text:
Clint Tollinger arriveert in een klein stadje op zoek naar zijn ex-vrouw en nieuws over z'n dochter, maar als-ie d'r vindt, is de kans op enige vorm van verzoening erg klein. Terwijl hij hier is, horen de sheriff en de belangrijke inwoners van het stadje van Tollingers reputatie als wapenspecialist van de stad. Omdat ze in angst leven voor een mysterieuze landeigenaar die de stad stukje bij beetje van hen afpakt, houden ze een bijeenkomst waarin ze Tollinger inhuren om de ongure elementen uit de stad te verdrijven.

Man With The Gun lijkt ofwel een vergeten stuk ofwel een veel minder gezien stuk te zijn, want toen ik dit schreef, had het iets meer dan tweehonderd stemmen en een schamele negen gebruikersrecensies. Het is in beide gevallen jammer, want hoewel de productiewaarden schreeuwen dat dit een B-film uit de westernwereld is, is dit een mooie inleiding in het westerse genre. Dat het stuk een vrij standaard plot heeft van een getergde stad die verandert in een wrekende donkere engel, heeft de film in de loop der jaren waarschijnlijk geen goed gedaan, ik heb zelf de synopsis gelezen en dacht dat het gewoon een van de vele vergelijkbare films was. Toch was ik aangenaam verrast een duister dramatisch schilderij te zien met veel leuke momenten, zowel technisch als als een functionerend verhaal.
Robert Mitchum speelt Tollinger, hij is perfect gecast en hij schrijdt als een broeierige dreiging door het schilderij. We hebben het vaak over de aanwezigheid op het scherm die John Wayne en Charlton Heston ongerechtvaardigd hadden <0xE2><0x80><0x93> natuurlijk <0xE2><0x80><0x93> maar Mitchum staat er helemaal bovenop. In een van de scènes hier zien we hem in de schaduw achter in een kamer staan terwijl er een vergadering plaatsvindt, we zien zijn gezicht niet, maar we kunnen voelen hoe dat doordringende gebroed naar ons staart! De rest van de cast staat ook heel erg in de schaduw van Mitchum, dus eigenlijk is het zo.' De film van Alex North gaat uitsluitend over de grote man, en de geloofwaardigheid van de acteurs in de films is hoog, misschien is het niet eerlijk om Ted de Corsia er voor de kick uit te halen, maar de kleine tekortkomingen van Man With The Gun zitten hem in de schurken, en helaas ontbreekt het de Corsia aan enig soort schurkachtige dreiging. De score van Alex North bestaat uit uitstekend gelaagde scènes, en fans van Spartacus zullen ongetwijfeld hun oren spitsen, en de cinematografie van Lee Garmes is bijzonder indrukwekkend als je beseft dat het grootste deel van deze film op het studioterrein is opgenomen. Man With The Gun, geregisseerd en mede geschreven door de eerste regisseur Richard Wilson, heeft weinig verrassingen in petto voor het genre, maar het is duister van toon, gewelddadig en bovenal zeer kijkbaar.

text_en:
Clint Tollinger arrives in a small town looking for his estranged wife and news of his daughter, tho he finds her, the chance of any sort of reconciliation is very slim. Whilst here, the sheriff and the important townsfolk learn of Tollinger's reputation as a pistol specialist town tamer. As they are living in fear of a mysterious landowner who is stripping the town from them bit by bit, they hold a meeting that chooses to hire Tollinger to rid the town of it's unsavoury elements.

Man With The Gun seems to be either a forgotten piece or a vastly under seen one, at the time of me writing this, it has just over 200 votes and a paltry 9 user comments written for it. It's a shame on either score because although the production values scream out that this is a B movie Western, this is a fine entry in the Western genre. That the piece takes on a rather standard plot theme of an harangued town turning to an avenging dark angel, probably hasn't done the film any favours over the years, i myself read the synopsis and thought it's just another in the line of similarly themed pictures. Yet i was pleasantly surprised to find a darkly dramatic picture boasting many enjoyable moments, both technically and as a functioning story.

Robert Mitchum is in the lead as Tollinger, perfectly cast, he strides thru the picture like some brooding menace. We often talk about the screen presence that John Wayne and Charlton Heston had {justifiably of course}, Mitchum is right up there with the best of them. One sequence here sees him standing in the shadows at the back of a room as a meeting takes place, we don't see his face, but we can feel that piercing brood staring out at us!. The rest of the cast are also very much in Mitchum's shadow, so really it's solely with the big man that the films acting credentials are high, perhaps it's unfair to single out Ted de Corsia for a kick, but Man With The Gun's minor failings are with its villains, and sadly de Corsia is lacking any sort of villainesque menace. The score from Alex North is excellently layered {fans of Spartacus will certainly be pricking their ears up} and the cinematography from Lee Garmes is highly impressive when one realises that the majority of this picture was shot on the studio lot. Directed and co-written by first time director Richard Wilson, Man With The Gun holds few surprises for the genre, but it's dark in tone, violent and above all else, highly watchable. 7.5/10


text:
Robert Mitchum speelt de rol van Clint Tollinger in deze korte, maar taaie western: Man with the Gun. Tollinger is een professionele tamboer <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, als een stad iemand nodig heeft om zichzelf te redden, dan is hij degene die erbij wordt gehaald. Tollingers laatste klus komt als een ongelukje aan: hij slentert de stad in op zoek naar zijn vroegere liefje, en stuit op een stad die als een marionet wordt bespeeld door een plaatselijke gangster uit het westen. Maar veel inwoners beginnen spijt te krijgen van de dag dat ze Tollinger in dienst hebben genomen, want zijn manier om de stad op te ruimen wordt erg veeleisend (Plotseling lijkt High Plains Drifter minder origineel).

Man With The Gun begint als een gemiddelde westernfilm voor stoere kerels, maar naarmate de film vordert, begin je er steeds meer van te schrikken. Wat begint als iets wat je zo weer vergeet en wat je zo vaak ziet, wordt steeds duisterder en gaat steeds meer over het karakter. De hele film is heel goed gefilmd en de cast doet het erg goed. Mitchum is zijn gebruikelijke uitstekende zelf hier in Man With The Gun <0xE2><0x80><0x93> niet een van zijn allerbeste optredens, maar Mitchum heeft nog steeds zijn klassieke en effectieve stoere-mannen-scherm-aanwezigheid in de hoogste versnelling en hij slaat de volgepakte, betekenisvolle en schokkende scènes van de film zo uit het park. Man With The Gun is een aardige Mitchum-western en is gemakkelijk de moeite waard.

text_en:
Robert Mitchum stars as Clint Tollinger in this short but tough western: Man With The Gun. Tollinger is a professional town tamer - as in, when a town needs someone to save itself; he is the one who is brought in to do it. Tollinger's latest gig comes by as an accident: strolling into town looking for his former fling, he stumbles into a town being played like a puppet by a local western gangster. But many townspeople begin to rue the day they hired Tollinger, as his way of cleaning up the town becomes very taxing (suddenly High Plains Drifter seems less original).

Man With The Gun starts off as an average western tough-guy film but begins to surprise you more and more as the film progresses. What starts off as forgettable and run-of-the-mill ends up dark and character-centered. The entire film is very well shot and the cast is very enjoyable. Mitchum is his usual excellent self here in Man With The Gun - not one of his very best performances, Mitchum still has his classic and effective tough-guy screen presence in high gear and he knocks the action-packed, meaningful, and shocking scenes of the film right out of the park. Man With The Gun is a nice Mitchum western and is easily worth one's time.


text: In het Oude Westen zijn er altijd de mannen die geweld gebruiken en de vrouwen die hun adem inhouden. Een beroemde tamme stadse tamme genaamd Clit Tollinger (Robert Mitchum) wordt door de burgers ingehuurd om de scherpschutters (o.a. Leo Genn, Claude Atkins) van Baronland uit de weg te ruimen. Daar ontmoet hij de smid (Emile Meyer), zijn dochter (Karen Sharpe), haar vriend (John Lupton), de sheriff (Henry Hull) en de eigenaar van de Saloon (Ted De Corsia). Clint wordt als sheriff aangesteld om vrede te brengen en hij laat een paar kartels het volgende zeggen: _Herkenning,_ het dragen van wapens of andere wapens in de stad is verboden. Controleer alle wapens in het kantoor van de sheriff. Clint vindt zijn ex-vriendin, een plaatselijke dame (Jan Sterling) die de leiding heeft over de meisjes van de Saloon (waaronder Angie Dickinson en Barbara Lawrence). Maar de gemeenteraad is bang voor de ruwe methoden die Clint gebruikt. Aan het eind komt de landeigenaar in actie en probeert Tollinger met zijn eigen handen te vermoorden.<br />Dit is een geweldig opwindend verhaal over een sheriff die nog maar één moord te gaan had. Het begint als een traag verlopende western, maar verrast ons met duistere personages en een solide plot. Het verhaal is bijna grimmig, een opvoeder komt net op tijd naar een stad om zijn burgers te beschermen, maar later worden de gebeurtenissen erger. De hoogtepunten zijn de brand in Saloon en de klimatologische krachtmeting aan het eind. Voor Robert Mitchum, als engel der wrake en verbitterde revolverheld, is het een schitterende rol. Levendige en levendige muziek van Alex North (Spartacus, Cleopatra), atmosferische cinematografie in zwart-wit van Lee Garmes. De film wordt verbluffend goed uitgevoerd door Richard Wilson (Al Capone, Three in Attic) die een goede western maakte als _Invitation to a gunfighter_ en _deZane Grey_ -afleveringen. Kijkbare resultaten voor deze buitenissige western.

text_en:
In the Old west there are always the men who live breathe violence and the women who hold their breath. A famous ¨town tamer¨ named Clit Tollinger(Robert Mitchum) comes hired by the citizens to rid the gunslingers ( Leo Genn, Claude Atkins, among others), Baronland's hoodlums. There he meets the blacksmith (Emile Meyer) , his daughter (Karen Sharpe), her boyfriend(John Lupton), the marshal(Henry Hull) and the Saloon owner (Ted De Corsia). Clint as lawman is appointed deputy to bring peace and puts some cartels saying the following : ¨ Warning , wearing of guns or other weapons in town is banned. Check all hardware at the marshal's office ¨. Clint finds his ex-girlfriend, a local madame (Jan Sterling) in charge of the Saloon girls( Angie Dickinson, Barbara Lawrence, among them). But the town council afraid the raw methods carried out by Clint . At the end the kingpin landowner appears and attempts to murder Tollinger with his own hands.

This is a tremendously exciting story of a sheriff-for-hire who had only one more killing to go. It begins as a slow-moving Western but follows to surprise us with dark characters and solid plot. The tale is almost grim , a pacifier comes to a town just in time to make sure its citizenry but later the events get worse . The highlights are the burning at Saloon and the climatic showdown at the ending. Phenomenal and great role for Robert Mitchum as avenger angel and bitter gunfighter, he's the whole show. Vivid and lively musical score by Alex North (Spartacus, Cleopatra), Atmospheric cinematography in black and white by Lee Garmes. The motion picture is stunningly realized by Richard Wilson (Al Capone , Three in Attic) who made good Western as ¨Invitation to a gunfighter and ¨Zane Grey¨ episodes. Watchable results for this offbeat Western.


text:
Wat ik verwachtte: een nogal slappe, overdreven stereotiepe beschrijving van een sportfanaat en een al even slappe, stereotiepe beschrijving van het meisje dat hem leuk vindt, maar dat het zwaar te verduren heeft omdat ze de tweede viool speelt in zijn overijverige steun aan zijn favoriete sportteam.
Wat ik kreeg: een neutraal verhaal waarin zowel de man als het meisje uiteindelijk toegeeft <0xE2><0x80><0x93> aan zichzelf en aan elkaar <0xE2><0x80><0x93> dat ze allebei passies in hun leven hebben, maar dat ze elkaar kunnen vergeven om de liefde die ze delen te redden.
Klinkt sentimenteel, maar met de ononderbroken humor en geweldige vertolkingen werkt dit verhaal! Barrymore is typisch Barrymore: die perfecte mengeling van lief, sterk en aanbiddelijk. Dat verwachten we van haar en dat heeft ze ook gedaan. Maar Fallon is de aangename verrassing in deze film. Hij brengt de perfecte mengeling van sportfanaat en waardering voor de normale dingen in het leven in de rol, zoals zorgen voor kinderen en zijn vriendin. Fallon brengt zijn tekst met subtiele perfectie. Hij kan zorgzaam zijn ('Je rende net voor me over het veld!') en tegelijkertijd in één adem worden verblind door zijn liefde voor de Red Sox ('Hoe voelde het gras? Een beetje sponzig?'). Fallons vertolking'maakte' de film. Hopelijk is deze film het begin van een betere filmcarrière voor Fallon, iets wat verder gaat dan de overdreven studentikoze humor die typerend is voor oud-studenten van de snl (d.w.z. Will Ferrell). Kortom, een film die het slachtoffer had kunnen worden van stereotiepe mannelijke en vrouwelijke personages, ging die beperking te boven en leverde non-stop komische dialogen, die door Fallon op briljante, subtiele wijze werden gebracht.
Hé, ik heb dit met mijn vrouw gezien - geen honkbalfan - en ze vond het net zo geweldig als ik. Het is geen 'Guy Flick' of een 'Chick Flick'. Het is een geweldige'maak-me-aan-lachen'-film. Ga hem zien!

text_en:
What I expected: A rather lame overly-stereotypical portrayal of a sports-mad guy and an equally lame stereotypical portrayal of the gal who likes him yet suffers while being second banana to his overly zealous support for his favorite sports team.

What I got: An even-handed story where both guy and gal end up admitting -- to themselves and each other -- that they each have passions in their lives yet each can forgive the other to save the love they share.

Sounds sappy but with the nonstop humor and terrific performances this story works! Barrymore is classic Barrymore: that perfect blend of sweet, strong, and adorable. We expect that from her and she delivered.

But Fallon is the nice surprise in this film. He brings to the role the perfect blend of sports nut combined with the appreciation for the normal things in life, like caring about kids and his girlfriend. Fallon delivers his lines with subtle perfection. He can be caring ("You just ran across the field for me!") and in the same breath be obliviously blinded by his love for the Red Sox ("How did the grass feel? Kinda spongy?") at the same time. Fallon's portrayal "made" the movie. Hopefully, this movie marks the beginning of a better film career for Fallon, something beyond the over-the-top sophomoric humor typical of SNL alums (i.e. Will Ferrell).

In short, a movie that could have fallen victim to stereotypical male vs. female characters rose above that limitation and provided nonstop spot-on humorous lines, most delivered with brilliant subtlety by Fallon.

Hey, I saw this with my wife -- not a baseball fan -- and she loved it as much as I did. It's neither a "Guy Flick" nor a "Chick Flick". It's a terrific make-you-laugh flick. Go see it!


text: Ik ben met mijn moeder naar _Fever Pitch_ geweest, en ik kan zeggen dat we het allebei geweldig vonden. Het was niet de typische romantische komedie waarin iemand naar de ander smacht, en bla bla bla... Je wachtte niet op de eerste kus of dat ze eindelijk bij elkaar zouden komen. Het was echter, omdat je ze door de relatie heen zag, in plaats van dat de hele film ging over hoe ze bij elkaar kwamen. Mensen konden zich echt inleven in de film, omdat het niet leek op buitengewone omstandigheden of onmogelijke situaties. Het was echt grappig, en ik denk dat het Jimmy Fallons beste voorstelling was. Al met al... zou ik hem zeker aanbevelen!

text_en: I went to see Fever Pitch with my Mom, and I can say that we both loved it. It wasn't the typical romantic comedy where someone is pining for the other, and blah blah blah... You weren't waiting for the climatic first kiss or for them to finally get together. It was more real, because you saw them through the relationship, rather than the whole movie be about them getting together. People could actually relate to the film, because it didn't seem like extraordinary circumstances, or impossible situations. It was really funny, and I think it was Jimmy Fallon's best performance. All in all... I would definitely recommend it!


text: Mijn dochter vindt het vreselijk als ik Drew Barrymore aanduid als iemand die eruitziet alsof ze met een koekenpan in haar gezicht is geslagen, om nog maar te zwijgen van haar Dudley Dooright-kin waar Jay Leno een moord voor zou doen. Wat was het geweldig toen ik in 'Fever Pitch' ontdekte dat ik Miss Barrymore echt leuk vind; en Jimmy Fallon; en de Red Sox; en Boston! Deze film is waarschijnlijk het best te omschrijven als een lieve, luchtige komedie. Om helemaal in de trant te blijven: de meisjes zullen de film leuk vinden vanwege zijn romantische charme en Jimmy Fallons kwetsbaarheid, en de jongens zullen hem leuk vinden vanwege alle mannelijke verbondenheid en de manier waarop de sportman wordt uitgebeeld. Mijn sporthatende vrouw, mijn tienerdochter en ik hebben allemaal iets leuks gevonden in de film. Dat zegt op zich al iets. Het is een prettige manier om anderhalf uur door te brengen, en het is waarschijnlijk ook een heel goed afspraakjesfilmpje.

text_en:
My daughter gets really put out at me when I refer to Drew Barrymore as looking as if she'd been hit in the face with a frying pan, not to mention her Dudley Dooright chin that Jay Leno would die for. How wonderful, then, when I discovered in "Fever Pitch" that I really like Miss Barrymore; and Jimmy Fallon; and the Red Sox; and Boston! This film is probably best characterized as a sweet, light comedy. To be absolutely stereotypical, the girls will like the movie for its romantic charm and Jimmy Fallon's vulnerability, and the boys will like it for all the male bonding and the depiction of sports mania.

My sports-hating wife, my teenage daughter, and I all found something to like in the film. That says something in itself. It's a pleasant way to spend an hour and a half or so, and is probably a really good date flic, too.


text: Als je van romantische komedies houdt, dan vind je dit verhaal over twee dertigjarige vrijgezellen die verliefd worden tijdens de American League-trofeerace bevredigend. Aan de andere kant, als je rondhangt in afwachting van Kill Bill Volume 3 of Sin City 2, dan moet je waarschijnlijk wegblijven. De plot bestaat uit de verplichte ontmoetingen van mannen met vriendinnen, vrouwen met mannen met vrienden, en mannen met vrouwen met ouders. Er is zelfs een man die vrouwen met honden ontmoet. Dat is allemaal normaal in een film als deze. Maar wat ik er zo leuk aan vond, was dat de plot zich verdiepte in het besluitvormingsproces dat mensen doormaken als ze beginnen te beseffen dat hun romantische belangstelling niet volmaakt is en eigenlijk een beetje grillig is. De plot draait om het beantwoorden van de vragen: hoeveel grilligheid is te veel en hoeveel liefde is ervoor nodig om die grillen te overtreffen? Het is interessant om te zien hoe de personages dat uitwerken, want diep vanbinnen (als we het toegeven) hebben we allemaal onze grillen. Barrymore doet het heel goed in haar rol en Fallon verraste me min of meer <0xE2><0x80><0x93> hij is ook goed. Ik geef het een 7 van de 10 als romantische komedie. Voeg één punt toe als je een honkbalfan bent of er een relatie mee hebt. Voeg nog een punt toe als je een Red Sox-fan bent en trek twee punten af als je een Yankees-fan bent.

text_en: If you enjoy romantic comedies then you will find this tale of two 30 year old singles who fall in love during the American League pennant race satisfying. On the other hand, if you are hanging around waiting for Kill Bill Volume 3 or Sin City 2 then you probably should stay away. The plot contains the obligatory guy meets girl's friends, girl meets guy's friends, and guy meets girl's parents scenes. There is even a guy meets girl's pet dog scene. That's all par for the course in a movie like this. However, what I liked about it was that the plot delved into the decision making process people make as they begin to realize that their romantic interest is not perfect and is in fact a bit quirky. The plot centers around answering the questions; how much quirkiness is too much and how much love does it take to trump those quirks? It is interesting to see the characters work that out because deep down (if we admit it) we all have quirks. Barrymore does a very good job in her role and Fallon sorta surprised me -- he's good as well. I rate it a 7 out of 10 as a romantic comedy. Add one point if you are a baseball fan or romantically involved with one. Add another point if you are a Red Sox fan and subtract two points if you are a Yankees fan.


text: Ik zag die film op donderdagavond na een heel saaie dag. Ik had geen verwachtingen, die had ik wel, maar die waren nogal negatief. Aangezien de enige film waar ik Jimmy ooit naar heb zien kijken de Amerikaanse versie van Taxi met koningin Latifah is... vraag me niet waarom! Maar even serieus... die film is zo schattig! Drew Barrymore is altijd lief, maar ik werd bijna verliefd op Fallons personage. Waarom kan ik zo'n schattige nerd niet ontmoeten?:) Zulke films zijn geweldig. Eenvoudig, lief en noodzakelijk. Zondag op een donderdag. Ik ben niet eens een sportfan, maar iets aan Amerikaanse honkbalfilms fascineert me. Waarschijnlijk het feit dat we die sport hier in Noorwegen niet hebben.<br />(Mijn eerste commentaar ooit.)

text_en:
I saw this movie on Thursdays night after having a really boring day. I had no expectations, those I had were rather negative. Being that the only movie I've ever watched Jimmy in is the American version of Taxi with Queen Latifah(?)...don't ask why! But seriously..this movie is so cute! Drew Barrymore is always sweet, but I almost fell in love with Fallon's character. Why can't I meet a cute nerd like that. :) Movies like that are excellent. Simple, sweet and necessary. Sunday on a Thursdays. I'm not even a sports fan, but it's something about American movies with baseball that fascinates me. Probably the fact that we don't have that sport here in Norway.

(My first comment ever.) Haha


text:
'Koortsaanval' is een lieflijke en charmante toevoeging aan het kleine genre van sportromances, zoals date-films of films waar een zoon met zijn moeder naartoe zou kunnen gaan (hoewel de mannen in het publiek tijdens de romantische scènes merkbaar onrustig werden).
Ik heb een mildere versie van zo'n verhaal meegemaakt, toen ik voor het eerst in aanraking kwam met honkbal door met mijn man uit te gaan in het voorjaar na de eerste overwinning van de Mets in de World Series, en daarna zag ik hoe de Mets hun volgende slag sloegen, omdat ik degene was die in de kleine uurtjes nog op was met onze twee zoontjes, die zijn opgegroeid om me meer over honkbal te leren via ons plaatselijke National League-team. De andere hartverscheurende mislukkingen om het opnieuw te winnen (en ik was degene die onze oudste zoon meenam naar zijn enige wedstrijd in Fenway Park, omdat ik als doctoraalstudent in Boston een beetje aan de Red Sox-koorts was bezweken).
Vergeleken met de werkelijkheid creëert het script dus geloofwaardig twee mensen met echte banen. Het is vooral indrukwekkend dat het personage van Drew Barrymore een echte workaholic is die anti-Barbie is, hoewel ze eigenlijk alleen met haar drie nietszeggende vriendinnen op bezoek gaat tijdens fitnesstrainingen die veel gehannes met zich meebrengen, en de bijkomstige verhalen met haar ouders werken niet helemaal.
Het is zelfs geloofwaardig hoe ze de wiskundeleraar van Jimmy Fallon ontmoet en voor zijn "winterman" valt <0xE2><0x80><0x93> hoewel dat niet helemaal klopt.' Het verbaast Fallon dat zijn met Red Sox-attributen gevulde appartement haar niet op het spoor heeft gebracht van zijn Jekyll-en-Hyde-'zomermannetje'. Hun relatiecrisis tijdens het honkbalseizoen wordt ook op een verfrissende volwassen manier uitgebeeld, van pogingen tot compromissen tot haar openlijke uitdagingen aan hem, waarbij de nadruk ligt op het feit dat ze allebei tegen de dertig lopen en single zijn. Fallon stijgt verrassend genoeg op naar de geleidelijke emotionele volwassenheid van zijn personage.
Terwijl het einde zwaar leunt op O. Henry, hebben de schrijvers van het script hun uiterste best gedaan om het ongelooflijke seizoen van de Sox in 2004 in een herziene verhaallijn te integreren (met veel medewerking van de Red Sox-organisatie voor de opnamen in het stadion).
Het script doet zijn uiterste best om uit te leggen waarom Fallon niet... Als immigrant uit New Jersey heeft hij geen Bostons accent, maar dat verklaart niet waarom zijn bonte vrienden dat niet hebben. De meest authentieke Bostonse klanken komen van de meeste leden van zijn 'zomerse familie' van andere seizoenskaarthouders, die zo vriendelijk zijn om de beginselen van de honkbalsport door te geven aan de beginnende Barrymore (en andere leden van het publiek).
De selectie uit het nummer omvat veel favoriete nummers van Red Sox-supporters, vanaf de openingsakkoorden van de klassieke 'Dirty Water', hoewel de meeste worden voorgedragen om te worden gehoord tijdens de aftiteling, alsof je naar de lokale radio luistert en het de moeite waard bent om te blijven zitten om ze te horen.

text_en:
"Fever Pitch" is a sweet and charming addition to the small genre of sports romances as date movies or movies a son could be willing to go to with his mother (though the guys in the audience got noticeably restless during the romantic scenes).

I have lived through a milder version of such a story, as my first exposure to baseball was dating my husband the spring after the Mets first World Series win and then I watched the Mets clinch their next one because I was the one still up in the wee hours with our two little sons, who have grown up to teach me more about baseball through our local neighborhood National League team's other heartbreaking failures to win it again (and it was me who took our older son to his only Fenway Park game as I caught a bit of Red Sox fever as a graduate student in Boston).

So compared to reality, the script believably creates two people with actual jobs. It is particularly impressive that Drew Barrymore's character is a substantive workaholic who has anti-Barbie skills, though she pretty much only visits with her three bland girlfriends during gym workouts that allow for much jiggling and the minor side stories with her parents don't completely work.

It is even set up credibly how she meets Jimmy Fallon's math teacher and how she falls for his "winter guy" -- though it's surprising that his Red Sox paraphernalia filled apartment didn't tip her off to his Jekyll-and-Hyde "summer guy." Their relationship crisis during the baseball season is also played out in a refreshingly grown-up way, from efforts at compromise to her frank challenges to him, centered around that they are both facing thirty and single. Fallon surprisingly rises to his character's gradual emotional maturity.

While the ending borrows heavily from O. Henry, the script writers did a yeoman job of quickly incorporating the Sox's incredible 2004 season into a revised story line (with lots of cooperation from the Red Sox organization for filming at the stadium).

The script goes out of its way to explain why Fallon doesn't have a Boston accent, as an immigrant from New Jersey, but that doesn't explain why his motley friends don't. The most authentic sounding Boston sounds come from most of his "summer family" of other season ticket holders, who kindly kibitz the basics of Sox lore to neophyte Barrymore (and any such audience members).

The song selection includes many Red Sox fans' favorites, from the opening notes of the classic "Dirty Water," though most are held to be heard over the closing credits as if you are listening to local radio and are worth sitting through to hear.


text:
De gebroeders Farrelly, Bobby en Peter, zijn weer bezig. Met'Koortsaanval' hebben de makers van andere films, die een heleboel grove thema's behandelen, die tactiek laten varen toen ze besloten Nick Hornby's film op het witte doek te brengen, iets wat moeilijk zou zijn geweest. De roman, met dezelfde titel, gaat over een man die geobsedeerd is door voetbal, omdat het zich afspeelt in Engeland, waar die sport de meeste Britse sportfans opslokt. Het is aan het schrijversteam van Lowell Ganz en Babaloo Mandell te danken dat het boek een taal heeft gekregen die de meeste Amerikanen zou aanspreken als ze hun held, een fan van de Boston Red Sox, tot held maken.
' Koortsaanval' Het is een film over een geobsedeerde fan, Ben Wrightly, wiens leven zich afspeelt in het seizoen van de Red Sox. Hij is een onderwijzer in de tweede klas van de middelbare school, die zijn leerlingen op een griezelige manier bij het onderwerp betrekt dat hij hun probeert bij te brengen. Als Ben met vier van zijn beste leerlingen naar een plaatselijke firma gaat, ontmoet hij daar vier leerlingen en wordt hij hopeloos verliefd op de intelligente Lindsey Meeks, een jonge vrouw die het ver kan schoppen, maar op haar dertigste nog geen eigen leven heeft.
Het verhaal volgt de twee geliefden tijdens het ritueel van het bezoeken van de Red Sox, bij thuiswedstrijden, in Fenway Park. De fans van de film zijn waarschijnlijk de meest loyale mensen ter wereld, omdat ze bij een team zijn gebleven dat fantastische dingen doet, maar tot 2004 nooit een World Series heeft gewonnen. Sterker nog, we hebben gehoord dat het einde moest worden veranderd, want dat was het jaar waarin ze eindelijk het evenement wonnen dat zesentachtig jaar lang aan hun neus voorbij was gegaan! Drew Barrymore en Jimmy Fallon zijn perfect als het stel in het midden van de film. Mevrouw Barrymore is een natuurtalent dat altijd weer verrast als ze voor de camera verschijnt. Jimmy Fallon, een populaire televisiekomiek, die filmacteur is geworden, heeft hier een betere kans dan bij zijn laatste optreden in 'Taxi', naar onze bescheiden mening. De film van de gebroeders Farrelly zal zowel hun fans als honkbalfans tevredenstellen met dit honkbalverhaal.

text_en:
The Farrelly brothers, Bobby and Peter, are at it again. With "Fever Pitch" the creators of other films that have dealt with a lot of gross themes, abandon that tactic when they decided to bring Nick Hornby's film to the screen, something that it would have been hard to do. The novel, of the same title, dealt with a man's obsession with soccer, since it is set in England, where that sport consumes most of British sports fans. It's to the credit of the writing team of Lowell Ganz and Babaloo Mandell, to transform the book into a language that would appeal to most Americans, when they make their hero, a Boston Red Sox fan.

"Fever Pitch" is a film that presents an obsessive fan, Ben Wrightly, whose life revolves into the Red Sox season, and who is an eighth grade teacher with uncanny ways for involving his students into the subject he tries to teach them. When Ben takes four of his best pupils for a tour of a local firm, he meets, and falls hopelessly in love with the brainy Lindsey Meeks, a young woman who is going places, but at thirty, has no life of her own.

The story follows the two lovers through the ritual of attending the Red Sox, at home games, in Fenway Park. This team's fans are probably the most loyal people in the world, having stuck with a team that does marvelous things but, until 2004, never won a World Series. In fact, the ending, from what we heard, had to be changed because that was the year in which they finally won the event that had eluded them for eighty six years! Drew Barrymore and Jimmy Fallon are perfect as the couple at the center of the film. Ms. Barrymore is a natural who always surprises in her appearances in front of the camera. Jimmy Fallon, a popular television comedian, turned movie actor, has a better opportunity here than in his last appearance in "Taxi", in our humble opinion.

The Farrelly brothers film will satisfy their fans as well as baseball fans with this baseball tale.


text:
Koortslip is best een leuke film. Hij heeft veel grappige momenten (inclusief een hilarisch verontrustende douchescène). Net als de meeste romantische komedies heeft hij een 'dode zone' in het midden, waar al het zware 'ze maakt het uit met me'-gedoe plaatsvindt, maar verder blijft hij tot het eind grappig.
Ook al draait de plot om fanatisme ten opzichte van de Red Sox, hij is niet overladen met sport. Je hoeft geen fan te zijn om van deze film te genieten.
Natuurlijk kan ik dat makkelijk zeggen: ik ben ook al fan van de Red Sox sinds ik een jongen was.

7 van de 10.

Barky

text_en:
Fever Pitch is a fun enough movie. It has a lot of funny moments (including a hilariously disturbing shower scene). Like most romantic comedies, it has a "dead zone" in the middle where all the heavy, "she's breaking up with me" stuff happens, but other than that it continues to be funny until the end.

Even though the plot revolves around fanaticism towards the Red Sox, it's not overloaded with sports. You don't have to be a fan to enjoy this film.

Of course that's easy for me to say: I've been a Red Sox fan since I was a boy, too.

7 out of 10.

Barky


text:
Dit is een geweldige film voor zowel de echte romantici als de sportliefhebbers.
Drew Barrymore is op haar best in deze film. Als Drew-fan was het heel leuk om haar te zien stralen na een paar flops. Ik had mijn twijfels over Jimmy Fallon, maar hij speelde Ben, de komische, sportfanaat, perfect. De komedie in deze film is geweldig, er waren een paar luide lachsalvo's.
Hun eerste date begon stroef toen hij met bloemen bij haar op de stoep stond en ze misselijk was van het eten van een nieuw restaurant eerder op de dag. In plaats van weg te gaan, helpt hij haar met het uitkleden van haar pyjama. De hele winter gaat het geweldig tussen Ben en Lindsay, maar dan begint het honkbalseizoen. Lindsay begint te beseffen hoe geobsedeerd Ben is door de Red Sox en waarom deze ogenschijnlijk geweldige man nog steeds vrijgezel is. Ze probeert het van zich af te zetten en het als iets positiefs te zien, want ze heeft een druk werkschema en ze zal zich niet schuldig voelen omdat ze extra uren werkt terwijl hij naar wedstrijden gaat. Ze koopt zelfs alle boeken over de Red Sox die ze kan vinden, inclusief een over 'De vloek van Bambino'. '
Alles gaat vrij goed tot Lindsay vals alarm krijgt omdat ze niet ongesteld is geworden. Daardoor beseffen ze allebei hoe serieus het wordt en ze begint zich af te vragen of dit de persoon is bij wie ze wil zijn. Een heel ontroerende scène in de film is als ze hem vertelt dat ze ongesteld is geworden en hij verdrietig een Red Sox-shirtje van babyformaat wegstopt dat hij voor haar had gekocht voor het geval ze zwanger zou zijn.
Uiteindelijk probeert Ben haar te laten zien hoe belangrijk ze is en besluit naar haar vriendinnen te gaan voor hun verjaardagsfeestje nadat ze heeft gezegd...' Ik moest op mijn kalender kijken en toen ik zag dat er een wedstrijd van de Red Sox/Yankee was, wist ik dat ik zou gaan. Na het feest zegt Ben tegen haar dat het 'de beste avond van zijn leven' was. Kort nadat hij een telefoontje krijgt van zijn vriend die naar de wedstrijd is geweest, geeft hij het op voor het feest en zegt tegen hem: 'HET WAS DE BESTE WEDSTRIJD OOIT!!!' Ben gaat door het lint omdat hij het heeft gemist en doet Lindsay uiteindelijk echt pijn als ze zegt: 'Een paar minuten geleden zei je nog dat dit de beste avond van je leven was,' zegt hij, 'nou, dat was een paar minuten geleden.' Dus gaan ze een tijdje uit elkaar, hij beseft hoe onvolwassen zijn obsessie is en besluit zijn seizoenskaarten te verkopen die hij van zijn oom heeft geërfd, want als hij dat niet deed zou het hem 'te veel doen denken aan wat hij voor hen heeft opgegeven'. Lindsay komt er via een vriendin achter en besluit hem ervan te weerhouden te beseffen dat hij het voor haar doet. Het eindigt heel lief en laat zien hoe zijn jeugdliefde voor honkbal overschaduwd is door een heel nieuwe, diepere liefde, Lindsay. Ze gaan nog steeds naar wedstrijden en gaan zelfs naar de finale van de World Series en naar St. Louis en het is allemaal een gelukkig einde.

text_en:
This is a great movie for the true romantics and sports lovers alike.

Drew Barrymore is at her best in this movie. As a Drew fan it was quite nice to see her shine after having several flops. I had my doubts about Jimmy Fallon but he totally delivered as Ben the comical, sports crazed sweetheart. The comedy in this movie is great, there were several laugh out loud moments.

Their first date started rocky when he showed up at her apartment with flowers and she was sick to her stomach from eating a new place earlier in the day. Instead of leaving he helps take care of her, helping her change into pajama's then cleaning up the puke on her toilet and bathroom later telling her that she was 'very lady-like...no chunks.' Everything goes great between Ben and Lindsay the whole winter but then baseball season starts. Lindsay starts to realize just how obsessed Ben is with the Red Sox and why this seemingly great guy is still single. She tries to shrug it off and think of it as a good thing as she has a busy work schedule and she wont feel guilty for working extra hours while he is at games. She even buys all the books on The Red Sox she can find including one on 'The curse of Bambino'.

Everything is going pretty well until Lindsay has a false alarm having missed her period. It both makes them both realize how serious they are getting and she begins to question if this is the person she wants to be with. A very touching part in the movie is after she tells him she got her period it shows him sadly putting away a baby sized Red Sox jersey he had bought just in case she was pregnant.

Eventually Ben tries to show her how important she is and decides to go to her friends birthday Party after she said "I had to check my calender and when I saw the there was a Red Sox/Yankee game I knew I would be going stag'. After the party Ben tells her it was 'the best night of his life'. Shortly after he gets a call from his pal who went to the game he gave up for the party and told him "IT WAS THE BEST GAME EVER!!!" Ben freaks out about missing it and ends up really hurting Lindsay when she says "A few minutes ago you were saying this was the best night of your life" he says "well that was a few minutes ago."

So they separate for a while, he realizes how immature his obsession is and decides to sell his season tickets which he inherited from his uncle because if he didn't it would 'remind him too much of what he gave up for them'. Lindsay finds out through a friend and decides to stop him realizing he is doing it for her. It ends very sweetly showing how his childhood love for baseball has been over shadowed for a whole new deeper love, Lindsay. They still go to the games and even attend the final World Series game and St. Louis and it is a happy ending all around. 2 thumbs up!!


text:
Ik moet toegeven dat ik met lage verwachtingen naar _Fever Pitch_ ben gegaan. Het is geen grote openbaring voor me om te zeggen dat Jimmy Fallons laatste film ( _Taxi_ ) Catwoman-achtig slecht was, en dat de trailers voor _Fever Pitch_ goed waren, maar me niet fascineerden. Ik was al bezig met het voorbereiden van een paar goedkope honkbalgrapjes voor mijn recensie...
'Ik mag Jimmy Fallon graag, maar _Taxi_ was de eerste slagman in zijn filmcarrière. Nou, nu hebben we weer slagman twee! Nog één slag en we gaan terug naar SNL!' of 'Koop wat pinda's en crackers voor jezelf, maar koop geen kaartjes voor _Fever Pitch_. Dan loop je het theater uit en kom je nooit meer terug!' Daarna moest de film weg en was hij veel amusanter dan ik had verwacht. Maar ach, ik kon mijn woordspelingen niet zomaar laten liggen, toch? Een andere reden waarom ik dacht dat ik de film niet leuk zou vinden, is dat ik de Boston Red Sox haat. Mijn hele familie haat ze. Alleen al bij het horen van Pedro Martinez' naam moet ik naar de wc. O man, wacht even...
...Goed, ik ben er weer. Hoe dan ook, mijn moeder, die een fan van de St. Louis Cardinals is, gelooft nog steeds dat de World Series vorig jaar gemanipuleerd zijn. Ze weigert te geloven dat de Sox die op een legitieme manier hebben gewonnen. Maar ik ben mans genoeg om toe te geven dat ik door de Koortsbui sympathie voelde, zij het maar een beetje, voor de benarde situatie van de Red Sox-fans. Iemand met een passie voor sport zal zich op een bepaalde manier in deze film kunnen verplaatsen. Tenzij je een favoriete sportploeg hebt, kun je de extreme hoogte- en dieptepunten die een fan als Fallon's Ben kan meemaken niet helemaal begrijpen. Niets is zo fris als de geur van een nieuw seizoen en niets is zo gladjes als een schone lei. Nou ja, figuurlijk gesproken dan. Het is de vreugde van een sportfan zijn. 'Wacht maar tot volgend jaar,' wordt je mantra, je motto, je gebed <0xE2><0x80><0x93> en Koortsbui vat die essentie goed samen.
Ik vind het prachtig dat de film een fictief verhaal gebruikt en dat afzet tegen de echte achtergrond van de Red Sox. Ik hou er niet zoveel van dat ik ermee wil trouwen, maar je begrijpt wel wat ik bedoel. Ik had verwacht dat dit op een nogal smakeloze manier zou worden afgehandeld, en hoewel de humor soms een beetje dwaas is, is het eigenlijk best realistisch.
Bens oom heeft hem namelijk meegenomen naar zijn eerste wedstrijd van de Red Sox toen hij zeven was, en toen hij stierf heeft hij Ben zijn twee seizoenskaarten gegeven. Ben heeft in 23 jaar geen wedstrijd gemist. Aan het begin van elk seizoen heeft hij een dag waarop hij en zijn vrienden bij elkaar komen om te bespreken wie met hem naar welke wedstrijden mag. Hij laat iedereen dansen voor de wedstrijden van de Yankees en als iemand klaagt, bedreigt hij hem met kaartjes voor de wedstrijden van de Royals (sorry, meneer Shade) en de Devil Rays. Het is een heel goede scène en het werkt heel goed omdat ik mensen ken die de 'ticketverkoopdag' houden. Ik moet ook toegeven dat ik me wel kan voorstellen hoe het is als Ben met Lindsey en haar ouders uit eten gaat. De Red Sox spelen een wedstrijd over de weg, maar in plaats van het live op tv te zien, besluit Ben het op te nemen. Een van de gevaarlijkste dingen in het leven is een wedstrijd opnemen en dan in het openbaar verschijnen en proberen het resultaat niet te horen. Ik heb het meegemaakt. Het is een heel gespannen en enge situatie. Weeeeeell, Ben bevindt zich in de gevarenzone als er een man in het restaurant verschijnt die zegt dat hij naar de wedstrijd heeft gekeken. Ben slaat onmiddellijk zijn handen voor zijn oren en begint als een gek te gillen om de uitslag niet te hoeven horen. Lindsey schaamt zich en haar ouders weten niet wat ze ervan moeten denken. Ja, sportfans kunnen raar doen, dat ontken ik niet. Maar het is echt zo.
Als je nu de grove, scherpe opmerkingen verwacht waar de gebroeders Farrelly om bekendstaan, zou je teleurgesteld kunnen zijn. Maar ze hebben zo hun momenten, zoals wanneer Ben zegt dat hij het leuk vindt dat Lindsey soms uit haar mondhoek praat 'als een aanbiddelijk slachtoffer van een beroerte'. maar over het geheel genomen is dit beslist een zachtere, romantischere kant van de Farrelly's die ze tentoonspreiden.
Dat wil niet zeggen dat de film nooit veel te sentimenteel wordt. Als het sap een beetje begint te sijpelen, weten de Farrelly's gelukkig wanneer ze moeten stoppen. Een romantisch moment met Lindsey, die op het veld springt en naar Ben toe rent om hem haar eeuwige liefde te verklaren, verandert in een oprecht antwoord van Ben: 'Je moet me iets over het buitenveld vertellen. Is het sponzig?' Jimmy Fallon bewijst dat hij zich met het juiste materiaal goed kan redden op het witte doek, en Drew Barrymore blijft een constante bron van romantische komediecharme. Fever Pitch is gewoon goed, solide amusement dat een frisse blik biedt op het romantische comedy-genre. Het is een film waar mannen en vrouwen allebei iets mee kunnen. Vooral de mannen die op een bepaald moment in het jaar sportfanatisme oefenen en de vrouwen die daar iets mee moeten.
Als de Red Sox-fans nu alsjeblieft hun kop houden over de 'Vloek van de Bambino' zou ik dat zeer op prijs stellen. Mijn Memphis Tigers hebben nog nooit het NCAA-basketbalkampioenschap gewonnen, dus officieel verklaar ik mijn benarde situatie groter dan die van jullie.

De fans van GIST van Jimmy Fallon, Drew Barrymore, romantische komedies, de Red Sox, honkbal of sportfanatisme in het algemeen zouden moeten overwegen om een blik op Fever Pitch te werpen. Ik zal mijn best doen om er zo snel mogelijk heen te gaan, maar het zal een geweldige matinee worden.
Rent: 3.25 (uit 5)

text_en:
I have to admit that I went into Fever Pitch with low expectations. It's no huge revelation for me to say that Jimmy Fallon's last movie (Taxi) was Catwomanly bad, and the trailers for Fever Pitch were all right but didn't mesmerize me. I was already preparing some cheesy baseball puns for my review...

"I like Jimmy Fallon, but Taxi was strike one in his movie career. Well, now we've got steeeeee-riiiiiike twoooooooo! One more strike, and it's back to SNL!" or "Buy yourself some peanuts and cracker jacks, but don't buy tickets to Fever Pitch. You'll walk out of the theater and never go back!" Then the movie had to go and be way more entertaining than I was expecting. But hey, I couldn't let my puns go to waste, right? Another reason I thought I wouldn't care for the movie is that I hate the Boston Red Sox. My whole family hates 'em. The mere mention of Pedro Martinez' name sends me running to the bathroom. Oh man, hold on...

...All right, I'm back. Anyway, my mom, who is a St. Louis Cardinals fan, still believes the World Series was rigged last year. She refuses to believe the Sox won it legitimately. But I'm man enough to admit that Fever Pitch caused me to sympathize, albeit only slightly, with the plight of Red Sox fans.

Anybody who has a passion for sports will be able to relate to this movie on some level. Unless you have a favorite sports team you can't fully understand the extreme highs and lows that a fan such as Fallon's Ben can go through. There's nothing quite so fresh as the smell of a new season and nothing quite so smooth as a clean slate. Well, figuratively speaking. It's the joy of being a sports fan. "Wait 'til next year," becomes your mantra, your motto, your prayer - and Fever Pitch effectively captures that essence.

I love the fact that the movie takes a fictional story and throws it against the real-life backdrop of the Red Sox' improbable World Series run last year. I don't love it so much that I want to marry it, but you know what I mean. I expected this to be handled in a fairly cheesy manner, and while some of the humor is a little silly, it's actually pretty realistic.

You see, Ben's uncle took him to his first Red Sox game when he was 7 years old, and when he died he left Ben his two season tickets. Ben hasn't missed a game in 23 years. At the beginning of each season he has a draft day where he and his friends get together to figure out who gets to go to which games with him. He makes everybody dance for the Yankees games and whenever somebody complains he threatens them with tickets for the games with the Royals (sorry Mr. Shade) and the Devil Rays. It's a very good scene, and it works so well because I actually know of people who do the "ticket draft day." I also must admit that I can relate to when Ben goes to dinner with Lindsey and her parents. The Red Sox are playing a road game, but instead of watching it live on TV Ben decides to tape it. One of the most dangerous things in life is taping a game and then being in public and trying to avoid hearing the result. Been there. It's a very tense and scary situation. Weeeeeell, Ben enters the danger zone when a guy shows up at the restaurant and mentions watching the game. Ben immediately covers his ears and starts shrieking like a banshee so as not to hear the outcome. Lindsey is embarrassed, and her parents don't know what to think. Yeah, sports fans can be weird, I don't deny it. But it's real.

Now if you're expecting the crude, edgy stuff that the Farrelly brothers are known for then you could be disappointed. They do have their moments though, like when Ben says he likes how Lindsey sometimes talks out of the side of her mouth "like an adorable stroke victim," but overall this is definitely a softer, more romantic side that the bros are putting on display.

That's not to say that the movie ever gets way too sappy. Thankfully, when the sap starts to ooze a bit, the Farrellys know when to pull away. A romantic moment with Lindsey jumping on the field and running over to Ben to declare her undying love for him turns into Ben sincerely replying, "You've gotta tell me about the outfield. Is it spongy?" Jimmy Fallon proves that with the right material he can handle himself well on the big screen, and Drew Barrymore remains a constant source of romantic comedy charm. Fever Pitch is just good, solid entertainment that takes a somewhat fresh look at the romantic comedy genre. It's a movie that guys and gals can both relate to. Particularly the guys who practice sports fanaticism at some point during the year and the ladies who must deal with 'em.

Now if the Red Sox fans could please shut up about the "Curse of the Bambino" I would appreciate it. My Memphis Tigers have NEVER won the NCAA basketball championship, so I officially declare my plight greater than yours.

THE GIST Fans of Jimmy Fallon, Drew Barrymore, romantic comedy, the Red Sox, baseball, or sports fanaticism in general should consider giving Fever Pitch a look. I wouldn't go out of my way to rush and see it at the first available time, but it'll make a great matinée.

Rating: 3.25 (out of 5)


text: De film schokte me. Persoonlijk had ik het meeste slechte nieuws over me heen laten komen. Nou ja, eindelijk, nadat ik de dvd al maanden in mijn bezit had, sjokte ik er op een slapeloze nacht naar toe. Hoewel de film het extra materiaal met opzet had gebruikt <0xE2><0x80><0x93> de ernst van zijn passie en zijn herstel van de uitbreiding van het spel zouden minder realistisch zijn geweest als ze geen scènes hadden weggelaten <0xE2><0x80><0x93> was het beste aan de film de consistentie van de relatie. Er kwamen geen exen in voor en er waren geen personages die de relatie bedreigden. Ik bedoel dat we meestal zien dat het meisje door een verbazingwekkende speling van het lot een jongen tegenkomt, ze gaan met elkaar uit, iets wat we zagen aankomen breekt ze op en dan komen ze in de laatste vijf minuten van de film weer bij elkaar, maar deze film volgde die speling niet. We hebben de relatie echt meegemaakt en het zijn gebreken en hoewel de personages momenten van anti-liefde hadden hadden ze geen dramatische pauzes want ze gingen weg en maakten elke 15 minuten een montage en dan kwamen ze weer bij elkaar in de liefde. Ik had niet het gevoel dat de film zo voorspelbaar was als de rest van de liefdesfilms. Het verhaal was uniek en waargebeurd, zoals ik het gevoel had dat deze mensen in de film de meest geloofwaardige figuren waren die ik in een romantische film uit de moderne tijd heb gezien. En het kon geen kwaad dat alle honkbalwedstrijden echt waren en dat ze in de echte wereldserie zaten, dus daar kwam het lot ook een beetje tussenbeide. Het is geen 'My fair lady', maar het is een levendige en eerlijke film. Ik zeg gewoon dat ik hem mooi vind.

text_en: The movie shocked me. Personally i had herd mostly bad buzz. Well finally after owning the DVD for months now i pooped it in on a sleepless night. though the movie did drag the extra footage was used with purpose the seriousness of his passion and his recovery from addition to the game would have been less realistic if they had left out any scenes. The best thing about the movie is it's consistency with the relationship. There were no ex's popping up or characters threatening the relationship. I mean typically we see the girl meets boy by some amazing twist of fate,they date,something we saw coming breaks them up up and then they get back together in the last five minutes of the movie. but this movie did not follow that mold. We actually experienced the relationship and it's flaws and though the characters did have there moments of anti-love they did not have dramatic pauses were they went off and did a montage every 15 and then reunite in love again. i did not feel the movie was as predictable as the rest of the romance movies. The story was unique and truthful to reality in the way that i felt these people in the film were the most believable that i have seen in a romance film from modern times.And it did not hurt that all the baseball games were real and they were at the actual world series so fate kicked in a little there also. It's no "My fair lady" but it is a spirited and honest film. I'll simply say i like it.


text:
Ik vond deze film echt goed, want ik heb een man die net zo is als de man in deze film. Deze film gaat over Lindsey die Ben midden in de winter ontmoet, als het honkbalseizoen nog niet begonnen is. Ze wordt verliefd, maar als het lente wordt, krijgt ze de schok van haar leven als ze een stap lager op haar voetstuk wordt geplaatst dan dat waar Ben haar op heeft gezet.
Het is een grappige film met alle honkbalobsessie die Ben heeft. Hij kan niet scheiden van wat hij het meest liefheeft, dat maakt hem zo grappig en daarom kunnen zoveel vrouwen zich in het echte leven met Lindsey identificeren. En de mensen met wie hij bij de honkbalwedstrijden zit, zijn net zo geobsedeerd als hij.
Het is een grappige film en als je deze huurt, krijg je geen klappen.

text_en:
I really liked this movie because I have a husband just like the guy in this movie. This movie is about Lindsey who meets Ben in the middle of winter when baseball season isn't in. She falls in love but when spring comes along, she gets the shock of her life when she is placed one step lower on her pedestal that Ben has put her on.

It's a funny movie with all of the baseball obsession that Ben has. He can't part from what he loves the most, that's what makes it so funny and why so many women can relate to Lindsey in real life. Also the people he sits with at the baseball games are just as obsessed as he is.

It's a funny movie and you won't strike out if you rent this one.


text: Ik heb dit vorige week in het vliegtuig naar New York gezien, en ik vroeg me af hoe dit boek en de Britse film zouden passen. Ik moet zeggen dat ik onder de indruk was. De fanatieke toewijding aan de Red Sox in die magere jaren werkt zo mogelijk nog beter dan de oorspronkelijke toewijding aan Arsenal, dat in de loop der jaren succes heeft gehad. Als Brit vond ik het ook interessant om te zien dat je geen honkbal hoeft te begrijpen om te begrijpen wat er gaande is. Eén vraag schiet me te binnen: gebruikte het script de Sox al als team voordat ze eindelijk de Vloek van de Bambino doorbraken? Of zat er nog een ander team in het scenario? Als fan van de Red Sox zelf (vreemd, ik weet het, een Brit die verstand heeft van honkbal) moet ik zeggen dat het de pret nog vergrootte.

text_en: I got to see this on the plane to NZ last week, and was wondering how it would measure up to both the UK film and the book. I have to say I was favorable impressed. If anything the fanatical attachment to the Red Sox during the lean years works even better than the original devotion to Arsenal FC, who have had success through the years. As a Brit I was also interested to see that you don't need to understand baseball to get what's going on. One question springs to mind - Was the screenplay written using the Sox as the team even before they finally broke the Curse of the Bambino? Or was another team in the frame? As a Red Sox fan myself (weird I know, a Brit who understands baseball) I have to say that it added to the enjoyment.


text:
Ja, bindingsangst. Laten we zeggen dat je door Koortslip zou kunnen denken dat het een honkbalfilm is.
Maar nee, je hoeft geen honkbalfan te zijn om van deze film van de Farrelly Brothers te genieten. Maar natuurlijk, als je er een bent, zul je er nog meer van genieten, met alle verwijzingen (die tamelijk accuraat zijn, zou ik zeggen) naar de Boston Red Sox en hun bitterzoete geschiedenis; van de Vloek van de Bambino en alles wat eraan wordt toegeschreven, inclusief die twee woorden die je niet kunt uitspreken in het bijzijn van een fan uit Boston: Bill Buckner.
Drew Barrymore en Jimmy Fallon spelen twee mensen die zich over het algemeen bedenken als ze een relatie aangaan: de succesvolle workaholic die ook rijk is en een leraar ontmoet. Het punt is dat Fallons personage Barrymores hart wint door zijn grappige, zorgzame, lieve en ronduit volmaakte karakter. Maar haar vrienden stellen haar een logische vraag: als hij zo'n goede keeper is, waarom is hij dan nog steeds op de markt? En dan komen de Boston Red Sox op het toneel. Sinds zijn oom zijn seizoenkaarten voor de Sox aan hem heeft gegeven, is hij zo gehecht aan zijn team dat hij nog nooit een thuiswedstrijd van de Red Sox in het Fenway Park heeft gemist.
En dat delicate evenwicht, hoeveel is de workaholic bereid op te geven voor de obsessie van zijn vriend, en hoeveel is die honkbalgekke leraar bereid tot een compromis om de ANDERe liefde van zijn leven te behouden, daar gaat deze film over.
<0x3E> Eerst zou je misschien denken dat de sport-obsessie van de film overdreven is voor het komische effect. Nou, tot mijn spijt moet ik bekennen dat dat niet zo is. Ikzelf, een fervent fan van de Houston Astros, kan zeggen dat ze allemaal waar zijn. Ik zou op alle mogelijke manieren proberen om elke wedstrijd van de Astro's te zien; naar ze luisteren op de radio of ze volgen op internet. Ik lees elke dag het sportkatern van de _Chronicle_. En ja, mijn kamer ziet eruit als de cadeauwinkel van The Shed, Minute Maid Park; met een kast vol Astro's-spullen, waaronder 5 truien, 20 T-shirts en de rest weet je wel. Fallons personage heeft zelfs de MBNA MasterCard van de Red Sox. Als fanatieke, trouwe Red Sox-supporter was Fallon geloofwaardig genoeg, ook al kon hij het niet maken zonder in een tekenfilm te veranderen (Godzijdank speelde Adam Sandler niet mee), en de plot draaide om de manier waarop dit stel met elkaars passies probeerde om te gaan.
Ik zou zeggen dat het een klassieke romantische komedie wordt. Niet genoeg om tot de beste films uit de geschiedenis te behoren, maar het breekt wel met het genre en is aantrekkelijk genoeg voor zowel mannen als vrouwen.

text_en:
Yes, commitment. Let's say "Fever Pitch" might trick you into believing it's a baseball movie.

But no, you don't have to be a baseball fan to actually enjoy this picture from the Farrelly Brothers. But of course, if you are one, you will enjoy it even more; with all the references (pretty accurate ones, I'd say) to the Boston Red Sox and its bittersweet history; from the Curse of the Bambino and everything attributed to it, including those two words you CANNOT pronounce in front of a Boston fan: Bill Buckner.

Drew Barrymore and Jimmy Fallon portray two people who, usually might have second thoughts of going into a relationship: the successful workaholic who is also affluent meeting a school teacher? Thing is, Fallon's character wins Barrymore's heart by being funny, caring, sweet and downright perfect. But her friends ask her a logical question: if he's such a keeper, why is he still on the market? Enter the Boston Red Sox. He's been so committed to his team ever since his uncle passed his Sox season tickets to him; he has never missed a Red Sox home game at Fenway Park in a long while.

And that delicate balance, how much is the workaholic willing to give up for his guy's obsession; and how much is that baseball-crazed teacher willing to compromise in order to keep the OTHER love of his life, is what this movie is all about.

At first, you might think that the sports-obsession bits of the movie are exaggerated for comic relief. Well, I'm sad to admit, they are not. Myself, as a die-hard Houston Astros fan, can say they are all true. I would try at every way available to see every 'Stros game; listen to them on the radio or follow them on the Internet. I read the Chronicle's sports section every day. And yes, my room looks like The Shed, Minute Maid Park's gift shop; with a closet full of Astros gear, including 5 jerseys, 20 t-shirts and you know the rest. Fallon's character even has the Red Sox MBNA MasterCard.

Fallon was credible enough as the fanatical Red Sox faithful, even though he could pull it off without becoming a cartoon (Thank God Adam Sandler wasn't in it); and the plot revolved around how this couple tried to manage with each other's passions.

I'd say it'll be a classical romantic comedy. Not enough to be among the best movies in history; but certainly breaks a mold into the genre and is appealing enough for men and women alike.


text:
Toegegeven, ik weet niets van honkbal, ik ben niet eens een fan van de sport, maar dat weerhield me er niet van om te genieten van de nieuwste film van de gebroeders Farrelly, _Fever Pitch_, een charmante, oneerbiedige romantische komedie. De film gaat niet echt over honkbal, maar over relaties en de emotionele vervreemding die vaak kan optreden.
Jimmy Fallon gaf tot nu toe zijn beste voorstelling als een schoolmeester, een sullige, lichtelijk nerdachtige schoolmeester. Ben is een soort mannenzoon, die helaas nooit echt volwassen is geworden, en hij koestert een bijna fanatieke verslaving aan het Red Sox-honkbalteam. Ben heeft zijn leven aan de Sox gewijd en doet van alles, van de pelgrimage naar Florida voor de voorjaarstraining tot het inrichten van elke vierkante centimeter van zijn appartement met teamspullen.
<0x3E> Op een dag, als hij met zijn wiskundeklas op excursie is naar haar kantoor, ontmoet Ben de veelbelovende Lindsey (een fantastische Drew Barrymore). Lindsey is een zakelijk, carrièregericht meisje, maar ze heeft een soort schattigheid die Ben heel vertederend vindt. Hij aarzelt in eerste instantie om haar mee uit te vragen, omdat hij denkt dat ze veel te hoog gegrepen is voor hem, en Lindsey ziet niet meteen een potentiële partner in Ben. Hun eerste afspraakje verloopt rampzalig als Lindsey een ernstige voedselvergiftiging oploopt en haar resonerende kokhalzen de eerste aanwijzing vormt dat we naar een film van de Farrelly-broers zitten te kijken. In plaats van Lindseys <0xE2><0x80><0x93> nogal dringende <0xE2><0x80><0x93> verzoek om de afspraak te verzetten, blijft Ben in de buurt om voor verpleegster, oppasser en schoonmaker te spelen. Dus schrobt Ben de wc en de tanden van de hond, terwijl zijn geliefde met een emmer naast haar bed ligt te slapen.
Als Lindsey's ochtends wakker wordt en hem slapend op haar bank aantreft, begint ze aan het lange, grillige proces van het ontmantelen van het web van statusangst en ambitie dat ze als haar maatstaven is gaan beschouwen. Algauw worden ze verliefd, en Lindsey accepteert Bens fanatieke toewijding aan zijn sport zonder morren.
Ben, die de seizoenskaarten van zijn geliefde oom heeft geërfd, heeft zijn leven georganiseerd rond het seizoen dat hij nog nooit een wedstrijd heeft gemist. Maar hun relatie, die de hele winter zonder problemen heeft voortgeduurd, krijgt aan het begin van het seizoen een kink in de kabel.
Lindsey wil dat Ben andere dingen doet, zoals op vakantie gaan met haar ouders en feesten met haar vrienden, maar Ben begint moeite te krijgen met het opbrengen van zijn belangstelling voor Lindsey. Kan Lindsey instemmen met zijn irrationele toewijding aan de jongens van de zomer om hun relatie te laten slagen? Kan ze echt instemmen met Bens verliefdheid op sport? Kan een keiharde en nerderige fan van de Red Sox dan toch ware liefde vinden? Lindsey en Ben hebben natuurlijk een bonte verzameling met meningen strooiende vrienden. Lindseys beste vriendin, de magere, rijke en blonde Robin (KaDee Strickland), houdt vol dat er iets mis moet zijn met de man als hij nog steeds vrijgezel is op zijn dertigste. Maar de mollige, krullende Sarah (Marissa Jaret Winokur) en Molly (Ione Skye) bieden een optimistischer en positievere kijk op Ben.
Bens excentriciteit zou op vrijwel elke obsessieve sportfan van toepassing kunnen zijn, terwijl Lindsays frustraties representatief zouden kunnen zijn voor elke carrièregerichte, ambitieuze vrouw. Fallon is fantastisch als Ben, toont echt veel potentieel op het witte doek en overleeft de niet-onaanzienlijke uitdaging om te voorkomen dat Ben onsympathiek wordt. Ondertussen is Barrymore net zo charmant als de workaholic Lindsey, vooral omdat ze haar best doet om Ben te accepteren zoals hij is, zonder haar eigen behoeften uit het oog te verliezen.
De koortsaanval werkt echt, en hoewel er veel geïnspireerde komische momenten zijn, gaat de film ook over het serieuze probleem van sportverslaving en hoe moeilijk het kan zijn voor stellen om over dit kwetsbare terrein te onderhandelen.
Een groot deel van de film is opgenomen in het Fenway Park in Boston, wat een fijn gevoel van authenticiteit aan de gebeurtenissen toevoegt, evenals de ambiance van de wedstrijden, hoewel de waardering voor wat er met het team is gebeurd waarschijnlijk beperkt zal blijven tot honkballiefhebbers. Desondanks is _Fever Pitch_ gezegend met zo'n fijnbewerkt en intelligent grappig script dat zelfs beginnende honkbalfans er veel in zullen herkennen. Mike Leonard, 5 september.

text_en:
Admittedly, I know nothing about baseball, I'm not even a fan of the sport, but that didn't stop me enjoying the Farrelly brothers' latest film, Fever Pitch, a charmingly irreverent romantic comedy. The film is not really about baseball; rather, it's really about relationships, and the emotional disconnectedness that can often take place.

Jimmy Fallen  giving his best performance to date  stars as Ben, a dorky, lightly nerdy schoolteacher. Ben is a kind of man-boy, who unfortunately has never really grown up, and he fosters an almost fanatical addiction to the Red Sox baseball team. Ben has devoted his life to the Sox, and does everything from making the pilgrimage to Florida for spring training to decorating every square inch of his apartment in team paraphernalia.

One day, while taking his honors geometry class to on a field trip to her office, Ben meets the go-getting Lindsey (a wonderful Drew Barrymore). Lindsey is a corporate, career orientated kind of girl, but she has a kind of cuteness that Ben finds totally endearing. He's initially hesitant to ask her out, thinking that she's way out of his "class," and, Lindsey doesn't immediately see a potential partner in Ben.

Their first date gets off to a disastrous start when Lindsey is stricken with a severe case of food poisoning  and her resonant retching provides the first clue that we are, in fact, watching a Farrelly brothers movie. Rather than accept Lindsey's - rather urgent - request to reschedule, Ben sticks around to play nurse, orderly, and janitor. So Ben scrubs the toilet and the dog's teeth, while his love interest is passed out with a bucket next to her bed.

When Lindsey wakes up in the morning and finds him asleep on her couch, she begins the long, fitful process of dismantling the web of status anxiety and ambition she has come to think of as her standards. Soon they are falling in love, with Lindsey blithely accepting Ben's fanatical devotion to his sport.

Having inherited choice season tickets from his beloved uncle, Ben has organized his life around the season  he's never missed a game. But their relationship, which has progressed without a hitch throughout the winter, hits a snag at the start of the season.

Lindsey wants Ben to do other things, like holiday with her parents and party with her friends, but Ben begins to have trouble modulating his interest to meet Lindsey halfway. Can Lindsey consent to his irrational devotion to the boys of summer in order to make their relationship work? Can she really accommodate Ben's infatuation with sports? Can a die-hard and nerdy Red Sox fan find true love after all? Of course, Lindsey and Ben come with a colorful assortment of opinion-wielding friends. Lindsey's strictest buddy, the skinny, rich and blond Robin (KaDee Strickland), insists that there must be something wrong with the guy if he's still single at 30. However, plump, curly-haired Sarah (Marissa Jaret Winokur) and Molly (Ione Skye) supply a more optimistic and positive view of Ben.

Ben's eccentricity could be applied to virtually any obsessive sports fan, while Lindsay's frustrations could be representative of any upwardly mobile career driven woman. Fallon is terrific as Ben, exhibiting real big screen potential, overcoming the not-insignificant challenge of keeping Ben from being unsympathetic. Barrymore, meanwhile, is equally charming as the workaholic Lindsey, particularly as she struggles to accept Ben for who he is without losing sight of her own needs.

Fever Pitch really works, and even though there are lots of inspired comedic moments, the movie is also addressing the serious problem of sports addiction and how difficult it can be for couples to negotiate this fragile territory.

Much of the movie was filmed at Boston's Fenway Park, which adds a fine sense of authenticity to the proceedings, as well as the ambiance of the games, though fully appreciating what transpired with the team will probably be limited to baseball aficionados. Even so, Fever Pitch is blessed with such a finely wrought and intelligently funny script that even novice baseball fans will find much with which to connect. Mike Leonard September 05.


text: Ik was niet alleen een figurant in deze film, ik mocht hem in Boston zien in een uitverkochte bioscoop. Meer dan duizend fans van de Boston Red Sox/Gregney dromden samen in een bioscoop vlak bij Boston Common om naar een komedie te kijken... over hen... Red Sox-fanaten! Drew Barrymore en Jimmy Fallon spelen een leuke komedie over liefde en lust. De liefde is er tussen de twee jonge geliefden. De lust is er voor de Red Sox die de wereldkampioenschappen winnen. Fallon is geen geweldige acteur, maar hij is de beste voor de rol. Hij is grappig genoeg en maakt de meeste grappen. Barrymore daarentegen is nog steeds dezelfde Barrymore. Soms had ik het gevoel dat de bijrolspeelster Ione Skye een betere actrice zou zijn geweest voor die rol. Al met al zullen alle fans van de Boston Red Sox van deze film genieten. Voor de rest van de wereld is het gewoon een grappige film.

text_en: I was not only an extra in this movie, I got to see it in Boston to a sold out cinema. Over a thousand Boston Red Sox / Farrelly fans jammed themselves into a movie theater near Boston Common to watch a comedy....about them....Red Sox fanatics! Drew Barrymore and Jimmy Fallon star is this cute comedy about love and lust. The love is between the two young lovers. The lust is for the Red Sox winning the world series. Although Fallon is not a great actor, he is the best actor for the role. He is funny enough and gets the most laughs. Barrymore on the other hand is the same old Barrymore. At times, I felt supporting actress Ione Skye would have been a better actor for the role. All in all, all Boston Red Sox fans will love this movie. For the rest of the world, this is just a funny movie.


text:
De enige reden dat ik deze film heb gezien, was vanwege Jimmy Fallon, op wie ik al sinds de brugklas, zijn eerste jaar op snl, verliefd ben. Ik ben een fervent Yankees-fan en ik vond de film niet pijnlijk tot de laatste 15 minuten, toen ze clips van de ALCS-wedstrijden begonnen te laten zien. Ik moest mijn handen tegen mijn oren drukken en geluidjes maken, zodat ik niet hoefde te horen wat niet gehoord mocht worden, maar verder was het volkomen draaglijk.
Ik vond dat Jimmy de rol heel goed speelde, want het personage werd geacht nerveus en grillig te zijn, en hij is een nerveuze en grillige kerel. Ik weet dat het misschien geen Academy Award-winnende film is, maar de film is gewoon een luchtige, grappige, romantische komedie die eigenlijk voor zowel mannen als vrouwen geschikt is om te zien.
Jimmy en Drew werkten goed samen, en ze hadden een veel betere chemie voor de camera dan andere acteurs in het verleden. (Ed Burns en Angelina Jolie in die stomme film? Wat?) Ik denk dat Jimmy een positieve carrière voor zich heeft, en godzijdank, want Taxi had hem kunnen vermoorden. Ik denk dat Koortslip hem heel goed zal helpen. Iedereen moet eens ophouden zo kritisch te zijn over zijn acteertalent, want hij is nog maar net begonnen met filmen. Ik kan me voorstellen dat het moeilijk moet zijn, en als je naar de andere grote acteurs van onze tijd kijkt (Tom Hanks, Russell Crowe, enz.) zul je zien dat ze in een paar flops zijn begonnen. Buom-buddies? Australische soaps? Hier wens ik Jimmy een succesvolle carrière op het witte doek toe. Ik heb nooit gewild dat hij wegging bij SNL, maar wat kun je eraan doen?

text_en:
The only reason I saw this movie was for Jimmy Fallon, who I've had a crush on since 9th grade, which was his first year on SNL. I am a die-hard Yankees fan, and I didn't find the movie painful until the last 15 minutes, when they begin showing clips of the ALCS games. I had to cover my ears and make small noises so I wouldn't have to hear that which must not be heard, but otherwise it was completely bearable.

I thought Jimmy played the role very well, because the character was supposed to be nervous and quirky, and he is a nervous and quirky guy. I know that it may not be a Academy Award-winning stretch, but the movie is just a light, fun, romantic comedy that is actually appropriate for both women and men to see.

Jimmy and Drew worked well together, and they had much better chemistry on camera than other actors in the past. (Ed Burns and Angelina Jolie in that stupid movie? What?) I think Jimmy has a positive career ahead of him, and thank goodness, because Taxi could have killed it. I think Fever Pitch will help him out a lot. Everyone needs to stop being so critical of his acting ability because he is just starting out in movies. I imagine it must be difficult, and if you look at any of the other great actors of our time (Tom Hanks, Russell Crowe, etc) you'll see that they started off in some flops. Busom Buddies? Australian soap operas? Here's wishing Jimmy a successful career on screen. I never wanted him to leave SNL but what can you do?


text: Het komt tegenwoordig nog maar zelden voor dat je een romantische komedie vindt die niet in korte tijd de hele film lang ongelooflijk walgelijk is (o.a. Grote Dikke Griekse Bruiloft; Ik, Ikzelf & Irene). Er zaten maar een paar onnodig demente grappen in deze film, geen onvergeeflijk godslasterlijke. Alles bij elkaar was het een leuke film met sympathieke personages. Ik vond het einde een beetje abrupt. Het voelt alsof ze het in de wereldserie hadden moeten beëindigen voor een echte knallende afsluiting. Het acteerwerk liet wat te wensen over, maar dat werd goedgemaakt door het tempo van het verhaal. Ik wist dat het een film van de Farrelly-broers was. Ik zou gedacht hebben dat het een misselijkmakende rotfilm was en er niet naar gekeken hebben, maar het lijkt erop dat zelfs zij in staat zijn om per ongeluk een goeie film te maken. Mooi voor ze, ik hoop dat ze hun hoofd er helemaal uit trekken en consequent goede films gaan maken.

text_en: It's rare, nowadays, to find a romantic comedy that isn't incredibly disgusting in short doses throughout the entire movie (eg. Big Fat Greek wedding; Me, Myself & Irene). There were only a couple of unnecessarily demented jokes in this movie, nothing unpalatably profane. All around, it was a cute movie with likable characters. I thought the ending was a little abrupt. It feels like they should have ended it at the world series for a real bang up finish. The acting left a little to be desired, but was made up for by the pace of the story. If I'd known it was a Farrelly brothers movie I would have assumed it to be a stomach turning piece of garbage and not watched it, but it seems that even they are capable of accidentally making an okay movie. Good for them, I hope they pull their heads out the rest of the way and start consistently making good films.


text: Dit was een geweldige film, maar hij had het slechtste einde dat ik ooit heb gezien!!! De acteurs waren geweldig en hadden een geweldig talent. Het hele verhaal was verknipt en onvoorspelbaar, en dat maakte het zo vermakelijk. Hoe goed de film ook was, de hele film wordt beoordeeld aan de hand van het einde, en dat was verschrikkelijk!

text_en: This was a great movie but it had the worst ending I think I have ever seen!!! The actors were great and displayed wonderful talent. The entire story was twisted and unexpecting, which, is what made it entertaining. As good as the movie was, the entire film is judged by the ending, which was terrible! Maybe a sequel could eliminate this bad ending.


text: Dit is nog zo'n film uit de jaren tachtig waarvan de meeste mensen gewoon niet weten dat hij bestaat. Deze trage, pittoreske film (de liefdevolle opnamen van de landschappen in Montana zijn adembenemend en deden me denken aan Costners recente 'Open Range', waarin ook Robert Duval de hoofdrol speelde) en emotioneel bevredigende film is het perfecte soort film om op een avond laat naar te kijken als je niet kunt slapen of op een lusteloze zondagmiddag. Degenen die in de juiste stemming zijn, worden getrakteerd op een gedetailleerde en intieme blik op het verdriet van een gezin en hoe ze weer bij elkaar komen nadat de jongste zoon per ongeluk tijdens de jacht de oudste zoon doodschiet. De scènes zijn allemaal van topkwaliteit en rustig genuanceerd. Glenn Close, Robert Duval en Wilford Brimley zijn perfect in hun rol, net als alle andere spelers en jonge acteurs. Ik vond het vooral mooi hoe regisseur Cain (die sinds dit jaar helaas niets van betekenis meer heeft geregisseerd, behalve de eerste Young Guns) ons stilletjes een blik gunt in ieders persoonlijke verdriet. We zien niet alleen hoe de dood de jongere broer of de ouders beïnvloedt, maar ook de verwarde middelste zus, de eigenzinnige oom, zijn gestoorde vrouw en de vriendin van de dode tiener. Wat we hier in wezen te zien krijgen is het landelijke Midden-Westen-antwoord op 'Ordinary People'. Er zijn ook versies van David Lynch' 'The Straight Story'. in sommige van de stoïcijnse Midden-Westerse moraal van de mensen die hier zijn afgebeeld en ook in de liefdevol ontroerende opnamen van het boerenland waar ze wonen. Dit is een van de betere en realistischer 'huilebalken' van dat tijdperk, en een leuke vondst voor filmjagers van goede kwaliteit.

text_en: Here's yet another film from the 80's that most people just don't know exists. This slow, picturesque (the loving shots of the Montana landscapes are breathtaking and reminded me of Costner's recent "Open Range", which also starred Robert Duval), and emotionally satisfying film is the perfect type of movie to watch late one night when you can't sleep or on a listless Sunday afternoon. Those in the right mood will be treated to a finely detailed and intimate look at the grief of one family and how they come back together after the youngest son accidentally shoots and kills the eldest son while hunting. The performances are all top notch and quietly nuanced. Glenn Close, Robert Duval, and Wilford Brimley are pitch perfect in their portrayals, as are all the supporting players and young actors. I especially liked how director Cain (who unfortunately hasn't directed anything of note since this except the first "Young Guns") gives us quiet little glimpses into everyone's personal grief. We don't just see how the death effects the younger brother or the parents, but also the confused middle sister, the wayward uncle, his crazy wife, and the dead teenager's girlfriend. What we essentially get here is the rural Mid-Western answer to "Ordinary People." There's also shades of David Lynch's "The Straight Story" in some of the stoic downhome Mid-West morality of the folks depicted here and also in the lovingly haunting shots of the farmland they inhabit. This is one of the better and more realistic "tear-jerkers" of the era, and a nice little find for you quality movie hunters out there.


text:
Ik had deze film in de jaren tachtig gezien en was hem bijna vergeten toen ik merkte dat hij weer op tv was en ernaar keek. Ik herinnerde me dat ik deze kleine slaper mooi had gevonden toen ik hem voor het eerst zag, en ik vond hem nog mooier toen ik hem voor de tweede keer zag.
Alle acteurs, vooral Robert Duvall, Glenn Close, Wilfred Brimley, Frederic Forrest en Jason Presson (als de twaalfjarige jongen die zich verantwoordelijk voelt voor de dood van zijn oudere broer door een ongeluk met een geweer) zijn uitmuntend. De film voelt heel echt aan: een ingehouden, rustig, diep ontroerend verhaal over een gezin dat gebukt gaat onder verdriet. De dialoog is spaarzaam maar veelzeggend, en het non-verbale acteerwerk is voortreffelijk. Een soort eenvoudige, landelijke versie van Gewone Mensen zonder psychiater, maar met een even indrukwekkende familiedynamiek.
De Steenjongen is de tijd en de emotionele energie die het hem kost om ernaar te kijken meer dan waard.

text_en:
I had seen this film way back in the 80's and had nearly forgotten it when I noticed it was on tv again and watched it. I remembered having liked this little sleeper when I first saw it, and I liked it even better on second viewing.

All of the actors, especially Robert Duvall, Glenn Close, Wilfred Brimley, Frederic Forrest, and Jason Presson (as the twelve-year-old boy who feels responsible for the accidental shooting death of his older brother), are superb. The film has a very genuine feel to it--an understated, quiet, deeply moving story of a family aching with grief. The dialogue is sparse but telling, and the nonverbal acting is outstanding. Sort of like a simpler, rural version of Ordinary People sans psychiatrist but equally impressive family dynamics.

The Stone Boy is well worth the time and emotional energy involved in watching it.


text:
Ik denk niet dat een film als deze vandaag zou worden uitgebracht. Er is tijd voor nodig om de diepte van de personages te laten zien, en de plot zit niet vol kronkels en wendingen om je op het puntje van je stoel te houden.
Maar wat deze film wel heeft: een interessante studie naar de manier waarop families met verdriet omgaan. Hoe we stilvallen als de taal voor genezen en naderend enorm verlies ons doof maakt, en in plaats daarvan vertrouwen op rauwe emoties. Verdriet zonder reden en geduld is woede, zelfs haat. En helaas krijgt de hoofdrolspeler (een jongen die per ongeluk tijdens de jacht zijn broertje doodschiet) in de film meer dan zijn deel ervan. Hij vertrekt uiteindelijk en trekt in bij zijn grootvader (Wilford Brimley), die hem duidelijk maakt dat het een ongeluk was. Ik kreeg de indruk dat deze jongeman dat diep in zijn hart wist, maar dat hij die woorden van zijn ouders moest horen en hun vergiffenis moest ontvangen.
Wat ik zo geweldig vond aan deze film: het gebrek aan dialoog. Er was een enorme nadruk op lichamelijke reacties, gezichtsuitdrukkingen. En het tragere tempo van de film stelt je in staat om echt naar de reacties van de acteurs te kijken. Iets wat we niet veel zien in de huidige films.

text_en:
I don't think a movie like this would be released today. It takes it's time to present the depth of the characters and the plot isn't full of twists and turns to keep you on the edge of your seat.

But, what this film does have: an interesting study in how families' deal with grief. How when the language for healing and over-coming tremendous loss leaves us mute, and we rely on raw emotions instead. Grief without reason and patience is anger, even hate. And unfortunately, the lead character (a young boy who accidently shoots and kills his brother while hunting) in the film is given more than his fair share of it. He eventually leaves and moves in with his grandfather (Wilford Brimley) who makes it clear to him that it WAS an accident. I got the impression that this young man knew that in his heart, but needed to hear those words from his parents, and to receive their forgiveness.

What I loved about this film: the lack of dialog. There was a tremendous emphasis on physical reaction, facial expressions. And the slower pace of the film allows you to really watch the reactions of the actors. Something we don't get to do alot of with today's films.


text:
De Stenen Jongen is een bijna vergeten drama uit de jaren tachtig. Als je bedenkt hoeveel beroemde of binnenkort beroemde mensen er in de film spelen, vraag je je af hoe het mogelijk is dat het zo over het hoofd is gezien. Dit is een traag, somber, maar ontroerend verslag van een tragedie die een boerengezin treft. De film is min of meer een aanklacht tegen de stoïcijnse normen en waarden van het Midden-Westen en de onderdrukking van emoties. De film is niet voor iedereen geschikt, maar iedereen die echt menselijk drama kan waarderen, zal hem wel kunnen waarderen.
In het begin van de film zien we twee broers die's ochtends vroeg op pad gaan om erwten te plukken en misschien een paar eenden te schieten als ze geluk hebben. Terwijl ze door een prikkeldraadversperring klimmen, gaat het pistool per ongeluk af en schiet de jongste zijn oudere broer dood. Deze jongens hebben blijkbaar nooit een veiligheidscursus voor jagers gevolgd. De manier waarop twee mannen met één pistool door zo'n prikkeldraadversperring kunnen komen, is als volgt: de eerste man klimt erdoorheen. De tweede man geeft hem dan het pistool door het hek. De eerste man legt het pistool dan neer en helpt de ander door het hek. Geen van beide mannen mag het pistool en het hek aanraken.
Hoe dan ook, als zijn broer eenmaal is gedood, gaat de 12- Hij plukt gewoon de erwten en vertelt zijn familie later over het ongeluk. Op geen enkel moment tijdens de begrafenis of de lijkschouwing lijkt Arnold ook maar enige spijt of verdriet te tonen. Zijn familie lijkt hem te mijden. Misschien zijn ze zelfs boos op hem omdat hij zijn broer heeft vermoord. Een chagrijnige oom, gespeeld door Frederick Forrest, is uiterlijk boos op Arnold, hoewel de dood van de oudere broer hem in staat stelt de vriendin van de jongen te versieren. Arnolds ouders lijken niet te weten hoe ze met hun zoon moeten omgaan. Ze proberen niet eens met hem te praten. Zo'n beetje de enige met wie hij kan communiceren is zijn grootvader, die door Wilford Brimley op de typische grootvaderlijke manier wordt gespeeld. Na een tijdje trekt Arnold zelfs bij de oude baas in.
Niets lijkt Arnold zover te krijgen dat hij zijn mond opendoet, tot hij een bizarre reis naar Reno Nevada maakt om om onverklaarbare redenen de ex-vrouw van zijn oom op te zoeken. Zodra hij haar ontmoet, begint hij uit zijn schulp te kruipen, nadat hij zich tegenover haar heeft verontschuldigd voor het feit dat hij haar huwelijk kapot heeft gemaakt door het hele gezinsgebeuren met het ongeluk te beginnen. Vanaf dat moment wordt de film een snel voorbeeld van verzoening en ontwaken.
De acteerprestaties zijn in de meeste gevallen griezelig afstandelijk. Robert Duvall en Glenn Close zijn de perfecte stoïcijnse boerenouders. Forrest is goed, maar doet misschien te veel zijn best om Paul Newmans optreden in Hud in beeld te brengen. De filmografie is ook uitzonderlijk. Als je van sombere plaatjes over gewone mensen houdt, is dit misschien wel iets voor jou. Sommige mensen wordt zelfs aangeraden om een paar tissues mee te nemen.
De Hond.

text_en:
The Stone Boy is an almost forgotten drama from the 1980s. Considering how many famous or soon to be famous people are in the film, one wonders how it could have been so overlooked. This is a slow, moody, but touching account of a tragedy that befalls a farm family. The film is more or less an indictment of Midwestern stoic values and suppression of emotion. The film will not be for all tastes, but anyone who can appreciate real human drama should like it OK.

In the early moments of the film, we see two brothers head off in the early morning hours to pick some peas and maybe shoot a duck or two if they're lucky. While climbing through a barbed wire fence, the gun accidentally discharges and the younger boy fatally shoots his older brother. These boys have apparently never taken a hunter safety course. The way for two men to properly go through a fence like this with one gun would be as follows: First man climbs through. Second man then passes him the gun through the fence. The first man then sets the gun down and helps the other through the fence. At no time should either man have his hands on both the gun and the fence.

Anyway, once his brother is killed, 12-yr-old Arnold regresses into his own world. He does not even run for help after his brother is shot. He simply goes ahead and picks the peas and tells his family about the accident later. At no point during the funeral or inquest does Arnold seem to show any regret or sorrow at all. His family seems to shun him. Perhaps they are even angry at him for killing his brother. An ornery uncle played by Frederick Forrest is outwardly upset with Arnold, even though the older brother's death allows him to hit on the kid's girlfriend. Arnold's parents don't seem to understand how to deal with their son. They really don't even try to talk to him. About the only person he can communicate with is his grandfather who is played in typical grandfatherly skill by Wilford Brimley. After a while, Arnold even moves in with the old timer.

Nothing seems to get Arnold to open up until he takes a bizarre road trip to Reno Nevada to inexplicably look up his uncle's ex-wife. Once he meets her, he begins to emerge from his shell after apologizing to her for breaking up her marriage by starting all of the family's turmoil with the accident. From here on, the film becomes a quick study in reconciliation and reawakening.

The acting is hauntingly distant in most cases. Robert Duvall and Glenn Close make the perfect stoic farm parents. Forrest is good, but maybe trying too hard to channel Paul Newman's performance in Hud. The cinematography is exceptional, too. If you like moody pictures about common folk, this one may be for you. Some even may be advised to bring some tissues. 8 of 10 stars.

The Hound.


text: De 12-jarige Arnald Hillerman doodt per ongeluk zijn oudere broer Eugene. Zijn gevoelens worden tegengehouden door het feit dat zijn familie geen contact met hem kan hebben (of het gevoel heeft dat het niet goed is om dat te doen). Zijn ALLERLEINE toevlucht is zijn grootvader, die de enige is die medelijden met hem lijkt te hebben. Het Realisme zal filmliefhebbers van het ware leven boeien, maar zal degenen die actie en opwinding willen niet bevredigen.

text_en: 12 year old Arnald Hillerman accidentally kills his older brother Eugene. His feelings are arrested by the fact that his family can not interact with him (or feel it is not the right thing to do). His ONLY refuge is his grandfather, who is the ONLY one who seems to have compassion on him. The Realism will captivate "true-2-life" movie lovers, but will not satisfy those that desire action & thrills.


text: Deze film is waarschijnlijk nooit op het radarscherm verschenen, maar hij heeft behoorlijk wat kwaliteit. Hij is behoorlijk levensecht, en toch denk je: 'Het is maar een film.' Duvall en Close spelen gewone mensen, en je zou nooit beseffen dat ze nu beroemde acteurs zijn. Het lijkt erop dat de eikel in dit verhaal een beetje te oud is om achter Eugenes vriendin aan te zitten, maar ik denk dat het mogelijk is. Het lijkt onwaarschijnlijk dat de jongen in zijn eentje van Montana naar Nevada zou reizen, maar ik denk dat het mogelijk is. Je zou misschien denken dat de familieproblemen in deze film nooit in je eigen familie zouden voorkomen, maar ik denk dat het mogelijk is. Je denkt dat het werk dat je doet het zwaarste deel van je leven is, maar dat is niet zo.'

text_en: This movie probably never made a blip on the radar screen, but it's got quite a bit of quality. It's pretty lifelike, yet you think "It's only a movie." Duvall and Close portray common people, and you'd never even realize they are now big-name actors. It seems that the jerk in this story is a little too old to be chasing Eugene's girlfriend, but I guess it's possible. It seems unlikely that the kid would travel from Montana to Nevada by himself, but I guess it's possible. You might think that the family troubles in this movie would never happen in your own family, but I guess it's possible. I remember Glenn Close saying something like "You think the work you do is the hardest part of your life, but it isn't."


text:
Eerlijk gezegd vind ik deze film bijna te deprimerend voor mijn eigen bestwil. Hij is HEEL deprimerend, tot zo ongeveer het einde. Ik kan met geen mogelijkheid een oordeel vellen over een personage dat dingen deed die ik niet leuk vond (nou ja, behalve het walgelijke personage van Fredrick Forrest dan). Maar het is nog steeds heel frustrerend om te zien dat mensen zich zo gedragen, dat ze muren om zich heen optrekken terwijl een enkel woord het ijs kan breken en genezing kan bevorderen.
Een afschuwelijke tragedie treft een gezin in Montana. Ze denken dat ze één zoon zijn kwijtgeraakt, maar het blijkt dat ze er 2 zijn kwijtgeraakt. De truc is dat als ze gewoon met elkaar communiceren en hun verdriet samen onder ogen zien, ze hun tweede zoon niet voorgoed verliezen. Maar ze kunnen het gewoon niet. Er is iets wat deze familie ervan weerhoudt hun verdriet te delen. De ene familie trekt zich terug in stilzwijgen en wrok, terwijl andere beschuldigende vingers uitsteken (en vervolgens hun arme zwangere vrouw bedriegen door de knappe vriendin van de overledene te verleiden... die Andy is echt een slang!). Het enige lid van de familie dat Arnold niet op de een of andere manier bedreigt, is zijn grootvader (Wilford Brimley). Grootvader lijkt met de jongen te kunnen praten zonder te oordelen of zelfs maar met fluwelen handschoentjes aan te pakken. Hij lijkt te weten Het is echt een zegen voor het arme kind dat hij iemand heeft tot wie hij zich kan wenden. Niemand anders schijnt te begrijpen dat Arnold misschien in shock is, in ontkenning, of dat zijn manier van rouwen misschien niet dezelfde stijl heeft, of dezelfde snelheid, als ze zouden verwachten. Het is zo gemakkelijk om te oordelen en boos te zijn en te denken dat iemand 'van steen' is, alleen maar omdat hij niet rouwt op een manier die wij vinden dat hij dat zou moeten doen.
Het verhaal is heel rustig en naturalistisch. Je krijgt niet een of ander verhaal dat je met een lepeltje wordt voorgeschoteld of een Hollywoods gevoel voor dramatiek. Ik maakte me grote zorgen over het feit dat dit kind zo gebukt ging onder schuldgevoelens dat hij het nodig vond om een paar honderd kilometer te liften om zijn excuses aan te bieden aan de vrouw van dat varkentje Andy, iets waar hij zichzelf geen verwijt van zou moeten maken. Arnold mag dan per ongeluk zijn broer hebben vermoord, maar niemand is verantwoordelijk voor het einde van dat huwelijk, dat hoe dan ook een rothuwelijk was, afgezien van de twee mensen in dat huwelijk. Het is gewoon stom geluk dat Arnold niet bij een pedofiel of een moordenaar in de auto is gestapt.
Robert Duvall en Glenn Close zijn frustrerend effectief als ouders die er op de een of andere manier niet in slagen om met hun zoon te communiceren, om erachter te komen wat Arnold doormaakt. Jason Presson, die ik nergens anders heb gezien dan in een favoriete film uit mijn jeugd, EXPLORERS genaamd, en in een griezelig spookverhaal, THE LADY IN WHITE, deed het geweldig als Arnold, een geweldige vertolking van een kindacteur.
Afgezien van het feit dat hij soms wat traag is, is THE STONE BOY een uitstekende en zeer deprimerende film.

text_en:
Honestly, I find this film almost too depressing for my own good. It is VERY depressing until pretty much the very end. There is no way I can justify passing judgement to any character who did things I didn't like (well, except for the disgusting character played by Fredrick Forrest). But it's still so frustrating to see people behaving this way, putting up walls around themselves when just a word or so could break the ice and promote healing.

A horrible tragedy strikes a Montana family. They believe they've lost one son, but it turns out they've lost 2. The key is, if they just communicate and face their grief together, they won't end up losing their second son permanently.

But they just can't. Something is blocking this family from sharing their sorrows. Some family retreat into silence and resentment while certain others point fingers of blame (and then go ahead and cheat on their poor pregnant wife by seducing the pretty girlfriend of the deceased...that Andy character truly is a snake!) The only member of the family that isn't threatening Arnold in some way is his Grandpa (Wilford Brimley). Grandpa seems to be able to speak to the boy without judgements or even kid gloves. He seems to know what the child is thinking about even though Arnold isn't saying much these days. It is truly a blessing for the poor kid to have that one someone he can turn to. No one else seems to grasp the fact that Arnold might be in shock, in denial, or that his way of grieving may not be the same style, or at the same speed, as they would expect. It's so easy to judge and to be angry and to feel someone is "made of stone" just because they don't grieve in a way we believe they ought.

The story is very quiet and naturalistic. You're not going to get some spoon-fed narration or some Hollywood feel-good resolution. I was very concerned by the fact that this child was so burdened with guilt that he felt it necessary to hitchhike several hundred miles to apologize to that piggy Andy's wife, for something he should not blame himself for. Arnold may have accidentally killed his brother, but nobody is responsible for the end of that marriage, which apparently was a lousy one anyway, except for the two people in the marriage. It's only dumb luck Arnold didn't get into the car with a pedophile or a murderer.

Robert Duvall and Glenn Close are frustratingly effective as the parents who somehow cannot find it in themselves to communicate with their son, to find out what Arnold is going through. Jason Presson, whom I've not seen anywhere else except for a childhood favorite called EXPLORERS and a creepy ghost story called THE LADY IN WHITE, did an incredible job as Arnold, a great performance from a child actor.

Aside from being somewhat slow at times, THE STONE BOY is an excellent, and very depressing movie.