text:
Drie Stooges <0xE2><0x80><0x93> Have Rocket, Will Travel <0xE2><0x80><0x93> 1959 Dit was de eerste lange film waarin de Stooges de hoofdrol speelden en hij is behoorlijk slecht. Daardoor lijkt THE THREE STOOGS GOOD IN A DAZE (uit 1963) een meesterwerk.
De Stooges zijn schoonmakers op een raketbasis. Ze klimmen in een raket en die gaat naar Venus. Ze komen daar wat mensen tegen, waaronder een pratende eenhoorn die ze 'Uni' noemen en die ze mee terugnemen naar de Aarde. 'Uni' spreekt als een gewoon, vriendelijk persoon <0xE2><0x80><0x93> 'O, hallo. Hoe gaat het met je? Mooie planeet hier. Ik hoop dat je hem mooi vindt.'
Heel weinig grappen en veel scènes gaan maar door en door en door. De Stooges komen terug uit de ruimte en de film is afgelopen voor zover het verhaal gaat, maar dat heeft niemand de filmmakers verteld, want de film gaat nog zo'n 10 minuten door op een feestje waar niet veel gebeurt. De Stooges verlaten het feestje en dan is de film bijna afgelopen.
Hoogtepunt van de film <0xE2><0x80><0x93> het einde waarin de Stooges een zwierig liedje zingen over hun reis. De Larry en Curly Joe slaan Moe in zijn gezicht met twee taarten. Wreed.
Een andere schrijver had het over de mooie muzikale partituur. Hè? De enige muziek die me opviel waren twee klassieke deuntjes <0xE2><0x80><0x93> ik. LAAT JE VERTELLEN EN DAT ZINGEN WE WEER, beide worden op het feest gespeeld. En dat is echt het hoogtepunt van de film <0xE2><0x80><0x93> muziek uit oude Columbia-films.
De lange, sexy blondine was leuk.
Verschrikkelijk <0xE2><0x80><0x93> een gloednieuwe video van de 99 Cents Only-winkel.

text_en:
Three Stooges - Have Rocket, Will Travel - 1959 This was the first feature length film to star the Stooges and it is pretty bad. It makes THE THREE STOOGES GO AROUND THE WORLD IN A DAZE (from 1963) look like a masterpiece.

The Stooges are janitors at a rocket place. They climb into a rocket and it goes to Venus. They meet some stuff there including a talking unicorn they call "Uni" which they bring back to Earth with them. "Uni" speaks like an average, pleasant person - 'Oh, hello. How are you? Lovely planet here. Hope you like it.' Hilarious.

Very few gags and so many of the scenes just go on and on and on.

The Stooges arrive back from space and the film is over as far as the story goes, but no one told that to the film makers for the picture continues for another 10 minutes or so at a party where nothing much happens. The Stooges leave the party and then the film is almost over.

High point of the film - the end where the Stooges sing a dapper little song about their journey. The Larry and Curly Joe hit Moe in the face with two pies. Brutal.

Another writer mentioned the fine musical score. Huh? The only music I even noticed were two classic tunes - I'LL TAKE ROMANCE and THERE GOES THAT SONG AGAIN, both of which are played at the party. And *that* really is the high point of the picture - music from old Columbia films.

The tall sexy blonde was nice.

Awful - a brand new VHS video from the 99 Cents Only store.


text:
Er zijn maar weinig films die de verwachtingen omverwerpen en me zo van streek maken als _Vuur_. De film is pretentieuze troep. Hij bereikt niets op artistiek niveau. Het enige wat hij heeft weten te bereiken, is een verbod in India. Als het alleen maar was vanwege de slechte kwaliteit van de film in plaats van de actuele controverse, zou het verbod meer te rechtvaardigen zijn geweest.
Nu ik mijn verdriet uit mijn systeem heb, ben ik beter in staat de film te analyseren.
**Vanaf het begin voelt de film onwezenlijk, vooral wanneer de hoofdrolspelers in het Engels beginnen te praten.** De regisseur heeft de film natuurlijk niet voor een Indiaas publiek gemaakt, hoe hij zijn internationale publiek ook heeft onderschat door het te vereenvoudigen. Het kijken naar het karakter van de huishoudelijke hulp die in perfect Engels met iemand praat, is te onwerkelijk om waar te zijn.
<0xE2><0x80><0x93> Vervolgens krijgen we regelmatig een glimp te zien van Radha's dromen. Deze scènes zijn niet erg effectief. Ze komen naar voren als schokkend en belemmeren de loop van de film. Ik vraag me nog steeds af hoe die filosofische dialoog in verband staat met het verhaal. Ik had het gevoel dat het surrealisme verloren was gegaan.
<0xE2><0x80><0x93> De liefdesscènes voelen voyeuristisch aan en zijn waarschijnlijk meer bedoeld om het publiek te prikkelen dan om een krachtige boodschap over te brengen. In elk geval bereiken ze geen van beide.
<0xE2><0x80><0x93> De namen die voor de vrouwen zijn gekozen, Radha en Sita, zijn namen van hindoegoden en zijn daarom gekozen om het publiek te choqueren. Het is in de eerste plaats niet bedoeld voor een Indiaas publiek, de door-namenselectie is niet bedoeld om zijn doel te bereiken, en dat is absurd.
<0xE2><0x80><0xA2> De regie is van slechte kwaliteit en sommige belangrijke en gevoelige scènes zijn slecht aangepakt. Een betere regisseur had van het onderwerp een krachtig emotioneel drama kunnen maken.
<0xE2><0x80><0xA2> Het acteerwerk was houterig, hoewel Nandita Das de rol wat leven inblies, de andere rollen waren verspilde moeite. Ik heb altijd gevonden dat Shabana Azmi een goede actrice was, maar haar talent is in deze film niet duidelijk te zien. De mannelijke hoofdrollen waren ronduit waardeloos.
<0xE2><0x80><0xA2> Voor het geval je een fan van Aarde bent en meer van de regisseur wilt zien, blijf bij deze weg. Alsjeblieft.

text_en:
Few movies have dashed expectations and upset me as much as Fire has. The movie is pretentious garbage. It does not achieve anything at an artistic level. The only thing it managed to receive is a ban in India. If only it was because of the poor quality of film making rather than the topical controversy, the ban would have been more justifiable.

Now that I've got my distress out of my system, I am more able to analyse the movie:

* From the onset the movie feels unreal especially when the protagonists start conversing in English. The director, of course, did not make the movie for an Indian audience; however it underestimated its international audiences by over simplifying it. Watching the character of the domestic help conversing in perfect English is too unreal to be true.

* Next we get regular glimpses into Radha's dreams. These scenes are not very effective. They coming up as jarring and obstruct the flow of the movie. I'm still wondering how that philosophical dialogue connected to the story. I felt that the surrealism was lost.

* The love scenes felt voyeuristic and are probably meant for audience titillation rather than being a powerful statement. In any case, they do not achieve either of the two.

* The names chosen for the women, Radha and Sita, are names of Hindu deities and hence been selected to shock the audiences. However, since the film wasn't meant for Indian audiences in the first place, the shock-through-name-selection is not meant to achieve its goal, which is absurd.

* The quality of direction is very poor and some key and delicate scenes have been poorly handled. A better director could have made a powerful emotional drama out of the subject.

* The acting felt wooden although Nandita Das brought some life into the role, the others were wasted. I always thought that Shabana Azmi was a good actress but her talent is not evident in this film. The male leads were outright rubbish.

In case you are a fan of Earth and wish to see more of the director, stay away from this one. Please.


text: Er valt hier veel te waarderen: spectaculaire locaties en vliegscènes; kostuums, rekwisieten en decors; en competent schrijven en acteren. Maar om van een drama te kunnen genieten, hebben we op zijn minst één hoofdrolspeler nodig die een paar eigenschappen vertoont die we kunnen waarderen of bewonderen. In dit stelletje kattige snobs vonden we maar één personage dat ook maar enigszins sympathiek was, en dat was een ongelukkige soldaat in een vluchtige bijrol als hun hulpeloze slachtoffer. Uit de recensies hier blijkt duidelijk dat we volkomen uit de pas lopen, maar we vonden hun boosaardige schoolmeisjesgedrag niet amusant of onderhoudend. Zelfs de hond is verfoeilijk. We gooiden de handdoek in de ring na twee van de zes afleveringen, dus je moet deze observaties als zodanig afdoen, maar wat ik over deze miniseries kon vinden, gaf ons geen reden om karakterverandering of verlossing te verwachten.

text_en: There's plenty to appreciate here: spectacular locations and flying sequences; period costumes, props and sets; and competent writing and acting. However, to enjoy a drama, we need at least one principal who exhibits some qualities that we can like or admire. In this bunch of catty snobs, we found only one character who is at all likable  a hapless enlisted man in a fleeting peripheral role as their helpless victim. From the reviews here, it is clear that we are completely out of step, but we did not find their malicious-schoolgirl behavior amusing or entertaining. Even the dog is detestable. We threw in the towel after two of the six episodes, so you should discount these observations accordingly, but what I could find written about this mini-series gave us no cause to expect character transformation or redemption.


text: Ik kocht deze dvd-set, ongezien, en wou dat ik dat niet had gedaan. Het script moest echt herschreven worden, want het lijkt volkomen gespeend van gevoel en verbleekt bij het boek. De belichting is afschuwelijk, heel ongepolijst, maar als het alleen maar zo was, zou ik het door de vingers kunnen zien. Het script richt zich niet genoeg op de personages... er is nauwelijks sprake van een introductie van verschillende personages, waardoor het een tikkeltje moeilijk is om te onderscheiden wie wie is (vooral in de vliegtuigen: geen idee wie wanneer sterft).<br />Ik heb al heel lang het gevoel dat de sleutel tot een goede film ligt in het zover krijgen dat het publiek zich om de personages bekommert; als je dat niet hebt, heb je helemaal niets. Er was helemaal geen aandacht voor de personages <0xE2><0x80><0x93> je leerde ze nooit kennen <0xE2><0x80><0x93> wie ze waren, wat ze leuk vonden, waarom ze de dingen deden die ze deden. De serie is 5 uur lang en is in 6 delen verdeeld... Ik wed dat je je afvraagt wat ze met al die tijd hebben gedaan als ze de personages niet gedetailleerd hebben beschreven... ze hebben er een hoop vulling in gestopt... Ik durf te zeggen dat er minstens een heel uur is besteed aan kijken hoe ze landden en opstegen in hun vliegtuigen LOL (ik bedoel, moeten we dat echt steeds weer zien???) Ik zou dit veel hoger hebben gewaardeerd als ze onze kennis van de personages alleen maar hadden verbeterd.

text_en:
I bought this DVD set, sight unseen, and wish I hadn't. The script needed some serious rewriting as it seems to be completely devoid of any feeling and pales in comparison to the book. The lighting is horrid, very unpolished, but if it was just that I could overlook it. The script doesn't focus enough on the characters...there is hardly an introduction to various characters making it a tad difficult to distinguish who is who(especially in the planes--no idea who dies when).

I have long felt that the key to a good film is in getting the audience to care about the characters; if you don't have that you don't have anything. There was no focus on the characters at all--you never got to know them--who they were, what they liked..what made them do the things that they do. The series is 5 hours long and split up into 6 parts...I bet you are wondering what they did with all this time if they didn't detail the characters---they put a lot of filler in it....I will say at least an entire hour is spent watching them land and take off in their planes LOL (I mean do we really need to see that over and over again???). I would have given this a much higher rating had they just improved our knowledge of the characters.


text:
'Piece is Cake' is een defaitistische, revisionistische geschiedenis van de ergste soort, die er alleen maar op uit is om de reputatie van de (toegegeven fictieve) piloten die in het boek worden beschreven, te gronde te richten. Ik kreeg er een opmerkelijk nare smaak van in mijn mond.
In de 'Aeroplane Monthly' van maart 1989 schreef Roland Beamont een scherpe veroordeling van de manier waarop het RAF Fighter Command in de tv-miniseries werd afgeschilderd. Een paar van zijn opmerkingen zijn de moeite van het herhalen waard.
'In geen van de eskaders die ik in actie heb gezien, was er enig gevoel van defaitisme, en er was een totale afwezigheid van de hufterigheid die in 'Piece of Cake' wordt beschreven. Het zou geen moment getolereerd zijn... ' De sfeer die er heerste, leek meer op die in een goede rugbyclub, zij het met meer discipline. Er heerste ook geen gevoel van 'dood of glorie'. De raf-training had ons ervan overtuigd dat we dit land moesten verdedigen, en nu moesten we dat doen <0xE2><0x80><0x93> niet meer en niet minder.
'Er was geen sprake van "moed" of "lafheid". De mensen hadden lef of niet <0xE2><0x80><0x93> maar meestal hadden ze dat wel. Maar we kenden angst, herkenden die in onszelf en in elkaar, deden onze verdomde best om die te beheersen, en gingen dan verder met ons werk...'
'... Ik kon geen "glorie" voelen, maar er was wel een gevoel van grootsheid, en niets daarvan leek ook maar in de verste verte op...' 'Piece of Cake'.'
Beamont was, in zijn eigen woorden, 'een gevechtsvlieger die, in tegenstelling tot de schrijver en producent van de recente tv-serie, daar op dat moment was'.
Beamont diende bij het 87e squadron zowel in Frankrijk als bij de BoB, voordat hij een van de belangrijkste exponenten van zowel de Typhoon als de Tempest werd, en een naoorlogse testvlieger.
'Piece of Cake' is een absolute, volkomen verkeerde weergave van de manier waarop piloten van het gevechtsvliegerscommando in die tijd handelden. Het is niets minder dan een complete en volslagen schande...

text_en:
"Piece is Cake" is defeatist, revisionist history of the worst kind, whose only point is to unfairly savage the reputation of the (admittedly fictional) pilots it portrays. It left a remarkably bad taste in my mouth.

In the March 1989 "Aeroplane Monthly", Roland Beamont wrote a stinging condemnation of the way that RAF Fighter Command was portrayed in the TV mini-series. A few of his comments are worth repeating:

"There was no sense of defeatism at any time in any of the squadrons that I saw in action, and a total absence of the loutishness portrayed in 'Piece of Cake'. It would not have been tolerated for a moment... ...The prevailing atmosphere was more akin to that in a good rugby club, though with more discipline. Nor was there any sense of 'death or glory'. RAF training had insisted that we were there to defend this country, and now we were required to do it - no more and no less.

"There was no discussion of 'bravery' or 'cowardice'. People either had guts or they did not - but mostly they did. But we knew fear, recognised it in ourselves and in each other, did our damnedness to control it, and then got on with the job...

"...I could feel no 'glory', but there was a sense of greatness, and none of this bore the slightest resemblance to 'Piece of Cake'."

Beamont was, in his own words, "a fighter pilot who, unlike the author and producer of the recent TV series, was there at the time".

Beamont served with 87 Squadron both in France and the BoB, before going on to become one of the premier exponents of both the Typhoon and Tempest, and a post-war test pilot.

"Piece of Cake" is an absolute, total misrepresentation of the way pilots in Fighter Command acted at the time. It is nothing less than a complete and utter disgrace...


text:
De moeilijkheid met het boek 'Memoirs of a Geisha' is dat het Japanse oppervlakken heeft, maar dat het onder die oppervlakken de manier van denken van een Amerikaanse man was. Het lezen van het boek is als het kijken naar een schitterend ballet met geweldige muziek, decors en kostuums, maar toch uitgevoerd door boerendieren in die kostuums die zo ver van de Japanse manier van denken afstaan.
De film gaat niet over Japan of echte geisha's. Het is een verhaal over een paar Amerikaanse mannen die hun verkeerde ideeën over Japan en geisha's door hun eigen onwetendheid en misvattingen hebben gefilterd. Dus wat is deze film als hij niet over Japan of geisha's gaat? Is het pure fantasie, zoals zoveel mensen hebben gezegd? Ja, maar waarom zou je er dan een Amerikaanse fantasie van maken?
Er waren zo veel gemiste kansen. Stel je een cultuur voor waarin geen puriteinse trekjes zijn, geen connotaties van zonde aan seks. Seks is natuurlijk en normaal. Hoe wordt seks in deze film behandeld? Juist. Alsof het smerig is. Wat in deze film het dichtst in de buurt van een seksscène komt, is dat Sayuri haar neus optrekt en vijf seconden lang een vies gezicht trekt alsof de man die haar wilde berijden een handvol kakkerlakken op haar kruis heeft laten vallen.
Is er iemand die in deze film echt van seks geniet? Nee. Van één personage wordt gezegd dat ze promiscue is, maar het enige wat we zien is dat ze haar minnaar van zich afduwt omdat het lijkt alsof ze dat doet. Ik wil niet betrapt worden op iets smerigs. In zo'n typisch Amerikaanse puriteinse film is geen plaats voor Japanse geisha's.
Heeft Sayuri genoten van haar eerste ontmaagding door een ouwe vent nadat haar kers was geveild? Nee. Ze ligt daar als een koud stuk vlees op een hakblok. Natuurlijk mag ze er niet van genieten. En dat bedoel ik nou met deze film. Waarom hebben ze haar niet iets gegeven om van te genieten? Waarom moet alle seks zondig en verkeerd zijn?
Achter Mameha stond de Voorzitter, Sayuri's geheime beschermheer, en als zodanig zat hij achter de veiling van haar maagdelijkheid. Hij had de veiling kunnen saboteren en haar zelf kunnen winnen. Nobu bood niet eens. Waarom liet de Voorzitter dan toe dat die ouwe lul haar voor zich won en, stinkend als een ouwe vent, zijn vingers over haar naakte lichaam liet glijden? Zou een vrouw een man dat ooit echt vergeven?
Laten we proberen dit te begrijpen. Door achter Mameha te staan had de Voorzitter schulden gemaakt voor Sayuri's geishaopleiding. Om zijn schulden te voldoen had de Voorzitter Sayuri aan dr. Crab verkocht. Via Mameha had de Voorzitter Sayuri's seksuele gunsten aan die ouwe vent verkocht, zodat de Voorzitter wat geld aan haar kon verdienen. De Voorzitter was niet haar beschermheer. Hij was haar pooier! Een of ander romantisch liefdesverhaal. Ja, de film is schitterend, maar hij is als de schoonheid van een zeer aantrekkelijke, verleidelijke travestiet, wiens stem, uiterlijk en elke aanraking opwindend zijn. Maar onder dat zeer vrouwelijke oppervlak ligt een onheilspellend geheim. Onder het onjuist lijkende Japanse oppervlak van de film ligt het onheilspellende geheim dat het hart, de ziel, de geest en de kern van deze film geheel Amerikaans en mannelijk is. Niet het beste zijn als je probeert iets anders te zijn dan een leugen, een vervorming en een verschrikkelijk foute film.
Enkele contrasten tussen Japan en MOAG:

Japanse stijl: verfijnde, elegante eenvoud. MOAG-stijl: Peking Opera.
Japanse geisha: opgestoken haar. MOAG geisha <0xE2><0x80><0x93> loshangend haar dat vast en zeker helemaal onder de dikke laag witte make-up is komen te zitten.
<0xE2><0x80><0x93> Japans geschoren ijs <0xE2><0x80><0x93> Japanners zijn nogal strikt als het om seizoensgebonden zaken gaat. Geschoren ijs is alleen's zomers een traktatie. MOAG geschoren ijs <0xE2><0x80><0x93> De Voorzitter koopt Chiyo, de jonge Sayuri gespeeld door de fantastische Suzuka Ohgo, die traktatie tijdens het kersenbloesemseizoen. Die gedachte deed mijn hele lichaam huiveren van de kou.
<0xE2><0x80><0x93> Japanse geisha <0xE2><0x80><0x93> Getrainde en bekwame danseressen. MOAG geisha <0xE2><0x80><0x93> sletten.
<0xE2><0x80><0x93> Japanse windgong <0xE2><0x80><0x93>'s zomers gebruikt omdat de Japanners zich door het geluid dat hij maakt, dankzij de wind, op de een of andere manier koeler voelen. Ze zouden worden beschouwd als krankzinnigen, niet binnengelaten worden.
Japan <0xE2><0x80><0x93> Met nadruk op menselijke relaties, groepsgeoriënteerd. Mog <0xE2><0x80><0x93> 'Ik wil een leven dat van mij is', Amerikaans individualisme.
Mog <0xE2><0x80><0x93> Japanse traditionele dans <0xE2><0x80><0x93> Verfijnde elegantie. Een bijna geometrische en mechanische precisie. Mog <0xE2><0x80><0x93> Japanse traditionele dans <0xE2><0x80><0x93> Martha Graham die helemaal doordraait op lsd terwijl ze een niet al te gunstige witte Japanse lijkwade draagt. Opgevoerd door een _geisha_ op een verhoging in een tent die eruitziet als een stripclub? Ha ha ha! Is een stripclub waar ze het grootste deel van hun onderzoek naar _geisha_ hebben gedaan? Het stichten of zelfs maar laten ontbranden van een huisbrand is erger dan moord, omdat het zo'n ernstige bedreiging vormt voor de gemeenschap. Branden kunnen door die houten dorpen, steden en steden trekken, honderden of duizenden huizen verwoesten en evenveel mensen doden. Huisbrand MOAG huisbrand <0xE2><0x80><0x93> Grote aanvulling op een vechtscène <0xE2><0x80><0x93> maar er zijn geen gevolgen en omdat het niet langer nodig is, dooft de uit de hand gelopen brand op wonderbaarlijke wijze uit. Technisch gezien eindigde de film hier, omdat Sayuri op zijn minst zou zijn uitgestoten en zich bij haar zus zou hebben gevoegd die nooit meer iets van zich zou laten horen. En dat is de plek waar zowel Arthur Golden als Rob Marshall zou moeten worden verbannen.
Genoeg. De film stinkt.

text_en:
The trouble with the book, "Memoirs of a Geisha" is that it had Japanese surfaces but underneath the surfaces it was all an American man's way of thinking. Reading the book is like watching a magnificent ballet with great music, sets, and costumes yet performed by barnyard animals dressed in those costumesso far from Japanese ways of thinking were the characters.

The movie isn't about Japan or real geisha. It is a story about a few American men's mistaken ideas about Japan and geisha filtered through their own ignorance and misconceptions. So what is this movie if it isn't about Japan or geisha? Is it pure fantasy as so many people have said? Yes, but then why make it into an American fantasy?

There were so many missed opportunities. Imagine a culture where there are no puritanical hang-ups, no connotations of sin about sex. Sex is natural and normal. How is sex handled in this movie? Right. Like it was dirty. The closest thing to a sex scene in the movie has Sayuri wrinkling up her nose and grimacing with distaste for five seconds as if the man trying to mount her had dropped a handful of cockroaches on her crotch.

Does anyone actually enjoy sex in this movie? Nope. One character is said to be promiscuous but all we see is her pushing away her lover because it looks like she doesn't want to get caught doing something dirty. Such typical American puritanism has no place in a movie about Japanese geisha.

Did Sayuri enjoy her first ravishing by some old codger after her cherry was auctioned off? Nope. She lies there like a cold slab of meat on a chopping block. Of course she isn't supposed to enjoy it. And that is what I mean about this movie. Why couldn't they have given her something to enjoy? Why does all the sex have to be sinful and wrong?

Behind Mameha the Chairman was Sayuri's secret patron, and as such he was behind the auction of her virginity. He could have rigged the auction and won her himself. Nobu didn't even bid. So why did the Chairman let that old codger win her and, reeking of old-man stink, get his fingers all over her naked body? Would any woman ever really forgive a man for that?

Let's try to make sense of this. By being behind Mameha the Chairman incurred debts for Sayuri's geisha training. In order to recoup his debts the Chairman had Sayuri sold to Dr. Crab. Through Mameha the Chairman sold Sayuri's sexual favors to that old geezer so that the Chairman could make some money out of her. The Chairman wasn't her patron. He was her pimp! Some romantic love story.

Yes, the film is gorgeous but it is like the beauty of a very attractive, alluring transvestite whose voice, appearance and every touch are thrilling. But under that very feminine surface lies an ominous secret. Under the incorrectly appearing Japanese surface of the film lurks the ominous secret that the heart, soul, spirit and core of this film is entirely American and male. Not the best thing to be if it is trying to be other than a lie, distortion, and terribly wrong.

Some contrasts between Japan and MOAG:

Japanese style  Refined, elegant simplicity. MOAG style  Peking Opera.

Japanese geisha  Hair swept up. MOAG geisha  Loose hair which surely must have gotten all gunked up in the thick paste of white makeup.

Japanese shaved ice - Japanese are rather strict about seasonal observances. Shaved ice is strictly a summer treat. MOAG shaved ice - The Chairman buys Chiyo, the young Sayuri played by the marvelous Suzuka Ohgo, this treat during cherry-blossom-viewing season. The thought made my entire body shiver with cold.

Japanese geisha  Trained and skilled entertainers. MOAG geisha - sluts.

Japanese wind chime - Used in the summer because hearing the sound it makes, thanks to the breeze, Japanese people feel somehow cooler. MOAG wind chime - a door bell! If a person stood in front of another's house and made noises with a wind chime they would be considered a lunatic, not gain entrance.

Japan  Emphasis on human relationships, group oriented. MOAG  "I want a life that's mine" American individualism.

Japanese traditional dance  Refined elegance. An almost geometrical and mechanical precision. MOAG dance  Martha Graham freaking out on LSD while wearing a not-very-auspicious white Japanese funeral shroud. Performed by a geisha down a ramp in a place that looks like a strip club? Ha ha ha! Is a strip club where they did most of their research on geisha?

Japan house fire  Setting or even letting a fire break out is worse than murder because it poses such a dire threat to the community. Fires can rip through those wooden villages, towns, and cities destroying hundreds or thousands of homes and killing as many people. MOAG house fire - Great adjunct to a fight scene but there are zero ramifications and because it is no longer needed the out-of-control fire miraculously puts itself out. Technically the movie ended here because at the very least Sayuri would have been ostracized and joined her sister among those never heard from again. Which is where both Arthur Golden and Rob Marshall should be exiled.

Enough. The movie stinks.


text: Hoewel het boek niet helemaal klopte met de werkelijke situatie die het beschreef, had het toch iets Japans. Ik vind het moeilijk te geloven dat iemand die bij de totstandkoming van deze film betrokken was, ooit in Japan was geweest, want het voelde absoluut niet Japans aan. Bijna alles aan de film was verschrikkelijk. Ik geef toe dat de acteurs over het algemeen heel goed waren, maar ze hadden geen schijn van kans om de film te redden. Voordat de film begon, was ik verbaasd dat er maar tien mensen in de bioscoop zaten, kort nadat de film in Japan in première was gegaan. Na 30 minuten was ik verbaasd dat ze bleven. Ik bleef, zodat ik het recht had om kritiek te leveren. De hele film werd onderbroken door mijn gekreun en onderdrukt gelach van mijn Japanse vriendin. Iedereen die ik uit de bioscoop zag komen, keek verward en teleurgesteld.<br />Voor de makers van deze film ben je me twee uur schuldig.

text_en:
Even though the book wasn't strictly accurate to the real situation it described it still carried a sense of Japan. I find it hard to believe that anyone who was involved in making this film had ever been to japan as it didn't feel Japanese in the slightest. Almost everything about it was terrible. I will admit the actors were generally quite good but couldn't stand a chance of saving it. Before the film started I was surprised that there were only ten people in the cinema on a Friday night shortly after the movie had opened in Japan. 30 minutes in I was amazed they stayed. I stayed so I would have the right to criticize it. The whole movie was punctuated my groans and suppressed laughs of disbelief from my Japanese girlfriend. Everyone I saw walking out of that cinema had looks of confusion and disappointment on their faces.

To the makers of this movie, you owe me two hours.


text: Na een aantal jaren in Japan te hebben gewoond, is deze film geen weerspiegeling van de Japanse cultuur en komt hij zelfs niet in de buurt van een verklaring van wat het betekent om een geisha te zijn. Jammer genoeg is er een grote kans gemist om de Japanse cultuur wat dichter bij het brede westerse publiek te brengen en het land te ontmystificeren waar zen, samoerai en de geishawereld van Kyoto vandaan komen. Een van de meest aangrijpende momenten van de film is wanneer de Amerikanen in een Japanse omgeving worden getoond. De geishadansen waren niet authentiek. Er werd veel te veel gebruik gemaakt van Chinese muziek. Een klein maar essentieel detail: het juiste gebruik van de wierookstokjes was nergens te zien. De scènes in Sakura waren bijna obsceen kitscherig! Interessant genoeg waren sommige Chinese acteurs heel overtuigend als Japanse personen.

text_en: Having lived in Japan for several years this movie does not reflect the Japanese culture and does not even come close to explain what being a Geisha is all about. Unfortunately, a great opportunity has been missed to bring the Japanese culture a bit closer to the broad Western audience and help demystify the country where Zen, Samurai, the Geisha world of Kyoto originate from. Some of the most poignant moments of the movie are when the Americans are shown in Japanese surroundings.The Geisha dances were not authentic. There was far too much use of Chinese music. A minor but essential detail: proper use of the incense sticks was nowhere to be seen. The Sakura scenes were almost obscenely kitschy ! Interestingly, some of the Chinese actors were quite convincing as Japanese persons.


text: In plaats daarvan waren het lange dansscènes en close-ups van de personages die de film vertraagden <0xE2><0x80><0x93> de film had beter het verhaal en de beweegredenen van de personages kunnen verduidelijken.<br />De marginalisering van Nubo, de minister, tante, moeder <0xE2><0x80><0x93> en de afstomping van de dynamische en belangrijke rivaliteit tussen _hatsumo_ en _mameha_ en _hatsumo_ en _ sayuri_ <0xE2><0x80><0x93> zorgden ervoor dat de film niet echt diepgang had. Als je het boek niet had gelezen, zou je niet echt begrijpen waarom Sayuri van de Voorzitter hield en waarom Mameha haar mentor werd. De film was in feite adembenemend <0xE2><0x80><0x93> en de acteurs deden allemaal hun uiterste best met het script dat ze kregen voorgeschoteld, maar dat was het enige goede aan deze film.

text_en:
Rather then long dance sequences and close ups of the characters which made the film drag on - the movie would have been better served explaining the story and motivations of the characters.

The marginalisation of Nubo, the minister, auntie, mother - and the dumbing down of the dynamic and IMPORTANT rivalry between hatsumo and mameha and hatsumo and sayuri made the movie lack any real depth. If you hadn't read the book you would not really understand why Sayuri loved the Chairman and why Mameha became her mentor at all.

Visually the film was stunning - and the actors all did the best with the C rate script they were given, but that was all that was good about this movie.


text: Ik ben dol op Memoirs of a Geisha, dus ik heb het boek twee keer gelezen; het is een van de beste boeken die ik vorig jaar heb gelezen. Ik verheugde me op de film en was bang dat het lezen van het boek het kijkplezier van de film zou bederven. Ik had niet verwacht dat de film zo slecht zou zijn. Een deel van het beste deel van het boek was uit de film weggelaten en de personages waren zwak in de rol van Hatsumomo (Li Gong). Als ik het boek niet heb gelezen, zou deze film een beetje verwarrend en onverklaarbaar zijn. De plotbeschrijving van de film luidt: 'Nitta Sayuri onthult hoe ze haar visserij oversteeg...' Heeft iemand gezien hoe of wanneer Sayuri Nitta Sayuri werd? Vergeet de film en lees het boek.

text_en: I love Memoirs of a Geisha so I read the book twice; it is one of the best book I've read last year. I was looking forward to the movie and was afraid that reading the book would ruin the viewing pleasure of the movie. I wasn't expecting the movie to be that bad. Some of the best part of the book was omitted from the movie and the characters were weak with Hatsumomo (Li Gong)been the worst. If I haven't read the book, this movie would be a little confusing and inexplicable. The Plot Outline of the movie states "Nitta Sayuri reveals how she transcended her fishing..." Did anyone see how or when Sayuri became Nitta Sayuri? Forget the movie and read the book.


text:
'Memoires van een geisha' is een visueel verbluffend melodrama dat meer op een kamp lijkt, een parodie op de travestiet, dan op echte mensen.
De eerste helft van de film houdt zich verdedigend op het standpunt dat geisha's geen prostituees en ook geen concubines zijn, dat ze de belichaming zijn van traditionele Japanse schoonheid. Maar afgezien van een adembenemende dans ontaardt de rest van de film in 'Pretty Baby' in Storyville-gebied, of in elk geval in Vashti en Esther in het verhaal van Purim, aangezien alle pogingen van de vrouwen om kunst en kunstzinnigheid te bedrijven erop neerkomen dat ze veel, veel oudere, dronken, boerse mannen vermaken. Misschien is het wel de Japanse cultuur die wordt uitgebuit, en niet alleen door de Amerikaanse pummels na de Tweede Wereldoorlog.
Misschien wel. Het is zwaar om Engels te spreken, maar Ziyi Zhang laat nauwelijks iets zien van de grote vuurkracht die ze demonstreerde in 'House of Flying Daggers (Shi mian mai fu)' en 'Hero (Ying xiong)'. Michelle Yeoh krijgt af en toe een glimp te zien van haar gegarandeerde optreden in 'Crouching Tiger, Hidden Dragon (Wo hu cang long)'. Alleen Li Gong laat iets van het echte leven zien. Verder bleef ik me Charles Ludlam in verschillende rollen voorstellen, of zelfs Cillian Murphy, zoals in het kabukitheater, vooral als de plot van het ene na het andere kattengevecht naar beneden wordt gehaald. Ik had vooral medelijden met Ken Watanabe en hoopte dat zijn salaris in Hollywood het verlies van zijn waardigheid als de mysterieuze 'Voorzitter' compenseerde. Ik herinner me nog meer emotie in 'Portret van Jennie', waarin het jonge meisje heel graag Jennifer Jones wil worden om Joseph Cotton een plezier te doen.
We zien korte glimpen van de werkelijkheid wanneer de geisha's met gewone vrouwen poseren als fotografische attracties, en als een leeftijdloze Ziyi Zhang de oorlogsjaren doorbrengt in een zeer kleurrijke, stervende kimonooperatie. De finale heeft weinig gevoel van normaliteit. In plaats van traditionele instrumenten is de cello van Yo Yo Ma en de viool van Yitzhack Pearlman prachtig om naar te luisteren, als begeleiding van de prachtige film, zolang je de plot en het stijve acteerwerk maar volledig negeert.
Terwijl mijn gedachten afdwaalden, vroeg ik me af hoe de grote Japanse regisseurs van samoeraifilms dit verhaal zouden hebben aangepakt, dat waarschijnlijk formeler, maar veel emotioneler zou zijn geweest.

text_en:
"Memoirs of a Geisha" is a visually stunning melodrama that seems more like a camp, drag queen satire than anything to do with real people.

The first half of the film defensively keeps insisting that geishas are neither prostitutes nor concubines, that they are the embodiment of traditional Japanese beauty. But other than one breathtaking dance, the rest of the movie degenerates into "Pretty Baby" in Storyville territory, or at least Vashti and Esther in the Purim story, as all the women's efforts at art and artifice are about entertaining much, much older, drunken boorish men. Maybe it is Japanese culture that is being prostituted, and not just to the American louts after World War II.

Perhaps it's the strain of speaking in English, but Ziyi Zhang shows barely little of the great flare she demonstrated in "House of Flying Daggers (Shi mian mai fu)" and "Hero (Ying xiong)." Michelle Yeoh occasionally gets to project a glimmer of her assured performance in "Crouching Tiger, Hidden Dragon (Wo hu cang long)." Only Li Gong shows any real life. Otherwise, I kept picturing Charles Ludlam in various roles, or even Cillian Murphy, as in kabuki theater, particularly as the plot dragged down in cat fight after cat fight.

The supposed love story has zero chemistry, mostly due to the age differences, and I mostly felt sorry for Ken Watanabe and hoped his Hollywood pay check compensated for his loss of dignity as the mysterious "Chairman." I remember more emotion in "Portrait of Jennie" as the young girl is anxious to grow up into Jennifer Jones to please Joseph Cotton.

We see brief glimpses of reality when the geishas pose with regular women as photographic attractions, and as an ageless Ziyi Zhang lives out the war years in a very colorful kimono dying operation. The finale has little sense of normality.

The score includes many chopped up traditional melodies, with cello by Yo Yo Ma and violin by Yitzhack Pearlman instead of traditional instrumentation, that are beautiful to listen to in accompaniment to the lovely cinematography, as long as one completely ignores the plot and stiff acting.

As my mind wandered, I wondered how the great Japanese directors of samurai movies would have dealt with this story, which probably would have been more formal, but a lot more emotional.


text:
Andrewjlau, ik ben het helemaal met je eens. Mijn vriendin zit op ditzelfde moment naar de film te kijken en ik vind hem afschuwelijk. Mijn Chinese vriendin zegt lachend: 'Ze doen dit allemaal voor een man!'
Ik merk dat deze vrouwen geen intensiteit hebben, geen besef van de strijd tussen tragedie en identiteit, en dat deze mannen nauwelijks de moeite waard zijn om voor te vechten. In de dansscène waarin Zhang Zi Yi hen voor zich wint, zien de mannen er eerder stom dan bewonderend uit.
Japanse mensen hebben veel meer intensiteit dan Chinese mensen, en geisha zijn is de Japanse cultuur. Ik weet zeker dat de Chinezen iets dergelijks hadden, maar de gezichten passen niet bij de hoofdpersonen.
Hoe dan ook, de dialoog is zo onmysterieus, zo Amerikaans. Als een Europeaan het met Europese oosterlingen had gedaan, zouden ze het veel beter hebben gedaan.
Ik moet eraan toevoegen: het lijkt erop dat de meeste mensen die de film mooi vonden Amerikanen waren. Het spijt me dat ik het moet zeggen, maar geen wonder. Ze zijn allemaal voor je uitgespeld, niet instinctief, niet hartstochtelijk. Ik vind de Chinese actrices prachtig, maar ik zou niet kunnen zeggen dat ze goede acteurs waren in deze film. Ja, de filmografie is geweldig, maar ik zie echt niet in hoe je kunt zien dat deze personages complexe, diepzinnige individuen zijn.
Ik ga naar Japan om de echte film te zien. Ik weet zeker dat het geweldig zou zijn om die te zien.

text_en:
Andrewjlau, I could not agree more. My girlfriend is watching this at this very moment, and I find this movie appalling. Quote from my Chinese girlfriend, laughing: "They are doing all this for a man!?"

I find these women have no intensity, no sense of the a fight between tragedy and identity, and that these men are hardly worth fighting for. During the dance scene where Zhang Zi Yi wins them over, the men look stupid more than admiring.

Japanese people have much more intensity than Chinese people, and being geisha is Japanese culture. I am sure the Chinese had something similar, but the faces do not match the main.

Anyway, the dialogue is so unmysterious, so American. Had a European done it with European orientals, they would have done a far better job.

I have to add: it seems most of the people who liked the film are American. Sorry to say, but no wonder. All spelt out for you, not instinctive, not passionate. I think the Chinese actresses are lovely, but I could not say they were good actors in this film. Yes, the cinematography is great, but really, I cannot see how it can be seen that these characters are complex, deep individuals.

I'm going to Japan to see the real thing. I am sure that would be amazing to see.


text:
Ondanks een bevredigende plot en een dure productie vraag je je af hoe een regisseur zoveel onhandige culturele vergissingen kan maken. Waar waren de Japanse garderobe en culturele adviseurs? Niet op de loonlijst blijkbaar.
Een Japanse vriendin van me moest hardop lachen om een paar van de culturele absurditeiten die ze voor haar ogen zag gebeuren. In een later gesprek zei ze: 'Stel je voor dat een Finse regisseur een film maakt in het Fins over de Amerikaanse Burgeroorlog, met blonde Zweedse acteurs als het leger en Fransen als de geconfedereerden. Erger nog, stel je voor dat je de vrouwelijke hoofdrol van Scarlet O'Hara kleedt in een hoepelrok zonder hoepel en met een kapsel uit de jaren vijftig. Misschien beseffen sommige mensen in Finland niet dat de hoepelrok...' Maar in Atlanta geloofden ze hun ogen en oren niet... en lachten ze in de gangpaden... Geweldig verhaal en uitstekende film.
Dus... het kijken naar Memoirs of a Geisha was pijnlijk voor iedereen die bekend is met Japanse culturele nuances, echte geisha's of Japanse kleding, en dat was het onderwerp van de film! Hollywood is verbazingwekkend met zijn bijziende kijk op het maken van films. Ze krijgen vaak de grote dingen goed terwijl ze de details die een film echt vervolmaken g<0xC3><0xAA>nant verkeerd laten gaan. Ik dacht dat 'The Last Samurai' de bekroning was van hoe slecht een overigens goede film over Japan kon zijn. Memoirs of a Geisha is tegelijkertijd g<0xC3><0xAA>nant beter en slechter.

text_en:
Despite an overall pleasing plot and expensive production one wonders how a director can make so many clumsy cultural mistakes. Where were the Japanese wardrobe and cultural consultants? Not on the payroll apparently.

A Japanese friend of mine actually laughed out loud at some of the cultural absurdities she watched unfold before her eyes. In a later conversation she said, "Imagine a Finnish director making a movie in Fnnish about the American Civil War using blond Swedish actors as union Army and Frenchmen as the Confederates. Worse imagine dressing the Scarlet O'Hara female lead in a period hoop skirt missing the hoop and sporting a 1950's hairdo. Maybe some people in Finland might not realize that the hoop skirt was "missing the hoop" or recognize the bizarre Jane Mansfield hair, but in Atlanta they would not believe their eyes or ears....and be laughing in the aisles...excellent story and photography be damned.

So...watching Memoirs of a Geisha was painful for anyone familiar with Japanese cultural nuances, actual geisha or Japanese dress, and that was the topic of the movie! Hollywood is amazing in its myopic view of film making. They frequently get the big money things right while letting the details that really polish a films refinement embarrassingly wrong. I thought "The Last Samurai" was the crowning achievement of how bad an otherwise good film on Japan could be. Memoirs of a Geisha is embarrassingly better and worse at the same time.


text: Amerikaanse filmmakers besloten een film te maken waarvan ze denken dat-ie Japans is. De personages zijn allemaal slecht vertegenwoordigd, de acteurs zijn niet eens Japans en het decor is goedkoop, onecht en vertegenwoordigt beslist geen Kyoto in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw. Wie het boek ooit heeft gelezen, begrijpt dat de scriptschrijvers geen enkele extra waarde hebben toegevoegd om de film van het script te onderscheiden. Erger nog, ze hebben de oorspronkelijke plotlijn zelfs met een paar mafkezen veranderd. Rob Marshall gebruikt voor zijn twee hoofdpersonen twee bekende Chinese acteurs die al eerder samen in een gehurkte tijger-verborgen-draak hebben gespeeld. Marshall heeft waarschijnlijk één Chinese film gezien en ook al vertegenwoordigen ze de Japanse cultuur, als je die twee acteurs weer samen ziet, worden de films nog belachelijker. De laatste scène in Kill Bill is tien keer zo Japans als die in deze film.

text_en: American film makers decided to make a film they think is Japanese. The characters all badly represented, the actors are not even Japanese and the set is cheap, unreal and definitely doesn't represent Kyoto in Early 20ties and 30ties. Who ever read the book understand that the script writers didn't add any extra value to differentiate the movie from the script. Worse, they even changed the original plot line with a few goofs. Rob Marshall is using for his two main characters two well known Chinese actors who joined before in crouching tiger hidden dragon. Marshall probably saw one Chinese movie and tho they represent Japanese culture. Seeing those two actors together again even makes the movies more ridiculous. Quentine Tarantino's last scene in Kill Bill #1 is ten times more Japanese made than that of this movie.


text:
Memoires van een geisha is een prachtige film, daar is geen twijfel over mogelijk. En het acteerwerk is over het algemeen uitstekend, in elk geval wat betreft de manier waarop de personages worden neergezet zoals ze in het script worden beschreven.
Maar er zijn zoveel kleine en grote details die gewoon verkeerd zijn, dat ik er te veel last van heb om er ten volle van te kunnen genieten. Een klein detail dat typerend is voor het soort gebrek aan gevoeligheid is een scène (nee, dit bederft niets) waarin Mameha een bel luidt die op een besneeuwde winterdag aan de deur van het huis hangt waar Sayuri woont. Het geluid van de bel is een fuurin, of windklokkenspel <0xE2><0x80><0x93> dat in Japan alleen's zomers buiten de huizen wordt opgehangen! Mensen in traditionele Japanse huizen hadden geen deurbel <0xE2><0x80><0x93> ze deden gewoon de deur open en kondigden zichzelf aan. (Je denkt misschien dat dit zo'n triviaal detail is, maar ik zou dit gelijkstellen aan een film over Amerika waarin in juli een kerstkrans aan de deur hangt en niemand er iets van vindt.) En begin nou niet over de totaal verkeerde kapsels die de maiko en de geisha hebben, die vaag pan-Aziatisch/Chinees/kung-fu-achtig zijn, en helemaal niet echt. Ik denk dat deze nogal luchthartige houding ten opzichte van de cultuur die ze proberen te beschrijven ook tot uiting komt in de houdingen en de beschrijvingen van mensen en situaties.
Dus ik denk dat hoe minder je weet over de Japanse cultuur en de wereld van de geisha en de maiko in Kyoto (dat is wat 'Miyako' is), hoe meer je hiervan zult genieten. Ik denk echt dat deze film veel beter had kunnen zijn... maar het is gewoon de zoveelste Hollywoodversie van 'exotisch Japan'.

text_en:
Memoirs of a Geisha is a beautifully filmed movie, there is no doubt about that. And the acting is generally excellent, at least in terms of how it portrays the characters as they are scripted.

However, so many details small and large are just _wrong_ that it just bothers me too much to be able to enjoy it fully. A small detail that typifies the kind of lack of sensitivity of sorts is one scene (no this does not spoil anything) where Mameha rings a bell that hangs at the door of the house where Sayuri lives, on a snowy winter day. The bell she's ringing is a fuurin, or wind chime - that is only left hanging outside of houses in Japan in the summer! People in traditional Japanese homes didn't have doorbells - they just opened the door and announced themselves. (You may think this is such a trivial detail, but I would equate this to a movie made about America where a Christmas wreath is hanging on the door in July and no one thinks anything of it.) And don't even get me started on the totally wrong hairstyles given to the maiko and geisha, which is vaguely pan-Asian/Chinese/kung-fu-ish, and nothing like real thing. I think this rather cavalier attitude towards the culture they are trying to portray really comes out in the attitudes and the portrayals of people and situations too.

So, I suppose that the less you know about Japanese culture and the world of the geisha and maiko in Kyoto (which is what "Miyako" is), then I suppose the more you will enjoy this. I honestly think this movie could have been so much better...as it is, it's just another Hollywood version of "exotic Japan".


text: Een langzame, saaie en ééndimensionale film! Goede casting met cliché dialoog, saaie verhaallijn en zielloze regie van meneer Marshal! Het conventionele en voorspelbare verhaal van de beroemdste vorm van prostitutie van het Aziatische continent, mist hart, nieuwe inzichten en diepgang. De hoofdrolspeelster lijkt misplaatst door haar kleine phisique en nep-contactlenzen. Het vocabulaire van de geisha's klinkt geforceerd en een beetje te beschaafd voor hun beperkte kennis van de manieren van onderwijs. Het verhaal gaat urenlang door en probeert je ervan te overtuigen dat dit kleine, saaie, platte Aziatische meisje de ultieme geisha is, ze zeggen zelfs in de film 'Ze is voorbestemd om een legende te worden' ik zeg dat het waar is! De film is gewoonweg saai, hij is prachtig om naar te kijken, er zijn maar heel weinig interessante momenten, net zoveel als je er kunt vinden als je naar een sigarenzaak gaat. Het komt erop neer dat als je de boodschapper niet gelooft, je de boodschap ook niet zult geloven, en dit meisje heeft de schoen niet gevuld!

text_en: A slow, tedious, and one dimensional movie! Good casting with clichéd dialogue, boring story line, and soulless direction from Mr Marshal! The conventional and predictable story of the most famous form of prostitution from the Asian continent, lacks heart, new insights, and depth. The lead character looks out of place due to her tiny phisique and phony looking contact lenses. The lexicon employed by the geishas sounds forced and a bit too sophisticated for their limited exposure in the ways of education. The story goes on and on for hours trying to convince you this little, boring, flat chested Asian girl is the ultimate Geisha, they actually say in the movie "She is destined to become a legend" i say hardy the case! The movie is just plain boring, it is beautiful to look at, it has a very few interesting moments as many as you may find by going out for cigarretes. Basically, if you don't believe the messenger you wont believe the message, and this girl didn't fill the shoe! Borin, boring, skip it!


text:
Ik heb Rob Marshall voor Chicago bewonderd, maar Memoirs of Geisha blijkt weer een mislukking te zijn bij het uitkammen van westerse en Aziatische kunst. Over het geheel genomen is het een prachtige scène, maar na de rusteloze nadruk op op het exotisch georiënteerde scènes zouden sommigen er wel eens genoeg van kunnen krijgen. De buitensporige kersenbloesem was, eerlijk gezegd, overdreven. Waarschijnlijk komt het door het culturele verschil in perceptie: de ultieme schoonheid is niet het opzichtige type, aangezien waarlijk mooie geisha's niet de overdreven verwesterde pompoen in de film zouden zijn.
Sommige andere commentaren hebben terecht de grootste tekortkomingen genoemd. Als Taiwanese weet ik zeker dat de actrice geweldig is. Een acteur/actrice kan elke rol spelen als hij/zij er maar zo uitziet. Gong Li is geweldig, maar de kracht van de emoties die ze in deze film tentoonspreidde, was niet vertaald in Japanse stijl. Het enige wat ik zag was een bitterzoete en jaloerse Chinese vrouw. Michlle Yeoh, een van mijn favoriete actrices, zag er niet eens uit als een Japanner. In sommige commentaren werd de bijzondere, delicate, vrouwelijke kenmerken van Japanse vrouwen genoemd, waarmee ik het helemaal eens ben. Die zijn zo verfijnd dat ik aanneem dat niet alle moderne Japanse actrices in aanmerking komen voor de rol van Geisha, laat staan de twee Chinese en de Maleisische actrice die in verschillende culturen zijn opgegroeid en waarschijnlijk niet zoveel van de Japanse cultuur afwisten.
Geisha is een goede opname om de nieuwsgierigheid van het Amerikaanse publiek op te wekken. Maar het zou een belediging zijn voor de film zelf en voor de kunst als de film de Oscar wint voor het beste kostuum, de beste regisseur of de beste film.

text_en:
I admired Rob Marshall for Chicago, but Memoirs of Geisha turns out to be yet another failure of combing western and Asian arts. Overall, the scene is beautiful, but after restless emphasis on exoticism-oriented scenes some might just find himself fed up with them. The excessive cherry blossom was, frankly, overdone. It's probably the cultural difference of perception here: the ultimate beauty is not the showy type, as truly beautiful geisha would not be the over westernised pumpkin in the movie.

Some other comments have rightly mentioned the biggest flaws. As a Taiwanese, I have no doubt the actress are great. An actor/actress can play any kind of role when he/she can look like it. Gong Li is great, but the power of emotions that she showed in this movie had not been translated into Japanese style. All I saw was a bittersweet and jealous Chinese WOMAN. Michlle Yeoh, one of my favourtie actress, did not even LOOK LIKE a Japanese. Some comment has mentioned the peculiar delicate, feminine characteristics of Japanese women, with which I can't agree more. These are so delicate that I assume not even all modern Japanese actresses are eligible for the roles in Geisha, let alone the two Chinese and one Malaysian actress who grew up in different cultures and probably did not know Japanese culture that much.

Geisha is a good shot for arousing the curiosity of American audiences. But it would be an insult for the movie itself and for art alike if the movie wins the Oscar for best costume, best director or best picture.


text:
Op één disk van Warner Home Video zit nog een dubbel noir en verreweg de beste van de twee films is RKO's schitterende thriller uit 1950, 'Where Danger Loves'. Dit is een gedenkwaardige klassieker met een geweldige cast in Robert Mitchum, Faith Domergue en Claude Rains. Het werd scherp gefotografeerd in Black & White door Nicholas Musuraca en werd strak geregisseerd door John Farrow. 'Where Danger Lives' is een prima voorbeeld van de noir-stijl van filmen en zal altijd herinnerd worden om zijn stijlvolle vakmanschap dat het verleden van Hollywood was (zie mijn volledige recensie).
Jammer genoeg kan niets van bovengenoemde loftuitingen worden toegepast op de tweede film op de disk, de abominabele MGM 1949 stinker TENSION! Slecht geschreven (Allen Rivkin) en geregisseerd door John Berry, zit deze film vol bespottelijke karakteriseringen en onwaarschijnlijke situaties. De onvoorstelbare relatie tussen een zachtaardige, sullige apotheker <0xE2><0x80><0x93> gespeeld door Richard Baseheart <0xE2><0x80><0x93> en zijn openlijk sletterige vrouw (een bespottelijke Audrey Totter) is volstrekt ongeloofwaardig en niet overtuigend (hoe ze in vredesnaam ooit bij elkaar zijn gekomen is een raadsel). Dan, als ze hem 'niet verrassend' dumpt voor een van haar speelkameraadjes (Lloyd Gough), neemt onze timide apotheker in plaats van euforisch en in de wolken te zijn over zijn nieuwe gevonden geluk, wraak en probeert hij Gough te vermoorden, maar slaat op het laatste moment op de vlucht. De man wordt toch vermoord en onze apotheker wordt onmiddellijk verdacht door rechercheur Moordzaken Barry Sullivan (weer zo'n nietszeggend optreden). Wie heeft hem dan wel vermoord? Nou, in dit stadium van de film kan het je geen zier schelen omdat het allemaal zo slecht wordt uitgevoerd en belachelijk wordt gemaakt door regisseur Berry. Meneer Berry heeft geen idee van ijsberen en is niet in staat er ook maar een greintje stijl in te leggen. Hij kan niets voor de camera zetten wat je ervan weerhoudt in te dommelen! De enige spanning die in deze film zit, zit in het elastiek dat tot het uiterste wordt uitgerekt en in de vingers van Barry Sullivan knapt als hij de intro van de film geeft. Daar gaat-ie dan! Een hoogst onfortuinlijke poging! C'est La Vie!
Het beste van deze kalkoen is de soepele zwart-witfilmografie van de grote Harry Stradling, een effectieve score van een jonge André Prévin en een vroeg dramatisch optreden van de lieftallige Cyd Charisse voor ze haar dansschoenen vond. Hé! <0xE2><0x80><0x93> misschien had ze de film kunnen redden als ze ons een paar passen en een paar pirouettes had gegeven! HUH?
Maar in het voordeel ervan zijn de stapels extra's die zijn opgenomen en die prat gaan op trailers, commentaren en filmfragmenten voor beide films. Maar de schijf is het alleen al waard voor de RKO Mitchum-klassieker!

text_en:
Another double noir on one disc from Warner Home Video and by far the better of the two movies is RKO's marvellous 1950 thriller "Where Danger Loves". This is a memorable classic with a great cast in Robert Mitchum, Faith Domergue and Claude Rains. Crisply photographed in Black & White by Nicholas Musuraca it was tightly directed by John Farrow. "Where Danger Lives" is a prime example of the noir style of picture making and will always be remembered for its stylish craftsmanship that was Hollywood's past - (See my full review).

Unfortunately, none of the above praise can be applied to the second movie on the disc, the abysmal MGM 1949 stinker TENSION! Poorly written (Allen Rivkin) and directed by John Berry this movie is full of ludicrous characterisations and unlikely situations. The inconceivable relationship between a mild mannered and wimpish pharmacist - blandly played by Richard Baseheart - and his overtly floozy wife (a risible Audrey Totter) is totally implausible and unconvincing (how on earth they ever got together in the first place is anybody's guess). Then when she "unsurprisingly" ditches him for one of her playmates (Lloyd Gough) our timid pharmacist, instead of being euphoric and over the moon with his new found good fortune, plots revenge and attempts to kill Gough but at the last minute chickens out. The guy gets murdered anyway and our pharmacist is immediately suspected by Homicide detective Barry Sullivan (another bland performance). So who did kill him? Well, at this stage of the movie you really couldn't care less since it is all so badly executed and rendered ridiculous by director Berry. Mr. Berry has no idea of pacing and is unable to inject even a smidgen of style into the thing. There is nothing he can put in front of the camera that will prevent you from nodding off! The only TENSION contained in this movie is in the rubber band that is stretched to its limit and snaps in the fingers of Barry Sullivan as he gives the intro at the film's opening. So much for that! A most unfortunate effort! C'est La Vie!

Best things about this turkey is the smooth Monochrome Cinematography by the great Harry Stradling, an effective score by a young Andre Previn and an early dramatic appearance by the lovely Cyd Charisse before she found her dancing shoes. Hey! - maybe she could have saved the picture had she given us a few steps and a couple of pirouettes! HUH?

In its favour however, are the heaps of extras that are included which boasts trailers, commentaries and featurettes for both films. But the disc is worth it alone for the RKO Mitchum classic!


text: Inderdaad, de setting in Parijs is geweldig. De acteurs zijn prima. Het verhaal is een verknipt moraliteitsspel. Moet het zeggen dat als je iemand maar graag genoeg wilt, het oké is om alle anderen daarbij pijn te doen? In een echte romance wil je eigenlijk minder clichés dan de man die genoeg heeft van zijn vrouw en bereid is zijn gezin in de steek te laten, en de vrouw die het oké vindt om hem aan te moedigen dit te doen. Wat maakt het uit dat ze er fatsoenlijk uitzien en dat Karen Allen haar lichaam laat zien? De personages zijn nog steeds egocentrisch en laakbaar. Misschien is de moraal van het verhaal wel 'je krijgt wat je verdient'. Ik geef het een 4, alleen voor de snelle scanmogelijkheid via de'mannelijke belangstelling'-fragmenten.

text_en: True, the setting in Paris is great. The actors are fine. The story is a twisted morality play. Is it supposed to say that if you want someone badly enough, it's OK to hurt everyone else along the way? In a real romance, you sort of want less cliché than the man who has become bored with his wife and is willing to dump his family, and the woman who is OK with encouraging him to do this. So what if they are decent looking and if Karen Allen shows off her body? The characters are still self-absorbed and reprehensible. Maybe the moral of the story is "you get what you deserve". I give it a 4, only for the fast scan potential through the "male interest" bits.


text:
Deze film is eigenlijk niet zo slecht. Iemand merkte op dat Mo het soort film is waar Amerikanen in Europa om gniffelen. Maar er zijn er, en niet per se Angelsaksische boerenkinkels, die niets van Fransen moeten hebben; en de Xavier-figuur zal ze niet op andere gedachten brengen.
Laten we zijn typische kenmerken van een Fransman eens bekijken.
1). Cynisch <0xE2><0x80><0x93> heel cynisch.
2). Bleek, ondervoed uiterlijk, check, ondanks.
3). Grote waardering voor de keuken. Check.
4). Loom arbeidsethos. Check. (Vergeet het feit dat hij zogenaamd een rijke effectenmakelaar is, door hem te zien in de film, hij schijnt tien werkweken te maken.)
5). Mooie vrouw, check. Ondanks dat:
6). Losse interpretatie van de huwelijksgeloften. Check.
7). Groot seksueel ego, dat zegt dat een Amerikaans meisje je seks verschuldigd is als je haar mee uit eten neemt. Klopt.
Of Mo nu een boerenkinkel is of niet, er is geen andere reden waarom ze voor deze zelfvoldane Europese trut zou vallen dan het script voorschrijft.
Aan de andere kant, zoals andere mannelijke recensenten hebben gedaan, vond ik het leuk om Karen Allens schattige, tengere lichaam te zien. Ik geef de film vier sterren; twee daarvan zijn daarvoor.

text_en:
This movie isn't terrible, really. Somebody commented that Mo is the type of American Europeans snicker at. But there are those, and not necessarily Anglo-Saxon yahoos, who do not care for Frenchmen; and the Xavier character isn't going to sway them.

Let's consider his stereotypical Frenchman attributes:

1). Cynical - very cynical. Check.

2). Reedy, underfed appearance, check, despite:

3). A great appreciation of cuisine. Check.

4). Lukewarm work ethic. Check. (Forget the fact he is supposedly a rich stockbroker, from watching him in the film he seems to put in ten hour workweeks.)

5). Beautiful wife, check. Despite that:

6). Loose interpretation of the marriage vows. Check.

7). Big sexual ego, which says an American girl owes you sex if you buy her dinner. Check.

Whether Mo is a hick or not, there's no reason for her to fall for this smug European twit other than the script dictates so.

On the other hand, as other male reviewers have, I did enjoy seeing Karen Allen's cute, petite body. I'll give the movie four stars; two of them are for that.


text:
Elke film met naaktscènes van Karen Allen en ik verveel me nog steeds zo erg dat ik naar buiten loop, dat is een rotfilm!
Karen komt vast te zitten in Parijs en raakt bevriend met een knappe Franse man met wie ze binnenkort seks zal hebben. Natuurlijk is hij getrouwd. ('Maar, _chéri_, waarom zou dat een probleem zijn?') Wat een interessante botsing van culturen zou kunnen zijn, is (geloof het of niet) alleen maar saai. Ik liep naar buiten.
Misschien werd de film een stuk beter toen ik weg was; maar hij had een stuk beter moeten worden om een beroerd begin goed te maken.
Mijn advies, als je hierin verzeild raakt: ren, niet loop, naar de uitgang. Spaar je tijd en je energie. Bespaar je geld. Het is jammer dat de produktiemaatschappij zijn geld niet heeft gespaard.

text_en:
Any movie that has nude scenes of Karen Allen and I'm still so bored I walk out, that is a stinker!

Karen gets stuck in Paris, and befriends a sissily-handsome French man with whom she is having sex soon. Of course he's married, ("But, cheri, why should that be a problem?") What could be an interesting clash of cultures is (believe it or not) just dull. I walked out.

Maybe the movie got a lot better after I left; but it would have had to have gotten a LOT better to make up for a rotten beginning.

My advice, if you find yourself in this, run, do not walk, for the exit. Save your time and your energy. Most assuredly save your money. It's a shame the production company didn't save its money.


text:
Kijkbaar, maar niet erg boeiend. Maar toch, twee of drie grappige momenten. Wat me verbaast is hoe glibberig en moreel zeer twijfelachtig McNicol is. Ze speelt een invalide (een beenprobleem) en toch is ze niet alleen niet het 'lelijke eendje' dat mannen mijden, ze is zelfs een mannenverslindster <0xE2><0x80><0x93> en wij worden verondersteld medelijden met haar te hebben! O, die arme kleine McNicol, met haar beenprobleem... Arme kleine McNicol?! Ze krijgt voortdurend avances van mannen en ze dumpt ze zelfs zonder zelfs maar met haar ogen te knipperen! Bij één gelegenheid heeft ze zelfs met voorbedachten rade een onenightstand met een blonde dekhengst, en dan vertelt ze haar pas ontdekte Franse vriendin heel niet-chalant dat het hem tijd heeft gekost om een erectie te krijgen! Kijkers vragen zich af waarom ze zo bewust met haar benen bezig is als elke man haar wil neuken. Nou ja, bijna elke man; de enige die haar echt gemeden heeft nadat hij haar been in metaal gewikkeld heeft gezien, is de man die aan de telefoon zat. Maar verder lijkt ze het prima te doen met mannen! Geen verlegenheid, geen gebrek aan succes met mannen, en ze gooit ze weg als speelgoed; de manier waarop ze Carradine heeft gedumpt, was belachelijk. Arm invalide meisje? Ik denk het niet. En toch wordt er van ons verwacht dat we geloven dat deze vrouw een groot vertrouwensprobleem heeft; vandaar de scène waarin ze zich voorbereidt om op de fluit te gaan spelen voor een soloconcert en op de een of andere manier de noten op de grond gooit uit nervositeit. Nervositeit? De rest van de film toont weinig of niets wat erop wijst dat ze een vertrouwensprobleem heeft, dus deze fluitscène is absurd en past niet in het grotere geheel. Ik was ook verbaasd hoe snel en gretig McNicol bevriend raakt met een Franse vrouw die het met een getrouwde man doet. Oppervlakkig gezien zou de film een'sentimenteel verhaal zijn over de strijd van een invalide vrouw om acceptatie' (of zoiets), maar het is niet zo.' Zoiets is het helemaal niet; de schrijver switcht duidelijk tussen dit soort films en een 'neuk alles wat beweegt <0xE2><0x80><0x93> het is zo'n film uit de jaren tachtig'-achtige film <0xE2><0x80><0x93> heel verwarrend.
Wat haar been betreft: het is niet zo dat er een grote, dikke paarse ballon op haar kuitspier groeit. Ze heeft 'alleen' een normaal uitziende metalen prothese aan de onderkant van haar been, dus ik begrijp echt niet waarom de makers van de film het aan het begin van de film willen laten lijken alsof ze een vrouwelijke Quasimodo of zoiets is. Het is niet zo dat er een tweekoppig hoofd uit haar nek groeit! Hoewel McNicol niet bepaald een grote vangst is. Een beetje grof, maar niets bijzonders, heel gewoontjes.
Maar waarom speelt Carradine in godsnaam een (relatief) gladde vent die met McNicol en haar vriendin flirt? Die vent speelde in 'Revenge of the Nerds'! Maar ik denk dat het met de Carradines in de film hetzelfde is als met de Kennedy's in de politiek: hoe lelijk, niet in staat of dom ze ook zijn, alle deuren staan open voor respectievelijk een carrière in de film en in de politiek.
Over op nepotisme.
Als je valse biografieën wilt lezen over de Carradines en andere Hollywood-nepotisten en imbecielen, neem dan per e-mail contact met me op.

text_en:
Watchable little semi-soaper, but hardly captivating. Still, two or three funny moments. What amazes me is how slippery and morally highly questionable McNicol is. She plays an invalid (a leg problem), yet she not only isn't the "ugly duckling" whom men shun, but she is even a man-eater - and we are supposed to feel for her! Oh, poor little McNicol, with her leg problem... Poor little McNicol??! She is constantly getting passes from men, and even dumps them without so much as blinking! At one occasion she even has a premeditated one-night affair with a blond stud, and then she tells her newly-found French girlfriend quite non-chalantly that it took him time to get an erection! Makes us viewers wonder why she is so leg-conscious if every guy wants to hump her. Well, almost every guy; the only guy who really shunned her after seeing her leg wrapped up in metal is the guy working on the telephone. But otherwise she seems to be doing just fine with men! No shyness, no lack of success with men, and she throws them away like toys; the way she dumped Carradine was ridiculous. Poor little invalid girl?? I don't think so. And yet we are meant to believe that this woman has a major confidence problem; hence the scene in which she prepares to start playing the flute for a solo concert and somehow manages to throw the notes on the ground out of nervousness. Nervousness?? The rest of the movie shows little or nothing that would suggest that she has confidence problems, so this flute scene is absurd and doesn't fit into the bigger picture. I was also surprised how quickly and eagerly McNicol makes friends with a French woman who is screwing a married guy. On the surface the movie would appear to be a "sentimental story of one crippled woman's struggle for acceptance" (or something like that) but it's nothing like that at all; the writer clearly shifts between this type of movie and a "screw anything that moves - it's the 80s" kind of movie - very confusing.

As far as her leg: it's not like she has a big, fat purple balloon growing on her calf muscle. She "only" has a normal-looking metal prosthetic attached to the lower part of her leg, so I really don't understand why the makers of the film try to make it seem as if she is a female Quasimodo or something, at the beginning of the film. It's not like she has a twin head growing out of her neck! Though McNicol is hardly a major catch. Kind of cutish but nothing special, quite average.

But what the hell is Carradine doing playing some kind of a (relatively) smooth guy flirting with McNicol and her pal?! This guy was in "Revenge of the Nerds"! But I guess it's the same thing with the Carradines in the movies as it is with the Kennedys in politics: no matter how ugly, unable, or dumb, all the doors are open for a career in movies and politics, respectively.

Down with nepotism.

If you want to read bogus biographies about the Carradines, and other Hollywood nepotists and morons, contact me by e-mail.


text: Ik was van plan geweest iets op te schrijven over wat me niet aanstond aan deze film, maar dat zal moeilijker zijn dan ik dacht. Eerlijk, ik kan me er niet veel van herinneren. Ik heb hem drie dagen geleden nog gezien en hij heeft bijna geen indruk op me gemaakt. Dat is meestal het teken van een echte stinker. Ongeveer het enige wat ik me herinner is dat het meeste me ongelooflijk verveelde. Het nieuwtje van een Humphrey Bogart-achtig uiterlijk voor de rechercheur verdween heel snel. Het zou anders zijn als hij kon acteren, maar hij is een eenlettergrepige entertainer. De moordscènes werden amateuristisch gespeeld en er was geen spanning aan voorafgegaan. Als je de moordenaar niet binnen vijf minuten na het begin van de film ziet, moet je nog meer Euro horror zien. De rolbezetting verraadt de identiteit van de moordenaar.

text_en: - I had planned to write something explaining what I didn't like about this movie, but this is going to be more difficult than I thought. Honestly, I can't remember much about it. I watched it just three days ago and it's made almost no impression on me. That's usually the sign of a real stinker. About the only thing I remember was being incredibly bored by most of it. The novelty of having a Humphrey Bogart look-a-like as the detective wore off real quick. It would be different if he could act, but he's a one-note entertainer. The kill scenes were amateurishly handled and there was no suspense leading up to them. If you can't spot the killer five minutes into the movie, you need to see more Euro horror. The casting is a dead giveaway to the killer's identity.


text: Deze film is een janboel van slecht acteerwerk en slechte decors, maar ook van smakeloze dialogen en een slappe plot. Maar het is zo leuk om naar te kijken. Alles is even hilarisch. De plot bestaat uit een groep wetenschappers uit de toekomst die terugreizen in de tijd om hun kwaadaardige collega te vangen die hen allemaal wil vernietigen. Ze halen hem in in het jaar 1146. Het 'futuristische' laboratorium van de wetenschappers uit het jaar 2033 is een jaren tachtig-achtige ruimte met een stel 'futuristische' knipperende knoppen en een tijdcapsule die eruitziet als een tuinschuurtje. De acteurs brengen hun tekst met weinig geestdriftig aplomb, wat niet zo moeilijk te begrijpen is als je bedenkt dat de tekst meestal zo'n beetje uit de lucht komt vallen. Ik heb alles twee keer gecontroleerd!' Hij heeft alles twee keer gecontroleerd? Hij heeft het vier keer gecontroleerd? Dat niet alleen, maar ze geven je in de eerste vijf minuten de hele premisse van de film en gaan dan in een snelvuurtempo door tot ze bij het middeleeuwse deel komen. Toen Roger Corman door zijn geld heen was. En niet meer door de tijd kon reizen en dus andere decors moest gebruiken. Het middeleeuwse decor is een komische mengelmoes van alles van de late 10e tot de 16e eeuw. Elk kostuum dat ze konden vinden, gebruikten ze. Ik denk dat een maliënkolder niet op het budget stond, want de jongens dragen allemaal overhemden met lovertjes die als wapenrusting dienen. De vechtscènes zijn lachwekkend, met mannen die zich achteloos op kartonnen zwaarden storten en sterven in doodsworpen zonder dat er een klap aan te pas komt. Het klinkt echt afschuwelijk, maar ik geniet er elke keer weer van als ik ernaar kijk. De tekst alleen al is genoeg om je aan het lachen te maken en al het andere samen te voegen tot een fantastische B-film die je, als je een kenner van afgezaagde films bent, moet zien. En als je hem gezien hebt, lees dan de recensie over Unknown Movies. Ik vind het heerlijk om te horen hoe ze alle grappige, echt afschuwelijke dingen in de film aanwijzen.

text_en: This movie is a cringe-fest of bad acting and poor set design as well as tacky lines and a lame plot. But it is so much fun to watch. Everything about it is hilarious.The basic plot is a group of scientists from the future travel back in time to capture their evil co-worker who is intent on destroying them all. They catch up with him in the year 1146. The 'futuristic' lab of the scientists from the year 2033 is an eighties-style room with a bunch of 'futuristic' flashing buttons and a time capsule that looks like a lawn shed. The actors deliver their lines with unenthusiastic aplomb, which isn't hard to understand considering that the lines are usually earth-shakers like " I double-checked everything twice!" He double checked everything twice? He checked it four times? Not only that, but they feed you the entire premise of the movie in the first five minutes, and continue at a rapid fire pace until they hit the medieval part. When Roger Corman ran out of money. And had to stop travelling through time and consequently different sets. The medieval set is a comic mish-mash of anything from the late 10th century to the 16th century. Any costume they could find, they used. I guess chain mail wasn't on the budget, 'cause the guys all wear sequined shirts masquerading as armor. The fight scenes are laughable, with men casually throwing themselves onto cardboard swords with abandon and dying in death throws with nary a blow cast.It sounds truly awful, but I enjoy it every time I watch it. The lines alone are enough to have you in fits and everything else pulls together to create a fabulous B-movie that, if you are a connoisseur of corny flicks, I would suggest you see. And once you have, read the review on Unknown Movies. I love hearing them point out all the funny, truly awful bits in the movie.


text:
Zowel dit als _The Matrix_ worden naverteld.
Ik vond de oorspronkelijke _Matrix_ erg goed. Het was geen diepgaande film, ondanks de pogingen van Fishburne om te filosoferen, maar hij had een redelijk tempo, was leuk en ik heb een zwak voor Hongkong-gevechten.
In het origineel was _Nova_ het geheime leven van de nogal ongelukkige kubuswerker Anderson. Overdag een saaie kantoorknul en's nachts een dappere hacker. Uiteindelijk wordt hij door zijn daden gedwongen te kiezen tussen deze levens <0xE2><0x80><0x93> wordt hij een vogelvrijverklaarde die het tegen de machine opneemt of gaat hij terug naar de veilige, vergeten wereld waarin hij is begonnen? Interessant genoeg ontdekt hij dat als je eenmaal van je illusies bent ontdaan, het leven behoorlijk klote is. Hij heeft zijn meisje aan zijn zijde en zijn vrienden, maar hij eet bewerkte troep, draagt trainingspakken en leeft in een echt smerig apparaat. Toch maakt de waarheid hem vrij.
De lol van die eerste film lag voor een deel in de 'wat als ik het was geweest'-vragen die in de geest van de kijker opkwamen. Wat als ik tot het onmogelijke in staat was geweest? Wat als ik 'de Ene' was geweest? Het doet er zelfs niet zoveel toe wat je als 'de Ene'-voorbeeld bent, met zo'n coole titel.
Verder was agent Smith een geweldige slechterik, aangezien hij de belichaming was van alle angst voor het gezag die we met ons meedragen. Hij was even onstuitbaar als een terminator en even genadeloos.
Aan het eind van de Matrix moet Neo naar de Matrix terugkeren om zijn goede nieuws over de vrijheid te vertellen.
Deze film slaagt er niet helemaal in de ideeën van de oorspronkelijke film te verwezenlijken en doet dat met zo'n gebrek aan geestdrift, zo'n slecht scenario en zo'n slechte montage dat ik niet kan geloven dat ze deze veranderingen hadden gepland. Als de dialoog zich op het niveau van de vijfde klas bevindt en er lukraak allerlei lange woorden in worden gegooid, vind ik het moeilijk te geloven dat ze begrijpen wat ze zeggen.
Mijn korte lijst van karakteriseringsfouten:

Het Orakel wordt van lichtelijk behulpzaam, zij het bedrieglijk, tot volslagen obstructiezuchtig zonder enige echte reden.
<0x3E> Grote 'persoonlijkheden' van de matrix worden zonder noodzaak geïntroduceerd <0xE2><0x80><0x93> de sleutelmeester was bijvoorbeeld een leuk idee, maar niet zo'n interessant personage.
<0x3E> Fishburne verliest zijn rol als 'adviseur' en krijgt niets om die mee te vervangen.
<0x3E> De mensen van Zion zijn niet bijzonder sympathiek, en je zou ook niet echt willen dat ze de wereld bestuurden.
<0x3E> Speciale effectenproblemen.
<0x3E> De vechtscènes zijn zinloos en storend. In de Matrix had je het gevoel dat Neo kon verliezen en dat hij iets groters moest worden om te overleven. In de Matrix Reloaded is hij alleen maar het gezichtspunt van een bijzonder slecht geconstrueerde videogame.
<0x3E> Het gevecht op de snelweg zag er heel nep uit, en niet zo interessant.
<0x3E> Gesprekken. Zoals ik al zei, de vechtscènes duurden eindeloos lang.
De rave duurde te lang <0xE2><0x80><0x93> iedereen in mijn rij in het theater keek op zijn horloge. Niet omdat we het erg vinden dat er goed wordt gedanst en gevrijd, maar omdat we niet op de hoogte zijn van de mensen die erop staan en het ons ook niet kan schelen.
Wat voor stukje tekst de schepper ook had geschreven, het zou op de zwarte lijst moeten worden gezet. Het slingerde, gebruikte woorden die de scriptschrijver duidelijk niet begreep en was een verspilling van tijd en een moordende moordenaar. De toespraak van de schepper had in een tiende van de tijd gehouden kunnen worden, en met meer gevaar, want 'Zion bestaat om de rebellen een plek te geven waar ze heen kunnen gaan zodat ze de Matrix niet vernietigen. Er zijn nu te veel mensen die er niet in geloven; de matrix loopt het gevaar dat iedereen die eraan vastzit het loodje legt en gedood wordt. Bovendien kan de aarde zelfs de mensen in Zion niet onderhouden, laat staan die anderen. Jullie mogen één persoon uit Zion kiezen om de nieuwe Zion te vormen, terwijl ik de herinneringen van de mensen die momenteel in de Matrix zitten, uitwis.'
In plaats daarvan kregen we een lang, uitgekauwd verhaal. Als iemand beweert dat het diepzinnig is, vraag dan om een transcriptie en probeer de zinnen te ontleden. Elke zin is te lang door verscheidene alinea's en gebruikt woorden met duidelijke, kortere synoniemen.
Kortom, in het kort: niet de moeite waard om naar te kijken.
<0x3E> Ik heb de derde gezien, en ondanks wat een aantal recensenten heeft gezegd, sla hem over. Hij redt deze kalkoen niet.
<0x3E> De recensenten die vinden dat de tweede en derde film 'diepzinnig' waren, zouden een paar echt diepzinnige films moeten gaan zien. Misschien een paar boeken over retoriek en debat en misschien een stukje filosofie. Deze film is gewoon niet moeilijk te begrijpen, maar moeilijk te verteren.
<0x3E> Scott.

text_en:
Spoilers of both this and The Matrix follow.

I liked the original Matrix a great deal. It was not a deep movie, despite Fishburne's attempts to philosophize, but it was fairly well paced, fun, and I have a soft spot for Hong Kong fights.

In the original, Neo was the secret life of the rather unhappy cube worker Anderson. By day, corporate drone, and by night, brave hacker. Eventually, he eventually is forced to choose between these lives by his actions - does he become an outlaw fighting the machine, or does he go back to the safe, forgettable world he started in. Interestingly, he discovers that once one is shorn of illusions, life rather sucks. He has his girl by his side and his boon companions, but he eats processed swill, dresses in sweats, and lives in a truly skungy bit of machinery. Still, the truth makes him free.

At least part of the fun of that first movie lay in the "what if it were me" questions raised in the viewer's mind. What if _I_ were capable of the impossible? What if I were "The One". It does not even matter that much what you are The One example of, with a cool title like that.

Further, agent Smith made a wonderful bad guy, as he embodied all of the fear of authority that we carry with us. He was as unstoppable as a terminator, and as merciless.

At the end of the Matrix, Neo must return to the Matrix to share his good news of freedom.

This movie fails to completely to carry through on the ideas of the original movie, and it does so with such lack of gusto, such poor scriptwriting and such poor editing that I cannot believe they had planned these changes. When the dialog is at a fifth grade level, with various long words dropped in randomly, I find it hard to believe that they understand what they are saying.

My short list of characterization failures:

The Oracle goes from mildly helpful, if deceitful to utterly obstructionist without any real reason.

Major "personalities" of the matrix are introduced without need - the keymaster, for example, was a cute idea, but just not that interesting a character.

Fishburne loses his "advisor" role, and gets nothing to replace it with.

The people of Zion are not particularly likable, nor would you really _want_ them running the world.

Special effects problems:

The fight scenes are pointless and intermitable. In The Matrix, you felt Neo could lose, and that he had to become something greater in order to survive. In The Matrix Reloaded, he is merely the viewpoint character of a particularly poorly plotted video game.

The fight on the freeway looked quite fake, and not that interesting.

Pacing problems.

As I mentioned above, the fight scenes were interminable.

The rave went on too long - everyone in my row at the theater was looking at their watch. Not because we mind good dancing and good orgies, but because we did not know about the people pictured, nor did we care.

Whatever hack wrote the creator's soliloquy should be blacklisted from the business. It meandered, used words that the scriptwriter clearly did not understand, and was a waste of time and a pacing killer. The creator's speech could have been done in a tenth the time, and with more peril as "Zion exists to give rebels a place to go so they do not destroy the Matrix. There are now too many people who do not believe; the matrix is in danger of crashing and killing every person hooked up to it. Further, the earth cannot support even the people in Zion, let alone these others. You may choose one person from Zion to form the new Zion, while I wipe the memories of the people currently in the Matrix."

Instead, we got a long, drawn out bunch of twaddle. If someone argues that it is deep, ask for a transcript, and try breaking down the sentences. Each one is too long by several clauses, and uses words with clearer, shorter synonyms.

So, in summary, not worth seeing.

I have seen the third one, and despite what a number of reviewers have said, skip it. It does not save this turkey.

The reviewers who feel that the second and third movies were "deep" should go see some truly deep movies. Perhaps read a book or two on rhetoric and debate, and perhaps a bit of philosophy. This movie is just not hard to understand, but it is hard to stomach.

Scott


text:
***spoken*** ***spoken** verder...
Vanaf hier stort de hele film in. Eerst krijgen we te maken met een schurkenprogramma met de indicatie dat we spoken, vampiers, weerwolven en dergelijke krijgen. We krijgen een vent met een achterlijk accent die eindeloos onzin uitkraamt, twee'spoken' die geen echt doel dienen en die hoe-dan-ook-weer geen karakter hebben en een stel trawanten. Iemand heeft me verteld dat het vampiers zijn (zo uit Blade 2), maar ze zijn zo ongedefinieerd dat ik het niet besefte.
De vent met het rare accent en de belachelijke naam heeft hetzelfde probleem als het orakel, maar dan veel langer en veel erger. Hij heeft een simpel punt over oorzaak en gevolg, maakt het, en gaat dan door met maken en maken tot het ingewikkeld en stom wordt. Zijn laatste zin voordat hij opstapt, is vergelijkbaar met Storms 'weet je wat er met een pad gebeurt...'-zin in X-men, maar dan op een niveau van volstrekt smakeloze slechtheid. De chocoladetaart is zo'n lui, pathetisch cliché en Monica Bellucci als echtgenote doet niets anders dan precies doen wat we verwachten op het moment dat we haar zien.
En dan krijgen we weer een kungfu-gevecht!!! WAAROM? Neo is, naar verluidt, de Ene. Hij kan alles. Hij heeft de ultieme macht en waar gebruikt hij die voor? De hele tijd Kung fu. En hoewel hij 1000 kogels kan tegenhouden, wordt hij nog steeds door een zwaard gestoken en maakt hij nog steeds een maaltijd van 5 onontcijferbare trawanten (vampiers?). Ik wilde zien hoe de geest kracht uitstraalt. Ik wilde hem de wildste, krankzinnigste, krankzinnigste dingen met mensen zien doen omdat hij alles kan. Ik kreeg hetzelfde als de vorige keer, maar zonder het 'wauw'.
De legendarische autoachtervolging. Dat kan niet slecht zijn. Nou... nee, dat is het niet. Het is alleen niet wat we in gedachten hadden. Alle coole opnames van deze scène zitten in de trailer. Allemaal. Dus misschien is alles van ons afgenomen, dus het enige wat we nu krijgen is een goede achtervolging met, raad eens, een kungfugevecht! Oké, het is Neo niet, maar je zou toch denken dat hij zijn beste vrienden de realiteit van de Matrix wel zou hebben uitgelegd. In elk geval iets had geleerd. Zo moeilijk is dat niet.
'Hé, Morpheus, maak je geen zorgen over wat er met je gebeurt in de matrix. Het is niet echt. Zolang je begrijpt dat niets echt is, kan niets je echt kwaad doen.'
Daar ga je. Simpel.
Oké, de achtervolging is dus niet slecht. Het is nooit saai en het lijkt geen 16 minuten te duren. Het is alleen zo onderontwikkeld. En toch wordt het steeds erger.
De laatste climax van de film is waarschijnlijk de ergste die je je kunt voorstellen. Ze hebben een heel ingewikkeld plan waar drie ploegen aan meewerken. Dan laten ze de film alleen nog maar af en toe zien tussen de films van Morpheus door. Het is een lange, superprekerige monoloog. En wat het nog erger maakt, ze definiëren nooit precies wat het plan is dat 3 teams nodig heeft. In principe weet je dat wel, maar je weet niet wie wat doet en wanneer, dus als een van de teams het loodje legt, kan het je gewoon niets schelen en je weet niet wat voor invloed dit zal hebben op wat er verder gebeurt.
Maar ik zal het samenvatten, het gebeurt zodat Trinity terug kan naar de Matrix om het einde te regelen. Dat is de enige reden dat het gebeurt. En dat roept de vraag op: waarom moesten ze oorspronkelijk 6 mensen sturen? Trinity is in haar eentje binnen vijf minuten binnen!
Neo's reis naar het centrum van de Matrix (bij wijze van spreken) wordt even sloom afgehandeld. Hij loopt tegen nog eens 100 Agent Smiths op! Woooooooo!!! Daar moet hij lang over hebben nagedacht. Maar nu staan ze in een gang, dus het gevecht heeft geen schaal en is zo voorbij. Man, wat een grandioze finale!
En dan de Architect!

Weet je nog dat alles wat ik zei over het Orakel en die buitenlander slecht was? Tel ze bij elkaar op en verdubbel het, zo verschrikkelijk is de Architect. Het enige redelijke potentieel van hem is dat hij op het punt staat de klifwandelende climax te creëren.
En dan verknalt hij het!
Laten we eens kijken naar de opties die hij Neo geeft. Kies één deur en de hele mensheid sterft (behalve 27!!!). Kies de andere en de hele mensheid sterft! Keuzes maken is iets wat deze film probeert te onderzoeken, maar het is geen echte heldendaad. Als hij had kunnen kiezen voor 'Red de mensheid' en zijn vrouw sterft, of 'Red de vrouw' en hij doodt de mensheid', dan is er nog het potnetiaal voor innerlijke kwelling en spanning. En omdat Trinity midden in de herfst speelt, zou het zien van de derde film de kans op een echte cliffhanger alleen maar groter hebben gemaakt. Maar nee. Hij heeft niemand gered of zijn vrouw gered.
Het allerergste aan de oorspronkelijke Matrix was dat Neo stierf en aan het eind weer tot leven kwam. In het jaar dat het uitkwam, was iedereen zo kwaad over hoe stom Jar Jar was dat ze het niet zagen.' Het viel hem niet op dat helemaal aan het eind van The Matrix hij Steven Hawking voor zich zag. 'Het Orakel zei tegen me dat ik verliefd zou worden op de Ene, en ik hou van jou'... Kom Op!!!! Hoe kan het de hele wereld zijn ontgaan hoe verschrikkelijk dat was?
Dus wat doen de Wachowski's in het vervolg? Nou, ze maken dat het einde van het origineel er beter uitziet. Hoe? Nou, door bijna precies hetzelfde weer te doen (alleen maar karakters omwisselen) maar dan zoveel erger dat ik denk dat mijn f1 en r-toetsen versleten zouden zijn als ik bleef schrijven ver voordat ik erger werd.
En de cliffhanger is niet echt een cliffhanger. Het is een geheugensteuntje.
In wezen is deze film gewoon slecht. Ik wilde echt niet dat het slecht zou zijn, maar dat is het wel. Slecht in heel veel opzichten. En om het nog erger te maken, dit is geen film met te weinig budget. Het is geen film met een te kort tijdsbestek. Het is geen film die overhaast is gemaakt. Het is geen film waarin te veel invloed van buitenaf is gekomen. Dit is precies de film die de Wachowski's willen maken, met Warners fortuin volledig achter zich. En dat maakt dit zo afschuwelijk. Rancid Aluminium kan tenminste zeggen dat het niet genoeg tijd en geld had.
Matrix Reloaded. De slechtste film ooit gemaakt? Misschien niet helemaal. De meest teleurstellende en vernietigende film ooit gemaakt.
Onmiskenbaar.

text_en:
***SPOILERS*** ***SPOILERS*** Continued...

From here on in the whole movie collapses in on itself. First we meet a rogue program with the indication we're gonna get ghosts and vampires and werewolves and the like. We get a guy with a retarded accent talking endless garbage, two 'ghosts' that serve no real purpose and have no character what-so-ever and a bunch of henchmen. Someone's told me they're vampires (straight out of Blade 2), but they're so undefined I didn't realise.

The funny accented guy with a ridiculous name suffers the same problem as the Oracle, only for far longer and far far worse. He has a simple point about cause and effect, makes it, then continues to make it and make it until it becomes convoluted and stupid. His final line before walking off is comparable to Storm's "do you know what happens to a toad..." line in X-men in levels of utter bland baddness. The chocolate cake is such a lazy, pathetic cliche and Monica Bellucci as the wife does nothing other than exactly what we expect the moment we see her.

And then we get another kung fu fight!!! WHY? Neo is, allegedly, The One. He can do anything. He has the ultimate power and what does he use it for. Kung bloody fu all the time. And while he can stop 1000 bullets, he still gets cut by a sword and still makes a meal of 5 undecipherable henchmen (vampires?). I wanted to see mind blowing powers. I wanted to see him do the wildest, craziest most insane s*** to people because he can do anything. I got the same as before without the 'wow'.

The fabled car chase. That can't be bad. Well... no, it's not. It's just not what we've been tyold it was going to be. ALL the cool shots from this scene are in the trailer. Every one. So all possibly Wow has been taken from us so all we now get is a good chase sequence with, guess what, a kung fu fight!!! OK, it's not Neo, but you'd have thought he'd have explained to his closest friends about the reality of the Matrix. At least taught them something. It's not hard.

"Hey, Morpheus, don't worry about what happens to you in the matrix. It's not real. As long as you understand that nothing's real then nothing can really harm you."

There you go. Simple.

OK, so the chase is not bad. It's never boring and it doesn't seem like 16 minutes. It's just so underwhelming. And still, it gets worse.

The final climax to the movie is quite probably the worst imaginable. They have this whole elaborate plan that involves three crews. They then only show it sporadically between Morpheus's over long, super preachy, monologue. To make it worse, they never clearly define what this plan that needs 3 teams is. You know basically, but you don't know who's doing what, when, so when one crew goes down you just don't care and you don't know how this is going to affect what goes on.

I'll sum it up though, it happens so Trinity can get back into the Matrix to setup the end. That's the only reason it happens. Which raises the question, why did they need to send 6 people originally? Trinity gets in in five minutes by herself!

Neo's journey to the centre of the Matrix (so to speak) is handled equally lazily. Ooohhh!!! He runs into another 100 Agent Smiths!!! Woooooo!!! That must've taken a lot of thought. Only now they're in a corridor so the fight has no scale and is over in a moment. Man, what a grand finale!!!

And then the Architect!!!

Remember everything I said was bad about the Oracle and the foreign guy? Add them together and double it, that's how truly appalling the Architect is. The only reasonable potential of him is he's about to set up the cliffhanging climax.

And then he blows it!

Let's look at the options he gives Neo. Choose one door and all humanity dies (except 27!!!). Choose the other and all humanity dies!!! Considering choice is something this film tries to explore it doesn't really give it's hero one. If he had a choice of Save humanity and the missus dies or Save the missus and kill humanity there's the potnetial for inner torment and tension. Also, with Trinity being mid fall, the potential of a real cliffhanger that would've made seeing the third more essential. But no. He has save no-one or save the missus.

Now, the very worst thing about the original Matrix was Neo dying and then coming back to life right at the end. The year it came out everyone was so annoyed by how stupid Jar Jar was they didn't notice that the very end of The Matrix made him look him Steven Hawking. "The Oracle told me I'd fall in love with the One, and I love you".... Come On!!!! How can the whole world have missed how utterly terrible that was?

So, what do the Wachowski's do in the sequel? Well, they make the ending of the original look better. How? Well, by doing almost exactly the same thing again (only swapping characters) only so much worse I think my f a and r keys would be worn out if I kept writing far before I got to worse.

And the cliffhanger is just not really a cliffhanger. It's a reminder.

Basically, this film is just bad. I really didn't want it to be bad, but it is. Bad in just so many ways. And to make matters worse, this isn't a film with not enough budget. It's not a film with too short a schedule. It's not a film that's been rushed out. It's not a film where too much influence has come from the outside. This is exactly the film the Wachowski's set out to make with Warner's fortune fully behind them. And that's what makes this so awful. At least Rancid Aluminium can say that it didn't haev enough time or money.

Matrix Reloaded. The worst film ever made? Maybe not quite. The most disappointing and defalting film ever made.

Undeniably.