text:
Deze film had een geweldige cast met beroemde sterren als Tyrone Power, Henry Fonda, Randolph Scott, Nancy Kelly, Henry Hull en Brian Donlevey en een stel minder bekende maar bekendere namen met een kortere rol. Er was ook Technicolor, een van de weinige films die er in 1939 mee zijn gemaakt.
Nu het slechte nieuws... Helaas kan ik niet veel positiefs over het verhaal zeggen. Het portretteerde de jongens James in een volkomen positief licht... en dat heeft Hollywood sindsdien altijd gedaan. Waarom deze misdadigers altijd als de 'goede jongens' worden afgeschilderd, gaat mijn verstand te boven. Deze film maakt van hen stralende figuren en maakte van hun vijanden <0xE2><0x80><0x93> de spoorwegmensen <0xE2><0x80><0x93> kwaadaardige mensen. Dat laatste was zo overdreven dat het belachelijk was. 't Is de wereld van de film: kwaad is goed, goed is slecht.
'Hé, Hollywood, ik heb nieuws voor je: de jongens van James waren misdadigers! Echt waar - zoek het maar op!'

text_en:
This had a great cast with big-name stars like Tyrone Power, Henry Fonda, Randolph Scott, Nancy Kelly, Henry Hull and Brian Donlevey and a bunch more lesser-but-known names with shorter roles. It also had Technicolor, one of the few movies made with it in 1939.

Now the bad news.......regrettably, I can't say much positive for the story. It portrayed the James boys in a totally positive light....and Hollywood has done that ever since. Why these criminals are always shown to be the "good guys" is beyond me. This film glamorizes them and made their enemies - the railroad people - into vicious human beings. The latter was exaggerated so much it was preposterous. Well, that's the film world for you: evil is good; good is bad.

Hey Hollywood: here's a news flash - The James boys were criminals! Really - look it up!


text: De American Humane Association, die de bron is van de bekende disclaimer 'No animals were injured...' (het geregistreerde handelsmerk van de AHA), begon meer dan 60 jaar geleden toezicht te houden op het gebruik van dieren in filmproducties, nadat een geblinddoekt paard gedwongen was van een klif te springen om te sterven voor een shot in de film Jesse James (1939). Het behoeft geen betoog dat deze gruwelijke daad het hele amusementsaspect van deze film voor mij tenietdeed. Ik neem aan dat je zou kunnen zeggen dat het paard in elk geval niet voor niets is gestorven, aangezien het het begin was van het publiek dat wakker werd en de harteloze en afschuwelijke pijn zag die dieren veroorzaakten ter ere van de film, maar dat kan ik niet. Het geeft me het gevoel dat als het arme dier een keus had gehad, dit beslist niet de weg zou zijn geweest die hij zou hebben genomen!

text_en: The American Humane Association, which is the source of the familiar disclaimer "No animals were harmed..." (the registered trademark of the AHA), began to monitor the use of animals in film production more than 60 years ago, after a blindfolded horse was forced to leap to its death from the top of a cliff for a shot in the film Jesse James (1939). Needless to say, the atrocious act kills the whole entertainment aspect of this film for me. I suppose one could say that at least the horse didn't die in vain, since it was the beginning of the public waking up to the callous and horrendous pain caused animals for the glory of movie making, but I can't help but feel that if the poor animal had a choice, this sure wouldn't have been the path he would have taken!


text: Ik ben hier eigenlijk niet zo dol op. Het verhaal is behoorlijk afschuwelijk en niet overtuigend. Ik heb de eerste 10 minuten genoten, de actrices waren goed. Daarna was het behoorlijk weerzinwekkend. Tim past niet in de rol, hij komt over als een zelfvoldane opgeblazen lul & Pruitt taylor vince is als trompettist helemaal niet overtuigend. Het is een idealistische film en als muzikant voel ik me na het kijken een beetje beledigd. Er zijn geen scènes uit 1900 waarin hij met zijn medebandleden oefent of speelt, hij is volkomen toegeeflijk tegenover zichzelf. Ik vind het moeilijk om een relatie op te bouwen met dit soort personages, misschien kijk ik de verkeerde film. Als je geen echte passie voor het leven hebt of geen idee van wat muziek allemaal betekent, dan kun je je maar beter overgeven aan het uitstellen van ongeloof en naar dit gebazel kijken.

text_en: Not too keen on this really. The story is pretty horrid and unconvincing. I enjoyed the first 10 minutes, bill nunns good. After that it was pretty appalling. Tim doesn't fit the role, he comes across as a smug self inflated ass & Pruitt taylor vince is entirely unconvincing as a trumpet player. It's a idealist film and as a musician, feel slightly offended after watching it. There's no scenes of 1900 practising or playing with his fellow band mates, he's completely self indulgent. I find it hard to build any relationship with this kind of character, maybe i'm watching the wrong film. If you have no real passion for life or sense of what musics all about then happily indulge in the suspension of disbelief and watch this waffle.


text: Een vriend van me heeft hem gekocht (heel goedkoop) en besloot hem aan mij te geven als verjaardagscadeau. Ik dacht dat ik er nooit naar zou kijken omdat ik wist dat het een grap was en het omslag van de dvd er zielig uitzag, maar toen verveelden mijn vrienden en ik ons stierlijk en hebben we hem van begin tot eind bekeken! Ik weet dat het een hele prestatie is, maar het is echt een meesterwerk. Het is moeilijk te beschrijven. Je zou het moeten zien, het is een echte les over waar mensen toe in staat zijn als ze geloven dat ze creatief en slim zijn en dat in werkelijkheid niet zijn. Het 'acteren' is sous-terrain (je kunt de 'leidster' af en toe echt zien lachen, ze is absoluut de slechtste). is te stom om te worden samengevat en eigenlijk is alles in deze film waardeloos. alsjeblieft, let vooral op 'de sheriff'. de man is een volwassen man en heeft daarom geen enkel excuus om hierbij betrokken te zijn. hij is ook extreem slecht. wat het ook was, het had een paar hilarische momenten. kijk maar, haha.

text_en: a friend of mine bought this (very cheaply) and decided to give it to me as a birthday present. i thought i'd never watch it 'cause i knew it was a joke and the cover of the DVD looked pathetic, but then my friends and i got really bored and watched it. from start till finish! i know quite an accomplishment but it really is a masterpiece. it's hard to describe. you should see it, it's a real lesson on what people are capable of when they believe they're creative and smart and really aren't. The "acting" is sous-terrain (you can actually see the "leading lady" laugh on some occasions, she's definitely the worst). the "story" is to stupid to be summed up and really everything in this film sucked. please, pay special attention to "the sheriff". the guy is an adult and therefor has absolutely no excuse to be involved in this. he's extremely bad as well. whatever it did have some hilarious moments. check it out, haha


text: Alsjeblieft! Verspil geen geld aan deze film. Het is eigenlijk niet meer dan een saaie Duitse griezelfilm, gemaakt door een paar middelbare scholieren. Ik kon hem niet uitkijken, en meestal kijk ik graag naar allerlei B-films. Hoe konden ze er in vredesnaam een distributeur voor vinden?!!! Grappig: kijk op Wikipedia naar 'donker gebied'. De man die de tekst heeft geschreven, moet wel stapelgek zijn. Misschien heeft hij massa's geld gekregen van de producenten. Geld dat hij had moeten besteden aan acteurs, camera en montage. Zelfs dat zou niet hebben geholpen, want er zit absoluut geen interessant idee achter deze film. Helaas heeft 'donker gebied' al te veel aandacht gekregen. Alsjeblieft, regisseur, producent en schrijver van deze film, stop met het maken van dat soort films... je bewijst jezelf er geen dienst mee. De wereld zou een betere plek zijn zonder deze film.

text_en: Please! Do not waste any money on this movie. It really is nothing more than a boring German Blair Witch ripoff made by some high school kids. I couldn't finish watching it, and usually I like watching all kinds of B-movies. How on earth could they find a distributor for it?!!! Funny however: Check out Wikipedia for "dark area". The guy who wrote the entry must be completely out of his mind. Maybe he got loads of money from the producers. Money that should have been spend on actors, camera and editing. Even that wouldn't have helped, since there is absolutely no interesting idea behind this film. Unfortunately "dark area" has already gotten too much attention. Please, director, producer and author of this movie, STOP making movies like that...you are not doing yourself a favor. The world would be a better place without this film.


text: Ik heb die film gezien. Tot het eind. En dat was echt niet makkelijk. Hij is zo saai, slecht gespeeld en tot in het kleinste detail gestolen uit 'BLIR WITCH PROJECT' dat je niet kunt geloven dat de makers dit serieus nemen. Nog moeilijker te geloven is hoe dit 'product' op video en dvd terecht is gekomen.<br />Dus als je een horrorfilm wilt zien, kijk dan maar naar 'Scream', maar als je hardop wilt lachen en je wilt amuseren door naar kinderen te kijken die door het bos rennen en tegen elkaar schreeuwen en hun onvermogen tonen, kijk dan naar donkere ruimte.

text_en:
I watched this movie. To the end. And that was really not easy. It is so boring, bad played and in nearly every detail stolen from "BLAIR WITCH PROJECT" that you can't believe the makers take this serious. Even harder to believe, is how this "product" made it onto VHS and DVD.

So, if want to see a horror-movie, just watch "Scream", but if you want to laugh out loud and have a good time, watching some kids running through the woods screaming at each other and showing of their inability, watch dark area.


text: Je vraagt je af hoe het mogelijk is dat deze show nog steeds wordt uitgezonden. Er is een stel dat bij elkaar is gebleven, getrouwd is en kinderen heeft, maar verder is iedereen uit elkaar gegaan. Wat heeft het voor zin om hiermee door te gaan? De show kan in het begin heel onderhoudend zijn. Je ziet alle meisjes in zwijm vallen voor één man, en dat vinden ze bijna allemaal meteen leuk. Het is net als in het echte leven! De meisjes kiezen partij, zeuren elkaar de oren van het hoofd en laten hun ware ik zien (dat denken we tenminste). Maar die ene man blijft over om te beslissen met wie hij denkt te kunnen trouwen en nog lang en gelukkig te leven.<br />Wat is ware liefde eigenlijk? Hoe kun je voor iemand vallen als je hem niet eens kent? Je dacht dat online daten slecht was, maar dat mensen naar de tv moeten om liefde te vinden? Het is niet realistisch. Hoe kan een meisje bij een man zijn als hij met een paar anderen uitgaat en met hen vrijt? Geen van deze vragen wordt beantwoord, en als het programma ten slotte is afgelopen, weet je dat er in de toekomst geen happy end zal zijn. Voor zover we weten, is alles geënsceneerd.

text_en:
It makes one wonder how this show is still on the air. There's been one couple that has stayed together, married, and has children, but everyone else has broken up. What's the point of continuing this? The show can be entertaining at the beginning. You see all the girls swooning over one man, that almost all of them like instantly. It's just like in real life! The girls start to take sides, bitch one another out, and show their true selves (or so we think). But that one man is left to decide who to pick that he thinks he can marry and live happily ever after.

What is true love exactly? How can you fall for someone when you're forced to pick them? This show is unbelievable. You thought dating online was bad, but people have to go on TV to find love? It's not realistic. How could a girl be with a man when he is going out with several others, making out with them? None of these questions are answered, and finally when the show ends, you know there won't be a happy ending in the future. For all we know, everything is scripted.


text:
Ja, zelfs als fan van programma's als _The overlevende_ en _The leerling_ is dit een heel slecht programma. De eerste paar programma's vond ik niet zo erg, maar toen besefte ik hoe zielig het eigenlijk was dat iedereen meedeed. De capriolen van Alex en Aaron die mannen een slechte naam bezorgden door te vreemdgaan of hun keus bij de eerste de beste gelegenheid af te wijzen, was niet echt een goed idee van het programma.
Ryan, jij mag Trista hebben. Ze had de irritantste stem die ik ooit op de televisie heb gehoord, en ze was zeker niet het slimste meisje in de buurt (heel mediageil, maar ik betwijfel of er veel meer te vinden is).
Ik heb al.' Sindsdien heb ik geen van de programma's meer gezien, afgezien van het octaafloze herhalingsprogramma op de televisie overdag. Ik denk dat het bij reality-tv de bedoeling is om het als'vermakelijke troep' te behandelen. Zie het als iets waar je om kunt lachen en waar je niet te veel over na hoeft te denken (ik kijk niet naar CSI, want dat is net reality-tv <0xE2><0x80><0x93> saai en afgezaagd, maar je moet toch te veel nadenken tijdens het kijken).
Een paar gedachten over de reden waarom ik naar het programma ben gegaan. In de allereerste aflevering 'de vrouw die alles vertelt', een vrouw zoals Amy (die veel klasse had) merkte op dat ze elke scène van de bar- en clubscène had geprobeerd om een man te ontmoeten, en dat het niet was gelukt. Hé, Amy, wat dacht je ervan om lid te worden van een club? Een hobby te nemen? vrijwilligerswerk te doen? Je baan te veranderen in een baan waarin je meer mannen leert kennen? Jeetje, het enige wat ik weet is dat een bar niet de ideale plek is om een toekomstige partner te ontmoeten.
Amy en veel van de andere meisjes leken geobsedeerd door het idee om 'de perfecte man' te ontmoeten. Aanwijzing voor de dames: hij bestaat niet. Maar er zijn veel geweldige mannen die een geweldige echtgenoot zouden kunnen zijn, en sommigen van hen zijn misschien wel de juiste voor jou! Ze verdienen misschien geen zes cijfers per jaar en zien er misschien niet uit als een jfk junior, maar het zijn evengoed geweldige mannen. De oppervlakkigheid van de vrouw in dit programma is ongelooflijk. Ik ben nog jong, en ik dacht dat vrouwen geleidelijk aan hun oppervlakkigheid kwijtraakten naarmate ze ouder werden en realistischer werden over hun toekomstige partner. Dit programma bewijst het tegendeel.
Al met al doet dit programma veel om veel stereotypen te bevestigen over de manier waarop vrouwen naar mannen kijken in de maatschappij. Het is echt een verschrikkelijk programma en ik vind dat al die programma's gewoon niet meer gemaakt moeten worden. De beste datingprogramma's zijn Blind Date en The Fifth Wheel omdat ze leuk zijn. Niets wordt meer tussen de 'paren' bemand dan een eenvoudig avondje uit.

text_en:
Yes, even as a fan of shows like survivor and the apprentice, this show is pretty bad. I didn't mind the first couple of shows, but then realizing how pathetic everyone was to actually go on the show in the first place.The antics of Alex and Aaron giving men a bad name at the way they cheated on or dumped their choice at the first opportunity really was not a good look for the show.

Ryan, you can have Trista. She had the most annoying voice I've ever heard on television, and she definitely wasn't the smartest girl around (very media savvy, but I doubt there's much more there).

I haven't really watched any of the shows since, apart from the occastional re-run on daytime TV. I think the point of reality TV is to treat it as "entertaining trash". View it as something you can laugh over, and don't have to think too hard about ( I don't watch CSI its like reality TV-tired and clichéd, but you have to think too much anyway while watching).

A couple of thoughts on some reasons fro going on the show. At the very first 'the woman tell all" Woman such as Amy ( who had a lot of class about her) commented that she had tried every scene aka the bar and club scene to meet a guy and it wasn't happening for her. Hey Amy, how about joining a club? getting a hobby? doing charity work? changing your job to one where you meet more guys? gees, all I know is that going to a bar is not the ideal place to meet a future partner.

Amy and many of the other girls seemed to be obsessed with the idea of meeting "the perfect man'. Clue to ladies: he doesn't exist. There are, however, many great guys out there that would make great husbands, some who may be right for you! they may not earn six figures a year or be a JFK junior look alike, but they are great guys all the same. The shallowness of woman on this show is quite unbelievable. Im still a youngster, at was lead to believe that woman gradually grew out of their shallowness as they got older and more realistic about their future partner. This show is proving otherwise.

Overall this show does a lot to confirm many stereotypes of how woman view men in society. It really is a terrible show and I think all of these types of shows should just stop being made. The best dating shows by a country mile are Blind Date and The Fifth Wheel because they are fun. Nothing is manned more between the "couples" than a simple night out. the bachelor, sadly takes itself way too seriously.


text:
Toen ik ging zitten om naar het veertiende seizoen van _The Bachelor_ ('In the Wings of Love') te kijken, wist ik dat me een 'interessante' tijd te wachten stond. Ik had een paar van de voorgaande seizoenen van _The Bachelor_ in het voorbijgaan gezien; een aflevering of twee gezien en de volgende drie of zo gemist. Ik vind de Bachelor vaak aantrekkelijk en intrigerend, hoewel de kwaliteit en de moraal er vaak aan ontbreken.
'In the Wings of Love' beschrijft de reis die Jake, een eenendertigjarige commerciële piloot uit Dallas, Texas, heeft gemaakt om de ware liefde te vinden, de ware liefde die je in een seizoenslange reality-drama datingshow kunt vinden. Jake ontmoet 25 mooie meisjes uit het hele land. Hij begint ze een beetje te leren kennen, maar dat is voornamelijk oppervlakkig; hoe goed kun je iemand leren kennen in een gesprek van vijf minuten? Jake probeert vanaf het allereerste begin zijn ware bedoelingen kenbaar te maken, in elk geval aan het publiek. Hij merkte op dat hij niet alleen liefde of plezier wil, maar ook een verloofde of echtgenote. We kunnen alleen maar aannemen dat hij dat ook duidelijk heeft gemaakt aan de vrouwen in de competitie. Als dat het geval is, zou dat tot op zekere hoogte sommige handelingen van de vrouwen verklaren. De vrouwen zijn superconcurrentieel. Ze kennen Jake nog niet eens, ze zijn er nog steeds op uit om te winnen, koste wat het kost.
Niet alleen waren de vrouwen competitief, ze waren ook zelfverzekerd en kattig. Dreigementen, steken onder water en waarschuwingen als 'Kijk uit!' wezen er allemaal op dat deze vrouwen er ook niet voor de lol waren. Jake merkte op dat hij niet alleen op zoek was naar sexappeal, maar ook naar 'een connectie'. Maar de meisjes trokken alle registers open om te proberen Jake te imponeren met dat sexappeal. Ze arriveerden bij het landhuis in piepkleine jurkjes die ofwel laag uitgesneden ofwel kort waren.
Hoewel sommige meisjes hun gevoel voor decorum leken te bewaren, misten anderen dat memo volkomen. Een van de meisjes, Channy, merkte op dat Jake een 'goede vent' was voor wie zij een 'ondeugend meisje' kon zijn. Vervolgens zei ze dat Jake op haar 'baan' kon landen wanneer hij maar wilde. Ze kreeg van de andere meisjes de wind van voren vanwege haar provocerende opmerking die aantoonde hoe ze over dit soort situaties dachten.
Dus zo slecht kon een realityprogramma over daten niet zijn, toch? Afgezien van het voor de hand liggende probleem van seksuele aantrekkingskracht, zijn er andere zaken die deze schijnbaar onschuldige show verpesten. Is dit de juiste manier om een toekomstige partner te vinden: wedijveren om iemands aandacht door extreem met jezelf te pronken? Helaas heeft Amerika het daten in deze tijd teruggebracht tot daten: plezier en seks zonder verplichtingen en een beetje geluk erbij. Een ander probleem is de voortijdige emotionele band die veel van de meisjes met Jake hadden. Een paar meisjes in het bijzonder leken zich overdreven aan hem te hechten. Een meisje zei: 'Als ik die eerste indruk niet krijg, ga ik dood!' Zoals ik al eerder heb gezegd, kennen ze hem nog niet eens en ze had het over een bepaalde roos, niet alleen maar een van de vijftien rozen die ze niet uit de weg wilde laten ruimen.
Met name Michelle leek moeite te hebben met haar band met Jake. De andere meisjes merkten het ook. Na een uitbarsting van Michelle beweerde Vienna dat Michelle 'een zenuwinzinking had en we zijn hier pas een uur'. Michelle kreeg de laatste roos van de avond in de eerste show waarin de eliminatie bijna was mislukt en ze was er heel emotioneel over. De andere meisjes vonden het gewoon belachelijk. Een ander meisje huilde ook, maar omdat ze was geëlimineerd.
Het begon met _survivor_, en daarna werd het gewoon reality-tv. Het toont onze amusementsbelangen als land; als we niet naar de programma's keken en ze goede kijkcijfers gaven, zouden de tv-zenders ze niet blijven uitzenden. De enige logische conclusie die kan worden getrokken, is dat er al genoeg Amerikanen verslaafd zijn. Eén ding is duidelijk: Amerika is (in het algemeen) dol op reality-tv en de bijbehorende attributen. Waarom houden we eigenlijk van reality-tv? Wat trekt ons erin aan? Is het omdat we de overeenkomsten met ons eigen leven zien, of omdat we zeker willen weten dat we stabieler en minder pathetisch zijn dan anderen? Wat het ook is dat ons aantrekt, we moeten voorzichtig zijn met de media en het amusement waarmee we ons hoofd laten volstromen. Ik zeg niet dat alle reality-tv slecht is, maar ik zeg wel dat we ze stuk voor stuk moeten evalueren.
Episodes die als kritiek zijn gebruikt: seizoensaflevering en 2e aflevering.

text_en:
Sitting down to watch the 14th season of the Bachelor ("On the Wings of Love"), I knew I would be in for an "interesting" time. I had watched some of the previous seasons of the Bachelor in passing; watching an episode or two and missing the next three or so. I find that the Bachelor is often appealing and intriguing, though its quality and morality are often lacking.

"On the Wings of Love" details the journey taken by Jake, a 31 year old commercial pilot from Dallas, Texas, to find true love, as true a love as one can find in a season-long reality-drama dating show. Jake meets 25 beautiful girls from all over the country. He begins to get to know them a bit, but it is mostly superficial; how well can you get to know someone in a few 5 minute conversations? Jake tries to make his true intentions known from the very beginning, at least to the audience. He noted that he doesn't just want love or a good time, but he wants a fiancé or wife. We can only assume that he has made this clear to the women in the competition as well. If that is the case, it might explain, to a degree, some of the women's actions. The women are super competitive. While they don't even know Jake at all yet, they are still in it to win it no matter what the cost.

Not only were the women competitive, but they were also confident and catty. Threats, backstabbing, and warnings of "Watch out!" all show that these women weren't there for a good time either. Jake noted that he was not just looking for sex appeal, but looking for "a connection." However, the girls pulled out all the stops to try to impress Jake with said sex appeal. They arrived at the mansion in skimpy dresses  either low-cut or short.

While some girls seemed to maintain their sense of decorum, others missed that memo altogether. One girl, Channy, noted that Jake was a "good guy" to whom she could be a "naughty girl." She went on to say that Jake could land on her "runway anytime." She got flack from the other girls for her provocative statement which showed their take on these situations.

So, a reality dating show couldn't be that bad, could it? Besides the obvious issue of sex-driven attraction, there are other issues that mar this seemingly harmless show. Is this the right way to find a future mate; vying for someone's attention by flaunting oneself to extreme proportions? Unfortunately, however, that is what America has reduced dating to these days: pleasure and sex without commitment and a little happiness on the side.

Another problem is the premature emotional attachment by which many of the girls bound themselves to Jake. A few girls in particular seemed to be overly attached. One girl said "If I don't get that first impression rose it will kill me!" As mentioned before, they don't even know him yet and she was talking about a specific rose, not just one of the 15 roses to keep from being eliminated.

Michelle, in particular, seemed to have some issues with attachment to Jake. The other girls noticed it too. After one particular Michelle outburst, Vienna asserted that Michelle had a "mental breakdown and we've only been here an hour." Michelle got the last rose of the evening on the first show  narrowly missing elimination  and was extremely emotional about it. The other girls thought it was simply ridiculous. Another girl also cried, but because she was eliminated.

It began with Survivor, and from there it just took off  reality TV. It shows our entertainment interests as a country; if we weren't watching the shows and giving them good ratings, the networks would not continue to run them. The only logical conclusion that can be drawn is that enough of America is hooked. One thing is clear: America (in general) loves reality TV and its ensuing trappings.

This begs me to question: why is it that we even like reality TV? What is it about it that draws us to it? Is it because we see the similarities to our own lives, or is it because we want to be sure that we are more stable and less pathetic than others? Whatever it is that draws us to it, we should be careful of the media and entertainment that we allow to fill our minds. I'm not saying that all reality TV shows are bad; however, I am saying that we need to evaluate each one.

Episodes used for critique: Season Premier and Episode 2.


text:
Nadat ik de film op dvd had bekeken, keek ik naar de trailer. De voice-over omschrijft de film als surrealistisch. Nou ja, je hebt surrealistisch en je hebt surrealistisch.
Eigenlijk was er maar één deel van de film dat mij surrealistisch leek, maar eerlijk gezegd was het verwarrender dan surrealistisch. De andere ongebruikelijke beelden, vooral de scène in de kantine waar iedereen op de grond zit, waren zo onzinnig dat ze geen betekenis hadden. Ik heb niets tegen beelden die niets betekenen, maar deze scènes leken gewoon irrelevant.
Mijn indruk is dat de regisseur probeerde Logans innerlijke monoloog over te brengen. Ik weet niet wat anders de verklaring zou zijn voor wat er gebeurde. Helaas had ik geen flauw idee waar Logan aan dacht, wat zijn perspectief was, of zelfs maar hoe hij zich voelde. Het enige wat ik wist, was dat hij niet bepaald blij was met zijn uiterlijk en dat hij verliefd was op een oudere jongen.
Ik dacht dat het einde aangaf hoe de relatie tussen de jongens was geworden, maar dat was niet het geval. Het opzettelijk naast elkaar zetten van dubbelzinnige scènes met scènes die wat meer rechttoe rechtaan waren, leek meer op een artistieke beslissing van een agent dan op een artistieke beslissing.
Toch, hoe vermoeiend en bevredigend de film ook voor me was, het was beslist een verandering van tempo. Ik vond Madagascar Skin heel goed, en ik had het gevoel dat deze film naar zo'n soort verhaallijn streefde, en misschien zelfs naar stijl. Hij kwam er niet eens bij in de buurt. Voor mij staat het als een paal boven water: deze film verdient een A voor inspanning, maar een D voor uitvoering.

text_en:
After watching this movie on DVD, I watched the trailer. The voice-over describes the movie as surreal. Well, there's surreal, and there's surreal.

There was really only one part of the film that seemed surreal to me, but frankly, it was more confusing than surreal. The other unusual imagery, particularly the lunchroom scene where everybody is on the floor, were so nonsensical they had no meaning. I don't mind imagery that doesn't mean anything, but these scenes just seemed irrelevant.

My impression is that the director was trying to convey Logan's inner monologue. I don't know what else would explain what was going on. Unfortunately, nothing I saw gave me any clue what Logan was thinking about, what his perspective was, or even his emotional state. All I could tell was that he wasn't particularly happy with his physical appearance, and that he had a crush on an older boy.

I thought the ending signaled what the relationship between the boys had become, but not much else did. Purposely juxtaposing ambiguous scenes with those that were more straightforward seemed more like a cop out than an artistic decision.

Still, as tiresome and as content-free the movie was for me, it was a definite change of pace. I very much liked Madagascar Skin, and I had the feeling this movie aspired to that kind of narrative, and perhaps even style. It didn't even come close. For me there's no question about it: this movie deserves an A for effort, but a D for execution.


text: Ik zie dat iemand al aan een soortgelijke analogie heeft gedacht, die vergelijkbaar was met het eerste wat bij me opkwam nadat ik deze film had gezien. Ze zeiden dat de ingrediënten er waren, maar dat er geen plot was. Afgezien van de seksuele scènes die grensden aan kinderporno (die naar mijn idee geschrapt hadden kunnen worden of eerder suggestief van aard in plaats van grafisch gepresenteerd hadden kunnen worden), zou ik deze film vergelijken met een recept dat in tweeën is gescheurd. Het is zoiets als een lijst met ingrediënten, zonder aanwijzingen hoe je die tot een eindproduct kunt samenvoegen. Vanaf het begin ontbreekt het aan karakterontwikkeling en verhaalontwikkeling... Helaas worden we in dit monotone gezwets vaak geplaagd door stukjes plot en denken we: 'Ah-oké... eindelijk komen we iets meer te weten over WAAROM deze scène zich afspeelt... of... WIE deze figuur is... of misschien leren we deze figuur eindelijk beter kennen en waarderen... of begrijpen we hem beter en raken we meer betrokken bij deze interkarakterrelatie... et cetera.' Maar nee hoor! Integendeel, ik kwam vaak in de verleiding om hem meer dan eens gewoon uit te zetten maar hem aan te laten staan als de wortel werd uitgehangen, om dan tot de ontdekking te komen dat wat voor mini-plot in wat voor mini-plot (en die slecht gepresenteerde) ook zat, gewoon een list was. Waarom ik er tot het einde mee ben doorgegaan is me een raadsel, anders dan gewoonlijk heeft IFC betere selecties en ze hebben er 2-1/2 sterren aan gegeven (ook een raadsel). Het is niet zo dat de personages niet tot op zekere hoogte sympathiek zijn, of dat je je niet met hen of hun menselijkheid kunt identificeren... het is alleen dat dit zoveel beter had kunnen zijn met een beetje meer inspanning. Ik merk dat dit in de buurt van Santa Cruz is opgenomen en merk dat ik me afvraag of het iemands filmschoolproject was. Ik wou dat ik er een betere recensie aan had kunnen geven, maar eerlijk gezegd was het een frustrerende en teleurstellende verspilling van anderhalf uur.

text_en: I see that someone already thought of a similar analogy, which was similar to the first thing that came to mind after I watched this movie. They said that the ingredients were there but there was no plot. Besides the sexual scenes which bordered on child-porn (which I feel could have been edited out or been presented more suggestively in nature rather than graphically, I would liken this movie to a recipe that's been torn in half. It's kind of like being handed a list of ingredients, with no directions on how to put them together into a finished product. From the start, character development and story development are lacking...unfortunately, many times in this monotonous drivel we are teased with bits of plot and we think "Ahh-OK...finally we are going to find out something more about WHY this scene is going on...or...WHO this character is...or maybe we are finally going to get to know and appreciate this character more...or understand and get involved more with this inter-character relationship...etc." But no such luck! On the contrary, many times I was tempted to just turn it off more than once but stuck it out when the carrot was dangled, only to find that whatever mini-plot within whatever mini-plot (and that poorly presented) was just a ruse. Why I stayed with it till the end is a mystery, other than usually IFC has better selections and they gave it 2-1/2 stars (another mystery). It's not that the characters aren't likable to SOME degree, or that you can't identify with them or their humanness at all...it's just that this could have been so much better with just a little more effort. I notice this was shot around Santa Cruz and find myself wondering if it was someone's film school project. I wish I could have given this a better review but honestly it was a frustrating and disappointing waste of an hour and a half.


text:
De regisseur, visueel onsamenhangend en zelfvoldaan, koos er blijkbaar voor om schijndiepte te zoeken om een plot van vijf minuten uit te breiden tot een snurkfestijn van 81 minuten.
De momenten in deze film zijn HEEL beperkt, en de personages voelen niet eens echt aan. Hoe kun je het gevoel hebben dat je geïnvesteerd hebt in een hoofdfiguur die zo surrealistisch is gemaakt?
Substantieel en stylistisch voelt het allemaal aan als een grillige droomsequentie. Onregelmatig camerawerk, ongemakkelijke stiltes en onderbrekingen in de actie, en wat heeft dat spinnenbeeldje dat over het scherm kruipt te betekenen? Degene die dat bedacht heeft, moet maar terug naar de filmacademie. Het voegde niets toe, het was gewoon kaas, en het heeft geen betekenis.' Het zou zelfs stylistisch niet werken met de rest van de film (als de film al een stijl had, en dat zit er dik in).

text_en:
Visually disjointed and full of itself, the director apparently chose to seek faux-depth to expand a 5 minute plot into an 81 minute snore-fest.

The moments that work in this film are VERY limited, and the characters don't even feel real. How could you feel invested in a main protagonist who was made so surreal?

Substantively AND stylistically, it all feels like a quirky dream sequence. Jarring irregular camera work, awkward silences and gaps in action, and what's with the little spider image crawling across the screen? Whoever thought of that needs to go back to film school. It added no meaning, just cheese, and didn't even stylistically work with the rest of the film (assuming the film even had a style, which is a close call). What a flop.


text: 'Hoe komen die mensen door de filmacademie? Wie geeft hun geld om dit soort rotzooi te maken? Ze hadden zoveel meer kunnen bereiken, mooie hoofdrolspeelster, en ik heb altijd van Fairuza Balk gehouden, maar kom op, de alt-rockmetafoor van alleen maar wezenloos voor je uit staren zonder iets boeiends te kunnen vinden, die is zo afgezaagd, en het levert zeker geen goede films op. De regisseur moet weg en een hele tijd leven en pas weer voor de camera verschijnen als ze echt iets te zeggen hebben.' Dit is net zoiets als de gooi-spaghetti-aan-de-muur-school van de kunst, gewoon een stel serieuze beelden naast elkaar zetten en hopen dat je vurig hoopt dat er poëzie uit tevoorschijn komt. Dat kan werken, als de regisseur echt een soort visie heeft, of een brein dat weet wanneer het in de nabijheid van mogelijkheden is, maar hier is het alleen maar ruimtevuller, van geen enkel belang. Ik voelde het luie einde vlak voordat het kwam, en schreeuwde 'luie klootzak' tegen het scherm toen de aftiteling verscheen.

text_en: had some lovely poetic bits but is really just an artsy-fartsy toss-together with no direction or resolution. how do these people get through film school? who gives them money to make this crap? could have been so much more, fine lead actor, and i always like Fairuza Balk, but come on, the alt-rock metaphor of just staring vacantly unable to find anything compelling is just so tired, and it sure doesn't make for good films. the director needs to go away and live life for a good long while and not come back to the camera until they really have something to say. this is like the throw-spaghetti-at-the-wall school of art-making, just juxtapose a bunch of earnest imagery and hope hope hope like hell that poetry emerges. that can work, if the director actually has any kind of vision, or has a brain that knows when it's in the presence of potential, but here it's just space filler, of no consequence. i felt the lazy ending coming moments before it hit, and was yelling "you lazy bastard" at the screen when the credits popped up.


text:
Ik lees de commentaren van een stuk of zes andere gebruikers op dit forum en het lijkt erop dat de meningen sterk uiteenlopen. Ik ben het eens met degenen die deze film afschuwelijk vonden. Het doet me pijn dat te schrijven, want ik had gehoopt dat het een geweldige film zou zijn, anders had ik de moeite niet genomen om hem laatst te gaan zien. Ik ben een voorstander van onafhankelijke cinema, vooral als ze een homothema hebben, maar deze film is bijna te veel van het goede. Degenen die na een minuut of drie naar buiten liepen, wat ik na een minuut of drie ook wilde doen, vonden het waarschijnlijk niet erg om om elf uur's avonds de boel op stelten te zetten, of dachten gewoon dat het nergens heen ging, snel, en dat het niet beter zou worden. Misschien ben ik iets optimistischer dan zij... of misschien ook niet. Ik heb er om te beginnen al geen geld voor om binnen te komen.
Logan verveelt zich. Hij is een kluns. Hij is homo. Daar heb ik geen moeite mee. Het probleem is dat het feit dat het hoofdpersonage in een film zich verveelt niet per se hoeft te betekenen dat de film over hem ook saai moet zijn! Er zijn eindeloos veel scènes waarin dat joch gewoon als een hoop wasgoed in het rond ligt en alles wat je in de eerste scène al geleerd hebt weer in ere herstelt, en de tweede scène, enzovoort, enzovoort... Niets of niemand komt ergens. Niemand zegt ook maar iets wat ook maar in de verste verte inzichtelijk of grappig of interessant is. Waarschijnlijk het meest ontstellende van alles is dat ik geen greintje empathie voor Logan voelde. Dat is op zichzelf al een geweldige prestatie. Hij groeide niet, hij veranderde niet, hij leerde niet (er is niemand die hem iets kan leren), hij deed helemaal niets, en de film ook niet! De ene scène na de andere van hetzelfde ding maakt geen film.
Bovendien slaat de titel helemaal nergens op.

text_en:
I read the half dozen other user comments on this board and it seems as though the opinions vary greatly. I have to agree with those who found this movie to be awful. It pains me to write that since I would have hoped this would have been great, or I wouldn't have bothered to see it the other day. I like supporting indie cinema, especially if they are gay-themed, but this movie is almost too much to tolerate. Those that walked out, as I considered doing after about three minutes, probably didn't mind shelling out $11.00, or just figured it was going nowhere, fast, and not going to improve. Maybe I am slightly more optimistic than they are..either that or they didn't pay to get in in the first place.

Logan is bored. He's a klutz. He's gay. I'm okay with that. The problem is that because the main character in a movie is bored does not necessarily mean that the movie about him has to be boring also! There are ENDLESS scenes of this kid just laying around like a load of laundry, re-establishing everything that you already learned in the first scene, and the second scene, etc., etc...Nothing or no one goes anywhere. NO ONE says anything even remotely insightful or funny or interesting. Probably most appalling of all is that I didn't feel the slightest bit of empathy for Logan. That in itself is a major accomplishment. He didn't grow, he didn't change, he didn't learn (there is no one to teach him anything), he DIDN'T DO ANYTHING, and neither did the movie! Scene after scene of the same thing do not a movie make.

Additionally, the title makes no sense at all. 1/10.


text: Wauw, wat had ik een hekel aan deze film. Het onderwerp had een echt goede film moeten opleveren, en de hoofdrolspeler was beslist gevoelig en talentvol genoeg om het onderwerp aan te pakken, maar het script <0xE2><0x80><0x93> als er al een script was <0xE2><0x80><0x93> is een puinhoop. Dit is niet zozeer een film als wel een willekeurige diavoorstelling die nergens heen gaat. Ik zou zeggen dat hij nergens heen gaat, behalve dat het in feite de langste 81 minuten zijn die je ooit zult meemaken. Zoals ik al zei, de hoofdrolspeler is goed. Net als Faruza Baulk (SP?), als zijn soms hardvochtig maar uiteindelijk liefhebbende en accepterende moeder. De filmproducenten hebben hier een hoop voor te doen, want dit is een puinhoop. Echt jammer, want ik wilde deze film echt graag leuk vinden, maar het is niet zo.' Het is in feite een herhaling van een film die nooit is gemaakt. Deze sla ik over <0xE2><0x80><0x93> die was niet eens de moeite waard om voor uit te betalen.

text_en: Wow, I hated this movie. The subject matter should have resulted in a really fine film, and the lead actor was definitely sensitive and talented enough to handle the topic, but the script - if there even *was* a script - is a mess. This is less a movie than a random slide show that goes nowhere. I'd say it goes nowhere fast, except that it's actually the longest 81 minutes you'll ever sit through. As I've mentioned, the lead actor is good. So is Faruza Baulk (SP?), as his sometimes-harsh-but-ultimately-loving-and-accepting mother. The film makers have a lot to answer for here, because this is a mess. A real shame,because I really wanted to like this movie, but it's basically out-takes from a movie that never got made. Skip this one - it wasn't even worth the $6 I shelled out for pay-per-view.


text: Ik heb de film niet echt afgemaakt. Je zou kunnen zeggen dat ik in dit geval niet het recht heb hem te recenseren, vooral niet zo negatief. Maar dat heb ik wel, alleen omdat ik hem stop heb gezet omdat ik er niet meer naar kon kijken... Ik was al over de helft toen ik mezelf beloofde dat er iets goeds aan zat te komen. Deze film is zo vermoeiend, zo mat dat ik me echt beledigd voelde. Ik heb niet veel van de andere recensies gelezen, dus ik weet niet zeker of er andere homoseksuele tieners zijn die eronder hebben geleden, maar ik ben homoseksueel, en ik heb 'gelijksoortige' openbaringen gehad, dagdromen, kwesties enzovoort. Er waren misschien twee momenten waarop ik echt het gevoel had dat deze film ergens heen kon gaan, dat ik het gevoel had dat hij misschien een vermoeden van betekenis had, of van relativiteit, maar die hoop werd de bodem ingeslagen op het moment dat het volgende clichématige verhaal begon. Ik bedoel, kijk maar naar de citaten op de IMDb-pagina. Jammer genoeg kun je het krassende geluid niet terughoren, en de echo vervaagt ook niet als je alleen de citaten leest, want die zijn gewoon te pijnlijk/belachelijk/stom om over te slaan. Ik heb de film drie sterren gegeven, en alle drie die sterren gaan naar de filmregisseur die fantastisch werk heeft verricht in een poging Archers vermoeide 'concepten' te transformeren tot iets om naar te kijken. Ik vind het buitengewoon toepasselijk dat deze film op Sundance is opgenomen (alleen omdat Archer via vrijwilligerswerk met het festival in contact stond, tussen haakjes...), want Sundance lijkt het enige festival te zijn waar clichématige, zware kletskoek nog steeds als 'kunsthuis' wordt geaccepteerd. Nee, het is geen kunsthuis, het is gewoon een st-huis. Niet kijken.

text_en: I haven't actually finished the film. You may say that in this case I have no right to review it, especially so negatively. But I do, only because I stopped it on account of I couldn't watch anymore...I got over halfway, and I only got there by promising myself something good was just around the corner. This film is so tiresome, so lackluster that I was actually insulted. I haven't read many of the other reviews, so I'm not sure if there are other homosexual teens who have suffered through it, but I am homosexual, and I did go through "similar" revelations, day dreams, issues etc etc. There were maybe two moments where I actually felt this film could go somewhere, where I felt it may have some inkling of meaning, or relativity, but these hopes were dashed the moment the next set of cliché-ridden narration came on. I mean, just look at the quotes on the IMDb page. Unfortunately you're not able to hear the scratchy play back, nor the echo-ey fades if you're just read the quotes, because they are just too painful/ridiculous/stupid to miss. I did give the film three stars, and all three of those stars go to the films cinematographer who did a fantastic job attempting to transform Archer's tired "concepts" into something watchable. Mind you, I pray he wasn't the one who decided to include all the long shots of TV closeups...another unnecessary cliché already over done in films such as Korine's Gummo... I think it is extremely fitting that this film premiered at Sundance (only because Archer had connections in the festival via volunteer work he did, by the way...) because Sundance seems to be the one festival where cliché heavy drivel like this is still accepted as "arthouse". No, it's not art house, I'm afraid it's just plain s**t-house. Do not watch.


text:
Om te beginnen is deze film ontzettend traag, en ik zie dat de meeste kijkers in het eerste halfuur hun geduld al helemaal verliezen.
Het onderwerp van de film was een onderwerp dat volgens mij de basis zou vormen voor een uitstekende film; wat hier het meest ontbrak was een plot dat de onderliggende thema's zou versterken.
Het is jammer, want in de handen van een schrijver als (zeg) Lanford Wilson denk ik dat symboliek als een poema die een schoolcampus binnendringt grote, tragische proporties kan aannemen zonder al te zwaar te worden aangezet.
Ik denk dat, met een goed script dat de film ondersteunt, dezelfde filmmaker, met dezelfde smaak, en zelfs met dezelfde acteurs (die niet meespeelden) dezelfde film kan maken. Ik heb niet eens de kans gehad om indruk op me te maken), misschien in staat zou zijn geweest om een betekenisvolle en ontroerende voorstelling te geven van de pijn en de worstelingen die een jongen doormaakt wanneer hij een sterke 'drift' ontwikkelt ten opzichte van een oudere jongen die hij bewondert.
Maar het spijt me te moeten zeggen dat zonder deze basis, en gewapend met een vaag, stompzinnig en enorm oninteressant script, zonder enige plot in zicht en zonder enige logische structuur (je zult bijvoorbeeld, nadat je het hebt gelezen, tot de ontdekking komen dat je niet naar climaxscènes kunt verwijzen, en in plaats daarvan 'nou ja, misschien was die scène, of die ene, wel een climax...') <0xE2><0x80><0x93> het resultaat is vijfennegentig minuten saaiheid. Zonder een goede plot raken we nooit erg geïnteresseerd in een van de personages; hun beproevingen en moeilijkheden zijn gewoon saai en vervelend.
<0x3E> Zonder een goede plot worden dramatische middelen en surrealistische regisseursvrijheid eerder raadselachtig en verwarrend dan verfraaiingen van de verhaallijn. Ik heb bijvoorbeeld nooit echt kunnen geloven dat 'Leah' was geschapen en ik denk dat de meeste kijkers volkomen verbijsterd zouden zijn over de conventionele manier waarop haar telefoongesprekken werden gefilmd.
<0x3E> Zoals de film nu is, vrees ik dat ik hem helemaal niet kan aanbevelen. Wat ik nooit zal begrijpen is waarom een film als deze niet opnieuw wordt gemaakt door een ondernemende filmmaker... In plaats van al die middelmatige remakes van films die bij de eerste vertoning al buitengewoon goed waren! Er is alleen maar een goed script voor nodig, geschreven door goede schrijvers, en ik denk dat deze film gemakkelijk omgetoverd kan worden tot een onvergetelijke klassieker over een aspect van het volwassen worden van mannen dat zelden in een film wordt behandeld. Alle elementen die in de film zo saai en zo rechercherend waren (de boodschappen die op de buik van de jongen waren geschreven, de scènes met 'Leah', de fantasieën op het televisiescherm) zouden rijk kunnen worden als er een goed verhaal in zat.
<0x3E><0x3E> Ik zie in vrij veel opmerkingen dat de mensen over deze film praten alsof het op de een of andere manier over een 'homo'-onderwerp gaat, en ik denk dat dat verkeerd is. Het karakter van Logan is veel te jong om al een bepaalde seksuele keuze te hebben gemaakt, en in zijn geschetste masturbatiefantasieën zien we inderdaad allerlei stimulansen, zowel seksueel als niet-seksueel, zoals we zouden verwachten van een heel jonge jongen als hij. Ik geloof dat 'breuken' zoals die van Logan veel voorkomen bij mannelijke jongeren die een uitgesproken voorkeur krijgen voor vrouwelijke sekspartners.

text_en:
First of all, this film is GLACIALLY slow-moving, and I can see most viewers losing patience with it altogether in the first thirty minutes.

The film's subject matter was one I think would form the basis of an excellent film; what was most lacking here was a plot that would advance the underlying themes.

It's unfortunate, because in the hands of a writer like (say) Lanford Wilson, I think symbolism like a mountain-lion invading a school campus could take on great, Tragic proportions without being heavy-handed.

I think, with a good script supporting the film, the same filmmaker, with the same tastes, and even with the same actors (who didn't really even get a chance to impress me), might have been able to present a meaningful and touching depiction of the pains and struggles that a boy goes through when he develops a powerful "crush" on an older boy that he admires.

However, I'm sorry to say that without this foundation, and armed with a vague, dull-witted, and vastly uninteresting script, without any sort of plot in sight, and lacking any sort of sensible structure (for example, after viewing it, I believe you will find that you cannot point to climactic scenes, and instead, will find yourself enumerating "well, maybe that scene, or that one, were climaxes...")--the result is 95 minutes of tedium.

Without a good plot, we never get terribly interested in any of the characters; their trials and difficulties are simply dull and boring.

Without a good plot, dramatic devices and surrealistic directorial liberties become puzzling and confusing rather than enhancements to the story-line. I never really could believe, for example, the creation of "Leah" and I think that most viewers would be utterly baffled by the conventional way in which her telephone calls were filmed.

As the film stands, I'm afraid it's one I cannot recommend at all. What I can never understand is why a film like THIS one isn't re-made by an enterprising film-maker...instead of all the mediocre remakes of films that were superlatively good in the first release! All it needs is a good script, written by good writers, and I think this film could be easily turned into an unforgettable classic about an aspect of male coming-of-age that is rarely treated in drama. All the elements that were so tedious and seemed so recherche in the film (the messages written on the boy's belly, the "Leah" scenes, the television-screen fantasies) could become rich if underpinned with a good STORYLINE.

I see in quite a few comments that people are talking of this film as somehow being about a "gay" subject, and I think that's mistaken. Obviously, the "crush" depicted is that of a newly pubescent boy on an older adolescent boy, but the character of Logan is far too young to have settled on any particular sexual choices, and, indeed, in his depicted masturbation fantasies, we see all sorts of stimuli, sexual and non-sexual, as we would expect in a very young boy like him. I believe "crushes" such as Logan's are common among male youths who grow up to have a decided preference for female sex-partners.


text:
Zo'n beetje het enige wat ik aan deze film leuk vond, was dat er NIET genoeg in zat om me tot het eind op mijn plaats te houden... Ik bleef maar denken dat het misschien in de volgende scène wel goed zou komen... Helaas...
Degenen die van de films van Gus Van Sant houden <0xE2><0x80><0x93> vooral van de latere <0xE2><0x80><0x93> zullen dit waarschijnlijk leuk vinden. Persoonlijk vind ik de films van Van Sant saai, pretentieus en oppervlakkig. Nou ja, hij was de hoofdproducer van deze film, dus het is niet verbazingwekkend dat de film bijna door hem gemaakt had kunnen zijn <0xE2><0x80><0x93> hoewel ik dit persoonlijk eigenlijk leuker vond dan Van Sants laatste pogingen (zoals Elephant). In tegenstelling tot velen hier, vond ik de film niet moeilijk te begrijpen of onsamenhangend. Ik vond dat het vooral een film was die een bepaalde stemming wilde uitbeelden <0xE2><0x80><0x93> de stemming van een adolescent die langzaam de wereld van de volwassenen binnentrekt <0xE2><0x80><0x93> maar zo langzaam dat de veranderingen nauwelijks zichtbaar zijn, als ze er al zijn. Maar ik heb het gevoel dat het probleem met de film is dat'stemming' niet genoeg is... en dat niet alleen, maar dat de sfeer die hier geschilderd wordt, naar mijn mening verkeerd gekozen is voor het verhaal dat verondersteld wordt te gebeuren. De droomachtige sfeer, zo nauw verbonden met de natuur, is hier prachtig gevangen, maar het is een stemming die veel meer thuishoort bij een veel jonger kind, een kind dat echt helemaal opgaat in het zien hoe de natuur zich ontvouwt (golven op het strand, grassen en bloemen, spinnen enz.). Het ritme van de film doet me denken aan mijn zomers toen ik een jaar of acht, negen was. De film heeft een duur die in tegenspraak is met wat een heel gespannen periode in het leven van een puber zou moeten zijn. Als je verliefd bent op iemand <0xE2><0x80><0x93> of het onderwerp bent van pesterijen op school <0xE2><0x80><0x93> ben je van alles behalve loom! Er zijn maar twee momenten in de film die echt goed voor me waren... _SPOILERS HIER_ <0xE2><0x80><0x93> eerst als Logan de boodschappen laat liggen en zijn moeder een driftbui krijgt. De frustraties van een volwassene die te maken krijgt met een klunzig kind <0xE2><0x80><0x93> vooral als er geen vader bij is <0xE2><0x80><0x93> leken me echt.
Het tweede, en ALLEMAAL het enige deel van de film dat spanning uitstraalde, waren de scènes waarin 'Leah' (Logans nabootsing van hemzelf) Rodeo belt en hem probeert te verleiden tot telefoonseks. De eerste reden waarom ik het zo leuk vond, was omdat de persoon die de voice-over van 'Leah' deed de meest overtuigende acteur in de hele film was. De stem klonk zelfs als die van Claire.) Zij en Rodeo hadden de enige scènes die volkomen geloofwaardig leken tussen de kinderen. En wat ik vooral zo leuk vond, was het feit dat Rodeo alleen maar deed alsof hij meespeelde... het was misschien wel het beste moment in de film omdat we <0xE2><0x80><0x93> eindelijk! <0xE2><0x80><0x93> wat karakterontwikkeling kregen.
Al met al, een wat misplaatste poging... we zullen moeten zien wat hij in zijn volgende film doet voordat we echt iets kunnen zeggen over de mogelijke talenten van de regisseur. Als hij in de tussentijd aan de invloed van Van Sant kan ontsnappen, zou hem dat misschien heel veel goed doen. Wie is die regisseur eigenlijk <0xE2><0x80><0x93> een van Van Sants jongensspeelgoed?

text_en:
About the only thing I liked about this film is that there was JUST enough in it to keep me in my seat to the end... I kept thinking that maybe in the NEXT scene things would gel... Alas...

Those who like Gus Van Sant's films - especially his later ones - will probably like this. Personally, I find van Sant's films to be dull, pretentious and facile. Well, he was an executive producer for this film, so it is no surprise that the film could almost have been made by him - although personally I actually liked this better than van Sant's latest efforts (e.g. Elephant).

Contrary to many here, I did not think the film was difficult to understand or disjointed, I thought that above all it is a film that wishes to portray a certain mood - the mood of an adolescent moving slowly into the adult world - but so slowly that the changes are barely visible if at all. But I feel that the problem with the film is that "mood" is not enough... and not only that, but that the mood painted here is, to my mind, incorrectly chosen for the story that is supposedly happening. The dream-like quality, so closely linked to nature, is beautifully captured here, but it is a mood which belongs much more to a much younger child, one who really still does get totally caught up in watching nature unfold (waves on a beach, grasses and flowers, spiders etc). The rhythm of the film reminds me of my summers when I was about eight or nine. There is a LANGUOR to the film that is in opposition to what SHOULD be a very tense time in an adolescent life. When you are caught up in a crush on someone - or being the object of bullying at school - you are anything BUT languorous! There are only two moments that truly worked for me in the film...SPOILERS HERE - first when Logan drops the groceries and his mother throws a bit of a fit. The frustrations of an adult dealing with a klutzy kid - especially with no father present - seemed real to me.

The second, and ONLY part of the film with any tension to it, were the scenes where "Leah" (Logan's re-creation of himself) phones Rodeo and tries to seduce him into phone-sex. The first reason I liked it is because the person who did the voice-over of "Leah" was the most convincing actor in the entire film. (It made me think of Claire Danes from My So-Called Life ...the voice even sounded like Claire.) She and Rodeo had the only scenes that seemed totally believable between the kids. And what I especially liked was the fact that Rodeo only pretended to play along... it was perhaps the best moment in the film as - finally! - we got some character development.

All in all, a somewhat misplaced effort... we will have to see what he does in his next film before we can really say much about the director's possible talents. In the meantime, if he can get away from van Sant's influence, it might do him a world of good. Who is this director anyhow - one of van Sant's boy toys?


text: 'Wilde Tijgers heb ik gekend.' Het zal alleen in grote steden te zien zijn, dat staat vast. Het is zo'n film die zo kunstzinnig is dat je er geen touw aan vast kunt knopen, behalve voor de regisseur! Daar heb ik de pest aan! En al die o zo alternatieve/kunstzinnige mensen proberen wanhopig'metaforen' te vinden in wat EVID-kletskoek is.<br />Er was geen plot, geen verhaal, geen moraal, geen chronologie, en niets amusants of zelfs ontroerends. Voor mij was het een stel scènes die bij elkaar waren gegooid en die niets met elkaar te maken hadden, en die er allemaal op waren gericht om te laten zien hoe 'kunstzinnig' en 'visueel' ze konden worden. Het was een ATTENTIE op nog een tienerhorrorfilm, maar miste het doel op elk niveau dat menselijkerwijs mogelijk was. Dan de aftiteling! Ik zat te wachten tot het BEGRIJPEN werd! Ik zat te wachten op 'het goede deel'. Ik heb ongeveer 60 onafhankelijke films in mijn dvd-collectie, waarvan er veel aantoonbaar 'arthouse'-films zouden kunnen worden genoemd. Dit zal daar NIET bij horen. Je zult heel boos op jezelf zijn omdat je hebt betaald om deze film te zien, laat staan dat je hem ooit op dvd hebt gekocht.

text_en:
"Wild Tigers I have Known." It will only be showing in big cities, to be sure. It is one of those films SO artsy, that it makes no sense what so ever, except to the director! I HATE those! And all of those oh-so-alternative/artsy people try DESPERATELY to find "metaphors" in what is EVIDENT horseshit.

There was NO plot, no story, no moral, no chronology, and nothing amusing or even touching. To me, it was a bunch of scenes thrown together that had nothing to do with one another, and were all for "show" to show how "artsy" and "visual" they could get. It was an ATTEMPT at yet ANOTHER teen angst film, but missed the mark on every level humanly possible. Then the credits roll! I was waiting for it to make SENSE! I was waiting for "the good part." I own about 60 independent films in my DVD collection, many of which could arguably be called "art house" films. This will NOT be amongst them. You will be very angry at yourself for paying to see this film, much less ever buying it on DVD.


text: Je zou denken dat een film over een jong iemand die in het reine komt met zijn ontluikende homoseksualiteit, allesbehalve saai zou zijn. Denk nog eens na. Deze productie zou gebotteld moeten worden en verkocht als middel tegen slapeloosheid, omdat het ongeveer tien keer zo krachtig is als welk slaapmiddel dan ook op de markt. Het is bijna alsof de filmproducent * overwoog* een film te maken, maar lui werd en besloot in plaats daarvan een reeks willekeurige (en willekeurige VERBORGEN) beelden en nergens-heen-gaan-scènes op te nemen, er een paar echte scènes met echte acteurs in te stoppen, net te doen alsof goede belichting niet belangrijk is in het filmproces, en het in te pakken onder de auspiciën van een 'kunstfilm'. Dit is precies zo'n waardeloos product dat het voor veel traditionele filmmakers gemakkelijk maakt om de indie-beweging te smoren, en dat het algemene publiek ervan weerhoudt om de indie-films te omarmen.<br />Als je geïnteresseerd bent in films over dit onderwerp, kun je beter afstemmen op een paar van de geweldige korte films die op Logo's website staan of een abonnement nemen op Get Real. Of nog beter, lees Stone Butch Blues. Wat je ook doet, sla deze langdradige kletskoek over.

text_en:
One would think that a film about a young person's coming to terms with his burgeoning homosexuality would be anything but boring. Think again. This production should be bottled and sold as a cure for insomnia because it's about ten times as potent as any sleep aid on the market. It's almost as if the film maker *considered* making a movie, but got lazy and decided instead to run a series of random (and randomly BORING) images and go-nowhere scenes, throw in a couple of actual scenes featuring actual acting, pretend that good lighting ins't important in the film-making process, and wrap it up under the auspices of an "arthouse" film. This is exactly kind of crappy product that makes it easy for a lot of traditional film-makers to poo-poo the indie film movement, and which keeps the general public from more easily embracing indie films.

If you're interested in films covering this subject matter, you'd be much better off tuning in to some of the great short films available at Logo's website or renting Get Real. Better yet, read Stone Butch Blues. Whatever you do, skip this long-winded piece of dreck.


text:
Als lesbienne ben ik altijd op mijn hoede voor films die iets te maken hebben met homo's en lesbiennes. Maar met dit soort onzin daarbuiten - zou het genoeg zijn om elk publiek af te schrikken.
Ik bleef wachten tot er iets zou gebeuren - wat dan ook! - tot er een verhaal zou ontstaan, of tot er iets zinnigs uit zou komen. Geen van beide gebeurde. Het waren alleen maar zinloze scènes, die op geen enkele manier met iets te maken hadden. De film bracht geen verhaal of diepgang in het personage.
Na een uur of meer van deze onzin zette ik hem gewoon uit.
Verspil je tijd niet aan deze absurditeit.
1 Ster - en zelfs dat verdient hij niet.

text_en:
As a lesbian, I am always on the lookout for films relating to gays & lesbians. However, with this kind of crap out there--it would be enough to discourage any audience.

I kept waiting for something to happen--anything!--a story to develop, or just for it to make some kind of sense. Neither occurred. It was just meaningless scenes, unconnected in any way with anything. The film failed to conveyed any kind of story or depth to the character.

After an hour or more of this nonsense, I simply turned it off.

Don't waste your time on this absurdity.

1 Star - and it doesn't even deserve that.


text: Ik moet echt een andere film hebben gezien dan de rest van de commentatoren op deze site, want bij een vertoning van de film gisteravond was het publiek zo gechoqueerd door de monoloog dat het (ik maak geen grapje) half naar buiten liep. Geschoten alsof de filmmaker dacht dat hij een gewaagd nieuw gebied naderde door een verhaal over een coming-of-ageverhaal te presenteren, gebruikt de film inspirerende beelden van David Lynch en Fassbinder inspirerend acteerwerk. De optredens in deze film zijn zo saai en verveeld dat ik dacht dat een van de acteurs zou flauwvallen omdat ze zo weinig geïnspireerd leken door het script. Wat nog erger is, is dat de film gekleurd is als een aflevering van Miami Vice. Ik weet niet wie deze regisseur denkt dat hij is; misschien heeft hij pretenties van het surrealistische, zoals Bunuel, Jordowsky enz. Maar het probleem is dat alle eerder genoemde regisseurs een niveau van erudiete gevoeligheid tentoonspreiden dat hier ernstig ontbreekt. Ik zou de betekenis van deze film van zo'n tien jaar geleden kunnen begrijpen, maar als we meesterwerken hebben als Bad Eduction, Mysterious Skin en Show Me Love, waarom zouden we ons dan druk maken om deze cinematografische drol? Er is hier niets nieuws te zien.

text_en: I really must have caught a different film from the rest of the commentators on this site because at a screening of the film last night the audience was so mortified by the dialoge that (I'm not even kidding)half walked out. Shot as if the filmmaker thought he were approaching some daring new territory by presenting a homosexual coming-of-age story, the film utilizes David Lynch inspired visuals with Fassbinder inspired acting. The performances in this film are so dull and bored that I figured one of the actors was going to pass out by how uninspired they seemed to be by the script. What's worse is that it's colored like an episode of Miami Vice. I don't know who this director thinks he is; maybe he has pretensions of the surreal like Bunuel, Jordowsky, etc. But the problem is that all of the afore mentioned directors display a level of erudite sensibility that is sorely lacking here. I could understand the meaningfulness of this film about ten years ago, but when we've got masterpieces such as Bad Eduction, Mysterious Skin and Show Me Love why bother with this cinematic turd? There is nothing new to be seen here.


text: Ik ben erg verbaasd over de positieve reacties, want we waren met z'n vieren bij één screening en we gingen allemaal naar buiten. We vonden het persoonlijk pijnlijk langzaam om te kijken en konden niet de hele film uitzitten. En we probeerden er echt bij te blijven. Vooral degenen in de groep die het echt leuk wilden vinden vanwege hun persoonlijke ervaringen met seksuele oriëntatie vervreemding in de schooljaren die afgebeeld werden, vonden het helemaal niet leuk en voelden zich er helemaal niet mee geïdentificeerd.<br /><0x3E><0x3E> Dat gezegd hebbende, is het geweldig om te zien dat deze film echt resoneerde bij veel mensen hier op de boards en bij recensenten. Dat is het mooie van de subjectieve kunstvorm van film. <0x3E><0x3E>.

text_en:
I am very surprised by the positive comments because there were four of us that saw this at one screening and we all walked out. We personally felt that it was painfully slow to watch and couldn't sit through the whole movie. And we really tried to stick with it. In particular, those in the group who really wanted to like it because of their personal experiences with sexual orientation alienation in the school years depicted didn't like or identify with it at all. :(

That said, it is great to see that this film really resonated with a lot of people here on the boards and with reviewers. That's the beauty of the subjective art form of film. :)


text: In The Lost Son stuit een privédetective die op zoek is naar een vermiste man op een prostitutienetwerk voor kinderen. Deze film bevat alle ergste stereotypen die je je kunt voorstellen in een worstcasescenario dat alleen bestaat in het hoofd van Hollywood, de pers en AG John Asscrap. Als je de kans krijgt om dit te zien, kun je maar beter zelf verdwalen.

text_en: In The Lost Son, a private eye searching for a missing man stumbles upon a child prostitution ring. This film incorporates all of the worst stereotypes you could imagine in a worst-case scenario that exists only in the minds of Hollywood, the press and AG John Asscrap. If you get a chance to see this, you'd be better off getting lost yourself.


text: Voor Daniel Auteuil was 'Koningin Margot' veel beter. Voor Nastassja Kinski was 'Koningin Parijs' veel beter. De grootste teleurstellingen waren van Chris Menges ('CrissCross' en 'A World Apart' zijn niet te vergelijken met deze film) en van Goran Bregovic voor het gebruik van een versie van hetzelfde muzikale thema van 'Koningin Margot' voor deze film ('Attention to the end of the film'). Als dit een Amerikaanse popfilm was, zou ik me helemaal niet verbaasd voelen; maar voor een Europese film met onafhankelijke acteurs en een onafhankelijke regisseur is een soortgelijke gebruikelijke aanpak over kindermishandeling zonder oorspronkelijk inzicht heel simpel en teleurstellend. Er zijn van die slechteriken die minderjarigen ontvoeren en verkopen. Er zijn arme kinderen die een hekel hebben aan mensen die hen verkopen en wachten tot ze door iemand gered worden. En ten slotte is er die grote held die alle slechteriken doodt en die arme kinderen van slechteriken redt. Elke figuur wordt in eenvoudige zwart-wit termen getoond: het goede tegen het kwade. Bovendien kon ik vanaf het allereerste begin al begrijpen hoe het verhaal zou aflopen. Is dit het einde van de geschiedenis van kinderseksueel misbruik? Ik geloof dat de moeilijke kwestie van kindermishandeling en pedofilie veel ingewikkelder is dan hoe het in deze niet erg originele film wordt weergegeven. Ik denk dat deze film niet verontrustend was, maar wel erg teleurstellend.

text_en: For Daniel Auteuil, `Queen Margot' was much better. For Nastassja Kinski, `Paris, Texas' was much better. The biggest disappointments were from Chris Menges (`CrissCross' and `A World Apart' cannot even be compared with this one), and Goran Bregovic for use of a version of the same musical theme from `Queen Margot' for this movie (Attention to the end of the film). If this was an American pop movie, I would not feel surprised at all; but for a European film with more independent actors and director, a similar common approach about child abuse with no original insight is very simple-minded and disappointing. There are those bad guys who kidnap and sell the underage people. There are those poor children who hate people selling them and wait to be saved by someone. And finally, there is that big hero who kills all the bad guys and saves these poor children from bad guys. Every character is shown in simple black and white terms: the good versus the evil. Plus, from the very beginning, I could understand how the story would end. Is this the end of the history of child sexual abuse? I believe that the difficult issue of child molestation and paedophilia is much more complex than how it is portrayed in this not very original movie. I think this movie was not disturbing, but very disappointing.


text:
Ik had zo'n soort film buiten Amerika echt niet verwacht. Hoe iemand het onderwerp van seksueel misbruik van kinderen kan nemen en er een 'thriller' van kan maken, is gewoon ziekelijk. Auteuil (die ik eerst had bewonderd) die rondliep als een soort Rambo die kinderen redt, was onwetend en beledigend voor alle kinderen die over de hele wereld seksueel misbruikt worden.
Wat dubbel deprimerend is, is dat de verbluffende en baanbrekende film 'Happiness' het jaar VOOR deze film in de bioscopen kwam. Menges en zijn trawanten zouden zich moeten schamen. Het is bewonderenswaardig om een paar opmerkingen van de meer intelligente kijkers te lezen. Zij konden zien hoe slordig en belachelijk dit onderwerp werd behandeld. Degenen onder u die dit een geweldige film vinden, geven blijk van een walgelijke hoeveelheid onwetendheid en u moet _Happiness_ zien om uw geest open te stellen voor de ware verschrikkingen van pedofilie.
Denkt u dat uw kind meer kans maakt om ontvoerd te worden en verkocht te worden als seksslavin of om gemolesteerd te worden door een buurman, leraar, vriend of zelfs een familielid? Hmm... Ik vraag het me af. Of ze een film gaan maken over internationale kinderslavernij van het soort dat ze iedereen verschuldigd zijn om het realistisch en emotioneel betrokken te maken in plaats van deze lulkoek.

text_en:
I really, really didn't expect this type of a film outside of America. How anyone can take the subject of sexually abusing children and turn it into a "thriller" is just sick. Auteuil (whom I had previously admired) going around like some sort of child-saving Rambo was ignorant and insulting to all the children being sexually exploited around the world.

What's doubly depressing is that the stunning and ground-breaking film "Happiness" came out the year BEFORE this film. Menges and his cohorts should be ashamed of themselves. It's admirable to read some of the comments by the more intelligent viewers out there. They were able to see the shoddy and ridiculous handling of this topic. Those of you who think this is great cinema display a disgusting amount of ignorance and you need to watch "Happiness" to open your minds to the true horrors of pedophilia.

Do you think your child is more likely to be kidnapped and sold into sexual slavery or be molested by a neighbor, teacher, friend or even a relative? Hmm...I wonder. If they are going to make a film about international child slavery of whatever kind they owe it to everyone to make it realistic and emotionally involving instead of this button-pushing crap. 1/10


text:
Wat deze film goed doet, is het combineren van actie en horror met komedie en drama op een unieke manier die meer emotie bij het publiek opwekt dan een typische horrorfilm. Helaas heeft deze film, met zijn onsamenhangende verhaallijnen, frustrerende plotgaten en tegenstrijdige scènes, me vooral gefrustreerd en is hij nauwelijks 'de grootste monsterfilm ooit' te noemen.
Laten we beginnen met het goede werk: komedie, acteerwerk en special effects. Vanaf het begin begint deze film snel en brutaal. De openingsscène <0xE2><0x80><0x93> de oorsprong van het monster <0xE2><0x80><0x93> is kitscherig en snel, een eerbetoon aan de klassieke'milieurampen' die zoveel andere monsters hebben voortgebracht. Het ijsberen gaat snel, wat een welkome afwisseling was van de lange en vaak onnodig dramatische openingsscènes van andere monsterfilms, en het stelt de film in staat om meteen in actie te komen. In de loop van 10 minuten krijg je het 'waarom', 'waar' en 'hoe' van het beest en ben je klaar voor actie. In dit opzicht voldoet de film aan de verwachtingen.
<0x3E> Na nog een korte en goed geschoten scène worden de personages geïntroduceerd: de luie zoon en zijn vroegrijpe dochtertje, de vriendelijke grootvader, de getalenteerde zus (tante) en natuurlijk het monster. De personages worden in context aan elkaar voorgesteld en hun conflicten zijn meteen duidelijk, waardoor het publiek met hen mee kan voelen wanneer het monster plotseling opduikt om een ravage aan te richten in het riviergebied waar ze wonen en werken.
Het monster zelf ziet er geweldig uit: vreemd maar vertrouwd <0xE2><0x80><0x93> een beetje als een hond en een vis die door een inktvis zijn uitgepoept. De effecten van het wezen zijn ongeëvenaard en hoewel het er vreemd uitziet, is het geloofwaardig en op geen enkel moment in de film kun je 'zien dat het snaren zijn'. Zelfs de bewegingen van het monster waren afschuwelijk vertrouwd, als een groeiende en opgewonden rottweiler op linoleum. Het monster baant zich een weg door de menigte, glijdt over de grond, verplettert en verslindt iedereen die het pad van het monster kruist. Als het pad van het monster dat van het gezin kruist en er een tragedie volgt, is het echt een pijnlijk moment, en je voelt de behoefte aan wraak, maar vanaf dat moment begint de aantrekkingskracht van de film af te nemen.
Na het begin van het dynamiet begint de film al snel zijn focus en continuïteit te verliezen. Plotlijnen worden geïntroduceerd en dan weer losgelaten, personages veranderen zonder aanwijsbare reden van positie, en komedie wordt vervlochten tot dramatische scènes die de bedoeling verwarren, terwijl obstakels schijnbaar willekeurig verschijnen en weer verdwijnen.
Wat de komedie betreft, laat ik het zo zeggen: ik.' Ik ben bereid te accepteren dat een groot deel van de humor waarschijnlijk cultureel bepaald is. Ik ben niet bekend met Koreaanse humor, dus misschien zijn er in de vertaling dingen verloren gegaan. Maar omdat ik op de universiteit Aziatische talen studeer en de afgelopen 5 jaar in Japan heb gewoond (nog steeds hier) zou ik graag denken dat ik meer verstand heb van Aziatische humor dan de gemiddelde blanke man. Dat wil zeggen dat er veel delen van de film waren waarvan ik wist dat ze grappig waren, maar die dat in mijn ogen niet waren.
************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************** Er wordt een nieuw personage geïntroduceerd <0xE2><0x80><0x93> een broer <0xE2><0x80><0x93> en de spanning wordt nog hoger als duidelijk wordt dat de twee broers het niet met elkaar eens zijn. Ze beginnen allebei te rouwen om hun verlies en gaan uiteindelijk met elkaar wedijveren over wie er het hardst rouwt. Die wedijver is, in wezen, grappig: twee broers die een hekel aan elkaar hebben <0xE2><0x80><0x93> zo erg zelfs dat ze het zelfs op een begrafenis met elkaar aan de stok krijgen <0xE2><0x80><0x93> toont de stekelige aard van familieliefde die in Aziatische komedies gebruikelijk is. Deze subtiele slapstickkomedie die de draak steekt met familie en ritueel rouwen wordt geacht grappig te zijn, maar leek echt misplaatst in de context van een verloren klein meisje.
Einde verhaal. Er worden in deze film zo veel punten naar voren gebracht die nooit worden uitgelegd, of erger nog, die worden uitgelegd en waarover wordt getreurd, maar die uiteindelijk machteloos en zinloos blijken te zijn. Een obstakel vinden is geen obstakel kunnen zijn voor een personage, maar je zou toch een opmerking van die strekking verwachten. In plaats daarvan wordt het publiek overspoeld door momenten van anticlimax, wanneer problemen gewoon 'er niet meer zijn' en niemand laat blijken dat het ooit een probleem was om mee te beginnen. Dus ik vraag u: waarom zou u het <0xC3><0xBC>berhaupt ter sprake brengen? Dit was gedurende de hele film het geval, terwijl problemen nieuwe problemen opriepen, en plotseling was de wereld van de film gevuld met tegengestelde krachten die elkaar nooit oplosten. Natuurlijk is het introduceren van nieuwe en grotere problemen een door de tijd beproefd verhaal over traditie, maar als het introduceren van een nieuwe boog leidt tot het gedwongen inkorten van een andere, zou je op zijn minst verwachten dat de nieuwe boog een volledige verklaring krijgt. Niet in deze film. In plaats daarvan was het alsof je verschillende verhalen kreeg, die elk slechts 20% van de weg verklaarden, en uiteindelijk kwamen de delen nooit samen om het geheel te completeren.
Nogmaals, ik ben bereid te accepteren dat een groot deel hiervan 'cultureel' zou kunnen zijn. Misschien is het in Korea traditie om komedie in een tragedie te stoppen. Misschien is het normaal dat verhalen over de hele linie gaan, als een kind dat op elke pagina buiten de lijntjes kleurt, maar er nooit een afmaakt. Misschien is het oké om een probleem te presenteren om de plot te ontwikkelen, maar dat probleem dan willekeurig te verwijderen zonder duidelijke oplossing of catharsis. Of misschien zijn dit allemaal kenmerken van slordig werk en slecht verhaalvertellen in een film die een veel betere reputatie lijkt te hebben dan hij verdient.

text_en:
What this movie does well is combine action and horror with comedy and drama in a unique way that teases more emotion form the audience than a typical horror movie. Unfortunately with disjointed storytelling, frustrating plot-holes, and contradictory scenes this movie mainly caused me frustration and is hardly "the greatest monster movie ever."

Let's start with the good stuff: comedy, acting and special effects. From the get-go, this movie starts off fast paced and cheeky. The opening scene - the monster's origin - is campy and quick, paying homage the the classic 'environmental' disasters that have given birth to so many other monsters. The pacing is fast, which was a welcome break from the long and often pointlessly dramatic opening scene from other monster flicks and allows the movie to jump right into the action. With in the course of 10 minutes you get the 'why', 'where,' and 'how' of the beast and are ready for action. In this the movie delivers.

After another short and well shot sequence the characters are introduced: the lazy son and his precocious little girl, kind grandfather, and talented sister (aunt) and, of course, the monster. The characters are introduced in context to each other and their conflicts are instantly apparent, allowing the audience to feel for them when the monster shows up suddenly to wreak havoc in the river area where they live and work.

The monster it's self looks great: alien yet familiar - kinda like a dog and fish pooped out by a squid. The effects of the creature are second to none and although it looks strange it is believable and at no point in the movie could you 'see it's strings.' Even the movement of the monster was horribly familiar, like a growing and excited rottweiler on linoleum the monster barrels through the crowd, slipping on surfaces, crushing and eating those in it's path. When the monster's path intersects with the family and tragedy ensues it truly is a painful moment, and you can feel the need for revenge but from there on out the movie's appeal begins to unravel.

Following the dynamite beginning the movie quickly loses focus and continuity. Plot-lines are introduced, then abandoned, characters change their position for no apparent reason, and comedy is interlaced into dramatic scenes confusing intent, while obstacles appear and disappear seemingly at random.

As for the comedy, let me say this: I'm willing to accept that a lot of the humor is probably cultural. I am not familiar with Korean humor so maybe things were lost in translation. However, as an Asian studies major in college and as someone who has been living in Japan for the last 5 years (still here) I'd like to think I have a better grasp on Asian humor than the average white-guy. That being said there were many parts of the movie that I understood were supposed to be funny, but, to me, weren't.

*********** SPOILER************* For example: after the initial attack where the young daughter is lost the family is at the funeral; everyone is mourning. A new character is introduced - a brother - and tension is raised even higher as it becomes obvious that the two brothers are at odds with one another. They both begin to grieve for their loss and wind up competing with each other over who is grieving harder. This competition is, at it's core, funny: two brothers who dislike each-other so much they even compete at a funeral - it shows the prickly nature of familial love common in Asian comedy. This subtle slap-stick comedy poking fun at family and ritualized mourning is supposed to be funny but, seemed really out of place in the context of a lost little girl. ************** END SPOILER **************

Then come the plot holes. there are so many points brought up in this movie that are never explained, or, worse, are explained and fretted over only to be proved impotent and pointless in the end. Finding out an obstacle isn't an obstacle can be a good thing for a character, but you'd expect some comment to that nature. Instead the audience is barraged by moments of anti-climax when problems just 'aren't there' anymore and no one gives an indication that it was ever a problem to start. So I ask you: why even bring it up in the first place?

This was prevalent through out the film as problems gave rise to new problems, and suddenly the world of the movie is filled with opposing forces that never resolved each other. Of course introducing new and greater problems is a time-tested story telling tradition, but if the introduction of a new arc leads the the forced shortening of another you would expect at least that the new arc gets full explanation. Not in this movie. Instead it was as if you get several stories, each only explained 20% of the way and, in the end, the parts never converge to complete the whole.

Again, I'm willing to accept that a lot of this might be 'cultural.' Maybe its in Korean story- telling tradition to put comedy inside a tragedy. Maybe it's normal for stories to go all over like a child who colors outside the lines on every-page, but never finishes one. Maybe it's OK to present a problem in order to develop the plot but then remove that problem randomly without any apparent solution or catharsis. Or maybe these are all hallmarks of sloppy work and bad storytelling rampant in a movie that seems to have a much better reputation than it deserves.


text:
Gwoemul (De Horde)** Door de vervuiling in de Han-rivier gaat een gemuteerd beest op hol. Het jongste lid van de familie Park wordt door het beest gegrepen en het is aan de rest van haar familie om haar te vinden, voordat ze de laatste maaltijd van het beest wordt.
Ten eerste ben ik dol op monsterfilms: gemuteerde beren, bovenmaatse alligators, roedels vraatzuchtige Komododraken, de hele mikmak. Schepsels zijn mijn favoriete griezelfilms. Dus wilde ik De Horde heel graag leuk vinden, maar dat ging niet.
Er waren drie grote problemen mee.
'De eerste kun je zien als je er even naar kijkt.' 'IMDb-pagina'

Genre: Action / Comedy / Drama / Fantasy / Horror / Sci-Fi / Thriller
Te veel verdomde genres. Het nam zichzelf te serieus om een komedie te zijn, en toch was het te luchthartig van geest om een echte boodschap te hebben (hoewel het wel leek te proberen iets duidelijk te maken. Anti-spionage, anti-Amerika of anti-regering). Het drama was misplaatst en vermengde zich in een verwarrende mengelmoes met alle andere stijlen.
Ten tweede gebeurt er na de eerste monsteraanval bijna de hele film niets. De centrale familie zwerft rond op zoek naar een van hun eigen mensen, terwijl de regeringen van Korea en Amerika blijkbaar niets doen. Ze zwerven maar wat rond en slaan elkaar af en toe, waarschijnlijk voor de komedie. Door dat gebrek aan actie dwaalde mijn aandacht af, en blijkbaar gold dat ook voor de regisseur, want de hele plot blijft onopgelost (een mysterieuze plaag die door de kwaadaardige Amerikanen is uitgevonden en nooit is opgelost).
En ten slotte is de film onhandig politiek. Hij schildert de Amerikanen af als dom en slecht, maar geeft ons geen Amerikaanse personages met meer diepgang dan een schurk uit een tekenfilm. De openingsscène heeft het meest voor de hand liggende domme Amerikaanse versus wijze Koreaanse moment. Met een Koreaanse mortuariumassistent die zijn baas, de lijkschouwer, vraagt geen chemicaliën in de rivier de Han te gieten. De Amerikaanse lijkschouwer kakelt bijna maniakaal terwijl hij de assistent beveelt door te gaan. Het is niet alleen racistisch, het is ook lui filmen, en daar is geen excuus voor.
Het voordeel is dat het monster goed is, een soort mengeling van The Relic en Deep Rising. Sommige van de bewegingseffecten zijn best cool, en de eerste achtervolging van het monster door het park is heel leuk. Er zitten ook een paar mooie opnamen in de film. Die doen me vreemd genoeg een beetje denken aan de manier waarop Firefly werd gefilmd (knipperende camera's, onscherpe opnamen et cetera). Er is ook een leuke scène aan het eind, waarin de held en een jongetje dat hij heeft gered in de familiekamer zitten. Het is nacht en het sneeuwt, de straatlantaarn geeft een koud licht, maar het etensstalletje straalt een warme gloed uit.
Al met al was ik echt teleurgesteld over deze film. Ik had me verheugd op een fatsoenlijke griezelfilm, maar in plaats daarvan krijg ik een of andere pseudo-politieke, griezelkomedie. Als ik naar de commentaren op idb kijk, denk ik onwillekeurig dat als dit een Amerikaanse productie was geweest, het op de lijst zou zijn gezet. Dat het een buitenlandse film is, wil nog niet zeggen dat hij goed is. Er zijn de afgelopen jaren een paar geweldige films uit Korea geweest (De wraaktrilogie en Broederschap, bijvoorbeeld), maar dit is daar zeker niet een van.
'Voor één keer.' Ik ben voor een remake gegaan. Als we de regie wat strakker in de hand houden en het script wat verbeteren, had dit een mooie film kunnen worden. Maar zoals de zaken er nu voor staan, is het niet de moeite waard om er een paar uur aan te besteden.

text_en:
Gwoemul (The Host) - Due to pollution in the Han river a mutated beast goes on the rampage. The youngest member of the Park family is snatched by the beast, and it is up to the rest of her family to find her, before she becomes the beast's latest meal.

Firstly, I love monster movies: Mutated bears, over-sized alligators, packs of ravening Komodo dragons, the whole lot. Creature features are my favourite kind of Horror film. So, I really wanted to like The Host, but it wasn't to be.

There were three major problems with it:

The first can be seen with a quick look at it's IMDb page

Genre: Action / Comedy / Drama / Fantasy / Horror / Sci-Fi / Thriller

Too many damned genres. It took itself too seriously to be a comedy, and yet was too light hearted to have any real message (though it did seem to be trying to make some kind of statement. Anti-pollution, anti-American or anti-government). The drama was misplaced and mixed in a confusing mish-mash with all the other styles.

Secondly, after the initial monster attack nothing happens for almost the entire film. The central family wander about looking for one of their own while the governments of Korea and America, apparently, do nothing. And that's it, they just wander about, occasionally hitting one another, presumably for a bit of comedy relief. This lack of action made my attention wander, and apparently it did the same for the director, as whole plot threads go unresolved (a mystery plague invented by the evil Americans is completely forgotten about, and is never resolved).

And lastly, the film is clumsily political. It paints the Americans as being stupid and evil, but gives us no American characters with any more depth than a cartoon villain. The opening scene has the most obvious stupid American vs wise Korean moment. With a Korean morgue assistant asking his boss, the coroner, not to pour chemicals into the Han river. The American coroner all but cackles maniacally as he orders the assistant to carry on. As well as being racist, it's lazy film-making and there is no excuse for that.

On the plus side, the monster is good, kind of a mix of The Relic and Deep Rising. Some of the movement effects are quite cool, and the initial monster chase through the park is a lot of fun. There are also some nice shots in the film. Some of which remind me, strangely, of the way Firefly was filmed (shuddering cameras, out of focus shots etc).There is also a nice scene at the end, where the hero and a little boy he has saved are sitting in the family's mobile food stall. It's night-time and snow is falling, the street-lamp is giving out a cold light, but the food stall has a warm glow coming from it.

Overall, I was really disappointed by this film. I'd been looking forward to a decent creature flick, and instead I get some pseudo-political,horror-comedy lite. Looking at the comments on IMDb I can't help but think that if this had been a US production it would have been slated. Just 'cause it's a foreign flick doesn't mean it's any good. There have been some great movies out of Korea in recent years (The vengeance trilogy and Brotherhood, for example), but this certainly isn't one of them.

For once I'm in favour of a remake. Tighten up the directing, improve the scripting and this could have been a nice film. As it is, it's not worth a couple of hours of anyone's time.


text:
Laat ik om te beginnen zeggen dat de eerste 20 minuten geweldig zijn, dat het monster er fantastisch uitziet en dat de CGI redelijk is. Het is dan wel jammer dat de rest van de film zo'n teleurstelling is.
<0x3E><0x3E> SPOILERS BLACKED <0x3E><0x3E>
<0x3E><0x3E> SPOILERS BLACKED <0x3E><0x3E>
Vanaf de openingsscène kunnen we zien dat deze film anti-Amerikaans is, normaal gesproken zou ik me niet druk maken over dit soort stereotiepen (wij Britten krijgen genoeg van Hollywood), maar hier is het niet subtiel om de Amerikanen hersendode imbecielen te maken. Het gaat voorbij het punt van realisme en je vraagt je links van je af of een yank de moeder van de regisseur heeft verkracht.
<0x3E><0x3E> De rouwscène was echt slecht en het deel van de film waar het bergafwaarts gaat.
<0x3E> Hier worden we voorgesteld aan de olympisch kampioene Tantetje en de dronken Oom die het gedenkteken binnenlopen en de vader de schuld geven van de dood van zijn dochter, om hem vervolgens te slaan voordat ze allemaal over de vloer beginnen te rollen en te huilen. Niet bepaald een realistische band in een tijd van crisis!
<0x3E> De hele viruskant van de zaak is belachelijk. Als de Amerikanen weten dat er geen virus is, waarom verspillen ze dan tijd, geld en middelen aan een onderzoek? De agent van de Amerikaanse regering geeft voor niets opdracht om de hersens van een onschuldige Koreaan te boren, waardoor de Amerikanen slecht (of dom) lijken, en het werd er niet beter op toen die vent scheel ging kijken voor het komische effect.
<0x3E> De film gaat over de jacht op het monster. De Amerikaanse en Koreaanse speciale eenheden hebben opdracht het monster te vinden, hoewel ze door de film heen onzichtbaar zijn. De enige mensen in heel Korea die op jacht zijn naar het monster, zijn de hoofdfamilie en een of andere zwerver die aan het eind verschijnt om de zaak te redden! Natuurlijk proberen een paar Amerikaanse en Koreaanse agenten hen onderweg tegen te houden.
De zus werd alleen in de film opgenomen om aan het eind de cruciale opname te kunnen maken. Het was een cliché, je wist dat het zou gebeuren, maar om het nog erger te maken doet ze helemaal niks tot dat moment! en mijn laatste ergernis, hoe heeft dat kind het in godsnaam overleefd aan het eind? Waarom heeft dat monster die kinderen niet opgegeten?

text_en:
First of all let me say the first 20 minutes are great, the monster looks superb and the CGI is reasonably done. It's a shame then that the rest of the movie is such a disappointment,

******** SPOILERS BELOW ********

From the opening scene we can see this movie is anti-American, normally this sort of stereotyping wouldn't bother me (we Brits get enough from Hollywood) but here it's not subtle about making the Americans brain-dead morons. It goes past the point of realism and your left wondering if a Yank has raped the directors mother.

The grieving scene was really poor and the part of the movie where it starts going downhill.

Here we are introduced to the Olympic medallist Auntie and drunk Uncle who walk into the memorial and start blaming the father for his daughters death, then hitting him before they all start rolling around on the floor crying. Hardly realistic bonding at a time of crisis!

The whole virus sideline is ridiculous. If the Americans know there isn't a virus, why are they wasting time, money and resources investigating? The US government agent orders the brain drilling of an innocent Korean for nothing, making the Americans look evil (or stupid), it wasn't helped by the fact this guy was cross-eyed for comical effect.

The movie is about hunting the monster. US and Korean special forces are assigned to finding the creature although through-out the movie they are invisible. The only people hunting the monster, in the whole of Korea, is the main family and some random tramp who appears at the end to save the day! Naturally a few US/Korean agents try to stop them along the way.

The sister was only included in the movie so she could make the vital shot at the end. It was clichéd, you knew it was going to happen but to make it worse she does bugger all until that part! and my final annoyance, how the hell did that kid survive at the end? the monster had been swimming with it's head underwater for about 5 minutes! why didn't the monster eat the kids in the first place?