text:
Er zijn niet veel verhalen over het overwinnen van problemen zoals dat van Christy Brown. Hij werd geboren met hersenverlamming in Dublin in de jaren dertig van de twintigste eeuw en zijn ouders dachten dat zijn handicap zowel geestelijk als lichamelijk was. Hoewel hij uiteindelijk de juiste diagnose kreeg, moest Brown, die uit een arbeidersgezin van bijna twintig kinderen kwam, zich tot het uiterste inspannen om door zijn familie gewaardeerd te worden. Door gebruik te maken van zijn enige volledig functionerende been, zijn linkerbeen, leerde hij zichzelf schrijven en schilderen, twee vaardigheden die hij deskundig ontwikkelde.
Maar wat de filmversie van Browns autobiografie 'My Left Foot' zo'n geweldige vertelling maakt, is de nederigheid ervan. Zowel de regisseur/schrijver Jim Sheridan als de ster Daniel Day-Lewis zijn erin geslaagd dit verhaal op zo'n manier te vertellen dat het de moeite waard is. Het schreeuwt om aandacht en neemt zijn toevlucht tot melodrama. Smakeloze worstelingen en scènes vol frustratie en glorieuze momenten van minieme overwinningen zijn gemakkelijke valkuilen in een verhaal dat zo wonderbaarlijk is, maar toch blijft 'My Left Foot' echt en intrinsiek geïnspireerd.
Day-Lewis is het gemakkelijkst te herkennen. Het spelen van iemand met zulke ernstige lichamelijke gebreken moet een veeleisende taak zijn. Niet alleen geeft Day-Lewis ons een zeer compleet beeld van Christy, maar hij slaagt er ook in om de groei, verbetering en innerlijke verandering van het personage in de verschillende stadia van zijn leven te beschrijven. Hij speelt Christy op zijn zeventiende, toen zijn talenkennis beperkt was en hij emotioneel even wispelturig was als de intellectueel geschoolde Christy die worstelt met de vraag waarom hij geen niet-platonische liefde kan vinden. Dat laatste thema is het sterkst in de film, en het zou leuk zijn geweest als Sheridan en co-adapter Shane Connaughton dat echt hadden uitgediept. Hoe dan ook, Day-Lewis zorgt ervoor dat we al die elementen begrijpen en met ze meevoelen, door een voorstelling te geven die zo geloofwaardig is dat je vaak geen tijd hebt om te denken: wauw, wat een geweldige acteur. Dat zijn de meest prijzenswaardige voorstellingen.
Even belangrijk, maar op subtielere wijze, is Sheridans werk aan de film. Dit verhaal gaat over het leven van alledag en de worstelingen daarvan. Hoewel Christy door een unieke combinatie van omstandigheden in zijn leven wordt belemmerd, lijken zijn worstelingen wel een beetje op die van ons, en Sheridan begrijpt dat helemaal. Christy worstelt met liefde, aandacht van zijn ouders, vragen over zijn eigenwaarde en capaciteiten. Zijn worstelingen zijn alleen lichamelijker gemanifesteerd (letterlijk en figuurlijk) dan die van ons.
Sheridan geeft ons momenten die de geest van de grote familie Brown weergeven en Christy's unieke plaats daarin. Het drama ontwikkelt zich natuurlijk als de spanningen het grootst zijn en de humor min of meer op dezelfde manier komt. De scène in het restaurant als Christy hoort dat zijn dokter/lerares <0xE2><0x80><0x93> de vrouw van wie hij houdt <0xE2><0x80><0x93> met zijn broer Peter gaat trouwen, is het beste voorbeeld van zowel Day-Lewis als Sheridans inspanningen. De film is zo goed opgebouwd door Sheridan dat hij pas uitkomt als wij er klaar voor zijn en Day-Lewis ons met zijn verbluffende werk verder helpt.
Het andere sterke element van de film is Brenda Fricker als mevrouw Brown. Ik wist niet dat ze een Oscar had gewonnen, maar haar optredens als Christy's liefhebbende en wijze moeder schreeuwden gewoon om een Oscar. Haar liefde voor Christy en haar voortdurende strijd voor hem lijken zo overtuigend en oprecht, en gezien haar situatie verdient ze veel sympathie.
De emotionele impact van de film, gezien het verhaal, is verrassend minimaal. Misschien was dat een deel van het offer dat je moet brengen om een film te maken die organisch menselijk aanvoelt. Die twee dingen zouden verenigbaar moeten zijn, maar ik kan me voorstellen dat het een uitdaging is om een verhaal te vertellen dat levensecht aanvoelt en dat genoeg dramatische momenten biedt om onze emoties mee te nemen in een achtbaan. De keuze om het laatste te bagatelliseren was beslist de verstandigste keuze voor 'My Left Foot'. Browns omstandigheden spreken voor zich <0xE2><0x80><0x93> die hoeven niet onder druk te worden gezet voor een zwaardere dramatische impact.
-Steven C

Ga naar mijn site filmmusereviews.com voor meer informatie.

text_en:
There aren't many overcoming-the-odds stories quite like that of Christy Brown. Born with cerebral palsy in 1930s Dublin, his parents thought his handicap was mental as well as physical. Though eventually properly diagnosed, Brown, in a lower working-class family with nearly 20 children, had to push himself just to be appreciated by his family. Through the use of his only fully-functioning limb, his left leg, he taught himself to write and paint, both skills he developed expertly.

But what makes the film version of Brown's autobiography "My Left Foot" such a great retelling is its humility. Both director/writer Jim Sheridan and star Daniel Day-Lewis have managed to tell this story in a way that doesn't scream for attention and resort to melodrama. Cheesy struggles and scenes of frustration as well as glorious moments of minute victory are easy pitfalls of a story so miraculous, yet "My Left Foot" stays real and intrinsically inspired.

Day-Lewis is the easiest to highlight. Playing anyone with such serious physical impairments has to be a demanding task. Not only does Day-Lewis give us a very complete picture of Christy, but he also manages to chronicle the growth, improvement and inner change of the character in different stages of his life. He plays Christy at 17 when he had limited language capability and was emotionally volatile just as crisply as he does the intellectually learned Christy who struggles to cope with why he can't find non-platonic love. The latter theme is the film's strongest and it would've been nice for Sheridan and co-adapter Shane Connaughton to really flesh that out. Regardless, Day-Lewis gets us to understand and sympathize with all those elements, giving a performance that's so believable you often don't have time to think "wow, he's such a great actor." Those are the most commendable performances.

Equally important but through more subtle means is Sheridan's work on the film. This story is about day-to-day life and struggles. Although Christy has such a unique set of circumstances hampering his life, his struggles are not unlike our own and Sheridan grasps that concept completely. Christy struggles with love, parental attention, questions of self- worth and capability. His struggles are just more physically manifested (literally and figuratively) than ours.

Sheridan gives us moments that capture the spirit of the large Brown family and Christy's unique place in it. The drama evolves naturally when tensions are highest and the humor comes in much the same way. The dinner scene when Christy learns that his doctor/teacher -- the woman he loves -- is going to marry his brother Peter is the film's finest example of both Day-Lewis and Sheridan's efforts. It's built up to so well by Sheridan that it comes out when we're ready and Day-Lewis takes us from there with his stunning work.

The other strong component of the film is Brenda Fricker as Mrs. Brown. I did not know she'd won the Oscar, but there was something about her performances as Christy's loving and wise mother that just screamed Oscar-worthy. Her love for Christy and constant fighting for him just seems so convincing and heartfelt and she earns a lot of sympathy given her situation.

The emotional punch of the film given the story is surprisingly minimal. Perhaps that was part of the sacrifice of trying to create a film that feels organically human. The two should be reconcilable, but I imagine it's challenging to tell a story that feels true-to-life and one that provides enough dramatic moments to take our emotions on a roller coaster. The choice to downplay the latter was definitely the wise one for "My Left Foot." Brown's circumstances speak for themselves -- they don't need to be squeezed for weightier dramatic impact.

~Steven C

Visit my site moviemusereviews.com for more


text: Voor zover ik weet heeft de echte acteur die de hoofdrol speelt zijn optreden gezien en gezegd dat het een uitstekende vertolking was, en ik ben het met hem eens. Dit is een fantastische film over een heel begaafde jongen/man met een speciaal lichaamsdeel die hem helpt. Oscar en BAFTA winnen, en Golden Globe genomineerde Daniel Day-Lewis speelt Christy Browna, een invalide man met hersenverlamming die het grootste deel van zijn leven op de vloer zit, in een rolstoel en gedragen door zijn familie. Maar hij heeft een speciale linkervoet, daar kan hij mee schrijven, schilderen en dingen vasthouden. Later in de film leert hij praten, dat is heel goed voor iemand als hij. De film werd genomineerd voor de Oscars voor Jim Sheridan, Best Writing, Screenplay Based on Material from Another Medium en Best Picture. Daniel Day-Lewis was nummer 85 van The 100 Greatest Movie Stars, nummer 20 van The 50 Greatest British Actors, nummer 9 van Britain's Finest Actors, nummer 15 van The World's Greatest Actors en nummer 28 van The 50 Greatest British Films. Geweldig!

text_en: As far as I know the real guy that the main actor is playing saw his performance and said it was an outstanding portrayal, I'd agree with him. This is a fantastic film about a quite gifted boy/man with a special body part helping him. Oscar and BAFTA winning, and Golden Globe nominated Daniel Day-Lewis plays Christy Browna crippled man with cerebral palsy who spends most of his life on the floor, in a wheelchair and carried by his family. He has a special left foot though, he can write with it, paint with it and hold things with it. He learns to speak later in the film, it is very good for a guy like him. Also starring Home Alone 2's Oscar winning, and Golden Globe nominated Brenda Fricker as Mrs. Brown and BAFTA winning Ray McAnally as Mr. Brown. It was nominated the Oscars for Best Director for Jim Sheridan, Best Writing, Screenplay Based on Material from Another Medium and Best Picture, it was nominated the BAFTAs for Best Film, Best Make Up Artist and Best Adapted Screenplay. Daniel Day-Lewis was number 85 on The 100 Greatest Movie Stars, he was number 20 on The 50 Greatest British Actors, he was number 9 on Britain's Finest Actors, and he was number 15 on The World's Greatest Actor, and the film was number 28 on The 50 Greatest British Films. Outstanding!


text: Daniel Day Lewis in _My Left Foot_ geeft ons een van de beste optredens ooit van een acteur. Hij is briljant als Christy Brown, een man met hersenverlamming, die vervolgens met zijn linkervoet leerde schrijven en schilderen. Een welverdiende Oscar voor hem en Brenda Fricker, die zijn liefhebbende moeder speelt. Hugh O'Conner is geweldig als de jonge Christy Brown en Ray McAnally is geweldig als de vader. De moeite waard om naar uit te kijken.

text_en: Daniel Day Lewis in My Left Foot gives us one of the best performances ever by an actor. He is brilliant as Christy Brown, a man who has cerebral palsy, who then learned to write and paint with his left foot. A well deserved Oscar for him and Brenda Fricker who plays his loving mother. Hugh O'Conner is terrific as the younger Christy Brown and Ray McAnally is great as the father. Worth watching for the outstanding performances.


text: Ik had nog nooit zo'n geweldige acteerprestatie in een film gezien als toen ik Daniel Day-Lewis Christy Brown zag spelen in My Left Foot. In feite was zijn rol buiten de scène niet eens afgelopen. Hij speelde de rol van Christy Brown, of in elk geval was hij invalide zoals hij tijdens het filmen van de film en moest geopereerd worden vanwege de schade die zijn superieur aan zijn rug had toegebracht. Voor mij is dat opmerkelijk en gezien de pijn die hij doorstond om die rol te spelen, geloof ik dat hij de meest Oscarwaardige prestatie uit de geschiedenis heeft geleverd. Hij was zo meesterlijk in die harde rol dat niemand het beter of met meer impact had kunnen doen dan hij, geloof ik. Hoewel ik niet kan zeggen dat het de grootste film aller tijden is, kan ik wel zeggen dat de manier waarop hij die onmogelijke rol speelde en hem bleef spelen tot hij niet eens meer acteerde zonder enige twijfel de beste voeten is die ik een acteur ooit heb zien doen. Waarschijnlijk ook een man.

text_en: I had never seen such an incredible acting job in a motion picture as I did when I saw Daniel Day-Lewis play Christy Brown in My Left Foot. In fact off the scene his role wasn't even over. He played the role of Christy Brown or at least disabled like him all through the filming of the movie and needed surgery because of the damage his superior acting had done to his back. To me that is remarkable and through all the pain he put up with to act that role I believe it is quite true to say he put on the most Oscar worthy performance in history. He was so masterful in this tough a part that I believe no one could have done it better or with more of an impact than him. Although I cannot say it is the greatest movie of all time I can say that how he played this impossible a role and then kept on acting it until it wasn't even acting anymore is without a doubt the greatest feet I will ever seen an actor do. Probably a man too for that matter.


text:
Daniel Day-Lewis is de meest veelzijdige acteur die er bestaat. Engelse aristocratische snob in _A Room With a View_, hartstochtelijke Ierse dief in _In the Name of the Father_, een onbeschaamde, gewelddadige slager in _Bendes of New York_ (in een voorstelling die tien keer zo sterk is als die van Adrian Brody in _Pianist_ ) en als de buitensporige Cristy Brown met hersenverlamming in _My Left Foot_ (om er maar een paar te noemen). Zijn rollen beïnvloeden elkaar allemaal, maar ze zijn stuk voor stuk raadselachtig en volkomen uniek. Hij verandert volledig, met elk personage dat hij speelt. En ik begin te geloven dat hij alles kan spelen. Alles.
Als Cristy Brown is hij verbluffend. Hij maakt het personage niet belachelijk en hij heeft geen medelijden met het personage. Een moeilijke prestatie. En Cristy Brown komt tot leven. Een slimme man. Een buitenissige man. Menselijk.
Deze film is, ondanks kleine foutjes in de montage en dergelijke, een bron van inspiratie. Ja, hij is voorspelbaar. Maar is hij stompzinnig sentimenteel? Nee. Ik lachte. Ik huilde. Geen enkel moment. Het bewijs dat dit geen Hollywoodfilm is.
Mijn favoriete scène is de scène in het restaurant, waarin Cristy met Eileen, Peter en haar vrienden over schilders praat. Hier bereikt Daniel Day-Lewis een acteerparade. 'Ik schop je tegen het enige deel van je anatomie dat beweeglijk is.' Ik kijk er nog eens naar, en ik krijg nooit genoeg van Cristy's schrandere ogen, haar zenuwtrekjes en keelklanken.
A must-see. Fo sho, yo!

text_en:
Daniel Day-Lewis is the most versatile actor alive. English aristocratic snob in A Room With a View, passionate Irish thief in In the Name of the Father, an impudent, violent butcher in Gangs of New York (in a performance ten times stronger than Adrian Brody's in the Pianist) and as the outrageous Cristy Brown with cerebral palsy in My Left Foot (just to name a few). His roles all influence eachother, but each is seperate, and utterly unique. He changes completely, with each character he takes on. And I'm beginning to believe that he can act as anything. Anything.

As Cristy Brown he is stunning. He does not ridicule the character, and he does not pity the character. A difficult achievement. And Cristy Brown comes to life. A smart man. An outrageous man. Human.

This movie, despite small scene-transition faults and the like, is an inspiration. Yes, it's predictable. But is it stupidly sentimental? No. I laughed. I cried. Not a single moment of cheese. Proof that this isn't a Hollywood movie.

My favourite scene is the scene in the restaurant, when Cristy is discussing painters with Eileen, Peter and her friends. Here's where Daniel Day-Lewis reaches an acting climax. "I'll kick you in the only part of your anatomy that's animated." "Wheel out the cripple!" And his performance never slows down, never falters, and is beautiful. Simply. He has a lot of screen time here. I watch it again again, and I never get tired of Cristy's perspicacious eyes, twitching and guttural speeches.

A must-see. Fo sho, yo!


text: 'My Left Foot' is een behoorlijk indrukwekkende film die het verhaal vertelt van Christy Brown, een kunstenaar die aan hersenverlamming leed en met zijn linkervoet leerde schilderen, de enige ledemaat in zijn lichaam waar hij controle over had. Daniel Day-Lewis won zijn eerste Oscar als beste acteur voor deze film, waarvan ik niet absoluut zeker weet of hij die wel verdiende, maar die toch de moeite waard is. Day-Lewis geeft Brown een realistische en af en toe bijna komische touch. Brenda Fricker, Browns toegewijde moeder, won ook een Oscar voor een geloofwaardige en ontroerende rol. Mijn probleem met deze film is dat hij soms een beetje te echt is. Als Brown wanhopig is en iemand moet helpen en dat allemaal met zijn linkervoet doet, kan de film moeilijk zijn om naar te kijken. Dit geeft hem een vaak deprimerend gevoel dat sommige kijkers een tijdje kan afschrikken. Maar als je verder kijkt, zul je een gevoel van hoop en inspiratie zien voor degenen die handicaps en andere problemen moeten overwinnen. Degenen van ons die niet kreupel zijn en toch denken dat ze problemen hebben, worden door deze film geïnspireerd, want als iets met een veel slechtere conditie dan wij hun problemen kan overwinnen, kunnen wij zeker hetzelfde doen. Goed gemaakt, af en toe leuk, maar moeilijk om naar te kijken. Misschien niet voor iedereen, maar helemaal niet slecht. <br />**** van ******.

text_en:
"My Left Foot" is a pretty impressive film that tells the story of Christy Brown, an artist who was crippled with cerebral palsy and learned to paint with his left foot, the only limb in his body he had control over. Daniel Day-Lewis won his first Oscar as Best Actor for this film, which I'm not absolutely certain was deserved, but is still noteworthy. Day-Lewis give Brown a realistic and occasionally almost humorous touch. Brenda Fricker, as Brown's devoted mother, also won an Oscar for a believable and touching role. My problem with this film is that it is a bit too real at times. When Brown is in desperation and must help someone and do it all with his left foot, the film can be difficult to watch. This gives it an often depressing feel that may turn off some viewers for a time. However, if you look beyond that, you will see a sense of hope and inspiration for those who have handicaps and other difficulties to overcome. Those of us who are not crippled and still consider ourselves to have problems are inspired by this film, because if somewhat with a much worse condition than us can overcome their difficulties, we can certainly do the same thing. Well made, occasionally enjoyable, but difficult to watch. May not be for everyone, but not bad at all.

*** out of ****


text:
In die tijd was 'My Left Foot' de kleine film die dat wel kon. Hij was enorm populair en iedereen was het erover eens dat zo'n kleine, onafhankelijke film het helemaal tot de Oscars kon schoppen.
Sindsdien zijn films als 'My Left Foot' een dozijn in een dozijn, dus achteraf gezien is het misschien moeilijk te begrijpen waar al die ophef over ging. Het is zeker een goed gemaakte en bekwame film, maar het is duidelijk dat het grootste deel van het succes op de schouders van Daniel Day-Lewis rust, die zich verdiept in de rol van Cristy Brown, een man die leeft met hersenverlamming. Day-Lewis speelt dezelfde stunt als Dustin Hoffman een jaar eerder, toen hij een Oscar won voor zijn rol in Rain Man, en de Academy volgde zijn voorbeeld door Day-Lewis dezelfde eer te gunnen.
Het enige wat deze film van een grote budgetproductie in Hollywood onderscheidt, is dat: het budget. In alle andere opzichten is hij net zo formulair als een standaardproduct. Dat wil niet zeggen dat het geen goede film is, maar het is geen meesterwerk.
Een pluim voor A-film.

text_en:
At the time, "My Left Foot" was the little movie that could. It was hugely popular, and everyone applauded the fact that such a small, independent film could make it all the way to the Oscars.

Since then, movies like "My Left Foot" are a dime a dozen, so it might be hard in retrospect to understand what all the fuss was about. It's certainly a well made and competent film, but it's clear that the bulk of its success rests on the shoulders of Daniel Day-Lewis, who immerses himself in the role of Cristy Brown, a man living with cerebral palsy. Day-Lewis pulls off the same bit of stunt acting that had won Dustin Hoffman an Oscar the year before for playing a man with autism in "Rain Man," and the Academy followed suit by giving Day-Lewis the same honor.

The only thing really separating this film from a big budget Hollywood production is just that -- its budget. In every other way it's just as formulaic as any standard product. That's not to say it isn't a good movie, but it's not a masterpiece.

Grade: A-


text: Dit had een 10 kunnen zijn als het niet zo voorspelbaar en houterig was geweest. Daniel Day-Lewis bevestigt zijn positie als een van de hoofdrolspelers van onze tijd (waarom niet de hoofdrolspeler, als ik vragen mag) en de rest van de cast staat op een heel hoog niveau. Persoonlijk was ik onder de indruk van Hugh O'Connor, die Christy Brown als kind speelde. De allereerste scène die ik van hem zag was heel sterk. Wauw.

text_en: This could be a 10 if it wasn't for the quite predictable and hollywood-ish scenario. Daniel Day-Lewis confirms its position as one of the leading actors of our time (why not THE leading may I ask) and the rest of the cast stand in a very high level. I personally was impressed with Hugh O' Connor who played Christy Brown as a child. The very first scene I watched him was really strong. Wow.


text: Deze film zal de geschiedenis ingaan als een van de groten, naast Citizen Kane, Casablanca en On The Waterfront. Laat iemand Leno alsjeblieft overhalen een vervolg te maken! Leno en Morita zijn een komisch duo, van het soort dat niet meer is gezien sinds Abbot en Costello. Het kwaad dat uitgaat van Chris Sarandon, Tom Noonan en Randall 'Tex' Cobb zal je de rillingen bezorgen. Dingmans personage als de onnozele sukkel gaat terug naar de dagen van Shakespeares komedies. En de climax. Mijn hemel, de climax. Ik zal hem niet voor je verpesten, maar hij doet de explosie van de Death Star in vergelijking daarmee verbleken. Als je dit moeilijk te vinden juweel kunt opsporen, doe jezelf en je familie dan een plezier en koop het onmiddellijk.

text_en: This movie will go down down in history as one of the greats, right along side of Citizen Kane, Casablanca, and On The Waterfront. Someone please convince Leno to do a sequel! Leno and Morita are a comedy duo, the likes of which haven't been seen since Abbot and Costello. The evil that emanates from Chris Sarandon, Tom Noonan, and Randall "Tex" Cobb will give you the chills. Dingman's character as the buffoonish oaf hearkens back to the days of Shakespeare's comedies. And the climax. My goodness, the climax. I won't ruin it for you, but it makes the explosion of the Death Star pale in comparison. If you can track down this hard-to-find gem, do yourself and your family a favor and buy it immediately. I'm still holding out hope for a special edition DVD one of these days.


text:
Die film heb ik kortgeleden gezien. 2 uur later deed mijn hoofd nog pijn van het lachen. De plot was zo afschuwelijk, de grappen zo slecht, maar waar ik niet op gerekend had waren:
1. de 2 scènes voor en na de film waarin Pat en Jay poseerden (wat meer dan genoeg gelach veroorzaakte)
2. de trap door de voorruit die de boosdoener onthoofdde.
Deze film is ongeveer 20 keer beter dan de Rush Hour-serie, en mijn exemplaar had zelfs een disclamer met de mededeling dat als je de film niet mooi vond, je het certificaat naar HBO moest sturen. Ik heb het overwogen, maar de datum waarop je het certificaat moest versturen was januari 1991 (wat ook weer voor gekkigheid zorgde).

text_en:
I saw this movie recently. 2 hours later, my head still hurt from laughing. The plot was soo awful, the jokes were soo bad, but what I didn't count on were:

1. the 2 scenes before and after the movie that had Pat and Jay posing (that caused more than enough laughter)

2. The kick through the windshield that decapitated the evil-doer.

This movie is about 20 times better than the Rush Hour series, and my copy even came with a disclamer saying if you didn't like the movie, send certificate to HBO. While I considered it, the date you had to send it in was January 1991 (which also caused wackiness to ensue).


text: Oké, ik weet dat ik deze film niet zou moeten leuk vinden, maar ik vind hem wel leuk. Van Pat Morita's schattige interpretatie van een Japans stereotype tot de irritante schreeuw van Jay Leno, ik heb de hele film gelachen. Zolang je er maar rekening mee houdt dat dit niet de beste film ter wereld is, is het een goeie mvie.<br />Mijn favoriete onderdeel is Morita die met zijn baas in Tokio praat, waarbij het drinken op de tweede plaats komt.

text_en:
Okay, I know I shouldn't like this movie but I do. From Pat Morita's loveable interpretation of a Japanese stereotype to Jay Leno's annoying yell, I laughed throughout this movie.As long as you take into account that this is not the best movie in the world, it's a good mvie.

My favorite part is Morita talking to his boss in Tokyo with the drinking a close second.


text:
'Nou, nee,' lieg ik, 'dit is eigenlijk niet de beste film aller tijden, maar het is een echt leuke film die niemand die ik ken ooit heeft gezien.'
'Het is een film met Jay Leno en Pat Morita (meneer Miyagi) in de hoofdrol, met een of ander slap verhaal over een vermiste automotor of zoiets, maar dat doet er niet toe. De reden dat deze film zo leuk is, is de interactie tussen de twee hoofdrolspelers, die elkaar aanvankelijk niet mogen en wantrouwen, maar door een schokkende speling van het lot uiteindelijk vrienden worden. Het hele cultuurverschillengedoe is heel goed gedaan, in die zin dat het leuk is om te zien, het is volslagen belachelijk, maar op een goedkope en plezierige manier.' De soundtrack is cool, ook weer op een goedkope 80's-achtige manier, het past bij de film, ik probeer al een eeuwigheid een van de liedjes te vinden, maar terwijl ik werk vanuit mijn herinnering aan wat ik denk dat een paar van de woorden waren, schijn ik het niet te kunnen vinden.
Iets anders wat deze film heeft is de meest fantastische opbrengst van alle films ooit, maar die zal ik niet weggeven, o nee! Als conclusie zou ik deze film nemen boven 48 Hours (de meeste van Eddie Murphy's producties, inclusief Beverly Hills-smeris, en welke buddy-junkie Jackie Chan of Martin Lawrence ook maar bij hun naam hebben). Als je op zoek bent naar een buddy-politiefilm en genoeg hebt van -' Probeer het maar eens. Je zou aangenaam verrast kunnen zijn, want dit zet de hele formule op zijn kop met 'een nette Japanse agent ontmoet een sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke, sjieke

text_en:
Well no, I tell a lie, this is in fact not the best movie of all time, but it is a really enjoyable movie that nobody I know has seen.

It's a buddy cop movie starring Jay Leno and Pat Morita(Mr Miyagi) with some fluff story about a missing car engine prototype or something, but that doesn't matter. the reason this movie is fun is because of the interaction between the two leads, who initially dislike and distrust each other but in a shocking twist of fate end up becoming friends. The whole culture difference thing is done quite well,in that it's fun to watch, it's completely ridiculous but in a cheesy and enjoyable kind of way. The soundtrack is cool,once again in a cheesy 80's kind of way, it suits the movie, I've been trying to find one of the songs for ages, but as I'm working from memory of what I think a few of the words were i can't seem to find it.

Another thing this movie has is the most fantastic pay off of any movie ever, but I won't give that one away, oh no! In conclusion I'd take this movie over 48 Hours\most of Eddie Murphys output including Beverly Hills cop, and whatever buddy junk Jackie Chan or Martin Lawrence have to their names. If you're looking for a buddy cop movie and are getting fed up with "straight white cop meets zany streetwise black cop" give this a shot. You might be pleasantly surprised cos this turns the whole formula upside down with "straight Japanese cop meets zany streetwise white cop".

I'm giving this 7. to be honest I like it more than that. I'd rather watch this than a lot of stuff I'd give 8. But I guess I know deep down that it's some sort of insanity that makes me like this movie.


text: Deze komedie, die zich in het centrum en buitenwijken van Detroit afspeelt, bleek een geweldig nieuw komisch duo te zijn. 'Noriyuki Pat Morita' is een heel grappige man, die toevallig een Japanse politieman is die op het spoor is van een industriële dief die een 'prototype' turbo-superlader heeft gestolen. Na een opdracht van zijn commandant gaat hij met tegenzin naar de Verenigde Staten om de dief te volgen. Pats personage komt in botsing met 'Jay Leno's' personage, een snel pratende maar zakelijke politieman uit Detroit. Maar als hun paden elkaar kruisen, ontmoet de eerbare 'wegen' van Japan de uit de kluiten gewassen 'wegen' van de politie van Detroit. De twee struikelen en struikelen eerst over elkaar, maar ontwikkelen dan een 'rythym'. dat uitgroeit tot een explosief team van twee man dat de zaak koelbloedig oplost. Na een gevecht met een misdaadbaas uit de stad om de gestolen 'uitrusting' en het afsluiten van de zaak, worden deze twee, die elkaar eerst verachten, vrienden en werken ze goed samen. Een beetje afgepeigerd en bovendien toe aan een lange vakantie, slagen ze erin de zaak te sluiten. Ik geef dit een 9. Lewis' regie maakt dit tot een bijna volmaakte komedie. Voor alle leeftijden leuk. Ik kan het van harte aanbevelen.

text_en: Centered in the downtown and out skirts of Detroit, this comedy I found to be a terrific new comedic duo. 'Noriyuki Pat Morita' is a very funny man, who happens to be a cop from Japan on the trail of an industrial secrets thief, who has stolen a 'proto type' turbo super charger, reluctantly he goes to the United States to follow the thief, after being ordered by his commander. Pat's character collides with 'Jay Leno's' character, a fast talking' but down to business-player type Detroit cop. When they cross paths though, the honorable 'Ways' of Japan meet the all-out old school Detroit police investigative 'Ways'. The two stumble and trip over each other at first, but then develop a 'rythym' that turns into an explosive two layered powerhouse team, that solves the case, cold. After battling a city crime boss for the stolen 'equiptment' and closing the case, these two go from despising each other to being friends and working well together. A little worse for wear and in need of an extended-vacation on top of it all, they manage to come to a victorious closing. I rated this a 9. Lewis's direction makes' this a near perfect comedy. Fun for all ages. I recommend it highly.(***)


text: Ik heb die film op de kabel gezien, het was echt grappig, van de stereotiepe politiecommandant tot de stereotiepe grote slechteriken, jay leno en mr. mayagi van de karate-jeugdster in een goede komedie over een prototype van een auto. Ik vergelijk deze film met 'RUSH hour', waarin een plaatselijke agent moet samenwerken met een Aziatische politieagent om een zaak op te lossen. De achtervolging op de boerenmarkt in het centrum van de stad brengt herinneringen boven. Leuk geluid, goed scenario, ik geef het 10/10.

text_en: i saw this movie on cable, it was really funny, from the stereotype police chief to the stereotype big bad guys, jay leno and mr mayagi from karate kid star in this good comedy about a prototype car part. I compare this movie to "RUSH HOUR" in which a local cop has to partner up with an asian police officer to solve a case. The chase through farmers market in downtown detroit brings back memories. Enjoyable soundtrack, good script, i give it 10/10.


text: De filmsterren Jay Leno als een politieman uit Detroit, Tony Costas en Pat Morita als een agent uit Tokio die naar Detroit werd gestuurd om een gestolen prototype van een automotor op te halen. Een Japanse man reisde naar Detroit in de hoop de motor te verkopen aan een opkomend autobedrijf dat werd gerund door een man die Derrick Jarryd heette. Helaas voor hem werden de mannen die over de transactie moesten onderhandelen, vermoord en namen ze het prototype mee. Een woedende Derek Jarryd probeert zich te distantiëren van Phillip Madras, die de leiding had over de mannen. Maar Madras (gespeeld door Chris Sarandon) weet van geen wijken en dreigt Jarryd te dwingen hun samenwerking voort te zetten. Intussen werd op dezelfde schroothoop waar de Japanse man was vermoord ook een vriend van Tony Costas door dezelfde mannen vermoord. Tony's vriend had de schroothoop in de gaten gehouden.<br />Tegen het bevel van zijn meerdere in gaat Tony op zoek naar de moordenaar. Tony zit op roof, terwijl moordzaken de zaak natuurlijk zou moeten onderzoeken. Terwijl Tony de misdaad onderzoekt, loopt hij de Japanse agent tegen het lijf en arresteert hem abusievelijk. Uiteindelijk werken ze samen aan de zaak. Ze vormen een vreemd paar en er zijn een paar echt amusante scènes bij, zoals Pat Morita die door de voorruit van een rijdende auto springt en trapt en Madras tegen haar hoofd schopt. Maar uiteindelijk wordt het een plezierige buddy cop-film, in elk geval naar mijn mening. Jay Leno is geen acteur, maar hij is sympathiek in de rol en Pat Morita is ook goed. Toch vormen ze een van de onwaarschijnlijkste duo's in een actiefilm. Als je van buddy cop-films houdt, goedkope 80's-films of als je Jay Leno als acteur wilt zien, kan ik je deze film aanbevelen.

text_en:
This movie stars Jay Leno as a Detroit cop, Tony Costas and Pat Morita as a Tokyo cop sent to Detroit to retrieve a stolen prototype of a car motor. A Japanese man traveled to Detroit hoping to sell it to a up and coming car company ran by a man named Derrick Jarryd. Unfortunately for him the men who were supposed to negotiate the deal killed him and took the prototype. An angry Derek Jarryd tries to distance himself from Phillip Madras who led the men. But Madras(played by Chris Sarandon) has none of it and threatens Jarryd forcing him to continue their partnership. Meanwhile in the same junk yard where the Japanese man had been killed, a friend of Tony Costas was also killed by the same men. Tony's friend had been watching the junk yard.

Tony sets out to find the killer against his superior's order. Tony is on robbery while obviously homicide should investigate the case. While Tony is investigating the crime he runs into the Japanese cop and mistakingly he arrests him. Eventually they end up working together on the case. They make an odd pair and there are some genuinely amusing parts as well as some ridiculous scenes such as Pat Morita jumping and kicking right through a the windshield of a moving car and kicking Madras in the head. But it ends up being an enjoyable buddy cop movie, at least in my opinion. Jay Leno is no actor, but he is likable in the role and Pat Morita is good as well. Still, they make for one of the more unlikely buddy cop duos in an action film. If you liked buddy cop films, cheesy 80's movies or you want to see Jay Leno as an actor then I recommend this movie.


text:
Het acteerwerk is nogal goedkoop, maar voor de mensen in deze regio in de jaren tachtig, die nu automonteur zijn, is het een geweldige film. Ik werk zelfs met een Japanse leverancier, dus dat maakt de film nog grappiger.
Jay Leno liet gisteravond in _The Tonight Show_ zijn leeftijd zien! Hij ziet er hier behoorlijk jong uit... zeventien jaar geleden. De openingsscène, met de dragrace op wat Woodward Avenue lijkt te zijn, was geweldig.
**Leno heeft nu ook een paar slechte auto's, het zou geweldig zijn om een remake hiervan met zijn moderne collectie te zien. Ik weet zeker dat de kapotte Vette in de openingsscène zijn eigen auto was.
**Typisch een film uit de jaren tachtig. Kijk ernaar en geniet ervan. Geen rotzooi die door de computer werd geproduceerd!

text_en:
The acting is pretty cheesy, but for the people in this area up in the 80s and are now Detroit area automotive engineers, this is a great movie. I even work with a Japanese supplier so that makes this movie even more funny.

Jay Leno was showing his age last night on The Tonight Show! He looks pretty young here...17 years ago. The opening scene, with the drag race on what appears to be Woodward Ave was great.

Leno also owns some bad a** cars now, it would e great to see a remake of this with his modern collection. I'm sure the blown Vette in the opening scene was his own car.

Typical 80s movie. Watch it and enjoy. No computer generated crap!


text: Ik had geen zin om naar die film te kijken nadat ik Maltins recensie en 1/2 sterretje had gelezen. Ik heb hem toch bekeken op advies van mijn zoon en vond hem veel beter dan ik had verwacht. Ik zou hem 2/2 ster geven uit een 4-sterrensysteem. Je moet de film meer dan eens bekijken om alles te begrijpen. Als je niet veel van religie weet, mis je een hoop. Ik was in het jaar dat de film werd gemaakt geslaagd voor mijn middelbare school, dus misschien kan ik er beter mee overweg. Ja, er zit een zekere pretenties in de film en het is tot op zekere hoogte vreemd, maar dat was in de jaren zeventig, dus wat verwacht je dan? Ik begrijp wel waarom mensen de film misschien niet leuk vinden, maar ik begrijp niet waarom mensen zeggen dat hij saai is. De film is allesbehalve saai. Je zult hem haten of prachtig vinden. Als je hem saai vindt, ben je waarschijnlijk hersendood.

text_en: I didn't even want to watch this movie after reading Maltin's review and 1 1/2 star rating. I watched it anyway on the advice of my son and found it much better than I expected. I would give it 2 1/2 stars out of a 4 star system. You have to watch the movie more than once to understand it all. If you don't know much about religion, you will miss a lot. I graduated from high school the year the movie was made, so maybe I can relate to it better. Yes, there is some pretension in the movie and it's weird to some extent, but that was the 70s so what do you expect. I can see why people might not like the movie; however, I cannot understand people saying it is boring. The movie is anything but boring. You will either hate it or love it. If you find it boring, you are probably brain dead.


text: Op 27 juli 2005 zag ik de film voor het eerst op BBC 27. Voor mij was het een goede interpretatie van de persoon Conan Doyle, en ik vraag me oprecht af wat de sherlock-fans ervan vinden. Ik denk ook dat het voor deze fans een film is, of ze het nu eens zijn met wat er wordt gezegd of niet. Je kunt je afvragen of A.C. Doyle een sterke persoonlijkheid was of dat hij zichzelf in twijfel trok. Hoe dan ook, hij was de schepper van de beroemde Holmes, maar in hoeverre was het een soort semi-biografie? Niet dat ik deze interpretatie sterk naar voren breng: het is een film die je moet zien, ook al ben je dat zelf niet. Ik ben niet geïnteresseerd in Sherlock Holmes-films of boeken <0xE2><0x80><0x93> kijk ernaar, geniet ervan en heb er je eigen mening over.

text_en: I saw the film for the first time at BBC on July the 27 of 2005. For me it was a good interpretation of the person Conan Doyle,and I truly wonder what the sherlock fans think about it. I also think it is a movie for these fans whether they agree or not what is mentioned.You may ask yourself was A.C. Doyle a strong person or did he put himself in question. However he was the creator of the famous Holmes,but how much of it was a sort of semi-biography? Not the less I strongly put this adaption forward, it is a movie you have to see - even if you aren't interested in the Sherlock Holmes movies or books - look a it , enjoy yourself and have your own opinion of it.


text: Geschreven door de schrijver van de uitstekende serie Murder Rooms, waarin de avonturen van ACD met doctor Joseph Bell werden beschreven, keek ik ernaar uit en werd ik niet teleurgesteld. Het was heel traag en ontroerend, met veel nadruk op Doyles frustratie over Sherlock Holmes, die heel accuraat en uitstekend geportretteerd was. Het was een interessante karakterstudie en heel goed gefotografeerd (op digitale video, ongebruikelijk voor een periodiek artikel). Het acteerwerk was uitstekend, vooral dat van Tim McInnery en Brian Cox, hoewel de acteur die ACD speelde, wiens naam ik me niet kan herinneren, een enorme indruk op me maakte. Een uitstekende karakterstudie met ongeveer dezelfde verwikkelingen als een normaal Sherlock Holmes-geval. Kijk maar als je de kans krijgt.

text_en: Written by the writer who penned the excellent Murder Rooms series which chronicled ACD's adventures with Doctor Joseph Bell, I was looking forward to this and I wasn't disappointed. It was quite slow moving, with a lot of emphasis on Doyle's frustration at Sherlock Holmes which was very accurate and excellently portrayed. It was an interesting character study and very well shot ( on digital video, unusual for a period piece ). The acting was excellent all round, particularly Tim McInnery and Brian Cox although the actor who portrayed ACD, whose name I cannot remember impressed me no end. An excellent character study which has about the same amount of twists as any normal Sherlock Holmes case. Do see this if you get the chance


text: De eerste 50 minuten van deze film waren behoorlijk saai. Hij ging over de persoonlijke problemen van Doyle, waaronder zijn zieke vrouw, doodsbedreigingen door fans, een opdringerige publisher en schuldgevoelens over zijn geestelijk zieke vader. Hoewel deze onderwerpen een belangrijke invloed hadden op Doyles leven, was ik meer nieuwsgierig naar de geboorte van Sherlock Holmes. De laatste 40 minuten waren uitstekend. We kregen eindelijk een blik in Doyles hoofd, hoe hij Holmes had gecreëerd en waarom hij Holmes moest'vermoorden'. De acteurs zijn uitstekend. Inclusief de intrigerende Selden gespeeld door Tim McInnerny, Arthur Conan Doyle, een meeslepende rol gespeeld door Douglas Henshall en Brian Cox als 'rolmodel' voor Sherlock Holmes, dr. Bell. De locaties zijn goed, vooral voor een tv-film, en de camera werkt goed. Als de eerste 50 minuten net zo goed waren geweest als de laatste 40 minuten, zou dit een klein meesterwerk zijn geweest.

text_en: The first 50 minutes of this movie were quite boring. It focused on the personal problems Doyle had, including his sick wife, death threats by fans, a pushy publisher and feelings of guilt concerning his mentally ill father. Even though these subjects had an important impact on Doyle's life, I was more curious about the birth of Sherlock Holmes. The last 40 minutes were excellent. We finally got a look inside Doyle head, how he created Holmes and why he had to 'kill' Holmes. The actors are excellent. Including the intriguing Selden played by Tim McInnerny, Arthur Conan Doyle, a compelling role played by Douglas Henshall and Brian Cox as the 'role model' for Sherlock Holmes, Dr. Bell. The locations are good, especially for a TV movie and the camera work is nice. If the first 50 minutes were as good the the last 40 minutes this would have been a small masterpiece.


text: The Three Ages was Buster Keatons eerste poging tot een lange komedie. De enige overeenkomsten met Intolerance zijn de openingsscène uit het boek en het feit dat vergelijkbare verhalen door de eeuwen heen worden samengevoegd tot een complete film. Keatons redenering bij het kiezen van deze stijl was dat hij, als hij niet als speelfilm zou slagen, kon worden teruggebracht tot drie komedies. Gelukkig slaagt The Three Ages briljant als komedie en bevat hij een paar van de grappigste scènes die ik ooit in een van Keatons films heb gezien. De verhaallijnen hebben niets unieks of gewaagds. Het zijn eenvoudige jongens-ontmoet-meisjes, jongens-verliezen-meisjes, jongens-krijgen-meisjes-scenario's, maar de satires uit die tijd zijn uitbundig en vormen de standaard voor toekomstige werken van Mel Brooks en alle films van dit genre. Ik geloof echter niet dat iemand ooit deze komedie heeft overtroffen. Niemand kan zo'n innemende malloot spelen als Keaton en de stunts in deze film behoren tot zijn beste. Daar komt nog bij dat de verschijning van Wallace Beery als Keatons rivaal bijdraagt aan de aantrekkingskracht van deze film. Iedereen die denkt dat de komedie uit de jaren twintig van de vorige eeuw niet gewaardeerd kan worden door het moderne publiek, moet deze film zien.

text_en: Loosely intended as a satire of D.W. Griffith's Intolerance, The Three Ages was Buster Keaton's first attempt at a full length comedy feature. The only similarities to Intolerance are the opening "book" scene and the fact that similar stories through the ages are edited together into a complete film. Keaton's reasoning for appropriating this style was that if it didn't succeed as a feature film, it could be reduced to three two-reelers. Fortunately, The Three Ages succeeds brilliantly as a comedy and contains some of the funniest routines I've seen in any of Keaton's film. There is nothing unique or daring about the story lines. They are simple boy-meets-girl, boy-loses-girl, boy-gets-girl plots, but the period satires are riotous and set the standard for future works by Mel Brooks and all films of this genre. However, I don't believe that anyone has ever topped this comedy. No one can play the lovable goof like Keaton and the stunts in this film are some of his best. In addition, Wallace Beery's appearance as Keaton's rival adds to this film's appeal. Anyone who thinks that comedy from the 1920's cannot be appreciated by modern audiences needs to see this movie.


text:
De eerste keer dat ik de eerste speelfilm van Buster Keaton zag, en ik moet toegeven dat ik hem erg goed vond en alleen maar wou dat ik er jaren geleden op was gestuit. Het begin van Rohauer waarschuwt dat de single nitroglycerine-afdruk in 1954 net op tijd voor de verbranding werd herontdekt en gered, en dat veel lijsten die hopeloos aan elkaar gelijmd leken, van elkaar werden gescheiden. Het is hier en daar dus nogal ruig kijken, maar ik heb veel ergere dingen gezien en overleefd.
Het zou goed zijn geweest als de 3 korte films, maar als blik op Intolerance is het...' In het Stenen Tijdperk reed Buster in een strijdwagen met zwenkwielen, aangepast voor slederijden. Geen parkeerborden in het Latijn. In dit technologische Tijdperk van Snelheid en Hebzucht stort zijn auto bij de eerste hobbel in elkaar. Zowel hij als Beery zitten door de eeuwen heen achter het Meisje aan, een nooit eindigende strijd. Favoriete scène: als holbewoner wordt hij achterover over de rand van een klif gesmeten, maar hij blaast nog een kus naar de camera <0xE2><0x80><0x93> een verbazingwekkende seconde of twee!
Geweldige film, die mijn liefde voor komedie bevestigt.

text_en:
First time of seeing Buster Keaton's first feature film and I have to admit I liked it a lot and only wish I'd stumbled across it years ago. The Rohauer blurb at the start warns that the Three Ages single nitrate print was rediscovered and salvaged in 1954 just in time before combustion, and many frames that seemed hopelessly glued together were separated. So, it's rocky viewing in places, but I've seen and survived much worse.

It would have been OK as the 3 short films but as a take on Intolerance it's inventive and funny from the start to the finish: In the Stone Age with baddie Wallace Beery riding an elephant and goodie Buster riding a pet brontosaurus; In the Roman Age Buster riding a chariot with wheel locks and adapted for sledging, No Parking signs in Latin; In this technological Age of Speed Need and Greed his car beautifully falls to bits at the first hump. Both him and Beery are after the Girl through the ages, a never ending tussle. Favourite bit: As the caveman he gets knocked backward over a cliff edge but still blows a kiss to the camera - an amazing second or two!

Great stuff, reaffirming my love of silent film comedy.


text:
Dit was Keatons eerste artikel en in feite zijn het drie korte verhalen, in verschillende perioden gesitueerd (Steentijd, Romeinse tijd, Moderne tijd) op de eeuwige driehoek van de romantiek. De verhalen lopen parallel aan elkaar, zoals in Griffiths INTOLERANCE, dat bedoeld was als satire. De kracht van de grappen en grollen berust bijna allemaal op anachronismen, die de moderne dagelijkse beslommeringen in een antieke omgeving brengen.
<0x3E> WAARSCHUWING <0xE2><0x80><0x93> SPOILERS VOLGENS DE BESTE PRIJZEN VAN ELKAAR!
<0x3E> Dit zijn de klassieke momenten.
<0x3E> Gebruik een schildpad als een klein-gee board (Steentijdperk); een polshorloge met een zonnewijzer (Romeinse tijdperk); een strijdwagen met een reservewiel (Romeinse tijdperk); een helm als bandenslot (Romeinse tijdperk); vroege golf met knuppels en stenen (Steentijdperk); een testament dat in een steen wordt gebeiteld (Steentijdperk); de veranderende weersvoorspelling (Romeinse tijdperk); de strijdwagenrace in de sneeuw <0xE2><0x80><0x93> Buster die ski's en husky's gebruikt met een reserve Er zijn echter ook onvergetelijke momenten.
De Buster die scheergerei pakt om het meisje te helpen bij het aanbrengen van make-up; de fantastische dubbele schok als een beschonken Buster naar zijn bord kijkt en een krab ziet die hem aanstaart (in een fractie van een seconde is hij op zijn stoel gesprongen om vanuit een zittende positie op te staan en weer in de armen van de ober te springen <0xE2><0x80><0x93> een van de grappigste momenten die ik ooit heb gezien). En die leeuw <0xE2><0x80><0x93> de manicure <0xE2><0x80><0x93> gewoon briljant.
Er is ook een oneerbiedig stukje racisme als vier Afro-Amerikaanse dragers hun ma<0xC3><0xAE>tresse in de steek laten voor een Romeins potje slempen. De afdruk is een beetje wazig en bevat talloze reeksen van zowel nitraatverslechtering als filmschade <0xE2><0x80><0x93> hoogstwaarschijnlijk aan het eind van de spoelen. De Metro-opname is opgenomen met piano en fluit en is zwaar geleend van Grieg.
Veel plezier en veel plezier.

text_en:
This was Keaton's first feature and is in actuality three shorts, set in different periods (Stone Age, Roman Age, Modern Age) on the eternal triangle of romance. The stories parallel each other as in Griffith's INTOLERANCE, which this was intended to satirize. The strengths of the jokes and gags almost all rely on anachronisms, bringing modern day business into ancient settings.

**** WARNING - SPOILERS FOLLOW TO ELABORATE BEST POINTS ******

Here are the classic moments:

Using a turtle as a wee-gee board (Stone Age); A wrist watch containing a sun dial (Roman Age); A chariot with a spare wheel (Roman Age); Using a helmet as a tire lock (Roman Age); Early golf with clubs and rocks(Stone Age); Dictating a will being carved into a rock (Stone Age); The changing weather forecaster (Roman Age); The chariot race in snow -Buster using skis and huskies with a spare dog in the chariot's boot(Roman Age).

The above are all throw-away gags that keep us chuckling. There are however unforgettable moments as well:

Buster taking out shaving equipment to match girl putting on make-up; The fantastic double take when an inebriated Buster gazes at his plate to discover a crab staring up at him (within one second he has leaped to stand on his chair from a sitting position and leaped again into the arms of the waiter - one of the funniest moments I've ever seen). And that lion - the manicure -just brilliant.

There's also an off-color bit of racism when four African-American litter bearers abandon their mistress for a Roman crap game.

Kino's print is a bit fuzzy and contains numerous sequences of both nitrate deterioration and film damage- most probably at ends of reels. The Metro feature is scored with piano and flute and borrows heavily from Grieg.

Lots of fun and full of laughs.


text: Dit is een hakmesfilm over liefde door de eeuwen heen. De film gaat over Keaton die in het stenen tijdperk, in het oude Rome en in het heden (1920-1920) op zoek gaat naar een vrouw. In alle drie de gevallen is hij de gebruikelijke slappeling Buster en vecht hij tegen Wallace Beery om zijn vrouw. Van de drie periodes vond ik die in Rome het leukst, al moet ik toegeven dat het misschien ook wel de meest smakeloze was. Ik vond de scènes met de leeuw, die duidelijk een man in een kostuum was, en de bizarre strijdwagenrace in de sneeuw eigenlijk wel leuk <0xE2><0x80><0x93> maar wat ik echt het leukst vond, waren al die verbazingwekkende acrobatische toeren van Keaton. Maar alle drie de perioden waren op de ouderwetse manier leuk en de film, hoewel niet zijn beste, is nog steeds een uitzonderlijke en plezierige film.

text_en: This is a cleaver film featuring love through the ages. The film consists of Keaton seeking out a lady love in the stone age, in ancient Rome and in the present (1920s). In all three cases, he is the usual wimpy Buster and he battles against Wallace Beery for his lady love. Of the three time periods, I think I liked the Roman one best even though I admit it might have also been the cheesiest. I actually liked the scenes with the lion that was obviously a guy in a costume as well as the weird chariot race in the snow--but what I really enjoyed the most was seeing all of Keaton's amazing acrobatics. However, all three time periods were good old fashioned fun and the film, while not his best, is still an exceptional and enjoyable film. Check it out!


text:
D.W. Griffith had elke film kunnen maken die hij wilde na het enorme financiële succes van 'The Birth of a Nation'; hij koos voor de technisch meest ambitieuze film tot op dat moment, 'Intolerance'. Hij nam een risico met dergelijke vernieuwingen in montage en vorm, en dat leidde tot het bekende financiële treinongeluk. Buster Keaton neemt zo'n risico niet met 'Three Ages', een parodie op 'Intolerance'. Dit is Keatons eerste lange speelfilm (hij speelde alleen in 'The Saphead'). Hij had het reserveplan om de drie afleveringen van deze film te verdelen in drie korte films, wat Griffith deed met 'Intolerance'. Keaton hoefde dat niet te doen. Chaplin had al succes gehad met komedies in de bioscoop, dus als Keaton hier een risico nam, was dat volkomen berekend.
Chaplin had ook al een parodie op een andere film gemaakt, met 'Burlesque on Carmen' (1915). Keaton lijkt ook op die film te zinspelen. De worstelscène in de episode over het oude Rome verwijst naar het zwaardgevecht dat in Chaplins film uitloopt op een worstelpartij. De komische afstand tot de plot van beide scènes is ook dezelfde. Bovendien imiteerde Chaplins film de glanzende stijl van DeMilles 'Carmen', en Chaplins film leek een eerbetoon aan die film. Het verhaal is volkomen rechtlijnig, net als in andere post-'Intolerante' films, zoals Dreyer's 'Leaves from Satan's Book' (Blade af Satan's veen, 1921) en Fritz Langs 'Destiny' (Der Meinde Tod, 1921). Tussen de afleveringen door wordt er af en toe een beetje heen en weer gesprongen.
Waar Keaton wel risico's nam, is in zijn fysieke, gewaagde komedie. Dat is Keatons onbedoelde onvermogen om in de moderne aflevering over gebouwen heen te springen. Naar verluidt was hij ervan overtuigd dat hij de scène moest veranderen in plaats van de sprong nog eens te proberen. En het was niet alleen Keaton die risico's nam; de anachronistische honkbalgrap was bijvoorbeeld tamelijk gevaarlijk. Dus nam Keaton, hoewel op een andere manier, net als Griffith risico's met zijn grote film. En ik denk dat ze er allebei in slaagden.

text_en:
D.W. Griffith could have made any film he wanted to after the enormous financial success of 'The Birth of a Nation'; he chose to make the most technically ambitious film to that date, 'Intolerance.' He took a risk with such innovations in film montage and form, and the well-known financial train wreck resulted. Buster Keaton doesn't take that kind of a risk with 'Three Ages,' a parody of 'Intolerance.' This is Keaton's first feature-length film of his own (he only acted in 'The Saphead'). He had the fallback plan of dividing the three episodes in this film into three separate shorts, which Griffith did do with 'Intolerance.' Keaton didn't have to. Chaplin had already succeeded with feature-length comedies, so if Keaton was taking a risk here, it was completely calculated.

Chaplin had already done a parody of another film, too, with 'Burlesque on Carmen' (1915). Keaton appears to allude to that film, as well. The wrestling scene in the Ancient Rome episode references the swordfight that turns into a wrestling match in Chaplin's film. The comical distance from the plot of both scenes is the same, too. Furthermore, Chaplin's film imitated the glossy style of DeMille's 'Carmen,' and Chaplin's film seemed a tribute to that film. Keaton doesn't attempt the radical editing, narrative structure or monumental nature in his parody, but it seems respectful of 'Intolerance' nonetheless. At least, the stories aren't told completely straightforward as in other post-'Intolerance' films, such as Dreyer's 'Leaves from Satan's Book' (Blade af Satans bog, 1921) and Fritz Lang's 'Destiny' (Der Müde Tod, 1921). There is some mild jumping back and forth between episodes.

Where Keaton did take risks, however, is in his physical, daredevil comedy. That's Keaton unintentionally failing to jump across buildings in the modern episode. Reportedly, he was convinced to alter the scene rather than attempt the jump again. And, it wasn't just Keaton who took risks; the anachronistic baseball gag, for example, was rather dangerous. Thus, although in a different way, Keaton, like Griffith, took risks with his big film. And, I think they both succeeded.


text:
Zoals bekend onder langharige jongeren die ongelooflijk geïnteresseerd zijn in de stille tirades van deze Herr Graf, reizen's zomers aristocraten graag naar exclusieve en voorname oorden om de hitte te ontlopen en om hordes onbeschaafde mensen te ontlopen die er hun gemak van nemen. Zulke bizarre reizen over de hele wereld vinden ook plaats in 'De drie tijdperken', een charmant en elegant stuk zwijgend werk dat wordt geregisseerd door oude rotten, namelijk Herr Buster Keaton en Herr Eddie Cline.
Blijkbaar vond deze Duitse graaf het eerste deel dat zich op het stenen tijdperk richtte het mooist vanwege de affiniteit die deze aristocraat met die oude tijd heeft. Dat verkiest hij boven het tweede deel, dat zich afspeelt tijdens de glorie van Rome (het had de oorzaak van de val van het Romeinse rijk moeten omvatten, dat wil zeggen, de Barbaren, of hetzelfde, de Duitsers). Natuurlijk speelt het derde deel zich af in de moderne tijd, maar deze Teutoonse aristocraat vindt dat zelfs 100 jaar geleden nog modern genoemd kan worden.

Het leitmotiv dat Herr Keaton en zijn metgezellen ertoe brengt om te reizen en de vreemde en hilarische gebeurtenissen in drie verschillende tijdperken te ondergaan, is de zoektocht naar liefde, een zeer ingewikkeld onderwerp dat voor aristocraten die de voorkeur geven aan de zoektocht naar geld en eigenbelang begrijpelijk is. Het is altijd een genoegen om naar een grappige, geestige stomme film te kijken (zelfs voor een serieuze Duitse graaf), een oeuvre vol grappen en foefjes, woordspelingen, zinsbegoochelingen en acrobatische toeren, visuele en verbluffende technische trucs, een absolute, zwijgende delicatesse die perfect is om de diverse en grove afscheidsrituelen van de zomer door te komen.

En nu, als u me toestaat, moet ik tijdelijk vertrekken omdat deze Duitse graaf moet flirten met een oude Teutoonse erfgename die er niet oud uitziet.

Herr Graf Ferdinand Von Galitzien http://ferdinandvongalitzien.blogspot.com/?

text_en:
As is well-known among long haired youngsters who are incredibly interested in this Herr Graf's silent rants, during summertime aristocrats like to travel to exclusive and distinguished places in order to avoid the heat as well hordes of coarse people taking their ease. Such bizarre travels around the world also happen in "Three Ages", a charming and elegant piece of silent work directed by old hands, namely Herr Buster Keaton and Herr Eddie Cline.

Obviously this German count liked most the first segment focused on the Stone Age due to the affinity that this aristocrat feels about that ancient time. preferring that to the second segment which takes place during the glory of Rome (It should have included the cause of the fall of the Roman empire, that is to say, Barbarians, or the same thing, Germans). Of course, the third segment takes place during modern times but this Teutonic aristocrat thinks that even 100 years ago should qualify as modern.

The leitmotiv that moves Herr Keaton and his companions to travel and endure the strange and hilarious happenings during three different ages, is the search for love, a very complicated subject to understand for aristocrats who prefer the search for money and self interest. Every time that "Three Ages" is shown in the Schloss theatre, it is always a pleasure to watch a funny, witty silent film (even for a serious German count), an oeuvre full of gags and gadgets, puns, pratfalls and acrobatics, visual and astounding technical tricks, an absolute silent delicatessen that is perfect to allow one to endure the various and coarse summertime severities.

And now, if you'll allow me, I must temporarily take my leave because this German Count must flirt with an old Teutonic heiress who doesn't look her age.

Herr Graf Ferdinand Von Galitzien http://ferdinandvongalitzien.blogspot.com/


text: Hoewel de film duidelijk gedateerd is, kan het publiek zich in dit tijdloze en erg grappige verhaal over de underdog nog steeds gemakkelijk identificeren met de ongelukkige Buster. Buster vecht tegen een onvriendelijke overmacht in drie verschillende tijdperken: het Stenen Tijdperk, het Romeinse Tijdperk en het Moden Tijdperk. Hij speelt bijna dezelfde rol, maar verandert alleen van decor om ons te helpen de verschillende 'tijdperken' te herkennen. In deze film zien we een van de eerste komische uitbeeldingen van het stereotiepe holenmannetje, dat zijn liefde niet met romantiek maar met brute kracht wint, en een grappige verfilming van een Romeins gladiatorengevecht, twee komische schetsen die al lang voor de tijd van prutsfilms als 'History of the World: Part I' van Mel Brooks zijn gemaakt. Het onderliggende thema van de film is eenvoudig maar overtuigend: hoewel de tijden misschien veranderd zijn, maken we nog steeds dezelfde strijd mee als in de moderne tijd, toen we in prehistorische tijden vochten om 'het meisje' te 'winnen' (hou in gedachten dat dit het thema is van Amerika in 1923, een tijd waarin chauvinisme nog in de mode was). Het is interessant om naar deze film te kijken, meer dan tachtig jaar later, en te bedenken hoe ingrijpend de dingen zijn veranderd van de'moderne tijd' in het heden.

text_en: Although the movie is clearly dated, audiences can still easily identify with the plight of hapless Buster in this timeless and very funny underdog tale. Buster fights against unkindly odds in three different ages: the Stone Age, The Roman Age, and the Moden Age, playing almost the same character with just a change of scenery to help us identify the different "ages". In this movie we see one of the earliest comedic depictions of the "caveman" stereotype, who wins his love not by romance but by brute force, as well as a funny twist on Roman gladiatorial combat, two comedic sketches that long predate such spoofs as Mel Brooks' "History of the World: Part I". The underlying theme of the movie is simple yet convincing: Although the times may have-a-changed, we still face the same struggles even in modern times that we fought in prehistoric times in order to "win the girl" (keep in mind this is the theme of 1923 America, a time when chauvinism was still en vogue). It is interesting to look at this movie over eighty years later, and consider how dramatically things have changed from this movie's "modern times" to now.


text:
Een van de tien beste komedies aller tijden.
Dit lijkt een komedie die zo vrolijk en licht is dat hij zingt. De komedies van Keaton zijn _innerlijk, harmonieus, intelligent geordend, gedachterijk_.
Als ik er een zou schetsen, zou DRIE AGES in de top tien van de beste komedies moeten staan. Een driedelig liefdesverhaal zal de kijkers betoveren; ik wil deze benadering - Keatons komedie is als Langs DESTINY upside down or RONDERBOURS. Opnieuw doorkruist een paar de wateren van de tijd - en van tijdperken - in het Stenen Tijdperk, in Rome en in Keatons tijd - in een Mohammedaans land, in het Italië van de Renaissance en in China. Hetzelfde systeem werkt in beide films - een grimmig, spookachtig melodrama; - het andere, een lichte, deugdzaam-onnozele komedie. In Keaton gaat het in wezen om hetzelfde stel; en misschien geldt dat ook voor Lang. De babe die door zowel Buster als Beery wordt begeerd, is aardig. Ik heb DRIE AGES goed geschreven en knap gevonden, zonder opzichtig werelds te zijn; de plot is in wezen erg POPEYE-achtig - de babe is een meubelstuk, de enige hoofdrolspelers zijn de twee mannelijke rivalen Hal Keaton en Beery.
Keatons film is eenvoudigweg enorm sympathiek, en misschien zou men geneigd zijn te beweren dat dit er ambitieus uitziet - en dat is het niet, maar het is grootse pret, grote pret, meer dan genoeg pret. En Wallace Beery is een prima nemesis.

text_en:
One of the ten best comedies ever

This seems a comedy so joyous and light that sings. Keaton's comedies are _innerly, harmoniously, intelligently ordered, thought.

Wonderfully amusing, deliberately delightful and inventive, THREE AGES should belong to a draft of a comedies top ten if I were to sketch one. A threefold love story will enchant the viewers; I want to bring here this approachKeaton's comedy is like Lang's DESTINY upsidedownor À REBOURS. Again a couple traverses the waters of timeand of epochsin the Stone Age, in Rome and in Keaton's timesin a Mohammedan country, in Renaissance Italy and in China. The same device works in the both moviesone, a grim, eerie melodrama; --the other, a light, virtuouslypaced comedy. At Keaton it's essentially the same couple; and maybe the same is with Lang. The babe desired by both Buster and Beery is nice. I have found THREE AGES well written and smart, without being ostentatiously sophisticated; the plot is basically very POPEYElikethe babe is a piece of furniture, the only protagonists are the two male rivalsKeaton and Beery.

Keaton's movie is simply enormously likable, and perhaps one would be tempted to assert this looks like ambitious funyet it's not, but it is grand fun, large fun, ample fun. And Wallace Beery makes a fine nemesis.


text: Deze film is echt grappig! De Generaal is Keatons beste werk, maar er zijn veel van zijn werken die nog hilarischer zijn <0xE2><0x80><0x93> in deze film zijn het meervoudige gezichtsbedrog en creatieve humor. We kijken er steeds weer naar en het lijkt alleen maar grappiger te worden!

text_en: This movie is really funny!! The General is Keaton's finest work but there are many of his works that are more hilarious - in this one are multiple sight gags and creative humor. We watch it over and over and it only seems to get funnier!


text: Buster Keaton begon zijn stem te vinden in 'Three Ages'. Er zijn een paar mooie scènes, maar ze passen niet helemaal bij elkaar. De 'autorace' in 'Three Ages' is hilarisch. Er zitten 2 korte films in, waarvan er een, 'The Goat', uitstekend is.

text_en: Buster Keaton was finding his feature length voice in "Three Ages." There are some fine sequences, but it doesn't quite hang together. The "chariot race" in "Three Ages" is hilarious. Included are 2 shorts, one of which, "The Goat," is excellent.


text: Dit is een heel zeldzaam voorbeeld van een film over transvestitisme (van heteroseksuelen). De film behandelt het taboethema, zodat zelfs een algemeen publiek dat niets van transvestitisme afweet, sterk sympathiseert met de hoofdpersoon. Adrian Pasdar is heel geloofwaardig als Gerald/Geraldine en zal niet vergeten worden om zijn briljante acteerwerk. De regie van Christopher Monger is heel gevoelig en behandelt zo'n moeilijke kwestie uitstekend, verpakt in een goed verhaal. Geen grote film, geen kunstfilm, maar een kleine, prachtige film!

text_en: This is a very rare example of a movie about transvestitism (of heterosexuals). The film treats the taboo theme so that even a general audience not knowing of transvestitism at all will strongly sympathize with its main character. Adrian Pasdar is very believable as Gerald/Geraldine and shall not be forgot for this brillant acting. The directing of Christopher Monger is very sensitively, treating such a difficult issue quite excellently, packed into a good story. Not a big movie, neither an "art" film, but a little, lovely motion picture!


text: Toen ik hoorde dat Adrian Pasdar in deze film een travestiet was, waren mijn verwachtingen dat ik de hele film te zien zou krijgen laag. De enige reden dat ik de film een kans gaf, was de schitterende Julie Walters en de aanbeveling van een vriendin.<br />Wat ik voor een breed uitgemeten 'Mrs. Doubtfire'-achtige klucht had gehouden, bleek een zachtaardige, amusante komedie te zijn. Pasdar is volkomen geloofwaardig en empathisch als de ambitieuze zakenman die het vrouwelijke deel van zijn wezen moet bevrijden door zich bij gelegenheid als vrouw te verkleden. Hij brengt deze behoeften op een door en door geloofwaardige manier over op het publiek. Julie Walters is schitterend, is als haar gewoonte, als de hospita die hem onvoorwaardelijke liefde bijbrengt.

text_en:
When I heard that Adrian Pasdar was in drag in this movie, my expectations that I would watch the entire movie were low. The only reasons I gave it a chance were the magnificent Julie Walters and the recommendation of a friend.

What i thought would be a broad "Mrs. Doubtfire" type of farce turned out to be a gentle and insightful comedy. Pasdar is entirely credible and empathetic as the ambitious business man who needs to release the female part of his being by cross-dressing on occasions. He transmits these needs to the audience in a thoroughly believable fashion. Julie Walters is magnificent, is as her habit, as the landlady who teaches him unconditional love.


text: Deze film verraste me, want ik was in het verleden vaak teleurgesteld door Adrian Pasdar, maar hij wist de perfecte balans te vinden in deze vertolking, waarbij hij zowel kluchtigheid als pathos vermeed en humor en echte emoties hanteerde. De altijd fantastische Julie Waters is hier geweldig, en iedereen die haar nog niet heeft gecast in Educating Rita uit 1983 zou hem onmiddellijk moeten huren (fantastische film). De rest van de bijrollen zijn ook goed gespeeld, velen van hen fantastisch excentriek zonder over de top te gaan. Deze is leuk.

text_en: This one took me by surprise because i had often been disappointed by Adrian Pasdar in the past, but he caught the perfect balance in this performance, avoiding both farce and pathos while delivering humour and real emotions. The always-wonderful Julie Waters is terrific here, and anyone who has not yet scene her in 1983's Educating Rita should rent it immediately (marvelous film). The rest of the supporting characters are well-played as well, many marvelously eccentric without going over the top. This one is fun.


text: Julie Waters is altijd geweldig, maar Adrian Pasdar is een positieve openbaring in deze wrange, op seksualiteit georiënteerde komedie over een travestiet die zijn obsessie niet kan onderdrukken, en de veranderingen die hij ondergaat als hij ontdekt wordt. Hij ontwijkt de vulgaire, rauwe grappen met een grote boog omdat ze echt geestig zijn en waarachtig inzicht bieden, en hij heeft er lol in. Het is een heel leuke, luchtige, sympathieke komedie.

text_en: Julie Waters is always marvelous but Adrian Pasdar is a positive revelation in this wry gender-bent comedy about a transvestite who cannot suppress his obsession, and the changes he goes through when he's discovered. Unerringly eschews the vulgar, raucous easy jokes for genuine wit and true insight, and has an absolute ball while doing it. A very nice, low-key, feel-good, comedy


text: Enigszins te lang, en tegen het eind over de top, maar deze komedie is een verrukkelijke, nooit neerbuigende of bespottelijke kijk op de problemen van een'machthebber', die's avonds graag vrouwenkleren draagt'.<br />Julie Walters is beeldschoon, zoals altijd, maar Adrian Pasdar is volkomen geloofwaardig en steelt de film. Hij (zij) is absoluut beeldschoon op hoge hakken en in zijden kousen.

text_en:
Somewhat too long and going over the top towards the end, this comedy is an utterly delightful, never condescending or ridiculing look into the problems of a "power man", who likes to wear women´s clothes at nite.

Julie Walters is lovely as always, but Adrian Pasdar is utterly credible and steals the film. He (she)is absolutely gorgeous in high heels and silk stockings.


text: Julie Waters is uitmuntend en Adrian Pasdar is een openbaring in een zeer warme, zeer reële en buitengewoon onderhoudende blik op de complicaties die geslachtsziekten en travestie in het leven van een jonge manager veroorzaken. De kern van deze film is de zeer reële waarheid dat je jezelf moet accepteren voordat je kunt hopen dat anderen je accepteren.

text_en: Julie Waters is outstanding and Adrian Pasdar a revelation in a very warm, very real, and extraordinarily entertaining look at the complications gender dysphoria and transvestism cause in a young executive's life. At the heart of this movie is the very real truth that you must accept yourself before you can hope for others to accept you.


text: Adrian Pasdar is uitstekend, deze film. Hij maakt een fascinerende vrouw van hem.

text_en: Adrian Pasdar is excellent is this film. He makes a fascinating woman.


text: Met dit onderwerp is het zo gemakkelijk om goedkope foto's te maken. Je weet wel, de man met de harige benen die probeert op Marilyn Monroe te lijken. Maar niet hier <0xE2><0x80><0x93> Adrian Pasdar doet zijn uiterste best om van Gerald een ECHT mens te maken, iemand om wie je heel veel geeft, en als gevolg daarvan voel je met hem mee in zijn worsteling om zowel als Gerald als als Geraldine te leven. En dat niet alleen, maar als Geraldine ziet hij er HOT uit! En de chemie tussen hem en Julie Walters is elektrisch. Dit zijn twee figuren die liefde voor elkaar voelen, en die komt zelfs tot uiting als ze elkaar aan de ontbijttafel alleen maar aankijken. Zelfs de mogelijk smakeloze ondertiteling van de bedrijfsovernames is geloofwaardig, en je merkt dat je aan het eind staat te juichen! Ik tenminste wel!

text_en: With this topic, it is so easy to take cheap shots. You know, the guy with hairy legs trying to look like Marilyn Monroe. Not here -- Adrian Pasdar does a superb job of making Gerald a REAL person, someone you care deeply about, and as a result you feel for his plight trying to live both as Gerald and Geraldine. Not only that, but as Geraldine, he looks HOT! And the chemistry between him and Julie Walters is electric. These are two characters who feel love for one another, and it comes through even when they simply look at each other over the breakfast table. Even the potentially cheesy sub-story line of corporate takeovers is believable, and you find yourself cheering at the end! At least I did!


text: Sinds _Educating Rita_ is Julie Walters een van mijn rolmodellen geweest, en haar rol als vrouw die de man van wie ze houdt helpt in harmonie te komen met zijn vrouwelijke kant is schitterend. Ik zou nooit hebben geloofd dat haar personage in handen van een mindere actrice lag, maar Walters speelt het met verve en flair. Adrian Pasdar levert zijn beste prestatie in de mannelijke hoofdrol.

text_en: Since Educating Rita, Julie Walters has been one of my role models, and her performance in this as a woman who helps the man she loves get in synch with his feminine side is magnificent. I would never have believed her character in the hands of a lesser actress, but Walters pulls it off with gusto and panache. Adrian Pasdar gives his best performance to-date in the male lead.


text: Die film is absoluut fantastisch! Als je er met je vrienden naar kijkt, kan het een heel leuke dag zijn... Natuurlijk moet je weten dat de film stom is en heel slecht geregisseerd en gespeeld (Tomba/Unziker, wat een stel) en dat is waarschijnlijk de slechtste film ter wereld, maar je kunt er heel erg van genieten. We hebben hem in 1919 gezien en het was een heel leuke avond. De beste scènes zijn de eerste, als de misdadigers de vriend van Alex vermoorden en hij zich als een wanhopig man probeert te gedragen, en het resultaat is een komische scène van de eerste categorie... En dan als hij Leva (Antevleva, wat een naam) het 'Palassio di giusstissia' laat zien. en dan het ongeluk van Leva, dat een keer met haar auto van de weg raakt, en een seconde later is de auto helemaal leeg!

text_en: That film is absolutely fantastic!! If you watch it with your friends it can be a very nice day... Obviously you have to know that the film is stupid and very bad directed and acted (Tomba/Unziker what a couple), and that is probably the worse film in the world, but you can enjoy it very much. We watched it in 19 and it was a very nice evening. The best scenes are the first one, when the criminals kill the friend of Alex, and he tries to act like a desperate, and the result is a comic scene of first category... And then when he shows to Leva (Antevleva, what a name) the "Palassio di giusstissia", and then the accident of Leva, that once is going on her car out of the road, and a second later, the car is completely empty! What a magic!


text: Ik heb onlangs deze film gezien, op een luie zondagmiddag, met een vriend van me, en we hebben een hoop lol! Deze film is een meesterwerk van rotzooi. Probeer hem met dit doel te bekijken! Het was natuurlijk niet verwacht, maar de acteerprestaties van de acteurs (en Alberto Tomba is absoluut de beste), het zwakke script en het lage budget hadden een verbazingwekkende mengeling van dwaze dingen opgeleverd. Tomba was net met pensioen gegaan bij de alpine skisport, waar hij aan het eind van de jaren tachtig en de jaren negentig een dominante skiër was. Tomba won drie olympische gouden medailles, twee wereldkampioenschappen en negen wereldkampioenschappen. Serieus over de regisseur: niemand weet waarom Damiano Damiani deze film heeft getekend. Alle aanwijzingen van de andere Damiani zijn aanzienlijk.

text_en: I've recently watched this movie, in a lazy Sunday afternoon, with some friend of mine and we have a lot of fun! This movie is a masterpiece of trash. Try to watch it with this purpose! It hadn't been expected, of course, but the performance provided by the actors (and Alberto Tomba is absolutely the best), the weak script and the low-cost budget had created an amazing mix of foolish things. Tomba was just retired from alpine ski racing, where he was a dominant technical skier in the late 1980s and 1990s. Tomba won three Olympic gold medals, two World Championships, and nine World Cup season titles. Seriously about the director: nobody knows why Damiano Damiani he has signed this movie. All the other Damiani's directions are considerable.


text: Een jongen met idealen die de dingen om hem heen probeert te veranderen. Een jongen die gedwongen wordt een man te worden, vanwege het systeem. Een systeem dat de waarheid verbergt en dat de rechten van het bestaan schendt. Een jongen die, geïnspireerd door Martin Luther King, opstaat en de waarheid vertelt. Een gezin dat uit elkaar valt en zich ertegen verzet. Een film waar je je niet voor kunt verstoppen. Je ziet dingen, je hoort dingen, je voelt dingen, waarvan je tot de dag van je dood hoopt dat ze nooit echt gebeurd zijn. Een jongen met, het spijt me, ballen, een jongen die dingen niet zal accepteren, die niet zal toestaan dat hem iets overkomt, een jongen met macht, en een jongen die zich gedraagt als een professional, alsof hij nooit iets anders heeft gedaan, die zich tot het einde toe aan deze film vastklampt, en iedereen die wil zien hoe er in de jaren zestig werd mishandeld.

text_en: A kid with ideals who tries to change things around him. A boy who is forced to become a man, because of the system. A system who hides the truth, and who is violating the rights of existence. A boy who, inspired by Martin Luther King, stands up, and tells the truth. A family who is falling apart, and fighting against it. A movie you can't hide from. You see things, and you hear things, and you feel things, that you till the day you die will hope have never happened for real. Violence, frustration, abuse of power, parents who can't do anything, and a boy with, I am sorry, balls, a boy who will not accept things, who will not let anything happen to him, a kid with power, and a kid who acts like a pro, like he has never done anything else, he caries this movie to the end, and anyone who wants to see how abuse found place back in the 60'ies.


text: Ik heb die film vandaag gezien en ik moet zeggen dat hij veel beter was dan ik had verwacht, een paar uur voordat ik hem ging zien. Persoonlijk had ik een beetje een vooroordeel vanwege de taal, maar het veranderde wel mijn idee. De film was in de meeste gevallen verrassend goed bij de grote acteurs en actrices. Het was een verhaal over een jongen die een droom had en alles deed om die droom te verwezenlijken. Dat raakte me echt en als film, die gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, overtuigde het me. Een nieuwe school, een psychologenhoofd en een jonge jongen die kennismaakt met een nieuwe leraar, een beetje anders dan de anderen, en over vechten voor de dingen, ook al lijken ze niet te werken. Het liet zien hoe kleine dingen grote veranderingen kunnen veroorzaken in veel dingen, en hoe verschil soms moeilijke situaties kan veroorzaken. Ook denk ik dat de acteursselectie perfect is gelukt. Het voelde echt alsof je als buitenstaander naar de afleveringen had gekeken toen ze gebeurden. Voordat ik deze film bederf met loftuitingen, moet ik toegeven dat er dingen en situaties waren die er niet realistisch uitzagen en aanvoelden... zoals die waarin het hoofd van de school Frits alias de baas was. Martin voor de klas, aan het eind van de film. Hij werd flink afgetuigd, maar het enige wat hij eraan overhield was wat bloed uit zijn neus als je dat vergeleek met het eerste pak slaag in het begin, toen Frits een paar hechtingen kreeg... nou ja, elke film heeft zijn eigen fouten... ik moet zeggen, als ik op een dag ergens die dvd uit de winkel vind, dan is het zeker dat ik hem meeneem.

text_en: I saw this movie today and I have to say, it was much much better than I expected it to be about couple of hours before going to see it. Personally I had some prejudice due to the language of it, but it did totally change my idea. The movie was in most cases surprisingly good with the great actor and actress performances. It was a story about a boy who had a dream and who did everything to reach it. This really touched me and as a film, which is based on a true story, it convinced me. A new school, psycho headmaster and a young boy who get known with a new teacher, a bit different one than the others and about fighting for the things even if they doesn't seem to work out. It showed how little things can make huge changes in many things, and how difference can sometimes cause difficult situations. Also I think the actor selections has succeeded perfectly. It really felt like you had been some person watching the episodes as an outsider when they happened. Before I spoil this movie with praises, I have to admit that there were some things and situations that didn't look and feel realistic..like the one where the headmaster of the school beat Frits aka. Martin in front of the class, at the end of the movie. He really got beaten badly, but the only thing that it caused to him, was some blood coming from the nose when comparing that to the first beating in the beginning, when Frits got some stitches..well I guess every movie has it own faults..have to say, that if I someday somewhere find this DVD from the store, it's sure thing, that I take it with me.


text:
Ik heb net de dvd-uitgave van deze film opgepikt toen ik op vakantie was in Noorwegen, waar hij met Engelse ondertitels is uitgebracht.
De film is prachtig gefotografeerd en krachtig geacteerd. De jongen die 'Frits' speelt <0xE2><0x80><0x93> de hoofdpersoon <0xE2><0x80><0x93> heeft een verbazingwekkend open gezicht dat met pijnlijke nauwkeurigheid de tragische gebeurtenissen weerspiegelt die zich om hem heen afspelen.
In het begin van de film zien we dat de vader op wie Frits zo dol is psychische problemen heeft en dat wordt naar voren gebracht wanneer de brute directeur ontkent dat hij de jongen heeft aangevallen en suggereert dat het zijn eigen vader was.
De climaxscène waarin Frits weigert enig respect te tonen voor de directeur; hij blijft gewoon staan waar hij staat en herhaalt 'Leugenaar'. Terwijl hij in het bijzijn van zijn klasgenoten op brute wijze wordt aangevallen, is dat een scène die je niet snel zult vergeten.
Het enige zwakke punt in de film is de nogal clichématige 'Bloemenkracht'-leraar die elke 'vriendelijke leraar'-truc uit het boek gebruikt. Afgezien daarvan weet ik zeker dat je van deze film zult genieten.

text_en:
I just picked up the DVD release of this movie while on holiday in Norway where it has been released with English subtitles.

The film is beautifully photographed and powerfully acted. The youngster portraying 'Frits' the lead character has an astonishingly open face which mirrors with painful accuracy the tragic events which unfold around him.

Early on in the film we see that the father whom Frits loves so much has mental health problems and this is brought up when the brutal headmaster denies assaulting the boy and suggests it was his own father.

The climactic scene where Frits refuses to show any respect to the headmaster; simply standing his ground and repeating 'Liar' as he is brutally assaulted in front of his classmates is a scene you are not likely to forget.

The films only weak point is the rather clichéd 'Flower Power' teacher who uses every 'friendly teacher' trick in the book. Other than this I feel sure that this is a film you will really enjoy.


text: Met de bewering dat de inspiratiegeest van Martin Luther King niet alleen schuilt in de Amerikaanse burgerlijke vrijheden, maar ook in de harten en geesten van mensen overal ter wereld, vertaalt de Deense begeleider Niels Arden Oplev deze opvatting in een Deense middenschool uit 1969. Om precies te zijn: het leidt tot de kruistocht van een jonge jongen genaamd Frits (Janus Dissing Rathke) tegen zijn benauwend starre en lompe hoofdmeester Svendsen (Bent Mejding). Aangepast aan een waargebeurd verhaal worden de optredens met een zeker aplomb uitgevoerd, en een verfrissend gezag over de verschillende personages houdt het boeiend. Een strijd van ideologieën tussen een 13-jarige en een demente tuchtmeester maakt plaats voor een aangeboren gevoel voor humor, maar onhandige stemmingswisselingen desoriënteren de film ondanks het feit dat hij sluw en cynisch blijft in dezelfde zin als een 'Dode Dichtersvereniging' meer dan een 'Matilda'. Hij bewandelt een vertrouwd pad, maar blijft zijn jonge hoofdrolspeler nauwgezet dienen met inbegrip van een persoonlijk subplot dat eindigt met Frits als een jonge jongen die een jonge man wordt, en dat de film tot een opwindende familiefilm weet te verheffen met de neus precies op het geld.

text_en: Insisting that Martin Luther King's inspirational spirit resides not just in American civil liberties but inside the hearts and minds of people everywhere, Danish helmer Niels Arden Oplev transplants this belief to a 1969 Danish middle school. More specifically, it works its way into the crusade of a young boy named Frits (Janus Dissing Rathke) against his oppressively rigid and churlishly abusive headmaster Svendsen (Bent Mejding). Adapted from a true story, the performances are executed with certain aplomb and a refreshing command over its varied characters keeps it involving. A battle of ideologies between a 13 year-old and a demented disciplinarian gives way to inherent humour but awkward shifts in mood disorients despite keeping it shrewdly cynical in the same vein as a "Dead Poets Society" more than a "Matilda". It treads a familiar path but a continued and precise service to its young protagonist including a personal subplot that rounds off Frits as a young boy becoming a young man, manages to raise the film into a rousing family film with its nose right on the money.


text:
De komst van de Blanke Mannen in het poolgebied van Canada vormt een uitdaging voor de vrijheid van een onbevreesde ESKIMO-jager.
W.S. Van Dyke, de regisseur van MGM, was verantwoordelijk voor deze fascinerende kijk op het leven in het poolgebied onder de Inuit. Zijn productie vond plaats op locatie van april 1932 tot november 1933 (hoewel uit een paar irritante achterprojectieeffecten blijkt dat een deel van de opnamen in de studio plaatsvond). Hoewel het in die tijd als een documentaire werd beschouwd, zouden we het waarschijnlijk een 'docudrama' noemen, omdat het een intrigerende plot en verhaallijn heeft. De film toont het dagelijks leven van de Eskimo's, zowel's Winters als's Zomers, en begint in de warmere tijd van het jaar, als er nog geen sneeuw of ijs te zien is. Het voortdurende streven naar voedsel wordt weergegeven en de kijker krijgt de opwindende jacht op walrussen, ijsberen, walvissen en kariboes te zien. De moedertaal wordt voortdurend gebruikt, met gebruik van titelkaartjes; het enige Engels wordt gesproken door de vissers & Mounties die de Eskimo's tegenkomen. In feite is het de komst van de blanken, zowel de goede als de slechte, en de verandering die zij teweegbrengen in de Eskimogemeenschap, wat een belangrijk element in het verhaal is. Deze Pre-Code-film gaat op verfrissende, openhartige wijze in op de morele code van de Eskimo's, met name op het punt van het delen van de vrouw, wat een belangrijk en volkomen onschuldig onderdeel van hun cultuur was. In feite kan de hele film worden gezien als een waardevolle blik op een manier van leven die zelfs in het begin van de jaren dertig van de twintigste eeuw snel aan het verdwijnen was.
Geen van de acteurs krijgt een rol op het witte doek, en dat is jammer, want er zijn een paar opmerkelijke voorstellingen. De belangrijkste daarvan is die van Ray Wise, die de hoofdrol speelt in Mala de Eskimo. Wise (1906-1952) was een indiaan van Inuit-afkomst uit Alaska en is absoluut schitterend en volkomen geloofwaardig in de zeer veeleisende rol. Zo knap als een Hollywoodster zou hij, onder de naam Ray Mala, in een sporadische filmcarrière blijven acteren, vaak in kleine rollen zonder naam.
De mooie Japanse-Hawaïaanse actrice Lotus Long speelt Mala's trouwe tweede vrouw; de namen van de voortreffelijke actrices die zijn andere twee echtgenotes spelen zijn nu onbekend. Directeur Woody Van Dyke gaat voor de camera's staan als een strenge inspecteur van de North West Mounted Police. De twee fatsoenlijke Mounties die Mala voor de Canadese rechter moeten brengen worden gespeeld door Joe Sawyer & Edgar Dearing, beiden al heel lang filmacteurs. De Deense schrijver Peter Freuchen, op wiens boeken de film is gebaseerd, heeft een korte, levendige rol van een boosaardige zeekapitein met houten benen, die zo onverstandig is om Mala's ijzige toorn op te wekken.

text_en:
The arrival of White Men in Arctic Canada challenges the freedom of a fearless ESKIMO hunter.

W. S. Van Dyke, MGM's peripatetic director, was responsible for this fascinating look at life in the Arctic among the Inuit. His production was on location filming from April 1932 until November 1933 (although some annoying rear projection effects show that some of the shooting took place back at the Studio). While considered a documentary at the time, we would likely term it a 'docudrama' as it is scripted with an intriguing plot & storyline.

The film shows the daily life of the Eskimo, both Winter & Summer, and in fact starts in the warmer time of the year without any snow or ice in sight. The constant striving for food is depicted, and the viewer gets to watch the exciting hunts for walrus, polar bear, whale & caribou. The native language is used throughout, with the use of title cards; the only English is spoken by the fishermen & Mounties encountered by the Eskimo. In fact, it is the arrival of White Men, both good & bad, and the change they make on Eskimo society, which is a major element in the narrative.

This Pre-Code film deals in a refreshingly frank manner with the Eskimo moral code, particularly with their practice of wife-sharing, which was an important and completely innocent part of their culture. In fact, the entire film can be appreciated as a valuable look at a way of life which was rapidly disappearing even in the early 1930's.

None of the cast receives screen credit, which is a shame as there are some notable performances. Foremost among them is that of Ray Wise, playing the leading role of Mala the Eskimo. Wise (1906-1952) was an Alaskan Native of Inuit ancestry and is absolutely splendid and perfectly believable in what was a very demanding part. As handsome as any Hollywood star, he would continue acting, using the name of Ray Mala, in a sporadic film career, often in tiny unbilled roles.

Lovely Japanese-Hawaiian actress Lotus Long plays Mala's loyal second wife; the names of the fine actresses playing his other two wives are now obscure. Director Woody Van Dyke steps in front of the cameras as a strict North West Mounted Police inspector. The two decent-hearted Mounties who must deliver Mala to Canadian justice are played by Joe Sawyer & Edgar Dearing, both longtime movie character actors. Danish author Peter Freuchen, upon whose books the film was based, has a short vivid role of an evil wooden-legged sea captain who unwisely rouses Mala's icy wrath.


text: Ik was onder de indruk van de prachtige fotografie van deze film, die op locatie in Alaska werd opgenomen. Hoewel het technisch gezien een melodrama is, zien we veel activiteiten waar Eskimo's bij betrokken zijn, zoals jagen, dansen, iglo's bouwen, enz. En hun gewoonten, zoals het aanbieden van hun vrouwen aan bezoekers, komen regelmatig in het verhaal voor. De jachtscènes kwamen soms uit de voorraadopnamen, omdat sommige achterste projectiescènes van dieren gemakkelijk te herkennen waren, maar zelfs die waren fascinerend. Speervissen op zalm, jagen op walrussen, kariboes en zelfs een ijsbeer en een walvis deden het soms op een documentaire lijken. Er was geen lijst van acteurs, wat het documentairekarakter versterkte. De filmmakers probeerden het heel authentiek te laten lijken, met de inboorlingen die alleen een Eskimotaal spraken die ofwel door iemand op het doek ofwel door tussentitels werd vertaald. De inleiding vermeldde dat er, afgezien van de blanke handelaars en de Royal Mounted Canadian Police, geen acteurs in de film voorkwamen, maar dat was niet helemaal waar. De twee hoofdrollen, gespeeld door Mala en Lotus Long, waren Eskimo's van geboorte, maar waren beroepsacteurs met rollen in eerdere films en je kon soms zien dat ze make-up droegen. Maar ze waren uitstekend in hun rollen en ze kregen een Hollywoodcarrière. Al met al is de film beslist de moeite waard.

text_en: I was impressed by the beautiful photography in this film, which was shot on location in Alaska. Although technically a melodrama, we see lots of activities Eskimos are involved in, such as hunting, dancing, building igloos, etc. And their customs, such as offering their wives to visitors, are routinely in the story. The hunting sequences were sometimes from stock footage, as it was easy to recognize some rear projection scenes of animals, but even these were fascinating. Spear fishing for salmon, hunting for walrus, caribou and even a polar bear and a whale made it seem like a documentary at times. There was no cast listing, which reinforced the documentary flavor. The film-makers tried to make it seem very authentic, with the natives speaking only in an Eskimo language that was either translated by someone on screen or by intertitles. The introduction stated that except for the white traders and the Royal Mounted Canadian Police, there were no actors in the film, but this was not strictly true. The two leading characters, played by Mala and Lotus Long, were Eskimos by birth, but were professional actors with credits for earlier films and you could see sometimes they had makeup on. But they were excellent in their roles and they went on to have Hollywood careers. All in all, the film is definitely worth a look.


text: Ik stond er echt van te kijken hoeveel indruk een film van meer dan zestig jaar oud op me kon maken. Hij is bijna twee uur lang, er komen absoluut geen sterren in voor, er zijn ondertitelingen, maar toch is het interessant en opwindend om naar te kijken. Wat vooral indruk op me maakte, was het realisme van de film. Je kon de kou van het ijs bijna voelen, omdat je kon zien dat de stormen echt waren. Dat is een opluchting in een computerwereld als de onze. Ik vroeg me af hoeveel werk dit voor Van Dyke moest zijn geweest. Ik heb ergens gelezen dat het zeventien maanden kostte om het te filmen. Wie wil er nu nog over 'Titanic' praten? Het is een geweldige film met een geweldige boodschap en ik zou hem aan toekomstige regisseurs aanbevelen om te zien hoe geweldig en realistisch films kunnen zijn als ze alleen maar met realisme worden gemaakt in plaats van met visuele effecten.

text_en: I was really stunned how much a film, that's over 60 years old could impress me. It is nearly two hours long, there are absolutely no stars in it, there are subtitles but nevertheless it is interesting and exciting to watch. What impressed me mostly was the realism of the film. You could nearly feel the coldness of the ice, because you could see that the storms are real. This is a relief in a CGI-world like ourdays. I wondered how much work this must have been for van Dyke. I read somewhere that it took 17 months to film it. Now who wants to talk about 'Titanic' anymore? It's a great film with a great message and I would recommend it to future directors to see how great and realistic movies can be if they are only directed with realism instead of visual effects.