text:
De film begint in een klaslokaal waar onze voornaamste actrice, Orked,, zoals te verwachten was, in een Chinese taalles werd gezien. Later in de film werd haar gevraagd waarom ze (door Mukhsin) naar de school was gestuurd om Mandarijn te leren. Haar antwoord was eenvoudig voor een kind dat ze is; want ze kent de Maleisische taal al heel goed.
Het is een beetje een romantisch verhaal, maar als je jezelf eenmaal ervan hebt weerhouden om te veel kritieken te lezen en ervoor te gaan, zul je de kenmerkende elementen van Maleisië opmerken. De film concentreert zich in wezen op de tienjarige Orked die de twaalfjarige Mukhsin ontmoet in een spel dat door velen wordt beschouwd als een jongensspel. Omdat er geen spelers meer waren, moest Mukhsin (die nieuw was in het dorp) Orked toelaten in het spel, waarin ze gretig de mannelijke kant van zichzelf liet zien. Orked is geen gewoon meisje, want ze laat meer van het mannelijke gedrag zien dan je in de film zult zien: ze verdedigt Mukhsin tegen een gewelddadige confrontatie met haar schoolpummels, ze gooit een van de zakken van de bullebak uit het raam van de schoolbus, ze stompt en schopt Mukhsin' broer als hij hem heeft gepest, enzovoort, enzovoort. Ze waren allebei geweldige vrienden, en nog hechter dan dat, maar met een klein misverstand waar de meesten van ons op dezelfde manier op zouden reageren, gingen ze uit elkaar tot de dag dat Mukhsin de stad verliet.
Nu wordt in de film de eerste liefde tussen Orked en Mukhsin uitgebeeld. Ze begonnen als vrienden, maar ontwikkelden zich langzaam tot een hechtere relatie, en vervolgens tot de BGR. Het zal je zijn opgevallen dat de veranderingen die Yasmin in de films aanbracht bij de hoofdrolspeler en de actrice als ze de liefde bedrijven, ook in de film werden doorgevoerd. Het andere personage werd met gretigheid en milde humor geportretteerd. De scènes waren allemaal willekeurig, maar er werd zo veel werkelijkheid in geschetst dat je je afvraagt hoe het mogelijk is dat je het niet eerder hebt gezien. Je zult de film prachtig vinden zoals hij is, en niet omdat je vaderlandslievend wilt zijn ten opzichte van de plaatselijke scènes, want dat betekent veel meer voor je.
Terwijl de film de twee liefdesvogels omhult, slaagt hij er ook in zijn lens te richten op de ouders van Orked. Haar moeder, die in Engeland is opgeleid, spreekt heel goed Engels, en haar man en de huisbewaarder in het huis proberen met veel moeite hun eigen soort Engels terug te spreken, en dat was echt een en al humor. Ik zal je even uitleggen waarom humor in deze film zo'n prominente rol speelt. En die uitleg of beschrijving die je kunt geven, kan maar in één woord worden uitgedrukt, en dat is RANDOMNESS. Vaak leren we niet om onszelf te lachen, en als we dat wel doen, doen we dat ten koste van anderen. Het is net als wat de film Just Follow Law van Jack Neo zou hebben gezegd <0xE2><0x80><0x93> vaak als we onszelf zijn, zien we niet de persoon in onszelf die we zijn, maar alleen als we in het lichaam van een ander zijn, leren we pas te zien wie we echt zijn. En zo werkt humor ook, meer dan alleen waardigheid.
De film zat zo vol toevalligheden dat de kenmerkende feiten van ons dagelijkse leven terwijl we hem uitbrachten, helemaal vol konden zitten met gelach als we dat wilden.
Het andere onderwerp van de film was hoe Orkeds buurman, een echtpaar waarbij de echtgenoot niet langer van zijn vrouw houdt, op zoek was naar een andere vrouw. Pak Koboi, als degene die hij heeft gejat, die elke dag zijn motor oppoetste en hem meenam voor een ritje met zijn pas gevonden vriendin. De producent heeft je ongetwijfeld laten zien waarom de echtgenoot op zoek was naar een andere vrouw. De vrouw was een echte treiteraarster of 'kpc', zoals wij Chinezen dat noemen, die anderen stoorde en haar eigen dochter erop uit stuurde om anderen te pesten, in woorden die alleen volwassenen zouden gebruiken. Per slot van rekening, wat rondgaat, komt ook weer terug, en dat is waarschijnlijk de reden waarom er slechte dingen met haar willen gebeuren. In alle gevallen zal het helemaal geen kwaad kunnen om aardig te zijn tegen de mensen om je heen, tenzij je een ego hebt dat je moet beschermen, maar ja, wat is dat waard? De film draait ook om Mukhsins broer, Hussein, die elke dag tot heel laat in de avond de stad in ging om te roken, te drinken en ook'meisjes' te zoeken. Hij is het tegenovergestelde van Mukhsin, maar dat komt misschien allemaal door familieproblemen. De beide broers logeerden bij hun tante en de ouders waren ver weg. Ik zal niet meer van de verhaallijn onthullen, want dat zou veel van de belangstelling voor het zelf willen ontdekken bederven, maar het minste van alle elementen waarin de producent een boodschap aan de kijkers wilde overbrengen, is het leven van ons allen. Ze wilde dat wij, ik in elk geval, het leven vanuit ons eigen perspectief bekeken, terwijl we niet onszelf zijn. Films nemen ons op een bepaalde manier uit ons eigen lichaam, plaatsen ons in de positie van het personage en gebruiken dan onze lege geest om te kijken naar wat er gebeurt. Afhankelijk van het type en het genre van de film zul je gebiologeerd zijn door de manier waarop een goede film als deze een belangrijke invloed op je zou hebben.

text_en:
The movie starts off in a classroom setting where not surprisingly, our main actress, Orked was seen in a Chinese Language class. Later in the film, she was asked on why (by Mukhsin) that she was sent to learn Mandarin. Her answer was simple for a child she is; coz she's already known the Malay Language well.

It's a bit of a romance one may thought of it, but once you've stopped yourself from reading too much critics and go for it, you'll notice the typical elements of Malaysia. The movie basically focuses on 10 year old Orked who met 12 year old Mukhsin in a game of which many would think of it as a boy's game. Running out of players, Mukhsin (who was new in that village) was forced to allow Orked into the game, in which she eagerly showed the male side of her. Orked is no such ordinary girl as she depicts more of the male behavior as you will see in the movie, defending Mukhsin from much violent encounter with her school-bullies, throwing one of the bully's bag out from the school bus window, throwing punches and kicks on Mukhsin's brother where after he teased Mukhsin and so on and so forth. Both were awesome buddies, and stick closer than that, but with a slightest of misunderstanding in which most of us would all respond to in the same way, parted the both of them until the day when Mukhsin left town.

Now the movie depicts the first love between Orked and Mukhsin, they started out as friends, but slowly evolving into somewhat more of a closer relationship and then towards BGR. You would notice, the changes Yasmin made in the movies for each of the main actor and the actress when they go through love. The different character was portrayed with eagerness and mild humor. The scenes were all in random but it depicted so much reality in it that you'd be stuck on the screen for a long time. You will love the movie for what it is, and not because that you want to be patriotic to the local scenes, coz it means much more.

As the movie envelopes around the two love birds, it also manages to find its lens towards Orked's parents, her mother who was educated in England, speaks very good English and in which, her husband and the caretaker in the house with very much attempt tries to speak back their own kind of English, which was humor all the way indeed. Let me just explain to you why humor can be such a prominent thing in this movie. And that explanation or description that you may portray can be given in only one word and that is RANDOMNESS. Often more than not, we don't learn to laugh at ourselves, and when we do, we do it at the expense of others. It is just like what the movie Just Follow Law by Jack Neo would have mentioned - Often when we are ourselves, we don't see the person in us we are, but when only when we are in another person's body, then only would we learn to see who we really are. And that is how humor applies as well, more so than just dignity.

The movie was filled with such randomness that the typical facts of our routine lives as we carried it out could be all the way filled with laughter if we want it to be.

The other focus of this movie was on how Orked's neighbor, a couple in which the husband is no longer loving to his wife, and wanted to find another. Pak Koboi as what he's nicked after was seen polishing his motorbike daily and would take it out for a ride with his newly found girlfriend. The producer did not fail to show you perhaps why the husband wanted to find another wife. The wife was a real hurler or KPC as we Chinese would call it, having interrupting on other people's business and sending her own daughter to tease Orked in words only adults would use. After all, what goes around, comes around, and that's probably why bad things kinda want to happen to her. In every time, being nice to people around you won't hurt at all, unless you have an ego to protect, but then again, what's it worth? The movie also centers around Mukhsin's brother, Hussein who would go out to town everyday until very late at night, smoking, drinking, and also finding 'girls'. He's the total opposite of Mukhsin, but that's all perhaps because of family problems. Both the brothers were staying with their aunt and the parents were far away from them. I will not reveal more of the story line as it would spoil much of the interest in wanting to find it out for yourself, but the slightest of all elements in which the producer wanted to send a message across to the viewers is the life of us all. She wanted us, me at least to view life from our own perspective when we are not ourselves. Movies in a way, take us out from our own body, places us in the character's position, and use our empty mind then to view on the happenings of it. Depending on the type and genre of the movie, you will be mesmerized by how a good movie such as this would portray and imply a significant impact on you.


text:
Iedereen heeft een eerste liefde, en hoewel het moeilijk is om dat gevoel te definiëren als je jonger bent, is het er wel, in je binnenste. Dat is wat de Maleisische filmmaker Yasmin Ahmad wil bewijzen in haar vierde film, een film waarin die meest complexe emoties op een bedrieglijk eenvoudige, rechttoe rechtaan manier worden verwoord.
Een dergelijke aanpak is in dit geval bijzonder handig, aangezien het liefdesverhaal in de kern van de film bestaat uit twee twaalfjarigen, waardoor elke poging tot 'diepere' analyse gekunsteld en pretentieus zou lijken. Dat ze dat niet zijn, is ook te danken aan de verbazingwekkende prestaties van de belangrijkste niet-acteurs, Sharifah Aryana en Mohd Syafie Naswip. Op een dag komt ze Mukhsin (Naswip) tegen, die de feestdagen bij zijn tante komt doorbrengen, en plotseling verandert ze haar gewoonten: ze neemt afscheid van vuistgevechten, fietstochtjes en boomklimmen. Maar wat betekent dat? Zijn ze gewoon vrienden, of is er iets meer aan de hand, iets wat ze nog niet kunnen begrijpen, laat staan accepteren?
Gezien de jonge leeftijd van de hoofdpersonen is het antwoord op die vragen bijna onmogelijk, en dus, zoals in verscheidene 'kleinere' verhalen, is het antwoord 'nee'. Er is geen echte afsluiting, een keuze die een bitterzoete, maar uiteindelijk bevredigende nasmaak achterlaat: de naturalistische, ongefilterde acteerprestaties (vooral die van Aryana) slaan je bijna onmiddellijk om het hart, en een sterke ondersteunende cast (vooral die van Orkeds familie) helpt om het minimalistische verhaal leuk en verleidelijk te houden. De nuchtere benadering is niet altijd even effectief (de hilarische subplot over een overspelige buurman wordt veel te vroeg afgekapt), en het is moeilijk om de bizarre verwijzing naar Pulp Fiction aan het begin van de film te rechtvaardigen, maar de emotionele kracht van de tienerromance is genoeg om dit tot een interessant stuk onafhankelijke Aziatische cinema te maken.

text_en:
Everyone has a first love, and though it is hard to define that feeling when you're younger, it is there, aching inside you. That is what Malaysian filmmaker Yasmin Ahmad aims to prove in her fourth feature, a movie where that most complex of emotions is recounted in a deceptively simple, straightforward fashion.

Such an approach is especially convenient in this case, as the love story at the film's core involves two twelve-year olds, and would therefore make any attempts at "deeper" analysis seem contrived and pretentious. That they don't is also testament to the astounding performances given by the leading non-actors, Sharifah Aryana and Mohd Syafie Naswip. The former plays Orked (already seen as an adult character in Ahmad's previous picture, Gubra), a lively, almost rebellious girl who, perhaps influenced by her "British" upbringing (her mother studied in England), despises playing with dolls, preferring to play violent sports with the boys. Then one day she meets Mukhsin (Naswip), who has come to spend the holidays at his aunt's house, and all of a sudden she changes her habits: goodbye fistfights, hello bike-riding and tree-climbing. But what does this mean? Are they just friends, or is something more implied, something neither of them is yet ready to understand, let alone accept?

Given the young age of the protagonists, answering those questions borders on impossible, and so, like in several "smaller" films (Lost in Translation comes to mind), there is no real closure, a choice that leaves a bittersweet, but ultimately satisfying aftertaste: the naturalistic, unfiltered acting (especially Aryana's) gets to the heart almost immediately, and a strong supporting cast (Orked's family most of all) helps keeping the minimalistic narrative fun and seducing. The down-to-earth approach isn't always that effective (the hilarious subplot regarding an adulterous neighbor is dropped way too early), and it is hard to justify the bizarre Pulp Fiction reference at the start of the feature, but the emotional strength of the teenage romance is enough to make this an interesting piece of independent Asian cinema.


text:
Al met al is de film oké. Ik vind hem beter dan Sepet en veel beter dan Gubra wat betreft het verhaal, de sentimentele waarde ervan.
Er zijn een paar scènes die me raken. Ja, ik ben het met je eens dat de jongen (Mukhsin) erg goed acteerde. Briljant. Ik kan zeggen dat hij bijna natuurlijk acteert.
Maar het liedje 'Ne Me Quitte Pas' van Nina Simone is eigenlijk'menaikkan my 'bulu' 'roma'.
Ik vind het een prachtig liedje. Zowel het liedje als 'Ne Me Quitte Pas'. Ik heb het net gedownload. Prachtig.
En salueer naar Yasmin. Het einde van de film raakt me weer. We kunnen zien hoe Yasmin haar ouders op een unieke manier waardeerde. Ik vind dat de film die Grand Prix of International Jury van het Berlijnse Filmfestival verdient.
Ik geef 8,5 van de 10 sterren.

text_en:
Overall the film is OK. I think it's better than Sepet and much better than Gubra in term of its story, its sentimental value.

There are a few scenes that makes me touched. Yes I agree that the boy (Mukhsin) did his acting very good. Brilliant. I can say that his acting is almost natural.

However, the song 'Ne Me Quitte Pas' by Nina Simone really "'menaikkan' my 'bulu' 'roma' ".

I love the song. Both the song. "Ne Me Quitte Pas" and "Hujan". I just downloaded the song. Beautiful.

And salute to Yasmin. The movie's ending credit makes me touched again. We can see how Yasmin really appreciated her parents in an unique way.

I think the movie deserves that Grand Prix Of International Jury at Berlin Film Festival.

I give 8.5 out of 1o stars.


text:
Dit is de enige film waarin je kunt zien of je gaat trouwen of een getrouwd stel bent. De film gaat over een stel in Italië en gaat over moeilijke onderwerpen als abortus, ontrouw, jongleren met werk en familie.
De zogenaamde 'cultuur van de dood' die we tegenwoordig in de wereld meemaken, is verschrikkelijk en deze film zal je zeker aan het denken zetten.
Eens kijken. Ik hoop dat hij verspreid wordt zoals het hoort.
Gefeliciteerd met de cast en de regisseur.
Twee duimen omhoog en een 10-sterrenrecensie van mij!

text_en:
This is the one movie to see if you are to wed or are a married couple. The movie portrais a couple in Italy and deals with such difficult topics as abortion, infidelity, juggling work and family.

The so called "culture of death" that we are experiencing nowadays in the world is terrible and this movie will surely make you think.

A must see. I hope it gets distributed as it should.

Congratulations on the cast and director.

Two thumbs up and a 10 star evaluation from me!


text: 'Casomai' is een meesterlijk verhaal over een jong stel dat door de troebele wateren van het huwelijk waadt. Het verhaal is heel geloofwaardig door de vreemde wisselwerking tussen vergetelheid en voortdurende inmenging van anderen, wat vrij typerend is voor Italië (hoewel je je kunt afvragen of zulke gebeurtenissen elders anders zijn). Pavignano en d'Alatri waren erg goed in schrijven, en dat is een van de sterke punten van de film. De rol van Stefania Rocca en Fabio Volo is sober en aangrijpend. En de rol van de meelevende priester is grappig en goed doordacht. Al met al een film die het echt waard is, waarschijnlijk een van de beste Italiaanse films van het jaar.

text_en: "Casomai" is a masterful tale depicting the story of a young couple who wade through the murky waters of marriage. The story is very believable in telling the strange see-saw between oblivion and continuous interference by others, which is fairly typical in Italy (one may wonder whether such happenings are different elsewhere, though). Pavignano and D'Alatri were very good at writing, and that is one of the strong points of the movie. Acting by Stefania Rocca and Fabio Volo is sober and gripping. And the figure of the sympathetic priest is funny and well-rounded. All in all, a truly deserving movie, probably one of the best Italian movies of the year.


text:
Ik was heel blij toen ik een 'Milanese' filmopname in Milaan zag. Alessandro Alatri is een Romeinse regisseur die de Milanese filosofie goed heeft begrepen en die gelukkig in een film heeft verwerkt.
Film vertelt het verhaal van een standaardhuwelijk tussen een Milanees echtpaar, te beginnen bij 'de geboorte' tot de dood. De geboortebruiloft is zo typerend voor elk schema dat origineel wordt en alle bruiloftsgasten betrekt in een flitsend achtergrondverhaal over hoe het paar bij elkaar kwam en verliefd werd. Het leven is hard in de 'urbe' van Milaan en na de zoetigheid werden de oude dagen steeds harder, en ten slotte het product: een kind dat de relatie van het echtpaar niet versterkt, maar verzwakt, omdat...' '... het zelfzuchtige effect' dat kenmerkend is voor een tegenwoordige'metropool'-persoonlijkheid. De reclamewereld met al het 'creatieve' onder de stresssfeer helpt om goed betrokken te raken bij de plot. We raken de levenswaarden kwijt en dat wordt goed weerspiegeld in deze leuke en scherpe film van de regisseur van de Senza Pelle.
De acteurs zijn goed gekozen, Stefania Rocca is leuk en goed getypeerd, en een positieve verrassing is een onverwachte goede Fabio Volo, die bekend is van de 'trash'-tv-serie: Le Iene.
Rating: 7/10.

text_en:
I was very pleased to go and see a "Milanese" film shot in Milan. Alessandro Alatri is a Roman director who has understood properly and fortunately printed in a film the Milanese philosophy.

Film tells the story of a standard -in career- Milanese couple, starting from "the birth" to the death. The birth-wedding is so typical out of any scheme that becomes original and involves all the wedding guests in a flash back story of how the couple came to each other and felt in love. Life is hard in the "urbe" of Milan and after the sweeties old days became tougher and tougher, then finally the product: a child, who instead of strengthen further the couple relationship it weaken because "the selfish effect" typical of a nowadays "metropolis" personality. The advertising environment with all the "creative" under stress atmosphere helps to get well involved in the plot. We are losing the life values and this is well and deeply reflected in this nice and sharp movie from the Senza Pelle's director.

The actors are well chosen, Stefania Rocca nice and well characterised, and a positive surprise, an unexpected good Fabio Volo, well known by the "trash" TV serie: Le Iene.

Rating: 7/10


text: Deze film gaat over persoonlijkheden die zo heerlijk hun rol spelen dat ik de finale geweldig vind, waarin niemand weet wat hij met zijn leven aan moet, maar het is echt geweldig als je ziet en beseft dat de priester gelijk heeft, dat hij er voor twee is, dus wat doen de andere mensen daar? De film omhelst je naar een nieuw leven, naar ervaringen, om te kunnen dromen met de ander en die dromen te bereiken. Hij laat je ook het leven zelf zien, hoe hard het ook is. Maar hij geeft je de mogelijkheid om te kiezen wat je wilt en wat je echt nodig hebt. Ik hoop dat deze opmerking voor jou werkt. De film die hij maakte, werkte goed voor mij. Tussen twee haakjes, ik heb de film gekocht.

text_en: This movie contains personalities that so deliciously are playing their parts, I love the final, when nobody knows what are they gonna do about their life, but it's completely great when you see and realize that the priest is right, is jut for two, so what are the other persons doing there? The movie embrace you to a new life, to experiences, to be able of dream with the other person and reach those dreams. Also shows you the life itself, hard like it is. But gives you the option to choose what you want and what you really need. Hope this comment works for you. The movie it did worked well for me. I bought the movie by the way ;) Take care.


text:
CASOMAI was de laatste film die ik voor mijn huwelijk heb gezien, vorig jaar.
Het was ook de eerste film waar ik na mijn huwelijk naar heb gezocht, omdat we beloofd hadden onze priester een exemplaar aan te bieden.
Soms is de werkelijkheid niet meer dan fictie. Voor iedereen die schreef dat priesters als 'don Camillo' in het echte leven niet bestaan, wil ik aanbevelen een bezoek te brengen aan mijn priester Pe. Nuno Westwood in Estoril, Portugal.
Voor alle anderen wil ik alleen maar aanbevelen deze film te zien, voor en na de 'Ik doe het!'-dag.
Rodrigo Ribeiro Portugal.

text_en:
"CASOMAI" was the last movie I've seen before getting married, just last year.

It was also the first movie I've searched for, after I was married, because we promised to offer a copy to our priest.

Sometimes, reality is not that apart from fiction. To all those who wrote that priests like "Don Camillo" don't exist in real life, I would recommend them to visit my Priest Pe. Nuno Westwood, in Estoril, Portugal :-)

To all others, I would only recommend them to see this movie, before and after the "I do!" day :-)

Rodrigo Ribeiro Portugal


text: Een verfijnde, eigentijdse fabel over de spanningen die de huwelijksbelofte in stand houden en uiteindelijk ontbinden. De hoofdmoot van het verhaal komt voort uit een 'preek' van een plattelandspriester na de huwelijksbelofte van een jong, kosmopolitisch stel uit Milaan. Daarin wordt het toekomstige verloop van het huwelijk uiteengezet, dat stukje bij beetje scheurt door de spanningen van het moderne leven. Het'morele' van dit verhaal in een verhaal is dat om een huwelijk te laten slagen, zowel nu als in het verleden, het noodzakelijk was dat die relatie werd onderhouden door familie en vrienden. Deze film was een relatieve kaskraker naar Italiaanse maatstaven. Het is vreselijk jammer dat deze film noch op dvd, noch op vhs te zien is.

text_en: A sophisticated contemporary fable about the stresses that work to loosen and ultimately unbind the vows of marriage. The main thrust of the narrative arises from a 'homily' spoken by a country priest following the wedding vows of a young cosmopolitan couple from Milan. In it, the future course of the marriage is spelled out, which bit by bit frays from the stresses of modern life. The 'moral' of this story within a story is that in order for a marriage to work out, both now, and in the past, it has been necessary for that relationship to be abutted by family and friends. This film was a relative blockbuster by domestic Italian standards. It's a terrible shame that this film is not available in either DVD or VHS.


text: De beste film over het huwelijk en het gezin. Dit zijn heel interessante gedachten voor de echtparen die naar de gevaarlijke en paradoxaal fascinerende wereld van het huwelijk en het gezin zullen gaan. Deze beslissing zou de beste of de slechtste in ons leven en in het leven van onze kinderen kunnen zijn. De echte inbreuk of hulp van 'vrienden' <0xE2><0x80><0x93> of beul als we weggaan <0xE2><0x80><0x93>. De echte rol van het gezin: ze kunnen helpen of ze kunnen ons vernietigen. De gekke priester die misschien niet zo gek is, vertelt wat er volgens de statistieken en de werkelijkheid zou kunnen gebeuren. Een echtpaar dat in een 'bijzonder' huwelijk denkt, leeft een pijnlijk verhaal in hun eigen toekomstige geschiedenis.<br />Wie houdt er van een contracthuwelijk? Niemand, nadat de priester hun eigen geschiedenisleraar heeft verteld dat ze de toekomst in andere handen achterlaten, dat ze niet weten WAT het huwelijk is. Dat de problemen waar zijn, dat het leven van elk van hen een echte betrokkenheid vereist, waarborgen. Dat de echte slachtoffers van de scheiding kinderen zijn, met een echte naam fonAndrea in de film <0xE2><0x80><0x93> of namen. Dat de abortus slechts een gemakkelijke uitweg is: verdriet, spijt en verdriet zullen er na de abortus zijn. Dat de staat en de sociale verzekeringen elke keer minder denken aan de echte problemen van de gezinnen. Het geroddel van de 'vrienden', de ontrouw vanwege de zwakheid en wanhoop van Steffania, omdat Tomasso zijn leven leidt alsof hij alleen is. Misschien zou je kunnen denken dat deze film een pessimistische film is, maar dat is niet zo. Steffania en Tomasso houden diep in hun hart van een mooi huwelijk en een mooi gezin, en zo niet, waarom houden ze dan van het huwelijk? Een waarachtig en mooi huwelijk hangt alleen maar af van het paar: van elk van hun beslissingen, van elk van hun daden in hun leven. Het gezin zou een plek kunnen zijn waar iedereen zich geliefd voelt omdat hij of zij de zijne is, alleen maar door het bestaan. Het scenario is fantastisch. De uitvoeringen zijn geweldig: Steffania en Tomasso, de bijna cynische priester! Een uitstekende regie en scenario. De kleuren en de bediening van de camera's, uitmuntend.

text_en:
The best film about marriage and family. This is a very interesting reflections to the couples that will be come to the dangerous and paradoxical fascinating world of marriage and family. This decision could be the better or the worst in our lives and the life of our kids. The real intrusion or help of 'friends' -or executioner if we leave-. The real role of families: they can help or they can destroy us. The mad priest who possibly is not much mad telling what could happen according the statistics and the reality. A couple who thinks in a 'special' marriage, live a painful story in their future own history.

Who likes contract marriage? Nobody, after the priest tells their own history if they leave the future in another hands, if they don't know WHAT is the marriage. That the problems are true, that the life demand a real engage, guaranties, from each one. That the real victims of the divorce are kids, with real name Andrea in the film- or names. That the abortion is only an easy exit: sadness, regrets and unhappiness will be there after abortion. That the state and social security thinks every time less in a real problems of the families. The gossip of the 'friends', the infidelity because of weakness and desperation of Steffania because Tomasso lives his life as if he were alone.

Maybe someone could think that this film is a pessimistic film, but not. Steffania and Tomasso, in the deep of their hearts, they like a beautiful marriage and family, if not, Why they like marriage? A truly and beautiful marriage depends only of the couple: of each one of their decisions, of each one actions in their lives. The family could be a place where each one feel loved because being his or her, only by existing. The screenplay is wonderful. The performances are great: Steffania and Tomasso, ¡the almost cynical priest! An excellent direction and script. The colors and the management of the cameras, superb.


text: Ik denk dat er tegenwoordig mensen zijn die geen film willen zien zonder filmstijl, zo veel Dogma, Lars Von, Watchosky Brothers, dat wat we in een film verwachten wordt veranderd, misschien, Casomai is geen enkele andere onafhankelijke, niet-Amerikaanse film, de film heeft alle filmbronnen en taal nodig om ons een eenvoudige geschiedenis van liefde en huwelijk te vertellen, maar veel meer... Volledige beelden, lezingen en je laten denken... en ik weet zeker dat je geen seconde van een lange 116-minuten-film stil kunt zitten. Ik denk dat er geen enkele scène is die langer is dan die 3 o 2 1/2 minuut.

text_en: I now that these days, some people wan't see a movie without movie styling, so much Dogma, Lars Von, Watchosky Brothers, are changed what we expect in a movie, perhaps, Casomai is no-one-more-Independent-non-american movie, the movie take all movies resources and language to tell us a simple history about love and marriage, but much more .. Fully of views, lectures and let you thinking ... and I'm sure, you can't fell boried any second of a long 116 minutes. I calculate that don't have a single scene longer that 3 o 2 1/2 minutes.


text: Ik zit nu voor de tv naar Casomai te kijken. Het is aan het veranderen, het evolueert, of beter gezegd: het evolueert. Het begint met een spectaculaire bruiloft van de twee hoofdrolspelers, waar hun liefdesverhaal wordt verteld. Daarna verandert alles, er wordt een kind geboren en de rest gebeurt meestal in een stel. Het is geen speciale film omdat hij over een normaal stel gaat, en normaliteit is het middelpunt van deze film. Hij wil ons niet iets bijzonders laten zien, er is niets nieuws, het is gewoon een normaal liefdesverhaal, het verhaal van een stel, en omdat het normaal is, wordt het anders dan de rest. Het is ook een flitsende film, alles is kort, elke scène duurt maar een paar seconden. Het is een gedocumenteerd verhaal, veel dingen zijn bekend omdat vrienden en ouders erover praten, en hun mening staat centraal, de meningen creëren het verhaal en vernietigen het. Het is een eenvoudig verhaal van een stel, zoals ik al zei, maar het is niet saai, het toont alleen een stel, alles zou bekend moeten zijn, maar ik weet zeker dat jullie allemaal willen weten wat er gebeurt, dus vergeet niet naar het einde te kijken!

text_en: I am right now in front of the tv, watching Casomai. It is changing, it id evolving or better...devolving. It begin with a courius wedding of the two protagonists where their love-story is reported. After that everything change, a child was born, and all the rest usually happen in a couple. It is a not a special movie because it talks about a normal couple, and normality is the center of this movie. It doesn't want to show us something particular, there is nothing new, it is just a normal love-story, the story of a couple, and being normal it become different from the rest. It is also a flashing movie, everything is short, every scene is long just some seconds. It is a reported story, many things are known because friends and parents talk about that, and their opinion is central, the opinions create the story and destroy it. It is a simple story of a couple as I said, but it is not boring, it just show a couple, should be everything known, it is, but I am sure that every one of you will want to know what happen, so don't forget to watch the end!


text: Her Deadly Rival (1995): Starring Harry Hamlin, Annie Potts, Lisa Zane, Tommy Hinkley, Susan Diol, Roma Maffia, Robert C. Treveiler, D.L. Anderson, William Blair, Sean Bridges, Robin Dallenbach, Wilbur Fitzgerald, Dale Frye, Stan Kelly, Deborah Hobart, David Lenthall, Lorri Lindberg, Amy Parrish, Melissa Suzanne McBride, Ralph Wilcox, Al Wiggins, Jeff Sumerel, Daria Sanford... Regisseur James Hayman, Screenplay Dan Vining.<br />Actor Harry Hamlin (bekend van LA Law, Clash of The Titans en andere films) lijkt perfect gecast in dit soort 'Lifetime'-films, geregisseerd door James Hayman en uitgebracht in 1995. Hij en zijn vrouw Lisa Rinna zouden later werken aan een film over seksverslaving. Fatal Attraction_. In _Rival_ verhuizen Jim en Kris Lanford naar een nieuw huis in een mooie buitenwijk. Ze hebben een ogenschijnlijk volmaakt huwelijk, ze zijn smoorverliefd op elkaar, ondanks het feit dat ze een gewoon leven leiden. Maar dan krijgt een mysterieuze bewonderaarster Jim in het oog. Haar identiteit wordt nooit onthuld, ondanks een poging van Jim en zelfs rechercheurs om erachter te komen wie ze is. Ze valt Jim voortdurend lastig met telefoontjes en brieven. Zijn huwelijk loopt bijna op de klippen als zijn vrouw begint te denken dat hij een verhouding heeft en dat probeert te verdoezelen. Terwijl Harry Hamlin, Annie Potts en de rest van de cast <0xE2><0x80><0x93> Lisa Zane, Tommy Hinkley, Susan Diol, Roma Maffia, Robert C. Anderson en William Blair lijken regelrecht uit een soapserie te komen. Maar dit is een met spanning gevuld drama en het heeft zijn goede momenten. Aan het eind zit een wending. Spoiler Alert. Ik hoef alleen maar te zeggen dat 'haar dodelijke rivaal' alleen zichzelf was. Op basis van een zogenaamd echt geval leed Jims vrouw Kris aan een meervoudige persoonlijkheidsstoornis en dat heeft haar huwelijk geruïneerd. Ook al is het verhaal niet erg indrukwekkend, ook al is het acteerwerk niet beter dan dat van een soapserie, deze film heeft zijn momenten. Vooral ontroerend zijn de intieme scènes tussen Jim en zijn vrouw en de laatste scène waarin Jim, als hij de waarheid hoort, niet kan geloven wat hij zojuist heeft gehoord. De film is waarschijnlijk een beetje te lang en saai in sommige delen van het land, maar het is het soort tv-film dat het meestal goed doet, vooral op Lifetime, dat nog steeds dit soort films produceert, van het soort 'huiselijke thrillers' of verleidingsverhalen. Slordig, maar iedereen houdt van rotzooi.

text_en:
Her Deadly Rival (1995): Starring Harry Hamlin, Annie Potts, Lisa Zane, Tommy Hinkley, Susan Diol, Roma Maffia, Robert C. Treveiler, D. L. Anderson, William Blair, Sean Bridges, Robin Dallenbach, Wilbur Fitzgerald, Dale Frye, Stan Kelly, Deborah Hobart, David Lenthall, Lorri Lindberg, Chuck Kinlaw, Amy Parrish, Melissa Suzanne McBride, Ralph Wilcox, Al Wiggins, Jeff Sumerel, Daria Sanford....Director James Hayman, Screenplay Dan Vining.

Actor Harry Hamlin (of LA Law fame, Clash of The Titans and other films) seems perfectly cast in this "Lifetime" type film directed by James Hayman and released in 1995. He and his wife Lisa Rinna would later work on a film about sex addiction. "Her Deadly Rival" is, at first glance, similar to the better known Hollywood box-office hit "Fatal Attraction". In "Rival", happily married couple Jim and Kris Lanford move into a new home in the typically beautiful suburbs. They have the seemingly perfect marriage- they are deeply in love, despite a routine lifestyle. But then a mysterious admirer sets her eyes on Jim. Her identity is never revealed, despite an attempt by Jim and even investigators to discover who she is. She constantly harasses Jim through phone calls and letters. His marriage nearly flounders as his wife begins to think he's having an affair and trying to cover it up. While Harry Hamlin, Annie Potts and the rest of the cast - Lisa Zane, Tommy Hinkley, Susan Diol, Roma Maffia, Robert C. Treveiler, D. L. Anderson, William Blair- each seem to be straight out of a soap opera. But this is a very suspense-filled drama and has its good moments. There is a twist at the end. Spoiler Alert. All I have to say is "her deadly rival" was only herself. Based on a supposedly actual case, Jim's wife Kris suffered from multiple personality disorder and that was what ruined her marriage. Even if the story is not terribly impressive, even if the acting is only a step above soap opera acting, this film has its moments. Especially moving are the intimate scenes between Jim and his wife and the final scene in which, when Jim learns the truth, he can't believe what he has just heard. The movie is probably a little too long and boring in some parts but it's the kind of TV movie that usually does well, especially on Lifetime, which continues to produce films of this kind, of the "domestic thriller" type, or seduction stories. Trashy but everyone likes trash.


text:
Ik vond deze film goed. Hoewel ik halverwege al kon zeggen wie de geheime aanbidder was.
Ik vraag me ook af of hij gebaseerd was op een waargebeurd verhaal, aangezien hij vertelde over de 'echte' mensen aan het eind van de film. Ik denk dat ik daar onderzoek naar moet doen en het je zal laten weten.
Herinnert iemand zich in welke staat dit gebeurde? Ik geloof dat ze naar North Carolina zijn verhuisd, als ik me niet vergis.
Natuurlijk kunnen de staten veranderd zijn om de onschuldigen te beschermen.
Je zou denken dat deze man het net zo gemakkelijk had kunnen bedenken als ik. Was hij dom of zo?

text_en:
I liked this movie, Although halfway through it, I was able to tell who the secret admirer was.

I am also wondering if it was based on a true story since it told about the "real" people at the end of the movie. I guess I will have to research it and let ya know.

Does anyone remember what state this happened in? I believe they moved to North Carolina if I'm not mistaken.

Of course the states could have been changed to protect the innocent.

You would think that this man could have figured it out as easily as I did. Was he stupid or what?


text:
Vrijdag, de 7de, zat ik naar die film te kijken. De laatste scène heb ik niet gezien (want ik zat tegelijkertijd met mijn broer en mijn moeder te praten). Kan iemand me vertellen wat er met haar is gebeurd? Ik heb een beetje toegekeken toen haar man hoorde dat iemand in de slaapkamer met zijn vrouw praatte en toen deed hij de deur open, ze is al dood.
Wat is er met haar gebeurd? Heeft ze zelfmoord gepleegd? Hoe kon ze alles zo regelen, net als de telefoontjes, terwijl ze toch thuis was toen haar man met die vreemde bewonderaar sprak? Kan iemand het me alsjeblieft uitleggen? Ik ben zo nieuwsgierig! (Uiteindelijk las ik dat ze aan Vermenigvuldigde Persoonlijkheidsstoornis leed).
Tnks before.

text_en:
I was watching this movie on Friday,Apr 7th. I didn't see the last scene ( cos I was talking with my bro n Mom in law at the same time ). Anyone can tell me what happened to her?I watched slightly that her husband was hearing someone was talking to his wife in the bedroom and then he opened the door,she's dead already.

What happened to her? Did she kill herself? How could she arrange everything like the phone calls,meanwhile she's at home when her husband was talking to this strange admirer?Anyone can explain to me,please. I am so so curious!! ( in the end,I read that she suffered from Multiply Disorder Personality ).

Thnks before.


text: Altijd genieten van de grote acteertalenten van Harry Hamlin (Jim Lansford), 'Strange Hearts' (01), die een ordinaire rokkenjager speelt als echtgenoot, die alle aandacht lijkt te krijgen van heel charmante jonge vrouwen, namelijk Lisa Zane (Lynne), 'Monkeybone' (01), die een collega is van Jim Lansford en van wie je je afvraagt waarom hij haar niet probeert te versieren voor de lol. Annie Potts (Kris Lansford), 'Breaking the Rules' (92), is een heel warme en lieve, liefhebbende echtgenote van Jim en heeft het volste vertrouwen in haar man. Kris wil haar man altijd gelukkig houden en koopt zelfs een huis voor hem zonder dat hij het zelf hoeft te zien. Deze film zal je tot het einde toe laten raden!

text_en: Always enjoy the great acting talents of Harry Hamlin,(Jim Lansford),"Strange Hearts",'01, who plays a straight as an arrow husband, who seems to get all kinds of attention from very charming young women, namely, Lisa Zane,(Lynne),"Monkeybone",'01, who is a co-worker with Jim Lansford and you wonder why he doesn't try to hit on her for some fun. Annie Potts,(Kris Lansford),"Breaking the Rules",'92,is a very warm and sweet loving wife to Jim and has complete trust in her husband. Kris wants to always keep her husband happy and even buys him a home with out him even seeing it for himself. This film will keep you guessing right to the very END!


text:
Hij is gedrongen, bezweet, lichtelijk scheel en rusteloos. Hij staat voor ons en noemt zichzelf een perverseling. Hij beweert dat wij filmkijkers het scherm zien als een wc-pot en dat we allemaal stiekem wensen dat alle ellende van binnenuit zou exploderen. Hij is onvoorspelbaar en eng. Nou en? Kom op, je had het inmiddels kunnen raden: hij is een van de belangrijkste filosofen van onze tijd.
Slavoj veninek is zowel de verteller als het onderwerp van Sophie Fiennes' buitengewone nieuwe film, A Pervert's Guide to the Cinema. Fiennes illustreert een uitvoerige lezing van neurinik, en doet dat op twee manieren: door voorbeeldige filmfragmenten te leveren en neurinik op echte (of gereconstrueerde) locaties te plaatsen van de films waar hij het over heeft. Het is altijd leuk om naar keurig ondertitelde scènes uit geweldige films te kijken (hoewel _Revenge of the Sith_ hier ook te zien is), maar de belangrijkste attractie van _A Guide for Perverts_ is neurinik zelf. Wat de film zo leuk maakt om naar te kijken is de onbeantwoordbare vraag die je steeds weer opnieuw moet stellen: wat is er schandaliger, de opvattingen van neurinik of de aanwezigheid van neurinik op het scherm? In een documentaire van Astra Taylor ( _neurinik, 05_ ), bekende de Sloveense filosoof op een gegeven moment zijn angst om te zwijgen. In de eerste plaats bestaat hij niet, en de enige manier om alle andere mensen te laten geloven dat hij wel bestaat, is door voortdurend en koortsachtig te praten. En praten deed hij, en hoe. Ook wordt _A Guide to Perverts_ gedomineerd door zijn stemgeluid: hij spreekt perfect Engels op de meest idiote manieren, en hij maakt een paar verbijsterende opmerkingen over de film.
Wat zijn dat? Nou, hij ziet bijvoorbeeld Chaplins tegenzin om een film te praten als een teken van een universele angst voor de stem zelf (een soort buitenaardse kracht die de menselijke geest overneemt door te denken aan het buiksprekersgedeelte van _Dodelijk voor de nacht_, blz. 445). Hij zegt dat de perverse aard van de film is om ons te leren bepaalde voorwerpen te begeren, niet om ze ons te verschaffen. Hij identificeert Groucho Marx als superego, Chico als ego en Harpo als id. Hij zegt nog een miljoen andere interessante dingen, en al die tijd kunnen we onze ogen niet van hem afhouden, zo overtuigend (en fascinerend) is zijn uiterlijk. Op een gegeven moment kon ik het niet helpen dat ik naar zijn dikke, sjofele haar staarde en me afvroeg wat voor soort hersenen eronder schuilgingen. Natuurlijk hunkerde ik naar meer inzicht.
Het opvallendst zijn de beschouwingen van berdanek over Lynch en Hitchcock (wat geen verrassing is, aangezien hij over beiden heeft geschreven). Het cumulatieve effect van vele briljant gecensureerde knipsels uit hun respectievelijke werk maakte die delen van berdanek's werk zo bijzonder. De lezingen van Fiennes zijn gedenkwaardig en moeilijk te weerleggen, omdat hij de zaken van deze twee regisseurs werkelijk goed in de hand schijnt te hebben. Dat geldt niet voor zijn lectuur van Tarkovski, aan wie hij meedogenloos zijn eigen uiterst materialistische kijk op de werkelijkheid opdringt, waarbij hij precies datgene verwerpt wat zo opmerkelijk is in alle werken van Tarkovski (met name sterke religieuze intuïties en beelden).
De vraag is niet of merignac inspirerend en briljant is, want dat is hij, of of de film van Fiennes de moeite van het bekijken waard is, want dat is hij ook. De echte vraag is eerder: zijn de visies van merignac samenhangend? Bijvoorbeeld: als we Vertigo (58) bekijken, stelt neuriënek dat wat er achter het menselijk gezicht schuilgaat een volmaakte leegte is, waardoor het gezicht zelf slechts een fa<0xC3><0xA7>ade is: iets van een misleiding op zijn eigen manier. Maar als we in de slotaflevering van _City Lights_ horen dat de finale van _City Lights_ een portret is van de ene mens die volledig aan de andere is blootgesteld, is het moeilijk om niet te vragen: wat is er gebeurd met dat hele fa<0xC3><0xA7>ade-ding-ding? Waarom zouden we Chaplins gezicht de intrinsieke waarde van het echte ding toekennen en Kim Novaks gezicht dit privilege in twee ferme slagen ontnemen? Of misschien zou die onsamenhangendheid ook in Lacans termen kunnen worden geïnterpreteerd? (De naam van de berucht 'onleesbare' Franse psychoanalyticus is van essentieel belang voor neuriënek. De film heeft alle deugden van een schitterende tweeenhalf uur durende lezing: er wordt een heleboel terrein bestreken, er worden veel perspectieven belicht, er worden zelfs een paar eersteklas geintjes gemaakt (wanneer pedi kinek op de boot van Melanie Daniels uit _The Birds ven63_ reist en probeert te denken zoals zij dat deed, komt hij met: 'Ik wil Mitch neuken!'). Maar de film heeft ook één tekortkoming die niet inherent is aan een lezing van tweeënhalf uur als zodanig: hij is bijna obsessief afdwalend. Het verhaal van pedi kinek over hoe ver we van het echte leven verwijderd zijn is net zo goed als elk ander psychoanalytisch verhaal, maar na zo'n tachtig minuten wordt het duidelijk dat een van de perverse genoegens van pedi kinek is dat hij maar door blijft kletsen en voortdurend van onderwerp verandert. Het algemene effect is dat je wordt meegesleurd door een reusachtige, koele, bruisende golf: je wordt tegelijkertijd verrast, verfrist, in levensgevaar gebracht en volkomen in de war gebracht. Als je klaar bent met kijken, zit je hoofd vol met ideeën die niet van jezelf zijn en ben je al van plan een paar films nog eens te bekijken <0xE2><0x80><0x93> maar je deelt ook het gevoel dat je een ramp hebt overleefd.
De ultieme vraag is: is vennieek de weg kwijt? Of zijn we zelfs nog niet in de buurt van het echte werk gekomen? Als cinefilie eenmaal met gevangenisstraf wordt bestraft, zullen we allemaal in één grote cel bij elkaar komen en eindelijk met elkaar praten (omdat er geen films in de buurt zijn waar we ons gezicht aan kunnen vertonen). Ik daag jullie allemaal uit: wie heeft er genoeg lef om Sebastiaan te benaderen en hem uit te dagen? Ik vermoed dat als je in het echte leven in die ogen kijkt, je een gelovige wordt.

text_en:
He's stocky, sweaty, slightly cross-eyed and restless. He stands in front of us and calls himself a pervert. He claims that we  the film viewers  perceive the screen as a toilet bowl, and are all secretly wishing for all the s**t to explode from the inside. He's unpredictable and scary. Well? Come on, you could have guessed by now: he's one of the leading philosophers of our age.

Slavoj iek is both a narrator and a subject of Sophie Fiennes' extraordinary new film, A Pervert's Guide to the Cinema. Fiennes illustrates a feature-long lecture by iek, and does so in two ways: by providing exemplary film clips and putting iek on real (or reconstructed) locations from the movies he speaks about. It's always nice to watch neatly captioned scenes from great movies (although Revenge of the Sith got here as well), but the main attraction of A Pervert's Guide is iek himself. What makes the movie such fun to watch is the unanswerable question one cannot help but ask over and over again: what is more outrageous, iek's views or iek's screen presence? In a documentary by Astra Taylor (iek!, 05), Slovenian philosopher at one point confessed his fear of being silent. Because, he claimed, he feels like he doesn't exist in the first place, the only way to make all other people believe he does is to talk constantly and feverishly. And talk he did, and how. Also A Pervert's Guide is dominated by his voice  delivering perfect English in most crazy way, and making some astonishing points about the cinema.

What are those? Well, for example he sees Chaplin's reluctance towards talking picture as a sign of an universal fear of voice itself (kind of alien force taking over the human being  think the ventriloquist segment of Dead of Night [45]). He says that the perverse nature of cinema is to teach us to desire certain objects, not to provide us with them. He identifies Groucho Marx as super ego, Chico as ego and Harpo as id. He says a million other interesting things, and all the time we cannot take our eyes off him, so persuasive (and captivating) are his looks. At some point I couldn't help but stare at his thick, scruffy hair and wonder what kind of a brain lays stored underneath. Craving, of course, for more insights.

Most notable are iek's readings of Lynch and Hitchcock (which comes as no surprise since he has written about both of them). The cumulative effect of many brilliantly edited clips from their respective work made those parts of iek's lecture memorable and  unlike others  difficult to argue with, since he seems to really have gotten things right on these two directors. This doesn't go for his reading of Tarkovsky for example, upon whom he relentlessly imposes his own utterly materialistic view of reality, dismissing precisely what's so remarkable in all Tarkovsky (namely strong religious intuitions and images).

The question isn't whether iek is inspiring and brilliant, because he is; or whether Fiennes film is worth watching, because it is likewise. The real question is rather: are iek views coherent? One smart observation after another make for an overwhelming intellectual ride, but after the whole thing is over, some doubts remain. For example: while considering Vertigo (58) iek states that what's hidden behind human face is a perfect void, which makes face itself only a facade: something of a deception in its own means. However, when in the final sequence we hear about the ever-shattering finale of City Lights (31) as being a portrait of one human being fully exposed to another, it's hard not to ask: what happened to the whole facade-thing? Why should we grant Chaplin's face intrinsic value of the real thing and deprive Kim Novak's of this same privilege in two bold strokes? Or maybe that incoherence might also be read in Lacan's terms? (The name of the notoriously "unreadable" French psychoanalyst is fundamental to iek's thought.) The film has all the virtues of a splendid two-and-a-half hours lecture: lots of ground are covered, many perspectives employed, even some first-rate wisecracks made (when iek travels on a Melanie Daniels' boat from The Birds [63] and tries to think as she did, he comes up with: "I want to f**k Mitch!"). But it has also one shortcoming that isn't inherent to two-and-a-half hours lecture as such: it's almost obsessively digressive. iek's yarn about how far are we from the Real is as good as any other psychoanalytic yarn, but after some 80 minutes it becomes quite clear that one of iek's perverse pleasures is to ramble on and on, changing subjects constantly. Overall effect is this of being swept away by a giant, cool, fizzing wave: you're simultaneously taken by surprise, refreshed, in mortal danger and confused no end. As you finish watching, your head is brimming with ideas not of your own and you're already planning on re-watching some films  but you also share a sense of having survived a calamity.

The ultimate question is: did iek lost it? Or haven't we even came close to the real thing? Once cinephilia becomes punishable by imprisonment, we shall all meet in a one big cell and finally talk to each other (not having any movies around to turn our faces to). I dare you all: who will have enough guts to approach iek and defy him? My guess is that once you look into those eyes in real life, you become a believer.


text:
Ik heb deze film gezien op het Toronto International Film Festival. Niet zo obsceen als hij klinkt, dit is een driedelige documentaire (elke aflevering duurt 50 minuten) over de Sloveense superster-filosoof/psychoanalyticus Slavoj Zizek. Zizek neemt ons mee op een reis door vele klassieke films, waarbij hij thema's als seksualiteit, fantasie, moraliteit en sterfelijkheid onderzoekt. De film werd geregisseerd door Sophie Fiennes, lid van de getalenteerde Fiennes-clan (ze is de zus van de acteurs Ralph en Joseph).
Ik heb hier behoorlijk van genoten, hoewel ik denk dat het op dvd nog leuker zal zijn, omdat er zo'n overvloed aan ideeën is om te verteren. Freudiaanse en Lacaniaanse analyses kunnen behoorlijk zwaar zijn, en tegen het eind van tweeënhalf uur was ik een beetje gedesoriënteerd omdat ik de hele serie tegelijk had gezien. Het hielp ook niet dat een ondoordachte kop koffie en het feit dat ik een blaas had me het afgelopen uur wat ongemak hadden bezorgd.
Mijn enige probleem is dat Zizek films uitkoos die overduidelijk vol freudiaanse thema's zaten. Hij besteedt nogal wat tijd aan de films van Hitchcock en David Lynch, niet bepaald meesters in de subtiliteit. Ik had graag gezien dat hij zijn theorieën probeerde te ondersteunen door een breder scala aan films te gebruiken, hoewel ik dat eigenlijk alleen maar zeg omdat ik het zelf ook doe. Ik zou graag deel vier en vijf en zes willen zien.
Zizek is heel grappig, en een deel van de humor was dat we hem iets zagen voordragen wat neerkwam op een lezing, terwijl hij zelf de scènes uit sommige van de films waarover hij het heeft besprak. Dus zien we hem bijvoorbeeld in een motorboot op weg naar Bodega Bay (uit The Birds van Hitchcock) of in het souterrain van het Bates Motel (uit Psycho). Wat niet wil zeggen dat zijn theorieën niet provocerend zijn. Zelfs toen ik het met hem oneens bleek te zijn, heeft het me beslist een beetje dieper doen nadenken over de films. En dat is precies wat hij probeert te bereiken.

text_en:
I saw this film at the Toronto International Film Festival. Not as salacious as it sounds, this is a three-part documentary (each episode is 50 minutes) featuring Slovenian superstar philosopher/psychoanalyst Slavoj Zizek. Zizek takes us on a journey through many classic films, exploring themes of sexuality, fantasy, morality and mortality. It was directed by Sophie Fiennes, of the multi-talented Fiennes clan (she's sister to actors Ralph and Joseph).

I enjoyed this quite a bit, although I think it will be even more enjoyable on DVD, since there is such a stew of ideas to be digested. Freudian and Lacanian analysis can be pretty heavy going and seeing the whole series all at once became a bit disorienting by the end of two and a half hours. It didn't help that an ill-advised coffee and possession of a bladder led me to some discomfort for the last hour or so.

My only real issue with this is that Zizek picked films that were quite obviously filled with Freudian themes. He spends quite a bit of time on the films of Hitchcock and David Lynch, not exactly masters of subtlety. I would have liked to see him try to support his theories by using a wider range of films, although that's really just me saying I'd like to see part four and five and six.

Zizek is very funny, and part of the humour was watching him present what amounted to a lecture while inserting himself into the actual scenes from some of the films he's discussing. So, for instance, we see him in a motorboat on his way to Bodega Bay (from Hitchcock's The Birds) or sitting in the basement of the Bates Motel (from Psycho). Which is not to say that his theories are not provocative. Even when I found myself disagreeing with him, it definitely made me think a little more deeply about the films. Which is exactly what he's trying to accomplish.


text:
Vergeet niet dat elke film (laat staan documentaire) die enige vorm van waarheid pretendeert, een tegengestelde en redelijke hoeveelheid cynisme zal oproepen bij degenen voor wie elke suggestie of zoektocht naar waarheden al zinloos is. Diegenen onder u die al meesters in de psychologie, de film en kapiteins van de ziel zijn, zullen deze film ongetwijfeld overbodig vinden, omdat u tenslotte alles al weet wat er te weten valt. Gefeliciteerd.
Voor degenen onder ons in de minderheid, zoals ik, heb ik _The Perverts Guide to Cinmea_ gevonden... voor het merendeel briljant, en de moeite waard om te bekijken voor degenen die geïnteresseerd zijn in films, psychologie en moderne filosofie.
Een beetje zoals Scott Mclouds 'Understanding Comics'. De regisseur Sophie Fiennes brengt de Sloveense filosoof, psycholoog en sociaal criticus Slavoj Zizek rechtstreeks in aanraking met veel van de films en specimina van scènes die hij bespreekt. Het omslag is een afbeelding uit 'The Birds' (Zizek gaat met een boot de zee op om de opname te reconstrueren).
Lacaniaanse psychoanalyse is niet noodzakelijkerwijs schreeuwend, een avond vol plezier... maar het is het wel! Als je van films houdt, dan is dat het wel... Het feit dat je enige kennis hebt van de Lacaniaanse psychoanalyse (Symbolisch, Realistisch en Imaginair) helpt in het begin een beetje, maar de scènes die Zizek uitkiest en analyseert maken opmerkelijk duidelijk wat voor mij altijd een heel abstract onderwerp is geweest. Hij praat niet met de terminologie die hij gebruikt, die duidelijker wordt naarmate de film vordert.
Waarom ik van deze film hou, is niet omdat hij grote films uitkiest om grote waarheden over Lacan te analyseren of te onthullen, maar omdat hij op een heel praktische en slimme manier laat zien waar film en psychologie (en de heersende filosofie) bij elkaar komen.
Waarom is 'The Sound of Music' een beetje fascistisch, waarom gaat 'Short Cuts' over meer dan alleen klasse en vervreemding, waarom vallen de vogels aan in 'The Birds', wat valt er te leren van 'Alien Resurrection', wat wil de planeet Solaris, wat willen 'Psycho' en 'The Marx Brothers'? Ze hebben iets met elkaar te maken, en wat heeft David Lynch in godsnaam te vertellen in de ene film na de andere... Nou ja, Zizek heeft wel een paar ideeën.
De rol van de stem in zowel 'The Excorcist' als 'Star Wars: Revenge of the Sith' is misschien wel het sterkste en meest lucide moment van de film, wanneer hij in een vrouwelijke seksuele subjectiviteit terechtkomt, en ik begin me af te vragen... Op een gegeven moment geeft Zizek toe dat hij het gevoel heeft dat bloemen een soort decoratieve vaginadentata zijn, dat ze walgelijk zijn en verborgen moeten blijven voor kinderen (grappig genoeg, zo lijkt het, maar...).
Hoe dan ook, het is een fascinerende documentaire, die iedereen die ooit een film heeft gezien en dacht dat die meer betekende dan er letterlijk werd gezegd, zou moeten proberen te zien. En voor wie geïnteresseerd is in Slavoj Zizek is dit ook een must, veel minder droog dan 'Reality of the Virtual' en directer dan 'Zizek!', twee andere pseudo-doctoraten, over 'de Elvis van de hedendaagse culturele kritiek', zoals hij wordt genoemd, in de Engelse sprekende wereld.
'The Perverts Guide to Cinema' gaat NIET over de rol van seks in de film. Zizek beweert dat de film de ultieme perverse kunst is, omdat hij leert 'hoe te begeren, en niet wat te begeren', en dat het de enige hedendaagse kunstvorm is die deze verlangens tot uitdrukking kan brengen. Dit is geen film die gaat over het vinden van de werkelijkheid in de film, het is een documentaire.' Het gaat over het vinden van de bioscoop in de werkelijkheid, en hoe belangrijk en opwindend dat kan zijn. Moeilijk te vinden, en een beetje lang, maar de moeite waard, een van de meest'stimulerende' bioscoopervaringen die ik ooit heb gehad.

text_en:
Bear in mind, any film (let alone documentary) which asserts any kind of truth, will generate an adverse and proportional amount of cynicism, from those to whom any suggestion of and or search for truths is already meaningless, those of you who are already Masters of psychology, film, and captains of the soul, will no doubt find this movie redundant, after all, you already know everything there is to know. Congrats.

For those of us in the minority like myself, I found "The Perverts Guide To Cinmea"....mostly brilliant, and worth watching for those interested in movies, psychology, and modern philosophy.

A little like Scott Mclouds' "Understanding Comics", director Sophie Fiennes, inter-grates Slovene philosopher, psychologist, and social critic Slavoj Zizek right into many of the films and specif scenes he discusses. The cover is an image from "The Birds"(Zizek takes a boat out to re-create the shot).

Lacanian Psycho-analysis, does not necessarily scream, an evening of great fun...but it is! If you like movies that is.... Having some knowledge of Lacanian psycho-analysis helps (Symbolic, Real, and Imaginary) are terms which get thrown around a little loosely at first, but the scenes which Zizek selects and analyze make remarkably clear what was always for me, a very abstract subject. In fact, it's probably better to have a familiarity with the films he's discussing than with the terminology he uses, which becomes clearer as the film goes on.

Why I love, this film isn't because it picks great films to analyze or reveals great truths about Lacan, but shows in a very practical and clever manner, where film and psychology (and by default philosophy) meet.

Why is "The Sound Of Music" kinda fascistic, why is "Short Cuts" about more than just class and alienation, why do the birds attack in "The Birds", what is there to learn about the mind from "Alien Resurrection", what does the planet of "Solaris" want, what does "Psycho" and "The Marx Brothers" have to do with each other, and what the hell is David Lynch getting across in movie after movie...well Zizek has some ideas.

The role of the voice in both "The Excorcist" and "Star Wars: Revenge Of The Sith", is maybe the movies strongest and most lucid moment, when he gets into feminine sexual subjectivity I begin to wonder...at one point Zizek admits his feeling that flowers are a kind of decorative vagina dentatta, that they are disgusting and should be hidden from children (jokingly, it seems but...).

Anyway, it's a fascinating documentary, which anyone who has ever seen a movie, and thought it meant something more than was literally stated, should make an attempt to see.

And anyone interested in Slavoj Zizek, this is a must as well, much less dry than "Reality Of The Virtual", and more direct than "Zizek!", two other pseudo-docs, about "the Elvis of contemporary cultural criticism", as he is being dubbed, in the English speaking world.

"The Perverts Guide To Cinema" is NOT about the role of sex in cinema. Zizek claims cinema is the ultimate pervert art, because it teaches "how to desire, and not what to desire", and that it is the only contemporary art form that can allow for these desires to be articulated. This is not a film about finding the reality in cinema, it's about finding the cinema in reality, and how important and exciting that can be. Hard to find, and a bit long, but well worth the trouble, one of the most "stimulating" movie watching experiences I've ever had.


text:
Veel en veel informatie om te verwerken, en als je Zizek hebt gezien, ken je zijn tempo.
Ook als je de meeste films niet hebt gezien, of in elk geval een paar andere films van dezelfde regisseur die in deze doc worden genoemd, zul je een beetje de weg kwijt zijn.
En de filmlijst is lang. De regisseur is onder meer Hitchcock (Psycho, Vertigo, Birds), Lynch (Lost Highway, Mulholland Falls, Wild at Heart, Blue Velvet), Tarkovsky (Stalker, Solaris) en The Conversation (Coppola).
Er zijn ook segway-films zoals _Star Wars: Espisode III, Matrix..._ maar ik vermoed dat dat lokkertjes zijn. Zeker, Zizek is nooit saai, maar als je de psychoanalytische analyses niet koopt (of als je het niet erg vindt) zul je je rot ergeren. Maar dat zou je niet moeten zijn, want de setting, de clips, de manier waarop de film zich vermengt met deze clips, Zizeks punten zijn nooit saai.

text_en:
Lots and lots of information to digest, and if you've seen Zizek, you know his pace.

Also if you haven't seen most of the films or at least some other films by the same directors mentioned in this doc, you will be somewhat lost.

And the film list is long. Director includes Hitchcock (Psycho, Vertigo, Birds), Lynch (Lost Highway,Mullholland Falls, Wild at Heart, Blue Velvet ), Tarkovsky (Stalker, Solaris) and The Conversation(Coppola)

There are some segway films like, Star Wars: Espisode III, Matrix ... but these I suspect are baits. To be sure, Zizek is never boring, but if you don't buy (or if you mind) the psycho analytics, then you'll be annoyed to no end.

But you should not be, as the setting, clips, the way the film interleave with these clips, Zizek's points are never boring.


text:
'Cinema is de ultieme perverse kunst. Het geeft je niet wat je wilt, het vertelt je wat je moet verlangen.'
En zo begint 'The Pervert's Guide to Cinema', waarin de Sloveense filosoof en psychoanalyticus Slavoj Zizek zijn Freudiaanse/Lacaniaanse hersenschudding toepast op de wereldcinema. Deze film is in drie delen de tweede documentaire, geregisseerd door Sophie Fiennes (ja, de zus van Ralph en Joseph), en het is een opmerkelijke prestatie, om aan te komen met 21<0xE2><0x81><0x84>2 uur praten van één man en toch de hele tijd geestig en innemend te blijven. In wezen is het een uitgebreide filmlezing, en misschien wel een van de beste die je ooit zult krijgen. In de loop van de film leidt Zizek ons door een catalogus van obsessies en verlangens in de filmgeschiedenis. Hij bekijkt meer dan veertig films en besteedt vooral veel tijd aan Hitchcock, Lynch, Chaplin, Tarkovsky, de Marx Brothers en Eisenstein. Maar hij kijkt ook aandachtig naar 'Persona', 'The Conversation', 'Three Colors: Blue', 'Hondville', 'Fight Club' en 'The Exorcist'. Thema's van Zizeks filmonderzoek variëren van gedachten over de doodsdrift tot de 'co<0xC3><0xB6>rdinaten van de begeerte' en van gnosticisme tot 'partiële objecten'.
'The Pervert's Guide' zal een iets betere ervaring zijn als je een paar minuten de tijd hebt genomen om je elementaire freudiaanse terminologie bij te schaven. Maar zelfs als je niet doordrenkt bent van de psychoanalytische theorie, draagt Zizeks dynamische en hilarische persoonlijkheid de film met zo'n enthousiasme naar voren dat je dat wel bent.' De film schakelt regelmatig van filmfragmenten over op beelden van Zizek _in_ de film waar hij het over heeft <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, op de oorspronkelijke locaties en sets. De overgangen in deze scènes zijn van zo'n spanning en humor dat de truc nooit verveelt. En Zizek zelf maakt ons voortdurend aan het lachen, hetzij om bizarre grapjes, hetzij omdat hij zo enthousiast blijft aandringen op, bijvoorbeeld, een gedurfde oedipale interpretatie van 'The Birds'. En deze vooruit-en-lach-houding, zowel bij Fiennes als bij Zizek, is essentieel voor het excentrieke karakter van de film. Het is de lepel vol suiker die ons helpt Zizeks vreemde medicijn te verteren. Hebben we niet allemaal het gevoel dat de theoretici van de psychologie ons, na een bepaald punt, alleen maar voor de gek houden?

text_en:
"Cinema is the ultimate pervert art. It doesn't give you what you desire; it tells you how to desire."

So begins "The Pervert's Guide to Cinema," in which Slovenian philosopher and psychoanalyst Slavoj Zizek applies his Freudian/Lacanian brain-scalpel to world cinema. This film in three parts is the second feature documentary directed by Sophie Fiennes (yes, sister of Ralph and Joseph), and it is a notable accomplishment, clocking in at 2 1/2 hours of talk from one man and yet remaining humorous and engaging throughout. In essence, it is an extended film lecture, and one of the best you may ever get. Over the course of the film, Zizek guides us through a catalog of obsession and desire in film history. He touches on more than 40 films and, in particular, spends a great deal of time with Hitchcock, Lynch, Chaplin, Tarkovsky, the Marx Brothers, and Eisenstein. But he also takes a close look at "Persona," "The Conversation," "Three Colors: Blue," "Dogville," "Fight Club," and "The Exorcist." Thematically, Zizek's inquiry into cinema ranges from thoughts on the death drive to the "coordinates of desire," and from Gnosticism to "partial objects."

"The Pervert's Guide" will be a slightly better experience if you've taken a few minutes to bone up on your basic Freudian terminology. However, even if you're not steeped in psychoanalytic theory, Zizek's dynamic and hilarious personality carries the film forward with such gusto that you aren't likely to balk at the specialized lingo. The film frequently cuts from movie clips to images of Zizek *inside* the movie he is talking about--that is, in the original locations and sets. The transitions in these sequences sustain such tension and humor that the trick never gets old. And Zizek himself is constantly making us laugh, either from bizarre little jokes or from his enthusiastic insistence on, for example, a bold Oedipal interpretation of "The Birds." And this go-ahead-and-laugh attitude, on the parts of both Fiennes and Zizek, is essential to the gonzo character of the film. It is the spoonful of sugar that helps us digest Zizek's weird medicine. After all, don't we all have a sense that, past a certain point, psychology theorists are just pulling our legs?


text:
Dat is het gevaar met de criticus/filosoof Slavoj Zizek met zijn film, geregisseerd door Sophie Fiennes, die een prachtig amalgaam van stille, horror, sciencefiction, surrealistische en andere hedendaagse thrillers bij elkaar brengt om zijn freudiaanse vergelijkingen te overladen. Maar in _The Pervert's Guide to Cinema_ maakt hij van zelfs de meest verstrekkende punten een punt dat afwijkt van elke andere analyse die ik in een collectief deel van de film heb gezien. Hoewel het niet het uitgestrekte terrein van Scorseses filmdocumentaires dekt, zijn er dezelfde aanknopingspunten, en Zizek heeft beslist een voorliefde voor al deze 'perverse' voorbeelden en films, voornamelijk het werk van Hitchcock, Lynch, Chaplin en Tarkovsky. Als je dit ziet <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, als je het kunt vinden, dan heb ik het bijna bij toeval gezien <0xE2><0x80><0x93> denk je dat Zizek alleen maar zal proberen om alle psychoseksuele delen te ontleden, of delen die er op een stompzinnige, gestoorde manier naar verwijzen. Als hij iets doet, dan opent hij je op punten waar je anders misschien nooit op zou zijn gekomen. Zo zou je drie van de Marx-broers kunnen zien als representaties van het Id, het Super-Ego en het Ego (Harpo's voorbeeld is voor mij het meest treffend).
 Maar hij is niet alleen iemand die het tegen de klassieken opneemt, hij denkt ook na over de voedingsbodem voor gedachten in _The Matrix_ en _Fight Club_ <0xE2><0x80><0x93> over de kloof tussen fantasie en werkelijkheid en of de matrix de energie net zo hard nodig heeft als de energie de matrix voor het eerste heeft, en over de invloed van geweld in de omgang met jezelf en de dubbelganger in het laatste. Hij haalt zelfs een passage aan uit het cruciale moment in _Wraak van de Sith_, wanneer Anakin Darth Veder wordt, en de implicaties van het verloochenen van het vaderschap onder dat masker op het moment dat de geboorte van zijn kinderen elders plaatsvindt. De idealen van het vaderschap, de mannelijke seksualiteit, het mannelijke standpunt in het omzetten van fantasie in werkelijkheid (op welk punt Zizek terecht wijst als het moment waarop een nachtmerrie wordt gecreëerd) en de vrouwelijke subjectiviteit worden misschien wel het meest uitgediept in _Vertigo_. Dit geldt ook voor een scène die Zizek ontmantelt alsof het de Zapruder-film is, waarin hij de drie tegengestelde punten van psychoseksuele houding ontleedt in de 'kijk niet naar me'-scène in _Blue Velvet_.

Nu zou het nog iets anders zijn als Zizek zelf al die oprechte, opgewonden en op de een of andere manier plausibele punten alleen maar voor de camera zou beschrijven, of voornamelijk in de voice-over zoals Scorsese dat doet. Maar hij gaat nog een stap verder en accentueert zijn punten van fantasie en werkelijkheid, en hoe ze elkaar overlappen, kruisen, een en dezelfde worden, of zich voor sommige personages (d.w.z. Lost Highway) crucialer tot een onderwereld of oergevoel vertakken door zichzelf op de plaatsen te plaatsen waar de films zich afspelen. Het grappigste is om hem voor het eerst in de boot te zien die 'naar dezelfde haven vaart' als de boot van Tippi Hedren aan het begin van de Birds; even grappig is het als hij het Blauwe Fluwelen gazon besproeit en vervolgens de gefacetteerde punten van Frank Booth uitlegt; maar één keer, als hij op Solarisch terrein is, lijkt het een beetje goedkoop. Maar Zizek schijnt er een hoop lol aan te beleven, en na een tijdje negeer je de potentiële crux van deze truc en komen de woorden van Zizek door.
Er waren natuurlijk een paar films die ik had kunnen verwachten, voornamelijk van Hitchcock en Lynch, maar voor filmliefhebbers is het een traktatie om twee dingen te zien: de films die je nooit zou denken te zien in een film over films die The Guide of Cinema heet (de top twee zou voor mij de Disney Pluto-cartoon zijn en de verhandeling over Chaplins films, zij het met een grote noot over de kracht en het onderscheid van'stem'), en de films die je nog niet hebt gezien (d. Mabuse, Stalker, en nog een paar andere) die onmiddellijk gevoelens oproepen van 'wauw, dat moet ik onmiddellijk zien, zonder vragen te stellen'. Zizek is een machtig schrijver met zijn werk, en hij brengt het naar voren met een helderheid die je eraan herinnert waarom we eigenlijk naar films kijken: om vermaakt te worden, zeker, maar ook om de feitelijke ervaring te hebben dat je gaat zitten en iets boven je hoofd hebt, zoals hij het uitdrukte, terwijl je in een wc kijkt. Het is waarschijnlijk een van de grootste films over film, en in zo'n prachtig beperkte analyse van hoe Freud zich in films over begeerte werkt, het Id/Super-Ego/Ego, en over het bovennatuurlijke in fantasie, dat je het misschien nooit zult zien... tenzij de distributie eindelijk ingrijpt, al is het maar op de kleinste niveaus.

text_en:
There's the danger with the critic/philosopher Slavoj Zizek with his film, directed by Sophie Fiennes, which takes together a wonderful amalgam of silent, horror, sci-fi, surreal and other contemporary thrillers together to make his points ofr Freudian comparisons to overload. But in the Pervert's Guide to Cinema he also makes even the more far-reaching points a point of departure from any other analysis I've seen on a collective section of films. While it doesn't cover the expansive territory Scorsese's movie documentaries cover, the same attachments are there, and Zizek has a definite love for all of these "perverse" examples and films, primarily the work of Hitchcock, Lynch, Chaplin and Tarkovsky. Yet one shouldn't go into seeing this- if you can find it that is, I got to see it almost by luck- thinking Zizek will just try and dissect all of the psycho-sexual parts or parts referring it in an obtuse, deranged manner. If anything he opens up one to points that might never be considered otherwise- would one think of three of the Marx brothers as representations of the Id, Super-Ego and Ego (Harpo's example is most dead-on for me).

He's not just one to take on the classics though, he also considers the food for thought in The Matrix and Fight Club- in representations of the split between fantasy and reality and if the matrix needs the energy as much as the energy needs the matrix for the former, and in the attachment of violence in dealing with one's own self as well as ones double in the latter. He even throws in a piece from the pivotal moment in Revenge of the Sith when Anakin becomes Darth Vader, and the implications of shunning away fatherhood under that back mask at the very moment his children's births happens elsewhere. The ideals of fatherhood, male sexuality, the male point of view in turning fantasy into reality (at which point Zizek rightfully points to as the moment of a nightmare's creation), and female subjectivity, are explored perhaps most dead-on with Vertigo. This too goes for a scene that Zizek deconstructs as if it's the Zapruder film, where he dissects the three colliding points of psycho-sexual stance in the 'don't you look at me' scene in Blue Velvet.

Now it would be one thing if Zizek himself went about making these sincere, excited, and somehow plausible points just face on to the camera or mostly in voice-over as Scorsese does. But he goes a step further to accentuate his points of fantasy and reality, and how they overlap, intersect, become one and the same, or spread off more crucially into some netherworld or primordial feeling for some characters (i.e. Lost Highway) by putting himself IN the locations the films take place in. Funniest is first seeing him in the boat "heading" towards the same dock Tippi Hedren's boat heads to at the beginning of the Birds; equally funny is as he waters the Blue Velvet lawn he goes on to explain the multi-faceted points of Frank Booth; only one, when he's in Solaris-like territory, does it seem a little cheesy. But Zizek seems to be having a lot of fun with this set-up, and after a while one bypasses the potential crux of this gimmick and Zizek's words come through.

There were some films I of course would've expected, chiefly from Hitchcock and Lynch, but a treat for movie buffs come from seeing two things- the movies that one would never think of seeing in a film about films titled the Pervert's Guide of Cinema (top two for me would be the Disney Pluto cartoon and the exposition on Chaplin's films, albeit with a great note about the power and distinction of 'voice'), and the ones that one hasn't seen yet (i.e. the ventriloquist horror film, Dr. Mabuse, Stalker, among a few others) that inspire immediate feelings of 'wow, I have to see that immediately, no questions asked.' Zizek is a powerful writer with his work, and puts it forward with a clarity that reminds one why we watch movies in the first place, to be entertained, sure, but also to have that actual experience of sitting down and having something up there, as he put it, looking into a toilet. It's probably one of the greatest films about cinema, and in such a splendidly narrow analysis of how Freud works its way into films regarding desire, the Id/Super-Ego/Ego, and of the supernatural in fantasy, that you may never see...unless distribution finally kicks in, if only on the smallest levels.


text:
Ik geef toe dat ik hoge verwachtingen had voordat ik ging kijken, omdat sommige vrienden het (en het zijn geen viezeriken!) een must see noemden. En het is een must see! Verwacht alleen niet dat er iets uitbarst.
De freudiaanse psychoanalytici zijn in veel delen van de film interessant, maar er is gewoon te veel perversie en het blijft uiteindelijk niet hangen.
Sommige goede dingen zijn de analyses van Kieslowski's Blue, het grootste deel van dat van David Lynch, een paar van Hitchcock en misschien nog een paar die ik over het hoofd heb gezien (het schiet me net te binnen... Dogville), en meestal mis ik dingen niet, tenzij ze te voor de hand liggend zijn of los in de lucht hangen.
Afgezien van het feit dat het een herhaling is, wat het te lang maakt, is de documentaire leuk in de zin dat er een paar perversiteiten aan het licht komen die door ons onderbewustzijn worden gevoed, vandaar dat het commerciële succes van de meeste thrillers als basis voor deze theorie wordt bestudeerd en gebruikt.
Ik genoot echt van de energieke toon van het verhaal en de poging van meneer Zizek om Freuds theorie, die al te lang verdoofd is geweest, weer tot leven te wekken, vooral in Noord-Amerika. Nogmaals, het is veel te overdreven en ik geloof niet dat het helemaal tijdverspilling is, want ik geloof dat de meeste mensen een duistere waardering hebben voor dood en bloed.

text_en:
I admit creating great expectations before watching because some friends mentioned it (and they are not pervs!) as a must see. And it is a must see! Just don't expect to see something outbreaking.

The Freudian psychoanalyzes are interesting in many parts of the film, but there's just too much perversion and it doesn't stick in the end.

Some of the good things are the analyzes of Kieslowski's Blue, most of David Lynch's, some of Hitchcock's and perhaps a couple more I missed (I just remembered...Dogville), and I usually don't miss things unless they are too obvious or loose in the air.

Other than being repetitive, which makes it too long, the documentary is enjoyable in the sense of noticing some perversions fed by our unconscious, hence the commercial success of most thrillers studied and used as basis for this theory.

I really enjoyed the energetic tone of the narration and the effort of Mr. Zizek to revive Freud's theory, which has been numb for too long, specially in north America. Again, it's way over the top and I believe not to be a completely waste of time for I do believe most humans have a dark appreciation for death and blood.


text:
Degene die de recensie heeft geschreven <0xE2><0x80><0x93> 'Genoeg gezweet en gespuugd' <0xE2><0x80><0x93> heeft geen idee wat culturele, literaire of psycho-kritiek is. Hij wijst de interpretaties van Zizek af omdat ze niet 'in overeenstemming' lijken met wat de regisseur oorspronkelijk van plan was. Dus wat? Het belang van de bedoeling van een regisseur (of schrijver) is niet belangrijk in de kritieke theorie. Dit staat bekend als de 'intrigerende drogreden' van de auteur en moet worden vermeden.
<0x3E><0x3E> Een tekst of film kan worden geanalyseerd aan de hand van een aantal theorieën, waarvan de meeste het met elkaar oneens zijn, maar ook de bedoeling van de auteur volledig negeren. Dit is het fundamenteelste idee van de kritieke theorie. Degene die die muur van tekst heeft geschreven, heeft daardoor veel tijd en moeite verspild aan het beledigen van Zizek. In werkelijkheid zou iedereen die de theorie bestudeert deze man onmiddellijk in diskrediet brengen (en dat zou jij ook moeten doen), want hij slaat de plank volkomen mis.
Maar goed... Als je ook maar enigszins geïnteresseerd bent in freudiaanse, Laconiaanse of Kristeviaanse verhandelingen, is deze film een must. Hij verbindt deze theorieën met populaire films, waardoor ze veel tastbaarder en aangenamer worden dan wanneer je ze alleen maar leest of erover nadenkt.

text_en:
The person who wrote the review "enough with the sweating and spitting already" has no grasp of what cultural, literary, or psycho- critique is. He dismisses Zizek's interpretations because they don't seem "in line" with what the director originally intended. So What? The importance of a director's (or author's) intention is not important in critical theory. This is known as the author's "Intentional Fallacy" and should be avoided.

http://en.wikipedia.org/wiki/Intentional_fallacy A text or movie CAN be analyzed through a number of theories, many of which disagree with one another, as well as completely ignore the author's intention. This is the most fundamental idea of Critical Theory.

Because of this, whoever wrote that wall of text wasted a lot of time and effort on insulting Zizek. In reality, anyone who studies theory would immediately discredit this guys opinion (I suggest you should too) as it is completely off point.

That being said... If you are at all interested in Freudian, Laconian, or Kristevian discourse, this movie is a must. It connects these theories with popular film, making them much more palpable and enjoyable than simply reading or thinking about them.


text:
Beroemde films worden onderworpen aan Freudiaanse analyse: Possessed, The Matrix, The Birds, Psycho, Vertigo, Duck Soup, Monkey Business, The Exorcist, The Testament of Dr. Mabuse, Alien, Alien Resurrection, The Great Dictator, City Lights, The Tramp, Alice in Wonderland, The Wizard of Oz, Dr. Strangelove, The Red Shoes, Fight Club, Dead of Night, The Conversation, Blue Velvet, Solaris, Stalker, Mulholland Drive, Lost Highway, Persona, In the Cut, Eyes Wide Shut, The Piano Teacher, Three Colours: Blue, Dogville, Frankenstein, The Ten Commandments, Saboteur, Rear Window, To Catch a Thief, North by Northwest, Star Wars, Duin, Kubanskie Kazaki, Ivan The Terrible, Pluto's Oordeel (Walt Disney), Wild at Heart.
Misschien vraag je je af hoe de Marx Brothers in het spel komen. Volgens Slavoj Zizek, de gastheer en analist van deze intellectuele tour de force, is Groucho het superego, Chico het ego en Harpo de id.
Scènes uit de bovengenoemde films worden gebruikt om concepten te illustreren: de rol van fantasie bij het vormen van de werkelijkheid en vice versa, de vaderfiguur, mannelijk en vrouwelijk libido, doodsdrift, enz. Hier volgt een aantal uitspraken van Slavoj (de meeste als parafrasen): 'Verlangen is een wond op de werkelijkheid', 'gefantaseerde werkelijkheid is een nachtmerrie','muziek is de opium van het volk' (geleend van K. Marx), 'van alle menselijke emoties is angst de enige die niet bedriegt'. Het geheel wordt afgesloten met een intro die verklaart: 'Je weet het niet'. In plaats van te zoeken naar je verlangens in de film, vertelt de film je wat je zou moeten verlangen' en besluit met de cineste opvatting dat 'de film vandaag nodig is om onze huidige werkelijkheid te kunnen begrijpen' <0xE2><0x80><0x93> zeg ik, zolang censuur hem niet doet ontsporen.
De drie-deel-opdeling is louter mechanisch, mogelijk met het oog op de televisie. Voor de theaterganger is het irrelevant.

text_en:
Famous movies are subject to Freudian analysis: Possessed, The Matrix, The Birds, Psycho, Vertigo, Duck Soup, Monkey Business, The Exorcist, The Testament of Dr Mabuse, Alien, Alien Resurrection, The Great Dictator, City Lights, The Tramp, Alice in Wonderland, The Wizard of Oz, Dr Strangelove, The Red Shoes, Fight Club, Dead of Night, The Conversation, Blue Velvet, Solaris, Stalker, Mulholland Drive, Lost Highway, Persona, In The Cut, Eyes Wide Shut, The Piano Teacher, Three Colours: Blue, Dogville, Frankenstein, The Ten Commandments, Saboteur, Rear Window, To Catch a Thief, North by Northwest, Star Wars, Dune, Kubanskie Kazaki, Ivan The Terrible, Pluto's Judgment Day (Walt Disney), Wild at Heart.

You may wonder how the Marx Brothers come into play. According To Slavoj Zizek, the host and analyst of this intellectually tickling tour de force, Groucho is the superego, Chico the ego, and Harpo the id.

Scenes from the above listed films are used to illustrate concepts: the role of fantasy in shaping reality and vice-versa, the father figure, male and female libido, death drive, etc. Here are some of Slavoj utterances (most as paraphrases): "desire is a wound on reality", "fantasy realized is a nightmare", "music is the opium of the people" (borrowing from K. Marx), "of all human emotions, anxiety is the only one that is not deceiving". The whole is bracketed by an intro that declares "you don't look for your desires in movies, instead cinema tells you what you should desire" and concludes with the cineaste view that "cinema is needed today so that we can understand our current reality" -- I say, as long as censorship doesn't derail it.

The three part subdivision is merely mechanical, possibly with TV screening in mind. For the theater goer it is irrelevant.


text:
THE PERVERS GIDE TO CINEMA (2007)
If Loving Cinema Makes Me A Pervert, So Be It!
Als je net als ik een echte 'filmfreak' bent, dan weet ik zeker dat je geen genoeg kunt krijgen van films over het maken van films en dan bedoel ik niet per se de droge documentaire en dan bedoel ik een complete verhandeling over de ervaring van het kijken naar een film. Nou, als dat het geval is heb ik een prachtig filmexperiment voor je.

In Sophie Fiennes (zus van Ralph & Joseph, mocht je je dat afvragen) heeft de beroemde filosoof annex cinefiel Slavoj Zizek z'n analyse van de film gegeven met een aantal indrukwekkende (en vaak buitensporige) beschouwingen over van alles en nog wat, van het stille tijdperk van Chaplin tot de moderne tijd van de Wachowski Brothers, die analyseren, peilen en orakelen over de psychoseksuele fundamenten, de socio-economische, politieke en natuurlijk ondefinieerbare magie van de film, die hij onderbouwt met zijn onvermoeibare, vastberaden en bijna fanatieke verhandelingen. Het huis in PSYCHO is in feite de gespiegelde psyche van de in tweestrijd verkerende Norman Bates met elk niveau als zijn Ego, Superego & Id is één ding, maar om dan in een fractie van een seconde hetzelfde te zeggen over elke Marx-Broeder is een opmerkelijke test van het geloof die het wint van de sceptische leek.
Hoewel ik geen idee had wie Zizek was, lijkt hij op een kruising tussen de filmmaker Brian DePalma, de Europese acteur Rade Serbedzija en de hyperkinetische energie van de filmmakers Quentin Tarantino en Martin Scorsese, met zijn sissende tong en passie, en komt de gastheer over als een waanzinnige profeet.
Fiennes zet Zizek slim in een aantal van de filmclips.' De achtergrondgeluiden worden door elkaar gehusseld om een humoristische toon te krijgen, maar laten het raaskallen en tieren toch op volle toeren doorgaan, zodat er in drie bedrijven tijd is om te redetwisten over het gamma van films van types als Kubrick, Lynch, Hitchcock en films die even gevarieerd zijn als THE WIZARD OF OZ, THE RED SHOES en FIGHT CLUB.
Er is iets voor iedereen, en als één man een discussie kan uitlokken of op zijn minst een reden kan vinden om de thema's van een film te bespreken, zelfs al zijn ze Freudiaans/Jungiaans door en door, dan zeg ik dat deze verzameling filmtheorieën het horloge waard is. Zoek het nu uit als je kunt voordat het op de thuisvideo komt; het is de enige manier om het te waarderen.

text_en:
THE PERVERT'S GUIDE TO CINEMA (2007) ****

If Loving Cinema Makes Me A Pervert, So Be It!

If you are a true 'moviefreak' like me then I'm sure you can't get enough of films about film-making and I don't mean necessarily the dry documentary know and then. I mean a total discourse on the film viewing experience. Well if that's the case have I got a lulu of a film experiment for you.

In Sophie Fiennes (sister of Ralph & Joseph if you were wondering) has noted philosopher cum cinephile Slavoj Zizek give his analysis on cinema with some impressive (and often outrageous) takes on everything from the silent era of Chaplin thru the modern age of the Wachowski Brothers analyzing, probing, and pontificating about the psychosexual underpinnings, socioeconomic, political and of course indefinable magic of the film going experience with his unflagging, determined and near-frenetic dissertations. To go from explaining how The Bates' house in PSYCHO is actually the mirrored psyche of the conflicted Norman Bates with each level as his Ego, Superego & Id is one thing but then to suggest the same thing about each Marx Brother in barely a beat is a remarkable test of faith that wins over the skeptic layman.

Although I had no idea who Zizek was  he resembles a hybrid of filmmaker Brian DePalma, European actor Rade Serbedzija and the hyperkinetic energy of filmmakers Quentin Tarantino and Martin Scorsese  with his sibilant tongue and passion, the host comes across as a mad prophet.

Fiennes cleverly inserts Zizek into several of the film clips' backgrounds peppered throughout making for a humorous tone but still lets the ranting and raving continue full throttle giving pause for argument in three acts covering the gamut of films by the likes of Kubrick, Lynch, Hitchcock and films as diverse as THE WIZARD OF OZ, THE RED SHOES, and FIGHT CLUB.

There's something for everyone and if one man can provoke an argument or at least a reason to discuss a film's themes  even if they are Freudian/Jungian to a fault  then I say this collection of film theory is worth the watch. Seek it out now if you can before it comes to home video; it's the only way to appreciate it.


text: Zijn keuze van de films, de 'aanwezigheid' van de produktie (die hem op de set of in de simulacra van de films plaatst waar hij commentaar op geeft) en zijn vertolking zijn briljant! Maar als je Freud wilt, moet je weten dat je Zizeks versie van Lacan krijgt, en die moet je niet verwarren met Lacan zelf. Zoals gewoonlijk brengt Zizek zijn ingewikkelde ideeën geestdriftig en op een overtuigende manier. Het probleem is dat hij ook heel veranderlijk is, dus misschien zit er meer in zijn geestdrift dan in de feitelijke inhoud. Psychologisch gezien is het een juweeltje. Psychisch gezien zullen mensen van allerlei pluimage (Freudianen, Lacanianen en Jungianen) zich op het hoofd krabben, maar toch hun hand naar de popcorn uitsteken. Zizek is een fenomeen en een popicoon op zich.

text_en: His choice of films, the basic 'conceit' of the production (which places him in the sets or simulacra of the films he is commenting on ) and his delivery are brilliant! But if you want Freud, be aware that you're getting Zizek's version of Lacan, which should not be confused with Lacan himself. As usual, Zizek delivers complex ideas with gusto and in a convincing manner. The rub is he is also quite mercurial and so there may be more in his gusto than in actual content. Cinematically, it is a gem. Psychologically, this will have people of all persuasions (Freudians, Lacanians and Jungians) scratching their heads but reaching for the popcorn all the same. Zizek is a phenomenon and pop icon unto himself.


text:
Het is meer een psychologische analyse van films, maar _Psycho_ klinkt beter als hoofdrol. De man die de film regisseert (de verteller, zo je wilt) maakt hier op zijn eigen manier foto's van films. De meeste zijn klassiekers, maar ze staan hier allemaal op IMDb en ik raad je ten sterkste aan ze te bekijken (vooral de Hitchcock-films, _Solyaris_, _Conversation &_, en de _Lynch-films)_ omdat Slavoj Zizek ze zal aanbevelen!
Of met andere woorden, hij zou ze voor je kunnen bederven. Ik weet niet meer of hij er meer heeft bedorven dan die ik opnoemde (ik denk de Chaplin-films ook), maar zoals ik al schreef, zou het het beste zijn als je ze allemaal van tevoren bekijkt! In de IMDb-lijst ontbreekt een film die ik wel heb gemeld, dus die komt misschien binnenkort wel boven water. Het is een film met Meg Ryan, maar het is maar een kort fragment en niet zo belangrijk.
Zizek-opvattingen en meningen zijn krankzinnig en leuk om naar te luisteren, als je bereid bent de dingen vanuit een ander perspectief te bekijken (zelfs als dat je lievelingsfilm een beetje te gronde richt... dat wil niet zeggen dat het dat doet, maar het zou kunnen!)!

text_en:
More like psychological analysis of movies, but Psycho does sound better as a header. The man in charge of the movie (the narrator if you will) does depict movies here in his own way. Most of them are classics, but all of them are listed here at IMDb and I'd strongly advise you to see them (especially the Hitchcock movies, Solyaris, Conversation & and the Lynch movies), because Slavoj Zizek will reference them!

Or in other words, he might spoil them for you. I don't remember if he spoiled more than those I've listed (I think the Chaplin movies too), but as I wrote it'd be best if you watch them all beforehand! In the IMDb listing there is a movie missing, that I did report to them, so it might get up there pretty soon. It's a Meg Ryan movie, but it's a only a brief snippet not big of a deal anyways.

Zizek views and opinions are crazy and fun to listen to, if you're open minded to see things through another perspective (even if that does destroy your favorite movie a bit for you ... it doesn't mean it will do that, but it could)!


text: Mardi Gras: Made in China biedt een prachtige, ingewikkelde verbinding tussen populaire cultuur, naaktheid en globalisering door het maken en gooien van kralen. Ik zag deze film op het International Film Festival in Boston en verwachtte een droge inleiding tot globalisering, maar wat ik kreeg was een adembenemende visuele vertoning van schokkende beelden uit zowel China als de Verenigde Staten. De openingsfilm is humoristisch, diepzinnig, ernstig, niet paternalistisch, en je wilt meer als je de hoofdrol speelt. Het is de moeite waard om hem met Murderball te vergelijken <0xE2><0x80><0x93> het is gewoon zo goed gedaan. De jonge vrouwelijke arbeiders in China hebben verschillende gezichtspunten en de eigenaar is verbazingwekkend open over de discipline. De feestvierders tijdens het carnaval vormen het hoogtepunt, maar alleen omdat deze uitstekende film een diepgaande context biedt binnen de fabriek in China, zonder vertelling. Bravo voor de filmmaker om binnen te komen en de film af te maken! Ik zou nooit hebben nagedacht over het verband tussen kralen, China en New Orleans; nu denk ik na over het menselijke verband tussen bijna elk object, maar ook over de rol van globalisering, ongelijkheid en plezier. Belangrijker nog, ik kan deze verbanden leggen zonder een schuldgevoel te krijgen na het zien van deze film, anders dan andere films over globalisering die ik heb gezien.

text_en: Mardi Gras: Made in China provides a wonderful, intricate connection between popular culture, nudity, and globalization through the making and tossing of beads. I saw this film at the International Film Festival of Boston, and was expecting a dry introduction to globalization, but what I got was a riveting visual display of shocking footage from both China and the United States. The eye-opening film is humorous, in-depth, serious, non-patronizing, and it leaves you wanting more as the credits role. It is worth comparing to Murderball -- it's simply that well done. The young women workers in China have various points of view, and the owner is amazingly open about the discipline. The revelers during Carnival are the highlight, but only because this excellent film provides in-depth context inside the factory in China without narration. Bravo to the filmmaker for getting inside and finishing the film! I would have never thought about the connection between beads, China, and New Orleans; now I think about the human connection between almost every object, but also the role of globalization, inequality, and fun. More importantly, I can make these connections without feeling a sense of guilt after watching this film, unlike other films on globalization that I've seen.