text: Ik weet dat er puristen zijn die alles wat niet precies hetzelfde is als het origineel poepen, hoe goed een spin-off soms ook op zichzelf kan staan. Ik vind de nieuwe _Iron Chef_ goed omdat hij genoeg lijkt op de Japanse versie, maar tegelijkertijd de Amerikaanse geest aanspreekt. Ik vind Alton Brown als commentator goed omdat hij de dingen met flair uitlegt. De _Iron Chefs_ zelf zijn heel interessant. Ik weet dat de oorspronkelijke chefs in die tijd waarschijnlijk de beste koks op aarde waren, maar Bobby Flay is de enige Amerikaanse _Iron Chef_ die ze heeft verslagen. Mario Batali lijkt het meest plezier te hebben in koken, commentaar geven en flitsend zijn terwijl hij creëerde. Ik heb de serie gezien en heb gemerkt dat alle spelers goed samenwerken. Maar de rechters zijn niet altijd de beste keuze. Er zijn een paar uitzonderingen, zoals de advocaat die culinair is geworden, maar de meeste rechters zijn twijfelachtig in hun vermogen om om te gaan met wat er wordt opgediend. Ik vind het leuk om de koks te zien scharrelen en de uitdagers zijn verrassend. Het eten aan het eind ziet er altijd fantastisch uit en soms inspireert het me in de keuken. Misschien is dat alles wat je kunt vragen, om echt te willen eten wat er wordt opgediend. Het enige wat ik echt aan de serie zou willen veranderen, is de mensen in de show een beetje opvrolijken. Soms wordt de stemming een beetje te gespannen, en dat is...' Het is altijd leuk om te zien als je meer vermaak verwacht. Ik vond de versie met William Shatner (Iron Chef USA) leuk omdat die zo overdreven was als de originele, maar ik kan wel zien dat het een behoorlijk duur programma was. Ik wou dat hij bij deze versie was gebleven en de gastheer was geweest <0xE2><0x80><0x93> tussen Bill Shatner en Alton Brown <0xE2><0x80><0x93> dan zou ik een uur hebben zitten grijnzen. Zolang je de originele Japanse versie niet verwacht en deze serie op zich kunt accepteren, vind je het misschien een leuk programma.

text_en: I know that there are some purists out there who poo poo anything that is not exactly like the original, however sometimes spin-offs can stand on their own merits. I like the new Iron Chef because it is similar enough to the Japanese version but at the same time caters to American spirit. I love Alton Brown as commentator, because he explains things with flair. The Iron Chefs themselves are very interesting. I know the originals were probably the best chefs on the planet at the time, but Bobby Flay is the only American Iron Chef to beat them. Mario Batali seems to have the most fun when cooking, making comments and being flashy while creating. I have watched the series and find all the players work together well. The judges are not always the best choices, however. There are a few exceptions, like the lawyer turned foodie, but most of the judges are questionable in being able to handle what is served. I enjoy watching the chefs hustle and the challengers are surprising. The food at the end always looks amazing and sometimes it inspires me in the kitchen. Perhaps that is all anyone can ask, to want to really eat what is served. The only thing I would really change about the series is to ask folks on the show to lighten up a little. Sometimes the mood becomes a bit too tense, and that isn't always fun to watch when you are expecting more amusement. I liked the version with William Shatner (Iron Chef USA) because it was so over-the-top like the original, but I can tell it was a pretty expensive proposition. I wish he had stayed with this version and been the host - between Bill Shatner and Alton Brown, that would have me grinning for an hour. As long as you don't expect the original Japanese version and can accept this series on its own merits, you may find it to be an enjoyable hour.


text: Wat een avond. Perry Mason daarna Have Gun, Will Travel gevolgd door Gunsmoke (een half uur lang) en om halfelf eindelijk Sea Hunt met zijn prachtige openingsmuziek en Mikes boot die wegvoer naar een nieuw avontuur. Geweldig. Ongeacht het verhaal was het de hoofdrol (gespeeld door Lloyd Bridges), sterk, eerlijk, oprecht. A Man's Man en a Boy's Man. Dit bracht een belangstelling voor boten teweeg die jaren duurde. Waarom ze niet op tv komen of op video, geen idee. Jammer.

text_en: What a night. Perry Mason then Have Gun, Will Travel followed by Gunsmoke (when it was a half hour) and finally at 10:30PM came 'Sea Hunt' with its wonderful opening theme music and Mike's boat sailing off to a new adventure. Terrific.. Regardless of the story it was the lead character (played by Lloyd Bridges), strong, honest, sincere. A Man's Man and a Boy's Man. This brought on an interest in boats that lasted for years. Why they don't show on cable or make it available on video, no idea.. Too bad.


text: Destijds vond ik het heerlijk om naar 'Sea Hunt' te kijken. Ik zat op de middelbare school en als ik's avonds thuiskwam, was ik bezig met mijn huiswerk en om halfvijf zat ik klaar om naar 'Sea Hunt' te kijken en naar Mike Nelson in zijn onderwateravonturen. Ik vond het heerlijk! Hij nam je mee naar een plek die in die tijd niet erg toegankelijk was, onder de grote blauwe zee. Onderwaterfotografie is ook in opkomst, de fascinatie voor ontdekkingsreizen wordt gemakkelijk gestimuleerd door naar dit programma te kijken.

text_en: I loved watching ''Sea Hunt '' back in the day , I was in grammar school and would get home do my homework and by 4:30 would be ready to watch ''Sea Hunt '' and Mike Nelson in his underwater adventures .I loved it ! He took to you a place not very accessible at that time , under the great blue sea . Pre ''Thunderball '' or even before Cousteau became common , there was Mike Nelson sparking the imagination of kids .I'd be willing to wager that more than a few kids developed their passion for oceanography or biology or one of the sciences from watching this show .Underwater photography also progressed , the fascination for exploration is easily stimulated thru watching this show . Watch and enjoy !!!


text: Lloyd Bridges als Mike Nelson en zijn boot waren de sterren van deze serie. Wat het voor mij zo leuk maakte om ernaar te kijken, was het echte gevoel van onder water gaan. De serie vertoont een jeugdige energie voor verkenning onder water, die aanstekelijk is.<br />De serie was leerzaam, maar toonde de kijker ook dingen over scubaduiken van iemand die een doorgewinterde beroeps leek, Mike Nelson. Er waren uitstekende series, en het programma leek altijd goed geproduceerd te zijn. Toegegeven, het drama in de scripts kreeg soms dezelfde toon in meer dan 1 aflevering, maar elke serie onderscheidt zich van elke andere serie die in deze tijd werd geproduceerd, de begintijd van de Amerikaanse televisie.

text_en:
Lloyd Bridges as Mike Nelson and his boat were all the stars of this series. What made it so good to me when I watched it was the real feel of going underwater. The show exhibits a youthful energy energy for exploration under water which is infectious.

The show was educational as well showing the viewer things about scuba diving from someone who appeared to be a consummate pro, Mike Nelson. There were excellent shows, and the program always appeared to be well produced. Granted, the drama in the scripts sometimes hit the same notes in more than 1 episode but each show holds it's own with any other show produced during this era, the infancy of American television.


text:
De vrijheid om je eigen Sea Going Power Boat te hebben, de opwinding van onderwateravonturen met een ruige, avonturierachtige man en mooie (en zo goed bedeeld!) assistentes in mooie Bikini's waren allemaal onmiskenbare verkoopargumenten voor 'SEA HUNT' (1958-61).
Wat was precies de reden voor de productie van een soort zeegaande 'huurkanonnen'-serie? Laten we nu eens goed kijken. Er moeten een paar aanwijzingen zijn.
Als we een beetje terugkijken, zien we de RKO Radio Pictures-productie van UNDERWATER! (1955). Het speelde Jane Russell, Gilbert Roland, Richard Egan en Lori Nelson als een kwartet zeer aantrekkelijke Scuba Diving Adventurers die aan het werk waren in de Carribbean, waaronder een pre-Fidel Cuba. De film was redelijk succesvol en was gedenkwaardig, niet zozeer vanwege het verhaal als wel vanwege het uiterlijk van de hoofdpersonen in hun zwemkleding. Mooie, goedgevormde vrouwen in een paar echt mooie badpakken (Woe, woe, woe, woe!) zijn altijd een pluspunt voor de mannen; en de aanwezigheid van ruige, atletische mannen die hun beste vlezige 'poses' tentoonspreiden, is voor de vrouwen even aangenaam.
En er is Iedereen die dit _Insturmental_ of _Lied_ (met Lyrics) hoort, zal het niet snel vergeten. De Carribbean Beat is zo levendig en het krachtige gebruik van de Brass Section van het orkest is zo krachtig dat het onmiddellijk indruk maakt en het geheugen opfrist. De 45 rpm-opname van dit lied kwam in de top 10 van de populairste songs van de week voor vele zaterdagavonden op _YOUR HIT PARADE_ van NBC-tv. We kunnen ons niet herinneren hoeveel weken het precies was en ook niet hoe hoog het kwam. (Misschien kan iemand ons dat ene stukje vertellen, alsjeblieft!) Dus we keerden terug naar 'SEA HIT' en zijn eigen odyssee om in 'de metro' te komen. Het publiek was INDERWATER! Oké, maar wat zouden ze van een tv-serie vinden?
ZIV TV kreeg de reputatie dat ze een soort product op de markt brachten dat, voor het merendeel, niet door de netwerken werd aangemerkt als geschikt voor het koppelen van meerdere zenders. Maar ze hadden een paar grote successen geboekt met Television Syndication. Daar bedoelen we mee dat ze een tv-serie aan een tv-zender per marktgebied aanboden. (Ongeveer zoals de verschillende krantensyndicaten Comic Strips'verkopen' aan verschillende kranten in het hele land en zelfs in de wereld.
Dus kregen we 'Mike Nelson' zelf in de fysieke aanwezigheid van Lloyd Bridges. Bridges liep al een jaar of vijftien mee en had een paar gedenkwaardige optredens in voornamelijk ondersteunende en sterk wisselende rollen in een paar Boston Blackie-films (met Chester Morris) op zijn naam staan: THE STOOGE TO CONGA (3 Stooges 1943), SAHARA (ook in 1943), HOME OF THE BRAVE (1949) en THE WHISTLE AT EATON FALLS (1951).
Lloyd had een heel overtuigende manier van optreden, samen met een goed, overtuigend atletisch lichaam en het uiterlijk van een man die zijn brood verdient met zijn fysieke vaardigheden. Hij deed het heel goed als Diver's Diver, of het nu gaat om het uitvoeren van taken aan boord van een schip, of vadems onder zee. En Lloyd nam de rol snel op zich, maar in tegenstelling tot een heleboel verkeerde informatie was hij niet bekend met s.c.u.b.a.* vóór de landing van deze Mike Nelson-klus. Maar de Atletische Meneer Bridges bleek een snelle leerling te zijn, want uit de vele close-ups onder water bleek dat er geen twijfel mogelijk was: het was Lloyd met het masker, de luchttank en de zwemvliezen.
Verhalen gingen bijna altijd over het helpen van een cliënt tegen betaling, ongeveer zoals een privé-detective dat zou doen. Dus wat maakte het uit dat de cliënt een mooie dame was die er goed uitzag in het Badpak? Des te beter.
Zoals zoveel van de andere ziv/unioned ARTISTS TV Productions 'SEA HUNT' Ik geloof dat ze een prachtig, meeslepend openingsthema en -afsluiting hadden, samen met wat originele muziek en een paar rijen.
Ooit was 'SEA HUISJE' volgens mij de beste tv-serie van het conglomeraat, een succes dat de ZIV-series al eerder hadden gekend, samen met programma's als 'SCIENTIFICUS THEATRE' en 'HIGHWAY PATROL'. Wat de locatie voor dit onderwaterverhaal betreft, hier in Chicago werd het laat op de avond (na 22.30 uur) uitgezonden op WNBQ-tv, Channel 5 (onze NBC-affiliatie, nu bekend als WMAQ-tv).
En ik weet nog precies wie de oorspronkelijke sponsor van deze specifieke markt was. En er waren zelfs commercials van de Star! Hoe goed kunnen we ons Lloyd herinneren en hoe goed kunnen we ons hem voorstellen als Mike Nelson, varend op zijn Power Boat. En omdat we uitgenodigd werden om de volgende week terug te komen en te kijken naar '...een ander avontuur van 'SEA HUNT', gesponsord door de G. Heileman Brewing Company uit LaCrosse, Wisconsin's makers van Old Style Lager Beer!', en dat allemaal terwijl Mike een Old Style Bottle op ons proostte. (Schaam je, Mike! Bier drinken op je varende Boat! Dat zeggen we tegen de kustwacht!) Daarna zou de Boat de kade verlaten, vergezeld van de Sea Hunt-thema en de Credits laten rollen.
NOTTE: * Eerder figuurlijk dan letterlijk was Mike te huur en de dingen verliepen heel erg als een Tergende Verhaal.

NOTTE: **ZIV'S Gesprekken met succesnummers** ' SCIENCE FICTION THEATRE, 'WEST POINT' (en zijn kloon 'MENSEN VAN ANNAPOLIS'), 'SEA HUNT' en 'HIGHWAY PATROL'.
NOTE* En natuurlijk is SCUBA een afkorting van Self-Contained Underwater Breathing Apparatus.

text_en:
The freedom of having your own Sea Going Power Boat, the excitement of going on underwater adventures a rugged,an's man of an adventurer and lovely(and so well endowed!) assistants in fine Bikinis were all definite selling points for "SEA HUNT"(1958-61).

Just what was the reason for producing a sort of sea going "gun for hire"* series. Let's look closely now. There must be a some clues around.

If we were to look back just a little, we see the RKO Radio Pictures production of UNDERWATER! (1955). It starred Jane Russell, Gilbert Roland, Richard Egan and Lori Nelson as a quartet of very attractive Scuba Diving Adventurers working on salvage in the Carribbean, including a Pre-Fidel Cuba. The film was moderately successful and was memorable not necessarily for its story as for the looks of the principals in swimming suits. Fine, shapely Women Folk in some really keen 2 piece bathing suits (Woo, woo, woo, woo!) are always a plus for the Guys; and the presence of rugged, athletic men folk displaying their best beefcake "poses" is equally pleasing to the Gals.

And there is one element that is a true legacy of this old RKO Feature. It is on the Soundtrack contained in between the musical queues and themes. It is the Recording of "It's Cherry Pink and Apple Blossom White", written by Louiguy and Jacques LaRue and performed by Damaso Perez Prado and His Orchestra.

Anyone who hears this Insturmental or Song (with Lyrics)will not soon forget it. Its Carribbean Beat is so very lively and its rich use of the Brass Section of the Orchestra is Powerful and instantly renders instant impression and memory. The 45 RPM Record of this Song made it to the Top 10 most Popular Songs of the Week for many Saturday Evenings on NBC TV's "YOUR HIT PARADE". We can't remember just how many weeks nor just how high it got. (Maybe some one can fill us in on that one item, please!) So, we got back to "SEA HUNT" and its own odyssey in getting on "the Tube". The public had taken to UNDERWATER! all right, but would they go for a TV Series.

ZIV TV Productions was getting a reputation for putting out a type of product that, for the most part, didn't get signed on by the Networks for the multi-station hook-up treatment. But they had been having some great successes with Television Syndication.** By that we mean, offering a Series for Stations for showings on a one to a TV Station per each Market Area. (Much like the various Newspaper Syndicates "sell" Comic Strips to various Papers around the Country, and World, even.

So, we got 'Mike Nelson', himself, in the physical presence of Lloyd Bridges. Mr. Bridges had been around for approximately 15 years or so and had turned in some very memorable performances in mostly supporting and highly varying roles in a couple of Boston Blackie movies (with Chester Morris)to THEY STOOGE TO CONGA (3 Stooges 1943), SAHARA (also 1943), HOME OF THE BRAVE (1949) and THE WHISTLE AT EATON FALLS(1951).

Lloyd brought a very convincing manner to his characterization, along with a fine, convincingly athletic physique, having the look of a guy who makes his living with his physical abilities. He took very well as the Diver's Diver, whether it's performing duties on board ship, or fathoms beneath the Sea.

And Lloyd did take to the role quickly, but contrary to a lot of misinformation out there, he was not familiar with S.C.U.B.A.*** prior to landing this Mike Nelson gig. But the Athletic Mr. Bridges proved to be a quick learner, as so many of the close-up shots underwater revealed that there was no doubt about it, that it was Lloyd with the mask, the bubbler(air tank) and the flipper fins.

Stories almost always involved the helping-out some client for pay, much like a Private Detective would. So what if the client was a lovely Lady who looked good in the Bathing Suit, all the better.

Like so many of the other ZIV/UNITED ARTISTS TV Productions,"SEA HUNT" possessed a fine, haunting Opening Theme and Closing, along with some original incidental music and queues.

At one time, I believe that "SEA HUNT" was the top syndicated TV Series, a success that ZIV Series had known before with the likes of "SCIENCE FICTION THEATRE"and "HIGHWAY PATROL". As far as the showing venue for this underwater saga, here in Chicago it was shown late night (after 10:30 P.M.) on WNBQ TV, Channel 5 (our NBC Affiliate, now known as WMAQ TV).

And I can remember just who was the original sponsor in this particular market was. And there were even on scene commercials done by the Star! How well we can remember and visualize Lloyd as Mike Nelson, riding on his Power Boat. And as we were being invited to return the next week and watch ".....another adventure of "SEA HUNT", sponsored by the G. Heileman Brewing Company of LaCrosse, Wisconsin' the makers of Old Style Lager Beer!", all while Mike was toasting us, raising an Old Style Bottle. (Shame on you, Mike! Drinking Beer on your moving Boat! We're tellin' the Coast Guard!) Then, the Boat would leave the dock, accompanied by the Sea Hunt Theme and rolling the Credits.

NOTE: * More figuratively than literal, Mike was for hire and things ran very much like a Deterctive Story.

NOTE: ** ZIV's Syndicated successes included "SCIENCE FICTION THEATRE", "WEST POINT"(and its clone "MEN OF ANNAPOLIS"), "SEA HUNT" and "HIGHWAY PATROL".

NOTE*** And of course, SCUBA is a acronym for Self Contained Underwater Breathing Apparatus.


text: Ik zou heel graag een heropvoering zien van een verouderde serie als _Seahunt_ met de techneuten die ze tegenwoordig hebben <0xE2><0x80><0x93> het zou de kinderlijke opwinding in me terugbrengen. Ik ben opgegroeid met zwart-wittelevisie en _Seahunt with Gunsmoke_ was elke week mijn held. Ik stem voor een comeback van een nieuwe zeejacht. We hebben een verandering van het tempo in tv nodig en dit zou een wereld van onder wateravonturen kunnen opleveren. O, trouwens, bedankt voor een uitlaatklep als deze om veel gezichtspunten over tv en de vele films te bekijken. Dus ik geloof dat ik op de een of andere manier heb wat ik wil zeggen. Zou leuk zijn om nog wat meer pluspunten over zeejacht te lezen. Als mijn rijmpjes 10 regels zouden zijn, zou je me dan laten gaan, of me in twijfel laten en me laten gaan, als dit zo is dan moet ik gaan zo laten we het doen.

text_en: I sure would like to see a resurrection of a up dated Seahunt series with the tech they have today it would bring back the kid excitement in me.I grew up on black and white TV and Seahunt with Gunsmoke were my hero's every week.You have my vote for a comeback of a new sea hunt.We need a change of pace in TV and this would work for a world of under water adventure.Oh by the way thank you for an outlet like this to view many viewpoints about TV and the many movies.So any ole way I believe I've got what I wanna say.Would be nice to read some more plus points about sea hunt.If my rhymes would be 10 lines would you let me submit,or leave me out to be in doubt and have me to quit,If this is so then I must go so lets do it.


text: Deze film wordt vaak afgekraakt door veel critici en fans van Kurosawa, maar ik vond hem geweldig. Het is een episodische, veelzijdige studie over de armste mensen van Tokio, die in een stad wonen die letterlijk van afval is gemaakt. Hoewel de film eruitziet als een A-bom die net is afgegaan, heeft hij een soort serene schoonheid dankzij het glorieuze gebruik van technicolor. De titel komt van het geluid van de krankzinnige jongeman die met een denkbeeldig karretje door de sloppen rijdt. Alle personages waren geweldig en alle verhalen boeiend, maar misschien zijn de meest tragische wel de man en zijn jonge zoon die in een verlaten auto wonen. Als ze niet op zoek zijn naar eten, besteden ze hun vrije tijd aan het bouwen van hun droomhuis. Een emotioneel ontroerende en prachtige film.

text_en: This one tends to get slighted by a lot of critics and Kurosawa fans, but I thought it was wonderful. It's an episodic multi-character study of Tokyo's poorest, who live in a city literally made from garbage. Though it looks like an A-Bomb just hit, the film has a sort of serene beauty thanks to the glorious use of Technicolor. The title comes from the sound made by the insane young man who drives an imaginary trolley through the slum. All the characters were wonderful and all the stories engrossing, but perhaps the most tragic concerns the man and his young son who live in an abandoned car. When not searching for food, they spend their spare time using their imagination to build their dream house. An emotionally moving and beautiful film.


text:
In 1970, na een afwezigheid van vijf jaar, maakte Kurosawa zijn eerste kleurenfilm. Dodes' Ka-Den is een film die draait om een groot aantal met elkaar verweven verhalen die zich afspelen in een kleine achterbuurt van Tokio.
De titel komt van het geluid dat een geestelijk gehandicapte jongen maakt als hij zich verbeeldt dat hij een trein bestuurt. Langzaam leren we de mensen in de kleine gemeenschap beter kennen, de twee dronkaards die hun vrouwen verkopen omdat ze niet gelukkig zijn met de vrouwen die ze hebben. De oude man die het middelpunt van de stad is en een inbreker helpt die hem probeert te beroven. De heel arme vader en zoon die zich nooit een huis kunnen veroorloven, dus stellen ze zich voor dat ze er zelf een krijgen. Tegen het eind van de film zijn alle verhalen rond, sommige gelukkig, andere verdrietig.
Aangezien dit Kurosawa's eerste kleurenfilm was, kun je zien dat hij er zijn voordeel mee doet en dat het te zien is. Misschien wel te veel. Deze film gaat in veel verschillende richtingen en het is moeilijk om je te concentreren en je erin te verdiepen. Maar begrijp me niet verkeerd, Ka-Den

text_en:
In 1970, after a five year absence, Kurosawa made what would be his first film in color. Dodes' Ka-Den is a film that centers around many intertwining stories that go on in a small Tokyo slum.

The title comes from the sound a mentally retarded boy makes as he imagines he is operating a train. We slowly get to know more of the people in the small community, the two drunks who trade wives because they are not happy with the ones they have. The old man who is the center of the town who helps out a burglar that tries to rob him. The very poor father and son that cannot ever afford a house, so they imagine one up of their own. By the end of the film, the stories all come full circle, some turn out happy, others sad.

Since this was Kurosawa's first color film you can see that he uses it to his advantage and it shows. Maybe too much. This movie goes in many different directions and it's hard to settle down and get into it. But don't get me wrong, Dodes' Ka-Den may not be Kurosawa's best, but coming from the greatest director of all time, it's much better than 99% of today's films.


text: Een ander bewijs van Kurosawa's genialiteit is zijn eerste kleurenfilm, een duistere, surrealistische kijk op het tragische leven van de bewoners van de sloppenwijken van Tokio, in wezen een reeks van elkaar overlappende beelden van verschillende groepen mensen die een hachelijk bestaan leiden in een hardvochtig en onverschillig naoorlogs sloppenstadje. Deze film gaat van komedie naar tragedie en weer terug, en toont hoe mensen op hun eigen manier omgaan met het ergste soort leven dat er bestaat, zich meestal terugtrekken in zichzelf en leven in de fantasiewereld van hun eigen hoofd, zich emotioneel terugtrekken van de mensen om hen heen of zich verdrinken in alcohol. Kurosawa vermengt het keuken-spoel realisme met het theatrale van Kabuki en speelt behendig in op de emoties van zijn publiek, waarbij hij met evenveel gemak tranen en gelach weet op te roepen. Een heerlijke, uitputtende ervaring.

text_en: Another demonstration of Kurosawa's genius, his first colour film is a darkly surreal look into the tragic lives of Tokyo slum dwellers, essentially a series of interweaving vignettes depicting several groups of people eking out a perilous existence in a harsh and uncaring post-war shanty town. Swinging from comedy to tragedy and back, this film shows how people deal with the worst kind of life each in their own way, mostly retreating into themselves and living in the fantasy worlds of their own heads, withdrawing emotionally from those around them or drowning themselves in alcohol. Mixing kitchen-sink realism with Kabuki-esque theatrics, Kurosawa toys expertly with the emotions of his audience, drawing tears and laughter with equal deftness. A wonderful, draining experience.


text:
Als er iets was wat Akira Kurosawa fout deed bij het maken van Dodes'ka-den, dan was het wel het maken van het partnerschap met de 'vier ridders' (de andere drie waren Kobayaski, Ichikawa en Konishita). Ze wilden een grote kaskraker maken om hun partnerschap in te luiden, maar in plaats daarvan produceerde Kurosawa, die misschien wel de beste van de groep was, een abstracte, humanistische kunstfilm met personages die in een gedecimeerde sloppenwijk wonen, waar veel van de personages te maken hebben met duistere tragedies. Als hij het op een meer onafhankelijke basis had gemaakt of naar een andere studio was gegaan, wie weet, maar het was vanwege deze en andere financiële en creatieve tegenslagen dat hij in 1971 een zelfmoordpoging deed. En toch hield Kurosawa als kunstenaar niet op met datgene waar hij berucht om is geworden met zijn drama's: de kracht van de menselijke geest in tijden van tegenspoed. Dat de achtergrond een beetje ongewoner is dan je zou verwachten, maar dat is niet Kurosawa's schuld.
Het materiaal in Dodes'ka-den is fascinerend, maar niet op een manier die je van de regisseur zou verwachten, en vooral niet omdat het is gebaseerd op een personage in plaats van op een plot. Er gebeuren dingen met deze mensen, en Kurosawa's uitdaging is om ze tot een samenhangend geheel te verweven. Rokkuchan, een man-kind met hersenletsel dat de hele dag treingeluiden maakt (het 'klikklak' van de titel), en alleen af en toe stopt om voor zijn moeder te bidden. Maar dan vertakken we ons: er zijn de vader en de zoon, de laatste die restaurants afschuimt op zoek naar eten, en de eerste die maar doorgaat met gedetailleerde beschrijvingen van zijn droomhuis; een oudere man die eruitziet alsof hij doodgaat, en we horen later dat hij veel meer heeft verloren dan hij de meeste mensen zal vertellen, inclusief een vrouw die een verleden met hem heeft; een verlegen, stille vrouw die in dienstbaarheid werkt voor haar adoptievader (of oom, denk ik). Ik weet het niet precies), die haar verkracht; en een gedweeë vent in een pak die voortdurend op zijn gezicht krabt en een grote gemene vrouw heeft <0xE2><0x80><0x93> voor degenen die sociaal zijn.
<0x3E><0x3E> Er zijn ook kleine markeringen van mensen in de buurt van deze figuren, zoals twee dronkaards die elke avond als de gesmeerde bliksem blijven rondstommelen en grote eisen stellen aan hun echtgenoten en die soms (onbedoeld) uitwisselen! En dan is er de vriendelijke sake-verkoper op de motor die een lieve maar vreemde band heeft met de verlegen, stille vrouw. En natuurlijk is er een groep roddelende dames die rond een drinkplaats in het midden van de sloppenwijk op hun hurken zitten en niets te aardigs over iemand te zeggen hebben, tenzij het over iets erotisch met een man gaat. Het eerste wat opvalt bij dit alles is de manier waarop Kurosawa het beeld schetst; het is een beetje post-apocalyptisch, het heeft niets te maken met een bepaalde tijd of plaats (dat wil zeggen, tot we op een paar foto's moderne auto's en straten zien). Het is een gemarginaliseerde samenleving, maar de zorgen van deze mensen zijn, hoe tragisch ook, bedoeld om met dramatische kracht te worden ontmanteld. Net als Bergman is Kurosawa eropuit om de ontwrichte emoties van mensen te ontleden, met name één scène waarin de dodelijk uitziende man met de holle, droevige ogen zwijgend een doek zit te verscheuren terwijl een vrouw meedoet.
Soms is er charme, en soms zelfs gelach, te halen bij deze mensen. Ik genoot zelfs, misschien ironisch, van de kleine momenten met Rokkuchan (met name van Kurosawa's camee als schilder op straat) of de ongemakkelijke stiltes met de man met de gezichtstics. Maar hoewel Kurosawa zijn acteurs enige ruimte laat om te improviseren, blijven zijn camerabewegingen zoals ze altijd zijn geweest: geduldig maar alert, met brede composities en claustrofobische opnamen, schilderachtige visioenen en gezichten soms met de gestileerde vorm van een zwijgend drama dat als huilbui bedoeld is. Te midden van deze soms bizarre en ontroerende verhalen, waarvan sommige (bijvoorbeeld die van de vader en zoon in de auto) bijzonder triest zijn, belicht Kurosawa zijn film en ontwerpt hij het kleurenschema als zijn eerste in Eastmanmancolor, alsof het een van zijn schilderijen is. Weelderig, uitgestrekt, soms over de naden heen, maar altijd met enige beheersing, is deze plek niet noodzakelijkerwijs 'lichter'; het is alsof het abstracte in de scène is doorgedrongen, waar de dingen er levendig uitzien, maar onder de oppervlakte veel duisterder zijn. Het is een schitterend, dubbelsnijdend zwaard dat de droomachtige intonaties van zulk zwaarwichtig drama mogelijk maakt.
Met een mooie 'film'-score van Toru Takemitsu (ook verantwoordelijk voor Ran) en een paar uitstekende optredens van de acteurs, en een paar onuitwisbare scènes in een hele fantastische carrière, is Dodes''' Ka-den is in zekere zin een ondergeschikt werk van de regisseur, maar toch bijna volmaakt op zijn eigen manier, die, zoals in veel Kurosawa-drama's als Ikiru en Roodbaard, zonder al te veel sentimentaliteit harde waarheden over de menselijke conditie bevat.

text_en:
If there was anything Akira Kurosawa did wrong in making Dodes'ka-den, it was making it with the partnership he formed with the "four knights" (the other three being Kobayaski, Ichikawa, and Konishita). They wanted a big blockbuster hit to kick off their partnership, and instead Kurosawa, arguably the head cheese of the group, delivered an abstract, humanist art film with characters living in a decimated slum that had many of its characters face dark tragedies. Had he made it on a more independent basis or went to another studio who knows, but it was because of this, among some other financial and creative woes, that also contributed to his suicide attempt in 1971. And yet, at the end of the day, as an artist Kurosawa didn't stop delivering what he's infamous for with his dramas: the strengths of the human spirit in the face of adversity. That its backdrop is a little more unusual than most shouldn't be ignored, but it's not at all a fault of Kurosawa's.

The material in Dodes'ka-den is absorbing, but not in ways that one usually finds from the director, and mostly because it is driven by character instead of plot. There's things that happen to these people, and Kurosawa's challenge here is to interweave them into a cohesive whole. The character who starts off in the picture, oddly enough (though thankfully as there's not much room for him to grow), is Rokkuchan, a brain damaged man-child who goes around all day making train sounds (the 'clickety-clack' of the title), only sometimes stopping to pray for his mother. But then we branch off: there's the father and son, the latter who scrounges restaurants for food and the former who goes on and on with site-specific descriptions of his dream house; an older man has the look of death to him, and we learn later on he's lost a lot more than he'll tell most people, including a woman who has a past with him; a shy, quiet woman who works in servitude to her adoptive father (or uncle, I'm not sure), who rapes her; and a meek guy in a suit who has a constant facial tick and a big mean wife- to those who are social around.

There are also little markers of people around these characters, like two drunks who keep stumbling around every night, like clockwork, putting big demands on their spouses, sometimes (unintentionally) swapping them! And there's the kind sake salesman on the bike who has a sweet but strange connection with the shy quiet woman. And of course there's a group of gossiping ladies who squat around a watering hole in the middle of the slum, not having anything too nice to say about anyone unless it's about something erotic with a guy. First to note with all of this is how Kurosawa sets the picture; it's a little post-apocalyptic, looking not of any particular time or place (that is until in a couple of shots we see modern cars and streets). It's a marginalized society, but the concerns of these people are, however in tragic scope, meant to be deconstructed through dramatic force. Like Bergman, Kurosawa is out to dissect the shattered emotions of people, with one scene in particular when the deathly-looking man who has hollow, sorrowful eyes, sits ripping cloth in silence as a woman goes along with it.

Sometimes there's charm, and even some laughs, to be had with these people. I even enjoyed, maybe ironically, the little moments with Rokkuchan (specifically with Kurosawa's cameo as a painter in the street), or the awkward silences with the man with the facial tics. But while Kurosawa allows his actors some room to improvise, his camera movements still remain as they've always been- patient but alert, with wide compositions and claustrophobic shots, painterly visions and faces sometimes with the stylization of a silent drama meant as a weeper. Amid these sometimes bizarre and touching stories, with some of them (i.e. the father and son in the car) especially sad, Kurosawa lights his film and designs the color scheme as his first one in Eastmancolor like it's one of his paintings. Lush, sprawling, spilling at times over the seams but always with some control, this place is not necessarily "lighter"; it's like the abstract has come full-throttle into the scene, where things look vibrant but are much darker underneath. It's a brilliant, tricky double-edged sword that allows for the dream-like intonations with such heavy duty drama.

With a sweet 'movie' score Toru Takemitsu (also responsible for Ran), and some excellent performances from the actors, and a few indelible scenes in a whole fantastic career, Dodes'ka-den is in its own way a minor work from the director, but nonetheless near perfect on its own terms, which as with many Kurosawa dramas like Ikiru and Red Beard holds hard truths on the human condition without too much sentimentality.


text: 'Dnate desu ka den' is de eerste kleurenfilm van meester Akira Kurosawa, en verrassend genoeg gaat hij niet over samoerai, ronins, krijgsheren of slagvelden. De film speelt zich af in een heel arme gemeenschap in een sloppenwijk in Tokio, waar de bewoners dakloze dronkaards, bedelaars, zwervers, mishandelde vrouwen en losers zijn. Ik weet niet waarom Kurosawa voor dit tragische thema en de omgeving kleuren heeft gekozen, maar het zijn inderdaad heel trieste verhalen, waarvan sommige hartverscheurend zijn. Persoonlijk vind ik het ontroerende verhaal van de jongen en zijn vader, die dromen van een eigen huis dat door hen wordt gebouwd, het verhaal van de achterlijke jongen die denkt dat hij een trein bestuurt, het verhaal van de man die vijf kinderen grootbrengt alsof het hun eigen zoons en dochters zijn, en het verhaal van de jonge vrouw die door haar stiefvader wordt mishandeld.<br />Titel (Brazilië): 'Dodeskaden ner O Caminho da Vida' ('Dodeskaden ner The Way of the Life')

text_en:
"Dô desu ka den" is the first colored movie of Master Akira Kurosawa, and surprisingly is not about samurais, ronins, warlords or battlefields. It is inside a very poor community in a slum in Tokyo, where the dwellers are homeless drunkards, beggars, tramps, abused women, losers. I do not know the reason why Kurosawa selected this tragic theme and environment to put colors, but indeed they are very sad stories, some of them heart-breaking. I personally like the touching story of the boy and his father that dream with a house of their own and built by them; the story of the retarded boy that believes he pilots a train; the story of the man that raises five children as if they were their own sons and daughters; and the story of the young woman abused by her stepfather. My vote is nine.

Title (Brazil): "Dodeskaden  O Caminho da Vida" ("Dodeskaden  The Way of the Life")


text:
Als mensen aan expressionistische cinema denken, denken ze meestal aan de Duitse stomme films uit het begin van de twintigste eeuw <0xE2><0x80><0x93> films die schuine hoeken benadrukten, extreme contrasten tussen licht en donker, overdreven acteerwerk en af en toe gebruik maken van het surrealisme om een droomachtige sfeer te creëren, teneinde af te wijken van de traditionele, naturalistische manier van cinematografie. Als we bereid zijn te accepteren dat de Duitsers niet de enige filmmakers waren die expressionistische cinema schiepen (en dat die bovengenoemde kenmerken niet noodzakelijk zijn voor expressionistische films), dan zou ik willen stellen dat Dodes'ka-den (DKD) een uitstekend voorbeeld is van een dergelijk soort film.
Net als Dreams is DKD een beetje onsamenhangend voor een Kurosawa-film, omdat het treuzelt in het onwerkelijke. Maar DKD is, in tegenstelling tot Dreams, ook een geweldige film en waarschijnlijk mijn favoriete Kurosawa-film. Waarom? Voornamelijk vanwege de kleuren, denk ik. Dit was, geloof ik, Kurosawa's eerste kleurenfilm, en de man verzadigt de film met levendige primaire kleuren, waardoor er een volkomen onwerkelijk Japan ontstaat. We zijn gewend aan de neonlichten en de glanzende wolkenkrabbers van Tokio; we zijn niet gewend aan een stad die met kleurpotloden lijkt te zijn gekleurd.
DKD is, zoals ik al zei, een bijzondere film, omdat veel van de personages op een schroothoop leven, alsof ze in een ander universum leven. Dat is, denk ik, waar het om gaat: dit zijn de buitenstaanders van Tokio, de mensen die zijn achtergebleven tijdens de grote ommekeer na de Tweede Wereldoorlog. De film vertegenwoordigt ook een van Kurosawa's meer hartgrondige films; er is hier sprake van oprechte emotie en oprechte tragiek (zoals wanneer de vader van de jongen hun droomhuis beschrijft). Het is een verbazingwekkend ontroerende film over een man die bekendstond om zijn adembenemende, John Ford-achtige panorama's en samoerai. Iedereen had moeten weten dat Kurosawa een film in zich had die zo ontroerend en ontroerend was (Ikiru weerspiegelt in veel opzichten de emotionele resonantie van deze film).
Ik zal ook tot het laatst toe blijven volhouden dat dit Kurosawa's grootste prestatie is. Zijn samoeraifilms zijn weliswaar goede films, maar verbleken bij de werken van Kobayashi (Hara-kiri is de grootste, meest intelligente samoeraifilm die ooit op celluloid is uitgebracht). Rashomon, Hidden Fortress, Seven Samurai, Yojimbo, Sanjuro, Kagemusha en Ran zijn allemaal mooie films, maar ze zijn alleen maar goed (en eerlijk gezegd vind ik dat woord te ruim van toepassing op Hidden Fortress en Kagemusha). DKD is een geweldige film, net als Ikiru. Het zijn de kroonjuwelen waaruit blijkt dat Akira geen eendags-samoeraipony was. Ze tonen zijn artisticiteit en meesterschap op het gebied van film.

text_en:
Most people, when they think of expressionist cinema, look to the b&w German films of the silent and early sound eras--films that emphasized canted angles, extreme contrasts of light and dark, exaggerated performance, and occasional uses of surrealism to create a dreamlike atmosphere in order to diverge from traditional, naturalistic modes of cinematic representation. If we're willing to accept that the Germans were not the only filmmakers to create expressionist cinema (and that those above-mentioned characteristics are not prerequisites for expressionist film), then I would argue that Dodes'ka-den (DKD) is a prime example of this type of film.

Like Dreams, DKD is a little unhinged for a Kurosawa film, dabbling, as it does, in the unreal. However, DKD is also, unlike Dreams, a great film and probably my favorite Kurosawa picture. Why? Mostly, I think, it's the colors. This was, I believe, Kurosawa's first color film, and the man saturates the movie with vibrant primary colors, creating a completely unreal contemporary Japan. We are used to the neon lights and gleaming Tokyo skyscrapers; we are not used to a city that appears to have been colored with crayons.

DKD is, as I said, a peculiar film inasmuch as many of its characters live in a junkyard, appearing to live in an alternate universe. That is, I think, the point--these are the Tokyo outsiders, the people left behind during the great move forward following World War II. The film also represents one of Kurosawa's more heartfelt movies; there is genuine sentiment here and genuine pathos (such as when the boy's father describes their dream home). It's an amazingly moving film from a man better known for stunning, John Ford-like vistas and samurais. Everyone should have known Kurosawa had in him a movie as touching and thought provoking as this (Ikiru foreshadows the emotional resonance of this film in many ways).

I will also argue, to the last, that this is Kurosawa's greatest achievement. His samurai films, though capable pictures, pale in comparison to works by Kobayashi (Hara-kiri is the greatest, most intelligent samurai film committed to celluloid). Rashomon, Hidden Fortress, Seven Samurai, Yojimbo, Sanjuro, Kagemusha, and Ran are all fine films, but they're merely good (and, frankly, I think that word is too generous for Hidden Fortress and Kagemusha). DKD is a great movie, as is Ikiru. They are the crown jewels that show Akira was not a one-trick samurai pony. They reveal his artistry and mastery of cinema.


text: Dit is een van de vreemdste films die ik de laatste tijd heb gezien. Dat komt doordat hij minder op een film lijkt en meer op een experimentele film. Kurasawa's experiment was om een verscheidenheid aan individuen die op een vuilnisbelt wonen, hun ervaringen te laten weven in een tapijt dat een glimp biedt van hun doorgaans harde bestaan. Niet elke episode is deprimerend en hard, maar over het geheel genomen is dit beslist de toon. We hebben een geval van incest/verkrachting, poging tot moord, het verwisselen van echtgenote, alcoholisme, ontrouw, de dood van een kleine jongen nadat hij bedorven vis had gegeten, een man met een ernstige depressie (hij praat nooit tijdens de film en ziet er heel angstaanjagend uit), een hopeloze dromer bij wie waarschijnlijk schizofrenie zou worden vastgesteld, een geestelijk gehandicapte jongeman die denkt dat hij conducteur van een tram is en al zijn tijd doorbrengt met het 'rijden' van zijn tram over de paden tussen de vuilnishopen, een man die getrouwd is met een volslagen feeks (ik geloof dat ik haar nog minder mocht dan de incestueuze verkrachter!), enzovoort, enzovoort. Eigenlijk is het zo deprimerend dat het bijna een Ingmar Bergman-film leek die zich in Japan afspeelde, zoals Bergman veel films maakte die over geestesziekten en de hopeloosheid van het leven gingen. Is het een wonder dat Kurasawa na het maken van deze film probeerde zelfmoord te plegen? Nou, vond ik het leuk? Nee. Het was geen leuke ervaring. Maar het was een heel goed gemaakte film die mijn aandacht vast en zeker vasthield en als gevolg daarvan wilde ik heel graag zien wat er met deze mensen gebeurde. Het was zoiets als kijken naar een treinongeluk <0xE2><0x80><0x93> je wilt niet al die slachting zien, maar je kunt niet anders dan kijken! Van alle personages denk ik dat de oudere man die de neiging had om voor iedereen op te komen en die niet echt in het plaatje leek te passen (hij was te goed aangepast en te verstandig om op een vuilnisbelt te wonen) misschien Kurasawa zelf moest voorstellen. Misschien. Ik weet het niet.<br />Als je een aantal Kurasawa-films hebt gezien en een hoge tolerantie voor vreemde kunstfilms hebt, geef deze dan een horloge. Maar maak hier NIET je eerste ervaring mee als je naar zijn films kijkt <0xE2><0x80><0x93> je jaagt er vast veel kijkers mee weg!

text_en:
This is one of the weirder movies I have recently watched. That's because it seems less like a movie and more like an experimental film. Kurasawa's experiment was to take a variety of individuals who live at a garbage dump and weave their experiences into a tapestry that offers glimpses of their generally harsh existences. Not every episode is depressing and harsh, but overall this is definitely the tone. Let's see,...we have a case of incest/rape, attempted murder, wife swapping, alcoholism, infidelity, death of a little boy after eating tainted fish, a man with severe depression (he never talks during the movie and looks very scary), a hopeless dreamer who would probably be diagnosed with schizophrenia, a mentally retarded young man who thinks he is a street car conductor and spends all his waking moments "driving" his street car through paths among the garbage piles, a man married to a total shrew (I think I liked her character even less than the incestuous rapist!), etc., etc. In fact, it is depressing enough that it seemed almost like an Ingmar Bergman movie set in Japan, as Bergman made MANY movies that tended to deal with mental illness and the hopelessness of life. Is it any wonder that after making this film Kurasawa tried to kill himself?! So, did I like it? No. It was not a fun experience. But, it was a very well-made movie that definitely kept my attention and as a result, I really wanted to see what happened to these people. It was sort of like watching a train wreck--you don't WANT to see all the carnage but you can't help but watch! Of all the vignettes, I think that the older man who tended to look out for everyone and who didn't really seem to fit in (he was too well-adjusted and wise to be living in a garbage dump) was perhaps meant to represent Kurasawa himself. Maybe. I dunno.

If you've seen a variety of Kurasawa films and have a high tolerance for strange art films, give this one a watch. However, do NOT make this your first experience watching his movies--it's sure to scare away many viewers!


text:
De titel van deze film slaat nergens op, tot je hem in werking ziet, want het is het geluid dat een achterlijke jongeman maakt als hij zijn denkbeeldige karretje bestuurt, wat hij de hele dag doet. En hij is gewoon een van de vele vreemde personages in dit surrealistische en soms tragische verhaal over een groep sloppenbewoners in Japan.
Er zijn twee dronkaards die vrouwen ruilen, er is een man met aspiraties om architect te worden en zijn zoontje dat hij naar buiten stuurt om om eten te bedelen. Er is een wijze oude man die de steunpilaar van het gezonde verstand lijkt te zijn in alles wat er om hem heen gebeurt, en er is...' is een zakenman met ernstige nerveuze tics die een vrouw heeft die hem (en alle anderen) als oud vuil behandelt.
Er zit eigenlijk geen plot in, het is een reeks verhalen die elkaar afwisselen, soms grappig, soms tragisch. Al met al vond ik dat het best goed werkte, & ik wilde dit al een hele tijd zien, alleen al vanwege de beschrijving. Ik was niet in het minst teleurgesteld, en ik zou dit zeker aanbevelen.

text_en:
The title of this movie doesn't make a lot of sense, until you see it in operation, because it's the sound that a retarded young man makes while he's operating his imaginary trolley, which is what he does all day. And he is just one of many odd characters in this surreal & at times, tragic tale of a group of slum-dwellers in Japan.

There are two drunks who trade wives, there's a man with aspirations to be a architect, and his young son who he sends out to beg for food. There's a wise old man who seems to be the pillar of sanity within all that goes on around him, and there's a businessman with some severe nervous tics that has a wife that treats him (and everyone else) like dirt.

There's no particular plot to this, really, it's a bunch of stories that drift back & forth between each other, sometimes funny, sometimes tragic. All in all I thought it worked pretty well, & I had been dying to see this for a long time just based on its description. I was not in the least disappointed, and I'd definitely recommend this. 9 out of 10.


text:
De titel is het geluid dat een van de personages maakt als hij met zijn denkbeeldige kar over de vuilnisbelt rijdt waar de personages wonen. De film is gebaseerd op een serie verhalen van Shugoro Yamamoto en vertelt het verhaal van een groep mensen die in feite in bouwvallige huizen aan de rand van de vuilnisbelt wonen. Het is een mengeling van lachen en verdriet.
De eerste kleurenfilm die Akria Kurasowa maakte, heb ik al heel lang willen zien. Vreemd genoeg stond er vaak bij dat hij alleen in een verkorte versie beschikbaar was van een origineel van drie of vier uur, omdat er een fout was gemaakt bij het afdraaien. Ik wachtte op de volledige versie, om te zien wat Kurasowa ons wilde laten zien, maar in de recente uitgave van Criterion ontdekte ik dat de 140-minutenversie de volledige versie is.
Toen ik gisteravond eindelijk ging zitten om de film te zien, heb ik gemengde gevoelens over de film. Op de eerste plaats is hij visueel verbonden met elke volgende film. Je kunt alle andere Kurasowals die nog zes films over hebben, weerspiegeld zien in deze film, tot en met de geschilderde zonsondergangen. Het is een opvallende film door het gebruik van kleur en je kunt begrijpen waarom hij er zo lang over heeft gedaan om een filmvoorraad op te bouwen waar hij tevreden mee zou zijn (natuurlijk zijn er ook mislukte films). De film is een visueel kunstwerk. (Maar wees gewaarschuwd als je dit op je breedbeeldtelevisie wilt zien: dit is op 1.33 gefilmd en zal dus in normale tv-verhouding te zien zijn.) De rest van de film is een mengelmoes. Een deel van het probleem is dat de levens van al deze mensen niet helemaal op elkaar aansluiten. Als afzonderlijke verhalen werken ze allemaal goed, maar als filmisch geheel hangen ze niet als één geheel. Ik kan het Kurasowa niet kwalijk nemen, want je kunt niet altijd alles uit de kast halen, vooral niet als iemand als Robert Altman, die zich specialiseerde in dit soort multi-karakterfilms, zichzelf af en toe in de nesten werkte.
Dit wil niet zeggen dat er geen redenen zijn om de film te zien. Zoals met alle Kurasowa-films het geval is, zijn er altijd redenen om zijn films te zien, of ze nu goed zijn of niet. De eerste rit met de 'wagen' is een van de beste die Kurasowa ooit heeft gemaakt en is de prijs van een huurauto waard. Het is een van de meest magische momenten in de geschiedenis van de film als de wagen wordt geïnspecteerd en uitgeladen. De vader en zoon die in de wagen wonen zijn ontroerend (hoewel ze uiteindelijk erg triest zijn) en er zijn andere stukjes en beetjes die schitteren (zoals de cast die over de hele linie geweldig is) en je moet de film op zijn minst proberen te zien als iets anders dan een man die we gewoonlijk associeerden met samoerai-films of misdaaddrama's. Het is een intrigerende miskleun van een meesterfilmer, wat in dit geval betekent dat hij beter is dan de meeste andere filmmakers.
Tussen 6 en 7 als geheel, veel hoger in stukken.

text_en:
The title is the sound that one of the characters makes as he drives his imaginary trolley across the garbage dump where the characters live. The film is based on a series of stories by Shugoro Yamamoto and tells the story of a group of people who effectively live in ramshackle homes on the edge of the dump. It's a mix of laughter and sadness.

First color film made by Akria Kurasowa has been something I've wanted to see for a long time. Weirdly it was often listed as being only available in a shortened version from a three or four hour original due to an error in the run time in some promotional material. I was holding out for the full version, waiting to see what Kurasowa wanted us to see, only to find out on the recent release by Criterion that the 140 minute version is the full version.

Finally sitting down to see the film last night I'm of mixed emotions about the film. First and foremost its visually linked to every film that followed. You can see every other of Kurasowals remaining six films reflected in this movie, down to the painted sunsets. Its a striking film in its use of color and you can understand why it took him so long to a film stock he would he happy with (of course there are failed projects as well). The film is a visual work of art.(Though be warned if you're going to see this on your widescreen TV this was shot 1.33 so will appear in normal TV ratio.) The rest of the film is a mixed bag. Part of the problem is that the lives of all of these people don't quite come together. As separate tales they all work well but as a filmic whole they don't hang as one. I don't blame Kurasowa since one can't always hit things out of the box, especially when some one like Robert Altman who specialized in multi-character films of this sort occasionally bombed himself.

This isn't to say that there aren't reasons to see the film. As will all Kurasowa films there are always reasons to see his films, whether they work or not. The first trip of the "trolley" is one of the best things Kurasowa ever did and is worth the price of a rental. Its one of the most magical moments in film history as the trolley is inspected and taken out. The father and son living in the car is touching (though ultimately very sad) and there are other bits and pieces that shine (like the cast which is across the board great) and one should at least try the film as something different from a man we usually associated with samurai films or crime dramas.

Its an intriguing misfire from a master filmmaker which means in this case means its better than most other filmmakers successes.

Between 6 and 7 as a whole, much higher in pieces.


text: De titel is onomatopoeisch, het geluid van een tram die over de rails ratelt. Het is een metafoor voor alles wat de mensen die op de vuilnisbelt wonen niet kunnen krijgen. De ellende van die mensen wordt geïllustreerd door de passerende tram die het relatief rijke leven van de middenklasse symboliseert. Het pathos van de kleine jongen en zijn geliefde maar trieste, krankzinnige vader is uiterst ontroerend. Dit was Kurosawa's eerste film in kleur en hij gebruikt prachtige, schokkende tinten, kleuren die je alleen in dromen ziet. De film is surrealistisch en overtreft in schoonheid alle verwachtingen. Het mededogen met de mensheid is de drijfveer, maar zoals altijd is Kurosawa geconcentreerd op het vastleggen van de schoonheid van de film. Het is een meesterwerk van een geniale filmer.

text_en: The title is onomatopoeic, the sound of a streetcar clacking on the rails. It is metaphoric for all that the people who live in the dump cannot have. The misery of those people is illustrated by the passing streetcar which represents the relatively unobtainable rich life of the middle class. The pathos of the little boy and his beloved yet sadly insane father is most touching. This was Kurosawa's first film in colour and he uses beautifully shocking hues, colours seen only in dreams. The movie is surreal and surpassing in beauty. The compassion for humanity is the underling force, but as always, Kurosawa is focused on capturing the beauty of the film. It is a masterwork by a genius of cinema.


text: Ik zag deze film voor het eerst toen ik een jaar of vijftien was, ongeveer de leeftijd waarop kinderen hun identiteit beginnen te bepalen. Ik was erg onder de indruk van de scène met de man en de kinderen die hij opvoedt alsof het zijn eigen kinderen zijn. De oudste jongen wordt gepest met het feit dat zijn moeder een prostituee is en dat geen van zijn broertjes en zusjes dezelfde biologische vader heeft (wat Kurosawa duidelijk maakt door kinderen te hebben die totaal niet op elkaar lijken). De man weet de jongen er nog steeds van te overtuigen dat hij hun vader is, wat de enige definitie is die telt. De man wordt door alle kinderen, op één na, als vader geprezen, terwijl zij nog steeds de voorkeur geeft aan haar broer.<br />Elke scène is even boeiend vanwege zijn eigen verhaal en conclusies. Het is een geweldige film, ook al is het niet de beste Kurosawa-film.

text_en:
I first saw this movie as a pre-teen, about the age when kids start to think through their identity. I was greatly affected by the scene of the man and the children who he raises as his own. The eldest boy has been taunted that his mother is a prostitute and none of his siblings have the same biological father (which Kurosawa makes obvious by having children who look nothing like each other). The man still persuades tho boy that he is their father by the only definition that counts. The man is acclaimed to be father by all of the children but one, who still prefers her brother.

Each of the vignettes are likewise compelling for their own stories and conclusions.

It's a great film, even if it is not the greatest Kurosawa film.


text: Dit en 'Verborgen fort' zijn de Kurosawa's die me het dierbaarst zijn. Ik geef geen 10's uit als snoepgoed, maar dit had het beslist verdiend, als het al iets verdiende. Ook al is het een vrij lange film (zoals alle films van Kurosawa dat eigenlijk zijn), hij loste het probleem op dat me bij de meeste van zijn films dwarszit: de verhaallijn is vaak te los en ontwikkelt zich langzaam, en bevat scènes die onnodig zijn of gewoon te veel worden uitgerekt zonder dat er een echt doel aan de verhaallijn of de karakterbeschrijving wordt gegeven. Dodesukaden bezorgde me dezelfde ervaring als bijvoorbeeld 'Verborgen fort'; ondanks de uitgerektheid was er geen minuut die ik wilde afsnijden. In zekere zin is dit ook een heel ongewone Kurosawa-film, want hij heeft geen verhaallijn, maar veel kleine onafhankelijke verhaaltjes die meer gebaseerd zijn op de karakterbeschrijving dan op de verhaallijn, in tegenstelling tot alle andere Kurosawa-films die ik tot nu toe heb gezien. Ook leunt de film sterk op de dialoog, die hij briljant weet te gebruiken (vooral in het verhaal waarin de vader en de zoon plannen maken voor hun 'nieuwe huis').<br />Maar wat deze film tot een meesterwerk maakt, is de manier waarop het onderwerp, hoe tragisch het ook is, zo menselijk en meelevend wordt beschreven, zonder iemand op welk punt dan ook met de vinger te wijzen. Van het begin tot het eind levert de film de hele emotionele schaal, van lachen tot huilen, in een volmaakt evenwicht.

text_en:
This, and "Hidden fortress" are the Kurosawa's that are most dear to me. I don't hand out 10's like candy, but this certainly deserved it, if anything. Even though it's quite long (like all Kurosawa's pretty much are) it concurred the problem which bugs me with most of his films; the storyline is often too loose and slowly evolving, containing scenes that are unnecessary or just lenghtened too much without any real purpose to the storyline or the character description. Dodesukaden delivered to me the same experience that for example "Hidden fortress" did; despite its lenght, there wasn't a single minute I would cut out.

This is also a very unusual Kurosawa film in a way, it has no storyline, but many little independent stories which are based more to the character description than storyline, unlike any other Kurosawa-film I have seen so far. It also leans much on the dialogue, which he uses brilliantly (especially in the story between the father and the son planning their "new house").

Still the thing that makes this one a masterpiece is how the subject being so tragic as it is, is managed to be described so humanely and sympathetically, without pointing fingers at anybody at any point. From the beginning to the end it delivers the whole emotional scale from laughter to tears in perfect balance.


text: Kurosawa heeft bewezen dat hij menslievend is. Deze film gaat helemaal over mensen die in armoede leven. Je ziet in deze film alleen maar kwaadheid. Het geeft je een rotgevoel, maar het is het waard. Iedereen die zich te veel op zijn gemak voelt met materialisatie zou 2,5 uur aan deze film moeten besteden.

text_en: Kurosawa is a proved humanitarian. This movie is totally about people living in poverty. You will see nothing but angry in this movie. It makes you feel bad but still worth. All those who's too comfortable with materialization should spend 2.5 hours with this movie.


text: Kurosawa, fris in kleur, verliest zijn gebruikelijke thema's van waarheid en waarneming van de werkelijkheid uit het oog en kiest voor een deprimerende weergave van de sloppenwijken van Tokio. Kurosawa kiest voor een stijl die naar mijn mening zijn tegengestelde was... dat wil zeggen, ik heb het gevoel dat Kurosawa een Ozu-film wilde maken. Deze slecht geregisseerde, slecht geacteerde film is een zeldzame miskleun in het oeuvre van deze auteur. Terwijl Ikiru, hoewel het een alledaags en deprimerend verhaal is, nog steeds interessant en goed getimed is, en terwijl Stray Dog de sloppen en sociale armoede van Japan afbeeldt zonder al te zwaarwichtig of saai te worden, heeft _do desu ka den_ alle somberheid die je zou kunnen verwachten, zonder ook maar iets van de positieve eigenschappen van eerdere Kurosawa-films.<br />Wees gewaarschuwd, dit is geen film waar Kurosawa op beoordeeld zou moeten worden.

text_en:
Kurosawa, fresh into color, losses sight of his usual themes of truth and perception of reality and opts for a depressing take on Tokyo's slums. Kurosawa stretches for a style that was, in my opinion, his antithesis- that is to say, I feel as if Kurosawa wanted to make an Ozu picture. Poorly paced, poorly conceived, this movie is a rare dud in this auteur body of excellent work. While Ikiru, while being mundane and depressing, was still interesting and well paced, and while Stray Dog depicted the slums and social poverty of Japan without being too heavy handed or boring, do desu ka den has all the somberness that one could expect with its content, with none of the redeeming qualities of earlier Kurosawa pictures.

Be warned, this is not a movie that Kurosawa should be judged by.


text: Ik vond deze film geweldig! Hij is echt bizar, heel grappig, morbide, geestig... Het heeft geen zin om over de inhoud van de film te vertellen, want dan zou ik de uitkomst prijsgeven! Je moet hem zien zonder te weten waar hij over gaat! Alles staat met elkaar in verband en heeft zijn waarom & waarom. Hij begint subtiel en dan gaan de dingen steeds sneller en sneller tot ze culmineren in de krankzinnigste uitbarsting die je je kunt voorstellen! Het is zelfs nog leuker om de film voor de tweede keer te zien als je alle 'trucjes' kent. De acteurs zijn uitstekend, vooral Ivan Trojan, wiens laatste scènes een echt meesterwerk zijn! Ik kan deze film van harte aanbevelen, het is een van de origineelste die ik ooit heb gezien!

text_en: I loved this movie! It's truly bizarre, extremely funny, morbid, witty... It makes no sense to tell about the contents of the movie, because then I'd be giving out the outcome! You have to see it without knowing what is it about! Everything is connected and has its why & because. It starts subtly and then the things start rolling faster and faster until they culminate in the most insane outburst you can imagine! It's even more fun to watch the movie the second time, once you know all the "tricks". The actors are excellent, especially Ivan Trojan, whose final scenes are a real master piece! I highly recommend this film, it's one of the most original ones I've ever seen!


text:
Dit is absoluut NIET de intellectuele film met een diepe missie, dus ik denk niet dat er te veel is om te begrijpen, voor het geval je geen Tsjech bent.
Het is gewoon een komedie. De humor is eenvoudig, behoorlijk grappig en soms misschien een beetje morbide. Sommige acteurs en personages lijken erg op Samotári (2000) (Jirtte Machácek, Ivan Trojan, Vladim tr Dlouh De) dat geldt ook voor de schrijvers. Maar dat doet er niet toe, het genre is heel anders en deze twee films moeten niet op deze manier vergeleken worden. Jedna ruka netleská probeert je geen les te geven, hij probeert je aan het lachen te maken en er is een kans dat hem dat lukt.
Geen slechte film, niet de vernuftige, maar ik heb ervan genoten. Sommige taferelen zijn echt de moeite van het bekijken waard.

text_en:
This definitely is NOT the intellectual film with profound mission, so I really don't think there is too much not to understand to in case you aren't Czech.

It's just a comedy. The humor is simple, pretty funny and sometimes, maybe, little morbid. Some actors and characters are very similar to Samotári (2000) (Jirí Machácek, Ivan Trojan, Vladimír Dlouhý) so the authors are. But it doesn't matter, the genre is really different and these two films shouldn't be compared in this way. Jedna ruka netleská won't try to give you a lesson, it will try to make you laugh and there is some chance it will succeed.

Not bad film, not the ingenious one, but I enjoyed it. Some scenes are truly worth seeing.


text: De elementaire betekenis van het verhaal is een werkelijkheid. Wrede, ware werkelijkheid. Situaties zijn heel grappig. Je moet lachen als je ziet hoe stom, obstinaat en gek mensen kunnen zijn. De beste omschrijving zal zijn: als je er in je eentje naar kijkt.

text_en: Basic meaning of the story is a reality. Cruel true reality. Situations are very funny. You have to laugh when you see, how people can be stupid, obstinate and crazy. The best description will be, if you watch it on your own.


text:
Het helpt als je Tsjechisch verstaat en dit in de oorspronkelijke taal kunt lezen en de obsessie van de Tsjechen voor 'The Professionals' begrijpt, maar zo niet, dan is 'Jedna ruka netlaska' weer een geweldige Tsjechische film. Hij is grappig, duister en buitengewoon plezierig. Het grootste compliment dat ik kan geven is dat je nooit precies weet wat er gaat gebeuren en dat gevoel zelfs tot het tweede en derde deel van de film weet vast te houden.
Voor een klein land heeft de Tsjechische Republiek een verbazingwekkende hoeveelheid wereldberoemde films en literatuur geproduceerd, van Hrabal, Hasek en Kundera tot de films van Menzel, Sverak en talloze anderen. De Tsjechische humor is van nature duister en vaak onverzoenlijk, maar vaak met een naïeve en warme ondertoon. Deze film is dat precies, hij is onaardig en gaat over de minder sympathieke kanten van de mens, maar onder dat alles zit een prachtig verhaal vol belofte, goede bedoelingen en optimisme.
Ik kan dit en de meeste andere projecten waar Trojaan en Machacek bij betrokken zijn ten zeerste aanbevelen. Geniet ervan, het is een film die precies om die reden is gemaakt <0xE2><0x80><0x93> hoe dan ook, de Tsjechen zullen er nooit in slagen een echt gelukkige afloop te schrijven.

text_en:
It helps if you understand Czech and can see this in the original language and understand the Czechs obsession with 'The Professionals', but if not, 'Jedna ruka netlaska' is yet another great Czech film. It is funny, dark and extremely enjoyable. The highest compliment I can pay it is that you never know quite what is going to happen next and even keep that feeling well into the second and third viewing.

For a small country the Czech Republic has produced an amazing amount of world class film and literature, from Hrabal, Hasek and Kundera to the films of Menzel, Sverak and numerous others. Czech humour by its very nature is dark and often uncompromising, but often with a naive and warm sentiment behind it. This film is just that, it is unkind and deals with the less lovable sides of human beings, but underneath it all there is a beautiful story full of promise, good intent and optimism.

I highly recommend this and most other projects Trojan and Machacek are involved in. Enjoy it, it's a film made for just that reason - anyway, it's as close as the Czechs will ever come to writing a truly happy ending...


text:
De hoofdpersonen in deze film vallen in twee categorieën uiteen: slim en dom. Simpel genoeg.
Jiri Machacek (Standa) speelt een ongelukkige, suffe vent die wordt gearresteerd voor een misdaad die hij niet heeft begaan. Als hij probeert zijn boosaardige, voormalige baas financieel tegemoet te komen, loopt de situatie uit de hand.
Hoewel Standa oprecht (maar vertederend) dom is, is zijn maatje Ondrej een volslagen idioot die alles verprutst en er elke keer weer in slaagt om de verkeerde dingen te zeggen en te doen. Zonder Ondrej zou Standa misschien een kans hebben om met een zekere mate van succes door het leven te gaan. Met Ondrej zal het leven nooit saai zijn, maar het zal zeker niet zonder een hoop kopzorgen zijn!
Ivan Trojan speelt Zdenek, een genie van het kwaad die ontaardt in een soort Hitler-onderdanige tiran. Zdenek en zijn trawanten proberen Standa te vermoorden om Zdeneks geheimen te beschermen.
Ik ben erg onder de indruk van de hoge kwaliteit en de verbeeldingskracht van de Tsjechische films. Voor een relatief klein land heeft de Tsjechische Republiek beslist meer dan haar aandeel geleverd aan voortreffelijk vermaak. De beste Tsjechische films die ik heb gezien zijn: 1) _Peli sinky_ en 2) _Tmavomodr hors d'oeuvre_ ( _Dark Blue World_ ). Als je die twee films ziet, heb je het absolute beste van de Tsjechische cinema gezien.

text_en:
The lead characters in this movie fall into two categories: smart and stupid. Simple enough.

Jiri Machacek (Standa) plays a hapless, dopey guy who gets arrested for a crime he did not commit. When he tries to get financially reimbursed by his evil, former boss, the situation gets out of control.

While Standa is genuinely (but endearingly) stupid, his buddy Ondrej is an absolute blithering idiot who bungles everything and manages to say and do the wrong thing every time. Without Ondrej, Standa might stand a chance of going through life with some modest degree of success. With Ondrej, life will never be boring, but it sure won't be without a lot of headaches!

Ivan Trojan plays Zdenek, an evil genius type who degenerates into some Hitler-esquire delusional tyrant. Zdenek and his henchmen try to kill Standa to keep Zdenek's secrets safe.

I am very impressed with the high quality and imagination of Czech films. For a relatively small country, the Czech Republic certainly has produced more than its share of superb entertainment. The best Czech movies I have seen are: 1) Peliky and 2) Tmavomodrý Svet (Dark Blue World). If you see these two movies, you have seen the absolute best of Czech cinema.


text: Ik vind deze film erg goed, het is een speciaal soort humor van Ondricek en Machacek... Ik denk dat Samotari (Loners) beter is. Misschien is het moeilijk te begrijpen als je geen Tsjech bent. Als je niet naar die film kijkt, geniet er dan gewoon van, trek je nergens iets van aan... ontspan je!

text_en: I like this movie much, it's special type of humor by Ondricek and Machacek... I think it's better then Samotari (Loners).. Maybe it's difficult to understand when you are not Czech. If you are not watching that movie, just enjoy it, don't mind about anything else.. just relax !!


text:
Als je, net als ik, graag een unieke film wilt, en anders dan de meeste andere films, dan raad ik je ten zeerste aan om _Het Beest_ te bekijken. De film is een grotesk, erotisch, fantasierijk sprookje dat zich concentreert rond een mythologisch 'Beest' dat naar verluidt over het terrein van een Frans landhuis zwerft en naar vrouwen hunkert. De film is heel gewaagd met zijn onderwerp, en dat is iets waar je wel waardering voor moet hebben. Het thema van bestialiteit is absoluut taboe, en met reden, mag ik wel zeggen; maar de film brengt het over; recht voor zijn raap en ter zake. Net als andere films die een taboe onderwerp centraal stellen, had Het Beest er omheen kunnen draaien en ons onze verbeelding kunnen laten gebruiken om de leemten op te vullen, maar dat heeft Borowczyk niet gedaan, en in dat opzicht is hij dapper, vooral omdat hij door het maken van een film als deze openstaat voor allerlei kritiek, maar het feit dat hij ermee doorging, betekent naar mijn mening een dikke duim voor de man.
De film begint met een scène waarin een geil mannelijk paard een vrouwtje bestijgt. Deze openingsscène zet een uitroepteken achter de film en bereidt het publiek in zekere zin voor op de ongelooflijke tour de force van de erotiek die het te zien krijgt. De scènes waarin het beest met de vrouw pareert zijn overbodig en schokkend en zullen veel mensen aanstoot geven (daarom is het al meer dan twintig jaar verboden), maar deze scènes zijn niet alleen maar een excuus voor Borowczyk om de kijker te choqueren; deze film heeft een bepalend punt. Zoals gezegd tijdens de film: het enige verschil tussen mens en dier is intelligentie. Zowel mens als dier hebben instincten, alleen de mens weet hoe hij ze moet beheersen. Het Beest verkent dit verschil tussen man en dier door middel van seksualiteit; de fantasiesequentie waarin het beest verschijnt, belichaamt de beheersing van de menselijke begeerte, en alleen wanneer het centrale vrouwelijke personage haar beheersing laat varen, kan ze het beest zien. De film heeft sterke thema's uit het eeuwenoude verhaal van'schoonheid en beest' die erin verweven zijn, en over het geheel genomen is dit een schokkend morbide verhaal van lust, maar niet zonder moraal.
Veel mensen vinden de scènes rond de schokkende sekssequenties in de film saai, maar deze scènes zijn belangrijk voor het verhaal van de film. Zonder deze scènes zouden we de personages of het verhaal van het beest, en, het allerbelangrijkste, het verhaal van...' Het publiek zou niet in staat zijn om Borowczyk's afschrikwekkende conclusie aan te horen, en dat is een van de belangrijkste elementen van de film; het zou echt zonde zijn. Bovendien houdt Borowczyk zijn publiek tijdens deze scènes bezig, niet met schokken, maar met dialogen en de hogere klasse van de familie, en de prachtige opnamen van het terrein rond het landhuis, zodat het sterke contrast tussen die scènes en de gebeurtenissen later in de film ook niet zou bestaan.
Over het geheel genomen is Het Beest een schokkende film. De weergave van een onderwerp dat taboe is en de schokkende manier waarop het wordt geportretteerd, zullen ervoor zorgen dat deze film niet voor iedereen is. Maar als je over de schok van de film heen kunt komen en het Beest kunt omarmen, wacht je een vakkundig en prachtig kunstwerk dat niemand die deze film een kans wil geven, mag missen.

text_en:
If, like me, you like your films to be unique, and unlike the majority of other movies, then I wholly recommend that you check out The Beast. The film is a grotesque, erotic, fantasy fairytale that centres around a mythological 'Beast' that is rumoured to wander the grounds of a French mansion and lusts after women. The film is very daring with it's subject material, and that is something to give it credit for. The theme of bestiality is a definite taboo, and for good reason, I might add; but the film conveys it; straight and to the point. Like other films that handle a taboo subject at their centre, The Beast could have gone around it, and made us use our imagination to fill in the gaps, but Borowczyk didn't do that, and he is brave in that respect, especially as making a film like this will leave him open to all kinds of criticisms, but the fact that he went ahead with it, in my view, means a big thumbs up for the guy.

The film starts off with a sequence that sees a randy male horse mount a female. This opener puts an exclamation mark on the film and prepares the audience, in some ways, for the incredible, tour de force of eroticism that they are about to see. The scenes which see the beast mate with the woman are gratuitous and shocking, and are bound to offend many people (hence the reason it was banned for over 20 years), but these scenes are not merely an excuse for Borowczyk to shock the viewer; this film has a defining point. As said during the film; the only difference between man and beast is intelligence. Both man and beast have instincts, only man knows how to control them. The Beast explores this difference between man and beast through sexuality; the fantasy sequence in which the beast appears epitomises the control of human desire, and it is only when the central female character lets go of her control that she can see the beast. The film has strong themes of the age-old story of 'beauty and beast' weaved into it, and overall this is a shockingly morbid tale of lust, but not without a moral.

Many criticise the scenes around the film's shocking sex sequences for being boring, but these scenes are important to the film's story. Without these scenes, we wouldn't get to know the characters or the story of the beast, and, most importantly; the story of 'beauty and the beast' would not be able to have it's horrifying conclusion dealt to the audience, and as that is one of the key elements of the film; it would be a real shame. Besides that, Borowczyk keeps his audience entertained through these scenes, not with shocks, but with dialogue and the upper class persona of the family, along with the beautiful shots of the mansion's ground would not be seen, and therefore the stark contrast between that and the events later on in the film would not exist either.

Overall, The Beast is a shocking film. It's portrayal of a taboo subject and the shocking way it is portrayed will ensure that this film is not for everyone. However, if you can get over the film's shock, and embrace The Beast; what awaits is a skilful and beautiful piece of art that should not be missed by anyone that is willing to give this film a chance.


text: 'La Bjonte' van Walerian Borowczyk is gebaseerd op het korte verhaal 'Lokis', geschreven door Prosper Merimée. Lucy Broadhurst (Lisabeth Hummel), een Amerikaanse erfgename, verloofd met de zoon van een verarmde markies, arriveert in het vervallen ch<0xC3><0xA2>teau van de familie en hoort over een mythisch roofdier dat in het nabijgelegen bos zou rondzwerven. Het is een fabel dat een voormalige vrouw des huizes (Sirpa Lane) ooit pervers seks heeft gehad met het beest en Lucy wordt verteerd door dromen over het voorval. 'Het Beest' is een kunstzinnige mix van surrealistische horror, onverbloemde smeerlapperij en porno. Er is sprake van geïmpliceerde bestialiteit, aanranding en perversie in het priesterschap, overvloedige namaak-ejaculatie op ontblote borsten, masturbatie met een roos en, het meest komische van alles, het beest dat met een ongelooflijk grote fallus speelt. Toch is deze echt erotische film prachtig gefotografeerd en smakeloos. De vrouwen hier zijn verbluffend mooi en ze zijn het grootste deel van de tijd naakt. Al met al is 'La Beindete' een visueel feest. Of het nu komt door de fetisjistische aandacht voor details of door de visuele motieven die bol staan van de informatie, het meesterwerk van Bogowczyk moet met zorg en aandacht worden bekeken.

text_en: "La Bête" by Walerian Borowczyk is based on the short story "Lokis" written by Prosper Merimée.Lucy Broadhurst(Lisabeth Hummel),an American heiress betrothed to the son of an impoverished Marquis,arrives at the family's crumbling château and learns of a mythical ursine beast purported to prowl the nearby forest.It is fabled that a former lady of the house(Sirpa Lane)once engaged in perverse sex with the creature and Lucy finds herself consumed by dreams of the incident. "The Beast" is an art-house mix of surreal horror,explicit sleaze and porno.There's implied bestiality,assault and perversion in the priesthood,copious fake ejaculate smeared on bared breasts,masturbation with a rose and, most graphic of all,the eponymous beast toying with incredibly big phallus.Still this genuinely erotic film is wonderfully photographed and tasteless.The women here are stunningly beautiful and they are naked most of the time.Overall "La Bête" is a visual feast.Whether it be from the fetishistic attention to detail,or the visual motifs pregnant with information,Borowczyk's masterpiece should be watched with care and attention.A must-see for fans of European cult cinema.


text:
Oké... dit is een maffe... Eerlijk, ik kan je niet alle plotlijnen van HET BEEST vertellen, want ik begon m'n belangstelling te verliezen toen d'r in de eerste vijfenveertig minuten of langer niks gebeurde <0xE2><0x80><0x93> maar wacht es, het 'pakt' zeker wel...
De plot gaat over een monster in het bos dat een of andere Franse aristocraat vroeger neukte. Uiteindelijk zie je'HET BEEST', dat d'r uitziet als een vent in een reusachtig rattenbeertje met een paardenlul d'r aan vast. De scène speelt zich af met de aristocraatvrouw die door het bos rent op zoek naar een verdwaald schaap. Het schaap gaat dood en de vrouw wordt bang. Het beest duikt op, verkracht het grietje en schiet haar helemaal onder. Uiteindelijk begint het grietje van de 'aandacht' van het beest te genieten, wat resulteert in een paar mooie gesimuleerde seksscènes, waaronder een zenuwslopend erotische masturbatiescène waarin de vrouw het beest met haar voeten van zich af trekt terwijl het monster nog meer enorme ladingen over haar heen schiet (ja, ik heb een verwrongen voetfetisj <0xE2><0x80><0x93> klaag me maar aan...)... De hele film wordt verteld in flashbacks en langdradige dialoogscènes die nogal saai waren. Een'schokkend' maar voorspelbaar einde maakt een eind aan deze uiterst vreemde film...

Het beest is een film die ik niet zo goed kan waarderen. De cinematografie zelf is oogverblindend en de decors, kostuums en locaties zijn heel gedetailleerd. De plot is een beetje ingewikkeld en lijkt zichzelf verschrikkelijk serieus te nemen voor wat uiteindelijk zo'n onbedoeld hilarische film blijkt te zijn over een grietje dat een rattenbeer uitbeent. Een flink aantal tieten, billen en harige Franse bosjes uit de jaren zeventig om de saaie eerste helft van de film goed te maken. De grafische scènes waarin het Beest zich op de gewillige maagd stort, zouden echt saai zijn geweest <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, tenzij je van saaie dialogen en wat paardenseks houdt (het begin heeft een HEEL dichtbije en persoonlijke scène waarin twee paarden zich uitrekken, inclusief een pulserende en met sperma bedekte vagina van een vrouwelijk paard... yum!). Maar de seksscène met het Beest is zo vreemd en zo'n verfrissende afwisseling van de rest van de film, dat ik moet zeggen dat die scènes alleen al goedmaken wat anders een saaie bedoening zou zijn geweest. Ik moet deze aanbevelen aan iedereen die denkt dat hij alles al heeft gezien <0xE2><0x80><0x93> de Beest-verkrachting is echt heel bijzonder en iets om getuige van te zijn. Ook aanbevolen aan alle fans van de griezelfilms uit de jaren zeventig en tachtig <0xE2><0x80><0x93> deze staat er behoorlijk goed op. De moeite waard om eens naar uit te kijken voor jullie zieke rat-beer-beesten daarbuiten (zoals ik).

text_en:
OK...this one's a weirdy....Honestly, I can't tell you all the inner plot-points of THE BEAST, cuz I started losing interest when nothing happened during the first 45 or more minutes - but just wait, it definitely does "pick up"...

The plot involves something about a monster in the woods that some French aristocrat chick screwed back in the day. Eventually you see "THE BEAST", which looks like a guy dressed in a giant rat-bear costume with a horse cock attached to it. The scene takes place with the aristocrat woman running around the forest looking for a lost sheep. The sheep ends up dead and the woman gets scared. THE BEAST pops up, rapes the chick and shoots 400 gallons of spunk all over her. Eventually the chick starts to enjoy the beast's "attention" which results in some pretty novel simulated sex scenes, including an unnervingly erotic foot masturbation scene where the woman jerks the beast off with her feet while the monster shoots more huge loads everywhere (yeah, I've got a twisted foot-fetish - so sue me....)...The whole film is told in flashbacks and long-winded dialog scenes that tended to be a bit tedious. A "shocking" but predictable ending concludes this extremely strange film...

THE BEAST is a film that I find kind of hard to rate. The cinematography itself is quite eye-catching and the sets, costumes and locations are elaborate. The plot is a little convoluted and seems to take it self awfully seriously for what ends up being such an unintentionally hilarious film about a chick boning a rat-bear. A good bit of tits, ass, and hairy 70's French bushes to help make up for the dull first half of the film. I have to honestly say, that if it weren't for the graphic scenes of the BEAST spackling all over the willing maiden, this film would have been a real bore - that is unless you like dull dialog and some graphic horse sex (the beginning has a VERY up-close and personal scene of two horses boning, including a pulsating and spunk covered female horse vagina...YUM!!!). But the BEAST sex scene is so strange and such a refreshing change from the rest of the film, that I have to say that those scenes alone make up for what otherwise would have been a real snoozer. I have to recommend this one to anyone who thinks they've seen it all - the BEAST rape really is out-there and something to be witnessed. Also recommended to any fans of 70's/80's sleaze films - this one ranks pretty high with them. Worth a look for you sick rat-bear beastiality lovers out there (like me)...8/10