text:
Het keerpunt in 'De Matador' komt ongeveer halverwege de film, als Danny, een eenvoudige man uit Denver, op het balkon van zijn hotel in Mexico City zit te genieten van een rustig moment. Er klopt iemand op zijn deur, en omdat hij weet dat het Julian, de huurmoordenaar, is, weigert hij open te doen. Maar heeft hij dat echt gedaan?
Richard Shephard, de regisseur van 'De Matador', presenteert ons een personage, Julian Noble, die geen positieve eigenschappen vertoont. Sterker nog, we hebben hem al in actie gezien, terwijl hij doet waar hij het beste in is. Als Julian Danny aan de bar van de Camino Real in Mexico City ontmoet, gooit hij alles eruit en vertelt hij zijn nieuwe kennis wat hij werkelijk voor de kost doet. '
Danny, die zijn programma aan een Mexicaans bedrijf wil verkopen, maar het lijkt erop dat hij moet concurreren met een plaatselijk bedrijf dat het contract lijkt te hebben binnengehaald. Danny is een naïeve jongen die ten prooi valt aan het charisma en de charmes van de slimmere Julian. Pas enige tijd later, op een koude winteravond, verschijnt de moordenaar bij Danny aan de deur om hem te vragen of hij hem een wederdienst wil bewijzen en met hem mee wil gaan naar Tucson. Op dat moment wordt het geheim dat hen bindt op een onverwachte manier onthuld.
Pierce Brosnan, die zich tegen de regels gedraagt, levert een grote bijdrage met zijn oneerbiedige Julian Noble. Alleen al door hem door de hotellobby te zien lopen in zijn zwembroek en op laarzen, maakt hij de juiste indruk van zijn karakter. Greg Kinnear, daarentegen, speelt de rol van het rechte pad van dit vreemde stel. Hope Davis verschijnt alleen in een paar scènes, waarna we ons afvragen waarom ze niet langer is gebleven. Philip Baker Hall doet zich voor als de contactpersoon tussen Julian en zijn opdrachten.
Richard Shephard regisseert met stijl, werkend met zijn eigen materiaal. De muziek is van Rolfe Kent en de heldere cinematografie van David Tattersall versterkt alles.

text_en:
The turning point in "The Matador" comes about half through the movie when Danny, an unsophisticated man from Denver, is sitting in the balcony of his Mexico City hotel, enjoying a quiet moment. Someone knocks on his door, and knowing it's Julian, the paid assassin, he refuses to answer. But did he really?

Richard Shephard, the director of "The Matador", presents us with a character, Julian Noble, who shows no redeemable qualities. In fact, we have already seen him in action, doing what he does best. When Julian meets Danny at the bar of the Camino Real in Mexico City, he spills the beans and tells his new acquaintance what he really does for a living.

Danny, who has come to sell his program to a Mexican company, but it seems he is competing against a local outfit that appears to be in the front for getting the contract. Danny is a naive person who falls prey of the charisma and charm doled out by the smarter Julian. It's not until some time later, on a cold winter night that the killer appears at Danny's door asking his friend to repay a favor and accompany him on a trip to Tucson. It's at this point that the secret that binds them together is revealed in an unexpected way.

Pierce Brosnan, acting against type, makes a great contribution with his irreverent Julian Noble. Just to watch him walking through the hotel lobby in his Speedo and boots gives the right impression about his character. Greg Kinnear, on the other hand, plays the straight part of this odd couple. Hope Davis appears only in a couple of scenes leaving us to lament why didn't she stay longer. Philip Baker Hall puts an appearance as the liaison between Julian and his assignments.

Richard Shephard directs with style working with his own material. The musical score is by Rolfe Kent and the crisp cinematography of David Tattersall enhances everything.


text:
Julian Noble (Pierce Brosnan) is een huurmoordenaar. Of een 'facilitator van dodelijke ongelukken', zoals hij liever wordt genoemd. Hij is ook een zuiplap, een rokkenjager, en hij zit midden in een midlifecrisis. Tijdens een klus in Mexico City loopt hij Danny White (Greg Kinnear) tegen het lijf, een onbetrouwbare zakenman die denkt dat hij net een klus heeft geklaard, maar daar niet zeker van is. Ze ontmoeten elkaar laat op een avond in de hotelbar, nadat ze allebei een paar margarita's te veel op hebben.
Het klinkt als de opzet voor een door-de-klok-thriller, nietwaar? Maar dat is het niet. In plaats daarvan is De Matador een grappige en soms ontroerende karakterstudie. Het vermijdt elke wending die de bovengenoemde samenvatting zou suggereren, en zet ze soms zelfs in scène om ze vrolijk neer te halen. Het is een film die genoeg personages respecteert om ze gewoon hun gang te laten gaan, zonder de behoefte te voelen om ze tot nodeloze plotwendingen te dwingen.
Brosnans huurmoordenaar zal onvermijdelijk worden vergeleken met zijn Bond, maar dat is niet eerlijk tegenover beide prestaties. Bond is een half gevormd idee, een produkt van alles wat eraan vooraf is gegaan; terwijl Julian een volledig gevormd personage is met zijn eigen motieven en gebreken. Hij heeft zo lang in zijn eigen schimmige, slonzige wereld geleefd dat hij is vergeten hoe hij met een ander menselijk wezen moet praten. Als hij Danny in de bar van het hotel ontmoet, ziet hij zijn tegenpool: een gewone man met een gewone baan en gewone problemen. Hij benijdt Danny; de huurmoordenaar heeft genoeg van zijn leven en ziet zichzelf steeds dichter in de buurt komen van zijn onvermijdelijke'verbranding', zoals hij het uitdrukt. Maar als Danny begint over de dood van zijn enige zoon, probeert Julian met een schuine mop van onderwerp te veranderen. Hij is een man die, in zijn eigen woorden, 'voor elke emotie op de vlucht is'. Kinnear staat tegenover Brosnans optreden en bestookt Danny White met zijn ongedwongen charme. Hij is de perfecte tegenhanger van Julian; terwijl de laatste uitblinkt in dronken bravoure en hedonisme, is Danny nuchter en een tikkeltje excentriek. Maar ook hij gaat dieper dan zijn gevestigde imago en laat ons zien hoe ver de gewone man zal gaan wanneer hij geconfronteerd wordt met financiële en familiefaillissementen.
Er is een ware chemie tussen Brosnan en Kinnear. Die is het duidelijkst zichtbaar in de drie belangrijkste scènes van de film: de bar van het hotel, een stierengevecht, waarin Julian Danny vertelt wat hij voor de kost doet en hem meeneemt naar een generale repetitie van een moordaanslag, en een scène waarin Julian zes maanden later bij Danny's huis opduikt. Deze scène stelt ons ook netjes voor aan Danny's vrouw, Bean (ja, Bean). In een ander voorbeeld van hoeveel respect De Matador voor zijn personages heeft, vraagt Bean (Hope Davis) in plaats van in paniek te raken door de aanwezigheid van een huurmoordenaar in haar huis, alleen maar met geforceerde kalmte: 'Heb je je pistool bij je?' Het script is niet zo goed als het had kunnen zijn na misschien nog een herschreven versie. Een of twee zinnen lijken een beetje geforceerd, en een paar moppen moeten nog wat bijgeschaafd worden. Maar in de scènes waarin Julian en Danny (en later Bean) alleen maar praten, is het schrijven subliem. De film vindt het niet nodig om de personages in vreemde situaties te plaatsen (behalve dan een ontmoeting met een huurmoordenaar, en genoemde huurmoordenaar die bij je op de stoep staat). Ze kunnen er alleen maar over praten, ze zachtjes in de richting van de noodzakelijke plotpunten duwen.
Er is wel sprake van actie, maar alleen als die betrekking heeft op de personages. Een opvallend voorbeeld is wanneer Julian een klus in Boedapest verprutst omdat hij zichzelf steeds door zijn vizier ziet. De rest van de film gaat over de personages, hoe ze met elkaar omgaan, hoe ze elkaar beïnvloeden. En uiteindelijk gaat het over vriendschap, zelfs op de meest onwaarschijnlijke plaatsen. Op een gegeven moment zegt Julian tegen Danny dat hij zijn enige vriend is. En dat meent hij echt.

text_en:
Julian Noble (Pierce Brosnan) is a hit-man. Or a "facilitator of fatalities", as he prefers to be called. He is also a drunk, a womaniser, and in the middle of a mid-life crisis. On a job in Mexico City, he bumps into Danny White (Greg Kinnear), an unconfident businessman who thinks he's just nailed a recent pitch, but is unsure. They meet in the hotel bar late one night, after they've both had a few too many margaritas.

Sounds like the set-up for a by-the-numbers comedy thriller, doesn't it? But it isn't. Instead, The Matador is a funny and sometimes touching character study. It avoids every twist that the above summary would suggest, sometimes even setting them up just to gleefully tear them down. It is a film that respects it characters enough to just let them get on with it, without feeling the need to shove them into needless plot contrivances.

Brosnan's hit-man will inevitably be compared to his Bond, but this is unfair to both performances. Bond is a half-formed idea, a product of all that has gone before; while Julian is a fully-formed character with his own motivations and flaws. He has existed in his own shadowy, seedy world for so long that he has forgotten how to talk to another human being.

When he meets Danny in the hotel bar, he sees his opposite: a normal guy with a normal job and normal problems. He envies Danny; the hit-man has become fed up with his life, sees himself edging ever closer to his inevitable "burn out", as he puts it. But when Danny opens up about the death of his only son, Julian tries to change the subject with a dirty joke. He is a man who has, in his own words, been "running from any emotion." Kinnear holds his own opposite Brosnan's performance, and injects Danny White with his effortless everyman charm. He is the perfect foil to Julian; while the latter is drunken bravado and hedonism, Danny is down to earth, with just a hint of eccentricity. But he too goes deeper than his established persona, showing us how far the everyman will go when faced with financial and familial ruin.

There is real chemistry between Brosnan and Kinnear. It is most visible in the film's three key scenes: the hotel bar; a bullfight, during which Julian tells Danny what he does for a living, and takes him through a dress rehearsal of an assassination; and a scene in which Julian turns up at Danny's house six months later. This scene also introduces us properly to Danny's wife, Bean (yes, Bean). In another example of how much The Matador respects its characters, Bean (Hope Davis), instead of panicking at the presence of a hired killer in her house, merely asks with forced calm, "Did you bring your gun?" The script isn't quite as good as could have been after maybe another rewrite. One or two lines seem a little forced, and a couple of the jokes need a little more work. But in the scenes where Julian and Danny (and later Bean) just talk, the writing is superb. The film feels no need to put the characters in any outlandish situations (other than meeting a hit-man, and said hit-man turning up on your doorstep). It just lets them talk, gently nudging them toward necessary plot points.

There is action, but only when it reflects on the characters. One notable instance is when Julian botches a job in Budapest because he keeps seeing himself through his rifles scope. The rest of the film is about the characters, how they interact, how they each affect one another. And, ultimately, it is about friendship, even in the most unlikely of places. At one point Julian tells Danny that he is his only friend. And he really means it.


text:
Twee jaar geleden heb ik _De Matador_ in de bioscoop gezien en ik vond het een geweldige film. Kennelijk was ik helemaal onder de indruk van de geweldige rol van Pierce Brosan. Gisteren zag ik die film weer op de televisie, dus heb ik hem wat beter bekeken. Nu kan ik met zekerheid zeggen dat deze film niet zo bijzonder is, maar je moet hem wel mooi vinden vanwege één man.
Brosnan verhoogt zijn cijfer naar mijn mening door een verbazingwekkende prestatie van Julian Noble, een vermoeide huurmoordenaar die geen vrienden heeft. Algauw ontmoet Julian Danny Wright (Greg Kinnear) in Mexico City, een man die pech heeft: zijn zoon is bij een ongeluk om het leven gekomen, zijn baan loopt niet zo goed en hij...' Ik ben er niet zeker van dat hij zijn vrouw Bean (Hope Davis) kan houden.
Ik heb altijd van dit soort films gehouden: misdaadfilms met een flinke dosis humor. De meeste humor komt van Brosnan als hij moppen tapt over dwergen met grote d's... of een van mijn favoriete uitspraken in deze film: 'Ik zie eruit als een hoer uit Bangkok op zondagochtend nadat de marine de stad uit is.' Brosnan zegt het met zijn charme terwijl hij zijn margarita drinkt, zoals gewoonlijk. Ik vind ook Greg 'typisch Amerikaans gezicht' Kinnear leuk in de rol van loser die erg levendig is omdat er genoeg mensen zijn als Danny Wright.
Dus ik raad je aan om de beste rol van Brosnan ooit te bekijken. 'Hij zal je laten glimlachen en je tegelijkertijd bewonderen. Grote Brosnan in een niet even grote film.'

text_en:
Two years ago I watched "The Matador" in cinema and I loved everything about this movie. Obviously, I was totally under impression of Pierce Brosan's magnificent role. Yesterday, I caught this movie again on TV so I looked at it a bit deeper. Now, I can say with certain that this movie isn't that special but you just gotta' love it because of one man.

Brosnan lifts its grade up in my opinion with amazing performance of Julian Noble, tired hit-man who has no friends. Soon Julian meets Danny Wright (Greg Kinnear) in Mexico City, man who's got bad luck: his son died in accident, his job isn't going that well and he's not sure that he can keep his wife Bean (Hope Davis).

I always liked movies like this; crime movie with big touch of humor. Mostly that humor comes from Brosnan as he tells jokes about dwarfs with big d.... or one of my favorite lines in this movie: "I look like a Bangkok hooker on a Sunday morning, after the navy's left town." Brosnan says it with his charm while he's drinking his margarita as usually. I also like Greg 'typical American face' Kinnear in the role of loser that is very lively made because there are plenty of people like Danny Wright.

So I recommend you to watch quite possibly the best role of Brosnan ever. He'll make you smile and admire him at the same time. Great Brosnan in not equally great movie.


text:
De Matador is beter in reflectie omdat hij, als je ernaar kijkt, zo licht lijkt. De humor is altijd middelmatig, nooit grappig maar nooit hartverscheurend. Het verhaal is een heel eenvoudige draad. De kenmerken van de plot zijn vaak gerecyclede elementen, namelijk de gewetenloze slechterik die een maatje nodig heeft en de rechtgelijnde, glasdragende goeierik die veiligheid nodig heeft in zijn leven en van elkaar leert en op de een of andere manier elkaars levensstijl aanvult. Ik vind de stierengevechten parallel aan het verhaal ook onnodig, want het is gewoon iets wreeds en de symboliek is nauwelijks krachtig genoeg om zichzelf te dragen. Maar het is echt een goede film, want hoewel hij op het moment zelf zo dun en onaandoenlijk leek, is dat niet zo. Hij heeft een subtiele manier van contact maken met het publiek.
Ik geloof dat de reden waarom het publiek langzaam maar zeker iets meekrijgt, is dat het, hoewel het een formule is die niets nieuws bevat, zelfs het grootste deel van de humor erin zit, dat beide hoofdpersonen, praktisch de enige personages die erin voorkomen, op de een of andere manier met elkaar in contact komen en elkaar leren kennen. Vergeet dat ze echt zijn. Dat is helemaal niet wat ik bedoel. Wat ik bedoel is dat, hoewel Pierce Brosnans smerige, rokkenjagende, zuipende huurmoordenaar een afstandelijk, komisch personage is, hij...' Ze worden stevig vastgegrepen door de schrijver en zeker door Brosnan, die op agressieve wijze duidelijk maakt hoezeer hij geniet van de frisse lucht van de James Bond-loze film. Het personage van Greg Kinnear lijkt in zijn afstandelijke script precies op elkaar, maar hij heeft een paar zeer onverwachte voetnoten gegeven die, vanwege de lichtvoetigheid van de film, even aan ons voorbij gaan, maar ons een ogenblik later weer treffen. Dan beseffen we dat de film niet simpelweg een vervolg is op _Analyseer dit_ of _Planes, Trains and Automobiles_, dat we al zo vaak hebben gehoord. De film zegt echt iets.
De climax van de film is van het soort dat gedeeltelijk een thriller met wendingen wil zijn. Maar hoe kan dat, met zijn luchtige toon, het middelpunt van de film zijn, ook al is de plot erop gericht? Nee, het middelpunt is wat Brosnan en Kinnear opdoen uit hun onwaarschijnlijke relatie met elkaar. Vreemd genoeg is De Matador een film over spijt en eenzaamheid. Brosnan heeft elke dag te maken met eenzaamheid en spijt, en hoewel we niet begrijpen waarom Kinnear zo toegeeflijk en tolerant is terwijl Brosnan hem voortdurend in zijn leven stoort, begint het langzaam tot ons door te dringen dat Brosnan Kinnear redt van een meer nuchtere versie van zijn eigen gevoelens als middel om verlossing te vinden. De allerlaatste scène van de film blijft me bij. Dat is het moment, denk ik, waarop de subtiele zijsprongen van de film eindelijk beginnen door te dringen.

text_en:
The Matador is better upon reflection because at the time one is watching it, it seems so light. The humor is always medium-gauge, never unfunny but never gut-busting. The story is a very simple thread. The characteristics of the plot are often recycled features, namely the unscrupulous bad guy in need of a pal and the straight-laced glass-wearing good guy in need of security in life team up and learn from each other and somehow complement each other's lifestyles. I also find the bullfighting parallel to the story unnecessary, as it is a simply cruel thing and the symbolism is hardly potent enough to carry itself. However, it really is a good film, because though it seemed so thin and unaffecting at the time, it wasn't. It has a subtle way of connecting with the audience.

I believe the reason it slowly but surely gives the audience something to take with them is because though it's a formula that is nothing new, even most of the humor, both main characters, virtually the only characters in it, are somehow met and gotten to know. Forget calling them real. That's not at all what I mean. What I mean is that though Pierce Brosnan's filthy, womanizing, boozing hit man is a detached comical character, he's grasped firmly by the writer and definitely by Brosnan, who is aggressively communicating how much he enjoys his breath of fresh James Bondless air. Greg Kinnear's character seems quite the same in his detached scriptedness, but he's given certain very unexpected footnotes that for a moment due to the film's lightfootedness pass us by but then hit us only a moment later. We then realize the film is not simply Analyze This or Planes, Trains and Automobiles told stalely over again. Its truly saying something.

The film's climax is of a sort that wants to partially be a thriller with twists. But with its lightness, how can that possibly be the focus of the film, though the plot has been leading up to it? No, the focus is what Brosnan and Kinnear get out of their unlikely relationship to each other. Strangely, The Matador is a film about regret and loneliness. Brosnan deals with loneliness and regret every day, and though we don't understand why Kinnear is so lenient and accepting with Brosnan continually interrupting his life, it's slowly understood that Brosnan is salvaging Kinnear from a more down-to-earth version of his own feelings as a means of redemption. The very last scene of the movie stays with me. It, I think, is where the film's subtle side-stepping impact finally begins to seep.


text: Een toevallige ontmoeting tussen een verkoper en een huurmoordenaar verandert hun levens. Dit is een vreemde film die werkt, een indrukwekkende prestatie voor de schrijver-regisseur Shepard. In een gewaagde, weinig glamoureuze rol die in de verste verte niet aan James Bond doet denken, is Brosnan verrassend effectief als de eenzame huurmoordenaar die begint te bezwijken onder de stress van zijn werk, maar die niet in staat is om een emotionele band op te bouwen met iemand die hem kan helpen het hoofd boven water te houden. Kinnear is net zo goed als de verkoper, een fatsoenlijke kerel met een leegte in zijn leven. Davis is prima als Kinnears flirterige vrouw. De film is voornamelijk een karakterstudie en de film is de moeite waard omdat hij fris en onvoorspelbaar aanvoelt, een buitengewoon duistere komedie.

text_en: A chance encounter between a salesman and a hit-man changes both their lives. This is an odd film that works, an impressive effort for writer-director Shepard. In a daringly unglamorous role that is a far cry from James Bond, Brosnan is surprisingly effective as the lonely hit-man who starts to buckle under the stress of his job, but is unable to connect emotionally with anyone to help him cope. Kinnear is equally good as the salesman, a decent fellow with a void in his life. Davis is fine as Kinnear's flirtatious wife. Mainly a character study, the film is rewarding because it feels fresh and unpredictable, an extremely dark comedy.


text: En dan heb ik het nog niet eens over Pierce Brosnons beste optreden. Natuurlijk is Greg Kinnear altijd geweldig. Wanneer is hij nou eens echt slecht geweest? Ik vind dat deze film ongelooflijk onderschat wordt! Het gebruik van kleuren in deze film is iets heel anders dan in de filmwereld van tegenwoordig, waar elke andere film een blauwe filter heeft. Ik vind ook de manier waarop ze het nummer van Azië gebruikten geweldig. Het bewijst dat zelfs iets wat vroeger als een beetje ordinair werd beschouwd, heel cool kan zijn als het op de juiste manier wordt geplaatst. Ik weet zeker dat het een bepaalde uitwerking op me had. Het was best cool toen mijn film op IMDb kwam, dat hij deze film zou aanbevelen als je die van mij mooi vond. Ik heb geen idee hoe de anderen met elkaar in verband staan, wat een nog interessantere samenloop van omstandigheden is.

text_en:
Not to mention easily Pierce Brosnon's best performance. Of course Greg Kinnear is always great. Really, when has he really been bad? I think this film is incredibly underrated! The use of colors in this movie is something very different in today's film world where every other movie has the Payback blue filter. I also love the way they used the song by Asia. Proving that even what was once thought of as kinda cheesy can be really cool placed correctly.

I was making my first feature when this came out. Being that my film was a hit-man movie, I had to check out anything in the genre that was released. After seeing it, I'm sure it had some effect on me through the process. It was pretty cool when my film got on the IMDb that it would recommend this film if you liked mine. How any of the others relate I have no idea, making an even more interesting coincidence.

http://www.imdb.com/title/tt1337580/


text: De Matador is een geestig, zwartgallig en spannend melodrama dat ver uitstijgt boven middelmatigheid, dankzij twee zeer innemende en serieuze rollen van Pierce Brosnan, die nooit beter is geweest dan hier, en de altijd betrouwbare Greg Kinnear, die hier zijn beste rol heeft sinds hij de homoseksuele buurman van Jack Nicholson speelt in As Good As It Gets. Het schrijven levert ook een groot pluspunt op. Een slimme en af en toe heel gemene dialoog wordt met smaak gebracht door Brosnan, en de langzaam opbouwende vriendschap tussen deze twee verschillende personen is van het begin tot het eind volkomen overtuigend. Het verhaal neemt een paar onverwachte wendingen en houdt de kijker voortdurend bezig met raden waar het heen zal gaan. Mooie artistieke touches van de regisseur, zoals goed gebruik van muziek, slimme montage en soms wat onorthodoxe cinematografie, geven de film een prettige sfeer en je weet een hele tijd niet precies hoe je de film een etiket moet opplakken. Maar dat is ook te danken aan een heel goed geschreven script dat de kijker (ik in elk geval) op het puntje van zijn stoel houdt.

text_en:
The Matador is a witty, dark humored and suspenseful melodrama that rises way above mediocrity thanks to two very engaging and earnest performances from Pierce Brosnan, who has never ever been better than here, and the always reliable Greg Kinnear who has his best role here since playing Jack Nicholson's gay neighbor in As Good As It Gets. A big plus goes to the writing as well. Clever and occasionally very nasty dialog is delivered with gusto by Brosnan and the slow building friendship between these two different individuals is completely convincing all the way. The story takes a few unexpected turns and keeps the viewer constantly guessing where it's gonna go next.

Nice artistic touches from the director such as good use of music, clever editing and somewhat unorthodox cinematography at times set a nice tone for the film and for a long period of time you don't quite know how to label the film. But that's also thanks to a very well written script which keeps the viewer (me anyway) on the edge of his seat.


text: Ik vond dit een uiterst amusante, duistere komedie. Brosnan is een genie; zoals iedereen nu zal getuigen, mag hij zich niet in de bindingsrol dringen. Kinnear was zo charismatisch en grappig als maar mogelijk was in die rol. Ik weet niet of ik ooit zo hard heb gelachen in een film! Wat een onverwacht genoegen! Mijn favoriete zin zou zijn: 'Ik voel me als een hoer op een zondag nadat de marine de stad heeft verlaten'. Brosnan bracht deze zeer on-bondingszin met zo'n onverwachte komische finesse ten gehore. Ik was ook erg onder de indruk van het optreden van Hope Davis. Het lijkt wel of iedereen in deze film zoveel van zijn vroegere werk heeft overgenomen dat het de komedie ten goede komt. Als je van het donkere en hilarische 'De Weerman' hield, zul je dit zeker leuk vinden.<br />Ik stemde 10.

text_en:
I found this to be a profoundly amusing dark comedy. Brosnan is genius; as anyone will now testify, he is not to be pigeonholed in the bond role. Kinnear was as charismatic and as funny as anyone could have been in the role. I don't know if I've laughed as hard during any movie! What an unexpected pleasure! My favourite line would be 'I feel like a bangkok hooker on a Sunday after the navy left town'. Brosnan delivered this very un-bond line with such unexpected comedic finesse. I was also very impressed with Hope Davis's performance. It seems like everyone in this movie branched out from their previous work to such a degree that it actually improved the comedy. If you liked the dark and hilarious 'The Weather Man', you will definitely like this.

I voted 10.


text: Ik wist niet goed wat ik van deze film moest verwachten. Ik kijk graag naar Brosnan in welke film dan ook, hij is altijd goed, maar deze was totaal anders. Hij is een puinhoop en hij speelt zijn rol heel goed. Hij deed me zelfs een paar keer aan mezelf denken toen ik nog op de universiteit zat:) Dus ja, er is niet veel geweld, er is niet veel actie, maar de dialogen zijn geweldig, het acteerwerk is voortreffelijk en heel verfrissend en het is ook best grappig:) Ik denk niet dat je de bioscoop uit komt met 'Wauw! Ik was helemaal weg van die film', maar je komt met een glimlach de bioscoop uit omdat je genoten hebt van een goede film. Meer kan ik je niet vragen.<br />O, en als je...' Als je geluk hebt, brengt de een of andere idioot de reclamebeelden verkeerd over en krijg je omgekeerde, ondersteboven, omgekeerde (met omgekeerde audio) reclamebeelden! Geweldig! Er gaat niets boven een Jack Daniels-advertentie waarin het drankje vanuit het glas terug in de fles gaat met een nors Amerikaans 'Twin Peaks'-commentaar!

text_en:
Wasn't sure what to expect from this film. I love watching Brosnan in any movie, he's always good, but this was totally different. He's a mess, and plays being a mess very well. In fact he reminded me of myself a few times back in uni :) So yes, there's not a lot of violence, there's not a lot of action, but the dialogue is cracking, the acting is superb and very refreshing, and it's pretty funny too :) I don't think you'll come out of the cinema going "Wow! I was blown away", but you'll come out smiling having enjoyed a good film. Can't ask for more than that.

Oh, and if you're lucky, some moron will put the adverts reel in wrong and you'll get inverted, upside down, reversed (with reversed audio) adverts!! Brilliant. Nothing like watching a Jack Daniels ad where the drink goes back into the bottle from the glass with a gruff American "Twin Peaks" commentary :)


text:
Denk aan Pierce Brosnan en je denkt aan de beminnelijke, parmantige, intelligente James Bond. In deze film speelt Brosnan tegen wil en dank <0xE2><0x80><0x93> en dat doet hij met veel plezier (net als het publiek). Dit is een film over een huurmoordenaar die vriendschap sluit met een gekwelde zakenman... en het werkt!
Dit is een leuke film, met heel goede scènes (een boeiende, scherpzinnige Brosnan en een goede, volgzame Kinnear hebben een paar goede dialogen). Mijn enige bezwaar is dat Hope Davis, die de o-zo-tolerante echtgenote speelt ('Mag ik je pistool zien?') niet vaker op het toneel verschijnt; ze had een geweldige katalysator voor deze mannen kunnen zijn.
Deze film is als een matador: hij speelt met het publiek, terwijl hij 'op jacht is'. Het einde is indrukwekkend omdat er een verhaallijn (met een positieve moraal!) uit tevoorschijn komt: dit is een waanzinnige, waanzinnige en grappige film, die een breed publiek verdient.

text_en:
Think Pierce Brosnan and you think suave, dapper, intelligent James Bond. In this movie, Brosnan plays against type - and has lots of fun doing so (as does the audience). This is a film about a hired assassin who befriends a harried businessman... and it works!

This is a fun movie, with very good scenes (a riveting, on-the-edge Brosnan and a good, compliant "off"-the-edge Kinnear have some good lines). My only cavil is that Hope Davis, playing the oh-so-tolerant wife ("Can I see your gun?") doesn't appear more often: she could have been a marvellous foil to these men.

This movie is like a matador: it plays with the audience, while "going for a kill". The ending is awesome because a storyline (with a positive moral!) emerges: this is a frenetic, frantic and fun movie, which does deserve a wide audience.


text: ***1/2** Pierce Brosnan, Greg Kinnear, Hope Davis, Adam Scott, Philip Baker Hall. Regie: Richard Shepard.<br />******************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************** Een van de meest plezierige en beste films van het jaar. Mijn eindcijfer 9/10.

text_en:
***1/2 Pierce Brosnan, Greg Kinnear, Hope Davis, Adam Scott, Philip Baker Hall. Directed by Richard Shepard.

A well formulated story and film all together, Brosnan has never been better in a film role outside of his "Bond" movies. After 2004's "After the sunset" his newest role brings in the laughs and a great time. Professional hit-man, so to speak, Julian Noble on a job in Mexico City winds up meeting the exact opposite of himself a high strung business man Danny Wright (Kinnear, possibly one of his best roles) also on business there. The two on-screen duo produce a comically charged, laugh riot and fail to not deliver the laughs. Davis in one of her best roles since "American Splendor" gives another charming and witty performance. One of the years most enjoyable and best films. My final rating 9/10


text:
'De Matador' is een duistere komedie met Pierce Brosnan in de hoofdrol als een oudere huurmoordenaar die bevriend raakt met een rechttoe rechtaan, gelukkig getrouwde Amerikaanse zakenman (Greg Kinnear) in Mexico. Hoewel de sardonische Julian (die ironisch de bijnaam 'Noble' heeft gekregen) op het eerste gezicht een 'harde jongen' lijkt, is hij in werkelijkheid een en al neurose en onzekerheden, een man die beseft dat het beroep dat hij heeft gekozen hem vrijwel alleen op de wereld heeft gezet en dat hij geen vrienden heeft. Daarom zoekt hij op zijn verjaardag toenadering tot Danny, een man die zijn hele leven al volgens de regels heeft geleefd en die op een vreemde manier geïntrigeerd raakt door Julians 'onconventionele' levensstijl. In feite vinden beide mannen in elkaar de persoon die ze nooit zouden kunnen zijn, maar die ze in hun rustiger, openhartiger momenten van zelfanalyse graag zouden willen zijn.
Hoewel de film een beetje te veel doet denken aan 'Analyze This' en 'Midnight Run' om zich helemaal fris en origineel te voelen, levert 'De Matador' niettemin punten op voor de complexiteit van de karakters en de kwaliteit van het acteerwerk. Brosnan, die er oud en bijna opgebruikt uitziet, zet zijn tanden in de rol van Julian op een manier die hij nog nooit eerder gedaan heeft. Als een man die in wezen niet in staat lijkt een serieuze relatie aan te gaan met een ander mens, is Brosnan het ene moment luchthartig en nonchalant, het volgende oprecht en meelevend. Hij houdt ons altijd uit ons evenwicht, zodat de humor nooit bot of afgezaagd wordt. Kinnear is ook uitstekend als de doorsnee zakenman die steeds meer naar de Duistere Kant wordt getrokken naarmate zijn relatie met Julian hechter wordt. Hope Davis doet het prima als 'Bean', Danny's loyale en liefhebbende vrouw die, net als haar man, geïntrigeerd wordt door deze mysterieuze en 'gevaarlijke' figuur uit een wereld die heel anders is dan de hare.
Soms hebben we het gevoel dat 'De Matador' iets voor ons achterhoudt, dat hij de diepten van zijn situatie en premisse niet helemaal peilt. Op het eind voelt het een beetje te licht, een beetje te onstoffelijk om de impact te registreren die het zou moeten hebben. Dat zou kunnen komen doordat dit het debuut is van schrijver/regisseur Richard Shephard, en omdat hij zijn film nog niet helemaal op orde heeft. Maar je moet er rekening mee houden dat hij niet altijd kiest voor het voor de hand liggende en dat hij zijn aandacht strak gericht houdt op de twee hoofdpersonen in het stuk, en zelden genoegen neemt met de afgezaagde opzet of de gemakkelijke lach.
'De Matador' is een gebrekkige maar over het algemeen onderhoudende komedie die, hopelijk, een nieuwe fase in Brosnans acteercarrière zal inluiden.

text_en:
"The Matador" is a dark comedy starring Pierce Brosnan as an aging hit man who befriends a straight-arrow, happily-married American businessman (Greg Kinnear) in Mexico. Although the sardonic Julian (ironically surnamed "Noble") appears to be a "tough guy" on the surface, underneath he is really just a mass of neuroses and insecurities, a man who realizes that his chosen profession has left him virtually alone in the world and friendless. Thus on his birthday, he reaches out to Danny, a man who has lived his life playing by the rules and who becomes strangely intrigued by Julian's "unconventional" lifestyle. In fact, both men find in each other the person they could never be but wish they could become in their quieter, franker moments of self-evaluation.

Although the film is a bit too reminiscent of "Analyze This" and "Midnight Run" to feel entirely fresh and original, "The Matador," nevertheless, earns points for the complexity of its characters and the quality of its acting. Brosnan, looking aged and almost used up, sinks his teeth into the role of Julian in a way he never has before. Playing a man who seems constitutionally unable to make a serious connection with another human being, Brosnan is flip and cavalier one moment, then genuine and sympathetic the next. He always keeps us off balance so that the humor never becomes crass or stale. Kinnear is also excellent as the Regular Joe businessman who finds himself pulled ever more to the Dark Side as his relationship with Julian deepens. Hope Davis does a fine job as "Bean," Danny's loyal and loving wife who, like her husband, finds herself intrigued by this mysterious and "dangerous" figure from a world far different from the one she knows.

At times, we find ourselves feeling that "The Matador" is holding something back from us, not quite plumbing the depths of its situation and premise. At the end it feels a little too light, a little too insubstantial to register the impact it should. This could be because this is the feature film debut for writer/director Richard Shephard, and he hasn't quite gotten his movie pacing down yet. Still, one appreciates the fact that he doesn't always go for the obvious and that he keeps tightly focused on the two main figures in the piece, rarely settling for the trite setup or the easy laugh.

'The Matador" is a flawed but generally entertaining little comedy that will, hopefully, signal a new phase in Brosnan's acting career.


text: Dit zal waarschijnlijk niet tot de beste komedie van het jaar worden uitgeroepen, met te veel toevalligheden en gaten in de plot. Maar we hebben het hier wel over een film waarin een huurmoordenaar en een verkoper van witbrood vrienden worden, dus een paar onvoorziene wendingen zullen niet als een verrassing komen. Brosnan is uitstekend in deze rol, de houten James Bond is verdwenen (een rol waarin hij verspild werd). Als hij deze kwaliteit kan volhouden hoop ik dat hij komedies blijft maken. Greg Kinnear is ook uitstekend als Brosnans recht-door-zee-man. Ik heb hier een paar negatieve opmerkingen over Hope Davis gelezen, maar ik vond haar best goed als muizige huisvrouw met een duistere kant die diep in haar verborgen zit. Er wordt heel wat af gegrinnikt als Brosnan zich er een weg doorheen laveert en er zijn een paar scènes waarin ik bijna doodging van het lachen. Mijn vader (consulent) kreeg het bijna te kwaad als Julian zichzelf een 'facilitator' noemt. Net als in 'Grosse Pointe Blank', een andere komedie over huurmoordenaars, kan de humor heel duister zijn. Als je eraan meedoet, wees dan bereid om je te amuseren.

text_en: This will not likely be voted best comedy of the year, a few too many coincidences and plot holes. However we are talking about a movie where a hit-man and a white bread salesman become buddies so a few vagaries shouldn't come as too much of a surprise. Brosnan is excellent in this role, gone is the wooden James Bond (a role he was wasted in). If he can maintain this kind of quality I hope he continues to make comedies. Greg Kinnear is also excellent as Brosnan's straight man. I've read a few negative comments in here about Hope Davis but I thought she was quite good as a mousy housewife with a dark side buried deep within. There are lots of good chuckles as Brosnan sleazes his way through and a few scenes where I nearly died laughing. My father (a consultant) nearly lost it when Julian describes himself as a "facilitator". Much like "Grosse Pointe Blank", another hit-man comedy, the humour can be very dark. If you are in to that be prepared to enjoy yourself.


text: Pierce Brosnan, de nieuwste maar niet langer James Bond, is een moordenaar. Hij is heel erg goed in wat hij doet, maar hij begint oud en moe te worden. Greg Kinnair is heel goed als de eerlijke en bekrompen zakenman. Als het verhaal begint, toont de film deze twee mensen in hun eigen leven. Op een avond drinken ze wat in een bar en ze beginnen te praten. En plotseling komen deze twee mensen bij elkaar tijdens een reeks gebeurtenissen. Het verhaal is uitstekend, de acteurs zijn uitmuntend en de humor is hilarisch. Ik had nooit gedacht dat Pierce Brosnan zo grappig zou zijn, maar hij is het echt en ik moet zeggen dat deze film de moeite waard is.

text_en: Pierce Brosnan the newest but no longer James Bond, is an assassin. He is very very good at what he does, but he's getting old and tired. Greg Kinnair is really good as the straight and narrow business man. Now when the story opens the movie shows these two people in their separate lives. Then one night they are having drinks in a bar, and they begin to talk. Then all of a sudden you find these two people getting drawn together during a series of events. The story is excellent, the acting is top notch, and the humor is hilarious I never thought that Pierce Brosnan would be this funny, but he really is and I must say this movie is a must see.


text: Donkere komedie? Galgenhumor? Hoe maak je een komedie van een moord? Het kan een riskante zaak zijn, want de kijker wordt geacht zijn morele waarden los te laten en te lachen om de capriolen van een man die mensen vermoordt. Dus is het verhaal keihard en met een flinke dosis versluierde realiteit om het geloofwaardig te maken. Dus, Pierce Brosnan, het antwoord van de Ier op 007 is nu gecast als een kettingrokende, aan seks verslaafde alcoholist die zijn brood verdient met het vermoorden van mensen en nu in een levenscrisis verkeert. Hij ontmoet een worstelende zakenman, Greg Kinnear, en na een moeizaam begin komt hij erachter dat hij een vriend nodig heeft. Hij is gelukkig getrouwd met Hope Davis en Brosnan ziet in hem de basisdingen die hij niet heeft: liefde, een huis en een leven. Voeg daar de karakteracteur Philip Baker Hall aan toe als de manager van de huurmoordenaar en we gaan naar de paardenrennen. Brosnan is prachtig grof en grof als de antiheld en Kinnear is verrukkelijk als zijn tegenhanger, de zeer menselijke zakenman. Hope Davis voegt er een sprankeling aan toe als de zeer conventionele vrouw van Kinnear, die gefascineerd is door deze zwerver die hun leven binnendringt. Het einde is verrukkelijk en met enige verrassing. Je moet het theatergevoel tenminste gedeeltelijk achter je laten - als je in staat bent op te houden met verbijsterd te zijn over het doden van mensen.

text_en: Dark comedy? Gallows humor? How does one make a comedy out of murder? It can be risky business as the viewer is required to let go of their moral values and laugh at the antics of a man who kills people. So, the story has be rock solid with a good dash of suspended reality in order to make it work. So, Pierce Brosnan, the Irishman's answer to 007 is now cast as a chain-smoking, sex-addicted alcoholic who kills people for a living and is having a life crisis. He meets a struggling businessman, Greg Kinnear, and after a rocky beginning, he learns that he needs a friend. But, Greg's happily married to Hope Davis and Brosnan sees in him the basic things he doesn't have, love, home and a life. Add character actor, Philip Baker Hall as the hit-man's manager and we're off to the races. Brosnan is wonderfully crass and crude as the anti-hero and Kinnear delightful as his counterpart, the very human businessman. Hope Davis adds a sparkle as Kinnear's very conventional wife who is fascinated with this derelict who drifts into their lives. The ending is delightful and with some surprise to it. You should leave the theater feeling, at least, partly good-- if you're able to suspend being aghast at killing people.


text: Om te beginnen moet ik zeggen dat de regisseur in zijn slotscènes een prachtig gebruik maakt van titels. Ik heb er echt van genoten. Ik heb echt van deze film genoten, maar ik moet zeggen dat Greg Kinear, naast Pierce Brosnan, een nogal matte indruk maakt. Brosnan versmelt zo goed met zijn personage dat het moeilijk is om niet te denken dat dit dezelfde man is die de rol van 'bondgenoot' speelde. Het laat ook zien hoe veelzijdig en diepzinnig hij als acteur is. Het is een soort indiefilm en het was echt leuk om te zien, vooral met al die mainstreamfilms die rond deze tijd van het jaar de bioscopen overspoelen. Ik vond de personages goed uitgewerkt. Vooral de wending in het midden vond ik goed. Ik vond ook dat de personages realistisch overkwamen. In de film zien we zo vaak karikaturen van mensen die niet echt personages zijn, maar wandelende stereotypes... Ik hou van de verschillende benaderingen die deze film kiest. Ik denk van opzij als ik aan deze film denk, maar ik denk dat deze beter te bekijken is en over het geheel genomen een betere film is.

text_en: First let me say the director has some wonderful use of titles in his establishing shots. I really enjoyed them. I really enjoyed this movie but I got to say next to Pierce Brosnan, Greg Kinear is pretty lackluster. Brosnan melts into this character so well, that it is really hard to remember that this is the same guy that played bond. It also shows his range and depth as an actor. It is kinda of an indie flick and was really nice to see especially with all of the mainstream movies that flood the movies at this time of the year. I found the characters to be well crafted. The twist in the middle I felt was especially good. I also liked how the characters come off realistically. So many times we have in film these caricatures of people that are not really characters but walking-stereotypes... I like the different approaches this movie takes. I think of sideways when I think of this movie but I think this is more watchable and a better movie overall...


text: Interessant om te zien hoeveel realistischer Brosnans optreden is vergeleken met dat van de oorspronkelijke James Bond-romans. Hij is neurotisch, paranoïde, een alcoholist en een rokkenjager op de koop toe. Dit is een perfecte breuk voor hem, zelfs al om de spot te drijven met het Bond-icoon. 'Ik ben een puinhoop, een parodie op mezelf,' zegt hij. Beter kan het niet. Ik was net klaar met het lezen van Dr. No en dit is ongeveer hoe Ian Fleming James Bond had geportretteerd. Persoonlijk heb ik Brosnan nooit als Bond willen hebben omdat hij te veel op het icoon leek. Er was niets waarmee hij het personage kon verpersoonlijken, vergeleken met Roger Moore of Sean Connery. Het is geweldig om Brosnan een personage te zien spelen dat zowel geworteld is in de werkelijkheid als flamboyant van de hak op de tak springt. Een oppervlakkig personage dat probeert tot een begrip te komen van diepere emotionele en psychologische kwesties waar hij zonder achtergrond niets mee te maken heeft. Het is een indrukwekkende vertolking en het feit dat Greg Kinear hem in de hand houdt, is gewoon poëtisch. Deze film doet me een beetje denken aan de dynamiek tussen de hoofdpersonen in 'My Blue Heaven', maar dan realistischer in hun manier van omgaan.

text_en: Interesting how much more realistic Brosnan's performance is to that of the original James Bond novels when compared to the bond films. He's neurotic, paranoid, an alcoholic and a womanizer to boot. This is perfect break for him, even so much as to make fun of the bond icon. "I'm a mess, a parody of myself" he says. It doesn't get any better than that. I just finished reading Dr.No and this is very much how Ian Fleming had portrayed James Bond. Personally I never liked Brosnan as Bond because he fit the icon too closely. There was nothing for him to personalize the character with, as compared to Roger Moore or Sean Connery. Its great to see Brosnan play a character both grounded in reality and flamboyantly off the wall. A shallow character trying to come to an understanding on deeper emotional and psychological issues to which he has no background dealing with. It's an impressive portrayal, and having Greg Kinear to ground him, is just poetic. This movie reminds me a little bit of dynamics established between the main characters in "My Blue Heaven", but more genuine in their coping mechanisms.


text: Ik heb de film gezien toen hij nog niet op dvd was uitgebracht, voornamelijk omdat het nieuw was om Pierce Brosnan met een snor te zien, maar het bleek een van de grappigste films te zijn die ik in het hele jaar heb gezien. Hij begint bijna als een thriller, maar ontwikkelt zich geleidelijk tot een hilarisch stuk vol oneliners en grote komische energie tussen Pierce Brosnan en Greg Kinnear. En hoewel ik zeg dat deze film een komedie is, vergeet hij niet dat hij soms een hart heeft en als het nodig is heel ontroerend kan zijn. Toen ik de bioscoop binnenging, heb ik dat niet gedaan.' Ik weet niet wat ik meer kan verwachten dan een snor, maar wat ik kreeg was een van de beste films die ik in lange tijd heb gezien. Toen ik het theater verliet, voelde ik me heel tevreden over de film en ik ben van plan hem nog eens in het openbaar te zien. Ik kan hem aanbevelen aan iedereen die een goede komedie met een goed geschreven script en een grote snor kan waarderen.

text_en: I saw this movie while it was under limited release, mainly for the novelty of seeing Pierce Brosnan with a moustache, but it turned out to be one of the funniest movies I have seen all year. It starts out almost as a thriller, but steadily progresses into a hilarious piece of work full of one-liners and great comedic energy between Pierce Brosnan and Greg Kinnear. Also, while I say this movie is a comedy, it doesn't forget it has a heart at times and can be very touching when it needs to be. When I went into the theater I didn't know what to expect much more than a moustache, but what I got was one of the best movies I have seen in a long time. Leaving the theater I felt very fulfilled from the film and plan to see it again in wide release. I recommend it to anyone who appreciates a good comedy with a well-written script and a big moustache.


text: Ik had niet veel verwacht van de film, maar ik vond hem fantastisch. Pierce Brosnan doet het uitstekend in een heel andere rol. Hij heeft de dure Armani-pakken verruild voor belachelijke kleren en laat zien dat hij een uitstekend acteur is. Pierce en Greg Kinnear spelen geweldig met elkaar en vormen een van de beste maatjes sinds lange tijd. De humor is duister, de optredens van Brosnan, Kinnear en Hope Davis zijn geweldig, meng dat met een ontroerend element in het verhaal over vriendschap en je hebt een geweldige film. Dit is waarschijnlijk een van de beste maatjeskomedies sinds lange tijd. Dit is een film die duidelijk laat zien dat we in het post-Bond-tijdperk van Brosnans carrière grote dingen kunnen verwachten.

text_en: I didn't have many expectation going into the film, but I thought it was fantastic. Pierce Brosnan is outstanding in a very different role. He has dumped the slick armani suits for a ridiculous look and pays off showing that he is an excellent actor. Pierce and Greg Kinnear play off each other great, and make for one of the better buddy pairings in a long time. The humor is dark, the performances by Brosnan, Kinnear, and Hope Davis are great, mix that with a touching element to the story about friendship, and you have a great film. This is probably one of the better buddy comedies in a long time. This is a film that definitely shows that we can expect great things in the post-Bond era of Brosnan's career.


text: Ik moet toegeven dat ik dacht dat deze film niet goed zou zijn maar ik veranderde al snel van gedachten. De film liet je maar raden welke kant het op zou gaan. Pierce Broson is geweldig in zijn rol als huurmoordenaar, die plotseling opbrandt & een man die hij in een Mexicaanse bar heeft ontmoet om hulp vraagt. Greg Kinnear is een geweldige hetero, in zijn rol als een zachtaardige man uit Denver, die een onschuldig gesprek begint met Pierce in een Mexicaanse bar. De film laat je lachen als Pierce hilarische oneliners afsteekt (voornamelijk over seks). Het denkbeeldige in deze film is heel goed gedaan, vooral in de scène van het stierengevecht & wanneer Pierce zichzelf ziet terwijl hij zijn laatste klussen probeert af te maken.

text_en:
I will admit, I thought this movie wasn't going to be any good but I soon changed my mind. The movie was keep you guessing as which direction it's going. Pierce Broson is amazing in his role as a hit man, who suddenly becomes burned out & asks a man he met at a Mexican bar for help. Greg Kinnear is an awesome straight man, as his role as a mild mannered man from Denver, who starts a innocent conversation with Pierce at a Mexican bar. The movie will have you laughing as Pierce delivers hilarious one liners (mostly about sex).

The imaginary in this movie is very well done, especially at the bullfight scene & when Pierce sees himself when trying to finish his last jobs.


text:
Ik zag dat _Een nieuwe hoop_ en _het empirische spoor terug_ in de top 10 staan, maar dat deze film niet eens in de top 100 staat.
Deze film heeft een slechte reputatie vanwege _Ewoks_, maar er zijn zoveel redenen om van deze film te houden.
- _Het redden van Han Solo uit Jabba_ : Deze functionaris rondt het subplot van Han Solo in de schulden af dat werd opgezet toen we de figuur in _Een nieuwe hoop_ voor het eerst ontmoetten.
- _De Keizer werd eindelijk ontmaskerd_ : Oké, dit werkt misschien niet meer zo goed nu de preludes achter de rug zijn, maar dit was de eerste keer dat we _De Keizer_ als kinderen zagen.

- _De race van de speederbike_ : Oké, dit was dus een special effects-moment. Maar het was beslist een van de meest gedenkwaardige en opwindende momenten in alle films!
<0x3E> De 3e Climax: 1) De Slag van Endor (verfilmd door Han en Leia) 2) Luke Confronteert zijn Vader & De Val van de Keizer 3) De Vernietiging van de Tweede Doodsster (Lando's moment)
<0x3E> De Laatste Viering van Onze Helden: Zoals ik al zei, krijgt deze film een hoop flauwekul vanwege de Ewoks, maar ik vind het eigenlijk wel cool dat terwijl de hele Melkweg de Val van het EMPIRE viert, onze helden hun eigen privéfeestje hebben in het bos met elkaar. Al met al was dit een groots laatste hoofdstuk voor onze helden en een passend einde voor het verhaal van STAR WARS.

text_en:
I noticed that A NEW HOPE and THE EMPIRE STRIKES BACK are in the TOP 10, but that this one isn't even in the TOP 100.

This movie has a bad reputation because of Ewoks, but there are so many reasons to love this movie:

-The Rescue of Han Solo from Jabba: This official wraps up the Han Solo in debt sub-plot that was established when we first met the character in A NEW HOPE.

-The Emperor was Finally Revealled: Well alright this might not work as well now that the prequels are out but this was the first time we saw The Emperor as kids.

-The Speeder Bike Chase: Alright, so this was a special effects moment. But it was definitely one of the most memorable and exciting moments in all the films!

-The 3 Part Climax: 1) The Battle of Endor (Led by Han and Leia) 2) Luke Confronts his Father & The Fall of the Emperor 3) The Destruction of the Second Death Star (Lando's Moment)

-The Final Celebration with Our Heroes: Like I said, this movie gets a lot of crap because of the Ewoks but I think it's kind of cool that while the entire galaxy celebrates the FALL OF THE EMPIRE, our heroes are having their own private party in the woods with each other.

All in all this was a great final chapter for our heroes and a fitting end to the STAR WARS story.


text:
Perspectief is iets goeds. Sinds de release van 'Star Wars Episode I: The Phantom Menace' hebben beweringen en tegen- beweringen over hoe Episode II en III zullen uitpakken de aandacht afgeleid van de 'oorspronkelijke' Star Wars-films, waardoor ze onderdeel zijn geworden van een samenhangend geheel in plaats van de oudere en nieuwe films te scheiden in afzonderlijke trilogieën. Wat de nieuwe films hebben gedaan, is dat er nieuwe perspectieven op de oudere films zijn geplaatst. Deze nieuwe kijk stelt ons in staat beter te waarderen wat vaak wordt gezien als de zwakste van de oorspronkelijke trilogie: 'Return of the Jedi'. Vaak bespot om zijn al te 'grappige' perspectief. ROTJ is in zekere zin even sterk als het origineel en slechts iets minder indrukwekkend dan het bijna volmaakte 'The Empire Strikes Back'. Het'schattige' element van ROTJ, namelijk de Ewoks, blijft een zwakke schakel in de hele serie. Heeft George Lucas de harige dwergen in de film alleen maar in de film gezet vanwege de verkoopmogelijkheden? Alleen hij kan die vraag beantwoorden.
Afgezien van deze schattige factor is de film een briljante volledige cirkel & evolutie van de saga. Aansluitend op het slot van 'The Empire Strikes Back' Luke Skywalker (Mark Hamill) volgt zijn vrienden van de Rebel Alliantie naar Tatooine, zijn thuisplaneet, om Han Solo (Harrison Ford) te redden, de ruimtepiraat die tot held van de rebellen is uitgegroeid en die door Jabba de Hutt gevangen is genomen omdat hij zijn schulden niet heeft betaald.
Skywalker is veranderd sinds hij samen met Ben 'Obi Wan' Kenobi (Alec Guiness) uit Tatooine is vertrokken om tegen het kwade Rijk te vechten. Nu hij helemaal in het zwart is gehuld, heeft Lukes ontdekking van zijn afkomst hem in verwarring gebracht en verscheurd. Zijn psychologische vermomming is niet zo sterk als zijn uiterlijk doet vermoeden. Hoewel hij zijn vrienden van de Rebellen altijd wil helpen, snakt hij naar een nieuwe kans om de kwaadaardige Darth Vader weer onder ogen te komen, ondanks het feit dat hij niet zeker weet of hij hem zal vernietigen of zich uiteindelijk tot de Duistere Kant zal wenden om zich bij Vader aan de zijde van de Keizer te voegen.
De eerste scènes in Tatooine zijn indrukwekkend, van Jabba's hol tot zijn zwevende paleis en de 'almachtige Sarlac', een intenst die in het zand leeft. Lucas heeft in 1997 met behulp van CGI het algehele effect van de Sarlac verergerd, waardoor het geheel er nep en overdreven uitziet.
De strijdscène op Tatooine is uitmuntend en een van de gedenkwaardigste van de saga. Luke roeit Jabba en zijn trawanten bijna in zijn eentje uit, waarmee hij bewijst dat hij nu bijna een Jedi is.
Als Luke terugkeert naar het Degobah-systeem om de zieke Yoda nog een keer te bezoeken, wordt de kijker teleurgesteld door Yoda's overduidelijke gebrek aan schermtijd. Yoda, ongetwijfeld de ster van 'The Empire Strikes Back', wordt bijna helemaal uit het verhaal gewist terwijl Lukes lotsbestemming op het scherm wordt uitgebeeld.
RotJ is echt Lukes film, misschien nog wel meer dan het origineel. De film neemt hem mee op zijn reis naar zijn confrontatie met Darth Vader en zijn lot. De andere Rebellenfiguren werken in ieder geval in zijn schaduw. De romance tussen Leia (Carrie Fisher) en Solo is bijna niet te zien, in tegenstelling tot in 'Empire'. In feite wordt alleen Leia's personage in ROTJ ontwikkeld, Solo's personage lijkt te vervagen nu de facetten van zijn persoonlijkheid in de eerste twee films al te vertrouwd zijn geworden.
Hun rollen worden toegewezen aan het samen met de Rebellen werken aan de vernietiging van een geheel nieuwe Death Star die zijn voltooiing nadert. Deze keer houdt de Keizer zelf toezicht op de laatste fasen van de bouw. Het Rijk is van plan de Rebellie voor eens en voor altijd te vernietigen, terwijl de Keizer zelf van plan is de nu machtige Skywalker aan zijn zijde te brengen om samen met (of is dat een vervanging?) Darth Veder te werken. De Keizer is een ander soort kwaad voor deze film, minder sluw dan gouverneur Tarkin (Peter Cushing) uit _Star Wars_, psychologisch veel duisterder dan al het andere. De Keizer, briljant gespeeld door Ian McDiarmid, is gewoon een van die personages die je het liefst haat.
Alle andere acteurs zijn goed in hun rol ingebed. Hamill verrast als de wijzere Luke en maakt de ontwikkeling van zijn personage van een zeurende tiener, een ongeduldige student tot een verlichte krijger tot een van de weinige echte karakterontwikkelingen van de serie. Fords rol is magertjes, omdat al zijn charme en charisma in de eerste twee films zijn gebruikt <0xE2><0x80><0x93> hij was uiteindelijk toch de echte ster van de eerste film. Leia is meer een rekwisiet, in elk geval tot het eind van de film, als ze dingen over zichzelf te weten komt waar ze nooit zeker van is geweest... Voeg daar favorieten als Alec Guiness als Kenobi, Yoda en de aanbiddelijke Chewbacca aan toe, C-3PO en R2D2, en de serie lijkt meer op een familie dan op een bezetting.

Ondanks de afgezaagde strijd in het bos tussen de Ewoks en het Rijk, eindigt de film goed en bevat hij een drievoudige veldslag: op Endor, in de ruimte en op de Death Star, elk met zeer indrukwekkende special effects. De muziek is, zoals altijd, briljant en weet de sfeer in elke scène perfect te vangen. Net zoals de 'Blue Danube' perfect werkte voor '2001: A Space Odyssey', zo werkte de 'Blue Danube' perfect voor '2001: A Space Odyssey'. De score is net zozeer een onderdeel van de Star Wars-folklore als de lichte sabels en de Force.
Lucas liet het einde open voor interpretatie, wat betekende dat er meer afleveringen hadden kunnen worden gemaakt. Fans van de sci-fi hebben in hun hoofd keer op keer hun eigen versies van Episodes VII, VIII en IX gecreëerd. ROTJ werkt als hij de kans krijgt, en afgezien van de schattige dieren is het een goed einde van de serie.
Als alle zes afleveringen samen worden gezien, zou dit wel eens het beste verhaal kunnen zijn dat ooit is gemaakt. Is dat al zo? De toevoeging van Episode I veranderde het landschap van de serie. kan nu in een ander licht worden gezien en krijgt bijna twintig jaar na zijn vrijlating een geheel nieuwe waardering.

text_en:
Perspective is a good thing. Since the release of "Star Wars Episode I: The Phantom Menace", claims and counter-claims of just how Episode's II and III will eventuate has taken the spotlight off the 'original' Star Wars films, making them part of a cohesive whole, rather than segregating the older and new films into separate trilogies. What the new films have done is allow fresh perspectives to be placed on the older films. This new outlook allows us to greater appreciate what has often been viewed as the weakest of the original trilogy: "Return of the Jedi". Often derided for its overly 'cute' factor, ROTJ is in a sense as strong as the original and only slightly less impressive than the nearly perfect "The Empire Strikes Back". Indeed the 'cute' element of ROTJ, namely the Ewoks, remains a weak link in the entire series. Did George Lucas place the furry midgets in the film purely for the merchandising possibilities? Only he can answer that question.

This cute factor aside, the film is a brilliant full circle AND evolution of the saga. Following on from the conclusion of "The Empire Strikes Back", Luke Skywalker (Mark Hamill) follows his Rebel Alliance friends to Tatooine, his home planet, to rescue Han Solo (Harrison Ford), the space pirate turned Rebel hero who was captured by Jabba the Hutt for overdue debts.

Skywalker is a changed man since leaving Tatooine with Ben 'Obi Wan' Kenobi (Alec Guiness) to fight the evil Empire. Now swathed all in black, Luke's discovery of his origins have left him confused and torn. His psychological make up is not as strong as his outward appearance would suggest. While he might aim to always assist his Rebel friends, he yearns for another chance to confront the evil Darth Vader again, despite his unassuredness as to whether he will destroy him or eventually turn to the Dark Side and join Vader at the Emperor's side.

Early scenes in Tatooine are impressive, from Jabba's lair, to his floating palace and the 'almighty Sarlac' - an intenstine that lives in the sand. Lucas' CGI enhancements to the film in 1997 actually worsened the overall effect of the Sarlac, making it look fake and overdone.

The battle scene on Tatooine is outstanding, and is one of the more memorable of the saga. Luke almost singlehandedly anihiliates Jabba and his cronies, proving his prowess as a Jedi is now almost complete.

When Luke returns to the Degobah system to visit the ailing Yoda one more time, the viewer is let down by Yoda's distinct lack of screentime. Undoubtably the star of "The Empire Strikes Back", Yoda is all but erased from the story as the progression of Luke's destiny is played out on screen.

ROTJ really is Luke's film, perhaps even more so than the original. His journey carries the movie as he moves closer to his confrontation with Darth Vader and his fate. The other Rebel characters certainly work in his shadow. The romance between Leia (Carrie Fisher) and Solo is all but non-existant, unlike in "Empire". In fact only Leia's character is developed in ROTJ, Solo's character seems to fade as the facets of his personality have become too familiar in the first two films.

Their roles are consigned to working alongside the Rebels to destroy an all new Death Star that nears completion. This time the Emperor himself is overseeing the final stages of construction. The Empire intends to crush the Rebellion once and for all, while the Emperor himself schemes to bring the now powerful Skywalker to his side to work alongside (or is that replace?) Darth Vader. The Emperor is a different kind of evil for this film, less cunning than Governor Tarkin (Peter Cushing) from "Star Wars", more deeply psychologically dark than anything else. Played brilliantly by Ian McDiarmid, the Emperor is just one of those characters you love to hate.

All the other actors are well entrenched in their roles. Hamill surprises as the more wisened Luke, making his character's progression from whiny teenager, impatient student to enlightened warrior one of the few real character developments of the series. Ford's role is waring thin, as all his charm and charisma was spent in the first two films -- he was the REAL star of the first film after all. Fisher's Leia is more of a prop, at least unti the end of the film where she learns things about herself that she was never sure about... Add in favourites like Alec Guiness as Kenobi, Yoda and the loveable Chewbacca, C-3PO and R2D2 and the series resembles a family more than a cast.

Despite the film's corny forest battle involving the Ewoks and the Empire, it ends well and includes a three way battle sequence: on Endor, in space and on the Death Star, each with very impressive special effects. The music, as always, is brilliant and captures the mood perfectly in every instance. Just as the 'Blue Danube' worked perfectly for "2001: A Space Odyssey", John Williams' score is as much a part of "Star Wars" folklore as light sabers and the Force.

Lucas left the ending open to interpretation, meaning there could have been more episodes made. Indeed sci-fi fans have created their own versions of Episodes VII, VIII and IX in their heads over and over again. ROTJ works when given a chance, and furry cute animals aside is a good finish to the series.

When all six episodes get to be viewed together, this saga could well be the best ever made. Is it already? The addition of Episode I changed the landscape of the series. This is why "Return of the Jedi" can now be viewed in a different light and be given a whole new appreciation nearly 20 years after its release.


text:
Ik ben het zat dat mensen over _Ewoks_ zeuren! Oké, ze zijn niet het beste wat Star Wars ooit is overkomen, maar ze zijn wel gebeurd, dus maak er maar wat van! Bovendien zijn ze schattig en het kan me niet schelen of ze te koop zijn. Yubb Nubb!
Deze film laat me altijd in tranen achter. Hij is perfect. Het einde zou niet beter kunnen zijn. Ik ben opgewonden over _The Phantom Menace_ omdat het plotseling de focus van het hele verhaal van Luuk naar Anakin zal verplaatsen. Ik vind het prachtig hoe hij aan het eind wordt onthuld <0xE2><0x80><0x93> anders zou het te onopgelost blijven. Dus degenen onder jullie die klagen dat Veders helm is verwijderd, neem even de tijd om erover na te denken. Het is heel effectief. Vader, de man die zich twintig jaar achter een masker heeft verscholen, wordt uiteindelijk een ziekelijk uitziende man. Hij is niet helemaal een machine <0xE2><0x80><0x93> hij is kwetsbaar.
Ik weet niet hoe de regisseur aan zulke goede acteurs voor A New Hope is gekomen. Ze doen het allemaal zo goed. Het zijn geloofwaardige personages. Hamill doet het uitstekend met zijn dramatische karakterontwikkeling. Fisher doet het goed als vrouwelijk rolmodel (ik bedoel, kom op! Ze heeft Jabba vermoord, terwijl zoveel anderen hadden gefaald!). Harrison Ford <0xE2><0x80><0x93> moet ik nog meer zeggen?
De muziek is weer briljant. Het is zo ontroerend en veelzeggend als je bij verschillende delen van de film karakterthema's kunt kiezen. De beste climax is als Luke 'NEE!' roept en uit het raam springt om met zijn vader in de Laatste Slag te vechten. John Williams is zonder meer een genie! Wat een verbazingwekkende man!
De film heeft nu al zoveel meer betekenis voor me vanwege Episode I. Ik kan niet wachten om hem eindelijk in de bioscoop te zien (KAN IK WACHTEN???) en dan weer naar de oorspronkelijke trilogie te kijken.
Bravo!

text_en:
I'm sick of people whining about Ewoks! True, they're not the best thing that ever happened to Star Wars, but they DID happen, so deal with it! Besides, they ARE cute, and I don't care if they're marketable. Yubb Nubb!

This movie always leaves me in tears. It's perfect. The end could not be better. I'm excited for The Phantom Menace because it will suddenly throw the focus of the whole story from Luke to Anakin. I love how he is revealed at the end - it would be too unresolved any other way. So those of you who are complaining that Vader's helmet was removed, take a moment to think about it. It's very effective. Vader, the man who hid behind a mask for 20 years, is finally revealed as a sick-looking man. He is not entirely machine - he's vulnerable.

I don't know how the casting director happened to pick such good actors in A New Hope. They all do so well. They are believable characters. Hamill does an excellent job with his dramatic character development. Fisher does a fine job being a female role model (I mean, come on! She killed Jabba even when so many others had failed!). Harrison Ford - need I say more?

The music is once again brilliant. It's so very touching and significant when you can pick out character themes at different parts of the movie. The best climax is when Luke shouts "NOOO!" and jumps out to fight his father in the Final Battle. John Williams is nothing short of a genius! What an amazing man!

Already, the movie has so much more meaning for me because of Episode I. I can't wait to finally see it in the theatres (CAN I WAIT???) and then watch the original trilogy yet again.

Bravo!


text:
Lang geleden, in een melkwegstelsel ver, ver weg... Er was een jongen die pas twee jaar oud was toen de oorspronkelijke 'Star Wars'-film werd uitgebracht. Hij herinnert zich niet dat hij de film voor het eerst zag, maar hij herinnert zich ook het leven ervoor niet. Hij herinnert zich wel het eerste 'Star Wars'-themageschenk dat hij kreeg... een schoenendoos vol actiefiguren uit de oorspronkelijke set. Hij was te jong om te beseffen hoe bijzonder dat geschenk zou zijn. Maar jaren later kreeg hij wat tot op de dag van vandaag een van de mooiste geschenken is die hij ooit heeft gekregen: nog een doos vol actiefiguren, tien van de laatste twaalf die hij nodig had om zijn verzameling compleet te maken. 's familie, hoe het laatste actiefiguurtje dat hij nodig had, Anakin Skywalker, niet meer werd geproduceerd en in winkels werd verkocht, en hoe die jongen (tot hij naar de universiteit ging) tien jaar lang probeerde er een te vinden en hem uiteindelijk van iemand op de campus van zijn studentenhuis kocht voor een zak chips (vraag maar niet... het is iets van de universiteit van Noord-Illinois).
Ik kan 'Star Wars' niet als film beoordelen. Het vertegenwoordigt absoluut alles wat goed, leuk en magisch is aan mijn jeugd. Het is in mijn gedachten niet te scheiden van Kerstmis, verjaardagen, zomers en winters. In de winter bouwden mijn vrienden en ik sneeuwforten en deden we alsof we op Hoth waren (ik was altijd Han Solo). Mijn vader had een stoer boomhuis voor hen gebouwd, dat dienstdeed als Ewok-dorp. Ze hadden ook een enorme pijnboom waarvan de onderste takken hoog genoeg waren om een soort grot eronder te creëren, en dat was een geweldige plek om te doen alsof we in Yoda's huis waren. Als het op 'Star Wars' aankomt, ben ik schaamteloos maf, en ik denk dat mensen dat gewoon begrijpen of niet. Ik begrijp de aantrekkingskracht van 'The Lord of the Rings' of 'Star Trek' niet, maar ik begrijp de fanatieke zwermen fans die erachteraan komen, want ik ben een fanatieke fan van de films van George Lucas.
Ik heb geen behoefte om mijn mening over deze films te verdedigen als een van de grootste aller tijden. Elke keer dat ik ze in de dvd-speler stop, voel ik me weer acht jaar oud, toen het leven nog eenvoudig was en het grootste probleem dat ik had, was hoe ik een figuur van Anakin Skywalker moest opsporen.
<0x3E> Een tien (voor de hele trilogie): een tien.

text_en:
A long time ago, in a galaxy far, far away.....There was a boy who was only two years old when the original "Star Wars" film was released. He doesn't remember first seeing the movie, but he also doesn't remember life before it. He does remember the first "Star Wars" themed gift he got...a shoebox full of action figures from the original set. He was too young to fully appreciate how special that gift would be. But years later, he would get what to this day goes down as one of the best gifts he's ever received: another box full of action figures, ten of the final twelve he needed to complete his collection. It's now legendary in this boy's family how the last action figure he needed, Anakin Skywalker, stopped being produced and carried in stores, and how this boy went for about ten years (until he got into college) trying to track one down and finally bought it from someone on his dorm floor for a bag of beer nuggets (don't ask...it's a Northern Illinois University thing).

I can't review "Star Wars" as a movie. It represents absolutely everything good, fun and magical about my childhood. There's no separating it in my mind from Christmases, birthdays, summers and winters growing up. In the winter, my friends and I would build snow forts and pretend we were on Hoth (I was always Han Solo). My friends' dad built them a kick-ass tree house, and that served as the Ewok village. They also had a huge pine tree whose bottom branches were high enough to create a sort of cave underneath it, and this made a great spot to pretend we were in Yoda's home. I am unabashedly dorky when it comes to "Star Wars" and I think people either just understand that or they don't. I don't get the appeal of "Lord of the Rings" or "Star Trek" but I understand the rabid flocks of fans that follow them because I am a rabid fan of George Lucas's films.

I feel no need to defend my opinion of these movies as some of the greatest of all time. Every time I put them in the DVD player, I feel like I'm eight years old again, when life was simple and the biggest problem I had was figuring out how I was going to track down a figure of Anakin Skywalker.

Grade (for the entire trilogy): A+


text:
Als het gaat om het scheppen van een universum is George Lucas de onbetwiste meester, en zijn laatste Star Wars-film is heel, heel goed (en wordt hoger aangeslagen dan de twee vorige films in de oorspronkelijke sage). Nu hij kortgeleden _Revenge of the Sith_ heeft gezien, ziet hij de film pas echt in het juiste perspectief. De laatste strijd lijkt nog spannender nu hij weet wat Anakin Skywalker heeft doorgemaakt in de manipulatieve handen van de Keizer. Het maakt ook de laatste strijd tussen Luke en Vader nog bitterder, gezien de liefde die hij voelde voor Padmé en de liefde die zij voelde voor haar kinderen. Hoewel de nieuwe films (vooral Episode II) minder goed zijn dan de oorspronkelijke, is er maar één reden waarom ze goed zijn. Daardoor lijken de oude films nog beter.
Mark Hamill doet het uitzonderlijk goed in deze film. De veranderingen die Luke heeft doorgemaakt, lijken echt. Eerlijk gezegd vind ik dat hij een groot acteur had moeten worden op basis van deze films, omdat hij het echt goed doet. Harrison Ford is nog steeds goed. Maar je kunt voelen dat hij tussen de twee laatste hoofdstukken van Star Wars in Raiders en Blade Runner heeft gespeeld, omdat hij behoorlijk gegroeid lijkt te zijn. Hij voegt meer komedie (duidelijk geïnspireerd door Raiders) toe aan het personage, wat briljant werkt. Kortom, Han Solo is beter dan ooit. Carrie Fisher is nooit echt een goede actrice geweest, maar ze doet haar werk goed en ze kan er zeker mee door. Ian McDiarmid speelt een rol in deze film en nu ik Episode III heb gezien, kan ik veilig zeggen dat hij een van de meest getalenteerde schurken is die ik ooit heb gezien. James Earl Jones heeft nog steeds de stem van Vader en hij is nog steeds heel, heel erg goed.
Over hoe de film eruitziet kun je vrij veilig zeggen dat het universum van _Star Wars_ er beter uitziet dan in een van de twee voorgaande (twee) films, maar dat was altijd Lucas' _forte_, dus dat was te verwachten. De laatste strijd om Endor is heel goed gemaakt, zowel wat de algemene effecten als de spanning betreft. Het was ook een leuk detail dat Lucas had besloten om drie gevechten tegelijk te laten plaatsvinden, wat bijdroeg aan de algehele spanning van de climax.
Het enige wat ik voel is dat de Ewoks de film naar beneden halen van een verder verdiende negen. Die kleine wezentjes zijn zo irritant dat ze bijna elke scène verpesten. Bovendien vind ik het een beetje kinderachtig dat een groep teddyberen met pijl en boog een eskadron stoottroepen kan verslaan met lasergeweren en machtige machines. De Terugkeer van de Jedi is in alle opzichten een heel goede film, maar het feit dat Richard Marquand een minder bekwame regisseur is dan Irvin Kershner, betekent dat de algehele sfeer van de film niet bepaald briljant is. Bovendien maakt het stomme besluit van George Lucas om de Ewoks aan het universum toe te voegen dat de film niet briljant is.

10/8.

text_en:
When it comes to creating a universe George Lucas is the undisputed master and his final Star Wars film is very, very good (and more appropriately rated in comparison to the two previous films in the original saga). Having recently seen Revenge of the Sith really puts this movie in perspective. The final battle seems even more climactic knowing what Anakin Skywalker went through at the manipulative hands of the Emperor. It also makes the final battle between Luke and Vader more bitter considering the love he felt for Padmé and the love she felt for her children. Actually while the new films (especially Episode II) are inferior to the original films they are good for one reason only. They make the old films seem even better.

Mark Hamill does an exceptional job in this movie. He really brings the changes Luke has gone through seem real. In all fairness I believe that he should have become a big actor based on these films because he really does a great job. Harrison Ford is still good. However, you can feel that he has done Raiders and Blade Runner in between the two final chapters of Star Wars because he seems to have grown quite a bit. He adds more comedy (obviously inspired from Raiders) to the character which works brilliantly. In short Han Solo is better than ever. Carrie Fisher was never really a good actress but she does a decent job and is certainly passable. Ian McDiarmid appears in this film and having seen Episode III I can safely say that he is one of the most accomplished villains ever. James Earl Jones still provides the voice for Vader and he is still very, very good.

In terms of how the movie looks its pretty safe to say that the Star Wars universe looks better than in either of the previous (two) movies but this was always Lucas' forté so that is really to be expected. The final battle over Endor is very well made both in terms of the general effects and tension wise. It was also a nice touch that Lucas decided to have three battles take place at the same time as it added to the overall tension of the climax.

The only thing I feel is dragging the movie down from an otherwise deserved 9 are the Ewoks. These little creatures are so annoying they almost ruin every scene they are in. Besides I find it to be a little to kiddy when a group of teddy bears with bows and arrows can defeat a squadron of Storm Troopers with laser guns and mighty machinery.

All in all Return of the Jedi is a very good movie but the fact that Richard Marquand is a less accomplished director than Irvin Kershner does that the overall feel of the movie is less than brilliant. Also George Lucas' stupid decision to add the Ewoks to the universe does that the film falls short of brilliance.

8/10


text:
Tot de zesde en laatste aflevering van de _Star Wars_ -saga, die uiteindelijk in 2005 eindigde, had ik deze opname uit 1983 altijd beschouwd als mijn favoriete film van de langlopende serie. De verschillende actiescènes en heel verschillende personages (Jabba The Hut, harige boswezens et cetera) maakten dit een bijzonder aantrekkelijke film.
En ook niet één actiescène was ooit te lang op één plek. Het laatste half uur is daar het beste voorbeeld van, omdat de scène om de paar minuten overschakelt van de bossen naar de strijd tussen ruimteschepen naar het individuele laserduel tussen Luke Skywalker en Darth Vader. Een andere mooie eigenschap van deze film was het ontbreken van een gevecht tussen twee van de sterren. Verdwenen was het onophoudelijke gekibbel tussen Carrie Fisher en Harrison Ford. Eindelijk zat iedereen op één lijn! Het was leuk om te zien.
Uiteindelijk was dit gewoon een prachtig avontuur, meer dan wat ook.

text_en:
Up until the sixth and last episode of the Star Wars saga, which finally ended in 2005, I had always looked at this 1983 entry as my favorite film of the long-running series. The varied action scenes and really different characters (Jabba The Hut, furry woodland creatures, etc.) made this a particularly appealing movie.

None of the action ever focused too long in one spot, either. The last half hour exemplifies this the most as the scene switches every few minutes from the woods to the battle among space ships to the individual laser-duel between Luke Skywalker and Darth Vader.

Another nice characteristic this film had that the two previous did not was the absence of in-fighting between two of the stars. Gone was the incessant bickering between Carrie Fisher and Harrison Ford. Finally, everyone was on the same page! It was nice to see.

In the end, this was simply a wonderful adventure tale, more than anything else.


text: De laatste film in Lucas' saga is een overdadige, spectaculair ogende productie. Hij wordt vaak beschouwd als het lelijke eendje van de oorspronkelijke trilogie, maar ik denk dat hij een graadje beter is dan aflevering IV (en net een graadje beter dan aflevering III en V). Ik denk zelfs dat het de op twee na beste film in de 6-delige saga is. Wat mij betreft is het nog steeds een grandioos onderhoudende film. Het is geen film met een begin, een climax en een einde; het mechanisme van de film heeft maar één doel voor ogen: het universum van Lucas afsluiten. Het geheel heeft iets onafwendbaars, wat de film een beetje te sentimenteel maakt, maar in emotioneel opzicht de moeite waard. Bovendien is het heel leuk. Nieuwe personages worden geïntroduceerd en de oude worden geconfronteerd met nieuwe, onverwachte uitdagingen. C3PO en R2D2 zorgen (zoals gewoonlijk) voor een komische afwisseling. Leia en Solo zijn een prachtig romantisch duo en Luke is nog steeds een geweldig personage om je mee te identificeren. Ook hier is het Lukes (en Vaders) innerlijke conflict dat de saga zijn ruggengraat geeft. Lucas' agressieve verbeeldingskracht is nog steeds heel duidelijk en de thema's van trouw, hoop en verlossing komen sterk terug in de film. Ik ben blij dat Lucas het idee om aflevering VII, VIII en IX te maken uiteindelijk heeft laten varen, want deze film is een geweldige boekensteun voor een lange, fascinerende en boeiende saga. Geen perfecte film, maar wel leuk in de beste matinee-stijl.

text_en: The last film in Lucas' saga is a lavish, spectacular-looking production. It is often considered the ugly duckling of the original trilogy, but I think it is a notch above episode IV (and just a notch below episodes III and V). In fact, I think it is the third best film in the 6-part saga. As far as I'm concerned, it is still a grandiosely entertaining film. It is not a movie with a beginning, climax and ending; the film's mechanism operates with only one goal in its mind: bring closure to Lucas' universe. There is an air of finality attached to the whole thing, which makes the film a little too sentimental, but emotionally rewarding. Also, it is a lot of fun. New characters are introduced and old ones face new, unexpected challenges. C3PO and R2D2 provide (as usual) great comic relief. Leia and Solo are a wonderful romantic duo, and Luke is still a great character to identify with. Again, it is Luke's (and Vader's) inner conflict what gives the saga its backbone. Lucas' aggressive imagination is still very much apparent, and the film's themes of loyalty, hope, and redemption resonate strongly. I'm glad Lucas eventually dropped the idea of making episode VII, VIII and IX, because this film is a great bookend to a long, fascinating and captivating saga. Not a perfect movie, but fun in the best matinée style.


text: Na 'Star Wars: A New Hope', een herformulering van de sciencefiction, en 'The Empire Strikes Back', een herformulering van 'Star Wars', is het moeilijk te geloven dat de derde en laatste film van deze trilogie net zo goed is als de andere twee, maar deze doet het echt goed. Het eerste deel van de film lost de cliffhanger op die door de vorige is achtergelaten, met een uitgebreid ontsnappingsplan dat overeenkomt met de ongelooflijke spanning en actie van de eerste twee films. Dan gaat de film terug naar het rebellenbondgenootschap en wat er in de oorlog gebeurt. Er is veel actie in de scènes die zich voorbereiden op de laatste confrontatie van de rebellie met de keizer. Als de strijd begint, zit het publiek al op het puntje van zijn stoel door alles wat eraan voorafgaat, en deze laatste strijd is zelfs nog heftiger dan die van de andere films. Deze climax is beslist heftiger door de actie dan enig ander deel van de trilogie, waarbij het meeste op het spel staat voor de opstand. Dit verandert voortdurend tussen een grondgevecht tussen de opstandige aanvalsploeg op het land (met inbegrip van Han Solo, Chewbacca en Leia), de strijd in de ruimte (met inbegrip van Lando) en een confrontatie tussen Luke en de Keizer op de nieuwe Death Star, die weer leidt tot een duel met Darth Veder. Het is heel intens, want de rebellen lijken voortdurend de strijd te verliezen die de uitkomst van de oorlog zal bepalen, en er lijkt geen ontsnapping mogelijk. Hoewel ik het idee van de overweldigende stormtroepen van Ewok een beetje vergezocht vind, leek het me niet erg onrealistisch, omdat ze eerder een afleiding waren die de rebellen konden gebruiken, in plaats van een echte bedreiging voor de stormtroepen, hoewel ze een beetje geluk hadden toen ze tegen hen vochten. Er zitten aan het eind ook een paar wendingen in die niemand zag aankomen, die misschien niet zo verbijsterend zijn als die van 'The Empire Strikes Back', maar toch een heel spectaculaire trilogie heel goed completeren. De Special Edition van _Return of the Jedi_ concentreerde zich op wat leuk zou zijn om te veranderen, aangezien dat niet echt nodig was. Vijftien jaar vooruitgang op technologisch gebied leek niet genoeg te zijn voor vijftien jaar achteruitgang wat de rancuneuze scène betreft, en af en toe verdwijnt er nog steeds een TIE Fighter, maar verder was het een goede film. De gapende, niet-bedreigende mond van Sarlaac kreeg bewegende tentakels en een enorme, als een vlieg gevangen kop die tevoorschijn kwam, wat de spanning alleen maar vergrootte. Bovendien werd de disco uit Jabba's film gehaald. Het origineel werd verfilmd en het zwakke einde van het origineel werd vervangen door een groots overwinningsfeest dat de hele melkweg omvatte, in plaats van alleen maar een klein Ewok-dorp, wat het geval was met het origineel en dat een verhaal dat zo groot was als dit niet echt het einde gaf dat het verdiende. Het is moeilijk te zeggen welke van de drie films de beste was, maar omdat het allemaal deel uitmaakt van hetzelfde verhaal, is de allesomvattende trilogie één grote, uitmuntende film. Een derde must-see voor filmliefhebbers.

text_en: After "Star Wars: A New Hope" redefined science fiction, and "The Empire Strikes Back" redefined "Star Wars", it's hard to believe that the third and final film of this trilogy can manage to be as good as the other two, but this one really does a nice job. The first part of the film resolves the cliffhanger left by the previous one, with an elaborate escape plan that is in keeping with the incredible suspense and action of the first two films. Then the film moves back to the rebel alliance and what's going on in the war. There is a lot of action in the scenes building up to the rebellion's final confrontation with the Emperor. When the battle begins, the audience is already on the edge of their seats from everything leading up to it, and this final battle is even more intense than those from the other films. This climax is definitely more dense with action than any other part of the trilogy, with the most at stake for the rebellion. This is continually changing between a ground battle between the rebel strike crew on land (including Han Solo, Chewbacca, and Leia), the battle raging on in space (including Lando), and a confrontation between Luke and the Emperor on the new Death Star, which leads up to another duel with Darth Vader. It is really intense since the rebels constantly seem to be losing the battle that will determine the outcome of the war, and there seems to be no escape. Although I think the idea of Ewoks overpowering stormtroopers is a bit far-fetched, it didn't seem very unrealistic since they were more of a distraction that the rebels could use, rather than an actual threat to the stormtroopers, although they did have some luck fighting them. There is also a twist or two at the end that nobody saw coming, which may not be quite as stunning as that of "The Empire Strikes Back", but still complete a very spectacular trilogy very well. With the light tone of "A New Hope" and the more sinnister tone of "The Empire Strikes Back", this film really completes them by combining the two in this grand finale. The Special Edition for "Return of the Jedi" concentrated on what would have been nice to change, since not much of the original really needed it. Fifteen years of technology advancements didn't seem to make up for fifteen years of deterioration as far as the rancor scene is concerned, and there still is the occasional disappearing TIE fighter, but other than that it was good. The gaping non-threatening Sarlaac's mouth was given moving tentacles and a huge fly-trap looking head that emerged, which definitely added to the suspense. Also, the disco was taken out of Jabba's palace, and the lame ending of the original was replaced by a huge victory celebration spanning the entire galaxy, instead of just a small Ewok village, which was the case of the original and that didn't really end a story this big the way it deserved. It's hard to say which of the three films was the best, but since it's all part of the same story, the over-all trilogy is like one big, outstanding film. A THIRD must-see for film fans.