shots.
It's also impossible to believe that the four main male characters would be a tight-knit group of friends in any world. I can't comment on what makes everyone laugh, but if you enjoy low-brow, basic bathroom humor and insults, by all means, enjoy. If you want something a little smarter but on the same lines, see Boomerang. If you want a solid what-goes-around romantic comedy, go for The Tao Of Steve. But anyone who thinks Whipped is witty and an accurate portrayal dating, well, I cannot agree at all.


text: Ik hou van films over moreel corrupte personages, maar dit ging te ver. Het acteerwerk was niet geweldig, maar dat was niet het echte probleem. Waar het om ging, was het weeë gevoel dat ik ongeveer 20 minuten na het begin van de film in mijn maag kreeg. Deze personages waren hol. Ze hadden bijna geen diepgang, en het weinige dat ze wel hadden, was gewijd aan de wreedheid die ze tegenover elkaar tentoonspreidden onder het mom van vriendschap. Het onderzoeken van de duistere kanten van een stel personages kan fascinerend zijn, maar je moet die personages echte persoonlijkheden geven, anders zijn het alleen maar kartonnen uitsneden. Deze personages waren van karton en het beeld dat ze gaven was gewoon lelijk.

text_en: I like movies about morally corrupt characters, but this was too much. The acting wasn't great, but that wasn't the real problem. The issue was the sinking feeling I got in the pit of my stomach about 20 minutes into the film. These characters were hollow. They had almost no depth, and what little they did have was devoted to the cruelty they displayed to each other in the guise of friendship. Exploring the darker sides of a set of characters can be fascinating, but you have to give those characters actual personalities or they are just cardboard cutouts. These characters were cardboard and the picture they gave was just ugly.


text: Ik heb gisteravond nog naar die film gekeken en ik moest iedereen waarschuwen dat ze die film beter niet konden zien. In één woord: niet doen. Ik heb echt het gevoel dat dit iets is wat een student scenarioschrijven zou hebben geschreven in de Quentin Tarantino-Eddie Murphy-fase, d.w.z. dat elk ander woord een scheldwoord was. Ik heb geen probleem met overmatig gevloek, zoals in 'Good Will Hunting', als het maar helpt om meer in de personages te graven. In dit geval was het gewoon holle scherts in een poging om een octaaf *gasp* of gelach uit het publiek te lokken. De drie hoofdpersonen zijn allemaal hun eigen unieke stereotype, de hufter van de straat, de hufter van het koffiehuis en de 'Ik-Ben-Niet-Gay-Alleen-In-Touché-Met-Mijn-Vrouwelijke-Zijde'-iets-minder-hufter. Je geeft gewoon geen moer om ze! Het zijn allemaal oppervlakkige, onherstelbare verliezers die je graag wilt zien verliezen. Voor degenen die het wagen, heeft deze film een paar grappige momenten, het begin en het einde. De wc-/vibratorscène is grappig op een ziekelijke 'uh, ja'-manier. Maar echt, ik zou deze film alleen maar aanbevelen aan mijn ergste vijand.

text_en: I just watched this movie last night, and I HAD to put a warning out for anybody else considering to see this film. In a word - don't. I seriously feel like this is something that a screenwriting student would have written in a Quentin Tarantino/Eddie Murphy phase, i.e. every other word was a curse word. I don't have a problem with profuse cursing, as in "Good Will Hunting", provided it helps to delve more into the characters. In this case it was just hollow banter with the attempt to draw an occassional *gasp* or laughter from the audience. The three lead characters are all their own unique stereotype, the wall street jerk, the coffee house jerk, and the "I'm-Not-Gay-Just-In-Touch-With-My-Feminine-Side" slightly-less-of-a-jerk. You just don't give a damn about any of them! They are all shallow, unredemable losers who you WANT to see lose. For those who dare, this film does have a couple funny moments, the very beginning, and the very end. The toilet/vibrator scene is funny in a sick kinda "Uh, yeah" way. Really though, I would only recommend this film to my worst of enemies.


text: De slechtste film die ik ooit heb gezien. Ik dacht dat niets Last Action Hero ooit van zijn troon zou kunnen stoten, maar dit gaat gemakkelijk. De film gaat over drie vrijgezelle mannen die elkaar op zondag ontmoeten om hun seksuele escapades van het weekend te bespreken. Een vierde man <0xE2><0x80><0x93> die getrouwd is en <0xE2><0x80><0x93> die vroeger bij de groep hoorde, komt opdagen en praat over wat hij en zijn vrouw doen. Niets werkt in deze film. De grappen zijn niet grappig, maar ze worden de hele film door herhaald. De grote klapper aan het eind van de film is lachwekkend. Vermijd hem ten koste van alles.

text_en: Hands down the worst movie I have ever seen. I thought nothing would ever dethrone Last Action Hero, but this does easily. The movie is about 3 single guys who meet on Sundays to discuss their sexual escapades from the weekend. A fourth guy - who is married and - that used to be a part of the group shows up and talks about what he and his wife do. Nothing works in this movie. The jokes are not funny but they are repeated throughout the movie. The big kicker at the end of the movie is laughable. Avoid at all costs.


text: 'Whipped' is een van de afschuwelijkste films aller tijden. Het is een gemeen, hatelijk stuk vuil, waardoor ik me meer dan enige andere film van 2000 heb moeten dwingen om in de bioscoop te blijven, misschien nog wel meer dan 'The Grinch'. Het is geen, zoals mensen het noemen, inzichtelijk portret van moderne relaties. Dat zou een kleine film zijn die 'High Fidelity' heet. Terwijl die film eerlijk en sympathiek was, is 'Whipped' een vijandig, cynisch, misantropisch bioscoopgif. Vermijd dit als zovele plagen, tenzij je wilt zien hoe echt slecht een 'komedie' kan worden.

text_en: "Whipped" is one of the most awful films of all time. It is a mean, hateful piece of garbage that had me forcing myself to stay in the theater more than any other movie of 2000, besides maybe "The Grinch." It is not, as people have called it, an insightful portrait of modern relationships. That would be a little film called "High Fidelity." Whereas that movie was honest and sympathetic, "Whipped" is hostile, cynical, misanthropic cinematic poison. Avoid this like so many plagues, unless you want to see how truly bad a "comedy" can get.


text: Al maanden voor de première zag je hem in allerlei krantenadvertenties staan, dus wachtte ik geduldig op de video-uitgave om te zien waar al die ophef over ging. Toen hij uit was, moest ik me bij mijn huisgenoot verontschuldigen omdat ik de afgelopen anderhalf uur zo'n afschuwelijke film had zitten kijken. Het is een miskleun, want het is een film over personages die niet te redden zijn. Met de mogelijke uitzondering van Amanda Peet (wiens enige redding is dat ze Amanda Peet is) kun je ze geen van allen uitstaan. De film is gebaseerd op een dialoog die puberaal, debiel en grof is. Het enige lichtelijk amusante personage is Eric, wiens vertolking van het enige getrouwde lid van een groep vrienden precies klopt. De laatste draai, bedoeld om je te laten lachen om de drie hoofdpersonen, in plaats daarvan wekt bij Peet dezelfde soort wrevel op. Al met al alleen huur als je wanhopig bent of een duister gevoel voor humor hebt.

text_en: For months preceding the release of this movie you saw it advertised in all sorts of print media, so I patiently waited for its video release to see what all the hype was about. After it was over I had to apologize to my roommate for occupying the VCR for the last hour and a half to watch such a horrible movie. It essentially fails because it is a character based movie about unredeemable characters. With the possible exception of Amanda Peet (whose only redeemable quality is that she is Amanda Peet) you cannot stand any of them. The film relies on its dialogue which is sophomoric, moronic, and crude. The only slightly amusing character is Eric, whose portrayal of the sole married member of a group of friends is dead on. The final twist, designed to make you laugh at the three main characters, only instead inspires the same kind of resentment towards Peet. All in all, only rent if you are desperate or possess a dark sense of humor.


text: Deze film is niet grappig. Hij is niet onderhoudend. Er zit geen enkele seconde van originaliteit of intelligentie in, en je hebt ook niet de geringste belangstelling voor de personages of de situatie. Daar komt nog bij dat het zo'n beetje de eerste jeugdfilm is die je je kunt herinneren. Het is alsof een groep van 14 of 15 middelbare scholieren die nog nooit echt een meisje hadden ontmoet of een relatie met haar hadden gehad, een film had geschreven op basis van hun onjuiste fantasieën over hoe het zou zijn om een volwassen man te zijn. Deze film is saai, walgelijk geestdodend en soms beledigend en walgelijk. Hij bevat hooguit een of twee momenten die je aan het lachen maken. Bovendien lijkt hij twee keer zo lang als zijn looptijd van 85 minuten.

text_en: This film is not funny. It is not entertaining. It does not contain one single second of originality or intelligence, nor does it lead you to take the slightest interest in the characters or situation. Added to that it's about as juvenile a movie as anything in recent memory. It's as if a group of 14 or 15 year old high school kids who had never actually met or had any type of relationship with a real girl had sat down and wrote a movie based on their incorrect fantasies about what being an adult man would be like. This movie is boring, obnoxiously mind-numbing, and at times offensive and disgusting. At most, it contains one or two moments that make you laugh. Also, it seems twice as long as its 85 minute running time.


text: Deze film miste... alles: verhaal, acteerwerk, verrassing, vernuft en een ziel. Na een kwartier zat ik naar het scherm te staren en zei: 'Hoe kunnen al die kerels bij elkaar komen en zichzelf als vrienden beschouwen (zelfs zonder het meisje)?' Na nog een kwartier bad ik om zo veel mogelijk Amanda Peet. Als een slechte film in alle rust opkomt, is dat een mooie troost. Maar veel was dat niet! Op alle fronten bedrogen!

text_en: This movie lacked... everything: story, acting, surprise, ingenuity and a soul. Fifteen minutes in, I was staring at the screen saying, "How could all of these guys get together and consider themselves friends (even without the girl)?" Another fifteen minutes in, I was praying for as much Amanda Peet as possible. When a bad movie quietly rears it's ugly head, eye candy is a nice consolation. But there wasn't much of that! Cheated on all fronts!


text: 'Whipped' is 82 minuten lang. Deze recensie is 82 woorden lang. Drie onsympathieke New York Lothario's, meedogenloze 'oplichters', proberen uiteindelijk dezelfde vrouw, gespeeld door Amanda Peet, het hof te maken, met rampzalige gevolgen. Dat geldt voor het verhaal en de film. Te puberaal om vrouwenhaatdragend, slap en belachelijk te zijn, vermengt 'Whipped' de filosofieën van shock-jock Tom Lykis met Penthouse-fantasieën. Hoewel het technisch gezien vakkundig is, is het gedateerd, irritant, slecht geschreven, gemeen en voor de hand liggend. Mensen gedragen zich niet zo. Mensen praten niet zo. Echt niet.

text_en: "Whipped" is 82 minutes long. This review is 82 words long. Three unlikable New York Lotharios, ruthless "scammers," end up wooing the same woman, played by Amanda Peet, with disastrous results. That applies to the story and the film. Too sophomoric to be misogynistic, flaccid and ridiculous, "Whipped" mixes the philosophies of shock jock Tom Lykis with Penthouse letter fantasies. Though technically proficient it's dated, grating, poorly written, mean, and obvious. People don't act like this. People don't talk like this. Really.


text:
Ik verheugde me erop om Amanda Peet weer in een goede rol te zien na de huur van 'The Whole Nine Yards' <0xE2><0x80><0x93> dat was het huren overigens meer dan waard geweest <0xE2><0x80><0x93> maar dit was het niet.
Ik herinnerde me dat de trailer van 'Whipped' een beetje grappig was en dat de plot over drie oversekste New Yorker-nog-wats die allemaal vallen voor de charmante mevrouw Peet en gemanipuleerd worden de moeite waard was. Dus haalde ik op een middag twee vrienden over om met me naar deze film te gaan kijken. Deze recensie is mijn boetedoening.
In de eerste akte krijgen we de drie hoofdrolspelers, die hun veroveringen in een restaurant vertellen. Wat grappig had moeten zijn, of in elk geval verteld had moeten worden, wordt nogal zielig. Was er iets goeds aan de drie mannen en hun ontmoetingen waar we uit moesten zien te komen?
'En hoewel ik niets tegen films heb die vrolijk vulgair zijn, vroeg ik me steeds af waarom niemand in het restaurant zich omdraaide als de knapen luidkeels over seksuele en catastrofale details praatten. Doen ze dat elke week in hetzelfde restaurant? Je zou toch denken dat er iemand zou klagen. O, wacht, dat was ik vergeten: twee andere gasten zien het in één scène. Maar dit is alleen maar een opzetje voor een clou. Alle anderen in het restaurant zijn doof.
'In het tweede bedrijf vallen de drie knapen allemaal voor Mia, waarna hun hersenen verrotten en ze elkaar of haar niet meer vragen wat er is gebeurd.' En ik bleef me maar afvragen, terwijl de dekhengsten zich bleven gedragen alsof ze dat al eerder hadden gedaan, welke goede eigenschappen ze in hen zag om langer dan één afspraakje bij hen te blijven. Begint ze met hersenrot? Ik bleef hopen dat Erics personage, de getrouwde vriend, in deze act iets meer zou worden dan alleen maar de irritante boksbal. Zijn rol is duidelijk om advies te geven over het getrouwd zijn. Maar waarom nemen ze zelfs maar de moeite om met hem te praten als ze niet met elkaar willen praten? En zijn advies? Tsss!
De derde akte lost het plot op, maar inmiddels keek ik op mijn horloge. Mijn vrienden vertelden me dat ze nog steeds zaten te wachten tot er iets grappigs zou gebeuren, en ik moest het met hen eens zijn. The Scene That Explains All was voldoende en het lukte ons om alle vragen en mysterieuze dialoogfragmenten in de film uit te leggen, maar we streepten ze gewoon door op een lijst. ('O, oké, daarom liet Brad dat gebeuren en Jonathan zegt dit en...')
Wat we lachten was meer vanwege de stompzinnigheid van de plot dan om iets amusants. Zelfs de uitweidingen tijdens de aftiteling waren niet erg grappig. Uiteindelijk bleef me niets anders over dan het verlangen om mensen te waarschuwen deze film niet meer te zien.
Rating: 3.

text_en:
I was looking forward to seeing Amanda Peet in another good role after recently renting "The Whole Nine Yards"--easily worth the rental, by the way--but this wasn't it.

I remembered that the trailer for "Whipped" was somewhat funny and the plot about three oversexed New Yorker twenty somethings all falling for and getting manipulated by the charming Ms. Peet was worth a shot. So, I convinced two friends one afternoon to come see this movie with me. This review is my penance.

In the first act we have the three lead studs, recounting their conquests in a diner. What should have been funny, or at least telling, comes out rather pathetic. Was there any redeeming quality about the three men and their encounters that we were supposed to get out of this?

[And while I don't mind movies that are cheerfully vulgar, I kept wondering why no one in the diner turned around when the studs talk loudly about sexual and scatalogical details. They do this every week at the same diner? You would think someone would complain. Oh, wait, I forgot: two other diners do notice in one scene. But this is just a setup for a punchline. Everyone else in the diner is deaf.]

The second act has the three studs all falling for Mia and then developing brain rot, failing to ask each other or her about what's really happening between the four of them. And I kept asking myself, as the studs keep acting like they have been, what redeeming qualities does she see in them to stick with them longer than one date? Does she start out with brain rot? I kept hoping for Eric's character, the married buddy, to become something more than simply the annoying punching bag in this act. His role is clearly to dispense advice on being married. But why do they even bother to talk to him when they won't talk to each other? And his advice? Sheeesh!

The third act resolves what plot there is but by this time I was looking at my watch. My friends told me they were still waiting for something genuinely funny to happen and I had to agree. The Scene That Explains All was adequate and managed to explain all of the questions and mysterious dialogue bits throughout the movie but we were just checking them off a list. ("Oh, okay, that's why Brad had that happen and Jonathan says this and...")

What laughs we made were from the stupidity of the plot than at anything amusing. Even the outtakes during the credits weren't very funny. Ultimately I was left with nothing except a desire to warn people away from this movie.

Rating: 3


text: Slechte acteerprestaties. Slechte teksten. Dit was een slecht geschreven film. Het is jammer, want hij had wel wat in zijn mars. Hij komt niet eens in de buurt van _American Pie_ of _Something over Mary_, zoals je misschien uit eerdere commentaren hebt opgemaakt. Je kunt hem voor een dollar per dag huren bij de plaatselijke videotheek als je je een beetje verveelt.

text_en: Bad acting. Bad writing. This was a poorly written film. It's too bad because it had some potential. It's not even close to American Pie or Something about Mary as previous comments might have you believe. Rent it at dollar night from you local video store if you're kind of bored.


text: Deze film zal een hit worden bij de jongeren die graag opscheppen over seksuele heldendaden en F... in bijna elke zin. Als een goede plot? Als een komedie? Als een romance of andere menselijke waarden? Blijf uit de buurt van Whipped. Het was zo erg dat ik na ongeveer een halfuur wegging. Ik zag twee kinderen naar binnen glippen die ongeveer 10 leken te zijn <0xE2><0x80><0x93> heel schadelijk <0xE2><0x80><0x93> dit verdient een X.

text_en: This movie will be a hit with those that enjoy sophomoronic, mindless, explicit bragging about sexual exploits and F... in almost every sentence. Like a good plot? Like comedy? Like romance or other human values? Stay away from Whipped. It was so bad I left after about half an hour. I saw two kids slip in that looked to be about 10 -- very harmful -- this deserves an X.


text: Ik zie heel wat positieve recensies op dit forum, die proberen deze film uit zijn matte status te halen en een cult-aanhang op de been te brengen. Ik zie de gebruikelijke tirades <0xE2><0x80><0x93> 'Ik denk dat deze film niet geschikt is voor mensen die zich snel beledigd voelen', 'Deze film is niet van Shakespeare', enzovoort. En wat denk je? 'Road Trip' was dat ook niet! En ik heb me rot gelachen tijdens die film! Er is een manier om een grove, smakeloze komedie te maken en mensen aan het lachen te maken; en er is een manier om... het gewoon grof en smakeloos te maken. 'Whipped' probeert 'Swingers' te zijn zonder de gevatheid of de intelligentie. Het lijkt geschreven te zijn door de kinderlijke ogen van een veertienjarige jongen. De personages in deze film worden verondersteld witteboordenburgers te zijn <0xE2><0x80><0x93> en ze praten als de idioten die ik in mijn eerste jaar op de middelbare school kende! De dialoog is doorspekt <0xE2><0x80><0x93> meer verdronken <0xE2><0x80><0x93> met vierletterwoorden. Je zou denken dat mensen van hun status een zekere mate van intelligentie zouden hebben <0xE2><0x80><0x93> en een uitgebreider vocabulaire. Kijk maar eens naar een film van Whit Stillman, dan zie je het verschil. Om nog maar te zwijgen van het feit dat de dialoog volkomen onrealistisch en regelrecht tekenfilmachtig klinkt. Als je een of andere succesvolle witteboordenzakenman kent die praat als de personages in deze film <0xE2><0x80><0x93> laat het me dan alsjeblieft weten en stel me aan hem voor. Hun irritante seksuele plagerijtjes zijn gelijk aan de standaardpraatjes in kleedkamers tussen tieners die net in de puberteit komen. Er is absoluut geen inzicht in relaties, seks of... wat dan ook!!! Het is gewoon een armzalig excuus om een reeks extreem <0xE2><0x80><0x93> en neem het woord 'extreem' niet als vanzelfsprekend aan, want dat meen ik uit de grond van mijn hart <0xE2><0x80><0x93> grove kletspraatjes tentoon te spreiden. Dit zijn kletspraatjes zonder inhoud. Kletspraatjes die eerder bedoeld zijn om te kreunen dan om te lachen. De scène aan het eind tussen Amanda Peet en haar vriendinnen was totaal overbodig en totaal niet overtuigend. Er zijn films die betrekking hebben op de interactie tussen vrouwen die zijn geschreven door (echte) mannen en die prachtig worden afgedraaid. Deze scène bevat een spervuur van seksuele metaforen en gebaren. Het is het soort dialoog waarvan je je nooit kunt voorstellen dat een vrouw die uitspreekt. Het was een van die duidelijk door een man geschreven scènes. Ik geloofde het geen seconde.<br />'Geknuffeld' is zuiver een ziekelijke mannelijke fantasie die even vlak is als irritant. Ik heb (heel) weinig plezier beleefd aan deze volstrekt oninteressante komedie, en dat was waarschijnlijk het gevolg van wanhoop. Als je een lange tijd niet lacht, zoek je wanhopig naar humor in de meest triviale dingen. Dus ik zou dat niet als positief willen bestempelen.

text_en:
I see quite a few positive reviews on this board, trying to revive this film from its lackluster status and starting a cult following. I see the usual ranting--"I guess this movie is just not for the easily offended," "This movie is not Shakespeare," etc. Guess what? Neither was "Road Trip"! And I laughed my a** off during that movie! There's a way to make a crude, tasteless comedy and deliver laughs; and there's a way to...just make it crude and tasteless. "Whipped" tries to be "Swingers" without the wit or intelligence. It seems to have been written through the puerile eyes of a 14-year-old boy. For God's sake, the characters in this movie are supposed to be white-collar, upright citizens--and they talk like some of the idiots I knew in freshman year of high school! The dialogue is laced--more like drowned--with four-letter words. You would think that people of their status would have SOME degree of intelligence--and a more extensive vocabulary. Just watch a Whit Stillman film and you'll see the difference. Not to mention the fact that the dialogue sounds totally unrealistic and downright cartoonish. If you know any successful, white-collar businessmen who speak like the characters in this movie--please let me know and introduce me to them. Their annoying sexual banter is equivalent to that of standard locker room chat among teens just arriving at puberty. There is absolutely NO insight into relationships, sex or...anything!!! It's just a poor excuse to showcase an array of extremely--and don't take the word "extremely" for granted, because I mean it with all my heart--crude gags. These are gags with no substance. Gags that are meant more for groans than laughs. The scene at the end between Amanda Peet and her girlfriends was totally un-called for and totally unconvincing. There are some movies that involve interaction among females that were written by (straight) men and play out wonderfully. This scene involves a barrage of sexual metaphors and gestures. It involves the kind of dialogue you can never imagine leaving a woman's mouth. It was one of those noticeably-written-by-a-guy scenes. I wasn't believing it for a second.

"Whipped" is purely a sick male fantasy that's as flat as it is annoying. I got (very) few laughs out of this utterly forgettable comedy, and those were probably a result of desperation. When you're not laughing for a long period of time, you desperately look for humor in the most trivial things. So I wouldn't mark that down as a positive.


text: BEGIN SPOILER: heel grappig en gedenkwaardig voor meneer Chongs letterlijke kakkerlakscène: Chong plet koelbloedig een verdwaalde keukenkakkerlak in zijn pijp, steekt de brand erin, hoest en rochel een ogenschijnlijke eeuwigheid lang, en vult dan met volmaakt aplomb en zonder ook maar een tel over te slaan de pijp weer op de juiste manier, steekt hem weer aan en steekt hem weer aan. EINDE SPOILER. Helaas begon ik halverwege de procedure mijn vertrouwen te verliezen. Het kwam bij me op dat het sloom-doende duo behoorlijk irritant en niet bepaald sympathiek was. Ik ben de relatieve wereldwijsheid van hedendaagse blowers gaan waarderen, Harold en Kumar. Ik geef gewoon de voorkeur aan vrolijker gezelschap. Toch is de film waarschijnlijk perfect geschikt voor gebakken bro's of voor die kijkers die zo zwakzinnig zijn dat ze een blower te slim af zijn als ze <0xE2><0x80><0x93> de eersten <0xE2><0x80><0x93> nuchter zijn. Opvallende gastoptredens van Paul Reubens die obsceniteiten spuit in de vorm van pre-Pee-wee.

text_en: BEGIN SPOILER: Fitfully funny and memorable for Mr. Chong's literal roach-smoking scene: Chong coolly mashes a stray kitchen cockroach into his pipe's bowl, lights up, coughs and hacks violently for a seeming eternity,then with perfect aplomb and not skipping a beat, re-loads the bowl properly, re-lights, re-tokes. END SPOILER. Alas, I began to lose faith less than half-way through the proceedings. It occurred to me that the lackadaisical duo are way obnoxious and less than relatable. I have come to appreciate the relative sophistication of contemporary stoners, Harold and Kumar. I simply prefer brighter company. Yet, the movie is probably a perfect fit for baked frat bros or those viewers who are so feeble-minded as to be outwitted by a stoner when they-- the former are sober. Notable guest appearance by Paul Reubens spouting obscenities in pre-Pee-wee form.


text:
Een van die goedkope actie-avonturen uit het begin van de jaren tachtig die de videotheken vulden, alleen maar om te worden meegenomen door puberjongens in de hoop op een goedkope sensatie.
Weemoedige poging om geld te verdienen aan het verschijnsel van de Doodswens door een redelijk aantrekkelijke vrouw te vervangen door de visueel uitdagende Bronson. Acteren is verschrikkelijk, sets zijn goedkoop, de slechteriken zijn, nou ja, slecht. Het is onwaarschijnlijk dat je je met een van de personages kunt identificeren.
Het enige wat het goedmaakt is een bescheiden hoeveelheid gratis vrouwelijke naaktheid, waarvan een deel van voren. Afgezien daarvan kun je het zo laten...

text_en:
One of those el cheapo action adventures of the early 1980s that used to fill video rental stores solely to be taken out by adolescent boys in the hope of a cheap thrill.

Woeful down market attempt to cash in on the Death Wish phenomenon by substituting a moderately attractive woman for the visually challenging Bronson. Acting is terrible, sets are cheap, the baddies are, well, bad. Identification with any of the characters is unlikely.

Only redeeming feature is modest amount of gratuitous female nudity, a smattering of which is full frontal. Other than that, you can leave it...


text: Een kennelijk ijdeltuiterig project voor Karin Mani (wie?), als een knappe Charles Bronson die het 'tuig' dat haar ouders, of grootouders, of zoiets, heeft beroofd uit de weg ruimt en jonge lekkere wijven imponeert met haar karatekwaliteiten. In een cruciale scène grijpt zij in om een verkrachting te voorkomen en gooit een imbeciele agent haar in de gevangenis, dus na een paar coole douchescènes en een mislukte pottenverleidster in de gevangenis moet ze het recht in eigen hand nemen bla bla bla. Ik neem aan dat er veel van dit soort films zijn geweest? Het script is dommer dan normaal, als je dat kunt geloven. Mani komt precies over als het showbizztype dat haar eigen rol in _The Death Wish_ zou co-produceren, en ik vind dat type sporadisch vertederend, maar de film is een onooglijk apparaat. Bekwame acteurs zouden hier verspild worden aan de tuigrollen, en zouden actief de fantastische, minzame, incompetente officier van justitie en een rechter ondermijnen die de oom van de producent moet zijn.

text_en: An apparent vanity project for Karin Mani (who?), as a hottie Charles Bronson going around wiping up the 'scum' that mugged her parents, or grandparents or something, and impressing young hunks with her karate skills. In a pivotal scene she intervenes to stop a rape and a moron cop throws HER in jail, so after a couple cool shower scenes and some abortive prison-dyke seduction she has to take the law into her own hands blah blah blah. I guess there were a lot of movies like this? The script is dumber than usual if you can believe that. Mani comes off as exactly the kind of showbiz type that would co-produce her own Death Wish starring role, and I find that type sporadically endearing, but the movie is an ungainly apparatus. Competent actors would be wasted on the scumbag roles here, and would actively undermine the fantastic mincing-incompetent DA and a judge that has got to be the producer's uncle.