text: Zoals iemand anders opmerkte: dit is een film die je een goed gevoel geeft. Hij heeft een schitterend decor en de betoverende stem van Luciano! Ik heb deze film al vele malen gezien en ik heb hem vanmiddag weer gezien. Ik was vergeten hoe erg ik Pavarotti's Nessun Dorma mis en ik moet de cd tevoorschijn halen! Het is een geweldige film om de middag door te brengen, helemaal opgaand in plezier en dagdromen. Eddie Albert is grandioos als de agent en een beetje over de top, maar dat zijn alle agenten. Het Italiaanse platteland is prachtig, maar er gaat niets boven de achtbaan voor het perfecte uitzicht. Als je Olivier wilt spelen, is deze film niet voor jou. Als je alleen maar een beetje fantasie en mooie muziek wilt, moet je deze film kijken.

text_en: As someone else commented, this is a feel-good movie. It's got glorious scenery and the wonder-filled voice of Luciano! I've seen this movie many times and just saw it again this afternoon. I'd forgotten how much I miss Pavarotti's singing of Nessun Dorma and I need to get out the CD! It's a great movie to just while away the afternoon engrossed in fun and reverie. Eddie Albert is grand as the agent and a bit over the top, but all agents are just that anyway. The Italian countryside is gorgeous but nothing tops the balloon ride for the perfect view. If you need acting of Olivier proportion, this movie isn't for you. If you just want a flight of fancy and some wonderful music, watch this film. Just enjoy!


text:
'Ja, Georgio' is een luchtige en leuke film/komedie met prachtige decors en mooie muziek. Het is niet mijn favoriete film, maar het is een film die ik graag meer dan eens heb gezien. Sommige recensenten zeiden dat als je van Pavarotti wilde genieten, je beter een opera-dvd kon kopen. Hoewel een volledige opera een betere weergave van Pavarotti's operatalenten zou kunnen zijn <0xE2><0x80><0x93> vaak <0xE2><0x80><0x93> vereist een opera kostuums en verhaallijnen die het uiterlijk en de aard van de persoon volledig verbergen. 'Ja, Georgio' stelt Pavarotti in staat zijn spreekstem te gebruiken en een persoonlijkheid en karakter te tonen op een manier die een opera niet zou kunnen.
Veel recensenten leken het verhaal ongeloofwaardig te vinden; daar ben ik het niet mee eens. Mensen met enorm veel talent kunnen zowel egocentrisch als charmant zijn <0xE2><0x80><0x93> charmant genoeg om intelligente en mooie mensen voor zich in te nemen. Bovendien krijgen mensen die heel verschillend zijn van elkaar vaak inzicht in zichzelf en groeien ze op een positieve manier doordat ze in contact komen met mensen die hen uitrekken of in een richting sturen die ze zelf misschien niet hadden gekozen. Zowel Georgio als Pamela staan meer open voor onverkende delen van zichzelf in relatie tot de ander.
Ontspan je en laat je meevoeren door een visueel en auditief bevredigende film met Pavarotti op het hoogtepunt van zijn vocale vermogens. Alleen al de slotscènes van Puccini's Turandot zijn de moeite waard.

text_en:
"Yes, Georgio" is a light-hearted and enjoyable movie/comedy that contains beautiful settings and beautiful music. It's not my favorite movie but it is a movie I have enjoyed seeing more than once. Some reviewers suggested if one wished to enjoy Pavarotti, they would likely be better served by picking up an opera DVD. Although, a full opera might be a better representation of Pavarotti's operatic talents, oftentimes, an opera requires costumes and has story lines that completely hide the appearance and nature of the person. "Yes, Georgio" permits Pavarotti to use his speaking voice and to exhibit a personality and character in ways an opera would not.

Many reviewers seemed to find the story unbelievable; I don't agree. Enormously talented people can be both self-centered and charming - charming enough to captivate intelligent and beautiful people. Additionally, people who are very different from one other often gain insights about themselves and grow in positive ways from interacting with people who stretch them or take them in directions they might not have chosen on their own. Both Georgio and Pamela become more open to unexplored parts of themselves in relationship with the other.

Relax and let yourself go into a visually and aurally rewarding film with Pavarotti at the peak of his vocal abilities. The ending scenes from Puccini's Turandot alone are worth the time to get there.


text:
We zagen deze film voor het eerst als onderdeel van een festival van nieuwe Argentijnse films in 2000 in de Walter Reade. Hoewel we hem mooi vonden, vonden we hem niet bijzonder. Toen we hem voor de tweede keer zagen, vonden we deze blik op het leven in Buenos Aires een andere betekenis geven.
De film speelt zich af in een van de donkerste dagen van Argentinië, toen de DeLaRua-regering ten einde liep. Het land was in beroering na de economie, die eerder in de jaren negentig had gefloreerd, onder het kunstmatige klimaat dat president Menen had gecreëerd. Het was een tijd waarin bankrekeningen in dollars bevroren waren en mensen een nachtmerrie leefden. Het verhaal begint op het moment dat Santamarina, een bankemployé, wordt ontslagen vanwege de ineenstorting van de economie. In plaats van medeleven te krijgen van zijn vrouw, sluit ze hem op in het appartement en wordt hij in feite een dakloze. Hij zwerft over straat en probeert de eindjes aan elkaar te knopen.
Het andere verhaal brengt ons in contact met Ariel, een jonge Jood, die een sollicitatiegesprek heeft voor een baan bij een Spaans bedrijf. Het is bijna een wonder dat hij die baan krijgt. Zijn vader, Simon, heeft een klein restaurant in de Joodse wijk van 'El Once', midden in de stad. Het gaat van kwaad tot erger als Ariels moeder plotseling overlijdt. Alleen Estela, de jonge vrouw die verliefd is op Ariel, komt vader en zoon helpen.
Santamarina, die een schone man is, moet zijn toevlucht nemen tot douches waar hij maar kan. Hij kiest een damestoilet in een van de metrostations. Als de verzorgster, Elsa, hem naakt aantreft, wordt ze woedend, maar ze komt tot bezinning als ze zich realiseert hoe ongelukkig deze man is die betere tijden heeft gekend. Ze raken verliefd op elkaar en Santamarina vindt tijdens een van zijn tochten door het straatvuil een baby. Elsa is verbaasd, maar wil doen wat juist is. Maar Santamarina overtuigt haar van de betekenis van een onschuldig leven in hun leven dat hun liefde zal bezegelen.
Ariel, die op zijn werk de beeldschone Laura heeft ontmoet, begint een turbulente en zware seksuele verhouding met zijn mooie collega, die hij niet kent en die een lesbische verhouding heeft. Ariel, die zich bevrijdt van zijn lans door bruiloften en andere gelegenheden te fotograferen, voelt een hartstocht voor Laura, maar hij beseft wat Estela heeft opgeofferd om zijn vader te helpen en hij houdt nog steeds van hem.
<0x3E> Daniël Burman, wiens 'El Abrazo Partido' wij voortreffelijk vonden, heeft met deze film wonderen verricht. Na een tweede bezichtiging zijn de dingen in het juiste perspectief geplaatst en wij moeten ons verontschuldigen dat wij het de eerste keer niet hebben opgemerkt. Zo mogelijk zijn de nuances van het filmspel deze tweede keer Mr. Burman en Emiliano Torres, schreef hij, klinken logischer omdat ze de verwarring weerspiegelen van hoe het land in die donkere dagen leefde.
Daniel Hendler, die Ariel speelt, heeft al eerder met meneer Burman samengewerkt, met verrassende resultaten. Hij is niet'mooie filmster', maar hij is wel knap. Deze acteur legt een geweldige oprechtheid in zijn werk. Enrique Pineyro is ook een geweldige verrassing. Zijn Santamarina is ontwapenend. Ondanks alle slechte dingen die hem zijn overkomen, blijft hij een rooskleurige houding ten opzichte van iedereen die hij ontmoet. Stefania Sandrelli, de interessante Italiaanse actrice, levert met haar Elsa een grote bijdrage aan de film. Hector Alterio, een van de beste Argentijnse acteurs, speelt de kleine rol van Simon. De beeldschone Chiara Coselli wordt gezien als Laura en Melina Petrielli als de nobele Estela.
'Esperando al mesias' bewijst dat Daniel Burman een stem is om rekening mee te houden in de Argentijnse bioscoop.

text_en:
We first watched this film as part of a festival of new Argentine films in 2000 at the Walter Reade. Although we liked it, we didn't think it was extraordinary. Watching it for a second time, we found a different meaning in this look at life in Buenos Aires.

The film takes place in one of the darkest days of Argentina, as the DeLaRua administration was ending. The country was in turmoil after the economy, which had flourished earlier in the 1990s, under the artificially climate President Menen created. It was a time when bank accounts in dollars were frozen and people got themselves living a nightmare.

The story begins just as Santamarina, a bank employee, is fired because the collapse of the economy. Instead of receiving sympathy from his wife, she locks him out of the apartment and he, for all practical purposes, becomes a homeless man. He takes to the streets trying to make ends meet.

The other story introduces us to Ariel, a young Jew, interviewing for a job in a Spanish company. It's almost a miracle he gets the job. His father, Simon, owns a small restaurant in the Jewish quarter of "El Once" in the center of the city. Things go from bad to worse, when Ariel's mother dies suddenly. Only Estela, the young woman who is in love with Ariel, comes to help father and son.

Santamarina, who is a clean man, has to resort to take showers wherever he can. He chooses a ladies' room in one of the subway stations. When the attendant, Elsa, finds him naked, she becomes furious, but she comes to her senses when she realizes the unhappy circumstances of this man who has seen better times. They become romantically involved, and Santamarina in one of his trips through the street garbage, finds an infant. Elsa, while surprised, wants to do the right thing. But Santamarina convinces her of the meaning of an innocent life in their lives will cement their love.

Ariel, who has met the gorgeous Laura at work, begins a turbulent and heavy sexual affair with his beautiful co-worker, who unknown to him, is involved in a lesbian affair. Ariel who free lances by photographing weddings and other occasions, feels a passion for Laura, but he realizes what Estela has sacrificed in order to help his father and still loves him.

Daniel Burman, whose "El Abrazo Partido" we thought was excellent, did wonders with this film. Things are put in its proper perspective after a second viewing recently and we must apologize for not having perceived it the first time around. If anything, this second time, the nuances of the screen play Mr. Burman and Emiliano Torres wrote, make more sense because they reflect the turmoil of what the country was living during those dark days.

Daniel Hendler, who plays Ariel, has collaborated with Mr. Burman before to surprising results. He is not 'movie star pretty', yet, he is handsome. This actor projects a tremendous sincerity in his work. Enrique Pineyro is another magnificent surprise. His Santamarina is disarming. In spite of all the bad things that have fallen on him, he keeps a rosy attitude toward everyone he meets. Stefania Sandrelli, the interesting Italian actress, makes a great contribution to the film with her Elsa. Hector Alterio, one of the best Argentine actors plays the small part of Simon. The gorgeous Chiara Coselli is seen as Laura and Melina Petrielli appears as the noble Estela.

"Esperando al mesias" proves Daniel Burman is a voice to be reckoned with in the Argentine cinema.


text:
Deze uitmuntende Argentijnse onafhankelijke film is een van de beste van het jaar 2000 uit heel Zuid-Amerika, met inbegrip van Argentinië, dat sinds 1999 een verbijsterend aantal kwaliteitsfilms produceert. Alleen al in 2000 bracht Argentinië veel kwaliteitsfilms uit, waardoor de Argentijnse B.O.-records werden gebroken. Een stuk of zes ervan werden internationaal geprezen, zoals deze, op belangrijke internationale filmfestivals. Na het zien van deze film kun je zien hoe in eigen huis ontwikkelde Argentijnse films vorig jaar 20 procent van de nationale filmmarkt hebben weten te veroveren.
Deze film, geregisseerd door een van de beste Argentijnse regisseurs, Daniel Burman, onderzoekt de gevolgen van de globalisering over de hele wereld, maar benadrukt de impact ervan op Argentinië, en in het bijzonder op de joodse gemeenschap in Buenos Aires. Daniel Hendler is geweldig als de aardige joodse jongen, die probeert te overleven en zelfs succes heeft in het huidige zakenklimaat. Hector Alterio, een van de grote acteurs van de Latijns-Amerikaanse filmwereld, is perfect als Simon, de joodse vader, net als de rest van de cast, onder wie Spaanse en Italiaanse sterren.
Er worden zoveel actuele thema's in stedelijke westerse samenlevingen onderzocht, dat ik niet genoeg ruimte heb om in detail te treden. Daniel Burman verweeft ze slim in de plot met verschillende personages die verschillende dilemma's personifiëren. Als deze film op een festival in de buurt speelt, of op video, mis hem dan niet!

text_en:
This outstanding Argentine independent film is one of the very best of the year 2000 from all South America, including Argentina, which is producing an astonishing number of quality films since 1999. In 2000 alone, Argentina released many quality films, which broke Argentine B.O. records. A half dozen were internationally acclaimed, like this one, at important world film festivals. After viewing this film, one can see how home grown Argentinian films were able last year to recapture 20% of its national movie market.

Directed by one of Argentina's best directors, Daniel Burman, this film examines effects of globalisation worldwide, but emphasizes its impact on Argentina, and particularly the Jewish community of Buenos Aires. Daniel Hendler is wonderful as the nice Jewish boy, trying to survive and even succeed in today's business climate. Hector Alterio, one of the great actors of Hispanic Cinema worldwide, is perfect as Simon, the Jewish father, as is the rest of the cast, which includes Spanish and Italian stars.

So many current themes in urban Western societies are explored, I don't have enough space to go into detail. Daniel Burman cleverly weaves them into the plot with different characters personifying diverse dilemmas. If this film plays at a festival near you, or on video, don't miss it!


text: Ik was aangenaam verrast toen ik ontdekte dat Hoe Verlies Vrienden en Vreemde Mensen te Verliezen lang niet zo'n 'gruwelijke' komedie was als ik in de trailer had verwacht. Ik ging al snel helemaal op in de ontknoping van het verhaal en bleef er helemaal in opgaan. Het op en neer gaan van de meer visuele humoristische inhoud klopte precies, vond ik. (Ik bedoel, ik kreeg de indruk dat ik getuige was van Peggs pogingen om de verloren beheersing zogezegd 'in het echt' terug te krijgen.) Op andere momenten was er tijd om de hoofdpersonen (dat wil zeggen Pegg en Dunst) te laten vertellen hoe de gebeurtenissen hen hadden beïnvloed en wat hen had geleid naar waar ze nu waren. Alle personages waren goed gecast, tot op zekere hoogte interessant in hun eigen ogen, en over het algemeen heel sympathiek. (Iedere schijnbare meedogenloze ambitie werd getemperd door de bijbehorende goedmoedige veerkracht.) Een onderhoudende, intelligent geschreven, briljant geregisseerde en voortreffelijk gespeelde film die ik van harte kan aanbevelen.

text_en: I was pleasantly surprised to find that How to Lose Friends and Alienate People was nowhere near as 'gross-out' a comedy as the trailer had led me to expect. I rapidly became absorbed in the unfolding of the narrative and remained engrossed throughout. Pacing of the more visual humorous content was, I thought, spot on. (I mean I got the impression I was witnessing Pegg's attempts at restoring lost control very much 'in real time', so to speak.) At other moments there was time allowed to share the main protagonists' (i.e. Pegg's and Dunst's) reflection on how events were affecting them and what had led them to where they now found themselves. All the characters were well cast, to some extent interesting in and of themselves, and generally quite likable. (Any apparent ruthless ambition displayed tended to be tempered by a corresponding good natured resilience.) An entertaining, intelligently scripted, brilliantly directed and superbly acted film that I would thoroughly recommend.


text: Ik had al maanden uitgekeken naar _Hoe raak ik mijn vrienden kwijt?_, vooral vanwege het feit dat Kirsten Dunst en Simon Pegg de hoofdrollen speelden. Simon Pegg is een komisch genie en Kirsten Dunst is altijd een van mijn favoriete actrices geweest. _Hoe raak ik mijn vrienden kwijt?_ Natuurlijk niet perfect, maar wel heel leuk en grappig. _Hoe raak ik mijn vrienden kwijt?_ gaat over het leven van Sidney Young, een kleine, stuntelige Britse beroemdheidsjournalist, die door een chic tijdschrift in New York City wordt ingehuurd. Sidney maakt op spectaculaire wijze zijn entree in de high society en brandt bruggen met bazen, collega's en supersterren. Nadat hij een zwart-witevenement heeft verstoord door een wild zwijn vrij rond te laten lopen, trekt Sidney de aandacht van Clayton Harding, de redacteur van Sharp, en neemt hij een baan aan bij het tijdschrift in New York. Clayton waarschuwt Sidney dat hij beter indruk kan maken op iedereen die hij maar kan charmeren, als hij wil slagen. In plaats daarvan beledigt en ergert Sidney zijn collega-schrijver Alison Olsen (Kirsten Dunst). Hij waagt het zich te richten op de stercliënten van Eleanor Johnson (Gillian Anderson). Hij maakt ook zijn directe baas Lawrence Maddox (Danny Huston) van streek. Sidney vindt creatieve manieren om bijna iedereen te irriteren. Zijn reddende engel is het opkomende sterretje Sophie Maes (Megan Fox) die een vreemde genegenheid voor hem ontwikkelt. Misschien is Sydneys vriendschap wel het enige wat Sydney van zijn neerwaartse spiraal van zijn carrière kan redden. De verhaallijn is heel interessant en het acteerwerk was van de beste kwaliteit. Simon Pegg is nog steeds hilarisch! Hij maakt Sydney stuntelig, onhebbelijk en irritant, zo echt als het maar kan, maar later maakt hij Sydney niet alleen sympathiek, maar ook een echt personage waar je op het eind van houdt. Kirsten Dunst en Jeff Bridges waren briljant! Kirsten kon fantastisch acteren en had hilarische scènes, en Jeff Bridges is gewoon Jeff Bridges, verdomme! Hoe kun je hem nou niet aardig vinden? Hij maakt van Clayton een heel grappig personage met een beetje gevoel voor humor en in het algemeen hou je gewoon van die vent. Gillian Anderson, Megan Fox en Danny Huston waren geweldig als de bijrollen. Ze hadden allemaal hun eigen persoonlijkheid die over het algemeen nogal onsympathiek was, maar dat maakte de film juist zo goed. Wat ik niet leuk vond, was hoe eendimensionaal sommige van de personages waren. Ik begrijp dat de meesten de bijrollen speelden, maar een deel van de cast werd niet gebruikt en had de film wat meer pit kunnen geven. Hoe Je Vrienden Verliest & Onsterfelijke Mensen komt nooit in de top 10 van beste films, en zelfs niet in de top 10 van beste komedies, maar het amusementsniveau is heel hoog en sommige scènes kunnen je zelfs charmeren. Hoe Verlies Je Vrienden & Buitenaardse Mensen Verliezen is beslist een van de betere romantische komedies van het jaar!

text_en: I had been looking forward to How to Lose Friends & Alienate People for months, particularly due to the fact that Kirsten Dunst and Simon Pegg were starring. Simon Pegg is a comedic genius and Kirsten Dunst has always been a favorite actress of mine. How to Lose Friends & Alienate People hit the spot! Of course not perfect, but very enjoyable and funny. How to Lose Friends & Alienate People follows the life of Sidney Young, a smalltime, bumbling, British celebrity journalist, who is hired by an upscale magazine in New York City. In spectacular fashion Sidney enters high society and burns bridges with bosses, peers and superstars. After disrupting one black-tie event by allowing a wild pig to run rampant, Sidney catches the attention of Clayton Harding, editor of Sharp, and accepts a job with the magazine in New York City. Clayton warns Sidney that he'd better impress and charm everyone he can, if he wants to succeed. Instead, Sidney instantly insults and annoys fellow writer Alison Olsen (Kirsten Dunst). He dares to target the star clients of power publicist Eleanor Johnson (Gillian Anderson). He also upsets his direct boss Lawrence Maddox (Danny Huston). Sidney finds creative ways to annoy nearly everyone. His saving grace, a rising starlet Sophie Maes (Megan Fox) who develops an odd affection for him. In time, Allison's friendship might be the only thing saving Sydney from his downward spiraling career. The storyline is very interesting and the acting was top notch with what the actors were given. Simon Pegg is still hilarious as ever! He makes Sydney bumbling, obnoxious, and annoying as real as it gets, but later in time making Sydney not just likable, but also a real character who you root for in the end. Kirsten Dunst and Jeff Bridges were brilliant! Kirsten had some very wonderful acting and hilarious scenes, and Jeff Bridges is just Jeff f*cking Bridges! How can you not like him?! He makes Clayton a very humorous character with some wit and overall you just love the guy. Gillian Anderson, Megan Fox, and Danny Huston were great as the supporting cast. Each had their own personality that were overall pretty unlikable, but that's what just made the film work. One thing I didn't enjoy was how one dimensional some of the characters were. I understand that most were the supporting cast, but some of the cast was underused and could've given the film some more spice to it. How to Lose Friends & Alienate People will never be on anyone's top 10 films ever, or even top 10 comedies ever, but it has a very high entertainment level and some scenes may even charm you as well. How to Lose Friends & Alienate People is definitely one of the better romantic comedies of the year! 8/10


text:
Ik vond het leuk om naar deze film te kijken, vooral dankzij Simon Pegg, die al snel een vaste publiekstrekker voor komische films is geworden.
Hij wordt voor een van zijn beroemdheidsbladen ingehuurd door de grote mediamagnaat Jeff Bridges van de NYC, die in Londen een doodlopende straat als publisher heeft.
Nadat hij zijn contributie heeft betaald, bereikt hij de hogere echelons van het schrijversvak (de 'zevende kamer'), waar hij zelf een kleine beroemdheid wordt. De verhaallijn is erg grappig, en Gillian Anderson speelt een indrukwekkende, ondersteunende rol als meedogenloze publiciteitsagent.
Langs de weg naar succes vindt hij de ware betekenis van liefde, enzovoort. Afgezien van de plot, was de film erg grappig, vooral dankzij Simon Pegg, Jeff Bridges en Gillian Anderson. Kirsten Dunst was goed in de rol van de geliefde. De rest van de cast deed zijn werk goed.
Dit was een goede komedie & de moeite waard om naar de bioscoop te gaan.

text_en:
I had fun watching this movie, mainly due to Simon Pegg, who has quickly become a solid box office draw for comedy films.

He is hired from his dead end London publishing job by big shot NYC media mogul Jeff Bridges, as a writer, for one of his celebrity rags.

After paying his dues, he makes it into the higher echelons of celebrity writing hackdom (the "seventh room"), where he gets to be a minor celebrity himself. The storyline is very funny, and Gillian Anderson puts in an impressive supporting role as a cutthroat publicity agent.

Along the way to success, he finds the true meaning of love, etc.

The formulaic plot aside, the movie was very funny, mainly due to Simon Pegg, Jeff Bridges, and Gillian Anderson. Kirsten Dunst was good as the love interest. The rest of the supporting cast did its job well.

This was a good comedy & well worth checking out at the theaters.


text: O jee, we vinden het niet leuk als onze superheldenliefde een stel hersens ontwikkelt, hè?<br />Er is iets met de mensen gebeurd, ze hebben het vermogen verloren om te genieten, een eenvoudig liefdesverhaal/komiek? Kirsten Dunst is een openbaring <0xE2><0x80><0x93> grappig, sexy en echt. Ik heb minstens vijf keer hardop gelachen en ik schaam me er niet voor te zeggen dat ik ook een paar keer een traan in mijn oog heb gehad. De cast, het acteerwerk en het scenario zijn geweldig, ik kijk veel films op het witte doek en ik heb er nog nooit een in dit genre gezien die zo succesvol is. Degenen die het er niet mee eens zijn, vertel me alsjeblieft waar ik er een paar kan vinden! Ik weet zeker dat het boek ook goed is maar ik denk dat je het op zijn eigen merites moet beoordelen.

text_en:
Oh dear we don't like it when our super-hero love interest develops a brain do we?

Something has happened to people, they have lost the ability to enjoy, a simple feel-good, love story/comedy? Kirsten Dunst is a revelation - funny, sexy and real. I laughed out loud ooh at least five times and I'm not ashamed to say had a tear in my eye a couple of times too. The cast, acting and script is great, I watch a lot of films right across the board and I haven't seen one in this genre that has been as successful. Those who disagree please tell me where I can find some! I'm sure the book is good too but I think you have to judge it on its own merits.


text:
Verbazingwekkende prestatie van Simon Pegg die steeds beter wordt in elke rol. Zoals gewoonlijk speelt hij de rol van een heel gluiperig personage dat je soms het gevoel geeft dat je je achter je kussen wilt verschuilen omdat je je voor hem schaamt, maar daar gaat het om bij Pegg.
De lachsalvo's waren regelmatig en oogverblindend en ze waren allemaal gericht op Penn. De film was heel knap in elkaar gezet, waarbij elk personage een zeer geraffineerde en serieuze rol speelt, met Penn als de enige humorist die erbij betrokken is die een enorme eer is voor de regisseur Robert Weide.
En ik kan deze film niet laten eindigen zonder een snel applaus voor Gilliam Anderson, die de hele tijd straalde. Hoogst aanbevolen voor iedereen.

text_en:
Amazing performance from Simon Pegg who just gets better and better with every role. As usual he plays the part of a very cringy character who makes you want to hide behind your cushion in embarrassment for him sometimes, but thats what Pegg is all about.

The laughs were regular and eye watering and everyone of them aimed at Penn. The movie was very cleverly put together where every character plays a very sophisticated and serious part with Penn being the only humour involved which is a huge credit to the Director Robert Weide.

And I cant let this one go without a quick round of applause to Gilliam Anderson who shone throughout. Highly recommended to all.


text:
Pegg heeft de afgelopen jaren een paar hits gehad, te beginnen met 'Shaun of the Dead' in 2004, daarna de film 'Hot Fuzz 2007', begin 2008 kwam hij met 'Run Fat Boy Run' en nu komt dit, 'How To Lose Friends And Alienate People', wat in veel opzichten een van mijn favoriete komedies van het jaar is.
De film gaat over Sidney Yound, een man die een mislukt tijdschrift schrijft en vooral de draak steekt met beroemdheden omdat hij daar niet bij hoort. Hoe dan ook, een van de meest succesvolle eigenaren van het tijdschrift ('Played by Jeff Bridges') nodigt hem ('Out of nostalgia') uit om bij zijn tijdschrift te komen werken. Sidney is natuurlijk opgewonden en verhuist naar Amerika, waar hij een meisje ontmoet dat op dat moment een boek aan het schrijven is, en er ontstaat hilariteit.
Deze film is geweldig en ik hoop dat er in de nabije toekomst nog meer van dit soort films zullen komen. Pegg heeft weer eens overal mensen een goede film gegeven en ik kan niet wachten om het derde deel van de bloed- en ijs-trilogie 'Paul' te zien. Ik geef deze film eenentachtig procent waardering.

text_en:
Pegg has had a few hits in the past few years, starting with "Shaun Of The Dead" in 2004, movie on to "Hot Fuzz 2007", early 2008 he came out with "Run Fat Boy Run" and now comes this, "How To Lose Friends And Alienate People" which is in many ways one of my favourite comedy's of the year.

The film is about Sidney Yound, a man who writes a failing magazine who makes fun of celebrity's mostly because he is not one of them. Anyway, one of the most successful magazine owners (Played By Jeff Bridges) invites him (Out of nostalgia) to work at his magazine. Sidney is of course excited and moves to America, there he meets a girl currently writing a book, and hilarity ensues.

This film is great and I hope more come out like it in the near future. Pegg has once again given people everywhere another good film and I cant wait to the see the third part of the blood and ice cream trilogy "Paul". I Rate this film 81%.


text: Romantische komedie is niet de juiste manier om te beschrijven 'hoe je vrienden verliest en mensen van je vervreemdt'. De onderliggende romantiek in de plot is grotendeels vervangen door een veel interessanter 'Van vodden naar rijkdom'-verhaal. Hoewel de centrale lijn van het verhaal enigszins overhaast is doorgetrokken, op verschillende filmopnamen, heeft het wel een gevoel van 'het grove werk' achter de rug, waarbij de nadruk is gelegd op die belangrijke relaties die 'kantoorpolitiek' betekenen en waarbij die bijna irrelevante scènes puur voor het komische effect zijn gebruikt. Toch werkt het zo goed, vooral met Pegg voorin. De film is uiteindelijk heel slim, speelt goed in op de trans-Atlantische relatie die Pegg met zijn medespelers heeft en vermengt de kruising tussen het hoge en het lage leven heel goed en is heel verfrissend in een verhaal dat ondanks de voorspelbaarheid enigszins een unieke reis is. De verschillende personages in de film worden goed neergezet en de casting is absoluut een pluspunt in de film. Zowel de 'handelsplaatsen'-relatie tussen Pegg en Huston als de 'liefde, haat'-relatie tussen Pegg en Dunst werkt zo goed in een verhaal dat, bij gebrek aan een beter woord, charmant is. Zelfs Fox, die natuurlijk vooral over sex-appeal beschikt, schrikt van wat een behoorlijk duister personage blijkt te zijn en speelt die 'trut'-act. Het is een van die films waarin elk klein detail een eerbewijs is aan een geweldig stuk werk. Van transseksuele strippers tot een fantastische soundtrack, het past allemaal keurig in wat alleen maar kan worden omschreven als intelligente komedie.

text_en: Romantic comedy is not the correct way to describe "How to lose friends & alienate people". The underlying romance in the plot is, for the most part, displaced by a far more interesting "rags to riches" tale. Although the central line of the story is somewhat rushed passed, in several screen shots, it does have a sense of; getting the "nitty gritty" out of the way, focusing on those key relationships which make "office politics" and using those almost irrelevant scenes, used purely for comic effect. Yet it works so well, especially with Pegg in the front seat. The film is ultimately very clever, playing well on the trans-Atlantic relationship Pegg shares with his co-stars and merging the cross between the high and low -life society quite well and quite refreshingly in a storyline that despite predictability is somewhat of a unique journey. The different characters in the film are presented well and casting is definitely a plus point on the film. Both the "trading places" relationship between Pegg and Huston and the "love, hate" relationship between Pegg and Dunst do work so well in a story that is, for want of a better word, charming. Even Fox, whose main asset is of course sex appeal, shocks with what turns out to be quite a dark character and acts that "bimbo" role all to well. Its one of these films where every little detail does pay tribute to a great piece of work. From transsexual strippers to an amazing soundtrack it all meshes nicely into what can only be described as clever comedy.


text:
Nou, daar komt weer een, nou ja, romantische komedie... maar in tegenstelling tot alle andere films in dit genre, is dit verreweg de beste die ik in lange tijd heb gezien.
Ik moet toegeven dat ik eerst naar deze film wilde kijken vanwege Megan Fox, en een beetje vanwege Simon Pegg...

In de eerste plaats, als je een behoorlijke hoeveelheid films hebt gezien, weet je dat Sidney en Alison op de een of andere manier samen in de film zouden zijn... maar van het begin tot het eind van de film zul je niet weten hoe...
Oké, deze film is net gemaakt voor Simon Pegg. Ik zie geen andere acteur in de rol van Sidney, en ik weet zeker dat dit een veel zwakkere film zou zijn als Pegg niet zo geweldig had gespeeld. In deze film zitten een aantal geweldige grappen en grollen die me echt aan het lachen hebben gemaakt, met dank aan Sidney, de rol van Simon Pegg... maar ik denk dat iedereen in deze film goed is. Bijvoorbeeld, Kirsten Dunst is echt goed in deze film (ik denk meestal dat ze niet meer is dan een gemiddelde actrice, maar in deze film was ze echt goed), dan hebben we Jeff Bridges, Gillian Anderson, en natuurlijk Megan Fox die de verwende, krengerige Sophie Maes speelt... een geweldige rol voor haar...

Al met al, hoewel ik het meestal niet eens ben met haar kijkcijfers op IMDb, zou ik het deze keer helemaal met hen eens zijn...
Ga deze film maar eens zien, hij is echt luchtig en positief, en ik kan hem van harte aanbevelen... Mijn kijkcijfers zijn 7 van de 10... nou ja 7. 5 in feite...

text_en:
Well here comes another,well,romantic comedy...but unlike all others movies of this genre,this is by far the best I have seen in a long while..

I'll admit,at first I wanted to watch this movie because of Megan Fox,and a little because of Simon Pegg...

First of all,if you have watched a decent amount of movies,you will know that Sidney and Alison would be together at the and of the movie,one way or another...but from the beginning to the end of the movie you won't know how...

Okay,now this movie is just made for Simon Pegg.I can't see any other actor in the role of Sidney,and I'm sure this would be a very weaker movie if not for Pegg's great performance.

There is a number of great gags and jokes in this movie that kept me laughing really hard,courtesy of Simon Pegg's character Sidney...but I think everyone in this movie is good.For example,Kirsten Dunst is really solid in this movie( I usually don't think of her as any more than an average actress,but she was really good in this one ),then there's Jeff Bridges,there's Gillian Anderson,and of course Megan Fox who plays spoiled bitchy star Sophie Maes...great role for her...

All in all,while I usually don't agree with ratings her on IMDb,this time I would completely agree with them...

Go and see this movie,it is really light-hearted and positive,and I recommend it deeply... My rating 7 out of 10...well 7.5 actually...


text: 'How to Lose Friends and Alienate People' is een onderhoudende, zij het losse, versie van de memoires van Toby Young onder dezelfde naam. Het is ook een geweldige titel om de regelvereisten in IMDb-recensies aan te vullen! De essentie is hetzelfde als in het boek, met bepaalde incidenten gedramatiseerd, maar er wordt een romantische plot aan toegevoegd en het einde is beslist in Hollywood-stijl. Simon Pegg is, hoewel hij in wezen een irritante figuur is, zijn gebruikelijke innemende en grappige zelf en speelt zo'n beetje de hoofdrol in de film. Vreemd om te bedenken dat hij nog maar een paar jaar geleden alleen maar een tv-komiek was en nu de namen van Hollywood-sterren uitwisselt. Er is een goede ondersteunende cast en het is een amusante, gemakkelijke film <0xE2><0x80><0x93> een soort van mannelijke...' 'Lelijke Betty', maar grappiger.

text_en: 'How to Lose Friends and Alienate People' is an entertaining, if loose, adaptation of Toby Young's memoir of the same name. It's also a great title for helping to fill up the line requirement in IMDb reviews! The basic gist is the same as the book with certain incidents dramatised, but a romantic plot is added and the ending is certainly Hollywoodised. Simon Pegg, despite playing an essentially irritating person, is his usual likable and funny self and pretty much carries the film. Strange to think only a few years ago he was just a TV sitcom guy and now he's rubbing shoulders with Hollywood names. There's a good supporting cast and it's an amusing, easy watch - kind of a male 'Ugly Betty', but funnier.


text: In 2008 kwam _How to lose friends and Alienate people_ uit. Het werd een kaskraker in de U.S. Box. Het is een absoluut hilarische film met een geweldige cast. Simon Pegg speelt geweldig Sidney Young, die het boek _How to lose friends and Alienate people_ schreef. Ik weet dat het geen waargebeurd verhaal is. De enige manier waarop ik dat weet, is omdat Sidney uit wil met een actrice die Sophie Maes heet. Sophie Maes bestaat niet, maar afgezien daarvan zou de film echt kunnen zijn. _How to lose friends and Alienate people_ is waarschijnlijk de grappigste film van 2008, en ik vind dat je hem absoluut moet zien. Zoals ik al eerder zei, heeft de film een fantastische cast, onder wie: Kirsten Dunst (Spider-Man, The Virgin Suicides) Danny Huston (The Number 23, 30 days of night) Gillian Anderson (The X-Files) Megan Fox (Transformers, Confessions of a teenage drama Queen) Jeff Bridges (The Big Lebowski, The Vanishing) en de rest van de cast. Het is hilarisch om te zien hoe Simon Pegg en Kirsten Dunst goed samenwerken. Je moet het zien. Hoewel er een paar vreemde naakten in voorkomen, waaronder Transseksuelen, is het een hilarische en ontzagwekkende komedie. Een van de beste van Simon Pegg.<br />De plot:Sidney Young, een Engelse journaliste, reist naar New York om bij Sharp te werken. Als hij daar is, ontmoet hij een actrice die Sophie Maes heet en probeert met haar naar bed te gaan voordat zijn baas dat doet.

text_en:
How to lose friends and Alienate people came out in 2008. It bombed at U.S. Box offices. It's an absolutely hilarious film with a great cast. Simon Pegg is great playing Sidney Young, who wrote the book "How to lose friends and Alienate people. I know it's not a true story. The only way I know that is because Sidney wants to go out with an actress named Sophie Maes. Sophie Maes doesn't exist, but other than that, the film could be real. How to lose friends and Alienate people is probably the funniest film of 2008, and I think you definitely should see it. As I said earlier, the film has a fantastic cast including: Kirsten Dunst(Spider-Man, The Virgin Suicides) Danny Huston(The Number 23, 30 days of night) Gillian Anderson(The X-Files) Megan Fox(Transformers, Confessions of a teenage drama Queen) Jeff Bridges(The Big Lebowski, The Vanishing) Overall, How to lose friends and Alienate people is hilarious. I think Simon Pegg and Kirsten Dunst do work well together, and I think you should see it. Though there is some odd nudity including Trans-sexuals, it's a hilarious and awesome comedy. One of Simon Pegg's best.

The Plot:Sidney Young, a journalist from England, travels down to New York to work at Sharp magazines. While there, he meets an actress named Sophie Maes and tries to sleep with her before his boss does.


text:
Sidney Young (Pegg) verhuist van Engeland naar New York om voor het populaire tijdschrift Sharpe's te werken, in de hoop zijn droomleven te kunnen leiden, maar het kost hem moeite om een blijvende indruk te maken.
Dit comedydrama, gebaseerd op het boek van Toby Young over overleven in de Amerikaanse zakenwereld, kreeg gemengde reacties van critici. De acteurs schreven het inconsequent grappig, maar met charme, en hoe je je vrienden kunt verliezen, leek als een van de vissen uit de vijver de draak te steken met een andere cultuurkomedie, maar dat is het niet.
Deze film uit 2008 werkt vanwege de acteurs en het eenvoudige maar scherpe verhaal. We beginnen in het verleden, dan in het heden en werken dan verder om te zien hoe Young zijn stempel heeft gedrukt op een van Amerika's beste tijdschriften.
Pegg (Hot Fuzz) is te aardig voor woorden. Of hij nu zombies slaat met een cricketbat of zijn maatje de wet laat zien, elke scène van de Engelse acteur heeft iets charmants en luchthartigs. Hier, als het scenario goed is maar ver van zijn eigen maatstaven afwijkt, brengt hij veel energie in de film en is hij de enige die de moeite waard is om naar te kijken. Zijn capriolen met 'Babe 3' zijn onvergeeflijk, gewoon adembenemend, net als zijn overdreven uitbundige danspassen, maar hij doet het schitterend.
Bridges en Anderson zijn goed in het afschilderen van de stereotiepe bazen van tijdschriften, waar Dunst goed in past bij de verwarde liefde. Megan Fox, die _Transformers_ heeft gestolen, herinnert iedereen eraan dat ze hier kan acteren met een grappige overdrijving van een stereotype filmster. Het feit dat haar personage Sophie Myles de hoofdrol heeft in een film over Moeder Teresa is net zo lachwekkend als de capriolen van haar personage in het zwembad. Om dat te benadrukken is er een hond, en Pegg rondt dat af in een echte Britse komedie, met een geweldige kleine draai.
Hoewel het een Britse film is, is het een aanpassing van de Amerikaanse levensstijl voor Young, die probeert erbij te horen en we zien de verschillende manieren waarop verhalen verteld kunnen worden. Young wil dat het smerige karakter van de film in schril contrast staat met het Amerikaanse professionalisme. De komst van de moderne roddelbladen zal deze film binnenkort gedateerd maken, maar het idee van het uitbuiten van filmsterren geeft deze film een extra dimensie.
Weide's eerste film is niet perfect. Er zijn onderbrekingen in de concentratie als de plot te zeepachtig wordt met een onhandige, voor de hand liggende wending en er zijn te veel personages om nodig te zijn. De fysieke komedie kan ook te veel zijn. Als extraatje zijn de bloopers op de dvd een van de mooiste die je ooit zult zien, en ze duren bijna een halfuur. Deze komische film heeft Simon Pegg weer in een stralend daglicht gesteld en met de collectieve benadering van verhalen vertellen en scherpe komedie is het de moeite waard om naar te kijken.

text_en:
Sidney Young (Pegg) moves from England to New York to work for the popular magazine Sharpe's in a hope to live his dream lifestyle but struggles to make a lasting impression.

Based on Toby Young's book about survival in American business, this comedy drama received mixed views from critiques. Labelled as inconsistently funny but with charm by the actors, how to lose friends seemed as a run of the mill fish out of the pond make fun at another culture comedy, but it isn't.

This 2008 picture works on account of its actors and the simple yet sharp story. We start off in the past, then in the present and are working our way forwards to see how Young made his mark at one of America's top magazines.

Pegg (Hot Fuzz) is too likable for words. Whether it's hitting zombies with a cricket bat or showing his sidekick the nature of the law the English actor brings a charm and light heartedness to every scene. Here, when the scripting is good but far from his own standards, he brings a great deal of energy to the picture and he alone is worth watching for. His antics with "Babe 3" are unforgivable, simply breathtaking stuff as is his over exuberant dancing, but he pulls it off splendidly.

Bridges and Anderson do well at portraying the stereotypical magazine bosses where Dunst fits in nicely to the confused love interest. Megan Fox, who stole Transformers, reminds everyone she can act here with a funny hyperbole of a stereotype film star. The fact that her character Sophie Myles is starring in a picture about Mother Teresa is as laughable as her character's antics in the pool. To emphasize the point there is a dog, and Pegg rounds that off in true Brit style comedy, with a great little twist.

Though a British film there is an adaptation of American lifestyle for Young as he tries to fit in and we can see the different approaches to story telling. Young wants the down right dirty contrasted with the American professionalism. The inclusion of modern day tabloid stars will soon make this film dated but the concept of exploitation of film star's gives this edge.

Weide's first picture is not perfect. There are lapses in concentration as the plot becomes too soapy with an awkward obvious twist and there are too many characters to be necessary. The physical comedy can also be overdone. As a side note, the bloopers on the DVD are some of the finest you will ever see, which are almost half an hour long.

This comedy drama has Simon Pegg on shining form again and with the collective approach to story telling and sharp comedy, it is worth watching.


text:
De recensies in de Britse kranten lijken zich te concentreren op het feit dat de recensenten geneigd zijn Toby Young te kennen, de journalist op wiens levensechte ervaringen deze film is gebaseerd. Het sleutelwoord hier is 'gebaseerd'. _How To Lose Friends_ is een fictieve romcom.
Sidney Young sluit zich aan bij een gerenommeerd roddelblad in New York, waar hij de ene blunder na de andere maakt voordat hij uiteindelijk _Getting It Right_ en _Make It_ maakt. Daar komt bij dat hij de boel verkwanselt, en de film heeft een paar serieuze punten te scoren op het gebied van journalistieke integriteit. Die punten zijn echter niet overdreven: de hoofdmoot blijft een komedie die zich concentreert rond Sidneys tegenslagen. Het script heeft zijn eigen koekje, en dat vreet het in de trant van dat Sidney een stomme, goedbedoelende hansworst is, maar ook een slimme, redelijk irritante, vaardige schrijver. Die tegenstrijdigheid is nooit zo'n punt, want Simon Pegg (als Sidney) weet zijn sympathie maar al te goed over te brengen.
Jeff Bridges onderschat Sidneys redacteur een beetje te veel, en Kirsten Dunst is nogal anoniem als het tegenstrijdige uiteindelijke onderwerp van Sidneys genegenheid. En wat Megan Fox betreft (die een dom blondje speelt), kan ik alleen maar zeggen: zeg het maar, juffrouw Fox, en ik verlaat mijn vrouw, verkoop al mijn bezittingen en koop een vliegticket om mijn plaats aan uw zijde in te nemen als uw gemaal. Gezien het feit dat ik een dikke 56-jarige Engelse accountant ben, zou je mijn aanbod misschien niet al te aantrekkelijk kunnen vinden, maar het ligt toch op tafel. Gezien het feit dat haar carrière tot nu toe zo kort is geweest, zou je kunnen denken dat het een beetje te vroeg is voor Megan Fox om een rol op zich te nemen die het soort actrice dat ze zou kunnen worden genadeloos de grond in boort, maar ze doet het lief, met enige vaardigheid en buitengewoon sexy. Dit meisje zal het ver schoppen.
Een aantal doorgewinterde artiesten <0xE2><0x80><0x93> Miriam Margolyes en Bill Paterson uit het Verenigd Koninkrijk, Gillian Anderson en Danny Huston uit de Verenigde Staten <0xE2><0x80><0x93> geven haar de steun die ze nodig heeft.
Er zijn een paar momenten waarop ik hardop moet lachen, en ik heb het grootste deel van de tijd geglimlacht. Zoals altijd doet het V-woord zijn intrede als het niet echt nodig is, hoewel er in elk geval een paar heel grappig zijn.

text_en:
UK newspaper reviews seem to have concentrated on the fact that the reviewers tend to know Toby Young, the journalist on whose real-life experiences this movie is based. The key word here is "based". How To Lose Friends is a fictitious romcom.

Sidney Young joins a prestigious gossip magazine in New York, where he proceeds to make gaffe after gaffe before finally Getting It Right and Making It. This involves him selling out, and the movie has some serious points to make about journalistic integrity. However, they are not overdone: the main substance remains a comedy which centres around Sidney's misadventures. The script has its cake and eats it in that Sidney is a stupid, well-meaning buffoon at the same time as being a smart, moderately obnoxious skilled writer. This contradiction is never that much of an issue, because Simon Pegg (as Sidney) projects likability too well.

Jeff Bridges underplays Sidney's editor a little too effectively, and Kirsten Dunst is rather anonymous as the conflicted eventual object of Sidney's affections And, with regard to Megan Fox (who plays an airhead bimbo starlet), I can say only this: just say the word, Miss Fox, and I will leave my wife, sell all my belongings, and buy myself a plane ticket in order to take my place at your side as your consort. Of course, given that I'm a fat 56-year-old English accountant, you might not find my offer too enticing, but it's there on the table anyway. Given how short her career has been so far, one might think it is a little too soon for Megan Fox to take on a role which mercilessly lampoons the sort of actress she might be thought to become: however, she does it sweetly, with some skill, and extremely sexily. This girl will go far.

There is stalwart support from a variety of seasoned performers - Miriam Margolyes and Bill Paterson from the UK, Gillian Anderson and Danny Huston from the US.

There are several laugh-out-loud moments, and I smiled most of the way through. As ever, the F-word makes appearances when it really doesn't need to, although at least a couple of these are very funny.


text:
Een zwakke start, een stevig middenstuk, een fantastische afloop. Dat is in elk geval mijn indruk van deze film. Ik vond Simon Pegg leuk in de twee films waarin ik hem heb gezien: Hot Fuzz en Shaun of the Dead. Maar zijn rol hier nam een heel andere wending. Je ziet hoe veelzijdig hij is als acteur, maar toch had ik een hekel aan het personage dat hij in het begin speelde.
Er is een soort humor dat ik 'frustratiekomedie' noem. Het zogenaamde 'grapje' en de humor zijn eigenlijk niet meer dan pijnlijke en ongemakkelijke momenten. Ongeveer zoals bij de rol van Bean door Rowan Atkinmson. Er zijn een aantal andere komische acteurs die soortgelijke personages spelen. Ik wil ze hier niet afkraken, dus doe ik dat ook niet.
<0x3E> Maar wees gewaarschuwd: als je net zo bent als ik en je hebt een hekel aan slijmerige en irritant prutsende idioten, dan toont Pegg precies die eigenschappen voor het eerste derde deel van deze film. Maar het wordt wel beter.
<0x3E> Ik heb ergens gelezen dat dit gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Hmm. Misschien. Het verhaal van de film was niet langer irritant, maar werd een soort triomf van de 'kleine man' in het laatste derde deel. Ik hoef niet alle films zoet en licht te vinden, maar naarmate deze film beter werd, werd hij ook steeds meer een happy end.
<0x3E> Het was ook een genoegen om een oude favoriet, Jeff Bridges, een rol zo meesterlijk te zien spelen. Maar het stemde me treurig dat Bridges' personage een schurk was. Puur persoonlijke smaak, natuurlijk, want hij speelde het voortreffelijk. Niettemin was hij hier een wonder van visie, de man van de visie, de publisher van Sharps. Het was prettig hem in een rol te zien waarvan ik echt kon genieten.
Al met al vond ik het dus wel leuk! Ik wou alleen dat ik 40 minuten te laat was binnengekomen en het begin had gemist.

text_en:
Weak start, solid middle, fantastic finish. That's my impression of this film, anyway. I liked Simon Pegg in the two films I've seen him in--- Hot Fuzz, and Shaun of the Dead. His role here, though, took a completely different turn. Shows his range as an actor, but nonetheless I really disliked th character as he was portrayed at the beginning.

There's a kind of humour I call "frustration comedy." Its supposed "jokes" and wit are really nothing more than painful and awkward moments. Much like the Bean character Rowan Atkinmson plays. There are a number of other comedic actors who portray similar characters too. I don't mean to bash them here, so will not.

But do be warned that if you are like me, and you dislike smarmy and maddeningly bungling idiots, Pegg shows just such characteristics for the first third of this film. It DOES get better, however.

I read somewhere that this is based on a true story. Hmmm. Maybe. The film's story stopped being annoying, and became kind of a triumph of the "little guy" in the final third. I don't need all films to be sugar and light--- but coincidentally, as this film got better, it also started to be more and more of a happy ending.

It was also a pleasure to see an old favourite, Jeff Bridges, play a role so masterfully. I liked "Iron Man," but was saddened by the fact that Bridges' character was a villain. Purely personal taste, of course, as his acting in that was superb. Nonetheless, he was a marvel here as the Bigger Than Life man of vision, the publisher of Sharps. It was nice to see him in a role that I could actually enjoy.

Overall then, I liked it! I just wish I had come in 40 minutes late, and missed the beginning.


text:
Ik ben een enorme fan van Simon Pegg en tot nu toe heb ik heel wat van zijn films gezien, en geen ervan heeft me ooit aan het lachen gemaakt. En _How to lose friends_ en _Alenate People_ ook niet.
Deze film gaat in wezen over een man die mensen zo kwaad kan maken als hij maar kan. Hij heeft echter een aangeboren ethiek die hem verhindert dingen te doen die hem misschien wel beroemd kunnen maken. Maar uiteindelijk doet hij ze toch, de cultuur van het leven.
De film is doorspekt met humor, romantiek, goed acteerwerk en ook een beetje een lapdance. Het is zo'n film waar je gewoon blij mee zou kunnen zijn als hij afgelopen is.

text_en:
I am a huge fan of Simon Pegg and have watched plenty of his movies until now and none of them have ceased to make me laugh. Neither did How to lose friends and Alienate People.

This movie is essentially about a man good as pissing people off. However, he has an innate set of ethics that prevents him from doing things that might just make him famous. But in the end he ends up doing them, the culture of life.

The movie is well toned with humor, romance, good acting and also a bit of a lap dance. Its one of those movies where you could just be happy when it ends.


text: Deze film gaat in wezen over menselijke relaties en de interactie ertussen. Het hoofdpersonage is een oude dame die in de schemering van haar leven een reis begint naar haar verleden, waarbij ze een analyse maakt van hoe ze haar leven heeft geleid. Deze reis wordt versneld door de economische crisis en zijn voornemen om haar in een verpleeghuis te laten opnemen. Het geeft een heel eerlijke kijk op sommige kwesties die we ons allemaal op een bepaald moment in ons leven afvragen, en er zijn meer dan genoeg secundaire ideeën te bespreken in deze film, zoals de erfenis van de familie, echte liefde, het huwelijk of het lot. Hoewel dit soort melodrama's niets nieuws zijn, kan het nuttig zijn om er met familieleden naar te kijken om ideeën te bespreken. De acteurs spelen goed en de personages zijn heel geloofwaardig, maar sommige personages zijn misschien nog niet helemaal ontwikkeld. Ik kan deze film echt aanbevelen voor een rustige zaterdagmiddag.

text_en: This movie is about basically human relations, and the interaction between them. The main character is an old lady who at the twilight of her life starts a journey to her past, doing an analysis of how she lived her life. This journey is precipitated because of the sons economic crisis and his intentions to put her in a nursing home. It is a very honest look to some issues that we all ask ourselves at some point in life, and there is plenty of secondary ideas to discuss in this movie such as family legacy, real love, marriage or destiny. although this type of movie melodramas are nothing new, this one can be useful to watch it with family members to discuss some ideas. There is a good performance by the actors and the characters are very believable, but because of the time some characters are maybe not fully developed. I really recommend this movie for a quiet Saturday afternoon.


text: Ik heb die film gisteravond gezien, nadat ik eeuwen en eeuwen had gewacht tot hij hier in Canada zou worden uitgebracht (nog steeds alleen in beperkte oplage). Het was het wachten waard, en meer dan dat. Ik lees Margaret Laurence heel graag en was opgewonden toen ik zag dat er van deze roman een film werd gemaakt. Uiteindelijk vond ik de film zelfs leuker dan de roman. Ik vond het leuk dat het personage van Bram Shipley iets minder hardvochtig was, en dat er meer een liefdesverhaal leek te zijn tussen Hagar en Bram, wat de scènes aan het eind van Brams leven des te ontroerender maakte. Het verlies leek sterker. Op de film was Hagar niet sympathieker dan in het boek, maar in deze rol was Ellen Burstyn een genie. Ze was Hagar door en door. Christine Horne was briljant en ik weet zeker dat er nog veel meer grote dingen in het verschiet liggen. Haar scènes met Cole Hauser waren adembenemend. Ik kon er geen genoeg van krijgen, over het geheel genomen een 9. Fantastisch en ik kan niet wachten tot het op dvd uitkomt, een must voor mijn verzameling!

text_en: I saw this movie last night after waiting ages and ages for it to be released here in Canada (still only in limited release). It was worth the wait and then some. I am a very avid reader of Margaret Laurence and was excited to see that this novel was being turned into a film. I actually ended up liking the movie better than the novel. I liked that the character of Bram Shipley was a bit less harsh, and that there seemed to be more of a love story between Hagar and Bram, which made the scenes at the end of Bram's life that much more moving. The loss seemed stronger. Hagar was not any more likable on film than in the book, but Ellen Burstyn was a genius in this role. She WAS Hagar through and through. Christine Horne was brilliant and has many more great things ahead I am sure. Her scenes with Cole Hauser were electrifying. I could go on and on, overall a 9 * out of 10. Fantastic and can't wait for it to come out on DVD, a must own for my collection!


text:
In de filmverfilming van de roman _The Stone Angel_ van Margaret Laurence door de Canadese regisseur Kari Skogland speelt Ellen Burstyn Hagar Shipley, een trotse en chagrijnige vrouw van tegen de negentig die tot het einde toe onafhankelijk wil blijven en koppig weigert om door haar goedbedoelende zoon Marvin in een verpleeghuis te worden opgenomen. _The Stone Angel_ is gefilmd in Manitoba, Canada, en speelt in het fictieve stadje Manawaka. Het is een rechtlijnige en conventionele interpretatie van het boek, dat al bijna een halve eeuw verplichte kost is in de Engelse les van de Canadese middelbare school.
De titel van de film is afkomstig van het stenen beeld dat op het graf van Hagar's moeder is geplaatst en dat dient als metafoor voor Hagar's onvermogen om tijdens haar tumultueuze leven emoties uit te drukken. Burstyn brengt kwetsbaarheid en humor in de rol, maar ze is een beetje te sympathiek om het egocentrische, zelfvernietigende karakter te beseffen dat erin slaagde haar rijke vader, haar goedbedoelende maar alcoholistische echtgenoot en haar beide zoons van zich te vervreemden. Tegen het einde van haar leven denkt ze dat 'trots mijn wildernis was en de demon die me daarheen leidde angst. Ik was alleen, nooit iets anders, en nooit vrij, want ik droeg mijn ketenen in me mee, en ze spreidden zich uit en ketenden alles wat ik aanraakte'.
Hagar, die haar laatste dagen in een verpleeghuis moet doorbrengen, kijkt terug op haar leven en kijkt naar haar mislukte relaties, en haar herinneringen worden in flashbacks getoond zonder commentaar van de voice-over. Het verhaal begint met een dansavond die ze als jong meisje bezocht. Ge chaperonneerd door haar tante Dolly maakt ze kennis met haar toekomstige echtgenoot, de eerder getrouwde Bram Shipley (Cole/Wings Hauser), een arme boer wiens reputatie in de stad bezoedeld is door zijn omgang met de indiaanse bevolking. De jonge Hagar wordt gespeeld door Christine Horne, die een uitzonderlijke rol heeft in haar eerste filmrol. Ondanks de smeekbeden van Hagar wordt haar relatie met Bram afgewezen door haar kille en starre vader, wiens weigering om bij het huwelijk aanwezig te zijn het huwelijk op een verkeerde manier in gang zet. Dit wordt nog verergerd door het feit dat hij al zijn geld nalaat aan de stad Manawaka, waardoor het jonge paar tot een leven van armoede wordt veroordeeld. Als Hagar de schijn van haar huwelijk met Bram ophoudt, houdt ze zich afzijdig van sociale activiteiten om te voorkomen dat ze wordt afgewezen door de hogere standen in de stad. Als ze twee zoons voortbrengt, Marvin (Dylan Baker) en John (Kevin Zegers), is ze niet in staat hun de liefde te geven die ze nodig hebben. 'Alle vreugde die ik in mijn man of mijn kinderen had kunnen vinden, of zelfs in het heldere ochtendlicht,' mijmert ze, 'werd allemaal tot stilstand gebracht door een breuk in de gepaste schijn... Wanneer heb ik ooit de waarheid uit mijn hart gesproken?' Net als de bijbelse Hagar, die naar de woestijn vluchtte omdat ze niet kon verdragen dat haar trots nog meer zou worden gekwetst, verlaat Hagar Manawaka om in Ontario te gaan wonen, maar uiteindelijk keert ze terug naar de boerderij van Shipley.
Terwijl de scène teruggaat naar het heden, rent Hagar weg naar een verlaten huis aan de oceaan dat ze zich uit haar jeugd herinnert om te ontsnappen aan het feit dat ze door Marvin en zijn vrouw Doris (Sheila McCarthy) in een verpleeghuis is geplaatst. Hier ontmoet ze een jongeman die Leo (Luke Kirby) heet en die belangstelling voor haar toont en haar dwingt om naar de fouten in haar leven te kijken en de verantwoordelijkheid ervoor te nemen. De _Stone Angel_ haalt alle emotionele hoogtepunten uit de film, maar ontwikkelt zijn personages nooit zodanig dat ze een rol gaan spelen in de afloop van het verhaal, hoewel de geanimeerde vertolking van Ellen Page als Johns toegewijde maar naïeve vriendin en de ontroerende slotscènes de tweede helft van de film nieuwe energie geven.

text_en:
In Canadian director Kari Skogland's film adaptation of the Margaret Laurence novel The Stone Angel Ellen Burstyn is Hagar Shipley, a proud and cantankerous woman approaching her nineties who wishes to remain independent until the very end, stubbornly refusing to be placed in a nursing home by her well-meaning son Marvin. Filmed in Manitoba, Canada and set in the fictional town of Manawaka, The Stone Angel is a straightforward and conventional interpretation of the book that has been required reading in Canadian high school English classes for almost half a century.

The title of the film comes from the stone statue erected on Hagar's mother's grave which serves as a metaphor for Hagar's inability to express emotion during her tumultuous lifetime. Burstyn brings vulnerability and humor to the role but is a bit too likable to fully realize the ego-driven, self-defeating character who managed to alienate her wealthy father, her well-meaning but alcoholic husband, and both of her sons. As she nears the end of her days, she reflects that "pride was my wilderness and the demon that led me there was fear. I was alone, never anything else, and never free, for I carried my chains within me, and they spread out from me and shackled all I touched".

Confronting having to spend her last days in a nursing home, Hagar looks back at her life and looks at her failed relationships, her recollections shown in flashbacks without voice-over narration. The story begins with a dance that she attended as a young girl. Chaperoned by her Aunt Dolly, she meets her future husband, the previously married Bram Shipley (Cole/Wings Hauser), a poor farmer whose reputation in the town is sullied because of his association with the Native American population. The young Hagar is played by Christine Horne who is exceptional in her first feature role. Despite Hagar's pleading, her relationship with Bram is rejected by her cold and rigid father whose refusal to attend the wedding starts the marriage off on the wrong foot. This is exacerbated by his leaving all of his money to the town of Manawaka, condemning the young couple to a life of poverty.

Going through the motions of her marriage to Bram, Hagar withdraws from social activities to prevent being rejected by the town's upper classes. When she produces two sons, Marvin (Dylan Baker) and John (Kevin Zegers), she is unable to give them the love that they need. "Every joy I might have held in my man or any child of mine or even the plain light of morning", she reflects, "all were forced to a standstill by some break of proper appearancesWhen did I ever speak the heart's truth?" Like the biblical Hagar who fled to the desert because she could not tolerate further affronts to her pride, Hagar leaves Manawaka to live in Ontario but eventually returns to the Shipley farm.

As the scene shifts back to the present, Hagar runs away to an abandoned house near the ocean that she remembers from her childhood to escape from being placed in a nursing home by Marvin and his wife Doris (Sheila McCarthy), Here she meets a young man named Leo (Luke Kirby) who takes an interest in her and compels her to look at and take responsibility for the mistakes she made in her life. The Stone Angel pulls out all the emotional stops but never fully develops its characters to the point where I felt any stake in the story's outcome, although the spirited performance by Ellen Page as John's devoted but naive girlfriend and the moving final scenes bring a new energy to the film's second half.


text:
Elke film die de federale PIG's (Persons In Government) laat zien als de machtswellustige bedreigingen die ze in het echte leven zijn, heeft veel aan te bevelen voor mij.
Helaas zijn het scriptonderhoud en de montage en soms zelfs de regie niet helemaal in orde, zodat er mensen zijn die de hele film kleineren en de goede momenten negeren.
Ik heb de oorspronkelijke versie gezien toen hij nog nieuw was en ik haatte hem, verachtte hem, verafschuwde hem. Dacht dat het een verschrikkelijk, irrationeel stuk rotzooi was.
Maar nu weet ik niet meer waarom.
Ik geloof dat die twee niet met elkaar vergeleken of zelfs maar met elkaar in verband gebracht mogen worden.
Beschouw ze als twee verschillende films. 'The Voice' biedt een plaats om mensen bijeen te brengen, een spandoek voor mensen die individualisme willen aanmoedigen, die in mensenrechten geloven, die de bedreiging van de vrijheid erkennen die de regering kan zijn en is, vooral de federale regering.
'The Voice' draagt een pet met het motto van New Hampshire: 'Live Free or Die'. Ooit zou dat het motto van de meeste Amerikanen zijn geweest.
Ondanks de duidelijke tekortkomingen is 'Vanishing Point' een film om aan te moedigen.

text_en:
Any movie that shows federal PIGs (Persons In Government) to be the power-mad threats they are in real life has a lot to recommend it to me.

Alas, the script supervision and editing and even, at times, the directing are flawed so there will be people who will disparage the whole movie and ignore the good moments.

I saw the original way back when it was new and hated it, despised it, loathed it. Thought it was a terrible, irrational piece of junk.

Now, though, I don't remember why.

I believe the two should not be compared or even connected.

Consider them as two different movies.

Rate them as two different movies.

This "Vanishing Point" provides a rallying place, a banner for people who want to encourage individualism, who believe in human rights, who recognize the threat to freedom government can be and is, especially the federal government.

"The Voice" wears a cap bearing the state motto of New Hampshire: "Live Free or Die." At one time it would have been the motto of most Americans.

Despite its obvious flaws, "Vanishing Point" is a film to cheer.


text:
Om te beginnen moet de film, omdat het een remake van een klassieker is, al lager worden ingeschat. Aangezien Viggo Mortensen in deze versie de rol van Kowalski speelt, helpt dat.
Maar is dit niet net zoiets als de Amerikaanse overheid, die een van haar eigen burgers terroriseert? Het klinkt als het personage van Jason Priestley uit de film! Maar het is de waarheid: de overheid zou alles doen om het leven van een man te verwoesten die zijn vrouw probeert te bereiken. Een vrouw, die nog wel weeën heeft en het misschien niet haalt.
'Er is een tijd geweest in dit land dat de politie een man naar zijn zwangere vrouw begeleidde.' De woorden van de discjockey. In deze film zaten een paar geweldige scènes, en geweldige autoachtervolgingen en een hoop spiritualiteit. Na lang nadenken gaf ik deze film een 7.

text_en:
To start off with, since this movie is a remake of a classic, the rating has to be lowered already. Since this version stars Viggo Mortensen in the lead role of Kowalski, it helps.

Isn't this just like the United States government though, to terrorize one of its own citizens. Sounds like Jason Priestley's character from the movie! But it is the truth, the government would do anything possible to destroy a man's life for trying to get home to his wife. A wife, who is in labor no less, and may not make it.

"There was a time in this country that the police would escort a man to his pregnant wife." The words of the Disc Jockey.

There were some great shots of scenery in this film, and great car chases and a lot of spirituality. After much consideration, I gave this film a 7.


text: Ik moet zeggen dat ik Verdwijnpunt geweldig vond. Ik heb het origineel gezien, en dit is een vrij goede remake. Ook al volgde het niet de oorspronkelijke verhaallijn (daarom heb ik het een 8 gegeven), het was nog steeds vrij goed, en dit is waarschijnlijk een betere verhaallijn.<br />Wat de auto betreft, nou, de opmerking van de dj aan het eind over de Challenger die 185 kilometer per uur op de bulldozers rijdt is vrij onwaarschijnlijk (en kijk maar, de wijzer van de snelheidsmeter stond op 145-150), maar hoewel ik er niet een op de motor heb gezien in een van de eerste scènes waarin de motor wordt getoond, had de oorspronkelijke verhaallijn een opgevoerde Hemi, dus het is mogelijk. Voor diegenen onder jullie die zeggen dat aërodynamica het niet toestaat: de normaal gesproken geaerodynamiseerde Chrysler 300C van tegenwoordig kan 168 kilometer per uur, en als je naar dat ding kijkt, is het op een snelweg met dat ding alsof je een bakstenen muur met 70 kilometer per uur door de wind duwt. Bovendien zou de Challenger bij een windtunneltest waarschijnlijk aërodynamischer zijn als je een luchtdam aanbracht.

text_en:
I have to say, I loved Vanishing Point. I've seen the original, and this is a pretty good remake of it. Even though it didn't follow the original storyline (that's why I gave it 8 out of 10), it was still pretty good and this is probably a better storyline.

As for the car, well the DJ's comment at the end about the Challenger going 185 mph into the bulldozers is pretty improbable (And if you look, the speedometer needle was wobbling at 145-150), but even though I didn't see one on the engine in one of the beginning scenes where they show the engine, the original storyline had a supercharged Hemi, so it's possible. For those of you who say aerodynamics wouldn't allow it, the normally aspirated Chrysler 300C of today can go 168 mph, and if you look at that thing, going on a highway with it it's like pushing a brick wall through the wind at 70 mph. Plus, in a wind tunnel test if you put an air dam on the Challenger it would probably be more aerodynamic.


text:
SPOILERS THROLLERS:
Ik ben in dit geval echt in de minderheid, maar ik vond deze film wel goed. Het is geen klassieker, maar hij is beslist meeslepend en met adrenaline doorspekt. Ik vond hem in elk geval minstens een 7 waard.
Misschien vond ik hem goed omdat ik het origineel niet heb gezien. Iets zegt me dat in een film als deze de grootste fans de mensen zijn die de originele versie niet hebben gezien en dus weinig hebben om hem mee te vergelijken. Dit was geen meesterwerk, maar ik heb er wel heel vaak naar gekeken en daardoor wilde ik eigenlijk het origineel zien.
Er waren een paar dingen die ik goed vond. De ene rol was die van Kowalkski. Viggo Mortenson was geweldig en gaf de rol veel charisma. Aangezien het grootste deel van de film op zijn schouders rustte, moest hij wel uitmuntend zijn, en dat was hij ook. Dit was een geweldige rol voor hem.
Een ander interessant aspect van Vansishing Point was het feit dat het voor de televisie was gemaakt. Ik had geen idee dat dit het geval was toen ik ernaar keek. Het leek wel een grote film en ik had nooit gedacht dat dit geen grote film was.
Ik vond het verhaal ook erg boeiend. Ik ben niet zo'n liefhebber van actiefilms, maar ik werd er helemaal in meegezogen. Bovendien was het veel meer dan een actiefilm in die zin dat er drama in zat, mystiek, een liefdesverhaal, eigenzinnige mensen in alle richtingen. (Ik herkende Priestly niet eens.) En het was ontroerend. Het was geen geweldige film, maar je kon er naar kijken.
En dan is er het einde. Dat is een harde klap, en als je tot dat moment bij het verhaal betrokken bent geweest, is het heel moeilijk om niet aan het eind gebiologeerd te raken. Ik weet niet zeker hoe ik over het einde denk. Het was de bedoeling dat Kowalkski het zou overleven, en hoewel ik zeer sceptisch ben over hoe dat mogelijk is, is het een film en realisme is geen ingrediënt dat...' Als je een film maakt, kom je altijd allerlei dingen tegen.
Dus ik moet zeggen dat ik het einde ongelooflijk onrealistisch vond, maar op een manipulatieve manier heel ontroerend, wat ik meestal niet prettig vind, maar in deze film bijna vergeeflijk is. Toegegeven, een heleboel dingen waren alleen maar rekwisieten voor de plot (hadden de schurken niet wat stereotieper kunnen zijn?) Maar de makers hebben een heleboel goed gedaan, ook al hebben ze ook een heleboel verkeerd gedaan. Maar nu ik dat gezegd heb, kan ik wel begrijpen waarom iemand die een grote fan van het origineel is, een hekel aan deze versie heeft, want hoewel ik het origineel niet heb gezien, heb ik veel originele films gezien waar ik dol op was, die met verschrikkelijke gevolgen werden herschreven. Maar ik begrijp de lage kijkcijfers wel als het origineel van zo'n hoge kwaliteit is.
Mensen hebben dit vergeleken met Smoky and the Bandit. Wat dacht je van een roadversie van 'Legends of the Fall', die ook nog eens op Thelma and Louese lijkt? Ik heb van beide films zeker een paar momenten gevoeld (waar ik allebei een fan van ben). Maar ik geloof niet dat dit een geweldige film was. Voor mij was hij beter dan gemiddeld, maar verre van geweldig. Maar het was een fascinerende, met adrenaline doordrenkte, ontroerende film met een uitstekende cast van de hoofdpersonen. Ik stem 7 van de 10.

text_en:
SPOILERS THROUGH:

I really am in the minority on this one but I liked this movie. It's not a classic but it's definitely involving and quite an adrenalin fueled ride. I definitely thought it was worth at least a 7 rating.

Perhaps the reason I liked it is because I haven't seen the original.Something tells me that with a movie like this it's strongest fans will be the people who have not seen the original version and thus, have little to compare it to. This was not a masterpiece but I did get into it quite a lot and it actually made me want to see the original.

There were a few things I liked about it. One was the casting of Kowalkski. Viggo Mortenson was superb and really brought a lot of charisma to the role. Since the bulk of the movie fell on his shoulders, he really needed to be excellent and he was. This was a great role for him.

Another interesting thing about Vansishing Point was the fact that it's made for television. I had no idea this was the case when watching it. It sure seemed like a major motion picture and I would never have guessed this was not a big screen release.

I also found the story to be very absorbing. I'm not one for action movies but I got sucked into this. Plus it was a lot more then an action movie in that there was drama, mysticism, a love story, quirky people every which way you turned. (I didn't even recognize Priestly.) And it was touching. This was not a great movie but it is watchable.

And then there's the ending. It packs a strong punch and if one's been involved in the story up to that point, it's very difficult not to be transfixed at the very end. I am not sure how I feel about the ending. The implication was that Kowalkski survived and though I'm highly skeptical of HOW that would be possible, it is a movie and realism isn't an ingredient that's always in the mix when making a movie.

So I'd have to say I found the end incredibly unrealistic but very touching in a manipulative kind of way, which I don't usually like but for some reason, is almost forgivable in this movie. Admittedly, a lot of things were just props for the plot(could the villains have been anymore stereotypical?) But the makers got a lot right even if they got many things wrong as well. However, having said that, I will admit I can understand why someone who's a major fan of the original would hate this version because, though I have not seen the original, I have seen many original movies I loved being remade with terrible results. (My big dislike is actually sequels.) But I can understand the low ratings if the original is of that high a quality.

People have compared this to Smoky and the Bandit. How about a road version of "Legends Of The Fall" meets "Thelma and Louese" as well? I sure felt touches of both films(both of which I'm a fan of.) I do not think however, that this was a great film. It was better then average to me but far from great. But it was an absorbing, adrenalin fueled, touching movie with excellent casting of the main character. My vote is 7 of 10.


text: Natuurlijk, het was goedkoop, onzinnig en af en toe een tikkeltje banaal, maar de filmmakers hebben het tenminste niet geprobeerd. Terwijl de meeste tv-films aan de rand van de middelmatigheid balanceren, heeft deze film in feite een paar positieve eigenschappen. De cinematografie was vrij goed voor een tv-film, en Viggo Mortensen laat een schaduw van Aragorn zien in een film over een man die volgens zijn eigen regels speelde. De meeste flashbacks waren een beetje goedkoop, maar de scène met de bergleeuw was heftig. Ik ergerde me een beetje aan Jason Priestly's rol in de film als een opstandige shock-jock, maar ja, het is een tv-film! Ondanks alle goede dingen was de soundtrack afschuwelijk. Maar het was leuk om te zien dat Tucson, Arizona een prominente rol in de film speelde.

text_en: Sure, it was cheesy and nonsensical and at times corny, but at least the filmmakers didn't try. While most TV movies border on the brink of mediocrity, this film actually has some redeeming qualities to it. The cinematography was pretty good for a TV film, and Viggo Mortensen displays shades of Aragorn in a film about a man who played by his own rules. Most of the flashback sequences were kind of cheesy, but the scene with the mountain lion was intense. I was kind of annoyed by Jason Priestly's role in the film as a rebellious shock-jock, but then again, it's a TV MOVIE! Despite all of the good things, the soundtrack was atrocious. However, it was nice to see Tucson, Arizona prominently featured in the film.


text: Het is niet zo goed als de eerste film, maar het is een goede, degelijke film met goede achtervolgingsscènes, in de remake van deze film zit een verhaal voor zijn held om snel te rijden terwijl hij zich naar de zijde van zijn zieke vrouw probeert te haasten, het einde is geweldig <0xE2><0x80><0x93> gewoon een goede, eerlijke film om naar te kijken, naar mijn mening.

text_en: its not as good as the first movie,but its a good solid movie its has good car chase scenes,on the remake of this movie there a story for are hero to drive fast as his trying to rush to the side of his ailing wife,the ending is great just a good fair movie to watch in my opinion,


text: Natuurlijk was dit een remake van een film uit 1970, maar hij had de spanning en de actie van een actuele film, zegt Breakdown. Hij is op de vlucht, wil wanhopig graag bij zijn in het ziekenhuis opgenomen vrouw zijn, de politie is de minste zorg. De achtervolgingen waren heel goed, het gedeelte waarin hij in een hoek werd gedreven bij een wegrestaurant was goed gedaan, het eind van de film was een geweldige cliffhanger. Dit is beter dan Bullitt, een saaie film met wat, een brute achtervolging van een auto die slecht werd gefilmd? Vigo's personage wist wat hij moest doen om aan Johnny Law te ontsnappen, er zijn maar weinig films met de effecten ervan <0xE2><0x80><0x93> nachtzicht, CB-radio <0xE2><0x80><0x93> oké, ik ben de naam van de film vergeten, man heeft 76'Caddy opgepept, speelt met man die hij van streek heeft gemaakt. Het einde is geweldig, je kunt niet zien of hij zijn zelfmoord in scène heeft gezet of niet, een heel goed deed-hij-het-of-niet.

text_en:
Sure this was a remake of a 70's film, but it had the suspense and action of a current film, say Breakdown. He's running, desperate to be with his hospitalized wife, the police are the least concern. The chases were very good, the part with him being

cornered at a rest stop was well done, the end of the movie was a great cliffhanger. This is better than Bullitt, a boring movie with what, a muscle car chase that was filmed badly? Vigo's character knew what he had to do to escape Johnny Law, few movies had the effects-night vision, CB radio-okay I forgot the name of the movie, guy has 76'Caddy souped up, toys with guy he upset. The ending is great, you can't tell if he fakes his suicide or not, a very good did-he-make-it-or-not.


text: Ik vond deze versie van _Vanishing Point_ beter dan de versie uit 1971. Ik vond de versie uit 1971 nogal saai. Als ik een paar keer midden in een film op kan staan (zoals ik in de versie uit 1971 deed) is het niet zo geweldig. Dat kan natuurlijk komen doordat ik pas negen was toen de versie uit 1971 werd uitgebracht. Maar ik heb veel remakes gezien, waarbij ik de originele en de oudere beter vond. Ik vond de plot van de versie uit 1997 begrijpelijker en in wezen trouw aan het origineel gebleven zonder de betekenis van de versie uit 1971 te ondermijnen. Naar mijn mening had de versie uit 1997 meer opwinding en was die niet zo 'blasé'.

text_en: I really liked this version of 'Vanishing Point' as opposed to the 1971 version. I found the 1971 version quite boring. If I can get up in the middle of a movie a few times(as I did with the 1971 version) than to me, it is not all that great. Of course, this could be due to the fact that I was only nine at the time the 1971 version was brought out. However, I have seen many remakes, where I have liked the original and older one better. I found that the plot of the 1997 version was more understandable and had basically kept true to the original without undermining the meaning of the 1971 version. In my opinion, I felt the 1997 version had more excitement and wasn't so "blase".(Boring)


text: Dit is beslist een passende update voor het origineel, behalve dan dat 'de ene partij aan de linkerkant nu de andere aan de rechterkant is'. Net als het origineel is deze film een waarschuwing voor een federale regering die haar grenzen overschrijdt met betrekking tot persoonlijke vrijheid. Het is een waarschuwing voor hoe zwak onze politieke vrijheden zijn in een tijdperk van een al te ijverige en al te machtige federale regering. Kowalski dient als metafoor voor Waco en Ruby Ridge, waar de Amerikaanse regering, met medewerking van de mainstream media, woorden als 'blanke racist' en'rechtse extremisten' en gefingeerde drugsclaims rondstrooide om de meest fundamentele rechten van haar burgers te waarborgen, met de bereidwillige instemming van de bevolking. Die boodschap is zo niet-PC dat het me verbijsterde dat deze film gemaakt kon worden <0xE2><0x80><0x93> in ieder geval niet zonder de federale regering via de belastingdienst op de filmmakers af te sturen, zoals ze dat ook met Juanita Broderick, Katherine Prudhomme, het Western Journalism Center en talloze anderen hebben gedaan die het waagden zich uit te spreken. 'Live Free or Die' is het motto op de pet van Jason Priestly, terwijl hij 'de stem' schitterend afbeeldt, en dat vat de (voor een of andere) gevaarlijke boodschap van deze film samen.

text_en: This is definitely an appropriate update for the original, except that "party on the left is now party on the right." Like the original, this movie rails against a federal government which oversteps its bounds with regards to personal liberty. It is a warning of how tenuous our political liberties are in an era of an over-zealous, and over-powerful federal government. Kowalski serves as a metaphor for Waco and Ruby Ridge, where the US government, with the cooperation of the mainstream media, threw around words like "white supremacist" and "right wing extremists as well as trumped-up drug charges to abridge the most fundamental of its' citizens rights, with the willing acquiescence of the general populace. That message is so non-PC, I am stunned that this film could be made - at least not without bringing the Federal government via the IRS down on the makers like they did to Juanita Broderick, Katherine Prudhomme, the Western Journalism Center, and countless others who dared to speak out. "Live Free or Die" is the motto on Jason Priestly's hat as he brilliantly portrays "the voice," and that sums up the dangerous (to some) message of this film.


text: Deze film was Uitstekend, ik dacht dat de oorspronkelijke rustig middelmatig was. Maar deze had alle ingrediënten in zich, een Hemi Challenger uit 1970 met 4-snelheid transmissie die echt laat zien dat Moeder Mopar wist hoe je de beste spierballenauto's moest bouwen! Ik was in Chrysler-hemel elke keer dat Kowalski die grote Hemi over de kop joeg, en dat deed hij heel vaak:)

text_en: This film was Excellent, I thought that the original one was quiet mediocre. This one however got all the ingredients, a factory 1970 Hemi Challenger with 4 speed transmission that really shows that Mother Mopar knew how to build the best muscle cars! I was in Chrysler heaven every time Kowalski floored that big block Hemi, and he sure did that a lot :)


text: Het briljante gebruik van overdadige technicolor illustreert de optimistische extremen van de huidige kerstplechtigheden. Het voyeuristische element tijdens de scènes (Santa & Pedro vatten het gedrag van de maatschappij door een telescoop samen) is uniek (en Jean-Luc Godard heeft, hoewel hij subtiel was, dit thema in zijn film _Pierrot le-fou_ kennelijk gestolen). Zeer aanbevolen!

text_en: Brilliant use of overstated technicolor illustrates the optimistic extremes of present day Christmas ceremonies. The voyeuristic element during the scenes (Santa & Pedro summarize society's behavior peering through a telescope) is unique (and obviously Jean-Luc Godard, although he was subtle, stole this theme in his film "Pierrot le-fou"). Highly recommended!


text:
Shawshank, Godfather, Pulp Fiction... allemaal goede films. Geweldige films. Maar niets, en dan bedoel ik ook echt niets, kan tippen aan de beste kerstfilm van allemaal, de kerstman.
De film is zo geweldig en er zitten zoveel boodschappen in, dat ik moest huilen terwijl ik ernaar keek. Serieus, dit is zo'n film waar je 10 keer naar moet kijken. Als we zien dat Pitch te horen krijgt dat hij ijs moet eten, zien we de droefheid in zijn ogen en voelen we het diepe verdriet, en dan vragen we ons af... wat is er zo slecht aan dit ijs? Betekent het dat wij als mensen dit ijs als goed behandelen terwijl het ons alleen maar slecht maakt? Denken over films zet je aan het denken.
Deze film heeft de beste vertolking van de Kerstman ooit. In tegenstelling tot andere Kerstmannen is hij een normaal mens. We zien hem kinderen opsluiten en dromen van kinderen, en we vragen ons af: is de Kerstman waar we in geloven echt zo goed? Ook noemt deze Kerstman Christus, de hele betekenis achter Kerstmis.
Je bent het aan jezelf verplicht om naar dit filmische meesterwerk te kijken. We zouden moeten stoppen met films maken en vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week, dit epos moeten uitzenden. Of het nu Kerstmis is of niet, deze film krijgt een 500/10. Wie zegt dat deze film slecht is, is een stomme idioot.

text_en:
Shawshank, Godfather, Pulp Fiction... all good films. Great films. But nothing, and I mean nothing lives up to the greatest Christmas movie of all, Santa Claus.

The film is so great and has so many messages, I cried while watching it. Seriously, this is one of those movies you need to watch 10 times. When we see Pitch get told he will have to eat ice cream, we see the sadness in his eyes, and we feel the deep sorrow, and then we wonder... what is so bad about this ice cream? Is it implying that we as humans are treating ice cream as good when all it does is make us evil? Think movie makes you think.

This movie has the best rendition of Santa Claus ever. Unlike other Santas, he is a normal person. We see him imprisoning children and spying on kids dreams, and we wonder; is the Santa we believe in really that good? Also, this Santa actually mentions Christ, the whole meaning behind Christmas.

You owe yourself to watch this cinematic masterpiece. We should just stop making movies and air nothing but this epic 24/7. Whether it's Christmas or not, this movie gets a 500/10. Whoever says this movie is bad is an ignorant fool.


text: Mijn moeder nam me als kind mee naar deze film en ik verlang er elk jaar naar hem te zien, net als al mijn andere favorieten voor Kerstmis. Wat ik me het best herinner, is de malle duivel en de kerstman die door de telescoop kijken. Ik wachtte en keek elk jaar door de T.V.-gids om te zien wanneer hij zou worden vertoond. Meestal vond ik hem op zaterdagmiddag. Ik vond de film alleen in het Engels, wat iets bijzonders van de film wegnam, en ik heb ernaar verlangd een exemplaar in het Spaans te vinden. Ik koester deze film in mijn hart en heb nooit last gehad van nachtmerries, zoals anderen misschien zouden suggereren. Ja, het is een andere film over de Kerstman en dat maakt hem zo bijzonder en uniek. Ik kan niet wachten om een kopie van deze film te krijgen en hem samen met mijn kinderen te bekijken terwijl ik hun mijn favoriete rollen en herinneringen uitleg!

text_en: My mother took me to see this film as a child and I long to see it every year as I do all of my other Christmas favorites. What I remember most was the silly Devil and Santa looking through his telescope. I waited and looked through the T.V. Guide each year after that to see when it would be shown. I would usually find it playing on a Saturday afternoon. I only found the movie in English which took something special away from the film and have longed to find a copy of it in Spanish. I hold this film dear to my heart and have never suffered from nightmares as others might suggest. Yes, it is a different film about Santa Claus and that is what makes it special and unique. I can't wait to get a copy of this film and watch it with my children as I explain to them my favorite parts and memories!!


text: Er zijn een paar dingen die ik nooit zal begrijpen, zoals waarom ondergoed in pakjes van drie komt, terwijl dat duidelijk niet genoeg is. Op dezelfde manier zal ik deze film nooit begrijpen, en dat is briljant. Als je naar deze film toe gaat en een echte film verwacht, kun je net zo goed naar Satan toe gaan en een omhelzing verwachten, hoewel dat best mogelijk is als je de satanische figuren in deze film begroet. Neem bijvoorbeeld Pitch, de meest ineffectieve, onaardse weergave van een duivel sinds Freddy Mercury en Wayne Slaap de krachten bundelden om een drie meter lang satankostuum te creëren uit rode lichaamsverf en horens bedekt met condooms. Maar het levert wel een paar van de meest hilarische momenten van elke film ooit op. Serieus, dat is geen understatement. Hetzelfde kan worden toegepast op alle andere personages, behalve op het kleine meisje dat zich zo ziekelijk onschuldig gedraagt dat ze waarschijnlijk overcompenseert voor een of ander ernstig misdrijf waar ze deel van uitmaakt. Aan de andere kant, als het interruimtelijke verkenningsstation van de Kerstman echt is, is er geen kans dat ze hem zo lang had kunnen ontlopen. Eenvoudig gezegd: als je deze film niet hebt gezien, kun je jezelf niet als een serieuze liefhebber beschouwen. De pijnlijk grappige karakterisering, het acteren, het concept en de bijna-onder-het-radar-racisme maken dit tot een must boven elke film tot op heden (dat wil zeggen, als je op puur lachen uit bent).

text_en: There are some things I will never understand; why underwear comes in packs of threes when clearly thats not enough is an example. Similarly, I will never understand this film, and that is brilliant. If you approach this film expecting an actual movie, you might as well be approaching Satan expecting a hug; although that may well be possible if you greet this film's Satanic figures. Take Pitch for instance; the most ineffectual, camp, unhellish portrayal of a devil since Freddy Mercury and Wayne Sleep joined forces to create a ten foot Satan costume from red body paint and horns covered with condoms. However, it does create some of the most hilarious moments of any film ever. Seriously, this is no understatement. The same can be applied to every other character, bar the little girl who acts so sickly innocent she's probably overcompensating for some serious crime she's part of. Then again, if Santa's inter-space recon station is real, there is no chance she could have avoided him this long. Put simply, if you haven't seen this movie, you cannot consider yourself a serious buff. The achingly funny characterisation, acting, concept, and almost-under-the-radar racism makes this a must see above any film to date (if you're after pure laughter that is).


text:
Ik heb die film gezien toen Mystery Science Theater hem in 1993 uitzond. Het is het ergste wat ik ooit heb gezien. Zo erg zelfs, dat deze film door pure waanzin een tien moet krijgen, omdat je hem moet zien om hem te kunnen geloven.
Degene die dit script heeft geschreven met kinderen in gedachten, zou een pak slaag moeten krijgen. Ik bedoel, echt, de duivel versus de kerstman? Visioenen van de hel? Griezelige lachende rendieren? Gedwongen kinderarbeid met raciale stereotypen? Het is geen Sesamstraat, dat is zeker. Zoals Crow tijdens de MST3K-show uitroept: 'Dit is goeie ouwe nachtmerriebrandstof!'
Er zijn meer dan genoeg vreemde insinuaties en verknipte theologie. Merlijn (vermoedelijk de Arthuriaanse Merlijn) hangt met de Kerstman rond in zijn gekke kasteel in de wolken (d.w.z. de hemel). De Kerstman heeft het over het kindje Jezus en stuurt brieven naar'meneer Stork' voor kinderen die om broertjes of zusjes vragen. Rond het kasteel hangen symbolen die er ofwel uitzien als pentagrammen ofwel als RAF-sterren.
Mijn beste vriendin en ik kijken er sinds 1993 elk jaar naar en we stellen iedereen die we maar 2 uur kunnen vasthouden aan de tand om er samen met ons naar te kijken.

text_en:
I saw this movie when Mystery Science Theater ran it in 1993. It is the worst thing I've ever seen. So bad in fact, that by sheer freakiness, this movie must get a ten rating because it has to be seen to be believed.

Whoever wrote this script with children in mind should be beaten. I mean, really, the Devil vs. Santa? Visions of Hell? Creepy laughing wind-up reindeer? Forced Child labor with racial stereotypes? It ain't Sesame Street, that's for sure.As Crow exclaims during the MST3K showing, "This is good ol' fashioned nightmare fuel!"

There's plenty of weird innuendo and screwed up theology. Merlin (presumably the Arthurian Merlin) hangs out with Santa in his crazy castle in the clouds (i.e. Heaven). Santa talks about baby Jesus and sends letters to "Mr. Stork" for children who ask for siblings. There are symbols around the castle that either look like pentagrams or RAF stars.

My best friend and I have watch it every year since 1993 and we subject anybody we can hold down for 2 hours to watch it with us.


text:
Perfect voor gezinnen met kleine kinderen die op zoek zijn naar luchtige films die geen geweld bevatten, die het kind in vervoering brengen en die amusant zijn, zij het volslagen afgezaagd, voor volwassenen. Geen slechte film voor een goedkoop baantje. Kinderen zullen versteld staan van de werkplaats van de Kerstman en de'magie' die hem in staat stelt huizen binnen te komen door schoorstenen die te klein lijken, of huizen die helemaal geen schoorstenen hebben!
Kinderen zullen verrukt zijn over het succes van de Kerstman bij het dwarsbomen van de gemene duivel Pitch (compleet in klassieke rode outfit met hoorns en staart!). Ze zullen sympathiseren met het arme kleine meisje dat haar grootste wens is om een pop te hebben om van te houden. En het arme rijkeluiszoontje dat alleen maar tijd wil doorbrengen met zijn eeuwig afwezige ouders. En welk kind kent niet iemand op school die net zo is als de nare jongens die door Pitch worden ingeschakeld om te helpen de Kerstman te vangen en te verpesten? Uiteindelijk krijgt iedereen, ook de nare jongens, precies wat hij verdient met Kerstmis!

De film zal kinderen aan de Kerstman binden en de boodschap van liefde die hij over de hele wereld overbrengt overbrengen.

text_en:
Perfect for families with small children who are looking for lighthearted films that contain no violence and are enthralling for the child and amusing, albeit, completely corny, to adults. Not a bad film for a low-budget job. Children will be amazed with Santa's workshop and the "magic" that enables him to enter homes through chimneys that appear too small, or homes that have no chimneys at all!

Kids will thrill over the Santa's success at thwarting the nasty devil named Pitch (complete in classic red outfit with horns and tail!). They will sympathize with the poor little girl who's greatest wish is to have a little doll to love. And the poor little rich boy who only wishes to spend time with his forever absent parents. And what child does not know someone at school who are just like the nasty boys that are enlisted by Pitch to help capture Santa and ruin Christmas? In the end, everyone, including the nasty boys, get just what they deserve for Christmas!

The film will endear children to both Santa and the message of love he delivers to people throughout the world.