text:
Freddy's Dead: The Final Nightmare (1991) was de laatste film waarin Freddy Krueger in zijn eentje te zien was (niet als eenheid of als co-ster). De jaren van moorden hebben hun tol geëist van het stadje Springwood. Het is inmiddels een spookstad geworden. De ouders die Freddy Krueger al die jaren geleden hebben vermoord, hebben allemaal de hoogste prijs betaald. Alleen de krankzinnigen wonen er nog en de overlevenden zijn overal verspreid. Maar dat weerhoudt Freddy er niet van om zijn laatste wraak te zoeken. Hoe ze hem ook proberen tegen te houden, hij komt altijd terug voor meer. Maar deze keer ontdekt hij iets meer over zijn oude leven. Kunnen de kinderen Freddy eindelijk voorgoed tegenhouden? Wat is dat voor geheim dat begraven ligt in Freddy's verknipte geest? Om erachter te komen dat je Freddy's Dead zult moeten zien. Het einde is oorspronkelijk gefilmd in 3D.
Een passende manier om de serie te beëindigen. Freddy komt iets te weten over zichzelf en zijn verknipte leven en hij gaat er in één keer uit! Lisa Zane, Yaphet Kotto en Freddy Krueger spelen een rol in deze laatste aflevering. Rosanne, Tom Arnold en Johnny Depp maken een speciale verschijning. Een stuk beter dan de vorige, maar er zitten een paar gedateerde grappen in. Als je van de serie houdt, wil je deze niet missen.
Ik moet deze film aanbevelen voor Freddy-fans.

text_en:
Freddy's Dead: The Final Nightmare (1991) was the last film to feature Freddy Krueger as a solo act (not as an entity or a co-star). The years of killing have taken a toll upon the town of Springwood. It has gotten to the point that the little city has become a virtual ghost town. The parents who killed Freddy Krueger so many years ago have all paid the ultimate price. Only the mad inhabit the town and the survivors are scattered everywhere. But that doesn't stop Freddy from seeking out his final revenge. No matter how they try to stop him, he always comes back for more. But this time he finds out a little more about his old life. Can the kids finally stop Freddy for good? What is this secret that is buried in Freddy's twisted mind? to find out you'll have to watch Freddy's Dead. the end was originally filmed in 3-D.

A fitting way to end the franchise. Freddy learns something about himself and his perverted life and he gets to go out in a bang! Lisa Zane, Yaphet Kotto and Freddy Krueger star in this final installment. Rosanne, Tom Arnold and Johnny Depp make special appearances. A whole lot better than the last one but it's filled with a few dated jokes. If you enjoy the series then you don't want to miss out on this one.

I have to recommend this movie for Freddy fans.


text: De film Freddy is dood - de laatste nachtmerrie is net zo afschuwelijk en verontrustend als elke andere nachtmerrie in Elm Street, ja, er zit een komisch element in, net als in alle andere films, maar hoe kan iemand in vredesnaam zeggen dat je Freddy Krueger niet eng zou vinden, als je deze man in je dromen zou tegenkomen, zou je hem niet enger vinden met een komisch element, want zijn komische films zijn en blijven eng. Freddy speelt ook komische denkspelletjes met hen, wat op zijn eigen manier heel verontrustend is, want door zijn komische manier van doen lijken de griezelfilms _Nachtmerrie in de iep_ tegenwoordig op die films van nu. De schrijvers zijn buitengewoon slim en maken Krueger komisch en angstaanjagend in tegenstelling tot Jason Vorhees, die niets zegt en niet slim genoeg is om zijn slachtoffers echt bang te maken. Deze film is ongeveer net zo goed als Freddy's slimheid en ik zou hem aan iedereen met gevoel voor humor en voor _Don't fall asleep!_ aanbevelen.

text_en: The Movie Freddy's dead the final nightmare is just as horrific and disturbing as every other Nightmare on Elm Street , yes it has Comedy essence about it , so has all the other films, but how can anyone possibly say that you wouldn't find Freddy Krueger scary , if you were to come across this man in your dreams you wouldn't find him even more scary with a comic essence about him because his comedy shows that he doesn't care at all about killing you that he finds it extremely funny, and Freddy also plays comic mind games with them, which in its own way is very disturbing , by using his comic ways i think that makes the horror movies Nightmare on elm street what they are today, The writers are extremely clever making Krueger comic and scary as oppose to Jason Vorhees , who doesn't say anything and hasn't got the wit to truly frighten his victims, This Movie is about as good as Freddy's wit gets and i would recommend it to anyone with a sense of humour and by the way " Don't Fall Asleep!".


text: Freddy Krueger de droomstalker uit de olmenstraat keert terug, de grote karakterspeler Robert englund is terug in dit vervolg op nachtmerrie 5, droomkind. Ik hoop dat ik het juiste nummer heb. Er zijn er zoveel geweest, en dit is een van de beste, vooral voor de cameo's van Rosanne Barr (toen Arnold) bij Arnold, Johnny depp (die de allereerste nachtmerrie in 84 deed) <0xE2><0x80><0x93> je zult Freddy zien als een gekweld kind, een tiener die van pijn houdt, en als een familieman (eng) <0xE2><0x80><0x93> het effect is heel grappig en creatief <0xE2><0x80><0x93> de cast bestaat ook nog uit Lisa Zane (Billy's zus) breckin Meyer (road trip) yaphet kotto (alien, live and let death) en Amanda Donahue (vader weet het het beste) <0xE2><0x80><0x93> ik was een van de mensen 3 die dit zagen in 3, nou ja, het einde. De tweede golf begon in 1983. Ik hou van alle Freddy-films. Deze is een van de betere, de eerste niet meegerekend die absoluut briljant was, maar Freddy werd het nieuwe monster van de jaren tachtig en negentig, samen met Jason _voorhees, Chucky_ en _Micheal myers_, en zijn leren gezicht. Kun je je een film voorstellen met al die personages? Ik kan dit aan alle Freddy-fans en horrorfans aanbevelen.

text_en: Freddy Krueger the dream stalker from elm street returns,the great character actor Robert englund is back in this sequel of nightmare 5, dream child.i hope i got the number correctly.there's been so many,and this one is one of the best,especially for the cameos by;Rosanne Barr (then Arnold)tom Arnold,johnny depp,(who did the very first nightmare in 84)alice cooper(singer)you will see Freddy as a tormented child,a teenager who loves pain,and as a family guy(creepy)the effects are very funny and creative,the cast also includes Lisa Zane(Billy's sister) breckin Meyer(road trip)yaphet kotto(alien,live and let die)and Amanda Donahue(father knows best)i was one of the people 3who saw this in 3d,well the ending.i love 3d movies.i missed the first 3d wave in 1953(i wasn't even born yet)the second wave was in 1983.i like all the Freddy movies.this one stands out as one of the better ones not counting the first which was absolutely brilliant,Freddy became the new monster of the 80s and 90s,along with Jason voorhees,chucky,Micheal myers,and leather face.can you imagine a film with all of them?i recommend this to all Freddy fans and horror fans alike.that Freddy is such a cut up.8 out of 10.


text:
Als je een keiharde fan van Freddy bent, vind je het misschien niet leuk. Dit lijkt een parodie op de nachtmerrieserie. Er valt hier niet veel te zien. De enige reden dat het overeind blijft, is het achtergrondverhaal over Freddy.
Het enige wat altijd geweldig is in Nightmare-films zijn de sterfscènes. Maar in dit geval waren de sterfscènes heel slecht. De visuele effecten waren geweldig en de acteerprestaties waren oké, maar het achtergrondverhaal was uitstekend. In dit geval is Freddy's verhaal eigenlijk rond.
Ik heb er slechte recensies over gelezen, maar ondanks de vele tekortkomingen heb ik ervan genoten.
1. A Nightmare on Elm Street. (8/10).
2. s Dead: The Final Nightmare. (7/10)

3. A Nightmare on Elm Street 4: The Dream Master. (7/10)
4. A Nightmare on Elm Street 3: The Dream Warriors. (7/10)
5. A Nightmare on Elm Street 5: The Dream Child. (6/10)
6. A Nightmare on Elm Street 2: Freddy's Revenge. (3/10)
Ik kan het aanbevelen als je van de serie houdt. Dit is Freddy's volledige uitleg maar meer is er niet. De volgende op mijn lijst is Wes Cravens New Nightmare.
(7/10)

text_en:
If your a hard core Freddy fan then you might not like it. This seems to be a spoof of the nightmare series. Not much to see here. The only reason it holds it self up is the back story on Freddy.

The one thing that is always great in Nightmare movies are the death scenes. But the death scenes were very crappy in this. The visual effects were great and the acting was OK but the back story was excellent. Basically Freddy's story comes full circle in this.

I have read bad reviews for this but i actually enjoyed this despite its many flaws:

1. A Nightmare on Elm Street. (8/10)

2. Freddy's Dead: The Final Nightmare. (7/10)

3. A Nightmare on Elm Street 4: The Dream Master. (7/10)

4. A Nightmare on Elm Street 3: The Dream Warriors. (7/10)

5. A Nightmare on Elm Street 5: The Dream Child. (6/10)

6. A Nightmare on Elm Street 2: Freddy's Revenge. (3/10)

I recommend it if you enjoy the series. This is were Freddy is fully explained but thats all there is. Next on my list Wes Cravens New Nightmare.

(7/10)


text:
Oké, ik ben een fan van de Nightmare-serie en iedereen zegt hier dat dit het ergste is! Maar het is NIET!!! Heb je Freddy's Revenge niet gezien??? WTF! Dat was het ergste van alles! Nou is deze film best aardig en hij blijft bij het Freddy-verhaal en het is cool dat hij een dochter had enz. enz.
En toen kwam ik erachter dat hij in 3D was!!! Ik was zo opgewonden, ik weet nog dat ik, toen ik hem op de dvd-speler zag, meteen de 3D-scènes oversloeg. Er was heel veel in 3D maar net als Lisa Zanes hand, Dream Demons, Freddy's Claw (meer dan eens), Lezlie Dean met een mes, Lisa Zane met een honkbalknuppel, Docs hand, Freddy's ontploffende hoofd. Ik vond deze film echt geweldig, omdat hij in 3D was, maar ik wou dat de hele film in 3D was, niet alleen de laatste 15 minuten.
<0x3E><0x3E> Het is 15 minuten NIET 10!!!!!!!!!!!!!!!!

text_en:
Okay, I am a fan of the Nightmare series and everyone says on here that this is the worst! But it's NOT!!! Haven't's you seen Freddy's Revenge??? WTF! That was the worst of all!!! Now this movie is pretty decent and it sticks to the Freddy story and it's cool that he had a daughter etc. etc.

And then I found out it was in 3-D!!! I was so excited, I remember when I saw it on the DVD box set I instantly skipped to the 3-D sequences. Quite a lot was in 3-D though like Lisa Zanes hand, Dream Demons, Freddy's Claw (more than once), Lezlie Dean holding a knife, Lisa Zane with a Baseball Bat, Doc's hand, Freddy's head exploding.

I truly loved this movie because it was in 3-D, but I wish the whole movie was in 3-D not just the last 15 minutes.

By the Way it's 15 minutes NOT TEN!!!!!!!!!!!!!!!!


text: Om te beginnen moet ik zeggen dat ik een grote fan ben van _Nightmare on Elm Street_. Ik vind het de beste horrorserie aller tijden. Voor mij is Freddy de boeman! Natuurlijk is _ Freddy's Dead_, dat destijds het laatste hoofdstuk wilde zijn, een rare film. Er zit niet dezelfde sfeer in als in de vorige films. Freddy komt vaak in beeld. Sommigen vinden dat hij daardoor minder eng wordt, en daar ben ik het mee eens. En dat is volgens mij precies het punt. Deze film bestaat zodat we Freddy wat beter kunnen leren kennen, wie hij is, wie hij was, hoe hij de man werd die in onze dromen rondspookt. Voor sommige mensen is dat een slechte zaak.' Het is beter om het nooit te weten, want het is enger om niet te weten waarom kwaad slecht is. Die mensen zullen de remake van Halloween van Rob Zombie natuurlijk niet leuk vinden. Om echt van deze film te kunnen genieten, moet je de dingen anders zien. Het gaat niet over een vreemde vent die zich schuilhoudt in het bos van je droomland en je de stuipen op het lijf wil jagen. Dit was de eerste, en die was geweldig. In de loop van de jaren vermoordde Freddy steeds meer mensen, en niemand kon hem ooit voorgoed uit de weg ruimen. Nu is het tijd om te leren wat voor kwaad het is, de psychologische aspecten van Freddy's terreurrijk. Naast het verhaal van Freddy's verleden vond ik de sfeer van de film ook erg goed. Geen kinderen meer in Springwood, alleen maar gekke volwassenen. De nachtmerriescènes zijn allemaal geweldig. De soundtrack is geweldig, vooral het openingsnummer I'm Awake Now, uitgevoerd door de Goo Goo Dolls. Naar mijn mening is The Final Nightmare een meesterwerk van horror en ik kan niet geloven dat het zo onderschat wordt. Misschien wordt het verkeerd begrepen, of heb ik een andere smaak! Hoe dan ook, alle Freddy-fans moeten ernaar kijken. Het heeft een heleboel enge momenten en ook grappige momenten, en een heleboel cameo's! Als je jezelf voorbereidt op iets anders, word je misschien niet teleurgesteld.

text_en: First of all, I have to start this comment by saying I'm a huge Nightmare on Elm Street fan. I think it's the greatest horror series ever. For me, Freddy is the boogeyman! Of course, Freddy's Dead, which tried to be the last chapter back then, is a weird movie. It doesn't have the same atmosphere than the previous films. Freddy has a lot of screen time. Some think it makes him less scary, which I do agree. And that's, in my opinion, exactly the point. This movie exists so we can know Freddy a little better, who he is, who he were, how he became the man haunting our dreams. For some people, it's a bad thing, it's better if we never know because it's scarier not to know why evil is evil. Obviously those people won't like Rob Zombie's remake of Halloween. To truly enjoy this one, you have to see things differently. It's not about a strange guy hiding in the bush of your dreamland waiting to scare the hell out of you. This was the first one, and it was awesome. As the years passed by, Freddy killed more and more people, and nobody could ever get rid of him for good. Now it's time to learn about the nature of this evil, the psychological aspects of Freddy's realm of terror. Beside the story of Freddy's past, I also really liked the atmosphere of the movie. No more kids in Springwood, only crazy grown-ups. The nightmare scenes are all great. The soundtrack is awesome, especially the opening song called ''I'm Awake Now'' performed by Goo Goo Dolls. In my opinion, The Final Nightmare is a horror masterpiece and I can't believe it's so underrated. Maybe it is misunderstood, or I have different tastes! Anyway, all Freddy fans should watch it. It has a lot of scary moments as well as funny moments too, and a lot of cameos! Get yourself ready for something different and you might not be disappointed.


text:
WAARSCHUWING!!! TONS DODE GIVEAWAYS!!! LEES DEZE SOORTEN NIET ALS JE DEZE SERIES NIET GEZIEN HEBT! OF JE KUNT HET ALLEMAAL, WHATE.
Het zijn maar een paar woorden om een film te beschrijven die beweert de laatste te zijn en er met een andere uit komt; Leugenaars, Bedriegers, misschien zelfs een paar woorden die niet uitgesproken kunnen worden. Maar als Elm Street 6: Freddy's Dead laat zien hoe iedereen die dacht dat de serie oud werd en hem niet meer wilde zien, of mensen die hun held (of Villian) niet meer wilden zien, gewoon stopt voor zijn laatste ademtocht, dan was dit het. '
Deze film begint met een parodie op de Tovenaar van Oz. Dan zie je een jongen die alleen maar John Doe wordt genoemd. Hij is het laatste kind in Springwood, Ohio, en hij verlaat Springwood en verlaat het territorium van Freddy. Een vrouw die in een ziekenhuis woont om kinderen van hun voetstuk te krijgen, ontmoet deze jongen, en tegelijkertijd heeft ze een droom over een man, een watertoren, en de belofte van een geheim dat in haar hoofd rondzweeft. Ze gaat terug naar Springwood om dit angstaanjagende visioen op te lossen en komt er al snel achter dat zij Freddy is.' En we komen er al snel achter dat Freddy Springwood alleen kan verlaten als zijn dochter een soort gastheer voor hem kan zijn. En dan komt de angst. Deze film slaat de spijker op de kop van alles wat je wilde weten.
Deze film heeft een heleboel humor en cameo's, zoals Rosanne Barr en Tom Arnold, Alice Cooper, Johnny Depp en een heel jonge Breckin Meyer als een tiener crackdealer die een psychotisch visioen van bloemen ziet en 'In-a-gadda-da-vida' van Iron Butterfly hoort, en dan vastloopt in een soort super Mario-imitatie. Deze film zal maken dat je deze film haat, of dat je Krueger nog aardiger vindt. De beste van de beste.

text_en:
WARNING!!! TONS OF DEAD GIVEAWAYS!!! DON'T READ IF YOU HAVEN'T SEEN THIS SERIES! OR YOU CAN, WHATEVER.

They're are few words to describe a movie that claims to be the last and comes out with another; Liars, Cheats, maybe even some words that can't be uttered. But When Elm Street 6: Freddy's Dead shows everyone who thought the series got old, and wanted to stop seeing him, or people who wanted their hero (or Villian) just stops for his final breath, This film was it.

This film starts with a parody of Wizard of Oz, Then you see a kid who is named only as John Doe, Who is the last child in Springwood, Ohio, leaves and gets out of Freddy territory. A woman who resides at a hospital/ place to get kids off their feet kind of place meets this boy, and at the same time, has a dream about a man, a water tower, and a promise of a secret floating in her mind, goes back to Springwood to figure out this frightening vision, and soon finds out that she is Freddy's child, And we soon find out that Freddy can only leave Springwood if his daughter can be a sort of host for him. And beyond that, fright ensues. This film seems to hit the nail on the head of everything you wanted to know.

This film has tons of humor, and cameo appearences, like Rosanne Barr and Tom Arnold, Alice Cooper, Johnny Depp, and a very young Breckin Meyer playing a teenage stoner who sees psychadelic vision of flowers and Iron Butterfly's "In-a-gadda-da-vida", then gets stuck in a super Mario parody of sorts. This film will either make you hate this movie, or like Krueger even more. The best of the best.


text: Ik heb die film met mijn vriend gezien en we konden niet ophouden met lachen! Ik bedoel, er was niets engs aan die film! Het was grappig al die zinnen die volgens Freddy hilarisch waren! Ik denk dat ze niet eens een nieuwe nachtmerrie hadden gemaakt en gewoon naar Freddy Vs. jason waren gegaan. Hoewel sommige delen smerig waren (zoals het hoofd dat werd opgeblazen). en elke straatfilm uit 1-5 was klote. dit was de beste behalve nummer 1. Ik zou deze film niet opnieuw maken als je een goeie horror wilt. Maar als je niets anders te doen hebt, huur deze dan en je zult je rot lachen. Ik wil de slachting op het texasdek met de kettingzaag zien ik denk dat het eng zou zijn.

text_en: I saw this movie with my friend and we couldnt stop laughing! i mean there was nothing scary about this movie! It was funny all the lines Freddy said were hilarious! I think they shoudln't have even made a new nightmare and just gone to Freddy Vs. jason. Although some parts were gross (like the head blowing up). and any elm street film from 1- 5 sucked. this was the best besides Number 1. I wouldnt recomend this movie if you want a good horror. But if you have nothing else to do rent this and you'll laugh alot.I want to see the texas chainsaw massacre I think it would be scary. Freddy's Dead The Final Nightmare overall grade: B-


text:
'Ship Ahoy' is waarschijnlijk gemaakt om het talent van MGM aan de man te brengen. De film is een plezierreisje op een oceaanstomer op weg naar San Juan, Puerto Rico, in de tijd dat het land betrokken was bij de Tweede Wereldoorlog. Dit was typerend voor de studio's, die de film als afleiding gebruikten in die moeilijke tijden waarin het land leefde.
De beeldschone Eleanor Powell wordt op haar best gezien in sommige muzikale nummers, waarin ze ons duidelijk laat zien dat ze een danseres was om rekening mee te houden. Red Skelton wordt ook in een rechte rol gezien, met niet te veel clownesk gedoe, terwijl hij de beeldschone mevrouw Powell najaagt. Powell op het schip dat hen naar Puerto Rico brengt. De onweerstaanbare Bert Lahr krijgt in de film goede kansen om te laten zien dat hij een grappige man was. Ook Virginia Grey wordt gezien als een leuk meisje dat zich door niemand voor de gek laat houden.
Er zijn goede musicalnummers met Tommy Dorsey en zijn orkest, waarin je onder andere de fantastische Buddy Rich ziet, die een paar solo's doet met meneer Dorsey en Ms. Powell. Een jonge Frank Sinatra verschijnt ook als de leadzanger van de band, die wordt gesteund door de Pied Pipers.
Dit is een nostalgische reis die gekoesterd moet worden door fans van dit genre, dat door MGM volledig werd beheerst.

text_en:
"Ship Ahoy" was probably made in order to showcase MGM talent. The film is a fun trip on an ocean liner on its way to San Juan, Puerto Rico, at the time in which the country was involved in WWII. This was typical fare for the studios, which gave the movie going public light weight entertainment as a distraction during those difficult times the country was living.

The beautiful Eleanor Powell is seen at her best in some musical numbers where she clearly shows us she was a dancer to be reckoned with. Red Skelton is also seen in a straight part with not too much clowning, as he pursues the beautiful Ms. Powell on the ship that is bringing them to Puerto Rico. The irresistible Bert Lahr has good opportunities in the film to show he was a funny man. Also Virginia Grey is seen as a fun girl who is not fooled by anyone.

There are good musical numbers featuring Tommy Dorsey and his orchestra, in which one sees, among others, the amazing Buddy Rich, who has a few solos with Mr. Dorsey and Ms. Powell. A young Frank Sinatra appears also as the lead singer of the band, backed by the Pied Pipers.

This is a nostalgic trip that should be savored by fans of this genre, which MGM totally controlled.


text: Wat leuk! Een vat vol goedgehumeurdheid, een geweldige cast (Skelton/Powell/Lahr/O'Brien), een dynamiet-Dorsey soundtrack! De dansnummers van juffrouw Powell hebben een uitzonderlijk persoonlijk karakter en humor. Haar meest winnende filmoptreden.

text_en: What fun! Bucketfuls of good humor, terrific cast chemistry (Skelton/Powell/Lahr/O'Brien), dynamite Dorsey-driven soundtrack! Miss Powell's dance numbers have exceptional individual character and pizzazz. Her most winning film appearance.


text: De plot van deze prettige MGM-musical is gekunsteld en slechts af en toe amusant, en gaat over spionage en romantiek, maar de aandacht van de film wordt terecht gericht op de melodieuze intermezzo's waarin de enorm getalenteerde en atletische tapdansende Eleanor Powell wordt getoond, geassisteerd door Tommy Dorsey en zijn orkest met Ziggy Elman, Buddy Rich en Frank Sinatra. Red Skelton speelt de hoofdrol met Powell, en hij en zijn maatje Bert Lahr krijgen de meeste komische rollen, hoewel Skelton effectiever is als hij, als het waar is, de rol van Powells liefje speelt, met Virginia O'Brien als de danspartner van de danser. De technische genialiteit van Powell komt tot uiting in een ongelooflijke scène waarin Buddy Rich een bijdrage levert aan zijn drumkunst en die meerdere malen moet worden bekeken om je adem de tijd te geven haar precisie in te halen. Regisseur Edward Buzzell maakt gebruik van zijn grote bezetting om de actie goed op gang te brengen, ondanks het nogal onsamenhangende script waarmee hij te maken heeft, en laat Powells samenloop van omstandigheden de zaak bepalen, zoals het hoort.

text_en: The plot of this enjoyable MGM musical is contrived and only occasionally amusing, dealing with espionage and romance but the focus of the film is properly pointed upon the tuneful interludes showcasing the enormously talented and athletic tap dancing Eleanor Powell, abetted by Tommy Dorsey and his orchestra, featuring Ziggy Elman, Buddy Rich and Frank Sinatra. Red Skelton shares top billing with Powell, and he and sidekick Bert Lahr are given most of the comedic minutes, although Skelton is more effective when he, if it can be believed, performs as Powell's love interest, with Virginia O'Brien actually providing most of the film's humor as the dancer's companion. The technical brilliance of Powell is evidenced during one incredible scene within which Buddy Rich contributes his drumming skills, and which must be viewed several times in order to permit one's breathing to catch up with her precision. Director Edward Buzzell utilizes his large cast well to move the action nicely along despite the rather disjointed script with which he must deal, and permits Powell's cotangent impossibilities to rule the affair, as is appropriate.


text: Zoals de meeste van Eleanor Powells films speelt ook deze zich af langs een flinterdunne plot. Om de een of andere reden <0xE2><0x80><0x93> o, dat is duidelijk! <0xE2><0x80><0x93> is ze uitgekozen om een magnetische mijn naar Cuba te transporteren. Goeden en slechten wedijveren om de mijn en wie wie is, wordt verwarrend. Maar zoals altijd is Powells dans voortreffelijk en de toegangsprijs waard. En in deze film speelt Lahr zijn laffe leeuw, wat warme herinneringen oproept aan die technicolorfilm uit 1939. Een bijkomend voordeel is dat je een jonge Frank te zien krijgt, met die prachtige stem en die magere kwetsbaarheid die hij later heeft ingeruild voor zijn rol van wijsneus. Bovendien kan de geweldige drummer Buddy Rich zijn virtuositeit tentoonspreiden. Kijk vooral naar zijn unieke duet met Dorseys trompettist, Ziggy Elman. Ik zeg 'uniek' misschien omdat ik het niet weet, maar ik ken geen enkele andere scène met een drum en een trompet zoals deze op film of plaat. Deze film is leuk. Zelfs Skeltons maffe personage is betrekkelijk ingetogen. Powell toont weer eens aan dat ze de beste filmdanseres aller tijden is.

text_en: As with most of Eleanor Powell's films, this one plays out along the flimsiest of plots. For some reason -- oh it is explained! -- she's selected to transport a magnetic mine to Cuba. Good guys and bad guys compete for the mine and who is who gets confusing. But, as always, Powell's dancing is superb and worth the price of admission. And in this one Lahr plays his cowardly lion, evoking warm memories of that Technicolor film of 1939. A fringe benefit is hearing a young Frank, with that wonderful voice and skinny vulnerability that he abandoned for his wise-guy persona later on. In addition, the great drummer, Buddy Rich, has a wonderful time displaying his virtuosity. Watch particularly for his unique duet with Dorsey's trumpet man, Ziggy Elman. I say "unique" perhaps in ignorance, but I know of no other drum/trumpet sequence like this one on film or records. This film is fun. Even Skelton's goofy persona is relatively restrained. Powell shows again that she is the greatest film dancer ever.


text: Zoals het verhaal in mijn familie gaat, speelde mijn vader, Milton Raskin, piano voor de Dorsey-band. Nadat Sinatra bij de band was gekomen, oefende mijn vader urenlang met hem. Toen, op een gegeven moment, zei mijn vader tegen Sinatra dat hij eigenlijk te goed was om zich aan zo'n kleine groep (band) te binden, en dat hij zich maar op eigen houtje moest wagen. Tegen die tijd had Sinatra genoeg credits 'onder zijn riem' om dat te doen! Dorsey heeft mijn vader dat nooit vergeven, en de rest is, zoals ze zeggen, geschiedenis.<br />Ik heb een paar foto's en platen met die strekking, en Berkley University in Californië ook. Ik heb zo ongeveer elke film van Sinatra vaker gezien dan ik wil zeggen, en zijn films worden nooit oud... Dank je, Frank.

text_en:
As the story in my family goes, my dad, Milton Raskin, played the piano for the Dorsey band. After Sinatra joined the band, my dad practiced with him for hours on end. Then, at a point in time, my dad told Sinatra that he was actually to good to be tied up with such a small group (band), and that he should venture off on his own. By that time Sinatra had enough credits 'under his belt' to do just that! Dorsey never forgave my dad, and the rest, as they say, is history.

I have some pictures and records to that effect, and so does Berkley University in California.

I have seen just about every Sinatra movie more times than I wish to say, and his movies never get old . . . Thank you Frank


text:
Het Woord Woord.
Wat je ziet, is wat je krijgt. Niet echt! Wat Madhur Bhandarkars dappere en briljante 'Pagina 3' doet, is de mythe vernietigen die verbonden is aan de glamour en de glitter die de pagina's van onze kranten kleuren en wier leven (lees feestgewoonten) we met zo'n maniakale felheid volgen dat alleen onze intrinsieke voyeuristische neigingen het kunnen verklaren.
Het verschijnsel op pagina 3 is even betreurenswaardig als raadselachtig. Hoe het precies zo'n macht heeft gekregen over het gedrukte woord en wanneer het op de voorpagina begon binnen te dringen, is onderwerp van een ander debat. Bhandarkar vermijdt dat slim. Hij maakt zich alleen zorgen over de mechanismen van dit groteske bestaan. En door dat te doen, legt hij de verschillende elementen van deze manier van leven in elkaar. Net als Robert Altman (hoewel ik Bhandarkar niet vergelijk met Altmans genialiteit), gebruikt Bhandarkar talloze personages om zijn motief te versterken. Of het nu een wannabe NRI op pagina 3 is, de poortkrakers, de nieuwe rijken, een aankomend model, een politicus uit de beau monde of een schrijfster van erotische novelles; alle personages worden geïntroduceerd met een doel en elk van hen heeft een eigen karakterschets, ook al zijn hun rollen miniscule. En daarin ligt de aantrekkingskracht van de film.
Konkona Sen Sharma speelt Madhavi Sharma, een jonge en getalenteerde journalist die op pagina 3 van Nation Today staat. Aanvankelijk tevreden met haar werk, begint ze al snel de lelijkheid van deze onderbuik te zien, die wordt verhuld door zijn valse en cosmetische verkwisting. Maar Bhandarkar weerstaat de verleiding om van dit onderwerp een morele politiefilm te maken en vermijdt het om zich alleen op één personage te concentreren. Daarom gaat de film niet alleen over Madhavi, maar ook over Deepak Suri (Boman Irani) <0xE2><0x80><0x93> de redacteur van Madhavi, die zijn rol lijdzaam aanvaardt als onderdeel van een grotere machinerie, Anjali Thapar(Soni Razdan) <0xE2><0x80><0x93> een beau monde die stikt van de sociale vervuiling, Abhijeet(Rehan Engineer) <0xE2><0x80><0x93> een homoseksuele grimeur en Madhavi's kamergenoten Parel (Sandhya Mridul) <0xE2><0x80><0x93> de brutale luchthostess en Gayatri (Tara Sharma) <0xE2><0x80><0x93> een actrice in spe. Het lijkt een onmogelijke opgave om zoveel personages (en meer) in één verhaal te verwerken, maar alle lof voor Nina Arora en Manoj Tyagi voor het schrijven van een strak scenario. De dialogen van Sanjeev Datta en Bhandarkar zijn met veel aandacht voor detail geschreven.
Ieder verhaal, hoe goed ook, kan plat vallen door het ontbreken van echte optredens. Gelukkig is 'Pagina 3' vol van acteurs en niet van sterren. Konkona speelt haar door de auteur gesteunde rol met moeiteloos gemak. Dito Boman. Sandhya Mridul krijgt de beste geschreven rol, maar overdrijft bijna. Atul Kulkarni is verspild aan een personage dat door de auteur is geschreven. Soms lijkt de regisseur te graag zoveel mogelijk in zijn verhaal te willen verwerken (pedofilie, homoseksualiteit, enzovoort). Maar in de context waarin ze worden gebruikt, zien ze er niet overhaast uit.
Uiteindelijk probeert Bhandarkar ons voyeurisme te bevredigen, maar hij gaat nog een stap verder. Hij neemt ons mee naar binnen in de foto's en stelt ons bloot aan de gruwelijke realiteit van deze sekte van de mensheid, die vreemd genoeg in een andere, afgelegen wereld lijkt te leven. Dit zijn dezelfde mensen die zich te buiten gingen aan de feestvreugde van het nieuwe jaar, terwijl een paar honderd kilometer verderop hun landgenoten werden geteisterd door de woestheid van de natuur! Slimme teksten, vakkundig ingestudeerde liedjes, kundige uitvoeringen en een oprecht gevoel van oprechtheid maken deze film de moeite waard, ondanks het gebrek aan finesse en de slechte productiewaarden. is een optimale manier om een nieuw jaar van film in te luiden.

- Abhishek Bandekar

Rating- **********
* Poor ************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************

text_en:
The Write Word

What you see is what you get. Not really! What Madhur Bhandarkar's brave and brilliant 'Page 3' does is destroy the myth attached to the glam and glitterati that colour the pages of our newspapers and whose lives(read party habits) we follow with such maniacal fervour which only our intrinsic voyeuristic streak can explain.

The page 3 phenomenon is as deplorable as it is enigmatic. How exactly did it gain such control over the printed word and when did it start to encroach into the front page is subject for another debate. Bhandarkar cleverly avoids that. He is concerned only with the mechanisms of this grotesque existence. And in doing that, he pieces together the various elements of this way of life. Like Robert Altman(although I'm not comparing Bhandarkar to Altman's genius), Bhandarkar uses myriad characters to further his motive. Whether it is a page 3 wannabe NRI, the gate-crashers, the newly-rich, an upcoming model, a socialite politician or an erotic novella authoress; all the characters are introduced with an objective and each of them has a separate character-sketch, even if their parts may be miniscule. And therein lays the film's appeal.

Konkona Sen Sharma plays Madhavi Sharma, a young and talented journalist who covers page 3 for Nation Today. Initially content with her job, she soon begins to see the ugliness of this underbelly that is covered by its fake and cosmetic profligacy. But Bhandarkar resists the temptation to make this subject into a moral-policing movie and avoids concentrating on one character alone. Hence the movie is not only about Madhavi, but also equally about Deepak Suri(Boman Irani)- Madhavi's editor who passively accepts his role as a cog of a larger machinery, Anjali Thapar(Soni Razdan)- a socialite suffocating from the social pollution, Abhijeet(Rehan Engineer)- a homosexual make-up artist and Madhavi's roommates Pearl(Sandhya Mridul)- the sassy airhostess and Gayatri(Tara Sharma)-an aspiring actress. It seems like an impossible task to assimilate so many characters(and more) in one story, but full credit to Nina Arora and Manoj Tyagi for penning a tight screenplay. The dialogues by Sanjeev Datta and Bhandarkar have been written with great attention to detail.

Any narrative, no matter how good, can fall flat with the lack of genuine performances. Thankfully, 'Page 3' brims with actors and not stars. Konkona goes through her author-backed role with effortless ease. Ditto Boman. Sandhya Mridul gets the best written part, but almost overdoes it. Atul Kulkarni is wasted though with an underwritten character. At times, the director seems too keen to incorporate as much as possible(paedophilia, homosexuality, etc.). But the contexts in which they are used do not make them look rushed.

Ultimately, Bhandarkar's attempt is to satiate our voyeurism, but he takes it a step further. He takes us inside the photographs and exposes us to the gruesome realities of this sect of humanity that strangely seems to be living in a different and remote world. These are the same people that indulged in new-year's revelry while a few hundred kilometers away their fellow countrymen had been ravaged by nature's ferocity! Clever writing, skillfully incorporated songs, able performances and a genuine feeling of sincerity are what make this film worthy in spite of its lack of finesse and poor production values. 'Page 3' is an optimum way to enter a new year of cinema.

- Abhishek Bandekar

Rating- ****

* Poor ** Average *** Good **** Very Good ***** Excellent

29th January, 2005


text:
Ik hield niet van Chandni Bar van dezelfde regisseur.
Ik keek niet naar zijn andere films. Ze kwamen en gingen.
Maar pagina 3 is mooi gemaakt. Lijkt echt. Net als Satya van RGV.
De geestesziekte van de zogenaamde high society is de samenvatting van de film. Te midden van al die ziekte is het moeilijk om een normaal leven te leiden, wat de hoofdpersoon, Konkana Sen, wel doet. Serieuze film, niet om met kinderen of zwangere vrouwen naar te kijken. Pagina 3 van de krant is de gebruikelijke plaats om verslag te doen van de activiteiten van de rijken en de elite die zich aan veel meer vuiligheid overgeven dan wat er wordt gemeld. In de film wordt getoond hoe deze Pagina-3 ook een zakelijk vooruitzicht is. Eventmanagementbedrijven worden betaald om feesten te organiseren en om van de ene dag op de andere rijke maar niet beroemde mensen beroemd te maken door foto's te maken met de beroemdheden die voor het feest zijn uitgenodigd.
De westerse cultuur is diep doorgedrongen in de hogere kringen van Mumabi. De film laat dat duidelijk zien.
Madhur Bhandarkar begint aan een nieuwe reis vanaf hier.

text_en:
I did not like Chandni Bar from the same director.

I did not watch his other movies. They came and went.

But Page-3 is nicely made. Seems real. Like Satya from RGV did.

The mental sickness of the so called high society is the summary of the movie. In the midst of all the sickness, its difficult to lead a normal life which the protagonist, Konkana Sen, does. Serious movie, not to be watched with children or expecting wives. Page-3 of newspapers is the usual place for reporting the activities going on in the parties of the rich and elite who indulge in much more filth then what is reported. How this Page-3 is also a business prospect is shown in the movie. Event management firms get paid to arrange parties and make a rich but not famous people famous overnight by clicking photographs with the celebrities invited to the party.

The western culture has crept into the high society of Mumabi quite deeply. The movie shows it boldly, no holds barred.

Madhur Bhandarkar starts a new journey from here.


text: Bladzijde 3 is een van die films die Madhur Bhandarkar maakt om maatschappelijke vuiligheid aan het licht te brengen. De film is meeslepend, maar net als de meeste van Bhandarkars films is hij eenzijdig en overdreven pessimistisch. Deze film gaat helemaal over roddeljournalistiek, roddels en beroemdheden. De film toont het leven van de beau monde, wier levensstijl rampzalig opschepperig, eigenaardig en afstotelijk is. Ze feesten, ze geven niets om roem, ze organiseren feestjes op begrafenissen, ze hunkeren naar meer geld en een betere reputatie, ze zullen alles doen om in de media te komen, om hun naam met grote letters te laten afdrukken in de societyrubriek van de krant die bekendstaat als 'Bladzijde 3', met enorme foto's die het middelpunt zullen zijn van de discussies van de mensen. Ze zijn op zoek naar aandacht, ze zijn wellustig en hypo De filmindustrie wordt afgeschilderd als een louche bedrijf, en het is een veelvoorkomend verschijnsel onder filmmakers om een advocaat in de arm te nemen. Daar wordt onze lieftallige heldin, een jonge columniste, Madhvi Sharma, mee geconfronteerd. Al die mensen uit de elite van Mumbai zijn afhankelijk van haar artikelen, en zij is de juiste persoon om vriendschap mee te sluiten als je wilt dat ze jou in haar artikel noemt. Later in de film horen we dat zelfs de vrienden van Madhvi niet verschillen van de mensen uit de hogere kringen. Dit was voor mij een moeilijke kijkervaring, hoewel de film ontegenzeggelijk dapper is en interessante onderwerpen behandelt.<br />De muziek in de film is gemiddeld. De enige redelijke nummers zijn 'Kitne Ajeeb' en 'Huzoor-E-Ala'. De film is goed geschreven. De tweede helft is veel beter dan de eerste, omdat die veel zakelijker is en veel belangrijker onderwerpen aansnijdt, zoals terrorisme en kindermishandeling. Dat is het punt waarop de film moet worden toegejuicht. Het was triest om te weten dat mensen dergelijke misdaden uit angst liever negeren, en de teleurstelling van Konkona Sen Sharma's personage was heel gemakkelijk te begrijpen. Ze was gedurende de hele film uitstekend en haar acteerwerk in de laatste paar scènes was bijzonder indrukwekkend. Zijn rol was heel klein, maar hij deed hem alle eer aan. Boman Irani is een solide figuur als de redacteur van de krant. Sandhya Mridul is beminnelijk als de brutale kamergenote van Madhvi, Pearl, die met een oudere man trouwt om het geld en die eerlijk genoeg is om dat toe te geven. Het einde van de film is echt goed en geeft een zekere zucht van opluchting na de onvoorstelbaar moeilijke gebeurtenissen. Pagina 3 is een goede film, hij is interessant en soms ontroerend, maar de mate van belangstelling en de algemene kwaliteit worden bedorven door de overdreven, overdreven rommelige en negatieve weergave van de rijken en beroemden.

text_en:
Page 3 is one of those films Madhur Bhandarkar makes to expose societal filth. The film is compelling, but, like most of Bhandarkar's films, it is one-sided and overly pessimistic. This film is all about tabloid journalism, gossip, celebrities. The film exposes the lives of socialites, whose lifestyle is disastrously boastful, peculiar and repulsive. They party, they care for nothing but fame, they plan parties at funerals, they are craving for more money and a higher reputation, they will do anything to get due exposure in the media, to get their names boldly printed on the daily newspaper's social column known as "Page 3" with huge photographs which will be the center of people's discussions. They are attention seeking, salacious and hypocrite. The film industry is shown as sleazy, with casting couch being a common phenomenon among filmmakers. That's where our lovely heroine, a young social column reporter Madhvi Sharma, is thrown. All these people from Mumbai's elite depend on her articles and she is the right person to befriend at these parties if you want her to mention you in her article. Later in the film we learn that even those who are Madhvi's friends are no different from these high-society people. This was tough viewing for me, although the film is unquestionably brave and the issues it deals with are interesting.

The film's music is average. The only passable songs are "Kitne Ajeeb" and "Huzoor-E-Ala", sung by the two melody queens Lata Mangeshkar and Asha Bhosle, respectively. Otherwise the soundtrack is bad. One song which was particularly horrendous is "Filmy Very Filmy". The film's writing is quite good. The second half is far better than the first, as it turns more matter-of-fact and exposes much more important issues such as terrorism and child abuse. That's where the film has to be applauded. It was sad to know that people prefer to ignore such crimes out of fear and Konkona Sen Sharma's character's disappointment was very easy to relate to. She was excellent throughout the film and her acting in the last few scenes was particularly impressive. Atul Kulkarni's part was very small but he did full justice to it. Boman Irani is solid as the newspaper's editor. Sandhya Mridul is lovable as Madhvi's sassy roommate Pearl who marries an older man for money and is honest enough to admit it. The film's ending is really well-done, and provides a certain sigh of relief after the unimaginably tough proceedings. Page 3 is a good film, it is interesting and at times moving, but the level of its interest and its general quality are marred by its exaggerated, overly messy and negative portrayal of the rich and famous.


text:
Madhur Bhandarkar regisseert deze film die de levensstijl van de rijken en beroemden aan de kaak moet stellen, maar ook commentaar moet geven op de integriteit van de journalistiek van vandaag.

Beroemdheden gaan eindeloos naar feestjes, ze willen graag gezien worden op die feestjes, en ze willen graag in de media komen. In feite wil de film ons laten geloven dat deze publiciteit beroemdheden uit de beau monde lokt, en daar hebben de kranten een grote hand in. IMO <0xE2><0x80><0x93> er is veel meer synergie tussen de beroemdheden en de media, en het is een 'ik heb jou nodig, jij hebt mij nodig'-relatie. Maar de media hebben beroemdheden meer nodig en niet andersom. Hoe dan ook, in dit milieu van voortdurend feestvieren verschijnt de column (op pagina 3 van de krant) van verslaggever Konkana Sen Sharma. Ze wordt voorgesteld als deze beroemdheid, die erg populair is op de sociale bijeenkomsten. Ze heeft een goede vriend in de homoseksuele Abhijeet en in het zwoegende model Rohit (Bikram Saluja). Ze woont samen met een stewardess, de brutale Pearl (Sandhya Mridul), en een zwoegende actrice, Gayatri (Tara Sharma). De hoofdredacteur van de krant is Boman Irani en de door Atul Kulkarni gespeelde misdaadverslaggever is een heethoofdige misdaadverslaggever. De film bevat bijna te veel plotwendingen en personages, maar werkt wel op een bepaald niveau. De rijken blijken voor het merendeel tot op het bot verrot, de filmindustrie tot op het bot verdorven, met scenario's voor op de bank, uitbuiting van macht, hunkering naar publiciteit in de media. Dit alles wordt verweven met homoseksualiteit, een homoseksuele ontmoeting die weinig te maken lijkt te hebben met het verhaal of de plot, wild drugsgebruik, pedofilie, de dood van politiemensen. In het licht van Pearls verlangen naar een superrijke echtgenoot, een dochter uit de hogere kringen die zich overgeeft aan een seksuele ontmoeting in een auto, de zeurende vrouwen, lijkt het allemaal goedaardige kwalen.
De film wordt uitstekend gespeeld door Konkana Sen Sharma, Atul Kulkarni heeft bijna geen rol waar ik medelijden mee zou hebben. Maar de bijrollen zijn meer dan competent (Boman Irani is heel goed). Dat is wat de film voor mij redt. Meneer Bhandarkar bijt veel meer af dan hij kan kauwen of verwerken op celluloid en verandert de film in een gratis feest voor iedereen. Ik wou dat hij zich op een of twee aspecten van maatschappelijke kwalen had geconcentreerd en die effectiever had onderzocht. Hij vervloekt maatschappelijke uitbuiting, maar zelf exploiteert hij alle masala-ingrediënten die nodig zijn om een film succesvol te maken. We hebben een itemnummer in het kader van een Bollywood-themafeest: de gedrogeerde kinderen dansen een perfect gechoreografeerde dans op een westers ritme. Ik hoop dat de volgende film van Madhur Bhandarkar het aandurft nog meer van de gestereotypeerde elementen uit de Hindi-film weg te laten. De film is een dappere (zij het gebrekkige) poging, zeker een horloge waard.

text_en:
Madhur Bhandarkar directs this film that is supposed to expose the lifestyle of the rich and famous while also providing a commentary on the integrity of journalism today.

Celebrities party endlessly, they like to be seen at these parties, and to get due exposure in the media. In fact the film would have us believe that this exposure MAKES celebrities out of socialites and the newspapers have a huge hand in this. IMO there is much more synergy between the celebrities and media and it is a "I need you, you need me" kind of relationship. However, the media needs celebrities more and not vice versa. Anyhow, in this milieu of constant partying is thrown the social column (page 3 of the newspaper) reporter Konkana Sen Sharma. She is shown as this celebrity maker, very popular at the social gatherings. She has a good friend in the gay Abhijeet and in the struggling model Rohit (Bikram Saluja). She rooms with an air-hostess  the sassy Pearl (Sandhya Mridul), and a struggling actress - Gayatri (Tara Sharma). The editor of the newspaper is Boman Irani and a firebrand crime beat reporter is played by Atul Kulkarni. The movie has almost too many plot diversions and characters but does work at a certain level. The rich are shown to be rotten to the core for the most part, the movie biz shown to be sleazy to the max with casting couch scenarios, exploitation of power, hunger for media exposure. Into all this is layered in homosexuality, a homosexual encounter that seems to not have much to do with the story or plot, rampant drug use, pedophilia, police "encounter" deaths. In light of all this Pearl's desire to have a super rich husband, a socialite daughter indulging in a sexual encounter in a car, the bitching women, all seem benign ills.

The film has absolutely excellent acting by Konkana Sen Sharma, Atul Kulkarni has almost no role  a pity in my opinion. But the supporting cast is more than competent (Boman Irani is very good). This is what saves the film for me. Mr. Bhandarkar bites off way more than he can chew or process onto celluloid and turns the film into a free for all bash. I wish he had focused on one or two aspects of societal ills and explored them more effectively. He berates societal exploitation yet himself exploits all the masala ingredients needed for a film to be successful. We have an item number in the framework of a Bollywood theme party, the drugged out kids dance a perfectly choreographed dance to a Western beat. I hope the next one from Madhur Bhandarkar dares to ditch even more of the Hindi film stereotyped ingredients. The film is a brave (albeit flawed) effort, certainly worth a watch.


text: Pagina 3 is zonder enige twijfel een zeer boeiende en fascinerende eye-opener die op een slimme manier de hypocriete levensstijl van de elite van Mumbai blootlegt. Van de nepzoenen tot de gepleisterde glimlachjes laat pagina 3 geen steen onberoerd om het schokkende leven van de rijken en beroemdheden te onthullen. Achterbaksheid, roddel, corruptie en schandaal liggen in elk donker hoekje van de wereld van glitter en glamour op de loer. Menselijkheid en edelmoedigheid zijn analoog aan een oase in de woestijn in deze wereld waar sociaal darwinisme de heersende mentaliteit is. Iedereen hunkert voortdurend naar meer geld, meer roem en een hogere reputatie, wat hen ertoe drijft de meest beschamende dingen te doen, van het tekenen van filmcontracten op een begrafenis tot het molesteren van kinderen. Alles is mogelijk in deze metropool waar er zo'n grote kloof is tussen de maatschappelijke klassen. Het publiek ziet de lelijkheid van beide klassen door de ogen van de hoofdpersoon. Ze ziet de verstikkende sfeer en de verbijsterende razernij waarin de maatschappelijke klasse leeft. Bollywood, zakenmagnaat, politicus en de onderwereld zijn allemaal met elkaar verweven in een compleet gecompliceerde chaos! Kitne Ajeeb Hai is een mooie film, net als de energieke Kuan Main Doob Jaongi. Fantastische film met een uitstekende karakterontwikkeling!

text_en: Page 3 is most definitely a very enthralling and captivating eye-opener that very cleverly exposes the hypocrite lifestyles of Mumbai's elite. From the fake kisses to the plastered smiles, Page 3 leaves no stone unturned in revealing the shocking lives of the rich and the famous. Backstabbing, gossip, corruption, and scandal lurk in every dark corner in the world of glitz and glam. Humanity and generosity are analogous to an oasis in the desert in this world where Social Darwinism is the prevailing mentality. Everyone is constantly craving for more money, more fame, and a higher reputation, driving them to do the most shameful things imaginable ranging from signing film contracts at a funeral to child molestation. Anything is possible in this metropolis where there is a such a wide gap between the social classes. The audience sees the ugliness of both of these classes through the eyes of the protagonist. She observes the suffocating atmosphere and the mind-boggling frenzy that the socialites live in. Bollywood, business tycoons, politicians, and the underworld are all intertwined in a completely convoluted mess! Kitne Ajeeb Hai is a nice track as is the peppy Kuan Main Doob Jaongi. Terrific film with excellent character development!


text: Op de eerste recensie die ik van pagina 3 zag, stond: 'Wat wil madhur bhandarkar uiteindelijk zeggen?' Zou hij zoiets beslissends zeggen?<br />Het mooiste aan pagina 3 is dat hij geen partij kiest. Geen enkele vorm van propaganda. Dit is de film die zoveel aspecten van een kwestie vastlegt (ik weet niet wat ik hier 'kwestie' noem) en toch, net als elke middelmatige film, niet met een oplossing komt. Ik was zo geïntrigeerd toen ik besefte dat de film bijna in hetzelfde scenario eindigde als hij was begonnen. De film definieert zo veel personages die totaal verschillende prioriteiten en verschillende ideologieën hebben en toch maken ze allemaal deel uit van het systeem dat des te apathischer is. Ik wou dat ik meer kon zeggen maar er zouden nog meer spoilers volgen. Kijk dus maar op pagina 3 als je een van de meest volwassen films van de laatste tijd wilt zien.

text_en:
The first review I saw of Page 3 said "what is madhur bhandarkar finally wants to say?". Should he say something so decisive.

The most beautiful thing about Page 3 is it doesn't take sides. No propaganda whatsoever. This is the film that captures so many angles of an issue(I don't know what do I call as an "issue" here) and yet like any mediocre movie doesn't come up with an solution. I was so intrigued when I realized that the movie ended almost in the same scenario just like it started.

The movie defines so many characters who are completely with completely different priorities and different ideologies and yet they are all a part of the system which is all the more apathetic. I wish i can say more but there would be more spoilers ahead. So watch Page 3 if you wanna see one of the most mature films of the recent times.


text: Madhur Bhandarkar haalt alles uit de kast om taboes aan de orde te stellen en geeft het meest realistische beeld van de moderne samenleving. Je krijgt zelfs de indruk van de regisseur door zijn eerdere films, zoals Satta en Chandni bar. De taboes waar in de laatste film alleen maar op werd gezinspeeld, worden hier in zijn geheel onderzocht en blootgelegd. De casting is verbazingwekkend en je kunt de oordelen over elke scène vanuit verschillende invalshoeken zien. De film laat je vooral veel vragen over een heleboel feiten. Als je begint te raden, ben je op zijn hoogst dichtbij, maar mis je in veel scènes het doel. Het laat uiteindelijk een blijvende indruk achter. Om naar te kijken zijn onder andere Konkana Sen Sharma, Boman Irani & Atul Kulkarni. De dialogen zijn goed geschreven en je hebt het gevoel dat je met sommige van deze mensen hebt geleefd. Er zijn nog steeds scènes die je aan meer diepgang doen denken. De liederen op de achtergrond sparen tijd en Lata's stem in een zeer betekenisvol lied, 'Kitne Ajeeb', geeft je het gevoel dat je helemaal alleen bent in de moderne samenleving!

text_en:
Madhur Bhandarkar goes all out to touch upon taboo issues and gives the most realistic picture of the modern society. One gets the impression of the director even from his earlier movies like Satta and Chandni bar. The issues just hinted on in the latter movie are explored and exposed in totality here. The casting is amazing and one can see the judgements on each scene from many angles. Mostly, the movie leaves you wondering on lots of facts around. As you start guessing the things, you end up at most being close, but missing the mark in many a scenes. It leaves a lasting impression in the end.

Actors to watch are Konkana Sen Sharma, Boman Irani & Atul Kulkarni among others. The dialogues are well written and you feel you've lived around some of these people. There are still some scenes that make you think of more depths. The songs are in the background saving time and Lata's voice in a very meaningful song "Kitne Ajeeb" leaves you feeling you're left all alone in the midst of the modern society!


text: De film laat zien hoe emotieloos en zelfzuchtig de hogere kringen zijn geworden. Er zijn veel personages en elk personage vertegenwoordigt een andere categorie mensen. Geen enkel personage is voor honderd procent goed en moreel anders dan de helden in alle typische Indianenfilms, en geen enkel personage is voor honderd procent slecht <0xE2><0x80><0x93> ze zijn gewoon allemaal anders. De film is een perfecte mengeling van emoties, drama en amusement. Voor het eerst vond ik een film die een paar sociale vragen opwierp leuk. Ik zou iedereen aanraden de film te gaan zien. Madhavi Sharma is een journaliste die verslag doet van de hiphopfeestjes in Bollywood op de voorpagina van de krant, maar dit is het verhaal van hoe ze misdaadverslaggeefster wordt voor de krant. Maar dat is nog niet alles, het laat ook zien dat ze daar niet kan overleven en hoe wreed haar stem wordt onderdrukt als ze een paar onschuldige kinderen helpt redden. Zelfs zij wordt ontslagen. Dan kan ze geen baan als misdaadverslaggeefster vinden en moet ze weer op de voorpagina verschijnen. Niet alleen zij, maar een heel erg groot aantal personages zijn in de film verweven en geven allemaal een ander gevoel als je naar de film kijkt. Ik zou de regisseur echt willen feliciteren dat hij zo'n geweldige film heeft gemaakt. Alsjeblieft, je mag het niet missen.

text_en: The movie is a real show of how unemotional and selfish the upper society has become. It has plenty of characters and each and every character is representing a different category of person. No character is 100% good and moral unlike the heroes of all the typical Indian movies and no character is 100% bad rather all are just different. The movie is a very perfect mixture of emotions, drama and entertainment. For the very first time i liked a movie that has raised some social questions. I would recommend all to see the movie. Madhavi Sharma is a journalist who covers those hip-shaking parties of Bollywood for the Page 3 of the newspaper but this is the story of how she becomes a crime reporter for the newspaper. But this is not all, then it shows how she couldn't survive there and when she helped rescue some innocent children, how brutally her voice is suppressed. Even she is fired from the job. Then she couldn't find a job of crime reporter and has to do Page 3 again. Not only her but a very very large number of characters are interwoven in the movie and all gives different feeling while watching the movie. I would really congratulate the director for making such a great movie. Please do not afford to miss it.


text:
Madhur Bhandarkar heeft het allemaal rauw gegeven. Maar het mooiste is dat hij niet is vergeten om de ingrediënten te geven. Het is kort en bondig voor de kijker en het publiek moet nu de keuze maken. Pagina drie is een openbaring van de naakte waarheid, ongeacht de grofheid ervan.
Madhavi (Konkan Sharma) is journaliste en houdt van haar werk. Ze leidt een eenvoudig en vredig leven met een zorgzame vriend en een aardige kamergenoot, Pearl. Ze heeft een rubriek op pagina drie (Beroemde Pagina) van Nation Today, waar ze een zeer steunende redacteur heeft, Deepak Suri (Boman Irani). Maar het leven neemt zijn loop voor haar als ze bij de eerste hobbel komt, van pagina 3 weggaat en bij Misdaad terechtkomt. O jee! Daar wachtte haar een heel nieuwe wereld. Ze is geschokt, opgewonden, verbijsterd door de onthulling. Haar reactie heeft tot gevolg dat ze haar baan kwijtraakt. Aan het eind is ze weer terug bij pagina 3. Als ze nu een beroemdheid op een feestje ontmoet, weet ze hoe die er in werkelijkheid uitziet, verborgen onder het bedrieglijke gezicht.
De film heeft een boodschap en hij is grof. Het publiek moet hem in zijn eigen kleur zien. Het thema en het scenario waren fantastisch. Er worden een paar heel goede gedachten gebruikt om het publiek voor te bereiden. Zoals de voorspelclub wordt getoond voor de tentoonstelling van pedofielen, de korte spanning voor de homoscènes in de badkamer. De dialogen zijn krachtig en de acteurs zijn erg goed in het overbrengen ervan. De twee woorden van Charu Mohanty spreken boekdelen en hij is er zo goed in om die twee woorden met zoveel vernuft uit te spreken dat ze een indruk achterlaten. De keuze van de muziek had beter gekund. De liedjes zijn nergens goed voor, maar ze waren nodig op de achtergrond. Atul Kulkarni heeft een kleine rol met veel impact. Er waren een paar tekortkomingen zichtbaar. Atul Kulkarni die aan Konkan Sharma uitlegt dat eerlijkheid samen moet gaan met intelligentie. Er hadden betere dialogen kunnen zijn, aangezien dit klinkt als een preek. De ontmoeting tussen Thapar en zijn dochter vraagt niet om acteerwerk. Die scène ziet er erg onprofessioneel uit.
Over het geheel genomen is het een film die je moet zien, met selectieve opties voor het pedofilie-incident. Dat kan je stemming bederven.

text_en:
Madhur Bhandarkar has given it all raw. But the best part is he hasn't forgotten to give the ingredients. It has come short and crisp to the viewer and it is the audience to make the choice now. Page 3 is a revelation of the naked truth irrespective of the crudeness attached to it.

Madhavi (Konkan Sharma) is a journalist and enjoys her work. A simple and peaceful life adores her with a caring boyfriend and a nice roommate Pearl. She covers the Page 3 (Celebrity Page) of Nation Today, where she has a very supportive editor Deepak Suri (Boman Irani.) But life takes turn for her as she hits the first bump and takes herself away from Page 3 and goes into Crime bit. Omigosh! a whole new world was waiting for her there. She is shocked, excited, stunned with the revelation. Her reaction has resulted in losing the job. At the end she is back to Page 3. Now when she meets any celebrity in a party, she knows the actual looks of each, hidden under the illusive face.

The movie has a message and it is crude. The audience needs to get it in their own color. The theme and the screenplay was fantastic. There are some very good thoughts applied to prepare the audiences. Like the foreplay-club is shown before the pedophiliac exhibition, the short suspense before gay-actions in bathroom. The dialogs are strong and the actors are really good at delivering it. Charu Mohanty's 2 words speaks volumes and he is very successful in uttering those two words with such ingenuity, it leaves an impact. The set selections could have been better. The songs don't stand anywhere; but they were needed in the background. Atul Kulkarni has a small role with high-impact. There were a few flaws visible. Atul Kulkarni explaining Konkan Sharma that honesty should be tagged along with intelligence. There could have been a better dialog as this sounds like a preach. The meeting between Thapar and his daughter doesn't call for acting. That scene looks very unprofessional.

Overall it is a must-watch movie with selective options before the pedophilia incident. That may spoil your mood.


text:
En weer neemt Madhur Bhandarkar je mee op een rit naar de wilde kant. En dat is een opmerkelijke rit, letterlijk en figuurlijk.
Mumbai-cultuur - sterren en sterretjes, glitterpoppen en toverdokters, zakenmagnaatjes en effectenmakelaars, ja, dat hele zootje - is hier scherp in beeld. Op de typische manier van de roddelbladen ontvouwen zich hun werelden, met elk kleurrijk verhaal een slimme subplot op zich.
Een worstelend sterretje dat door de producer wordt gedumpt nadat hij haar zwanger heeft gemaakt, de stewardess en haar opvallende echtgenoot, de pedofiele zakenman en zijn neurotische vrouw, de verslaggevers en de hoofdinspecteur van politie; alle tinten en talloze tinten daartussenin.
Bhandarkar graaft met verve het vuil op van de toneelkoningen, de dansende koninginnen en de levende doden. Atul Kulkarni krijgt een dreun, net als Boman Irani en Sandhya Mrudul. Konkona Sen Sharma is een goede verslaggeefster, maar ze had ook een beetje opgedirkt kunnen zijn, passend bij haar nieuwe baan en het feestcircuit.
Hoog geconcentreerd (looptijd 140 minuten) en verfrissend andere film, het geld meer dan waard.

text_en:
Yet again, Madhur Bhandarkar takes you on a ride to the wild side. And a remarkable one it is, literally and figuratively.

Mumbai hi-society -- stars and starlets, glam dolls and witch doctors, business tycoons and broker types, yep the whole stinking lot -- are in sharp focus here. In typical tabloid fashion, their worlds unfold, with every colorful story a clever sub-plot in itself.

A struggling starlet dumped by the producer after getting her pregnant, the stewardess and her high-profile husband, the pedophile businessman and his neurotic wife, the reporters and the police captain; all shades on display and countless hues in between.

Bhandarkar does a swell job of digging up the dirt on the drama kings, the dancing queens and the living dead. Atul Kulkarni packs a punch, as does Boman Irani and Sandhya Mrudul. Konkona Sen Sharma is effective as the ex-crime beat reporter, but she could have been dolled up a little in keeping with the job change and the party circuit.

Highly focused (running time 140 min) and refreshingly different film, well worth the money.


text:
Madhur van CHANDNI BAR begon realistische films te maken, die door sommige mensen droog werden genoemd

Hij maakte SATTA, ook een realistische, zij het filmische film, maar een geweldige film!
AAN de mannen die aan het werk waren, maakte hij een formulefilm die een flop werd.
Hij komt terug met zijn superlatieven PAGE 3.
Een film die zich in het leven van journalisten verdiept, en het is geweldig!' s is een briljante film

De film is goed gedocumenteerd, hoewel de half gebakken romantische gedeelten van Konkana vermeden hadden kunnen worden, maar dat is vergeven.

De hele Upendra Limaye-track is te geweldig, terwijl de Atul Kulkarni-track te geweldig is.
De dialogen tussen Manoj Joshi en zijn vrienden zijn in het begin grappig, maar herhalen zich af en toe.
De subplot van Bikram Tara is briljant en dat geldt ook voor de hele ziekenhuisscène en ook voor de laatste kindermishandeling waar je van schrikt.
De film heeft een open einde dat mooi is ingekleed.
Madhur doet het geweldig. Muziek is prima.

Konkana blinkt uit in de rol van Madhavi, ze gebruikt haar gezichtsuitdrukkingen naar de beste Tara Sharma is fatsoenlijk behalve haar stem. Sandhya Mridul is goed zoals gewoonlijk Upendra Limaye blinkt uit in zijn rol van smeris, een van de getalenteerde acteurs.

text_en:
Madhur from CHANDNI BAR started making realistic films, which some people called dry

He made SATTA which was another realistic though filmy film but a great film

AAN men at work was a formula film by him which flopped

He returns with his superlative PAGE 3

A film which dwelves into the lives of journalists and it's a brilliant film

The film is well narrated though the half baked romantic portions of Konkana could be avoided but that is forgiven

The entire Upendra Limaye track is superb too

while the Atul Kulkarni track is great too

The dial between Manoj Joshi and his friends are funny at first but repetitive at times

The subplot of Bikram- Tara is brilliant and so is the entire hospital scene and also the final child abuse which shocks you

The film has a open ended ending which is nicely handled

Madhur does a great job Music is okay

Konkana excels as Madhavi, using her expressions to the best Tara Sharma is decent except her voice Sandhya Mridul is good as usual Upendra Limaye excels in his part as the cop, one of the talented actors Sadly he isn't used well nowdays Atul Kulkarni too is good in his small part Boman Irani is restrained and does a great job rest are okay


text:
Pagina 3 van 4 Sterren

Madhvi (Konkona Sen) gaat het huis van haar vriendje binnen en het is leeg. Ze kijkt hier en daar en gaat dan zijn slaapkamer in en dan krijg je het beeld: 'Ah! weer een meisje van die twee-timing slechterik en jawel hoor hij heeft zijn twee-timing haar maar dit keer is het een GUY. En ik zeg: "Briljant!"'
END OF SPOILERS (De bovenstaande scène is eigenlijk geen spoiler... maar voor mij was het zo dat ik geen risico wilde nemen)
Toen mijn vriend werd gevraagd hoe de film was, antwoordde hij: 'O, het is gewoon een exposé van de P3-mensen', wat me deed geloven dat ik maar beter niet naar een stomme film kon kijken. Toen ik naar de bioscoop ging, dacht ik bij mezelf: 'Ik kan maar beter een pen en een papier pakken om de slechte dingen over deze film op te schrijven', maar ik bleek het helemaal mis te hebben <0xE2><0x80><0x93> en ook een beetje omdat ik alleen de goede dingen kon opnoemen. Deze film was geweldig. Geweldig, niet omdat hij buitenissig en niet-commerciële cinema is, maar omdat het scenario zo slim is en deze film je vertelt hoe je een film briljant moet aanpakken die een stomme en zinloze film had kunnen zijn als hij in de verkeerde handen was gevallen.
Konkona Sen Sharma is gratie. Ze is zo verdomd mooi en ze heeft haar rol perfect gespeeld, alsof ze geboren was om deze rol te spelen. Een van de charmantste actrices die ik ooit heb gezien. Maar dit is niet de enige rol die goed is in de film, je hebt ook Sandhya Mridul, Boman Irani en Atul Kulkarni. Vooral Sandhya Mridul die het scherm gewoon laat opvlammen. (En raad eens wat zelfs Tara Sharma met haar ongebruikelijke accent normaal zegt)

De film begint met een paar malle oude feestjes van de geheime beroemdheden van de filmindustrie et cetera en dan krijg je een idee waar deze film over zal gaan. En gedurende ongeveer een halfuur door de film heen voel je je ongeveer hetzelfde. Maar dan gaat de film het tempo opvoeren, grijpt een goede verhaallijn en laat die niet meer los. Zelfs Boman Irani is het met die uitspraak eens: 'Het was een goed verhaal, Madhvi.' (Dank je.) Het mooie is dat het de kwestie aansnijdt van hoe dom die mensen zijn met hun stijl en dat het niet overgedaan wordt, en dat het ook de maatschappelijke kwesties aansnijdt en ze niet saai maakt. Uiteindelijk is het allemaal een achtbaanritje en Madhvi vertelt ons dat door alleen maar naar al die mensen te glimlachen. Precies de reden waarom ik zo van films hou. Extatisch filmen. Het scenario is prachtig, slim en geestig.

text_en:
PAGE 3 **** out of 4 Stars

Madhvi (Konkona Sen) enters her boyfriend's house and its empty. She looks here and there and then goes in his bedroom and you get the picture - 'Ah! another girl  that two-timing baddie and yes indeed he his two timing her but it's a GUY this time around. And i say 'Brilliant!'

END OF SPOILERS (The above scene is not a spoiler really ... but for me it was so i didn't want to take a chance)

When asked upon as how was this film, my friend answered 'oh, it just an exposé of the P3 people' which made me believe that ill be watching a stupid movie if nothing more. When I went to the theater, I thought to myself '' I better get a pen and a paper to jot down the bad things about this film'' but I was proved entirely wrong and then some because I could muster only the goods. This film was great. Great, not because it is offbeat and noncommercial cinema like storyline but because of the cleverness in the screenplay and how this movie tells you how to handle a movie brilliantly which could have been a dumb and senseless movie if given in the wrong hands.

Konkona Sen Sharma is grace. She is so damn beautiful who has nailed her role perfectly as if she was born to play this part. One of the most charming actresses I've ever seen. But this is not the only performance which is good in the film, there's Sandhya Mridul, Boman Irani and Atul Kulkarni. Particularly Sandhya Mridul who just fires up the screen. (And guess what even the unusually accented Tara Sharma speaks normally)

The movies stars off with some silly old parties of the hush-hush celebrities of the film industry et al and you get the idea of what this movie will be about. And for about half hour through the film you feel just about the same. But then the movie picks up the pace grabs onto a good storyline and never lets go of it. Even Boman Irani agrees to that statement  'It was a good story, Madhvi'. (Thank you). The great thing is that it tackles the issue of how silly these people are with style and does not make it over done and also tackles the social issues and does not make them boring. In the end its all a roller-coaster ride and Madhvi informs us that by just smiling at all these people. Just the reason why I love watching films. Ecstatic film-making. The screenplay is beautiful, clever and witty.


text: Bladzijde 3 is een geweldige film. Het verhaal is zo verfrissend en interessant. Niet één keer tijdens de film merkte ik dat ik in de ruimte staarde. Konkana Sen deed het goed in de film, hoewel ik denk dat iemand met meer glamour of enthousiasme beter zou zijn geweest, maar ze deed het geweldig. Alle bijrollen waren ook heel goed en hielpen de film vooruit. Boman Irani deed het geweldig. Er is één ding dat in deze film opvalt HET VERHAAL het is geweldig en heel realistisch, het draait er niet omheen het is heel rechttoe rechtaan in het overbrengen van de boodschap. Ik vind dat er meer van dit soort films gemaakt moeten worden, ik ben het zat om steeds weer dezelfde suikerzoete films te zien, ze worden nu moeilijk te verteren. Iedereen zou _Pagina 3_ moeten zien, het is een geweldige film.

text_en: Page 3 is a great movie. The story is so refreshing and interesting. Not once throughout the movie did i find myself staring off into space. Konkana Sen did a good job in the movie, although i think someone with more glamour or enthusiasm would have been better, but she did do a great job. All the supporting actors were also very good and helped the movie along. Boman Irani did a great job. There is one thing that stands out in this movie THE STORY it is great, and very realistic, it doesn't beat around the bush it is very straight forward in sending out its message. I think more movie like this should be made, i am sick of watching the same candy floss movies over and over, they are getting hard to digest now. Everyone should watch Page 3, it is a great film. -Just my 2 cents :)


text:
Dit is weer zo'n Madhur Bhandarkar-film waar je geen speld tussen kunt krijgen. Ik weet niet precies waarom hij zo geobsedeerd is door het laten zien van kinderverkrachtingen en góéde ideeën aan het Indiase filmpubliek, maar ik vind sommige van die scènes echt walgelijk! Wat is er nieuw aan? Het is een mooi stuk, in elkaar gezet door Bhandarkar, waarin hij het verhaal laat zien van een amusementsverslaggeefster die de rol speelt van de hoofdrolspeelster in de beroemde film, Mr. & Mrs. Iyer. Wat deze film anders maakt, is dat hij ook de verhalen laat zien van mensen met wie deze verslaggeefster omgaat of met wie ze bevriend is, zoals haar huisgenoten, haar collega's, filmsterren, modellen, rijke mensen en anderen die in de Entertainment Page in haar krant worden genoemd. Opmerkelijk: Het is weer een goede vertolking van mevrouw Iyer. De kans is groot dat deze rol haar zal opvallen. Ze speelt selectieve rollen, maar ze straalt ervan af. In deze film heeft ze duidelijk geen glamour en is ze minder mooi. Maar ja, het is ook niet de bedoeling dat amusementsverslaggevers de mensen die ze interviewen overtreffen, toch? Verklaring: Madhur heeft weer een goede film bedacht, die maatschappelijke kwesties heel mooi in het zonnetje zet. Maar deze film verliest de aandacht en je weet niet precies wat de regisseur probeert over te brengen.
Probeert hij ons de glitter en glamour van de rijke mensen te laten zien? Of probeert hij ons het leven van een entertainmentverslaggever te laten zien en dat te vergelijken met het leven van een echte misdaadverslaggever? Probeert hij ons te vertellen hoe de regering en de rijkelui over de pers heersen? Of probeert hij de kwesties van kindermishandeling en yuppies te illustreren? De andere ideeën die hij naar voren brengt, omvatten ook de ongeschreven regel dat jonge vrouwen met regisseurs of co-sterren naar bed moeten als ze in Bollywood willen komen.
Bovendien vertelt hij dat stewardessen na een tijdje ziek en moe worden van hun werk en hun toevlucht nemen tot extreme maatregelen door met veel oudere mensen te trouwen, enzovoort. Hij heeft het ook over ongelukkige vrouwen en verwende kinderen in rijke families. Dit was allemaal prima voor mij... maar het zou te ingewikkeld kunnen worden voor een gemiddelde filmbezoeker, die gewoon wat stress van het ene op het andere moment van zijn werk wil afschudden.

text_en:
This is yet another tell-it-as-it-is Madhur Bhandarkar film. I am not sure why he has this obsession to show Child moles***ion and g*y concepts to the Indian filmy audience, but I find some of those scenes really disgusting! What's new? It is a nice piece put together by Bhandarkar, where he shows the story of an entertainment reporter played by leading lady in the famous film, Mr & Mrs Iyer. What makes this movie different is, that it also covers the stories of people that this reporter interacts with or is friends with, such as her roomies, her colleagues, film stars, models, rich people and others featured in the Entertainment Page#3 in her newspaper.

Noticeable: It is another good performance from Mrs Iyer. She is likely to be noticed for this role. She does selective roles but shines in them. She is noticeably de-glamorized and less beautiful in this film. But then, entertainment reporters are not supposed to outshine the people they cover, right? Verdict: Madhur has come up with another good movie, that brings social issues to the limelight very nicely. However, this movie loses focus and one is not sure what the director is trying to convey.

Is he trying to show us the glitz and glamor of the rich people? or is he trying to show us the life of an entertainment reporter and contrasting that with the life of the REAL crime reporter? Is he trying to tell us how the government and rich folks rule the press? or is he trying to illustrate the issues with child abuse and g*y folk. The other concepts brought forth include the unwritten rule that young women have to sleep with directors or co-stars, if they wish to enter Bollywood.

In addition, he talks about how flight assistants get sick and tired of their jobs after a while and resort to extreme measures by marrying much elder people, etc. He also talks about unhappy women and spoilt kids in rich families.

This was all okay for me.. but might be too complex for an average movie-goer, who just wants to relieve some stress from day to day work


text:
Deze film is een openbaring voor degenen die alleen de glamoureuze levensstijl van de sterren kunnen volgen. Hij vertelt je dat mensen die graag goed willen doen, dat niet kunnen. Bovendien is de scène waarin de bom ontploft heel echt.
Wat je leest en wat je gewoon leert, gebeurt niet!!!
Kan je BP-niveau met 10% verhogen!
Alle acteurs speelden hun rol heel goed.
Sommige scènes hadden vermeden kunnen worden, zoals tieners.
Deze film is heel volwassen van aard.
Geen film die je met je familie kunt zien.
Cassen is geweldig!

text_en:
This movie is an eye opener for those who can only the glamorous lifestyles of the stars. It tells you how people who would like to do good are not able to. Plus the bomb blast scene is very real.

What you read and are taught just does not happen!!!

Can raise your BP level by 10%

All actors played their role very well.

Some scenes may / could have been avoided to include teenagers.

This movie is quite adult in nature.

Not a movie that can be seen with family.

Casting is great!!!


text:
Dit is het bewijs waarom Mary Pickford 'het liefje van Amerika' was. In dit nogal complexe drama speelt Mary de jonge dochter van een kraker die het waagt te dromen van een relatie met de zoon van een van de krakers.' De scènes waarin ze een kus stelen en op de een of andere manier verliefd worden, zijn gewoonweg verrukkelijk. Ze is zelfs bereid een bad te nemen. Dat Mary deze rol op haar dertigste kon spelen, is eenvoudigweg verbazingwekkend en enigszins te danken aan haar kleine postuur (5).
Tess moet talloze fysieke en emotionele uitdagingen het hoofd bieden. Ze doet dat met een pit die je bij veel heldinnen uit die tijd niet tegenkomt. Tess kan een flinke tik uitdelen en is niet bang om met iemand ruzie te maken. Waarom ze erin toestemt de dochter van de landheer te helpen is me een raadsel, maar ze offert haar eigen geluk op om een groot geheim te kunnen bewaren. De close-ups van Pickford zijn prachtig.
De in Denemarken geboren Jean Hersholt is gewoonweg geweldig als de schurk. De scène waarin hij een kleine baby ruw behandelt is genoeg om je groenten (of wat dan ook) naar het filmdoek te laten gooien. Als Forrest Robinson (die Daddy Skinner speelt) een baard had gehad, zou hij niet onderdoen voor het model dat in de Eerste Wereldoorlog werd gebruikt voor de rekrutering van posters van Uncle Sam de Wants You!
Hoewel het verhaal een beetje voorspelbaar is en in het begin wat traag, is het de moeite waard om je tijd eraan te besteden om het stuk te zien, of het is pure n Americana. De film belicht de keuzes die we allemaal hebben om iemand anders gelukkig te maken en hoe het is om een echte christen te zijn.

text_en:
Here is proof of why Mary Pickford was `America's Sweetheart.' In this rather complex drama, Mary plays the young daughter of a squatter that dare to dream of a relationship with the son of one of the `hill-toppers.' The scenes where they steal a kiss and otherwise fall in love are simply delightful. She is even willing to take a bath. That Mary could pull this role off at the age of 30 is simply amazing and somewhat due to her diminutive stature (5').

Tess must face numerous physical and emotional challenges. She does so with spunk not seen in many heroines of the time. Tess packs a wallop and is not shy about fighting with anyone. Why she agrees to help the `hill-topper' daughter is beyond me, but she sacrifices her own happiness in order to keep a deep secret. Pickford's close ups are wonderful.

Danish-born Jean Hersholt is simply wonderful as the villain. The scene in which he manhandles a small baby is enough to make you throw vegetables (or whatever) at the movie screen. If Forrest Robinson (who plays Daddy Skinner) had worn a beard, he would have been a match for the model used in those World War I recruiting posters of Uncle Sam  Wants You!

Although the story is somewhat predictable and slow in the beginning, it is worth the investment in your time to see the piece or pure `Americana.' The film highlights choices available to us all involving making someone else happy and what it is to be a real Christian. Recommended.


text:
Onontwikkelde & opstandige, beeldschone Tess uit het stormgebied is de dochter van een visser die op het land van een rijke man woont. Gedurfd & stoutmoedig weet ze het hart van de zoon van een miljonair te veroveren, maar geweld, angst en een plotselinge dood zullen haar in de nabije toekomst achtervolgen voordat ze de zoete vrede van het geluk kan opeisen.
Mary Pickford is buitengewoon charmant in deze schitterende, hartverscheurende film. Ze beschouwde Tess als haar favoriete rol en ze speelt die met al de opgewekte vreugde & het enthousiasme dat haar jarenlang tot de populairste filmster ter wereld heeft gemaakt. Het verhaal heeft alle essentiële elementen voor een modern sprookje, met Mary de lieftallige, diepbedroefde heldin die in allerlei gevaarlijke, stressvolle situaties verzeild raakt. De atmosfeer is eersteklas, en de buitenopnamen van het vissersdorpje zijn bijzonder goed opgezet.
In de bijrollen valt Jean Hersholt op als de verachtelijke schurk die Pickford probeert te dwingen met hem te trouwen. Hersholt, een heel zachtaardige ziel, slaagt er briljant in om de volledige morele corruptie van zijn personage uit te beelden.
Dit was in feite de tweede keer dat Pickford TESS filmde. Een versie uit 1914 was een van haar eerste belangrijke films geweest, maar de productiewaarden waren een beetje achterhaald naar de maatstaven van de jaren twintig (geen close-ups, bijvoorbeeld) en Mary, die haar eigen films produceerde en in 1922 al machtig genoeg was om elke film te maken die ze wilde, besloot voor de enige keer in haar carrière een film te regisseren. Het eindresultaat voldeed in elk geval aan haar verwachtingen. Beide films waren erg populair bij de kassa.
Een fascinerende studie voor een toekomstige filmonderzoeker zou de invloed van het christendom in Mary Pickfords leven aantonen; die loopt in elk geval als een gouden draad door de stomme films die ze produceerde. Hoewel de romantiek die inherent is aan de aard van de stomme film deze spirituele gevoelens vandaag de dag een beetje ongemakkelijk doet lijken, zijn we gedwongen ze te accepteren als oprechte bespiegelingen, alleen al door hun herhaling, van Mary's oprechte overtuigingen. In TESS springt in dit opzicht vooral één prachtige scène eruit: Pickford leert zichzelf lezen met behulp van een bijbel. Ze wijst Lloyd Hughes (die haar liefje speelt) op een woord dat achter in het Boek staat en dat ze niet begrijpt. Hij mimet het voor haar (het woord is duidelijk 'onheilspellend') en terwijl de volle betekenis van het Offer tot haar doordringt en haar ogen hemelwaarts gericht zijn, wordt Mary's gezicht ronduit gelukzalig.

Een schitterende nieuwe orkestratie voor TESS is geleverd door Jeffrey Mark Silverman die de schoonheid en het pathos van deze prachtige film volmaakt onderstreept.

text_en:
Uneducated & defiant, beautiful TESS OF THE STORM COUNTRY is the daughter of a fisherman squatting on a rich man's land. Spirited & bold, she captures the heart of the millionaire's son, but violence, terror & sudden death are what will haunt her immediate future before she can claim the sweet peace of happiness.

Mary Pickford is utterly charming in this splendid, heart-wrenching film. She considered Tess to be her favorite role and she fills it with all the spunky joy & enthusiasm which made her for years the world's most popular movie star. The story has all the essential elements for a modern fairy tale, with Mary the lovely, distressed heroine beset by all manner of dangerous, stressful situations. The atmospherics are first-rate, with the outdoor fishing village sets being particularly well-conceived.

In the supporting cast, Jean Hersholt stands out as the vile villain who tries forcing Pickford to marry him. Hersholt, a very gentle soul off screen, manages brilliantly to depict his character's complete moral corruption.

This was actually the second time Pickford filmed TESS. A 1914 version had been one of her first important films, but its production values were a bit antiquated by the standards of the 1920's (no close-ups, for instance) and Mary, producing her own films & powerful enough by 1922 to make whatever film she wanted, decided for the only time in her career to remake a film. The end result certainly lived up to her expectations. Both films were very popular at the box office.

A fascinating study for some future film researcher would be the influence of Christianity in Mary Pickford's life; it certainly runs like a golden thread through the silent movies she produced. Although the romanticism inherent in the very nature of silent cinema might cause these spiritual sentiments to appear somewhat awkward today, we are compelled to accept them as sincere reflections, by their very repetition, of Mary's heartfelt beliefs. In TESS, one beautiful scene in particular stands out in this regard: Pickford is teaching herself to read using a Bible. She indicates to Lloyd Hughes (who plays her sweetheart) a word from near the back of the Book that she does not understand. He mimes it for her (the word is obviously `crucified') and, eyes turned Heavenward as the full meaning of the Sacrifice dawns upon her, Mary's face becomes positively beatific.

A splendid new orchestral score for TESS has been supplied by Jeffrey Mark Silverman which perfectly underscores the beauty & pathos of this wonderful film.


text: Tot 24 juli 2005 had ik nog nooit een stomme film gezien. Ik had nog nooit een film gezien met Mary Pickford erin. Ik heb duizenden films gezien. Er zijn er maar heel weinig die me kunnen hypnotiseren. Ik vond Last of the Mohicans en Unforgettable (Ray Liotta) hypnotiserend, dus denk na over de bron als je dit leest. Ik begon naar Tess of the Storm Country op TCM te kijken, alleen maar om te zien wie die Mary Pickford was, die door veel mensen wordt beschouwd als de aanstichtster van Hollywood. Ik had geen idee wat me te wachten stond. Twee uur later kwam ik weer bij mijn positieven en besefte dat ik naar een van de mooiste vrouwen had gekeken die ik ooit had gezien, en dat ik een rol had gespeeld die perfect bij haar paste. Stel je voor, een filmliefhebber in 1922, die nog nooit zo'n beeldschone en zo'n expressieve vrouw had gezien. Je zou haar keer op keer moeten zien. De omgeving was perfect voor zo'n expressieve vrouw. Ze was een arme kraker, sprak geen Engels, maar je moest haar wel bewonderen. Wat een film... tijd om aan mijn Mary Pickford-filmcollectie te beginnen!

text_en: I had never seen a silent movie until July 24, 2005. I had never seen a movie with Mary Pickford in it. I've seen thousands of movies. Very few are hypnotic to me. I found Last of the Mohicans and Unforgettable (Ray Liotta) to be hypnotic, so consider the source as you read this. I started watching Tess of the Storm Country on TCM just to see who this Mary Pickford was, who has been credited by many for launching Hollywood. I had no idea what I was in for. Two hours later, I snapped out of it, and realized I'd watched one of the most beautiful women I had ever seen, playing a role perfectly suited to her. Imagine a movie fan in 1922, having never seen anyone that gorgeous and that expressive before. You would have to see her again and again. The setting was perfect for a girl that expressive. She was a poor squatter, couldn't speak the King's English, but you had to admire her. What a movie... time to start my Mary Pickford movie collection!


text:
Als dit de originele versie uit 1914 was geweest van TESS OF THE STORM COUNTRY (met ook Mary Pickford in de hoofdrol), zou ik hem waarschijnlijk een stuk hoger hebben ingeschat, want dit soort extreme melodramatiek en sentimentaliteit was vrij typerend voor tieners. Maar in 1922 begon deze film al zijn leeftijd te tonen. En vergeleken met veel andere films van mevrouw Pickford (zoals DADDY LANGS, SPARROWS, MIJN BESTE MEISJE en SUDS), komt TESS een beetje tekort <0xE2><0x80><0x93> en niet elke Pickford-film verdient een 10 (zelfs niet als ze 'America's Sweetheart' was). Dat wil niet zeggen dat het een slechte film is <0xE2><0x80><0x93> dat is het zeker niet. Maar ik snap gewoon niet hoe zoveel mensen deze film een 10 hebben gegeven. De film heeft een heel lange en ingewikkelde plot <0xE2><0x80><0x93> vooral omdat de meeste films uit die tijd korter waren. Een rijke, oude gek bouwt een landhuis op de top van een heuvel bij de rivier. Aan de voet van de heuvel wonen een paar smerige krakers die hij haat, maar die hij niet uit zijn huis kan zetten. Dus probeert hij allerlei manieren te bedenken om ze van het land te krijgen. Het loopt uit op een tragedie, wanneer de verloofde van zijn dochter omkomt tijdens een handgemeen met de politie. De man die van de moord wordt beschuldigd, is de vader van die lieve Mary, hoewel hij onschuldig is. Om het allemaal nog erger te maken, is de enige getuige van de echte moord ook nog eens onschuldig.' En de dode man had zijn verloofde zwanger gemaakt! Op dit moment zitten we dus met een onschuldige man die in de gevangenis op zijn executie wacht en een zwangere dame die haar schijnheilige vader niet durft te vertellen dat ze 'in verwachting' is. Er zit nog veel meer in de film, zoals de zoon van de mafkees die verliefd wordt op Mary, maar het is het beste om de film gewoon met eigen ogen te zien.
De film blinkt in sommige opzichten uit. De plot is weliswaar heel ingewikkeld, maar ook heel interessant en de filmografie is van topkwaliteit. De allerlaatste scène is ook heel schattig. Maar er is zoveel openlijke sentimentaliteit dat je er bijna met een mes doorheen kunt snijden. Mary is zo goed en zo lief en zo dapper, dat de kijker het soms moeilijk kan bevatten. Hoewel het in 1922 geweldig was (en ze de grootste ster van de wereld was), is de film tegenwoordig erg gedateerd. Dat geldt voor al haar films, maar voor deze zeker.
Tussen haakjes, de dvd van Image Entertainment is van redelijke kwaliteit, hoewel een paar scènes behoorlijk afgeraffeld zijn <0xE2><0x80><0x93> wat gezien de leeftijd van de film niet zo verbazingwekkend is. Bovendien zijn de enige extra's een korte filmopname.

text_en:
Had this been the original 1914 version of TESS OF THE STORM COUNTRY (also starring Mary Pickford), I probably would have rated it a lot higher, as this sort of extreme melodrama and sentimentality was pretty typical of the teens. However, by 1922, this film was already starting to show its age. And, compared to many of Ms. Pickford's other films (such as DADDY LONGLEGS, SPARROWS, MY BEST GIRL and SUDS), TESS comes up a tad short--and not every Pickford film merits a 10 (even if she was "America's Sweetheart"). Now this isn't to say that it's a bad film--it certainly isn't. But, I just can't see how so many have given this film a 10.

The film has a very long and complicated plot--especially because most films of the era were shorter. A rich old crank builds a mansion at the top of a hill next to the river. At the bottom of the hill are some dirty squatters who he hates but who he cannot evict. So he tries to come up with a variety of ways to get them off the land. One ends up in tragedy, when his daughter's fiancé is killed in a scuffle with the po' folks. The man accused of the murder is dear old Mary's father, though he is innocent. To make things a lot worse, the only witness to the real murder won't talk AND the dead man had gotten his fiancée pregnant! So, at this point, we have an innocent man in prison waiting to be executed and a pregnant lady afraid to tell her sanctimonious father she is "in the family way". There's a ton more to the film, such as the crank's son falling in love with Mary, but it's best you just see the film for yourself.

The film excels in some ways. The plot, while very complicated, is also rather interesting and the cinematography is top-notch. The very final scene is also pretty cute. However, there is so much overt sentimentality you can practically cut it with a knife. Mary is SO good and SO sweet and So plucky, at times the viewer might find it all a bit hard to take. While it worked great in 1922 (making her the biggest star in the world), today it's very dated. This is NOT true of all her films, but this one certainly is.

By the way, the Image Entertainment DVD is of decent quality, though a few scenes are badly degraded--something that isn't very surprising considering the age of the film. Also, the only extras included are a brief filmography.


text: TESS OF THE STORM COUNTRY is misschien wel de beste film van alle films van Mary Pickford. Met twee uur was hij vrij lang voor een stomme film uit 1922, maar zo'n 80 jaar nadat hij was opgenomen, blijft hij nog steeds je aandacht vasthouden. Mary geeft een van haar beste voorstellingen, soms lijkt de rol een 'grootste hit' met stukjes van Mary de onschuldige, Mary de kleine duivelin, Mary de kleine moeder, Mary de driftkop, Mary de romantische heldin, enzovoort, kenmerken die in het verleden vaak in één enkele film werden gebruikt. De film is verrassend openhartig over het onwettige kind van een ondersteunend personage uit 1922 en op een gegeven moment wordt onze kleine Mary beschouwd als de ongetrouwde moeder in kwestie! Als de Academy Awards in 1922 hadden bestaan, zou Mary ongetwijfeld de Oscar voor de beste actrice van dat jaar hebben gekregen.

text_en: TESS OF THE STORM COUNTRY is possibly the best movie of all of Mary Pickford's films. At two hours, it was quite long for a 1922 silent film yet continues to hold your interest some 80 years after it was filmed. Mary gives one of her finest performances at times the role seems like a "greatest hits" performance with bits of Mary the innocent, Mary the little devil, Mary the little mother, Mary the spitfire, Mary the romantic heroine, etc. characteristics that often were used throughout a single film in the past. The movie is surprisingly frank about one supporting character's illegitimate child for 1922 and at one point our Little Mary is thought the unwed mother in question! If the Academy Awards had been around in 1922, no doubt the Best Actress Oscar for the year would have been Mary's.