text: Het verbaast me dat nog niemand heeft gezegd dat er twee versies van dezelfde film bestaan. Het leeuwendeel van de beelden in beide versies is identiek, maar hier verschillen ze van elkaar: in de ene versie (de versie die ik het vaakst op tv heb gezien) bestaat de groep geestelijken die de poort bewaakt uit de 'Broederschap van de Beschermers', een (fictieve) splintergroep van priesters en broeders die door de Kerk 'geëxcommuniceerd' zijn. In de andere versie, die ik maar één keer op tv heb gezien, worden de geestelijken die de poort bewaken afgebeeld als priesters van de officiële Kerk, dus het aartsbisdom van New York (of misschien Brooklyn). Ook in de eerste versie, in de meeste relevante scènes, worden de geestelijken 'broeders' genoemd. (en in sommige scènes kun je zien waar de lippen 'vader' zeggen, zus-en-zo, maar in de nagesynchroniseerde audio staat 'broer', zus-en-zo. In de laatste versie wordt volgens mij iedereen 'vader' genoemd.<br />Hoe dan ook, het lijkt erop dat een van deze twee versies min of meer een gedeeltelijke herhaling is van de andere, waarbij alle 'Broederschap van de Beschermer'-scènes opnieuw zijn opgenomen als 'Aartsbisdom'-scènes, of vice versa. (Doet me een beetje denken aan de weggesneden scènes van Raymond Burr in 'Godzilla'). Ik heb beide versies op video opgenomen, dus nee, ik beeld het me niet in. Kan iemand nog wat meer licht werpen op het verhaal achter deze twee versies van de film?

text_en:
I'm surprised that no one yet has mentioned that there are two versions of this same film. The lion's share of the footage in both is identical, but here is where they differ: In one version (the version I have seen most often on broadcast TV), the group of clerics guarding the gateway consists of the "Brotherhood of the Protectors", a (fictional) splinter group of priests and brothers "excommunicated" by the Church. In the other version, which I've seen only once on TV, the clerics guarding the gateway are depicted as priests of the official Church, meaning the Archdiocese of New York (or perhaps Brooklyn). Also, in the former version, in most of the pertinent scenes, the clerics are referred to as "brothers" (and in some scenes, you can see where the lips say "Father" so-and-so but the dubbed audio says "Brother" so-and-so. In the latter version, I believe everyone is referred to as "Father".

In any event, it seems that one of these two versions is more or less a partial re-shooting of the other, with all "Brotherhood of the Protector" scenes re-shot as "Archdiocese" scenes, or vice versa. (Kind of reminds me of the Raymond Burr cutaway scenes in "Godzilla"). I have videotaped both versions off broadcast TV, so no, I'm not imagining this. Can anyone shed some more light on the story behind these two versions of the film?


text: Inspelen op de 'demonen komen samen'-trend van de late jaren zestig/vroege jaren zeventig, met als opvallendste elementen het drieluik 'Rosemary's Baby', 'The Exorcist', 'The Omen' en 'The Sentinel', is een toevoeging die net zo goed is (al wordt die het meest over het hoofd gezien). Op een bepaalde manier combineert het de beste elementen van die films met een vleugje van Polanski's 'The Tenant' (dat in hetzelfde jaar uitkwam). Een New Yorks fotomodel dat haar vriendje, een advocaat, niet aan de haak kan slaan, betrekt een bemost herenhuis dat aanvankelijk de perfecte locatie lijkt; ze ontmoet een sluwe oude mafkees van een buurman (de briljante Burgess Meredith) plus de andere huurders die niet in het centrum wonen. Omdat ze wakker wordt van harde geluiden boven haar appartement, ontdekt ze al snel dat een zwijgende priester en zij de enige bewoners zijn van het verder verlaten gebouw. Vanaf dat moment zet regisseur Michael Winner ('Death Wish') deze bovennatuurlijke thriller in werking, en er is een duivels plezier in de hallucinogene folteringen die hij zijn heldin toebrengt. Geholpen door een briljante cast, een subtiele verhaallijn en een uitstekende make-up van Dick Smith ('The Exorcist') ('The Sentinel') is 'The Sentinel' een echt griezelige horrorfilm.

text_en: Cashing in on the "demons-meets-clergy" trend of the late '60s/early '70s that most prominently included the triptych of "Rosemary's Baby," "The Exorcist," and "The Omen," "The Sentinel" is an addition that's just as good (albeit the most overlooked of the lot). In a way, it combines the best elements of those films and tosses in a dash of Polanski's "The Tenant" (which came out the same year) for good measure. A New York model unable to commit to her lawyer boyfriend takes up residence in a moss-coated townhouse that initially seems like the perfect locale; she meets a wily old coot of a neighbor (the brilliant Burgess Meredith), plus the other off-center tenants. Kept awake by loud noises above her apartment, she soon discovers that a mute priest and herself are the only residents in the otherwise deserted building. From there, director Michael Winner ("Death Wish") kicks this supernatural thriller into gear, and there is a devilish glee to the hallucinogenic tortures he inflicts on his heroine. Aided by a brilliant ensemble cast, a subtle storyline, and excellent makeup FX by Dick Smith ("The Exorcist"), "The Sentinel" is a genuinely creepy horror flick.


text: Deze Italiaans-Franse remake uit 1986 van de film uit 1946, die dezelfde naam heeft, begint al vroeg en laat ons niet de kans krijgen om even op adem te komen. Het verhaal gaat over een middelbare scholier (Federico Pitzalis) die zijn ogen niet kan afhouden van de mysterieus mooie jonge vrouw (gespeeld door de Hollandse femme fatale Maruschka Detmers) die naast de school woont. Op een dag volgt hij haar en zijn volharding wordt beloond. Er is maar één probleem: ze is verloofd met een vage figuur (Riccardo De Torrebruna) die al dan niet een gruwelijke misdaad heeft gepleegd en als hij berouw toont, zal hij er waarschijnlijk met een tik op de vingers vanaf komen. Bovendien is de jonge vrouw een beetje 'gek in het hoofd'. en dit wordt bevestigd wanneer we ontdekken dat ze een relatie heeft met de vader van de jongen, die psychiater is. Giulia's emotionele instabiliteit wordt slechts geëvenaard door haar buitensporige seksuele verlangens. Heet, heet, heet, van het begin af aan, met knappe hoofdrollen en een spectaculair optreden van Detmers, die ons van de ene scène naar de andere als een jojo bespeelt (zoals ze dat met de jongen doet) met genoeg spanning om ons tot het eind toe <0xE2><0x80><0x93> en zelfs daarna <0xE2><0x80><0x93> in het ongewisse te laten. Beschikbaar in R en X (!)-gemiddelde versies.

text_en: This 1986 Italian-French remake of the 1946 film of the same name turns up the heat early, and doesn't let us come up for air. The story is about a high-school student (Federico Pitzalis) who can't keep his eyes off the mysteriously beautiful young woman (played by Dutch phenom Maruschka Detmers) who lives next door to the school. One day, he follows her, and his persistence pays off. There's only one problem: She's engaged to a sketchy character (Riccardo De Torrebruna) who may or may not have committed a heinous crime, and if he repents, will probably be let off with a slap on the wrist. Also, the young woman is a little "funny in the head", and this is corroborated when we discover she has been seeing the boy's father, who is a psychiatrist. Giulia's emotional instability is only equalled by her prodigious sexual desires. Hot, hot, hot, from the word go, with handsome leads and a bombshell performance from Detmers, who plays us like a yo-yo (as she does the boy) from scene to scene, with enough suspense to keep us guessing right up until--and even after--the end. Available in R and X (!) rated versions.


text: Het was een heel innemend verhaal over de destructieve eigenschappen van allesverterende hartstochten; een jonge Italiaanse vrouw die zich emotioneel niet kan verbinden met haar in de gevangenis gezette politiek-radicale verloofde (deels te wijten aan haar apolitieke houding en haar vrijblijvende levenshouding) vindt troost en hartstocht in een nieuwe jonge minnaar met wie ze een expliciete seksuele relatie aangaat. De angsten, woede, tederheid en hartstochten die in de sfeer van het verhaal ronddwarrelen, komen overeen met de emotieloze stilte die de twee hoofdpersonen lijkt te overspoelen. Het verleent de film een verontrustende sfeer die doorsijpelt in alle politieke conflicten die voor de kijker verder niet te volgen zijn (tenzij je een diepgaande kennis hebt van de Italiaanse politiek in de jaren tachtig). Ik vond de film meeslepend... wat hem enigszins verpestte, was een gratis orale seksscène die de actrice op de mannelijke hoofdrol speelde... hij is niet gesimuleerd en laat weinig aan de verbeelding over. Er zijn andere seksscènes in de film, die volgens mij noodzakelijk waren omdat ze een beeld schetsen van de waanzin en eenzaamheid waarin de personages leven. Maar de orale seksscène, zo voel ik, ontregelt de aandacht voor het eigenlijke verhaal. Tot op dat moment verliep alles gladjes, en als de beruchte seksscène verschijnt (die destijds veel ophef veroorzaakte), is het alsof je een wegversperring tegenkomt. Het is schokkend en onnodig, en ik ben in het kamp dat gelooft dat de film geen schade zou hebben opgelopen als de scène eruit was verwijderd. En het is jammer dat deze specifieke scène mensen ervan kan weerhouden deze intrigerende film te bekijken, die volgens mij het bekijken waard is omdat er onder de oppervlakte zoveel gebeurt, met emoties en verdere beroering gelaagd in de subtekst.<br />Over het geheel genomen: schitterende film, belemmerd door een hoognodige seksscène.

text_en:
I'll be quick to address the matters of the film here: It was a very engaging story about the destructive qualities about all-consuming passions; a young Italian woman who cannot emotionally connect with her jailed political-radical fiancé (due in part to her apolitical attitudes and freewheeling approach to life) finds solace and passion in a new young lover whom she embarks on an explicitly sexual relationship with. The anxieties, rage, tenderness and passions that swirl around in the atmosphere of the story equal the dispassionate quiet that seems to engulf the two leads. It lends the film an unsettling mood that permeates through all the political strife that is otherwise lost on the viewer (unless you have a deep knowledge of Italian politics during the 80's). I found the film compelling...what ruined it somewhat is a gratuitous oral sex scene that the actress performs on the male lead...it isn't simulated and leaves little to the imagination. There are other scenes of sex in the film, which I do feel were necessary because they outline the madness and loneliness that the characters live in. But the oral sex scene, I feel, derails the focus on the actual story. It was smooth sailing up until that point and once the infamous sex scene appears (which caused much hoopla back in its day), it's like hitting a roadblock. It's jarring and unnecessary and I am in the camp that believes that the film would not have been harmed any if the scene had been removed from it. And what's unfortunate is that this particular scene may deter people from watching this intriguing film, which I believe is worth a viewing because there is so much going on underneath the surface, emotions and further turmoils layered in the subtext.

Overall: Wonderful film hampered by a much not-needed sex scene.


text:
Bellocchio noemt dit een voornamelijk politieke film, een beschrijving van de revolutionaire beweging in Italië, maar dat lijkt meer een metafoor dan werkelijkheid. Nou, bijna alles in de film lijkt een metafoor te zijn. De revolutionairen, die we zien en over wie we heel weinig te weten komen, zouden net zo goed maffiosi kunnen zijn. Weg met de oude en binnen met de nieuwe.
Andrea's Papa, een psychoanalyticus, lijkt te staan voor de gebruikelijke traditionele bourgeoiswaarden: moreel rechtschapen, onverstoord, schoon en netjes, door en door ge ritualiseerd.
Giullia, de vriendin van een revolutionair, lijkt te vertegenwoordigen wat er kan gebeuren met iemand die dringend een steuntje in de rug nodig heeft, maar niet in staat is het soort toewijding op te brengen dat zo'n verbintenis vereist. Andrea, de adolescente jongen, lijkt de enige in de film die niet op de een of andere onrustige manier 'upatz' is. Hij heeft respect voor zijn vader, maar is ook ongehoorzaam. Hij houdt van Giullia, dat nemen we tenminste aan, hoewel hij niet echt oud genoeg is om te hebben geleerd hoe hij zijn reflexen optimaal moet gebruiken, maar hij gaat bij haar weg om naar school te gaan en zijn laatste examens af te leggen. Zijn koers tussen deze tegenstrijdige levensstijlen zou je kunnen omschrijven als'media'. Hij is de man ertussenin, die de betekenis van geleidelijkheid kent, die kalm kan blijven terwijl de mensen om hem heen schreeuwen. Het meeste hiervan wordt samengevat tijdens het mondelinge deel van zijn eindexamen, wanneer hem wordt gevraagd een passage uit Antigone te vertalen en daar commentaar op te geven, een passage die het traditionele gezag van de goden vergelijkt met het idee van seculariteit en vrije wil.
Dat brengt ons <0xE2><0x80><0x93> voor zover ik weet <0xE2><0x80><0x93> bij Marushka Detmars. Ze doet me denken aan een cartoon uit de New Yorker van een paar jaar geleden. Twee nijlpaarden staan tot aan hun nek in de rivier en staren naar een gazelle die van de oever drinkt, en het ene nijlpaard zegt tegen het andere: 'Ik haat haar.' Ze is een goede actrice. (Laat me dat even op een rijtje zetten.) Maar dat geldt voor iedereen in de film. Ze heeft, in haar manier van praten en doen, de rijke schittering van regelrechte waanzin. En dat komt ook allemaal van de actrice, niet van de regisseur. Detmars is niet gek zoals Catherine DeNeuve gek was in 'Repulsion'. De muren veranderen niet in rubber en krijgen geen handen. In plaats daarvan zien we haar geanimeerd, soms té geanimeerd. En ze bezorgt ons een schok als haar stemming plotseling omslaat en bedreigend wordt, zoals een dreigende onweersbui bedreigend is.
Een criticus noemde haar zwoel, maar dat is waarschijnlijk niet het woord dat hij zocht. Ze is onweerstaanbaar mooi met haar pluizige bruine haar, haar brede witte grijns, haar impulsieve gegiechel. En haar ogen zijn als de ogen op de schilderijen aan de muren van oude Egyptische graftombes. De sexy scènes zijn behoorlijk erotisch, niet zozeer omdat een ervan expliciet is, maar omdat we de betrokken personages kennen. (Het is interessanter om het bruidspaar te bespioneren dan naar een pornofilm te gaan.) Eigenlijk is er niet zoveel seks. Er is maar één scène met gesimuleerde geslachtsgemeenschap, maar de regisseur laat die afspelen in wat de echte tijd lijkt te zijn. In elk geval de echte tijd voor een jongen van achttien.
De jongeman die Andrea speelt is ook prima, wat noodzakelijk is, want de film hangt bijna helemaal van hem en Giullia af. Ze moeten het dragen en dat doen ze ook. Als ze niet zo goed hadden gespeeld, zou ik niet weten of dit een interessante of bewonderenswaardige film zou zijn geweest. Het had gemakkelijk kunnen uitlopen op een nogal trage, saaie romance.
Het was het waard.

text_en:
Bellocchio refers to this as a mainly political movie, a description of the revolutionary movement in Italy, but that seems more metaphor than reality. Well, almost everything in the movie seems like metaphor. The revolutionaries, of whom we see and about whom we learn very little, might as well be mafiosi. Out with the old and in with the new.

Andrea's Papa, a psychoanalyst, seems to stand for the usual traditional bourgeois values -- morally upright, unperturbed, clean and tidy, thoroughly ritualized.

Giullia, the girlfriend of a revolutionary, seems to represent what can happen to someone who needs very badly a cause to support but is unable to muster up the kind of devotion such a commitment demands. (I'm guessing here.) Andrea, the adolescent boy, seems to be the only guy in the movie who is not in some unquiet way "upatz." He's respectful of his father but disobedient too. He loves Giullia, or so we assume, although he's not really old enough to have learned how to manage his reflexes optimally, but he leaves her in order to show up at school and complete his final exams. His course between these contradictory lifestyles could be described as "media." He's the man in between, who knows the meaning of gradualism, who can keep his cool while those about him are screaming.

Most of this is summed up during the oral part of his finals when he is asked to translate and comment on an excerpt from "Antigone," which contrasts the traditional authority of the gods with the notion of secularity and free will.

That brings us -- by no particular course that I'm aware of -- to Marushka Detmars. She brings to mind a New Yorker cartoon of a few years ago. Two hippos are neck-deep in the river, staring at a gazelle drinking from the bank, and one hippo says to the other, "I hate her." She's a good actress. (Let me get that out of the way.) But so is everyone else in the film. She carries with her, in her speech and manner, the rich glitter of outright lunacy. And it all comes from the actress too, not from directorial aid. Detmars isn't nuts the way Catherine DeNeuve was nuts in "Repulsion." The walls don't turn to rubber and grow hands. Instead, we see her animated -- sometimes TOO animated. And she gives us shocking jolts when her mood abruptly changes and becomes threatening the way a looming thunderstorm is threatening.

A critic described her as sultry, but that's probably not the word he was searching for. She's compellingly beautiful with her fluffy brown hair, her wide white ready grin, her impulsive giggles. And her eyes are like the eyes in the paintings on the walls of ancient Egyptian tombs. The sexy parts are pretty erotic, not so much because one of them is explicit, but because we've gotten to know the characters involved. (It's more interesting to spy on the honeymoon couple next door than go to a skin flick.) Actually there isn't THAT much sex. There is only one scene of simulated intercourse but the director lets it play out in what seems to be real time. At least real time for an eighteen-year-old boy.

The young man who plays Andrea is fine too, which is a necessary thing, because the film depends almost entirely on him and Giullia. They have to carry it and they do. If it were not for their performances, I'm not sure this would be as interesting or as admirable flick as it is. It could easily have been turned into a rather slow, boring romance.

Worth it.


text: Ik was dol op die film. Hij analyseert prachtig de Italiaanse kleinburgerlijke samenleving, hoe de linksen in de jaren zeventig al hun idealen hebben opgegeven en tot een gelukkige regeling zijn gekomen die ze niet in de war willen sturen. Bijvoorbeeld de ouder wordende psychoanalyticus die jaloers is op zijn eigen zoon en niet aan zijn radicalere jeugd wil worden herinnerd.<br />Lange tijd wilde ik de video kopen nadat ik de film een paar keer op het witte doek en op de televisie had gezien, maar hij lijkt volledig van de markt te zijn verdwenen, zelfs in Italië wist niemand in de boekwinkels iets van de film af. De enige seksscène, waar iedereen het over lijkt te hebben, doet de film geen kwaad.

text_en:
I loved the the film. it beautifully analyzes Italian petty bourgeois society, how the leftists of the 70s have given up all their ideals and come to a happy arrangement which they don't want disturbed. For instance, the aging psychoanalyst who is jealous of his own son, and doesn't want to be reminded of his more radical youth.

For a long time wanted to buy the video after having seen the movie a couple of times on the big screen and on TV, but it seems to have completely disappeared from the market, even in Italy no one in the book shops knew about the film. a great pity.

The one sex scene, which everyone seems to go on about, does the film no harm.


text: Opvallend vanwege de beruchte expliciete scène waarin de beeldschone Maruschka Detmers de penis van haar jonge minnaar uit zijn broek haalt en in haar mond stopt. Zelfs zonder dit moment is de film een schitterende, zij het enigszins verontrustende, gepassioneerde en oogverblindend sexy rit. Detmers levert een geweldige prestatie als de deels gestoorde, onverzadigbare verrukking die naakt door haar flat dwaalt. Gekleed, deels gekleed en naakt steelt ze het grootste deel van de film over liefde, seksuele passie, filosofie en politiek. De laatste twee gaan voor mij een beetje verloren en het einde is heel verwarrend als haar verloofde wordt vrijgelaten terwijl de andere terroristen worden vrijgelaten, ze lijkt niet te weten wie ze wil en de jonge minnaar lijkt meer belangstelling te hebben voor zijn examens dan voor iets anders terwijl ze huilt, prachtig natuurlijk!

text_en: Notable because of it's notorious explicit scene when the gorgeous Maruschka Detmers takes her young lover's penis from his trousers and into her mouth. Even without this moment the film is a splendid if slightly disturbing passionate and blindingly sexy ride. Detmers puts in a great performance as the partly deranged, insatiable delight, wandering about her flat nude. Dressed, partly dressed and naked she steals most of the film about love, sexual passion, philosophy and politics. For me the last two get a little lost and the ending is most confusing when her fiancé is released whilst fellow terrorists are released, she seems uncertain as to who she wants and the young lover seems more interested in his exams than anything else as she weeps, beautifully of course!


text: De film is veel geavanceerder en intelligenter in het exploreren van seksuele spanning dan Amerikaanse pogingen van 9 en een halve week... de scène in de rechtszaal zelf... met het paartje dat copuleert in de kooi terwijl de heldin smeekt om hun orgasme... is verbazingwekkend... ik heb deze film in geen 20 jaar gezien... maar hij heeft onuitwisbare beelden in mijn hoofd opgeroepen... hij is rijk van structuur en succesvol in het creëren van een wereld waarin seks de motor is voor alle activiteiten, en onderin zit de gapende angst die in ons allemaal leeft... de plot is Europees, en het zindert een beetje, maar dat doet het leven ook... vooral als je 17 bent en een constante stijve hebt...

text_en: the movie is far more sophisticated and intelligent is its exploration of sexual tension than such American attempts as 9 and a half weeks...the courtroom scene itself...with the couple copulating in the cage while the heroine pleads for their orgasm...is amazing...I have not seen this movie in 20 years...but it made indelible pictures in my mind...it is rich in texture and successful in creating a world where sex is the engine for all activity, and at its bottom is the yawning angst that lives in us all....the plot is European, and it meanders a bit, but so does life...especially when you are 17 and have a constant hard on....


text:
Ik vond de film echt goed en ging er binnen een week nog twee keer naar kijken.
Mevrouw Detmers was de ster van de voorstelling <0xE2><0x80><0x93> ze was als een hongerige kat die op jacht was en met haar prooi speelde. Ze sloeg uit in woede en lust, nam een 'te jonge' minnaar en smeet honderden van het mooie porselein van de moeder van haar terroristische verloofde op de grond.
De film zat vol prachtige details. De Maserati, de prachtige garderobe, de bloembakken op de daken. Ik genoot vooral van de oude Griekse les en de voordracht van 'Antigone'.
Het had een sfeer van 'Het verhaal van O' <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, waar welgestelde mensen zich overgeven aan een ongeremd seksueel avontuur. Terwijl ze in haar blootje door het fantastische appartement loopt, voelt ze zich op haar gemak <0xE2><0x80><0x93> en waarom ook niet, wat heeft het voor zin om een 'Devil in the Flesh' in toom te houden?
De hele film is een ware traktatie!

text_en:
I really liked this movie, and went back to see it two times more within a week.

Ms. Detmers nailed the performance - she was like a hungry cat on the prowl, toying with her prey. She lashes out in rage and lust, taking a "too young" lover, and crashing hundreds of her terrorist fiancé's mother's pieces of fine china to the floor.

The film was full of beautiful touches. The Maserati, the wonderful wardrobe, the flower boxes along the rooftops. I particularly enjoyed the ancient Greek class and the recitation of 'Antigone'.

It had a feeling of 'Story of O' - that is, where people of means indulge in unrestrained sexual adventure. As she walks around the fantastic apartment in the buff, she is at ease - and why not, what is to restrain a "Devil in the Flesh"?

The whole movie is a real treat!


text: In tegenstelling tot wat sommige mensen beweren, zijn de vrouwen in de film geen geisha's. Het zijn oiranen (prostituées) die buiten de beroemdste plezierdistricten wonen, en hun leven en ervaringen vertegenwoordigen het leven van een groot aantal vrouwen uit het Tokugawa-tijdperk. Ik kan niet zeggen dat de verhalen bijzonder verhelderend waren, maar hun charme ligt in hoe typerend ze zijn. De thema's zijn universeel en alledaags: liefde, vriendschap en opoffering.<br />Ik genoot erg van de regie en het acteren. Ik had het gevoel dat ik een glimp opving van een tijd en een plaats die ik anders nooit te zien krijg. De acteurs, vooral de 4 vrouwen die de oiran speelden, waren spannend om te zien. Deze film zou ik alleen aanbevelen aan mensen die een voorproefje van de Japanse cultuur willen, of aan mensen die van rustige, emotionele verhalen houden. Het is een geweldig voorbeeld van beide.

text_en:
Contrary to some people's summaries, the women depicted in the film are not geisha. They are oiran (prostitutes) living outside the most famous pleasure districts, and their lives and experiences represent the lives of a great number of Tokugawa era women. I can't say the stories were particularly enlightening, but their charm lies in just how typical they are. The themes are universal and everyday: love, friendship, and sacrifice.

I did greatly enjoy the art direction and the acting. I felt like I was getting a glimpse of a time and place I can never otherwise glimpse. The actors, especially the 4 women who played the main oiran, were a thrill to watch. I'd only recommend this movie to people who want a taste of Japanese culture, or to those who enjoy quiet and emotional stories. It's a great example of both.


text: Ik kan begrijpen dat degenen die een hekel hebben aan deze film het gebrek aan kennis niet kunnen begrijpen.<br />Ten eerste zijn die meisjes geen geisha's, maar bordeelhoudsters, en iemand die het verschil niet kent, zal de helft van de film niet begrijpen, en zeker het einde niet. Dit is een compleet kunstwerk over het leven en de behoeften van de vrouwen in dit tijdperk. Alles is belangrijk, en de manier waarop ze zich kleden, is in de hele film van meer belang dan woorden. Voor degenen die dachten dat het een saaie geishafilm was, stel ik voor dat jullie wat over deze gemeenschap lezen voordat je een conclusie trekt die zo uit de werkelijkheid is getreden. Dit is Kurosawa's levenswerk, en ik...' Ik was er zeker van dat de regisseur de stille betekenis van Kurosawa's stuk tot op de juiste intellectuele schaal begreep.

text_en:
I can understand those who dislike this movie cause of a lack of knowledge.

First of all, those girls are not Geisha, but brothel tenants, and one that don't know the difference will not understand half of the movie, and certainly not the end. This is a complete art work about the women's life and needs in this era. Everything is important, and certainly the way they dress, all over the movie means more than words. To those who thought it was a boring geisha movie, I'll suggest you to read a bit about this society before making a conclusion that is so out of the reality. This is Kurosawa's work of is life, and I'm sure that the director understood the silent meaning of Kurosawa's piece to the right intellectual range.


text: Een prachtige film om naar te kijken, met verbazingwekkende scènes en getalenteerde acteurs als Misa Shimizu en Nagiko Tono. Na 15 minuten kijk je je ogen uit op het scherm en doe je niets anders dan de sfeer van de film inademen en wachten op wat het lot voor de personages in petto heeft. Door deze film verlaat je je positie als standaardpubliek, het neemt je op, het maakt je deel van het verhaal... De kostuums en decors zijn briljant; vooral de wijk van de okiyas is vakkundig gebouwd. Het is beslist niet helemaal Akira Kurosawa, hoe de meester er ook zijn best op doet, vooral het stilistische verhaal vertelt ons dat wij het zijn.' in een gedistingeerd land van cinema dat verre van hollywoodachtig flamboyant is.

text_en: A wonderful film to watch with astonishing scenes and talented actors, such as Misa Shimizu and Nagiko Tono. After 15 minutes of watching, your eyes get locked on the screen and you do nothing but breathing in the atmosphere of the film waiting what the destiny will bring to the characters. This film makes you leave your position as a standard audience, it takes you in, it makes you a part of the story... Costumes and settings are brilliant; especially the district of the okiyas is skillfully built. It is definitely not very Akira Kurosawa, however it still gets a lot from the master, especially the stylistic story telling tells us we're in a distinguished land of cinema which is quite far from hollywoodish flamboyance.


text:
Een tragische, prachtige film... brengt ons naar een Japan dat niet meer bestaat. Ondanks de technische expertise van Hollywood heb ik nog nooit een (hollywood)film gezien die de authenticiteit van de sfeer in dit stadje aan de rivier bij de zee kan evenaren... _The Last Samurai_ van Tom Cruise leek op de laatste aflevering van _The Lord of the Rings_ in zijn poging het oude Japan op het platteland te vangen.
Als je van serene, maar intense verhaallijnen houdt, moet je deze film zien. Het is een respijt van de holle, opzichtige films die veel lijken op de laatste _1000 Blockbusters_ die je hebt gezien. Ik denk dat dit een van Kurosawa's betere verhalen is.
Zelfs als het...' Het is een film over geisha's en bordelen en de ingewikkelde regels die het leven in zo'n omgeving beheersen, maar hij is niet in een pornofilm veranderd. De personages zijn diepzinnig en handelen zeer intens.

text_en:
A tragically wonderful movie... brings us to a Japan that does not exist anymore. Despite Hollywood's technical expertise, I have yet to see a (hollywood) movie that can match the authenticity of the atmosphere in this small town by the river near the sea... Tom Cruise's The Last Samurai looked liked the last installment of the Lord of The Rings in trying to capture rural Old Japan.

If you like serene but intense story lines, this is a must see film. It will be a respite from hollow flashy films much like the last 1000 blockbusters you saw. I think this is one of Kurosawa's better stories.

Even if it's a movie about geishas and brothels and the complicated rules that govern life in such settings, it did not turn into a skin flick. The characters are full of depth and act with much intensity.


text: Mijn vriend en ik vonden deze film allebei erg goed. De kijker wordt van het moderne leven in het oude Japan weggevoerd, terwijl hij tegelijkertijd wordt blootgesteld aan zeer actuele thema's. De personages zijn realistisch en gedetailleerd; de afloop en het verhaal zijn onvoorspelbaar, wat erg verfrissend is. Het verhaal bestaat uit minirolletjes in het leven van een aantal geisha's die samenwonen in een arm stadsdistrict. Ik kan deze film aanbevelen aan iedereen die geïnteresseerd is in een realistische romance of het leven in het oude Japan.

text_en: My boyfriend and I both enjoyed this film very much. The viewer is swept away from modern life into old Japan, while at the same time exposed to very current themes. The characters are realistic and detailed; it has an unpredictable ending and story, which is very refreshing. The story is made up of mini-plots within the life of several geisha living together in a poor city district. I highly recommend this movie to anyone who is interested in a realistic romance or life in old Japan.


text:
'Umi wa miteita' ('De zee kijkt') was Akira Kurasawa's zwanenzang voor de film: zijn aanpassing van het verhaal van zijn favoriete romanschrijver Shugoro Yamamoto in een scenario dat hij zelf had willen filmen, was zijn laatste wapenfeit in een briljante carrière. Directeur Kei Kumai doet zowel Kurosawa als Yamamoto eer aan door deze visueel verbluffende transformatie van woord tot beeld te presenteren.
Het verhaal speelt zich af in het Japan van de negentiende eeuw en gaat over het leven van de vrouwen van een geishahuis dat als enige doel in het leven heeft geld te verdienen door mannen te behagen. Het huis wordt gerund door een wat ouder echtpaar en de geisha's vormen een betoverende groep vrouwen die hun vak verstaan en trots zijn op hun carrière. Ieder van hen heeft een reden om het leven van een geisha te gaan leiden. Oshin (Nagiko Tono) onderhoudt haar familie die in een naburig dorp woont, Kikuno (Misa Shimizu) heeft zowel goede als kwade klanten die ze met haar verhalen over haar hogere kaste weet te onderhouden. Oshin raakt bevriend met een bedreigde samoerai, wordt verliefd op de zachtmoedige man, maar komt er al snel achter dat hij niet uit zijn kaste mag trouwen en verlaat zijn pleziertjes met Oshin om met de beloofde verloofde te trouwen. Oshins hart slijt snel, maar wordt emotioneel en fysiek/metterdaad gesteund door Kikuno en de andere geisha's.
Een knappe samoerai Ryosuke (Masatoshi Nagase) komt in Oshins leven en ontwikkelt de eerste vertrouwde en toegewijde relatie met haar. Kikuno wordt belaagd door problemen. Ze moet beslissen of ze de nederige liefde van een oude man die met haar wil trouwen zal accepteren, en ze moet het zien te rooien met een rijke maar gewelddadige klant. En al die tijd kijkt de zee toe, en terwijl een tyfoon het geishahuis en de straat verwoest, zitten Kikuno en Oshin op het dak te wachten op de beloofde redding door Ryosuke. Het verhaal eindigt met opoffering, liefde en toewijding. De zee kijkt toe en zal bescherming zoeken voor de ware liefde.
De fotografie van Kazuo Okuhara is adembenemend mooi: nachtelijke taferelen met brandende lantaarns en kleurige geisha-interieur worden afgewisseld met steeds terugkerende beelden van de zee, die zowel kalm als onstuimig is. Het acteerwerk is een beetje geforceerd voor de kunst van Edo, maar de personages zijn goed geconstrueerd en houden het verhaal geloofwaardig. De enige afleiding die Kurosawa beslist niet zou hebben goedgekeurd, is de goedkope westerse muziek die klinkt als goedkope soapmuziek, afgezien van de enkele momenten waarop echte Japanse muziek op authentieke instrumenten de soundtrack siert. Maar uiteindelijk is er genoeg van Kurosawa's invloed aanwezig om deze film te bezielen met zijn soort dromerige verwondering die altijd van belang zal blijven voor de wereldcinema.

text_en:
'Umi wa miteita' ('The Sea is Watching') was Akira Kurasawa's swansong to film: his adaptation of his favored novelist Shugoro Yamamoto's story into a screenplay he intended to film was his final mark he left on a brilliant career. Director Kei Kumai pays homage to both Kurosawa and Yamamoto in presenting this visually stunning transformation of word to image.

Set in 19th century Japan, the story explores the lives of the women of a Geisha house whose sole purpose in life is to earn money by pleasuring men. The house is run by an older couple who are genteel and the geishas are an enchanting group of women who know their trade and take pride in their careers. Each has a reason for turning to the life of geisha. Oshin (Nagiko Tono) supports her family who live in a neighboring village, Kikuno (Misa Shimizu) has customers both good and evil whom she manages to sustain with her stories of her higher caste. Oshin befriends an endangered samurai, falls in love with the gentle fellow, only to find that he must not marry out of his caste and leaves his pleasures with Oshin to marry his promised betrothed. Oshin's heart bruises easily but is always supported emotionally and physically/monetarily by Kikuno and the other geishas.

A handsome samurai Ryosuke (Masatoshi Nagase) enters Oshin's life and develops the first trusted and devoted relationship with her. Kikuno is beset by problems, deciding whether to accept the humble love of an old man who wishes to marry her, and coping with a rich but abusive customer. All the while the sea is watching and as a typhoon destroys the geisha house and street, Oshin and Kikuno sit atop the roof waiting for the promised rescue by Ryosuke. The manner in which the story ends is one of sacrifice, love, and devotion. The sea is watching and will find protection for true love.

The photography by Kazuo Okuhara is breathtakingly beautiful: night scenes with glowing lanterns and colorful geisha interiors are matched with recurring glimpses of the sea both calm and turbulent. The acting is a bit strained for Edo art, but the characters are well created and keep the story credible. The one distraction which is definitely NOT something Kurosawa would have condoned is the tacky Western music score that sounds like cheap soap opera filler except for the isolated moments when real Japanese music on authentic instruments graces the track. But in the end there is enough of Kurosawa's influence to imbue this film with his brand of dreamlike wonder that will always maintain his importance on world cinema. Grady Harp


text:
Ik weet niet hoe ik deze film heb kunnen missen toen hij net uit was, maar ik ben blij dat ik hem eindelijk heb gezien.
Deze film speelt zich af in en rond de negentiende-eeuwse rosse buurt van Okabasho, Japan. Hij vertelt het verhaal van prostitutie, kastenstelsels en sterke vrouwen in een samenleving die gebaseerd is op de kracht van de samoeraicode van Japan.
Akira Kurosawa is uniek! Ook al is hij gestorven voordat hij deze film kon regisseren, zijn verfilming van het scenario is een groot succes. Zijn visie op de Japanse wereld en kastenstelsels is vermaard en geeft een goed beeld van de manier waarop deze stelsels met elkaar omgaan. De personages mogen dan om elkaar heen draaien, maar het kastensysteem blijft intact als elk personage terugkeert naar de wereld waarin hij of zij thuishoort. De samoeraikrijger die in de wereld van de goedhartige en liefhebbende prostituees terechtkomt, keert terug naar zijn leven, terwijl zij een andere weg inslaat met een man die deel uitmaakt van haar kastensysteem. De wereld van de samoerai wordt door velen boven alle andere verheven, maar toch zijn het de lagere kasten die elkaar kunnen steunen en zonder terughoudendheid kunnen liefhebben. De samoerai in deze film blijken de zwakken te zijn, terwijl de klasseloze minnaars de eerzamen blijken te zijn.
De film verdient een hogere score. Het is een verhaal over de overlevingskansen van vrouwen in het feodale Japan. In die tijd werden mannen beschouwd als de overlevers, de sterke mannen, terwijl vrouwen als hersenloos en zwak werden beschouwd. Deze film benadrukt de kracht van de Japanse vrouwen en hoe ze deden wat ze moesten doen om te overleven, en hoe hun kracht de Japanse cultuur in staat stelde door te gaan.
Ik kan 'The Sea is Watching' aanbevelen voor iedereen die een fan is van Akira Kurosawa, zelfs als je geen fan bent. Het is een prachtige, rustige en ontroerende film, die een aanwinst is voor elke filmverzameling.

text_en:
I'm not sure how I missed this one when it first came out, but I am glad to have finally seen it.

This movie takes place in and around the 19th century red light district of Okabasho, Japan. It tells the tale of prostitution, caste systems and women who are strong in a society based upon the strength of the samurai code of Japan.

It is uniquely Akira Kurosawa! Even though he died before he could direct this movie, his adaptation of the screenplay shows. His view of the Japanese world and caste system is renowned and sheds light upon how these systems interact with each other. The characters may revolve around each other, but the caste system stays intact when each character goes back to the world they belong in. The samurai warrior who drifts into the good hearted and loving prostitute's world goes back to his life, while she embarks on a another road with a man who is part of her caste system..lowest of the low. Many prize the world of the samurai above all others, but yet, it is the lower caste inhabitants who can support each other and who can love without restraint. The samurai in this movie turns out to be the weak one, while the classless lovers prove to be the honorable ones.

The movie deserves a higher rating. It is a tale of survival of women in feudal Japan. During this time frame, men were thought to be the survivors..the strong ones while women were thought to be just mindless and weak property. This movie highlights the strength of Japanese women and how they did what they had to for survival, and how their strength enabled the Japanese culture to continue on as it has.

I recommend "The Sea is Watching" to anyone who is a fan of Akira Kurosawa and even if they're not a fan. It is a lovely, quiet and soul sustaining movie, and one to be treasured for any movie collection.


text: 'Deze film laat zien dat je geen grote explosies, grafieken van miljarden dollars of veel te veel betaalde acteurs en actrices nodig hebt om een goede film te maken. Het enige wat je nodig hebt is een uitstekende verhaallijn en plot.' 'Dit is de meester van alle Japanse films, Akira Kurosawa.'

text_en: this movie just goes to show that you dont need big explosions,muti-billion dollar computer graphics,or highly over paid actors and actresses to make a good movie, All you need is a excellent story line and plot. which the master of all japanese films,Akira Kurosawa pulls off brilliantly. I recommend this film to all that love a epic period piece. and for those that enjoy Kurosawas earlier works. 10/10


text: Het helpt enorm als je bekend bent met de cultuur en de periode waarin deze film zich afspeelt. Ten eerste zijn deze dames NIET geisha, ze zijn oiran (prostituees) in de Yoshiwara-achtige 'groene huizen', circa 1860, ongeveer. Dit zou moeten helpen om enkele details op te helderen die verwarrend kunnen zijn voor de onwetenden. De film gaat over kwesties van loyaliteit, liefde en, misschien wel het belangrijkste, hoe mensen omgaan met tegenspoed, zowel van zichzelf als van anderen in hun directe omgeving. Dat, plus de buitensporige fotografie samen met de spookachtig mooie muziek, zorgt voor een heerlijke rit. Stop hem gewoon in de stekker, stel je ongeloof uit en betreed hun wereld. Je zult niet teleurgesteld worden.

text_en: It helps immensely if one is familiar with the culture and time period in which this film takes place. First of all, these ladies are NOT geisha, they are oiran (prostitutes)in the Yoshiwara-type "green houses", circa 1860, give or take.. This should help clear up some details which may be confusing to the unaware. The film deals with issues of loyalty, love and, perhaps most importantly, how people deal with adversity, both their own and that of others in their immediate environment. That plus the outrageous photography together with the hauntingly beautiful music, make for a lovely ride. Just plug it in, suspend your disbelief and enter their world. You won't be disappointed.


text: Dit is een prachtige film over een bordeel in een vissersdorp, die het best beschreven kan worden aan de hand van de scènes en de regie van Kurosawa's oude werk, gecombineerd met Dostojevski's onderwerpen op het gebied van de menselijke psychologie (O-shin <0xE2><0x80><0x93> Sonia Marmeladova), Shakespeares drama en de tragische en opgewekte manier van doen van Hans Christian Andersen. Het scenario is wonderbaarlijk, de scènes zijn kleurrijk en mooi <0xE2><0x80><0x93> sommige scènes blijven in mijn geheugen gegrift. Het gaat niet over mysterieuze geisha's en trotse samoerai met hun Bushido die uit hen stromen, maar over het leven, het werk en het soort mensen dat je overal kunt tegenkomen. Een prachtig en fascinerend eerbetoon aan Kurosawa, zeker de moeite waard.

text_en: This is a wonderful movie about a brothel in a fishing village, that could be best described with scene constellations and direction of old Kurosawa's works, combined with Dostoyevski's topics of human psychology (O-shin - Sonia Marmeladova ), Shakespeare's drama and Hans Christian Andersen's tragic and cheerfulness. The screenplay is wondrous, the scenes are colour- and beautiful some scenes stay really imprinted in my mind. The plot is interesting and unpredictable - each of the characters is very well developed and interesting - there is also a little action, so if you don't like all the sentiments you'd also come to your costs - . It is not about mysterious Geishas and proud Samurai with their Bushido pouring all out of them, but about life, work and kinds of people found everywhere at any time. A lovely and fascinating tribute to Kurosawa, certainly worth seeing.


text: Dit is een heel mooi en poëtisch verhaal. Prachtige decors. Schitterende muziek. Ik ben vorig jaar twee keer in Japan geweest en de film gaf me een typisch Japans gevoel. De camerabewegingen zijn fantastisch, net als de acteurs. Het gaat diep in op je gevoelens zonder melodramatisch te worden. Japanse mensen zijn heel gevoelig en vriendelijk en het wordt hier allemaal heel goed op het scherm gebracht. De regisseur speelt fantastisch met licht en kleuren en laat het publiek zien dat het ook kan genieten van een film met subtiele en fijne details. Als je deze film eenmaal hebt gezien, zul je meer van dezelfde regisseur willen zien. Het is een heel goede film en ik kan hem aan iedereen aanbevelen.

text_en: This is a very fine and poetic story. Beautiful scenery. Magnificent music score. I've been twice in Japan last year and the movie gave me this typical Japanese feeling. The movement of the camera is superb, as well as the actors. It goes deep into your feelings without becoming melodramatic. Japanese people are very sensitive and kind and it's all very well brought onto the screen here. The director is playing superb with light an colors and shows the audience that it is also possible to let them enjoy a movie with subtle and fine details. Once you've seen this movie you will want to see more from the same director. It's a real feel good movie and I can only recommend it to everybody.


text:
Kurosawa verweeft een verhaal met een cast van personages die even gevarieerd is als in welk Shakespeare-drama dan ook, en het acteerwerk past bij het verhaal, waarbij elke ster een rol speelt die deel uitmaakt van het grotere verhaal. Het is ontroerend, grappig en in alle opzichten intrigerend. De karakterontwikkeling is bijna perfect, de film is levendig en boeiend en het verhaal trekt je naar binnen.
Ik zou graag willen zeggen dat de 'Samoeraifreaks' en degenen die geobsedeerd zijn door de dynastieke verhalen uit het eind van de achttiende en het begin van de negentiende eeuw van Japan deze film misschien wel als niet Kurosawa's beste werk beschouwen. Misschien niet zijn beste werk, maar zelfs op zijn slechtst is Kurosawa beter dan menig ander. Dit verhaal is zozeer gebaseerd op het verheffen van het alledaagse leven van gewone mensen in een tijd van grote veranderingen, dat het tijdloos is, ondanks het feit dat het in het niet zo verre verleden speelt.
Ik zou dit van harte aanbevelen aan elke filmfan, en vooral aan degenen die waarschijnlijk de roman zullen blijven lezen waarop de film is gebaseerd.

text_en:
Kurosawa weaves a tale that has a cast of characters as diverse as any Shakespearean drama, and the acting is true to the story, with each star playing their role as a part of the larger tale. It is touching, funny and intriguing in all parts. The character development is near perfect, the cinematography is vivid and engaging, and the story draws you in.

I would like to say that the "Samurai freaks" and those obsessed with late 18th and 19th century dynastic tales of Japan may snub this film as not Kurosawa's best work. Perhaps not his best, but even at his worst, Kurosawa is better than many of the best. This story is so based in elevating the mundane lives of ordinary people in a time of great change, that it is timeless, despite being set in the not-so-distant past.

I would heartily recommend this to any movie buff, and especially to those who are likely to continue on to read the novel on which the film is based.


text:
De _Sea Is Watching_ is gemaakt naar een origineel scenario van Akira Kurosawa, en het is inderdaad een weelderige, warme film. Het zal een genoegen zijn om ernaar te kijken!
Kei Kumai als regisseur is zeker niet te vergelijken met de oude, maar eeuwigdurende meester (vooral de massascènes in het begin van de film hebben een verschrikkelijk acteerwerk), maar de algehele sfeer en het decor zijn zeer aangenaam. Nog iets wat hier ontbreekt: Kurosawa slaagde er altijd in om de personages zoveel meer te laten zijn dan wat ze in werkelijkheid laten zien en doen.
Waarschijnlijk was dat zijn magie op de set; en misschien was dit scenario nog niet helemaal op orde. '
Misschien missen we alleen de blik van de meester.
'
'Dit is een prachtige, heerlijke film, maar het is geen Kurosawa. Het zou wel eens heel dom kunnen zijn om dat te verwachten...'

text_en:
The Sea Is Watching has been made from an original Akira Kurosawa script, and it is indeed a lush and warm film. Watching it will be a pleasure !

Kei Kumai as director is certainly no equal to the old but everlasting master (particularly the mass scenes in the beginning of the film has some terrible acting), but the overall mood and scenery is very enjoyable. Another thing that is missed here: Kurosawa always managed to let the characters be so much more then what they are actually showing and doing.

Probably that was his magic on set while shooting; and just maybe this script was not fully up to par yet.

Maybe we just miss the eye of the master.

This is one lovely and sweet film, but it is no Kurosawa. To expect that might well be very silly...


text:
In artistiek opzicht is dit een prachtige film <0xE2><0x80><0x93> de cinematografie, de muziek en de kostuums zijn schitterend. Sterker nog, deze film is mooier dan de films die door Akira Kurasawa zelf zijn geregisseerd. In dit geval heeft hij de film pas een paar jaar na zijn dood geschreven.
Dus wat het schrijven betreft, was de dialoog goed geschreven en was het verhaal soms interessant. Maar het verhaal was ook nogal deprimerend en toch in sommige opzichten onbelangrijk <0xE2><0x80><0x93> het is tenslotte het verhaal van een groep vrouwen die in een bordeel werken. Het is interessant dat, hoewel de prostitutie in Japan als een veel acceptabeler bedrijf wordt beschouwd, de vrouwen nog steeds naar een beter leven verlangen. Dit doet me denken aan de film Streets of Shame, hoewel de personages in Streets of Shame een stuk minder sympathiek en eendimensionaal zijn.
Dus over het geheel genomen krijgt de film een 7 <0xE2><0x80><0x93> voornamelijk dankzij alles, behalve het schrijven. Het is jammer dat de zwakste schakel in deze film het verhaal van de grote Kurasawa is.

text_en:
Artistically speaking, this is a beautiful movie--the cinematography, music and costumes are gorgeous. In fact, this movie is prettier than those directed by Akira Kurasawa himself. In this case, he only wrote the movie as it was made several years after his death.

So, as far as the writing goes, the dialog was well-written and the story, at times, was interesting. However, the story was also rather depressing yet uninvolving in some ways--after all, it's the story of a group of women who work in a brothel. It's interesting that although prostitution has been seen as a much more acceptable business in Japan, the women STILL long for a better life. This reminds me a lot of the movie Streets Of Shame, though Streets Of Shame's characters are a lot less likable and more one-dimensional.

So, overall it gets a 7--mostly due to everything BUT the writing. It's too bad that the weakest link in this movie is the story by the great Kurasawa.


text: The Sea is Watching was een interessante filmervaring. Om te beginnen was het gevoel over het geheel intens, geïnternaliseerd, claustrofobisch en klein. Elke foto leek een foto van iets binnenin, iets heel geconcentreerds dat geen deel uitmaakte van een groter beeld. Het was duidelijk waar we in elke foto naar moesten kijken. De lichamelijkheid van de set zelf droeg bij aan dat gevoel van kleinheid en intensiteit. De lichten langs het midden van de weg sneden de weg doormidden, en het piepkleine hek naar de kleine nederzetting, gevolgd door de piepkleine en weinige hokjes die dienstdeden als onderkomens voor wat de hele stad leek te zijn. Zelfs het uitzicht op de oceaan werd omlijst door een kleine aanlegsteiger waarop je het aantal lange grassprieten kunt tellen dat in de wind heen en weer wiegt. Geen panoramisch uitzicht. Het deed me zelfs denken aan de Montmarte-sequentie van Moulin Rouge, waarin de camera inzoomt op de windmolen, waardoor weer het gevoel ontstaat van een klein gebied waar alles zich afspeelt.<br />Hoewel het acteren redelijk was, gezien het feit dat ik niet kon zien hoe de tekst werkelijk werd gebracht, had ik het gevoel dat de handelingen overdreven melodramatisch en onzinnig waren. Waarom Kikuno zo doorging toen Fusanosuke zijn ophanden zijnde huwelijk aankondigde, leek me niet echt logisch. Zoveel was er in feite niet veranderd, en Kikuno's karakter was zo sterk en veerkrachtig dat zelfs als ze het te druk hadden met O-sjins zaken voor niets op zich te nemen, de reactie niet bij hem paste en onnodig en afleidend was. Een ander voorbeeld van vreemd gedrag was toen de dronken vriend van Kikuno kwam opdagen en Ryosuke besloot tussenbeide te komen en van de trap werd geduwd. De manier waarop hij opstond en dreigend de trap op kwam en het daaropvolgende gevecht buiten tussen het riet was gewoon onbevredigend. Hoewel het geen mooie film was om naar te kijken, bood hij wel een interessante blik op de duistere kant van de prostitutie (in tegenstelling tot de geisha's). Jammer genoeg voedde hij misschien onze verwachtingen van losbandige vrouwen (de 'honeyn't dar I'll give you a deal'-opmerkingen die ondersteund werden door de overspannen handelingen) en deed hij me ernstig twijfelen of negentiende-eeuwse prostituees zich inderdaad zo gedroegen. Maar eenmaal binnen in het huis werd de binnenkant het interessantst, levendig en echt, en bood een scenario dat ik in mijn romantische kijk op Japan in de negentiende eeuw nooit had verwacht of voor ogen had.

text_en:
The Sea is Watching was an interesting film experience. First of all, the overall feel was intense, internalized, claustrophobic, and small. Each frame seemed to be a photograph of something inside, something very focused and not part of a bigger picture. It was obvious what we were to look at in each frame. The physicality of the set itself contributed to that feeling of smallness and intensity. The lights along the middle of the road cut the road in half, and the tiny gate to the tiny settlement followed by the tiny and few cubbyholes that served as the establishments that made up what seemed to be the entire town. Even the view of the ocean was framed by a tiny landing on which one can count the number of longer grass swaying in the wind. No panoramic views. In fact, it reminded me of the Montmarte sequence of Moulin Rouge where the camera sweepingly focuses in to the windmill creating again a feeling of a small area where everything is happening.

While the acting was passable considering I really could not discern how the lines were truly delivered, I felt that the actions were overly melodramatic and nonsensical. Why Kikuno would continue carrying on the way she did when Fusanosuke announced his impending marriage really didn't seem true  people hadn't really changed that much, and the character Kikuno was so strong and resilient that even if they were busy taking on O-shin's business for naught, the reaction seemed out of character and unnecessary and distracting. Another example of odd acting was when the drunk boyfriend of Kikuno showed up and Ryosuke decided to intervene and was pushed down the stairs, the way in which he got up and menacingly came up the stairs and the ensuing fight outside among the reeds was simply unsatisfying. It wasn't that I like fight scenes  au contraire  but it seemed a little stilted and again, overly dramatic.

Otherwise, while not a beautiful movie to watch, it provided an interesting glimpse into the darker side of prostitution (as opposed to the geisha). Unfortunately, perhaps it fed into our expectations of wanton women (the "honey  I'll give you a deal" comments supported by the over-stretched actions) and seriously caused me to doubt whether indeed 19th century prostitutes really acted in that way. But once inside the house, the inner workings became most interesting, vivid and real and provided a scenario I never anticipated or imagined in my romantic view of Japan in the 19th century.


text:
Hoewel Langs versie beroemder is, is het werk van Borzage niet verstoken van belangstelling: de 'hemelse' scènes zijn zelfs nog beter. De metafoor van de trein (misschien ontleend aan het einde van Abel Gance's 'la roue') is uiteindelijk overtuigender dan de 'bovenwereld'.
Borzages tederheid voor zijn personages toont aan dat Maries karakter en liefde voor het graf een van zijn favoriete onderwerpen zijn (het einde van 'drie kameraden'). Het pretpark lijkt overal te zijn: we zien het zelfs als we in Maries armzalige huis zijn. Ik vind de decors niet zo goedkoop, ze zijn tot in de puntjes gestileerd. De kermis van een afstandje geeft de film bijna een sciencefictionachtige sfeer. 1.
Borzage vergeet nooit zijn sociale zorgen: in de hemelse trein die op weg is naar boven, kunnen de rijken het niet uitstaan om met het uitschot in aanraking te komen, maar zoals 'hoofdstedelijke magistraat' zegt: 'hier is er geen verschil meer'.
2. Geen zwaar werk voor Borzage (geen van beiden is Langs versie) maar om uit te zoeken of je geïnteresseerd bent in de carrière van de grote regisseur.

text_en:
Although Lang's version is more famous,Borzage's work is not devoid of interest ,far from it:its "celestial" sequences are even better.The metaphor of the train (perhaps borrowed from the ending of Abel Gance's "la roue" ) is eventually more convincing than the "up above" heavenly world.

Borzage's tenderness for his characters shows in Marie's character and love beyond the grave is one of his favorite subjects (the ending of "three comrades" ).The amusement park seems to be everywhere: we see it even when we are in Marie's poor house.I do not think that the sets are that much cheesy,they are stylized to a fault.The fair from a distance almost gives a sci-fi feel to the movie.

Borzage never forgets his social concerns: in the heavenly train going up,the Rich cannot stand to be mixed up with the riffraff but as "chief magistrate" tells :"here there's no more difference" .

Not a major work for Borzage (neither is Lang's version),but to seek out if you are interested in the great director's career.


text:
Er valt inderdaad veel te klagen over deze filmversie van Molnars mystieke toneelstuk <0xE2><0x80><0x93> Farrell ziet er goed uit in zijn titelrol, maar zijn tekstinterpretaties stinken, om eerlijk te zijn. Dit komt er grotendeels ook door dat dit wordt aangemerkt als de eerste film die gebruik maakt van achterwaartse projectie. De decors zien er onecht uit.
Er zijn echter twee grote sterke punten in deze show: hoewel de dialoog slap is, zijn de visuele voorstellingen volmaakt. Rose Hobart, als Julie, is tegenwoordig weinig bekend: voornamelijk voor ROSE HOBART, waarin Joseph Cornell de programmeur EAST OF BORNEO afknipte tot eenvoudige beelden van haar; met dank aan Melfords stijlvolle visuele richting van het origineel. Haar grote schoonheid en eenvoudige (hoewel theatrale) vertolking helpen de aan de aarde gebonden delen van deze film enigszins te herstellen.
Een van Borzages thema's is echter de mystieke kracht van de liefde, en het is de manier waarop de hemelse delen worden weergegeven die dit zo geweldig maakt, van de aankomst van de hemelse trein tot de reis naar 'de hete plek'. H.B. Warners vertolking hier is, zoals altijd, perfect.
We hebben hier dus een gebrekkige, maar zeer interessante versie. Ik denk dat Langs versie uit 1934 beter is, evenals de hemelse scènes in de Henry King-versie van CAROUSEL, de verwaterde musicalversie. Maar ik heb nog steeds enorm genoten van deze versie en ik vind dat je hem een kans moet geven.

text_en:
There is indeed much to complain about this movie version of Molnar's mystical play --Farrell looks good in his title role, but his line readings, frankly, stink. This also suffers, in large part, from this being credited as the first movie that makes use of rear projection. The sets look phony.

There are two great strengths in this show, however: although the dialogue readings limp, the visual performances are perfect. Rose Hobart, as Julie, is little remembered today: mostly for ROSE HOBART, in which Joseph Cornell cut down the programmer EAST OF BORNEO to simply shots of her: credit Melford's stylish visual direction of the original. Her great beauty and simple (although stagy) performance help repair some of the damage to the earth-bound sections of this movie.

However, one of Borzage's themes is the mystical power of love, and it is the handling of the celestial sections that make this great, from the arrival of the celestial train to the journey to 'the Hot Place'. H.B. Warner's performance here is, as always, perfect.

So we have here a flawed but very interesting version. I think that Lang's 1934 version is better, as well as the celestial scenes in the Henry King version of CAROUSEL, the watered-down musical remake. But I still greatly enjoyed this version and think you should give it a chance.


text: Ik hield van Joan. Geweldige voorstelling. Waar ze niet goed in is. Ik heb deze film gezien en daarna Jane Eyre, vlak na... ze wordt steeds beter. Mijn hart ging tekeer. Geweldige oude film. Precies wat ik van een klassieke film wil. Gezichtsuitdrukkingen zijn de hele film waard. Ik ben blij dat ik hem op video heb. Weet niet wat je nog meer nodig hebt in een film. Mooie vrouw... rijkdom... hebzucht... moord... rechercheurs... een proces... een proces... een proces.<br />De kostuums zijn heel mooi. Ik vraag me af wat het budget voor deze film was. Ik wou dat ze nog steeds van dit soort films maakten. Als ze het proberen, lijken ze gewoon een goedkope film te maken. Films in zwart-wit hebben nog steeds een zeker mysterie.

text_en:
Loved Joan. Great performance. What isn't she good in. I watched this film and then Jane Eyre right after... she just keeps getting better. My heart was racing. Great old movie drama. Just what i want from a classic movie. Facial expressions are worth the whole film. I'm glad i have it on video. Don't know what more you need in a film. Beautiful woman....wealth..... greed.....murder....detectives......a trial.....

The costumes are very nice. Makes me wonder what the budget was for this movie? Wish they still made films like this. Whenever they try they just seem to make a cheesy movie. Films in black and white still hold a certain mystery.


text: Joan Fontaine speelt de schurk in deze Victoriaanse film. Ze speelt overtuigend de getrouwde vrouw die een minnaar heeft en ook haar zinnen heeft gezet op een rijke man, Miles Rushworth, die wordt gespeeld door Herbert Marshall. Meneer Marshall is heel goed als Miles. Juffrouw Fontaine speelde haar rol perfect - ze was tegelijkertijd sluw, berekenend, onschuldig, bang en charmant. Er is een actrice met een uitzonderlijk talent voor nodig om dat voor elkaar te krijgen. Joan Fontaine zag er absoluut adembenemend uit in de elegante kostuums van Travis Banton. In de film speelt Joans moeder Lillian Fontaine de rol van lady Flora. Ik kan deze film van harte aanbevelen.

text_en: Joan Fontaine stars as the villain in this Victorian era film. She convincingly plays the married woman who has a lover on the side and also sets her sights on a wealthy man, Miles Rushworth who is played by Herbert Marshall. Mr. Marshall is quite good as Miles. Miss Fontaine acted her part to perfection--she was at the same time cunning, calculating, innocent looking, frightened and charming. It takes an actress with extraordinary talent to pull that off. Joan Fontaine looked absolutely gorgeous in the elegant costumes by Travis Banton. Also in the film is Joan's mother, Lillian Fontaine as Lady Flora. I highly recommend this film.


text: Arme Ivy: Hoewel ze geboren is als een welopgevoede vrouw, heeft ze de pech gehad met een charmante nietsnut (Richard Ney) te trouwen. Aangezien de film zich afspeelt in de jaren twintig of dertig, toen de rigide Victoriaanse ideeën over klasse aan de randen begonnen te rafelen, ergert ze zich mateloos aan deze onzekere status. De Gretorexen (want zo worden ze genoemd) weten niet waar hun volgende shilling vandaan komt, maar er zijn jachtpartijen en gekostumeerde bals in chique etablissementen in overvloed om haar in verleiding te brengen. Wanneer Ivy (Joan Fontaine) kennismaakt met een rijke oudere heer (Herbert Marshall, die van middelbare leeftijd moet zijn geboren), laat ze een van haar extravagante chapeaux voor hem neerzetten. Gelukkig is een van de aanbidders die ze nog aan het lijntje houdt (arts Knowles) een arts wiens spreekkamers een geheime voorraad gif bevatten, waarmee ze afscheid neemt van haar man. Het feit dat het Knowles in verband brengt, brengt haar geen steek verder, ook al sijpelen de uren voorbij tot hij aan zijn nek zou moeten worden opgehangen tot hij dood is. De draai van het verhaal hangt af van de politie-inspecteur Sir Cedric Hardwicke; de moeder van Knowles (de geduchte Lucile Watson); en de trouwe huishoudster van Knowles (Una O'Connor). Sam Wood voegt een paar subtiele details toe aan dit meer dan gemiddelde melodrama; Fontaines stralende gezicht doet de rest.

text_en: Poor Ivy: Though to the manner born, she had the bad luck to marry a charming wastrel (Richard Ney). As the movie is set in the 20s or 30s, when rigid Victorian ideas of class were starting to fray at the edges, this uncertain status vexes her unduly. The Gretorexes (for so they are called) don't know where their next shilling is coming from but there are yachting parties and fancy-dress balls in posh pleasaunces aplenty to tempt her. When Ivy (Joan Fontaine) makes the acquaintance of a wealthy older gent (Herbert Marshall, who must have been born middle-aged), she sets one of her extravant chapeaux for him. Luckily, one of the beaux she still strings along (Patric Knowles) is a physician whose consulting rooms provide a cache of poison, with which she bids her hubby farewell. The fact that it implicates Knowles doesn't phase her a bit, even as the hours trickle by until he should be hanged by the neck until dead. The turning of the plot depends on police inspector Sir Cedric Hardwicke; Knowles' mother (the redoubtable Lucile Watson); and Knowles' loyal housekeeper (Una O'Connor). Sam Wood adds some subtle touches to this well above average melodrama; Fontaine's luminous face supplies the rest.


text: Een uitstekend melodrama over een moord, waarin Fontaine haar vroegere naïeve muurbloempje speelt, in een rol die naar verluidt door Olivia DeHavilland is afgewezen. Dat is prima, want Fontaine is geweldig. Het script is geschreven door Charles Bennett, die in de jaren dertig voor Hitchcock heeft geschreven en later ook het uitstekende script voor de klassieke Britse horrorfilm Night of the Demon heeft geschreven. De openingsscène, waarin Ivy een sinistere waarzegster bezoekt, gespeeld door de geweldige Una O'Connor (de gillende ster uit de James Whale-films), is een tour de force, en de film houdt de belangstelling vast gedurende de talloze machinaties. Ik hoop deze film ooit op dvd te zien, maar ik hoop dat dat nooit zal gebeuren, want het lijkt een onverdiend obscure film te zijn. Gelukkig heb ik hem een jaar of zeven, acht geleden op AMC gezien, maar sindsdien niet meer. Vang hem als je kunt!

text_en: An excellent period murder melodrama, with Fontaine effectively playing against her earlier naive wallflower type, in a role that reportedly Olivia DeHavilland turned down. That's fine, because Fontaine is wonderful. Scripted by Charles Bennett, who had written for Hitchcock in the thirties and also later penned the excellent script for the classic British horror film Night of the Demon. The opening scene, where Ivy visits a sinister fortune teller played by the wonderful Una O'Connor (the screecher of James Whale fame), is a tour de force, and the film maintains interest throughout the numerous sinister machinations. I hope to see this film on DVD someday, but despair of that ever happening, because it seems to be an undeservedly obscure film. Fortunately I got to see it on AMC some seven or eight years ago, but have not seen since. Catch it if you can!


text: Waarschuwing: bevat een spoiler. Saaie plot en in veel gevallen slechte acteerprestaties. Fontaine is geweldig, maar sommige anderen, met name Richard Ney, Ivy's echtgenoot, zijn buitengewoon houterig. Ney ligt in bed, stervend aan arsenicumvergiftiging, met elke haar op zijn plaats. Toch is de film zo sappig en zo spannend. Getrouwder aan het boek dan de meeste films uit die tijd. De rol van Joan Fontaine als gifmengster (en overspelige vrouw, wat in die tijd net zo schokkend was <0xE2><0x80><0x93> ik maak geen grapje, jongens) was een meesterlijke zet. Ze is gewoon de Joan Fontaine die ze altijd is geweest. Zoals dat van moordenaars wordt verwacht, sterft ze door'met de voorpoten vooruit door de vloer in een lege ruimte te vallen'.

text_en: Warning: contains a spoiler. Corny plot and in many cases terrible acting. Fontaine is great, but some others, particularly Richard Ney, Ivy's husband, are exceedingly wooden. Ney lies in bed, dying of arsenical poisoning, with every hair in place. Yet the movie is so juicy and so suspenseful. More faithful to the book than most movies of its era. Casting Joan Fontaine as a poisoner (and an adulteress, which was just as shocking then - I'm not kidding, kids) was a masterful stroke. She's just her usual Joan Fontainey self. As murderers were supposed to, she dies by falling "feet foremost through the floor into an empty space."


text:
Weet iemand toevallig waar deze film is opgenomen? De luchtopnamen op het klif zijn prachtig. Het lijkt Engeland te zijn. Maar Ivy's appartementengebouw ziet er beslist uit als het Brill-gebouw, met zijn fascinerende liften.
Charles Mendl speelt de rol van 'Sir Charles Gage'. Misschien heb ik met mijn ogen geknipperd, maar ik heb hem nooit gezien. Misschien was hij de advocaat van de echtgenoot, maar nogmaals, ik kan me niet herinneren dat die figuur in de film voorkomt, behalve dan dat hij een telefoontje heeft gepleegd. Was hij misschien in de luchtopnamen? Of in de balzaal? Heeft iemand hem gezien?
Herbert Marshall was zevenenvijftig toen hij deze film maakte.

text_en:
Does anyone happen to know where this film was shot? The aviation scene on the cliff is beautiful. It appears to be England. However, Ivy's apartment building certainly looks like the Brill Building, with its fascinating elevators.

Charles Mendl is listed as playing "Sir Charles Gage". Maybe I blinked, but I never saw him. Perhaps he was the husband's lawyer, but, again, I don't recall that character being in the film, other than being mentioned as having made a phone call. Perhaps he was in the aviation scene? Or the ballroom scene? Did anyone spot him?

Herbert Marshall was 57 years old when he shot this film.


text: Joan Fontaine is hier volkomen overtuigend als een amorele schoonheid die absoluut niet in staat is om liefde te voelen voor iemand anders dan zichzelf. Haar man (Richard Ney) heeft al zijn geld verloren door een combinatie van zijn roekeloosheid en haar buitensporigheid en ze zijn gedwongen om in een piepklein kamertje te wonen, met weinig of geen vooruitzichten. Ze blijven de meest verbazingwekkende kleren aantrekken en uitgaan en sociaal doen alsof er niets aan de hand is. Hij is een charmante, lamlendige, maar uiterst beminnelijke man. Maar Fontaine besluit dat hij weg moet, aangezien hij niet meer van nut is. Dus besluit ze hem te vergiftigen als ze beseft dat hij niet van haar wil scheiden, zodat ze verder kan gaan met haar leven. Ze heeft intussen een minnaar (Patric Knowles) die ze besluit te laten vallen omdat hij ook niet rijk is. Ze ontmoet de oudere Herbert Marshall, die een jacht heeft met alle toeters en bellen en meer geld dan zelfs Fontaine kan uitrekenen. Ze probeert hem te versieren en besluit dat hij er wel mee door kan. Hij wil maar al te graag door de jonge schoonheid worden verslonden. Hij is zeker niet erg opwindend en heeft ongeveer evenveel sexappeal als de omelet van gisteren. Het kan haar niet schelen hoe hij eruitziet, ze kijkt dwars door hem heen, ziet wat ze werkelijk wil en gaat ervoor. Ze begint haar man te vergiftigen en doodt hem keurig en bevredigend, zodat alles goed gaat. Maar zoals altijd in films en soms zelfs in het leven, beginnen er onverwachts dingen mis te gaan en de spanning loopt merkbaar op, zodat Fontaine begint te zweten. Fontaine is er vooral goed in om er slecht en doodsbang uit te zien en als het net zich om haar begint te sluiten, is haar toenemende wanhoop voelbaar en zitten wij op het puntje van onze stoel. Hysterie en angst nemen het over van koele berekening en sluwheid. Maar ze vindt een zondebok voor haar misdaad in de persoon van haar afgedankte minnaar, die een onschuldig slachtoffer is van haar plan om hem in de val te laten lopen. Hij wordt ter dood veroordeeld wegens moord, omdat de dood van de echtgenoot door vergif onverwacht aan het licht kwam. Maar sir Cedric Hardwicke, die een grimmig vastberaden Scotland Yard-inspecteur speelt, denkt dat er misschien iets niet in de haak is en begint aan het verhaal te twijfelen en Fontaine te verdenken. Hij sluit haar in en sommige van de scènes waarin dit gebeurt zijn geïnspireerde weergaves van de wildste paniek. Maar zal het leven van de onschuldige man gered worden voordat hij wordt geëxecuteerd? Zal Fontaine zich hieruit weten te wurmen? Zal Herbert Marshall haar beschermen om zijn verliefdheid veilig te stellen? Deze film is deskundig geregisseerd door Sam Wood, en de film is een werkelijk voortreffelijke thriller, die naar ik aanneem zeer geschikt is voor de beschrijving van een voortreffelijke film noir.

text_en: Joan Fontaine here is entirely convincing as an amoral beauty who is entirely incapable of feeling love for anyone but herself. Her husband (Richard Ney) has lost all his money through a combination of his foolhardiness and her extravagance, and they are reduced to living in a tiny room, with little or no prospects. They continue to put on the most amazing clothes and go out and socialize as if nothing were wrong. He is a charming, feckless, but wholly amiable fellow. However, Fontaine decides he has to go, as he has outlived his usefulness. So she resolves to poison him when she realizes he does not want to divorce her, so that she can move on. She has meanwhile had a lover (Patric Knowles) whom she decides to drop because he is not rich either. She meets the aging Herbert Marshall, who has a yacht with all the trimmings and more money than even Fontaine could figure out how to spend. She targets him and decides he will do nicely. He is all too eager to be eaten up by the young beauty. He certainly isn't very exciting, and has about as much sex appeal as yesterday's omelette. But Fontaine is one of those gals who has eyes only for money, and the man standing between her and it is transparent, so that she doesn't even notice or care what he looks like, she looks through him and sees what she really wants and goes for it. She proceeds to poison her husband, and dispatches him very neatly and satisfactorily, so that everything is going well. But as always happens in the movies, and sometimes even in life, some unexpected things begin to go wrong, and the tension rises appreciably, so that Fontaine begins to sweat. Fontaine is particularly good at looking wicked and terrified, and as the net begins to close in on her, her rising sense of desperation is palpable and has us on the edges of our seats. Hysteria and fear take over from cool calculation and cunning. But she finds a fall guy for her crime in the person of her cast off lover, who is an innocent victim of her scheme to set him up. He is condemned to death for murder, because the husband's death by poison came to light unexpectedly. But Sir Cedric Hardwicke, playing a grimly determined Scotland yard inspector, thinks there may be something amiss, and begins to doubt the story and suspect Fontaine. He closes in on her, and some of the scenes as this happens are inspired portrayals of the wildest panic. But will the innocent man's life be saved before he is executed? Will Fontaine worm her way out of this one? Will Herbert Marshall protect her to safeguard his infatuation? This film is expertly directed by Sam Wood, and the film is a really superb suspense thriller which I suppose qualifies very well for the description of a superior film noir.


text:
Omdat ik de korte film een aantal keren heb gezien tijdens horrorfilmmarathons, geloof ik dat het een humoristische parodie is die de kern van zijn referentiepunt raakt.
Hoewel de thema's voor de kijkers van nu saai en afgezaagd zijn, is het zeker geen tijdverspilling.
Hoewel het feit dat het een studentenfilm is weinig aanleiding geeft tot een smoes, is het bewijs dat hij met zorg gemaakt lijkt te zijn voor een budget van weinig tot geen geld.
Zoals een andere recensent opmerkte, is het minder dan tien minuten wat meer dan genoeg tijd is om het gehemelte van de kijkers te reinigen met een toost van vreugde, achterover te leunen en doelloos de film door te nemen. Ik vind dat deze korte film als voorgerecht moet dienen voor de verwijzing naar de titel en dat de kijker zich moet ontspannen en mee moet doen.

text_en:
Having seen the short a number of times at horror movie marathons, I believe it to be a humorous parody that slices to the main point of its reference.

Though the themes are crusty and stale to today's viewers, it is by no means a crumby waste of time.

Though being a student film gives little rise to an excuse, the proof is that it appears crafted with care on a budget of little to no dough.

As noted by another reviewer, it is less than ten minutes which is plenty of time to cleanse the viewing palate with a toast of joy, sit back and loaf idly through the film.

I think this short-bread of a film should be enjoyed as an appetizer for the title reference and the viewer should relax and roll with it.


text: Omdat ik iemand ben die Night of the Living Dead op nummer drie van haar top vijf van favoriete films aller tijden zet, en omdat ik bovendien dol ben op deze parodie op een studentenfilm, heb ik het gevoel dat ik deze film moet verdedigen tegen de eerdere vernietigende recensies. Dit korte, maar leuke opus is altijd een publiekstrekker geweest bij horror- en sciencefictionfilmmarathons waar degenen die erbij aanwezig zijn van het genre houden, maar weten dat ze zombiefilms niet al te serieus moeten nemen. Deze film is een eerbetoon aan het origineel, geen belediging. Hij is bedoeld om grappig te zijn, en veel anderen die ik heb horen voorzingen en toejuichen, zijn het met me eens dat hij daarin slaagt. Vooral voor diegenen onder ons die wel eens een aflevering van NOTLD 50 hebben gezien. Kijk uit naar de regisseur als Jeff Drexel, en als je de kans krijgt, kijk dan ook naar zijn alien parodie, Loaf.

text_en: Being someone who lists Night of the Living Dead at number three in her top five favorite movies of all time, and at the same time loving this student film parody, I feel I must defend this movie against the previously posted scathing reviews. This short but sweet opus has always been a crowd-pleaser at horror and science fiction movie marathons where those who attend have a love of the genre yet know not to take zombie movies too seriously. This film is a tribute to the original, not an insult. It is intended to be funny, and many others who I have heard chant for and applaud it agree with me that it succeeds. Especially for those of us who have seen NOTLD 50+ times. Watch for the director cameo as news reporter Jeff Drexel, and also if you have the opportunity catch his Alien parody, Loaf.


text:
Ik heb net een geweldige, goedmoedige parodie op _Night of the Living Dead_ gezien, en ik moet zeggen dat hij zo afschuwelijk en zo afgezaagd was dat hij uitstekend was. Deze film omvatte alle capriolen en scènes die in het origineel te zien waren, inclusief de begraafplaats, het onbruikbaar geworden verlaten huis, het souterrain en de voortuin. Wat ik vooral zo mooi vind aan deze film is het komische gebruik van brood en alle gewone vijanden waar brood een hekel aan heeft. Kom op, we weten dat broodroosters, broodroosterovens en broodroosters al tien keer brood hebben gebakken, en nu moeten we hun hulp inroepen om het tot leven gewekte brood te verslaan. Afgezien van het goedkope acteerwerk en de voice-overs is deze korte horrorfilm mijn persoonlijke favoriete parodie op Night of the Living Dead, nog beter dan Night of the Living Dead uit 1990.
Wat deze film de moeite waard maakt, denk ik, is de manier waarop de schrijvers en regisseurs alle dialogen uit de oorspronkelijke film hebben gebruikt en die rond brood hebben gedraaid, inclusief hoe het brood tot leven is gekomen en om kliekjes te vermijden, omdat die bijzonder gevaarlijk zijn. Een andere reden waarom ik deze film zo goed vind, is dat er geen uitzondering is op wat brood slecht maakt, wat bagels slecht maakt en zelfs wat communies slecht maakt, wat wordt aangetoond door een hilarische scène met een nieuwslezer en een nogal monotone priester. Ik denk dat de acteurs bijzonder humoristisch zijn bij het spelen van de daad van het visueel worden aangevallen door sneetjes brood (d.w.z. de autoscène). Ik denk dat het de moeite waard is om aan het eind te blijven hangen.
Hoewel dit een korte film is en 'Night of the Day of the Day of the Dawn of the Son of the Bride of the Revenge of the Terror of the Attack of the Evil, Mutant, Alien, Flesh Eating, Hellbound, Zombified Living, Part 2: In Shocking 2-D' een omstreden grote parodie is, wordt hij nog steeds aanbevolen als een grote horrorcompositie van, naar het schijnt, studentenfilmers. Ik kan deze film van harte aanbevelen aan iedereen die in staat is om de spot te drijven met Night of the Living Dead en nog steeds respect heeft voor de filmmakers. Ik zou deze film ook graag aanbevelen aan iedereen die houdt van D-films en horrorcartoons, het is gewoon een geweldige korte horrorfilm die leuk is om te zien en te leren.

text_en:
I just viewed this great good-natured parody of Night of the Living Dead, and I have to say it was so awful and so corny it was excellent. This movie incorporated all the antics and scenery shots that the original had including the cemetery, the supposable abandoned house, the basement and the front lawn. What I especially love about this movie is the comical use of bread and all the common household enemies bread has a grudge against. C'mon, we know that toasters, toaster ovens and zip-locks have done bread in a dozen times and now we must call for their help in order to defeat the reanimated bread. Aside from the cheap acting and voice-overs, this short horror film is my personal favorite parody of Night of the Living Dead, even better than Night of the Living Dead of 1990.

I think what makes this movie worth watching is how the writers and directors utilized all the dialogue from the original movie and revolved it around bread, including how the bread became reanimated and to avoid leftovers because they are especially dangerous. Another great reason why I love this movie is that, there is no exception as to what bread is evil, bagels are evil and even communions are evil, which is demonstrated by a hilarious scene involving a newscaster and a rather monotone priest. I think that the actors are especially humorous performing the deed of being viscously attacked by slices of bread (i.e. the car scene). I think the end is very worth sticking around.

Even though this is a short and that "Night of the Day of the Dawn of the Son of the Bride of the Return of the Revenge of the Terror of the Attack of the Evil, Mutant, Alien, Flesh Eating, Hellbound, Zombified Living Dead Part 2: In Shocking 2-D" is debatably another great parody, it's still recommend as a great horror parody done by, what seems to be college filmmakers. I highly recommend this movie to anybody who is able to make fun of Night of the Living Dead and still have respect for the filmmakers. I would also like to recommend this movie to anybody who loves D-movies and horror parody's, it's just a wonderful little short horror film that's fun to watch and learn.


text: Voor het kijken, zorg er alsjeblieft voor dat je _Night of the Living Dead_ hebt gezien... Dit zou wel eens de beste 7-minuten parodie kunnen zijn die ik ooit heb gezien! Absurde, waardeloze'special effects' (het touw, het touw!!!) en manegepaarden... wat heb je nog meer nodig???<br />(Kijk niet naar deze film terwijl je brood eet... je zou bang kunnen worden!)

text_en:
Before viewing, please make sure you have seen Night of the Living Dead... This might well be THE best 7 minute parody I have ever seen! Absurd, crappy 'special effects' (the rope, the rope!!!), and maneating slices of bread... what more do you need???

(Do not watch this movie while eating bread... you might get scared!)


text: 'Bread' snijdt de conventies van horrorfilms in het algemeen en 'Night of the Living Dead' in het bijzonder aan en is voortdurend inventief. De productiewaarden zijn soms wat ruw (het is tenslotte een studentenfilm), maar het verliest nooit zijn doel om te vermaken uit het oog. Hé <0xE2><0x80><0x93> George Romero vond het goed genoeg om het op de geremasterde 'Dode'-videoband, laserdisc en dvd te zetten... dat zou je iets moeten zeggen.

text_en: "Bread" very sharply skewers the conventions of horror movies in general and "Night of the Living Dead" in specific and is constantly inventive. The production values are a little rough at times (it's a student film, after all), but it never loses sight of its goal to entertain. Hey -- George Romero liked it enough to include it on the remastered "Dead" video tape, laserdisc and DVD... that should tell you something.