text: Dit is een goede aflevering van _The New Twilight Zone_, met interessante ideeën en slimme verhalen (ik merk op dat ze allebei gebaseerd zijn op korte verhalen). 'Onderzoeksdag' speelt zich af in de toekomst, jaar onbekend, maar op een punt waar ze cakekaarsen hebben die zichzelf aansteken, enorme tv-achtige 'telefoons' die zich verdubbelen tot talloze andere apparaten en alleen worden uitgedeeld aan kinderen van een bepaalde leeftijd... en de Onderzoeksdag, een punt waar 12-jarigen een IQ-test van de overheid moeten ondergaan. Het kind is dit verhaal: Dickie Jordan (David Mendenhall) viert net zijn eigen 12e verjaardag en is een slim kind, dus kalm, wil zelfs graag de test doen die hij zijn vrienden gemakkelijk heeft zien afleggen en weet dat hij er goed in zal zijn op basis van zijn schoolcijfers. Zijn ouders (Christopher Allport en Elizabeth Norment) daarentegen zeggen dat hij zijn verjaardagswens niet had moeten gebruiken om een goede score te krijgen, en hoewel hun reden is dat ze denken dat hij capabel is en dat hij zich geen zorgen hoeft te maken, is het vrij duidelijk dat ze zich zorgen maken. Ik zal uiteindelijk niets prijsgeven, maar ik zal dit zeggen: er is een punt waarop we een glimp opvangen van wat...' Het onderwerp van de test is een zwaar onderwerp: die avond (of een andere?) vragen zijn ouders aan Dickie of hij de hele avond tv wil kijken. Naar de maatstaven van vandaag zouden we blij zijn als hij zou zeggen dat hij liever leest en niet alleen omdat er niets is om naar te kijken... maar waarom zou zijn familie dat vragen? De sfeer van wat er in de toekomst wordt aangemoedigd en ontmoedigd deed me een beetje denken aan die van Harrison Bergenon (die naar ik hoor niet erg goed is aangepast aan het scherm). Ik wou alleen dat ze een openings- en slotverhaal hadden kunnen schrijven om dit thema net zo krachtig te maken als The Obsolete Man was. Ik vond het beter dan het korte verhaal waarop het was gebaseerd. Ik heb het boek waarop _Een boodschap van barmhartigheid_ is gebaseerd nog niet gelezen, maar dat wil ik wel graag doen, omdat het interessant was <0xE2><0x80><0x93> een 16-jarige jongen, Peter (Robert Duncan McNeill) lijdt aan de koorts van onrein water, wat in zijn geboortestad Massachusetts altijd het geval is geweest... maar hij kan door de ogen kijken van een jonge puriteinse vrouw die aan hetzelfde soort koorts lijdt, Charity Payne (Kerry Noonann), die ook merkt dat ze in staat is te ervaren wat er om haar heen gebeurt. Ze herstellen allebei, vooral omdat dat in 1985 heel gewoon is, maar het verband verdwijnt niet. Charity is nieuwsgierig naar de beelden en geluiden die ze in 1985 vastlegt en ze genieten allebei van elkaar.' Charity's gezelschap, vooral dat van Peter, die zijn cijfers zo hoog heeft weten op te krikken dat hij zich altijd geïsoleerd heeft gevoeld van de andere studenten, zelfs op de universiteit waar hij altijd op één plek zit. Maar de dingen nemen een onverwachte wending als Charity een paar van die ervaringen vertelt aan een vriendin die haar bewering dat de 13 kolonies Engeland zullen binnenvallen opvat als een teken van beheksing, gekoppeld aan het feit dat haar de dood is bespaard door de koorts (wat in 1700 niet zo vaak voorkwam). De twee proberen een manier te vinden om haar te redden. Het einde is triest, maar er is een interessant laatste moment dat het ontroerend maakt. In beide segmenten van deze episode komt veel pijn voor, maar beide keren, door middel van een les/waarschuwing die klinkt als iets wat Rod Sterling zou hebben bedacht en wat vermaakt, word je vrolijk bij het zien als herinnering aan het feit dat vriendschap, liefde en wijsheid heel veel doen. Waarschijnlijk heeft 3/4 hiervan geen thema, maar op de een of andere manier denk ik dat het allemaal zou zijn goedgekeurd door Sterlings ploeg.

text_en: This a good episode of The New Twilight Zone that actually includes interesting ideas and clever stories (I note both of them are based on short stories). "Examination Day" is set in the future, year unknown but at a point where they have cake candles that light themselves, huge TV-looking "phones" that double as numerous other entertaining machines and distributed only to those of a certain age...and the Examination Day, a point where 12-year-olds must undergo a government-required IQ test. The kid is this story, Dickie Jordan (David Mendenhall) is just celebrating his own 12th birthday and is a smart kid, so is calm, even eager to take the test that he has seen friends pass easily and knows he will excel at based on his school grades. His parents (Christopher Allport and Elizabeth Norment), on the other hand, say he shouldn't have used his birthday wish on getting a good score, and while their reason includes that they believe he's capable and he should have no need to worry, it's pretty obvious they are worried. I won't give anything away in the ending, but I will say this - there's a point where we get a glimpse of what's to come as far ass why the test is such a heavy subject: that evening (or another?) his parents ask Dickie whether he'd prefer to watch TV all night. By today's standards, we'd be pleased he'd say he'd rather read and not just because there's nothing worth watching...but why would his family ask this? The flavor of what's encouraged and discouraged in the future reminded me a bit of the atmosphere from Harrison Bergenon (which I hear hasn't received a great adaptation to the screen). I only wish they could've provided an opening and closing narration to make this theme as powerful as The Obsolete Man was. I found it to be better than the short story it was based on. I haven't read the one that "A Message from Charity" was based on, but would like to since it was interesting - a 16-year-ld boy, Peter (Robert Duncan McNeill) is suffering a fever from unclean water, that has always been common in his Massachusetts hometown...but he is able to see through the eyes of a young Puritan woman suffering the same type of fever, Charity Payne, (Kerry Noonann) who also finds herself able to experience what goes on around him. They both recover, especially since it's common for that to happen in 1985, but the connection doesn't go away. Charity is curious about the sights and sounds she records of 1985 and they each enjoy each other's company, especially Peter, who has promoted grades in school enough to always have felt isolated from other students, even at the college he's been staying in one place at. Things take an unexpected turn, though, when Charity reveals some of these experiences to a friend who take her claims that the 13 colonies will breach from England as a sign of bewitchment, added to the fact that she was spared death from the fever (not so common in 1700). The two try to learn a way to save her. The ending is sad but has an interesting final moment that makes it touching. Both segments of this episode include a lot of pain but both times, through a lesson/warning that sounds like something Rod Sterling would've cooked up and entertainment, make cheerful watching as reminders that friendship, love, and wisdom do a great deal. Probably 3/4 of this has no theme, but somehow I think it all would have been approved by Sterling's crew.


text: Deze en 'Haar Pelgrimsziel' zijn twee van mijn favoriete afleveringen in deze nieuwe versie van Twilight Zone. Zoals ik al zei in mijn commentaar op de nieuwe serie, ontbreekt er iets aan deze nieuwe serie. Misschien leggen ze te veel de nadruk op de les die geleerd moet worden. Hij is iets sentimenteler en sentimenteler dan Serlings versie. Maar deze aflevering kan ook als heel sentimenteel worden beschouwd. Ik denk dat het aantrekkelijke ervan is dat wat ze ook doen, de geliefden zich nooit kunnen verenigen. Ik herinner me dat ik niet verbaasd was over de Koreaanse film 'Il Mare' (die later werd omgevormd tot 'The Lake House'). Ik denk dat het kwam doordat ik deze aflevering voor het eerst zag, waardoor de impact van de latere film werd bedorven.

text_en: This one and "Her Pilgrim Soul" are two of my favorite episodes in this new version of Twilight Zone. As I mentioned in my comment on the new series, there's something lacking in this new series. Maybe they emphasize too much the lesson that has to be learned. It's a little bit more mawkish and sentimental than Serling's version. However, this episode can be considered as quite sentimental too. I think the appeal is that no matter what they do, the lovers can never unite. I remember I wasn't surprised by the Korean movie "Il Mare" (later remade into "The Lake House". I think it's because I saw this episode first so it ruined the impact of the later film.


text:
China O'Brien (1990) was een poging om van Cynthia Rothrock een ster in de Verenigde Staten te maken. Deze Golden Harvet-productie werd geregisseerd door de doorgewinterde regisseur Robert Clouse. Helaas had hij ofwel mazzel met Enter the Dragon, of hij is zijn feeling kwijt omdat hij niet zo'n geweldige regisseur is. De enige reden om naar deze film te kijken is om de vechttechnieken van Ms. Rothrock en Richard Norton te zien. Als deze film was geregisseerd door Corey Yuen of Hoi Meng, had het een actieklassieker kunnen zijn in plaats van een goedkope rechtstreekse video-actiefilm.
China O'Brien keert terug naar huis om haar vader te helpen. Hij heeft problemen met de plaatselijke maffia en heeft haar hulp nodig. Dus keert ze terug naar huis en herstelt de orde (met de hulp van twee onwaarschijnlijke mensen). Maar zullen ze genoeg zijn om Mister Big en zijn kwaadaardige maatjes ten val te brengen?
Als je een grote fan van Cynthia Rothrock bent, dan is deze film voor jou gemaakt. Ik heb alleen van de vechtscènes genoten, de rest is onzin. Waarom heeft Raymond Chow niet een paar duiten op tafel gelegd en een eersteklas actieregisseur ingehuurd?
Aanbevolen.

text_en:
China O'Brien (1990) was an attempt to make Cynthia Rothrock a star in the United States. This Golden Harvet production was helmed by veteran director Robert Clouse. Sadly he was either lucky with Enter the Dragon or he's lost his touch because he's not that great of a director. The only reason to watch this movie is to see the fighting skills of Ms. Rothrock and Richard Norton. If this movie was directed by Corey Yuen or Hoi Meng it could have been an action classic instead of a cheesy straight-to-video action flick.

China O'Brien returns home to help out her dad. He's having trouble with the local mob and he needs her help. So she returns home and restores order (with the help of two unlikely people). But will they be enough to topple Mister Big and his evil cronies?

If you're a big Cynthia Rothrock fan then this movie's catered for you. I only enjoyed the fighting scenes, everything else is rubbish. Why didn't Raymond Chow shell out a few shekels and hired a top notch action director?

Recommended.


text: Zolang je de film maar ingaat met de wetenschap dat hij verschrikkelijk is: slecht acteerwerk, slechte 'effecten', slecht verhaal, slecht... alles, dan vind je hem geweldig. Dit is een van mijn favoriete 'gekke-dingetjes'-films; kijk hem als komedie en je hebt tien keer zoveel lol!

text_en: As long as you go into this movie knowing that it's terrible: bad acting, bad "effects," bad story, bad... everything, then you'll love it. This is one of my favorite "goof on" movies; watch it as a comedy and have a dozen good laughs!


text:
Jim Carrey speelt weer min of meer dezelfde rol als in The Mask, een timide kerel die vooruit probeert te komen in de wereld, maar die wordt geplaagd door tegenslag. Zelfs als hij een dakloze probeert te helpen die wordt lastiggevallen door een stel gangsters (en die moeten natuurlijk wel Mexicaans zijn, natuurlijk), werkt zijn welwillendheid ten opzichte van zijn medemens averechts. In dat geval was het niet zo moeilijk te voorspellen dat hij op het punt stond een handvol boze gangsters over de vloer te krijgen, maar ik vind het leuk dat de film suggereert dat je zulke dingen niet moet negeren. Het doet me denken aan de aflevering van Michael Moore's _The Wizard of Oz_. In de briljante film _De Verschrikkelijke Waarheid_ lieten ze een man op het trottoir liggen en doen alsof hij dood was, om te zien wie er echt zou stoppen om te kijken of het wel goed met hem ging. De resultaten waren niet erg veelbelovend, dus het is leuk om iemand in de film het goede voorbeeld te zien geven.
Jim Carrey speelt de rol van Bruce Nolan, de aardige man boven wiens hele leven in duigen lijkt te vallen. Of beter nog, het lijkt uiteen te vallen door de klappen van de pech, als een asteroïde die de atmosfeer binnendringt (een kleine metafoor die opduikt als Bruce later in de film op miraculeuze wijze een gigantisch nieuwsitem vindt). Bruce is bijna veertig en het enige wat hij ermee bereikt heeft, is een positie als verslaggever van het soort dat verslag doet van opwindend nieuws als de plaatselijke bakkerij die het grootste koekje van de wereld wil bakken. Hij wil wanhopig graag de baan van presentator van het tv-station krijgen, maar hij verliest zijn zelfbeheersing als hij hoort dat de baan naar zijn collega is gegaan. Je moet wel dol zijn op de manier waarop ze de onthulling van dit nieuws een paar seconden voor zijn eerste live-verslaggeving aan hem doorgeven. Onnodig te zeggen dat hij in een van de grappigste scènes van de hele film zijn zelfbeheersing verliest.
Morgan Freeman levert een fantastische prestatie als de Man zelf en toont een God wiens oneindige wijsheid enigszins wordt weerspiegeld door Freemans enorme talent als acteur. Hij is het soort God dat zijn werk heel serieus neemt, maar op zo'n manier dat hij zijn volgelingen (en de kijkers van deze film) vertelt dat er momenten zijn waarop je het wat rustiger aan moet doen en wat handarbeid moet verrichten in het leven. Ik vind het prachtig dat hij zegt dat sommige van de gelukkigste mensen ter wereld aan het eind van de dag stinkend naar zweet thuiskomen. Er zijn veel mensen op de wereld (misschien wel meer dan wij in Amerika) die zo in beslag worden genomen door hun geld, hun bezittingen, hun werk en alles, dat ze het contact met hun natuurlijke kant als mens volledig zijn kwijtgeraakt.
Een van de grootste voordelen is dat de film mensen in het algemeen goede raad kan geven over het verbeteren van hun leven, en die boodschap is duidelijk en acceptabel, ongeacht de religie van de kijker. Ik ben bijvoorbeeld geneigd georganiseerde religie in alle vormen af te wijzen, en ik zie God en Satan eerder als metaforen voor verschillende aspecten van de natuur en de menselijke psychologie dan als mensen die ooit hebben geleefd of nog steeds leven. Maar ondanks het feit dat ik niet geloof dat God bestaat als een entiteit die over het universum waakt, of als een in het wit geklede conciërge die in zijn vrije tijd de vloeren van zijn kantoor in de binnenstad dweilt, kon ik de boodschappen die in deze film werden overgebracht wel waarderen.
De films van Jim Carrey vertonen een fantastische evolutie die ze allemaal met elkaar verbindt en de nieuwere nog beter doet lijken, alleen maar omdat je kunt zien hoe ver hij het heeft geschopt. Als je Bruce Almighty vergelijkt met films als Ace Ventura (waar ik trouwens allebei van hield) of een heleboel van wat hij deed voordat hij in de filmwereld kwam, is het verbazingwekkend hoe ver hij het heeft geschopt. Hij is van goedkope tv-komedie overgestapt op goedkope komische films naar komedies die echt intelligent en betekenisvol zijn, zoals deze film, en ook andere, zoals The Truman Show, Man on the Moon en The Majestic (ongetwijfeld een van zijn beste films ooit). Jim Carrey is onmiskenbaar overgestapt van de goedkope komedie uit zijn verleden naar een van de belangrijkste komische acteurs van tegenwoordig.
Jennifer Aniston levert ook weer een uitstekende toevoeging aan de film (net als in de in tweeën gesplitste Office Space) als Bruce' vriendin, die zich steeds meer begint te ergeren aan Bruce' groeiende stress over zijn leven en aan zijn nalatigheid om haar ten huwelijk te vragen. In de film speelt zich een of andere platvloerse komedie af die niet echt past bij de betekenis van de film of de kwaliteit van de aflevering, zoals de hond die de krant leest op het toilet en de hele apenscène, maar het was beslist heel leuk om Ace Ventura's vriend Spike met een cameo te zien. Zoals Stephen King heel goed weet, is het altijd leuk om bekende personages te zien. Het is bijna alsof je je familie weer ziet.
Bruce is gedurende een bepaalde periode begiftigd met de macht van God, zodat hij het leven een beetje beter kan begrijpen, en hij zegt veel over zichzelf als hij de macht alleen voor zijn eigen doeleinden gebruikt in plaats van alle mensen te helpen die tot hem bidden. Wat ik hier zo geweldig aan vind, is dat ik, zoals ik al eerder zei, geen religie in mijn leven heb, maar ik kon dit wel zien en leerde ook veel over mezelf door te denken aan wat ik zou hebben gedaan als ik wel over die macht had beschikt. De film stelt ons in staat om op deze plaatsvervangende manier te leren, wat de boodschap nog sterker maakt. De scènes waarin de nieuwszender een rol speelt, zijn veruit de grappigste in de hele film, zoals de scène waarin Bruce zijn geduld verliest vanwege de presentator, de scène met Jimmy Hoffa (die gelukkig begraven werd met een originele geboorteakte en een complete reeks gebitsgegevens), de scène waarin Bruce' rivaliserende collega voor de camera helemaal gek wordt, en mijn favoriete scènes, die aan het begin en aan het eind gaan over de kookkunst van de plaatselijke bakker. In de film heeft Carrey meer dan genoeg tijd om een paar uitstekende grappen te maken, zoals wanneer hij tegen God zegt (die vervolgens aantoont dat hij het bij het rechte eind had). s de conciërge, de eigenaar, de elektricien, enz.) dat zijn kerstfeestjes echte fuifjes moeten zijn, en dat hij voorzichtig moet zijn met drinken, want hij zou wel eens een lift naar huis nodig kunnen hebben! Ik vond het einde ook geweldig, toen hij zei dat achter elke grote man een vrouw met haar ogen staat te rollen. Een beetje te waar, en zoals Gallagher eraan toevoegt, achter elke grote man zit ook een verbijsterde schoonmoeder.
Bruce Almighty is een van de gedenkwaardigste komedies die ik de laatste tijd heb gezien, en waarschijnlijk is het de enige rechtstreeks gelovige die ik ooit heb gezien die ik graag op dvd zou willen kopen om aan mijn persoonlijke verzameling toe te voegen. Het is een komedie die met smaak is geschreven en opgevoerd, maar met genoeg humor om de kinderen bezig te houden. Dit is een komedie met betekenis voor het hele gezin, wat tegenwoordig steeds zeldzamer wordt. In een wereld die op het punt staat te worden gegeseld door de zoveelste American Pie-film EN de zoveelste Enge Film (die alleen maar eng zijn vanwege hun pure, barbaarse idiotie), is het leuk om te zien dat er nog steeds mensen zijn die komedies maken die de moeite waard zijn om naar te kijken. Mis deze niet.

text_en:
Jim Carrey is back to much the same role that he played in The Mask, a timid guy who is trying to get ahead in the world but who seems to be plagued with bad luck. Even when he tries to help a homeless guy from being harassed by a bunch of hoodlums (and of course they have to be Mexican, obviously), his good will towards his fellow man backfires. In that case, it wasn't too hard to predict that he was about to have a handful of angry hoodlums, but I like that the movie suggests that things like that shouldn't be ignored. I'm reminded of the episode of Michael Moore's brilliant The Awful Truth, when they had a man lay down on the sidewalk and pretend to be dead and see who would actually stop and make sure he was okay. The results were not very promising, so it's nice to see someone in the movies setting a good example.

Jim Carrey plays the part of Bruce Nolan, the nice guy mentioned above whose entire life seems to be falling apart. Or even better, it seems to be breaking up by the blows of bad luck like an asteroid entering the atmosphere (a little metaphor that comes up when Bruce miraculously finds himself a gigantic news story later in the film). Bruce is nearly 40 years old and all he has to show for it is a position as a news reporter of the sort that reports on such exciting news as the local bakery that's seeking to bake the world's biggest cookie. He's desperate to obtain the job of head anchor at the TV station, but he loses his cool on live TV when he hears that the job went to his rival colleague. You have to love how they time the revelation of this news to him seconds before his first live report. Needless to say, he loses his temper on live TV in one of the funniest scenes of the entire film.

Morgan Freeman delivers a fantastic performance as the Man himself, displaying a God whose infinite wisdom is somewhat reflected through Freeman's massive talent as an actor. He is the kind of God who takes his job very seriously, but in such a way as to advise his followers (as well as the viewers of this movie) that there are times when you need to slow down and do some manual labor in life. I love his line that some of the happiest people in the world come home smelling to high heaven at the end of the day. There are a lot of people in the world (maybe more than our share in America) who are so absorbed by their money and their possessions and their jobs and everything that they completely lost touch with the natural side of themselves as humans.

One of the biggest strengths is that the movie is able to provide great advice to people in general about improving their lives, and this message is clear and acceptable regardless of the viewer's religion. I, for example, tend to reject organized religion in all forms and I see God and Satan to be metaphors for different aspects of nature and human psychology rather than actual figures who ever lived or continue to live. But despite the fact that I don't believe that God exists as an entity overseeing the universe or as a janitor dressed all in white who mops the floors of his downtown office in his spare time, I was able to appreciate the messages that were delivered in this movie.

Jim Carrey's movies display this fantastic evolution that ties them all together and makes the newer ones look even better just because you can see how far he's come. If you compare Bruce Almighty with movies like Ace Ventura (both of which I loved, by the way) or a lot of what he did before he got into film, it's amazing how far he's come. He has moved from cheesy TV comedy to cheesy comedic films to comedies that are truly intelligent and meaningful like this film as well as others like The Truman Show, Man on the Moon, and The Majestic (easily one of his greatest films ever). Jim Carrey has unmistakably moved from the cheesy comedy of his past to become one of the most important comic actors working today.

Jennifer Aniston also once again provides an excellent addition to the movie (as she did in the side-splitting Office Space) as Bruce's girlfriend, who becomes increasingly exasperated by Bruce's growing stress about his life as well as his negligence to ask her to marry him. There is definitely some low-brow comedy in the film that doesn't really fit with the importance of the film's meaning or the quality of the delivery, such as the dog reading the newspaper on the toilet and the whole monkey scene, but it was definitely pretty nice to see Ace Ventura's friend Spike make a cameo appearance. As Stephen King very well knows, it's always nice to see familiar characters. It's almost like seeing family again.

Bruce is endowed with the powers of God for a given period of time so that he can understand life a bit better, and he says a lot about himself when he uses the powers only for his own purposes rather than to help all of the people who pray to him. The thing I love about this is that, like I said before, religion is absent from my life, but I was able to watch this and learn a lot about myself as well by thinking about what kinds of things I would have done had I been endowed with such powers. The movie allows us to learn vicariously this way, which empowers the message even more.

The scenes that involve the news station are easily the funniest in the entire film, such as the scene when Bruce loses his temper about the anchor position, the Jimmy Hoffa scene (who was conveniently buried with an original birth certificate and a complete set of dental records), the scene where Bruce's rival colleague is made to go nuts on camera, and my favorites, the ones at the beginning and the end involving the local bakery's cooking. The movie has plenty of time for Carrey to deliver some excellent jokes, such as when he says to God (who reveals that he's the janitor, the proprietor, the electrician, etc) that his Christmas parties must be real bashes, and to be careful about drinking, because on of him might need a ride home! I also loved the end when he says that behind every great man is a woman rolling her eyes. A little too true, and as Gallagher would add, behind every great man is also an amazed mother-in-law.

Bruce Almighty is one of the more memorable comedies to have come out for quite a while, and is probably the only directly religious that I can remember seeing that I am anxious to buy on DVD to add to my personal collection. It is a comedy written and performed in good taste, but with enough relatively low-brow humor to keep the kids entertained. This is a meaningful comedy for the whole family, which is becoming rarer and rarer these days. In a world that is about to be flogged with yet another American Pie film AND another Scary Movie (which are only scary because of their sheer barbarous idiocy), it's nice to see that there are still people making comedies worth watching. Don't miss this one.


text:
Starring: Jim Carrey, Morgan Freeman, Jennifer Anniston. De eerste keer dat ik deze film zag, was ik echt heel sceptisch. Ik bedoel, wat een conceptueel FEESTELIJK. Jim Carrey die God speelt? Niets is nog heilig.
Nou, deze film is niet bepaald heilig, maar hij is ook niet heiligschennis, in elk geval niet in grote mate. Ja, Jim Carrey heeft een tijdje de macht van God, maar hij is God niet. Verward? Ik zal je het laagste punt geven.
Jim Carrey speelt Bruce Nolan, een verslaggever die zijn geluk niet op kan en zich heel ongelukkig voelt met zijn leven. Hij woont samen met zijn mooie vriendin, Grace (Anniston), en je kunt meteen zien dat ze van elkaar houden, maar de relatie is nogal wankel.
Dan krijgt Bruce een kans om presentator te worden, maar die kans wordt hem onderhands ontnomen door Evan Baxter. Het is duidelijk dat Bruce zijn gedachten niet met de wereld deelt via de televisie op een manier die komisch is en het absoluut waard om hem te laten ontslaan.
Na veel geklaag en geklaag over God krijgt Bruce een pagina. Na een tijdje wordt hij het beu om te bellen, dus neemt hij op en gaat naar het gebouw van Omni Presents (heh). Daar ontmoet hij God (Freeman), die de baas, elektricien en conciërge van het gebouw is. Ik vond het hoogst amusant. God is de baas, de Heilige Geest is de elektricien en Jezus Christus is de Portier. Denk er maar eens over na. Baas, dat is duidelijk. Elektricien, de man die alles aan de gang houdt. Portier, de man die de rotzooi opruimt die de wereld heeft achtergelaten. BRILJANT.
Hoe dan ook, Bruce is een beetje sceptisch over het feit dat hij God echt heeft ontmoet, maar als God Bruce zijn krachten geeft en hem een kans geeft om voor God te spelen, begint hij een beetje te geloven. Vraag me af waarom. Dan komt het flagrante misbruik van krachten voor persoonlijk gewin en om de vijanden te misbruiken.
Aangezien dit Hollywood is, wordt Bruce uiteindelijk kennelijk wijzer, leert zijn lesje en begint zijn krachten te gebruiken voor het welzijn van de wereld. Uiteindelijk roept hij God aan om hem weg te nemen en bidt dat het Zijn wil zal zijn, niet die van Bruce.
Aangezien het Jim Carrey is, is de film heel amusant, en er zitten beslist enkele hoogst amusante momenten in. De film is niet volmaakt theologisch, maar voor Hollywood is het beslist een goede poging. Veel uitspraken in de film kunnen heel provocerend en zelfs uitdagend worden opgevat, en ik bedank Tom Shadyac voor zijn inspanning in deze film.
Dus hoewel verre van volmaakt, is het beslist een amusante popcornfilm met een beetje gedachte erachter.
Hoofdlijn: 3,5 van de 4 (een blik of twee waard)

text_en:
Starring: Jim Carrey, Morgan Freeman, Jennifer Anniston I was really quite skeptical the first time I watched this movie. I mean, what a conceptual NIGHTMARE. Jim Carrey playing God? Nothing is sacred anymore.

Well, this movie is hardly sacred, but it also is not sacrilegious, at least not to any great extent. Yes, Jim Carrey has the powers of God for a while, but he is not God. Confused? I'll give you the low down.

Jim Carrey plays Bruce Nolan, a reporter who is down on his luck and feeling very unsuccessful with his life. He lives with his beautiful girlfriend, Grace (Anniston), and you can tell right off the bat that they love each other, but the relationship is on fairly shaky ground.

Then Bruce gets a shot at anchorman, only to have it underhandedly stolen by Evan Baxter. Obviously not please, Bruce shares his thoughts with the world through the television in a way which is comical and definitely worthy of getting him fired.

Much complaining and griping about God later, Bruce gets a page. After a while he gets tired of it calling, so he responds and goes to the Omni Presents building (heh). There he meets God (Freeman), who is the Boss, Electrician, and Janitor of the building. I found this highly amusing. God is the Boss, the Holy Spirit is the Electrician, and Jesus Christ is the Janitor. Think about it. Boss, obvious. Electrician, the guy who keeps everything running. Janitor, the guy who cleans up the mess that the world has left. BRILLIANT.

Anyway, Bruce is a little skeptical about having actually met God, but when God gives Bruce his powers and gives him a shot at playing God, he starts to believe a bit. Wonder why. Enter the flagrant abuse of powers for personal gain and to abuse the enemies.

Since this is Hollywood, Bruce obviously eventually smartens up, learns his lesson, and starts using his powers for the good of the world. In the end he cries out for God to take it away and prays that His will be done, not Bruce's.

Since it is Jim Carrey, the movie is quite amusing, and there are definitely some highly entertaining moments in it. The movie is not perfect theology, but for Hollywood, it is definitely a good attempt. Many statements in the film can be quite thought provoking and even challenging, and I applaud Tom Shadyac for his effort in this movie.

So, while far from perfect, definitely an amusing popcorn movie with a little bit of thought behind it.

Bottom Line: 3.5 out of 4 (worth a view or two)


text:
Nu hou je van de humor van Mr. Carrey of niet. Mij, Mijzelf en Irene hadden publiek dat in drommen naar buiten kwam en aan de andere kant stond te juichen en in poelen van vrolijkheid in elkaar zakte. Bruce Almachtig is iets meer gangbaar, maar je bent gewaarschuwd.
Als je het niet zeker weet, kijk dan naar de trailer. Ik heb de trailer drie keer gezien en moest nog steeds om dezelfde grappen lachen toen ik de film zag. Als je de aanblik van een hond die de stoel neerzet nadat hij de wc heeft gebruikt niet grappig vindt, hoef je niet naar de film te kijken.
Carrey, een verslaggever die vastzit in een groef in zijn verhaal over 'het lichtere nieuws', vervloekt God als zijn hele leven naar de kloten lijkt te gaan. God neemt de uitdaging aan en vraagt Carrey of hij het beter kan. Carrey krijgt de kans om alle macht van God te krijgen door de borsten van zijn vriendin (Jennifer Aniston) groter te maken, promotie te maken en de gebeden van iedereen te beantwoorden met behulp van computercommando's.
Dit is geen hoogdravende film of zelfs maar zo gedenkwaardig, maar hij is heel goed gemaakt in het kader van de zeer beperkte bedoelingen van de film, zorgt voor een bijna voortdurende lachbui van Carrey-fans, en zelfs de kleinste godsdienstige flauwekul is waarschijnlijk onschuldig voor iedereen behalve de meest bekrompen god-haters en antigod-haters.
Op een meer bedachtzaam niveau verleidt de film ons om te speculeren over Carreys eigen carrière <0xE2><0x80><0x93> die vastzit in zijn 'comedy'. Als acteur heeft hij nauwelijks indruk gemaakt, zelfs niet nadat hij twee Golden Globes had gewonnen. Zijn meest geroutineerde 'echte' rol, die van de Man op de Maan, is minder bekend.

text_en:
Now either you like Mr Carrey's humour or you don't. Me, Myself and Irene had audiences both walking out in droves and, on the other hand, cheering and collapsing in puddles of mirth. Bruce Almighty is a bit more mainstream, but you have been warned.

If you're not sure, watch the trailer. I saw the trailer three times and still laughed at the same gags when I saw the film. If you don't find the sight of a dog putting the seat down after using the loo funny, don't bother with the movie.

Carrey, a reporter stuck in a rut covering 'lighter news' berates God when the whole of his life seems to be going to pot. God takes up the challenge and asks Carrey if he can do better. Carrey gets into the swing of having all of God's powers by making his girlfriend (Jennifer Aniston)'s breasts bigger, getting himself promoted, and answering everyone's prayers by single stroke computer commands.

This is not a highbrow movie or even that memorable, but it is very well made within it's very limited intent, provides almost continuous laughs to Carrey fans, and even any religious cheesiness is likely to be inoffensive to all but the most narrow-minded god-squadders and anti-god-squadders.

On the more thoughtful level, the film tempts us to speculate about Carrey's own career - stuck in his 'comedy' typecasting he has largely failed to make an impression as a serious actor even after winning two Golden Globes. His most accomplished 'straight' role, the Man on the Moon, is less well known that his comedy romps - or The Truman Show (on which the Academy heaped three nominations whilst bypassing Carrey).


text: Nou, was Morgan Freeman net zo ongewoon als God als George Burns? Deze film was in elk geval beter dan dat vervelende 'O, God'. Ik was helemaal in de ban van de film en zat de hele tijd op het puntje van mijn stoel. Carrey was perfect als de wannabe nieuwslezer en Aniston speelde haar rol van de gefrustreerde vriendin in haar gebruikelijke, goed gespeelde optreden. Ik vind haar in elk geval niet lelijk of ongetalenteerd. Ik denk dat mijn favoriete scène was toen Carrey de archiefkast openmaakte in de veronderstelling dat die nooit zijn levensgeschiedenis zou bevatten. Kijk eens of je het dossier in de kast met de gebeurtenissen uit zijn toilethumor kunt vinden: ik was helemaal weg van deze film. Goed geschreven en nog beter gespeeld zal deze komedie bekendstaan als een van de beste van deze grappenmaker.

text_en: Well, was Morgan Freeman any more unusual as God than George Burns? This film sure was better than that bore, "Oh, God". I was totally engrossed and LMAO all the way through. Carrey was perfect as the out of sorts anchorman wannabe, and Aniston carried off her part as the frustrated girlfriend in her usual well played performance. I, for one, don't consider her to be either ugly or untalented. I think my favorite scene was when Carrey opened up the file cabinet thinking it could never hold his life history. See if you can spot the file in the cabinet that holds the events of his bathroom humor: I was rolling over this one. Well written and even better played out, this comedy will go down as one of this funnyman's best.


text:
Ik weet echt niet wat de mensen tegen deze film hebben, maar het is beslist een van mijn favorieten. Het is geen preken, het is niet verankerd door een moraal, het zou niet controversieel moeten zijn. Het is gewoon God. Elke mogelijke God, ongeacht de godsdienst. En het is echt grappig.
Jim Carry speelt Bruce Nolan, een tv-verslaggever die meestal op de lichtere kant van het nieuws is gefixeerd en wanhopig probeert te bewijzen (min of meer voor zichzelf) dat hij serieus genomen kan worden en goed werk kan doen in een nieuwsbaan. Deze rit is wat zijn mooie vriendin Grace (Jennifer Aniston) langzaam maar zeker wegjaagt. Bruce is snel geneigd niet te lachen, maar in het gezicht van God te schreeuwen, die Bruce op zijn beurt zijn krachten geeft. Bruce maakt zijn leven dan beter, tot hij zich zo schuldig voelt dat hij anderen helpt, waar hij de zin van zijn krachten blijft missen. Intussen maakt zijn voortdurende opwinding over zijn eigen leven hem zelfzuchtiger, waardoor zijn relatie zich op gevaarlijk terrein begeeft.
Oké, dat was nogal lang. Maar als plot werkt het goed. De manier waarop we stap voor stap de uitdagingen van het zijn van God het hoofd bieden, is veel beter dan zijn problemen bij elkaar te voegen, en hij kan zich vrij goed verbergen.
Zoals je waarschijnlijk al weet van die film, Carrey's Het acteerwerk van Carrey blijft perfect in zijn rol (die hij gelukkig ook heeft) en geeft de filmscènes stuk voor stuk een bepaalde sfeer. Of ze het nu willen toegeven of niet, de rol is uitsluitend voor Carrey geschreven of herschreven. Zonder hem zou de humor plat zijn, want humor is half uitvoering. En de humor is om te beginnen al heel goed. Maar zonder Carrey zou het een beetje aanvoelen als een It's a Wonderful Life-wannabe.
Jennifer Aniston is geweldig en gedraagt zich, wat sommigen ook mogen zeggen, niet als het enige excuus voor de derde akte. Tenminste, dat denk je niet als je haar ziet. Ze geeft een oprechte voorstelling en laat je vergeten dat je...' Terwijl ze naar een film zitten te kijken, voelen zij en Carrey zich net een echt stel.
De film voelt sjieuw (zie de film om het te begrijpen), geeft een heel prettig gevoel, weet het idee op een passende en betere manier te omzeilen dan verwacht en had eigenlijk nooit in elkaar geslagen mogen worden, alleen maar om Carreys carrière (die toch nergens naartoe ging) te redden.

text_en:
I really do not know what people have against this film, but it's definitely one of my favourites. It's not preachy, it's not anchored by it's moral, it shouldn't be controversial. It's just God. Any possible God, no matter the religion. And it's really funny.

Jim Carry plays Bruce Nolan, a TV reporter usually stuck on the lighter side of the news, desperate to prove himself (more or less TO himself) that he can be taken seriously and do a good job in an anchor job. This drive is what is slowly driving his beautiful girlfriend Grace (Jennifer Aniston) away. When the final straws are executed, he's quick to not laugh, but yell in the face of God, who in turn gives Bruce his powers. Bruce then makes his life better for himself, until he's guilted into helping others, where he then continues to miss the point of his powers. Meanwhile, his constant excitement about his own life makes him more selfish, leaving his relationship on dangerous ground.

OK, that was kinda long. But as a plot, it works well. The step-by-step fashion in which we meet the challenges of being God is much better than clustering his problems together, and is able to hide itself fairly well.

As you probably know from hearing about this movie in the first place, Carrey's pitch-perfect acting stays in character (which, luckily enough, is him), and controls and gives atmosphere to the movie scene by scene. Whether they would admit it or not, the role was written or rewritten exclusively for Carrey. Without him, the humour would turn flat, as humour is half execution. And the humour is very good in the first place. But without Carrey, it would kinda feel like a It's a Wonderful Life wannabe.

Jennifer Aniston is great and, no matter what some may say, does not act like the only excuse for the third act. At least, you don't think that when you see her. She gives a heartfelt performance and makes you forget you're watching a movie, she and Carrey feel very much like a real couple.

The movie feels ggooooodd (see the movie to understand), has a very nice feeling, tackles the idea appropriately and better than expected and overall should never have been called slapped together just to save Carrey's career (which wasn't goin' anywhere.).


text:
Als iemand die in de buurt van Buffalo, New York, woont, scoorde deze film punten bij me voordat ik hem zelfs maar had gezien, aangezien het verhaal hier is gesitueerd. Er zijn zelfs een paar stukjes met echte nieuwslezers uit Buffalo... en voor één keer slaat het de plank niet ver mis. Halleluja!
Theologietechnisch gezien, puh-leeze!!! God is nog steeds gemaakt om eruit te zien en te denken als mensen... en, natuurlijk, een beetje aan de royale kant te zijn. Omdat het de lichtgewichtkomedie is, is het niet iets dat enige prijs zou moeten winnen, maar het is nog steeds vermakelijk en het is een aangename manier om 102 minuten te doden.
Er zijn een paar luidruchtige slapstickkomedies en, hopelijk, publiek <0xE2><0x80><0x93> van christenen tot atheïsten. <0xE2><0x80><0x93> hier iets meer uit heeft gehaald dan een paar lachsalvo's, zoals de vraag waar het gebed eigenlijk over zou moeten gaan. Kudos voor de schrijvers dat ze in elk geval die theologie correct hebben weergegeven en een goede boodschap hebben gegeven.
Over het geheel genomen is het een goedhartige film die maar weinigen zal aanspreken.

text_en:
As someone who lives near Buffalo, New York, this movie scored points with me before I even saw it, since the story is based here. There are even some bit parts with real-life news-TV anchor people from Buffalo..and, for once, it doesn't knock the area. Hallelujah!

Theology-wise, puh-leeze!!! God is still made to look and think like humans...and, of course, be a bit on the liberal side. Being the lightweight comedy it is, it's nothing that should win any awards but it still is entertaining and is a pleasant way to kill 102 minutes.

There are some laugh-out-loud slapstick comedy scenes and, hopefully, audiences - from Christians to atheists.- got something out of this besides a few laughs, such as what prayer should really be all about. Kudos to the writers for at least getting that theology correct and giving a good message.

Overall, it's a good-hearted film that should offend very few.


text: Als je ernstige lachpijn wilt, moet je naar deze film kijken, en naar de dingen die Bruce zijn medenieuwslezer aandoet. De verwijderde scènes zijn onbetaalbaar. Ik weet niet waarom ze ze niet in de oorspronkelijke film hebben opgenomen. Het kan niet vanwege de tijd zijn, want de film is maar 101 minuten lang. Morgan Freeman is een briljant acteur, die al te lang over het hoofd is gezien. Jim Carrey heeft medicijnen nodig!

text_en: If you want a serious laugh pain, watch this movie, and the things Bruce inflicts on his fellow newscaster. The deleted scenes are priceless. I don't know why they didn't include them in the original movie. It can't be because of time, since the movie is only 101 minutes long. Morgan Freeman is a brilliant actor, who has been overlooked for too long. Jim Carrey needs meds!


text: 'Bruce Almachtig' ziet er ongelooflijk stom uit en klinkt ook ongelooflijk stom, vooral in de trailers. Niettemin vond ik er een diepere boodschap in die me deze film des te meer beviel. Bruce (Jim Carrey) is boos op God en krijgt van hem de goddelijke macht om een week lang God te zijn om te zien of hij zijn werk beter kan doen. Morgan Freeman speelt een man die hier als God gesymboliseerd wordt, en hoewel het niet zijn gebruikelijke soort film is of een van zijn beste rollen, doet hij het uitstekend met wat hij heeft om mee te werken. Hoewel hij soms wat grof is, wordt er in de film heel wat gelachen, van Bruce die zijn soep doormidden snijdt als de Rode Zee en de klanten. De film is verre van perfect, maar toch aangenaam om te zien, en veel beter dan ik en veel mensen waarschijnlijk hadden verwacht, vooral als we de diepere boodschap van de film zien.<br />**** uit de ******************************************************************************************************************************** **************************************************************************************** ************************************************************************************************************************************************************** **************************************************************************** ******************************************************************

text_en:
"Bruce Almighty" looks and sounds incredibly stupid, especially from the trailers. Nevertheless, I found in it a deeper message that actually made me like this film more. Bruce (Jim Carrey) is angry at God and is given divine powers by him to be God for a week to see if he can do a better job. Morgan Freeman plays a man symbolized here as God, and though it isn't his usual type of film or one of his best roles, he does excellent with what he is given to work with. Although crude at times, the film does have quite a few laughs, from Bruce parting his soup in half like the Red Sea and the customers' reactions to him, as well as Freeman's seemingly laid-back and wisecracking image of God. It is overly exaggerated at times, and there is some crude humor, but overall it manages to be somewhat funny. There is a decent supporting cast, such as Jennifer Aniston, Lisa Ann Walter, and Steve Carrell, which always helps. The end of the film proves to be very romantic and tear-jerking, and the message is clear, that we should do what God has called us to do and "be the miracle." The film is far from perfect, but still enjoyable, and far better than I and many people probably would have expected, especially if we see the deeper message of the film.

*** out of ****


text: Bruce Almighty is het verhaal van Bruce Nolan, een gewone man die het gevoel heeft dat God zijn leven verziekt. God confronteert hem ermee en laat Bruce zien dat hij zich vergist heeft. Natuurlijk kan het ook verkeerd uitpakken als je iemand Gods krachten geeft. Bruce Almighty is een goede komedie, Jim Carrey is goed, en zoals altijd is Morgan Freeman eersteklas en lijkt hij helemaal op zijn plaats als God en de cast de plot goed in elkaar zetten. De grappen zijn bijna altijd raak, hoewel ze soms iets te veel gebruikmaken van Carreys gezichtsuitdrukkingen. Ik vond het leuk dat de film God ook echt afbeeldde, niet alleen dat, maar ook als zwarte man. Dat vond ik heel goed, vooral met de briljante Freeman. Er zijn een paar hilarische scènes, de openingsscène bijvoorbeeld, sommige missen het doel enigszins, maar het is nog steeds een goede film.

text_en: Bruce Almighty is the story of Bruce Nolan, an average man who feels God is messing up his life. God confronts him and show Bruce the error of his ways. Of course, giving someone God's powers could take a turn for the worse. Bruce Almighty is a good comedy, Jim Carrey is good, as always Morgan Freeman is first-rate and seems right at home as God and the cast brings the plot together well. The jokes are almost always on target, although sometimes they resort a bit too much on Carrey's facial expressions. I liked the fact that the movie actually portrayed God, not only that but also as a black man. I thought this quite well, especially with the brilliant Freeman. There are some hilarious scenes, the opening cookie scene for instance, others miss the target slightly but still a good film. 6/7 out of 10


text: Deze film is de beste die Jim Carrey ooit heeft gemaakt. Carrey had in deze film niet zijn gebruikelijke gezicht. Hij was zowel grappig als triest. Carrey speelde een verslaggever die Bruce Nolan heette. Nolan geeft God (Morgan Freeman) de schuld van alles wat er in zijn leven misgaat. Dan komt God uit de hemel en geeft Bruce zijn krachten. Zoals ik al zei, Carrey deed het uitstekend. Ik vond ook dat Morgan Freeman en Jennifer Aniston geweldig waren als de ondersteunende acteurs/actrices. De plot was goed omdat er veel subplots in het hoofdthema zaten. Deze film kan zowel grappig (Bruce's hond) als droevig (de 'breuk') zijn. Het script werkte ook goed. Ik ben blij dat ze een vervolg op deze film hebben gemaakt. Ik geef deze film een 9/10.

text_en: This film is the best film Jim Carrey has ever made. Carrey did not have his usual face making stuff in this film. He was both funny and sad. Carrey played a reporter named Bruce Nolan. Nolan blames God(Morgan Freeman) for everything that goes wrong in his life. Then, God comes down from heaven and gives Bruce his powers. As I said before, Carrey did an excellent job. I also thought that Morgan Freeman and Jennifer Aniston were great as supporting actor/actress. The plot was good because it had many subpoints in the main point. This movie can be funny(Bruce's dog) as well as sad(the "break-up"). The script worked well, too. I am glad they made a sequel to this film. I rate this film a 9/10.


text: Bruce Almighty, een van Carreys beste films sinds... nou ja... heel lang. Er zit ook een van de grappigste scènes in die ik in lange tijd heb gezien... Morgan Freeman speelt God goed en maakt zelfs een paar grappen die verrassend grappig zijn. Er zitten een of twee romantische momenten in die een beetje saai zijn, maar alles bij elkaar is het een geweldige film met een paar grappige scènes. De beste scène is die waarin Jim de stem van de presentator verknalt.<br />Mijn score: 8/10.

text_en:
Bruce Almighty, one of Carrey's best pictures since... well... a long time. It contains one of the funniest scenes I have seen for a long time too... Morgan Freeman plays God well and even chips in a few jokes that are surprisingly funny. It contains one or two romantic moments that are a bit boring but over all a great movie with some funny scenes. The best scene in, it is where Jim is messing up the anchor man's voice.

My rating: 8/10


text: Een heel grappige film. Het was goed om Jim Carrey weer in topvorm te zien. Het was absoluut de toegangsprijs waard. Morgan Freeman en Jennifer Aniston speelden allebei uitstekende bijrollen in deze film. Maar ik denk dat ze misschien een beetje te veel de hond uithingen, maar het was nog steeds een goede film om te zien.

text_en: A very funny movie. It was good to see Jim Carrey back in top form. It was definitely worth the price of admission. Morgan Freeman and Jennifer Aniston both played outstanding supporting roles in this film. I think they may have played the dog a bit too much however, still a good film to see.


text:
Ik ben een hele grote fan van Jim Carrey. Ik heb me rot gelachen om Leugenaar Leugenaar en Ace Ventura. Ik vind hem ook leuk in zijn serieuze films, vooral Truman Show. Deze film is een kruising tussen zijn ZEER grappige en zijn serieuze kant. Hij is natuurlijk ZEER grappig in deze film, maar er zijn stukken die heel serieus zijn, en hij speelt het met veel gemak. Hij is echt een veelzijdige acteur.
Wat de rest van de cast betreft, ik was blij met het acteerwerk van Jennifer Aniston. Ik denk dat ze meer is dan alleen een paar mooie tieten en een lekker kontje. Morgan Freeman is een ZEER coole god. Wat Steven Carell betreft, zijn beperkte scènes zijn HEEL hilarisch, vooral in de openingsscène.
Over het geheel genomen zou ik dit een 9 geven. Goed acteerwerk, een grappig script en een paar heel serieuze situaties maken dit tot een heel goede film.

text_en:
I am a VERY big Jim Carrey fan. I laughed my ASS off during Liar Liar and Ace Ventura. I also like him in his serious movies, especially Truman Show. This one is a cross between his VERY funny side, and his serious side. He is of course VERY funny in this movie, but there are parts that are very serious, and he pulls it off with a lot of ease. he is truely a multi-function actor.

As for the rest of the cast, I was happy with Jennifer Aniston's acting. I think she is more than just a couple of nice tits and great ass. Morgan Freeman makes a VERY cool God. As for Steven Carell, his limited scenes are VERY funny, especially in the anchor scene.

Overall, I would have to rate this a 9. Good acting, funny script, and some very serious situations make this a very good film.


text:
Ik was bijvoorbeeld blij om Jim Carrey in een film te zien waar het niet de bedoeling was om over de top te gaan. Zijn personage is net als wij allemaal. Hij wil meer <0xE2><0x80><0x93> er moeten betere dingen met ons gebeuren <0xE2><0x80><0x93> en verwacht van God dat hij dat doet.
Morgan Freeman was een geweldige God. Hij had gevoel voor humor en een oprecht gevoel voor liefde voor ons allemaal, en toch was hij bereid om een beetje vakantie te nemen als de gelegenheid zich voordeed.
Ik vond Jennifer Anistons personage een beetje te kwetsbaar en te begripvol tegenover Carry's in wezen egoïstische tv-presentator-wannabe, maar zo stond het geschreven. Ik denk dat de voorvertoningen een aantal potentieel heel grappige scènes hebben verpest, omdat iedereen die ze zag al wist wat er ging komen voordat het gebeurde.
Ik heb een aantal recensies gelezen en het lijkt erop dat sommige mensen er een beetje te diep in duiken. Dit is een zomerse komedie die niet bedoeld is om de problemen van de wereld op te lossen, hoewel er een paar boodschappen zijn die we allemaal ter harte zouden kunnen nemen.
Een grappige film.

text_en:
I for one was glad to see Jim Carrey in a film where being over the top wasn't the goal. His character is like all of us. Wanting more - better things to happen to us and expecting God to deliver.

Morgan Freeman made a great God. With a sense of humor and a genuine sense of love for each of us yet ready to take a little vacation when the opportunity presents itself.

I thought Jennifer Aniston's character was a little too vulnerable and understanding towards Carry's basically self-centered TV anchorman wanna-be but that's the way it was written.

I think the previews ruined several potentially very funny scenes because everyone who saw them knew what was coming before it happened.

I have read a number of the reviews and it seems some people are looking a little too deep. This is a summer comedy and is not meant to solve the problems of the world although there are a few messages we could all take to heart.

A funny film.


text: Nou, eigenlijk niet. Maar deze film is heel onderhoudend. Ik heb hem gisteravond met mijn vriendin gezien en ik moest me aan de 'ik geloof dat er misschien iets in mijn oog zit'-routine houden. De film is een geweldige combinatie van komedie en typische romantiek. Jim Carey is fantastisch als pechjournalist die de macht krijgt om zichzelf en de stad waarin hij woont te veranderen. In feite zijn alle personages geweldig. De film is niet overdreven grappig of sentimenteel, een goede film om met je vrouw te gaan zien.<br />**All in All 8/10...** noteer * Ik ben geen gemakkelijke leerling. Dat is allemaal van BigV over en uit!

text_en:
Well not actually. This movie is very entertaining though. Went and saw it with the girlfriend last night and had to use the "I think there might be something in my eye" routine. The movie is a great combination of comedy and typical romance. Jim Carey is superb as a down on his luck reporter who is given the power to change himself and the city in which he resides. In fact all the characters are great. The movie is not overly funny or sappy, good flick to go see with the wife.

All in All 8/10....note * I am not an easy grader. Thats all from BigV over and out!


text: Een tamelijk grappige Jim Carrey-film, met hem als verslaggever die tijdelijk de macht van God krijgt en een ravage aanricht. Carrey is hier weer op bekend terrein en lijkt zich te amuseren, en Jennifer Aniston als zijn vriendin is ook charmant en ontroerend. Het verhaal is extreem voorspelbaar, maar de cast (inclusief Morgan Freeman als 'God') is geweldig en maakt de film de moeite waard.

text_en: Fairly funny Jim Carrey vehicle that has him as a News reporter who temporarily gets the power of God and wrecks havoc. Carrey is back in familiar ground here and looks to be having a good time, and Jennifer Aniston as his put upon girlfriend is also charming and affecting. The story is predictible to the extreme but the cast (including Morgan Freeman as "God") is great and makes the film worth catching. GRADE: B


text: Oké, het is geen meesterwerk zoals _The Godfather_, maar dat hoeft ook niet. Het enige doel van deze film is om de kijker een paar keer aan het lachen te maken. Als het de kijker een paar keer aan het lachen kan maken, heeft het zijn doel bereikt. Ik lachte hardop en vertrok glimlachend. Ik heb het gevoel dat ik waar voor mijn geld heb gekregen.

text_en: Ok, so it's not a masterpiece like the Godfather, but it doesn't have to be. The only purpose this movie has is to make the viewer laugh several times. If it can make the viewer laugh a bunch of times, it has accomplished its purpose. I laughed out loud and left with a smile. I feel like I got my money's worth.


text: Jim Carrey en Morgan Freeman en Jennifer Aniston maken samen een van de grappigste films van het seizoen 2003 (eind mei) en een goede verbetering van Carrey's vroegere krankzinnige en vergeten rollen in vroegere komedies. Met een enigszins afgezwakt Carrey-karakter en nog slechts het geknetter en geknetter van zijn oude zelf, draagt Carrey deze film met kracht naar het hoogtepunt van de lach en ook naar een paar dramatische, huilerig sombere momenten. Elementen van Jims echte acteertalent komen in deze film nog steeds naar voren. Dit verrukkelijke zomeramusement slaat op de meeste snaren, inclusief dramatische elementen en de komische momenten die perfect bij dit script passen. Hoewel Bruce nog niet aan het voortreffelijke geheel van komedie/drama heeft voldaan, verdient hij het wel de eer dat hij een geweldige date-film is, met een goede boodschap en zacht spiritueel cynisme en een parodie die zijn goede smaak in stand houdt.

text_en: Jim Carrey and Morgan Freeman along with Jennifer Aniston combine to make one of the funniest movies so far this 2003 season (late May) and a good improvement on Carrey's past crazy and personally forgetable roles in past comedies. With a slightly toned down Carrey antics yet with just the zap and crackle of his old self, Carrey powerfully carries this movie to the height of laughter and also some dramatic, tearfully somber moments. Elements of Jim's real acting abilities continue to show up in this movie. This delightful summer entertainment hits most of the buttons, including dramatic elements along with the goofy moments that fit perfectly with this script. While still lacking in the superbly polished ensemble of comedy/drama, Bruce, Almightly deserves credit for being a great date movie along with a solid message and soft spiritual cynicism and parody that maintains its good-natured taste. Eight out of ten stars.


text: 'Bruce Almighty' zal de Academy Awards in de wacht slepen met een recordaantal van 14 Oscar-overwinningen! Hij zal Titanic overtreffen als de meest getalenteerde film aller tijden! Jim Carreys vermaardheid zal zo groot zijn dat hij zijn kandidatuur voor de presidentsverkiezingen van 2004 in het Witte Huis zal aankondigen. Almighty dus! Deze grootse fantasieën zouden pas aan het licht komen als de filmmakers (Carrey incluis) de macht van God zouden bezitten. Diezelfde premisse is het belangrijkste ingrediënt in Carreys nieuwe lachfilm 'Bruce Almighty'. Carrey speelt Bruce Nolan, een televisieverslaggever die zo geobsedeerd is door het feit dat hij de belangrijkste nieuwslezer is dat hij God volledig aansprakelijk stelt voor zijn eigen tegenslag. Om hem uit te dagen, als hij Gods werk beter kan doen. Het is duidelijk dat Bruce zich met zijn pas verworven gelukzalige vermogens laat wegkapen en ze zelfzuchtig gebruikt. Carrey is weer terug in zijn gebruikelijke almachtige komische vorm in _Bruce Almighty_. Jennifer Aniston was niet zo 'pittig' als Bruce' vriendin. Maar mijn grootste lof gaat uit naar regisseur Tom Shadyac, die de hond niet het huis uit heeft laten gaan voor _2_ uur en ons de meest hilarische badkamerscène aller tijden heeft laten zien! _Bruce Almighty_ is niet de meest diepgaande Carrey-film, maar het is nog steeds een almachtige, grinnikende vertoning van _Carreyisme_!

text_en: `Bruce Almighty' will sweep the Academy Awards with a record 14 Oscar wins! It will surpass `Titanic' as the highest grossing film of all time! Jim Carrey's illustriousness will be at such a supreme level that he will announce his presidential candidacy for the 2004 White House playoffs. Almighty then! These grandeur fantasies would only transpire if the filmmakers (Carrey included) would possess the powers of God. That very same premise is the paramount ingredient in Carrey's new laugh riot `Bruce Almighty'. Carrey plays Bruce Nolan, a televison reporter who is so utterly obsessed in being the main anchor that he holds God to total culpability for his own contretemps. God, heavenly played by Morgan Freeman, grants Bruce the `Gift of God'(his powers) in order to challenge him if he can do God's job any better. Obviously, Bruce gets `carreyed' away with his newfound blissful faculties and uses them selfishly. Carrey is back in his habitual almighty comedic form in `Bruce Almighty'. Jennifer Aniston was not `mis.pittiful' as Bruce's girlfriend. However, my premier kudos goes to Director Tom Shadyac for not letting the dog out of the house for #2, and showing us the most hilarious doggoned bathroom scene of all time! `Bruce Almighty' is not the most in-depth Carrey film, but it is still an almighty chuckling exhibition of `Carreyism'! **** Good


text: Laat ik beginnen met te zeggen dat ik een grote fan van Carrey ben. Hoewel ik moet toegeven dat ik niet al zijn films heb gezien. Bruce Almighty was leuk. Geen van de andere recensies ging echt in op hoe afgezaagd het tegen het eind werd, ik weet niet wat de schrijvers dachten. Op de een of andere manier had ik het gevoel dat deze film een armzalige poging was om _Leugenaar Leugenaar_ te reconstrueren.<br />Een positief punt is dat Steve Correl van The Daily Show HILARIOUS is en de rest van de cast ook. Ga naar Bruce Almighty als je een grote fan van Jim Carrey bent, of als je gewoon een luchtige (met zachte pianomuziek) enigszins grappige komedie wilt zien.

text_en:
Let me start out by saying I'm a big Carrey fan. Although I'll admit I haven't seen all of his movies *cough*the magestic*cough*. Bruce Almighty was enjoyable. None of the other reviews have really gone into how cheesy it gets towards the end, I dont know what the writers were thinking. Somehow I couldn't help but feel like this movie was a poor attempt at re-creating Liar Liar.

On a positive note, The Daily Show's Steve Correl is HILARIOUS and so is the rest of the cast. See Bruce Almighty if you're a big Jim Carrey fan, or if you just want to see a light-hearted (que soft piano music) somewhat funny comedy.


text:
Na een langzaam begin is Bruce Almighty een heel grappige film die iets positiefs te melden had. Het was niet een van de beste optredens van Jim Carrey, maar hij was nog steeds oké. Morgan Freeman was net goed genoeg als God. Jennifer Aniston had een paar goede momenten. Ik mis Steve Correll in 'The DAILY SHOW!'
Ik hou van de films die regisseur Tom Shadyac kiest. Hij deed ook LIAR LIAR, PATCH ADAMS en THE NUTTY PROFESSOR. In alle drie de films en in Bruce Almighty neemt hij een grote komiek mee en vertelt een menselijk verhaal. Een regisseur die verstand heeft van komedie, het talent kan krijgen dat hij krijgt en er een betekenisvol en intelligent verhaal mee kan vertellen, is moeilijk te vinden. Mijn grootste klacht is dat ze meer bijbelse verwijzingen hadden moeten gebruiken. Ik herinner me maar drie specifieke bijbelse verwijzingen en dat waren de drie grappigste delen van de hele film. Ik vermoed dat de eerste paar versies van het script meer bijbelse verwijzingen hadden, maar die waren weggelaten omdat de producenten bang waren dat ze mensen zouden beledigen. Dat is jammer, want ik dacht dat het een gemiste kans was.
Mijn cijfer: 7.
7 van de 10.

text_en:
After a slow beginning, BRUCE ALMIGHTY is a very funny film that had something positive to say. It wasn't one of Jim Carrey's best performances, but he was still OK. Morgan Freeman was just right as God. Jennifer Aniston had some good moments. I miss Steve Correll on "THE DAILY SHOW!"

I like director Tom Shadyac's choices of movies. He also did LIAR LIAR, PATCH ADAMS, and THE NUTTY PROFESSOR. In all three of those and in Bruce Almighty, he takes a big comedy star and tells a human story with him. A director who knows comedy, can get the talent he gets, and can tell a meaningful and intelligent story with it is hard to find.

My biggest complaint is that they should have used more biblical references. I only remember three specific biblical references and they were the three funniest parts of the whole movie. My guess is that the first few drafts of the screenplay had more biblical references, but they were cut out because the producers were afraid of offending people. That's too bad because I thought it was a missed opportunity.

My Grade:

7 out of 10


text:
Bruce Almighty is het beste werk van Jim Carrey sinds _The Truman Show_, en het was een aangename verrassing na een paar van zijn recente 'Hé Hollywood <0xE2><0x80><0x93> kijk eens hoe goed ik kan acteren!'-recensies. Het is geweldig om te zien hoe Jim zijn sterke kanten herkent en omhelst. Hij zal geen Academy Award krijgen, maar de film zelf zal langer meegaan dan veel van de 'bekroonde films' van de Academy. Hij is in deze meest recente film helemaal in zijn element <0xE2><0x80><0x93> het is als de terugkeer van een oude vriend.
Carrey, Freeman en Aniston doen allemaal geweldig werk samen <0xE2><0x80><0x93> ze voelen zich op hun gemak in hun komedierollen, hebben een fantastische komische timing en maken duidelijk samen plezier, maar zonder de...' 'Hé, mam, kijk eens hoe grappig ik ben'-komedie. Een echte verrassing was Steven Carrell als Carreys Nemesis (Carrell van The Daily Show), die wegliep met een paar van de beste en grappigste scènes van de film. Ik lachte de afgelopen drie jaar harder om Carell dan wie ook.
Ik voorzie dat de religieuze gekken in de Verenigde Staten het oneens zullen zijn over de behandeling van God, maar de kern van de film is trouw aan alle belangrijke theologische overtuigingen: we zijn massa's protoplasma's die door onze korte levens proberen te komen door onze vrije wil uit te oefenen. Zonder Getrouwd Met Kinderen om over te klagen zal dit waarschijnlijk een doelwit worden van mensen met misplaatste prioriteiten (die de types kennen <0xE2><0x80><0x93> mannen die op zondagochtend in gouden horloges rondlopen en op het laatste moment voor de televisie gebeden aan God verkopen). En nogmaals, het zal ongeveer 0,5 procent van het land iets kunnen schelen en 80 procent van de media zal er verslag van doen.
Waar het op neerkomt: dit is een zuiver onderhoudende film, waarbij elk publiek zich lachend afvraagt wat het zou doen, en een goed gevoel overhoudt aan het slot. Een wandeling door welke hoofdstraat van Amerika dan ook moet bevestigen dat God een geweldig gevoel voor humor heeft. Er is geen beter komisch genie om ons daaraan te herinneren dan Jim Carry.
Nogmaals bedankt, Jim <0xE2><0x80><0x93> het is geweldig.' 'Het is geweldig dat je terug bent!'

text_en:
Bruce Almighty is the best Jim Carrey work since The Truman Show, and was a pleasant surprise after some of his recent "Hey Hollywood - look how good I can act!" box office disappointments. It's great to see Jim recognizing and embracing his strengths. He won't get an Academy Award but the film itself will last longer than many of the "awarded films" of the Academy. He is at the top of his form in this most recent film - it's like the return of an old friend.

Carrey, Freeman, and Aniston all do a great job together - comfortable in their comedy roles, superb comic timing, and obviously having fun together but without the "hey mom - look how funny I am" type of comedy. A real surprise was Steven Carrell as Carrey's nemesis (Carrell of The Daily Show fame), who walked away with some the best and funniest scenes of the film. I laughed harder at Carell than anyone else in the past three years.

I can foresee the religious nuts in the US will be up-in-arms over the treatment of God, but the bottom line of the film is true to all major theological beliefs - we are masses of protoplasms trying to get through our short lives by exercising our free will. Without Married With Children t o complain about, this will likely become a target of people with misplaced priorities (who know the types - men adorned in gold watches on Sunday morning and late nigh television, selling prayers to God). And, again, about 0.5% of the country will care and 80% of the media will report it.

The bottom line: this a purely entertaining film, each audience member laughingly wondering what they would do, and a feel-good feeling at the movie conclusion. A walk down any major street in America has to confirm that God has a tremendous sense of humor. What better comic genius to remind us of that than Jim Carry.

Thanks again, Jim -- it's GREAT to have you back!!


text: Wow, eindelijk is Jim Carrey terug van de doden. Deze film heeft me aan het lachen en huilen gemaakt. Hij brengt ook de boodschap over dat we allemaal moeten weten en van elkaar moeten leren. Jeniffer Aniston was geweldig, ze zal eindelijk een succesfilm op haar naam hebben staan. Als je van _leugenaar_ _leugenaar_ hebt gehouden, zul je van deze film houden. Ik geef hem 9/10.

text_en: WOW, finally Jim Carrey has returned from the died. This movie had me laughing and crying. It also sends a message that we should all know and learn from. Jeniffer Aniston was great, she will finally have a hit movie under her belt. If you liked liar liar you will love this movie. I give it 9/10.


text: Ik was helemaal weg van deze film. Hij voldeed aan alle verwachtingen en ging verder dan dat. Ik hield van de humor en van het feit dat de film niet zomaar lullig was. Er zat ook een boodschap in. Jim Carrey maakt me gelukkig.

text_en: I absolutely loved this movie. It met all expectations and went beyond that. I loved the humor and the way the movie wasn't just randomly silly. It also had a message. Jim Carrey makes me happy. :)


text: Dit is een van die films waarvoor ze te veel reclame hebben gemaakt. Als je naar T.V. kijkt, kun je net zo goed niet naar de film kijken. Bijna alle grappige scènes zijn in de voorvertoningen bedorven, behalve één die toevallig Jennifer Annisten is die de grappige is. Het is typische Jim Carrey-humor en het is echt grappig. Ga alleen niet naar deze film kijken in de verwachting dat je verbaasd zult zijn. Al met al is dit een must-see als je van Jim Carrey of comedy's houdt, anders kun je net zo goed naar de voorvertoningen kijken.

text_en: This is one of those movies that they did too much promoting for. If you watch T.V., then you might as well not watch the movie. Almost all the funny scenes are spoiled in the previews, except one which just happens to be Jennifer Annisten being the funny one. It is typical Jim Carrey humor and it is really funny. Just don't go see this movie expecting to be surprised. All in all, if you like Jim Carrey or comedies this is a must-see, otherwise just watch the previews and you'll be just as satisfied.


text: Deze film is geweldig! Hij is grappig en onderhoudend, maar ook diepzinnig en opzienbarend. Ik zal hem keer op keer bekijken. Bruce is een man die ongelukkig is met zijn leven. Hij heeft een baan en een leven, maar het is niet wat hij denkt dat ervoor nodig is om hem gelukkig te maken. Bruce is verbitterd, onbevredigd en wrokkig omdat zijn leven niet is zoals hij denkt dat het zou moeten zijn. Als gevolg van deze gemoedstoestand raakt Bruce uiteindelijk zijn baan kwijt en geeft hij God de schuld van alles wat er volgens hem mis is met zijn leven. God komt naar Bruce toe en geeft hem goddelijke krachten. Bruce gebruikt deze krachten om alles te krijgen wat hij altijd heeft gewild. Zijn leven is uiteindelijk precies zoals hij zich had voorgesteld dat het zou zijn om hem gelukkig te maken... met één uitzondering. Terwijl hij alles wint, verliest hij de enige persoon die echt van hem hield. Terwijl de film zich ontvouwt, leert Bruce dat de echte verandering die in zijn leven moest plaatsvinden niet de omstandigheden waren, maar zijn perceptie van wat er echt was. Deze film was inspirerend en diep. Als je echt goed oplet, dwingt het je naar je leven te kijken met een diep deemoedig respect voor het feit dat we vaak zoveel gezegender zijn dan we beseffen. Zoals mijn vrouw zegt: 'Sinds wanneer weet iemand wat er nodig is om iemand gelukkig te maken?' en mijn nederige toevoeging: 'Mogen we onszelf en degenen die ertoe doen niet verliezen terwijl we proberen erachter te komen.'

text_en: This movie is amazing! While being funny and entertaining, it is also profoundly deep and eye-opening. I will watch it again and again. Bruce is a guy who is unhappy with his life. He has a job and a life, but it isn't what he thinks it will take to bring him happiness. Bruce is bitter, unsatisfied, and resentful that his life isn't the way he envisions it should be. As a result of this state of mind, Bruce ends up losing his job and blaming God for everything that he thinks is wrong with his life. God comes to Bruce and grants him Godly powers. Bruce uses these powers to get everything he has always wanted. His life is finally exactly what he envisioned it would take to make him happy.....with one exception. In the process of gaining everything, he loses the one person who truly loved him. As the movie unfolds, Bruce learns that the real change that needed to occur in his life was not the circumstances, but his perception of what was truly there. This movie was inspirational and deep. If you really pay attention, it forces you to look at your life with a deeply humbling respect for the fact that a lot of the time we are so much more blessed than we recognize. As my wife says, "Since when does anybody know what it takes to make them happy?" and my humble addition, "May we not lose ourselves and those who matter while we try to find out."


text: David Mamet schreef het script en maakte zijn regiedebuut met _Het Huis van de Spelen_, een karakterstudie vol psychologische implicaties, waarin een psychiater wordt meegelokt naar de duistere wereld van het gokken. Margaret Ford (Lindsay Crouse) heeft een succesvolle praktijk en heeft een bestseller geschreven, _Driven_. Toch is ze enigszins ontevreden over haar eigen privéleven; er is een leegte die ze niet kan definiëren of oplossen, en dat maakt haar kwetsbaar. Als een patiënt, Billy Hahn (Steven Goldstein), haar tijdens een sessie in vertrouwen neemt en zegt dat hij een paar gokkers veel geld schuldig is en dat ze hem zullen vermoorden als hij niet betaalt, besluit ze voor hem op te komen. Dat brengt haar bij het _Het Huis van de Spelen_. In een louche kroeg ontmoet ze Mike (Joe Mantegna), een charismatische oplichter die geen tijd verliest om haar in zijn wereldje te lokken. In plaats van de vijfentwintig dollar die hij volgens Billy schuldig was, laat Mike haar zijn boek zien, en dat blijkt achthonderd dollar te zijn. En Mike belooft dat hij met een schone lei zal beginnen, als zij hem één simpele gunst wil verlenen, namelijk een kaartspelletje dat hij in de achterkamer aan het spelen is. Midden in een grote hand gaat Mike een paar minuten de kamer uit; terwijl hij weg is, is het haar taak om uit te kijken naar de verleider van een van de andere spelers. Inmiddels is niet alleen Margaret, maar ook het publiek verslaafd. De dialoog, en Mamets unieke stijl en de precieze cadans waarmee zijn acteurs hun rol spelen, zijn fascinerend. Terwijl Mike Margaret door zijn meeslepende, surrealistische bestaan leidt en haar kennis laat maken met de fijne kneepjes van het bedrog, worden we meegesleept. Vanaf die eerste gedenkwaardige ontmoeting, wanneer hij demonstreert wat een'verraad' is en hoe het werkt, tot de lessen van het 'korte bedrog' en de verbijsterende climax van deze film, houdt Mamet het bedrog met een meedogenloze gedrevenheid in stand. En niets is wat het lijkt. Uiteindelijk leert Margaret een paar harde lessen over het leven en de menselijke natuur, en over zichzelf. Ze verandert; en of dat ten goede of ten kwade is, staat nog te bezien. Mantegna is absoluut fascinerend in deze film; hij verleent elke nuance aan een complex personage dat in staat moet zijn je vrijwillig in de schaduw te brengen, en dat ook doet. Crouse speelt hier ook een uitmuntende rol; je voelt de starre, gespannen beroering onder dat kalme, zelfverzekerde uiterlijk kolken, en als haar ervaringen met Mike de verandering in haar opwekken, laat ze je voelen hoe diep die is doorgedrongen. Ze laat je geloven dat ze in staat is tot wat ze doet, en ze laat je het ook begrijpen. De dynamische bijrollen omvatten Mike Nussbaum (Joey), Lilia Skala (Dr. Littauer), J.T. Walsh (The Businessman), Ricky Jay (George) en William H. Macy (Sergeant Moran). 'House of Games' is het toonbeeld van Mamet; hij heeft sindsdien een aantal films en toneelstukken van hoog kaliber geschreven en geregisseerd, en zal ons in de toekomst ongetwijfeld met nog meer vereren. Maar deze film zal hem definiëren; en je kunt naar het woordenboek gaan en het opzoeken. Je vindt het onder zu Perfection. Dit is een geweldige film die je niet mag missen. Ik geef deze tien punten.

text_en: David Mamet wrote the screenplay and made his directorial debut with `House of Games,' a character study fraught with psychological overtones, in which a psychiatrist is lured into the dark world of the confidence game. Margaret Ford (Lindsay Crouse) has a successful practice and has written a best-selling novel, 'Driven.' Still, she is somewhat discontented with her own personal life; there's an emptiness she can neither define nor resolve, and it primes her vulnerability. When a patient, Billy Hahn (Steven Goldstein), confides to her during a session that he owes big money to some gamblers, and that they're going to kill him if he doesn't pay, she decides to intervene on his behalf. This takes her to the `House of Games,' a seedy little dive where she meets Mike (Joe Mantegna), a charismatic con-man who wastes no time before enticing her into his world. Instead of the `twenty-five large' that Billy claimed he owed, Mike shows her his book, and it turns out to be eight hundred dollars. And Mike agrees to wipe the slate clean, if she'll agree to do him one simple favor, which involves a card game he has going on in the back room. In the middle of a big hand, Mike is going to leave the room for a few minutes; while he is gone, her job is to watch for the `tell' of one of the other players. By this time, not only Margaret, but the audience, as well, is hooked. The dialogue, and Mamet's unique style and the precise cadence with which his actors deliver their lines, is mesmerizing. As Mike leads Margaret through his compelling, surreal realm of existence, and introduces her to the intricacies of the con game, we are swept right along with her. From that first memorable encounter, when he demonstrates what a `tell' is and how it works, to the lessons of the `short con,' to the stunning climax of this film, Mamet keeps the con going with an urgency that is relentless. And nothing is what it seems. In the end, Margaret learns some hard lessons about life and human nature, and about herself. She changes; and whether or not it's for the better is open to speculation. Mantegna is absolutely riveting in this film; he lends every nuance possible to a complex character who must be able to lead you willingly into the shadows, and does. Crouse also turns in an outstanding performance here; you feel the rigid, up-tight turmoil roiling beneath that calm, self-assured exterior, and when her experiences with Mike induce the change in her, she makes you feel how deeply it has penetrated. She makes you believe that she is capable of what she does, and makes you understand it, as well. The dynamic supporting cast includes Mike Nussbaum (Joey), Lilia Skala (Dr. Littauer), J.T. Walsh (The Businessman), Ricky Jay (George) and William H. Macy (Sergeant Moran). `House of Games' is the quintessential Mamet; he's written and directed a number of high-caliber plays and films since, and will no doubt grace us with more in the future. But this film will be the one that defines him; and you can go to the dictionary and look it up. You'll find it under `Perfection.' This is one great movie you do not want to miss. I rate this one 10/10.


text:
<0xE2><0x80><0x93> _The United States of Kiss My Ass_.

 _House of Games_ is het regiedebuut van de toneelschrijver David Mamet en het is een effectieve en bij tijd en wijle verrassende psychologische thriller. De hoofdrol wordt gespeeld door Lindsay Crouse als de best verkopende psychiater, Margaret Ford, die besluit de confrontatie aan te gaan met de gokker die een van haar patiënten ertoe heeft aangezet zelfmoord te plegen. Door dat te doen laat ze de veiligheid en het comfort van haar enigszins gewone leventje achter zich en reist ze 'naar de stad' om een bezoek te brengen aan het louche etablissement _House of Games_.
De gokker Mike (op voortreffelijke wijze gespeeld door Joe Mantegna) blijkt nogal scherpzinnig en onbetrouwbaar te zijn. Het kaartspel komt op gang en al snel wordt duidelijk dat de psychiater en de gokker een bekende branche beoefenen (het vertrouwen van anderen winnen) en begint er een fascinerende relatie. Wat House of Games voor elke filmfan interessant en essentieel maakt, is het voortdurende gegok op wie de touwtjes in handen heeft, is het de psychiater of de oplichter of is het de bekende blufkoning David Mamet?
In House of Games is de richting saai en meestal vlak en weinig inspirerend, hoewel in elke film van David Mamet het verhaal centraal staat en niet de richting. In House of Games komt dit voor een deel door de voortreffelijke prestaties van de twee hoofdrolspelers (opzienbarend en afleidend), maar zoals bij veel van Mamets werk het geval is, is het vooral de dialoog die je vastgrijpt en je langzaam de film in trekt. Niemand in het House of Games zegt wat hij bedoelt en gesprekken worden slagvelden en woordenoorlogen. Iedereen bluft en bluft dubbel, wat doet denken aan een spel poker. Dit is een terugkerend thema in de hele film en wordt op de juiste momenten met veel effect gebruikt om enorme spanningen te creëren. House of Games kan ook worden gezien als een oorlogsfilm. Met Lindsay Crouse hebben we de welgestelde, ontwikkelde psychiater uit de middenklasse en Joe Mantegna is precies het tegenovergestelde, de arbeidersklasse van Amerika die zijn brood verdient met 'eerlijke' misdaad.
De film verleidt de kijker zoals Crouse verleid wordt door Mantegna en het eindresultaat is uiteindelijk een zeer bevredigend stuk Amerikaanse cinema. En het slot van de film is absoluut iets om naar uit te kijken, het is verbijsterend.
Een buitengewoon plezierige filmervaring die het bekijken waard is.

text_en:
`The United States of Kiss My Ass'

House of Games is the directional debut from playwright David Mamet and it is an effective and at times surprising psychological thriller. It stars Lindsay Crouse as best-selling psychiatrist, Margaret Ford, who decides to confront the gambler who has driven one of her patients to contemplate suicide. In doing so she leaves the safety and comfort of her somewhat ordinary life behind and travels `downtown' to visit the lowlife place, House of Games.

The gambler Mike (played excellently by Joe Mantegna) turns out to be somewhat sharp and shifty. He offers Crouse's character a deal, if she is willing to sit with him at a game, a big money game in the backroom, he'll cancel the patients debts. The card game ensues and soon the psychiatrist and the gambler are seen to be in a familiar line of work (gaining the trust of others) and a fascinating relationship begins. What makes House of Games interesting and an essential view for any film fan is the constant guessing of who is in control, is it the psychiatrist or the con-man or is it the well-known man of great bluffs David Mamet.

In House of Games the direction is dull and most of the times flat and uninspiring, however in every David Mamet film it is the story which is central to the whole proceedings, not the direction. In House of Games this shines through in part thanks to the superb performances from the two leads (showy and distracting) but mainly as is the case with much of Mamet's work, it is the dialogue, which grips you and slowly draws you into the film. No one in the House of Games says what they mean and conversations become battlegrounds and war of words. Everyone bluffs and double bluffs, which is reminiscent of a poker games natural order. This is a running theme throughout the film and is used to great effect at the right moments to create vast amounts of tension. House of Games can also be viewed as a `class-war' division movie. With Lindsay Crouse we have the middle-class, well-to-do educated psychiatrist and Joe Mantegna is the complete opposite, the working class of America earning a living by `honest' crime.

The film seduces the viewer much like Crouse is seduced by Mantegna and the end result is ultimately a very satisfying piece of American cinema. And the final of the film is definitely something for all to see and watch out for, it's stunning.

An extremely enjoyable film experience that is worth repeated viewings. 9/10


text:
House of Games is een prachtige film op meerdere niveaus. Het is een prachtig mysterie en een schokkende thriller. De film is gezegend met schitterende optredens van Lindsay Crouse en Joe Montegna, en een sterke, sterke cast van acteurs, en hij introduceert Ricky Jay, een buitengewoon scherp acteur, goochelaar en historicus van de magie. De dialoog, geschreven door David Mamet, wordt gesproken alsof het een toneelstuk is en geeft de film (waarin de werkelijkheid vaak in twijfel wordt getrokken) een extra dimensie van onwerkelijkheid.
Op het eerste gezicht biedt House of Games een overtuigende blik in de onbekende wereld van bedriegers en oplichters, die in niets lijkt op The Sting, die alleen voor de glamour en het geld werd gespeeld. Op dit niveau slaagt hij bewonderenswaardig.
Maar je kunt niet ontsnappen aan het onderzoek op een dieper niveau van de odyssee van een vrouw, van zelfgenoegzame professionele competentie tot ongelooflijke kracht en zelfontplooiing. De enige film die ik ken die het thema van het ontwikkelen van persoonlijke kracht bij een vrouw op een even waardige manier behandelt, is de ondergewaardeerde soldaat Benjamin. Die door en door plezierige film vervaagt jammer genoeg zijn focus, springt tussen verschillende thema's heen en maakt gebruik van de voortreffelijke prestatie van Goldie Hawn om achter een paar gemakkelijke lachbuien aan te jagen. House of Games houdt zich bij zijn werk. Zoals Poe eens zei over een goed kort verhaal, gaat het meedogenloos door tot het einde. Er is nog een tak van films-over-vrouwen, belichaamd door Thelma en Louise, een groot reclamebureau met het verachtelijke thema dat vrouwen verdoemd zijn, of ze nu wel of niet hun innerlijke kracht beseffen. Wat een onzin.
Zoals gewoonlijk moet je deze film echt in een bioscoop zien. Hij zou een natuurtalent moeten zijn voor filmfestivals. Nomineer hem voor een festival bij jou in de buurt als je de kans krijgt.
Ik kocht de originele versie van House of Games en gaf hem aan mijn 23-jarige dochter. Beter dat ze hem op tv ziet dan helemaal niet.

text_en:
House of Games is a wonderful movie at multiple levels. It is a fine mystery and a shocking thriller. It is blessed with marvelous performances by Lindsay Crouse and Joe Montegna, and a strong, strong cast of supporting players, and it introduces Ricky Jay, card sharp extraordinaire, prestidigitator and historian of magic. Its dialogue, written by David Mamet, is spoken as if in a play of manners and gives the movie (in which reality is often in question) an extra dimension of unrealness.

On the face of it, House of Games is a convincing glimpse into the unknown world of cheats and con men, diametrically different from The Sting, which was played merely for glamour and yuks. At this level it does succeed admirably.

However, you cannot escape the examination at a deeper level of the odyssey of a woman from complacent professional competence to incredible strength and self realization. The only movie I know of which treats the theme of emergence of personal strength in a woman in as worthy a way is the underrated Private Benjamin. That thoroughly enjoyable movie unfortunately diffuses its focus, hopping among several themes and exploiting the fine performance of Goldie Hawn to chase after some easy laughs. House of Games sticks to its business. As Poe once said of a good short story, it drives relentlessly to its conclusion.

There is another strain of movies-about-women, epitomized by Thelma and Louise, a big budget commercial money maker with the despicable theme that women are doomed, whether or not they realize their inner strengths. What tripe.

As usual you really ought to see this film in a movie theater. It should be a natural for film festivals. Nominate it for one near you if you get the chance.

I bought the original version of House of Games and gave it to my 23 year old daughter. Better she should see it on a TV than not at all.


text:
Als jouw idee van een thriller bestaat uit autoachtervolgingen, explosies en tientallen mensen die door geweervuur worden neergemaaid, dan is 'House of Games' beslist geen film voor jou. Als je van psychologisch drama en spanning houdt, dan moet je hem vooral gaan zien.
'House of Games' vertelt het verhaal van een gerespecteerde psycholoog en schrijfster, dokter Margaret Ford (Lindsay Crouse), die een patiënt probeert te helpen en betrokken raakt bij de schimmige wereld van oplichters onder leiding van de charismatische Mike (Joe Mantegna). Als ik meer over de plot zou zeggen, zou dat de spanning bederven. Eerlijk gezegd vind ik het moeilijk om iemand te geloven die zegt dat hij de wendingen zag aankomen. Net als een slimme oplichter trekt deze film je in zijn web en verdooft je waakzaamheid.
Het verhaal is strak en goed in elkaar gezet, de dialogen zijn slim en laconiek, de rollen zijn allemaal even goed (Mantegna is buitengewoon charismatisch). Sommigen hebben geklaagd dat dr. Ford geen erg sympathieke figuur is en zich afgevraagd waarom Lindsay Crouse er zo fysiek onaantrekkelijk uitziet in Mamet. Maar dr. Ford wordt verondersteld kil en afstandelijk te zijn; bovendien is haar onaantrekkelijkheid in zekere zin essentieel voor de plot (op een gegeven moment geloof ik dat een aantasting van haar seksuele eigendunk een belangrijk onderdeel is van haar motivatie... meer zal ik er niet over zeggen).
'Huis van Spelen' Het is een duistere blik op de onderkant van de menselijke natuur die eindigt met een toon van verontrustende dubbelzinnigheid. Het zal je aandacht elke seconde vasthouden terwijl je kijkt, en lang daarna bij je blijven.

text_en:
If your idea of a thriller is car chases, explosions, and dozens of people being mowed down by gunfire, then "House of Games" is definitely not the movie for you. If you like and appreciate psychological drama and suspense, then, by all means, see it.

"House of Games" tells the story of an esteemed psychologist and writer, Dr. Margaret Ford (Lindsay Crouse), who tries to help a patient and gets involved in the shadowy world of con men led by the charismatic Mike (Joe Mantegna). To say anything more about the plot would ruin the suspense. Frankly, I find it hard to believe anyone who says they saw the twists coming. Just like a clever con artist, this movie draws you into its web and lulls your vigilance.

The story is taut and well-crafted, the dialogue smart and laconic, the acting uniformly good (Mantegna is superbly charismatic). Some have complained that Dr. Ford is not a very sympathetic character, and wondered why Mamet would make Lindsay Crouse look so physically unattractive. But Dr. Ford is supposed to be cold and aloof; moreover, her homeliness is in a way essential to the plot (at one point, I believe that an injury to her sexual self-esteem is a key part of her motivation ... I'll say no more).

"House of Games" is a dark look at the underside of human nature that concludes on a note of discomforting ambiguity. It will hold your attention every second while you are watching, and stay with you for a long time afterwards.