text:
Niet grappig <0xE2><0x80><0x93> hoe kan iemand dit in verband brengen met Monty Python? Dat is absoluut belachelijk <0xE2><0x80><0x93> er wordt niet om gelachen. Dit is niet grappig. Overdreven, maar lelijk, maf, alleen maar maf om maffe redenen en het lijkt erop dat deze mensen de hele tijd iets aan het doen waren. Helaas iets wat ze niet grappig maakte.
Het zou punten moeten krijgen voor moeite en zo. Het lijkt er zelfs op dat er een lachtrack is <0xE2><0x80><0x93> of is er een? Hummm... Aangezien er nauwelijks wordt gelachen, is dat een vraag waarover valt te discussiëren.
Misschien doe ik het onrechtvaardig <0xE2><0x80><0x93> misschien is het een soort oefening. Een soort kunst <0xE2><0x80><0x93> in dat geval doet alles ertoe, laat maar. Maar die kerels die vrouwen spelen met hoge stemmetjes en opgetrokken neuzen. Kom op zeg!!! Niet grappig.
Er is maar één erfgenaam voor de intellectuele geest van Monty Python, en dat is Stephen Colbert, en misschien Jon Stewart.

text_en:
Not funny - how can anyone link this to Monty Python? That is absolutely ridiculous - there are no laughs. This is not funny. Over the top, but ugly, weird just for weird sake and it seems to me these people were on something all the time. Unfortunately something that did not make them funny.

It should be given some points for effort etc. whatever. Actually it appears there is a laugh track - or is there one? Hummm.... Since there are barely any laughs that's a debatable question.

Maybe I'm doing it injustice - maybe it's some sort of exercise. Some sort of art - in that case anything goes, never mind.

But these guys playing women with high-pitched voices, turned-up noses. Come on !!! Not funny.

There is only one heir apparent to Monty Pythons intellectual wit and that is Stephen Colbert, and maybe Jon Stewart.


text:
Ik had deze film echt heel graag willen zien en ik had maanden gewacht om hem via onze account bij Blockbuster Total Access te krijgen. Toen hij in onze mailbox verscheen, gooide ik hem meteen in de dvd-speler.
Ik was heel erg teleurgesteld, wat me weer kwaad maakte. Ik geef elke film een kans, zelfs als ik de'stop' bij de bioscoop of de pers uit wil lopen. Ik heb hem helemaal bekeken, maar ik heb er alleen maar frustratie uit gehaald.
Het acteren was heel, heel goed, maar dat was het wel zo'n beetje. Er wordt niets uitgelegd; hoewel we begrijpen dat Mathieu depressief wordt en op een of andere psychiatrische afdeling terechtkomt, krijgen we nooit inzicht in zijn 'val'. We weten dat het uit is tussen hem en Cedric, maar we zien het niet gebeuren en ook niet WAAROM het is gebeurd. Tijdens een gesprek met Mathieu's arts geeft Cedric toe dat hij hem een keer heeft bedrogen, maar dat stelde niets voor. Ik had verwacht dat ik dit in flashbacks zou zien, maar nee, niets. We krijgen ook hints dat Cedric degene is die Mat naar het ziekenhuis heeft gebracht, maar ook dat zien we niet.
Ik weet dat sommige films een basis hebben van 'neem het zoals het is', maar deze film maakte me echt kwaad. Als Pierre, Cedrics ex in de club verschijnt en problemen veroorzaakt, zien we dat niet.' Ik zag geen spoor van hem tot het einde, en het duurde een hele tijd voor ik doorhad dat Pierre de ex was. Zijn persoonlijkheid in de club en wanneer Mat hem vindt zijn totaal anders. Ik kan het mis hebben als ik dit zeg, zo verwarrend was het.
De film verwacht dat je alles weet en dat je meegaat met zijn onsamenhangende, misplaatste en verwarrende tempo. Ik kan films als 'Pi', 'Burger Kane' en andere films die links en rechts flashbacks/flash-forwards hebben bijhouden, maar de CU heeft de stijl niet vastgelegd en vastgehouden. Aan het eind van 'Burger Kane' weet je wat er aan de hand is en ontdek je het antwoord op de belangrijkste mysteries. De CU laat je gewoon hangen. Het heeft een air van 'we gaan je helemaal niks vertellen, je moet het zelf maar uitzoeken'-presentatie. Het is alsof je een boek leest waarvan de hoofdstukken zijn omgedraaid en er bladzijden ontbreken.
Goed acteerwerk, zoals ik al zei. Ik vond de personages leuk, maar het hele verhaal was gewoon te teleurstellend.

text_en:
I'd really, really wanted to see this movie, and waited for months to get it through our Blockbuster Total Access account. When it showed up in our mailbox, I threw it straight into the DVD player.

I was very sadly disappointed, which in turn made me mad. I'll give any movie a chance, even if I want to walk out of the theater/press 'stop'. I watched it all the way through, but didn't get anything from it but frustration.

The acting was very, very good, but that was about it. Nothing is explained; while we understand that Mathieu becomes depressed and lands in a psych ward of some kind, we're never given insight to his 'downfall'. While we understand that he and Cedric break up, again, we don't see it happen or WHY it happened. During an interview with Mathieu's doctor, Cedric reveals that he'd cheated on him once, but it was no big deal. I expected to see this in flashbacks, but no--nothing. We also gets the hints that Cedric was the one to bring Mat to the hospital--but AGAIN, we don't see it.

I know some movies are a 'take it as it is' basis, but this movie honestly ticked me off. When Pierre, Cedric's ex shows up in the club and starts trouble, we don't see hide nor hair of him until near the end, and it took me a good chunk of time to figure out that Pierre WAS the ex. His personality at the club and when Mat finds him are entirely different. I might even be wrong saying this, it was that confusing.

The film expects you to know everything and move along with its disjointed, out-of-place and confusing pace. I can keep up with films like 'Pi', 'Citizen Kane' and other films that have flashbacks/flash-forwards left and right, but CU didn't capture and hold onto the style. At the end of 'Citizen Kane', you know what's going on and discover the answer to the main mysteries. CU just leaves you hanging. It has an air of pretension in its 'we're not gonna tell you a damned thing, figure it out for yourself' presentation. It's like reading a book with the chapters switched around and pages missing.

Good acting, like I said. I liked the characters, but the whole story was just too disappointing.


text: Ergens, daarbuiten, moet er een lijst zijn van de allerergste homofilms die ooit zijn gemaakt. Er zijn er die overdadige camerabeelden hebben van sterren die peinzend in de ruimte zitten te staren, of er zijn er die zich ondraaglijk lang concentreren op poezenkatten die spaghetti eten. Deze film over bewegingsziekte is een verhaal over een jongen en een jongen en ze leven en liefhebben en zwemmen en komen vast te zitten in grotten en een van hen heeft een depressieve moeder en een ander heeft geen moeder en ze praten en lopen en zwemmen en hebben seks en worden dronken en gaan dan uit elkaar en iemand gaat acht dagen naar het ziekenhuis en komt er dan uit en er zijn veel snelle vooruit- en terugspoelende beelden en er zijn lange, peinzende opnamen van een van hen die in de ruimte kijkt of gewoon zit en niets doet. Begrijp me niet verkeerd, dit is zo'n beetje de 30ste homofilm die ik de afgelopen 6 maanden heb gezien en sommige ervan (de meeste) waren erg voorspelbaar en saai maar deze is echt een vreselijke tijdverspilling. De beste tot nu toe was 'Beautiful Thing'. Dus ik heb dit gezien en na de allereerste openingsscène die maar bleef hangen dacht ik: 'O, nee, dit wordt een creatieve nichterige mafkees.' Maar ik heb het een kans gegeven en ernaar gekeken en toen het afgelopen was, heb ik de dvd in de prullenbak gegooid. Sorry dat ik hem niet mooi vond en als je hem mooi vond, sorry als ik je heb beledigd.

text_en: Somewhere, out there, there must be a list of the all time worst gay films every made. One's that have overlong camera shots of the stars sitting and staring pensively into space, or one's where they focus unbearably long on kitty kats eating spaghetti. This motion sickness picture is a story of a boy and a boy and they live and love and swim and get stuck in grottos and one of them has a depressed mother and another has no mother and they talk and walk and swim and have sex and get drunk and then break up and someone goes to the hospital for eight days and then gets out and there is a lot of fast forward and rewind and there are long pensive shots of one of them looking into space or just sitting and doing nothing. I think it's some sort of gimmicky film making technique or maybe it's that the film is so bad they have to fill it up with long, wasted shots because otherwise if they had to rely on plot or story the film would be about 14 minutes. Don't get me wrong, this is about the 30th gay film I"ve watched in the past 6 months and some of them (most of them) have been very formulmatic, predictable and boring but this is one is really a terrible waste of time. The best one so far was "Beautiful Thing". So, I watched this and after the very first opening shot which lingered and lingered I thought "Oh, no, its going to be creative sinny mah" But I gave it a chance and watched it and then when it ended I tossed the DVD in the trash. Sorry I didn't like it and if you did, sorry if I offend.


text:
Het schijnt dat er een soort vloek op de homofilm rust. Namelijk dat happy endings niet veel voorkomen. Beautiful Thing niet meegerekend, hebben homofilms de neiging te eindigen in een verbroken relatie of een voortijdige dood. En sommige, zoals _Come Undone_, eindigen gewoon... punt uit.
De makers van dit afschuwelijke stuk onbenul moeten nog het een en ander leren over plot, richting en tijdlijn. Binnen de eerste tien minuten van deze film merkte ik dat ik een beetje in de war was, en dat werd nog erger na de eerste glimp die ik opving van Jeremie Elkaims personage tijdens een psychologisch gesprekje. Het lijkt erop dat deze film lukraak in elkaar is geflanst zonder ook maar de geringste poging tot continuïteit of consistentie. '... het heden te bekijken of een soort etherische flashback. Ik kon maar een beperkte hoeveelheid verdragen voordat het echt onaantrekkelijk werd.
'
Stephen Holden van The New York Times noemde deze film '... glinsterend mooi en volkomen echt'. Nou, het lijkt erop dat Stephen voorafgaand aan het kijken in bierglazen heeft geïnvesteerd, want dit is verre van mooi. Vanwege alle lof die deze film ontving, verwachtte ik iets wat de moeite van het kijken waard was. Helaas kwam de film niet verder dan de titel. En aan het eind van de film (die geen enkele oplossing bood, mag ik wel zeggen) is duidelijk te zien dat de schrijvers, de regisseur en de film allemaal _Come Undone_ zijn.

text_en:
It seems there's a bit of a curse out there when it comes to gay cinema. Namely, happy endings aren't very common. Beautiful Thing excluded, gay films tend to end in broken relationships or untimely death. And some, like Come Undone, just end... period.

The creators of this horrid piece of nonsense have a thing or two to learn about plot, direction, and timelines. Within the first ten minutes of this film, I found myself a bit confused, and even more so after the first glimpse of Jeremie Elkaim's character having a little psych session. It seems this film was randomly pieced together without the slightest attempt at continuity or consistency. There's no real way to tell when you're viewing the present or some sort of ethereal flashback. I could only take so much before it became truly unappealing.

Stephen Holden of The New York Times called this film "...shimmeringly beautiful and utterly real." Well, it seems that Stephen invested in beer goggles prior to viewing, as this is truly far from beautiful. Due to all the praise this film received, I expected something worth watching. Sadly, the film lived down to its title. And by the end of the movie (which provided no resolution whatsoever, I might add) it's plain to see that the writers, the director and the film have all Come Undone.


text: Nadat ik een aantal goede recensies had gelezen en er via mond-tot-mondreclame goede dingen over had gehoord, besloot ik _Come Undone_ te huren. Ik moet zeggen dat ik nogal teleurgesteld was. Het verhaal was moeilijk te volgen omdat de film zich afspeelt in een reeks flashbacks tussen het heden en het recente verleden die heel slecht worden uitgevoerd. De personages zijn, ondanks de inspanningen van de acteurs, vlak en oninteressant. De seks is en naaktheid zijn explicieter dan nodig is. Ik heb nog nooit een film gezien waarin ze zo overbodig leken voor de plot. Het einde is erg anti-klimaat en laat veel onbeantwoorde vragen achter bij een verhaallijn die om te beginnen al niet goed werd uitgelegd. Naar mijn mening tijdverspilling.

text_en: After reading several good reviews as well as hearing nice things about it by word of mouth I decided to rent Come Undone. I must say I was rather disappointed. The story was hard to follow because the film is set as a series of flashbacks between the present and recent past that are very poorly executed. The characters, despite the actors best efforts are flat and uninteresting. The sex is and nudity are more explicit than they need to be. I've never seen a film where they seemed so unnecessary to the plot. The ending is very anti-climatic and leaves many unanswered questions to a story line that wasn't explained well to begin with. In my opinion, a waste of time.


text: Er is iets met de vrouwelijke hoofdpersoon die het perfecte leven heeft dat ze altijd heeft gewild na het ergste leven dat je maar kunt hebben, te beginnen als kindprostituee en eindigend met Eric Roberts. Maar haar achtergrond maakt het haar onmogelijk om Dean Cain te vertrouwen en dat maakt het uiteindelijk helemaal kapot. Het klinkt raar, maar ik vind de positie waarin Dean Cain zich op het laatst bevond en de keuze die hij heeft gemaakt, goed. Hij kan haar geen pijn doen omdat hij van haar houdt en omdat ze de moeder van zijn kind is (ik denk dat het tijdsbestek duidelijk maakt dat het zijn kind is en niet dat van zijn broer), maar hij kan haar ook niet alles vergeven wat ze hem heeft aangedaan. 's gedaan, met zijn broer naar bed geweest (wat aantoont dat de liefde en de verplichting die hij voelde min of meer van één kant kwamen) en vervolgens deel uitmaken van zijn dood. In betere handen zou dit een betere film zijn geweest, maar voor iets wat ik's avonds laat op de kabel heb gezien, is het niet slecht.

text_en: There was something here with the female lead having this perfect life she's always wanted after the worst life possible, beginning as a child prostitute and winding up with Eric Roberts. But her background makes it impossible for her to trust Dean Cain and this utterly destroys it in the end. It sounds weird, but I like the position Dean Cain was in at the end and the choice he made. He can't hurt her because he loves her and she's the mother of his child (I think the time frame makes it clear it's his child and not his brother's), but at the same he can't forgive her for all she's done, sleeping with his brother (which shows the love and obligation he felt was pretty much one way) and then being part of his death. In better hands this would have been a better movie, but for something I caught on late night cable, it's not bad.


text: De plot was heel interessant, met de Russische revolutie als achtergrond. Ik vond het ook leuk om Boedapest te zien, omdat de film daar gedeeltelijk was opgenomen. Helaas was er geen chemie tussen de 2 hoofdpersonen, dus het was moeilijk te geloven dat ze een liefdesverhaal hadden. De liefdesscènes waren geforceerd en mechanisch. Jordan kirckland was heel stijf, bijna ijzig. Rob Stewart was heel charmant en jongensachtig, dus ze leek meer op zijn oudere zus dan op zijn vriendin. Het einde, toen we er eindelijk achter kwamen wie er eigenlijk achter hen aan zat, was heel zwak en sloeg nergens op. Ik denk dat ik deze film veel beter had gevonden als de relatie tussen de 2 acteurs iets geloofwaardiger was geweest.

text_en: The plot was quite interesting, with the Russian revolution background. I also enjoyed seeing Budapest as the movie was partly filmed there. Sadly, there was zero chemistry between the 2 main characters so it was hard to believe the love story between them. The love scenes were forced and mechanical. Jordan kirckland was really stiff, almost icy. Rob Stewart was quite charming and boyish, so she looked like his older sister rather than his girlfriend. The ending, when we finally figure out who was actually after them, was quite weak and made no sense whatsoever. I think I would have enjoyed this movie a lot better if the relationship between the 2 actors was slightly more credible.


text: Neem jonge, knappe mensen, zet ze in een exotische omgeving, stop er een paar slechteriken in, laat de twee hoofdpersonen na een paar zware ademhalingsscènes een romance vinden, creëer een flinterdun plot en zorg dan voor een happy end voor iedereen (behalve natuurlijk voor de drie of vier die vermoord worden). Dat is de klassieke (en succesvolle) opzet van de Harlequin Romance. Het is niet erg goed, maar het is ook niet erg slecht, zoals de meeste van die kleine gele zakboekjes. En het locatiegedoe in Boedapest is bijzonder interessant, ook al maakten ze geen gebruik van het prachtige oude treinstation (ontworpen door Gustave Eifel) of van de beroemde thermische baden van de stad.

text_en: Take young, pretty people, put them in an exotic locale, stick in a few bad guys, have the two lead characters find romance after a couple of heavy breathing scenes, create the flimsiest of plots, then work out a happy ending for everybody (other than the three or four who get murdered, of course) That's the classic (and successful) format of the Harlequin Romance. It's not very good but then it's not very bad either, like most of the little yellow pocket books. And the location stuff in Budapest is especially interesting, even if they didn't use the wonderful old train station (designed by Gustave Eifel) or show the city's famous thermal baths.


text: Het verhaal gaat over een genealoog (Mel Harris) die is ingehuurd door haar Estee Lauder-achtige tante van de cosmetische geneeskunde. Haar tante (aangetrouwd, mogen we aannemen) probeert haar lang verloren familie in Europa op te sporen. Het enige waar ze op af kunnen gaan is een foto van een jong meisje bij een sierlijke muziekdoos. De onderzoekster gaat naar Europa en voert haar zoektocht uit in plaatsen als Milaan, Boedapest en Wenen. Hoe dan ook, ze ontmoet een jongeman die ook op zoek is naar de oplossing van een familiemysterie, en ze werken samen om aanwijzingen op te sporen en de slechteriken te bedreigen. De dialoog, vooral de romantische dialoog, is verschrikkelijk. Ik heb dit gezien vanwege het decor, maar het script was zo slecht dat ik ben gebleven om te zien of het nog erger zou worden. En dat is gebeurd. Het acteren was ook niet zo best. Ik begrijp wel waarom de carrière van Mel Harris na haar dertigste niet echt van de grond is gekomen, maar ze doet het goed (al lijkt ze te oud voor haar tegenspeler). Maar de spelers die haar bijstaan komen regelrecht uit het buurttheater. Ik ben ook de tel kwijtgeraakt van het aantal keren dat ze 'boe-hoe' tegen elkaar zeggen. Ja, het wordt uitgesproken als Boe-a-phesht. We weten het, oké? Halverwege de film realiseerde ik me dat dit zo'n Harlequin-film moest zijn, en dat is het ook. Dat zegt genoeg, denk ik.

text_en: The story concerns a genealogy researcher (Mel Harris) who is hired by her Estee Lauder-like cosmetic queen aunt. Her aunt (by marriage we are left to presume) is trying to track down her long lost family in Europe. All they have to go on is a photo of a young girl standing by an ornate music box. The researcher heads to Europe and conducts her search in places like Milan, Budapest, and Vienna. The scenery is the real thing and is actually shot on location (unlike a Murder, She Wrote where Jessica is supposed to be visiting a far-flung locale and Lansbury never left Burbank). Anyway, she meets a young man who is also searching to solve a family mystery of his own and they team up to track down clues and menace bad guys. The dialogue, particularly the romantic dialogue, is terrible. I watched this because of the scenery but the script was so bad that I stayed on just to see if it would get worse. It did. Acting was also off. I can see why Mel Harris's career never really took off after thirtysomething, but she is adequate (seems too old for her co-star though). But, the supporting players are straight out of the community playhouse. I also lost count of how many times they say "Budapest" to each other. Yes, it is pronounced Bood-a-phesht. We know, okay? I realized halfway into the film that this had to be one of those Harlequin movies and sure enough it is. Guess that says it all.


text: Wauw! Ik ben geschokt als ik hoor dat het een kleine wereld is en dat we allemaal met elkaar verbonden zijn. Wat een verspilling van 88 minuten. John Dunne zei het veel beter in één zin: 'Geen mens is een eiland.' Het acteerwerk was niet slecht. De kinderen gaven alles wat ze hadden, maar soms werd de draad zo dun dat ik hem niet meer kon volgen en de enige echte 'held' in de film belandt in de gevangenis nadat hij door een parkeerwachter is getreiterd. Ik weet het niet. Ik snap het gewoon niet. Nou ja.

text_en: Wow! I'm shocked to learn that it's a small world and that we are all interconnected. What a waste of 88 minutes. John Dunne put it much better in one sentence. "No man is an island." The acting wasn't bad. The kids gave it all they had but at times the thread got so thin I couldn't follow it and the only real "hero" in the film ends up in jail after being tormented by a meter maid. I don't know. I just don't get it. Oh well.


text: Jemig, als homoseksueel die in New York woont, kan ik met enige dankbaarheid zeggen dat ik nog nooit de onderbuik van de Homocultuur heb gezien die in deze film wordt geportretteerd <0xE2><0x80><0x93> en daar ben ik blij om!!! Als deze film in de hele Verenigde Staten op de televisie zou worden uitgezonden, zou er een geweldige anti-homo respons komen, en ik kan niet zeggen dat ik het ze kwalijk zou nemen. De mensen in deze film vertegenwoordigen niet de gemiddelde Gay-Amerikaan of zelfs de gemiddelde Trandgender-Amerikaan, wat ze wel vertegenwoordigen is een regelrechte nachtmerrie. De aanwezigheid van duidelijk minderjarige personages is stuitend en de overduidelijke racistische gevoelens (anti-White) zijn schaamteloos en verwarrend <0xE2><0x80><0x93> de maatschappij kan het niet kwalijk worden genomen dat mensen drugs hebben gekozen, werkloos zijn geworden en onderwijs hebben afgewezen van de kant van de 'acteurs' van de film <0xE2><0x80><0x93> de daden van deze mensen zijn geen wanhoopsdaden, maar eerder een afwijzing van alles wat lijkt op persoonlijke ambitie en de bereidheid iets van jezelf te maken.

text_en: Geez, as a Gay man who lives in NYC I can gratefully say that I have never seen the underbelly of Gay Culture that is portrayed in this film - and I am glad of it!!! Was this film broadcast on TV across the United States there would be a great anti-Gay backlash and I cannot say that I would blame them. The people in this film do not represent the average Gay American or even the average Trandgender American, what they do represent is a sheer and utter nightmare. The inclusion of obviously underage characters is appalling and the obvious racist sentiments (anti-White) are blatant and unsettling - society cannot be blamed for people who have chosen drugs, unemployment and rejection of education on the part of the film's "cast" - the actions of these people are not acts of desperation, but rather a rejection of anything resembling personal ambition and a willingness to make something out of one's self.


text:
Nadat ik deze film had gezien, bleven me twee dingen dwarszitten: waarom maakten ze Chens personage zo'n 'McGuyver-moordenaar' en Lees personage zo'n incompetente idioot? Chens achtergrond is dat hij is opgegroeid in een ondergronds Cambodjaans weeshuis voor bloeddorstige vechtersbazen, waar ze leren vechten tot de dood erop volgt, als wilde 'honden'. Dit detail wordt naar voren gebracht in een scène waarin hij in een taxi stapt en terwijl die begint te rijden, laat hij zien dat hij niet weet hoe hij zijn gordel om moet doen. Kort na deze scène heeft hij een soortgelijke situatie in een dim sum-restaurant. Niet alleen is hij onontwikkeld, hij is uitgehongerd. Dit is geen verwijzing naar Chens personage. Chen heeft een broodmager lichaam, maar hij lijkt nog het meest op de twee eerste scènes van de film, waarin hij eten naar binnen werkt, en een daarvan is rijstpap van de vloer van het benedendek van een oud schip. In de eerste tien minuten van de film wordt vastgesteld dat Chen ondervoeding heeft, dat hij niet gemoderniseerd is, en dat er maar één ding goed voor hem is: zijn 'hond', zijn vechtstijl. Ondanks deze situatie slaagt Chen erin om alle politieagenten neer te schieten (hij slaagt er zelfs in om een kogel van een metalen pijp af te ketsen en een man in zijn hoofd te raken, die Chen vasthield). Hij heeft zijn vriendin gegijzeld) en heeft op de een of andere manier een bovenmenselijke kracht verworven (hij zwaait een blok beton van 50 kilo, aan het uiteinde van een metalen buis geplakt, naar het hoofd van de korpschef, aangezien genoemde korpschef hem in de borst schiet).
Nu Lee's karakter... Oké, ik snap het, hij is gedeprimeerd, hij heeft wat bagage, maar wauw, kan hij ook maar iets goed doen? Het ene moment proberen ze hem kalm, beheerst en klaar om aan de slag te gaan te maken, en het volgende moment wordt hij gewoon weer verslagen. In de eerste scène komt hij Chen tegen, en hij slaagt erin hem te missen, vanaf ongeveer 15 meter, meerdere keren. Tegen het eind van die scène ziet Lee hoe zijn goede vriend en collega Chen vijf volle seconden lang langzaam met een lang mes in zijn nek wordt gestoken, terwijl hij op een afstand van 10 centimeter een pistool op Chens gezicht gericht houdt. Zelfs aan het eind van de film slaagt Lee erin om doodgestoken te worden, en opnieuw slaagt hij daar niet in.
En mijn grootste probleem met deze film is dat hij wordt gebracht op een manier die de makers ervan hebben bedacht om het publiek sympathie te laten voelen voor Chens personage en te laten zien dat hij alleen maar 'doodt om te overleven'. Dat zou een stuk gemakkelijker zijn als ik niet de hele tijd had moeten toekijken hoe Chen onschuldige mensen vermoordde. Van de talloze mensen die hij heeft vermoord, waren er maar twee die hem wilden vermoorden, de politiecommissaris en Lee. Anderen waren gewoon mensen die aan het eten waren, booteigenaren, taxichauffeurs en politieagenten die hem wilden arresteren, niet om hem te vermoorden. Chens personage is over het algemeen gewoon een koelbloedige moordenaar die moordt voor wat hij wil, ook al is het maar een gratis ritje. (Had ik al gezegd dat hij het grootste deel van de film een pak biljetten van honderd dollar bij zich heeft?) Mijn 3 sterren gaan naar een paar interessante regisseurs en cameramannen die een paar mooie opnamen hebben gemaakt.
_Bron_.

text_en:
After watching this film, I was left with a two very annoyances about this film: why did they make Chen's character this "McGuyver hit-man" and Lee's character such an incompetent idiot? Chen's character's background is that he was raised in an underground Cambodian orphanage for blood thirsty fighter where they learn to brawl it out to the death like wild "dogs." This detail is pushed early on during a scene where he gets into a cab and as it starts to drive, he shows how he is unfamiliar with a seat belt. Soon after this scene, he has a similar situation at a dim sum restaurant. Not only is he uneducated, he is starving. This is not a reference to Chen's scrawny physique but to the two early scenes in the film where he is scarfing down food, one of which, being rice porridge off the floor of the lower deck on an old ship. Si in the first ten minutes of the film, it is established that Chen is malnutrition-ed, unmodernized,and has only thing going for him, his "dog" brawling fighting style of some sort. Despite this situation, Chen manages to out-shoot every policeman (even managing to ricochet a bullet off a metal pipe to hit a guy in a head, whom was holding Chen's girlfriend hostage) and has somehow attained a super human strength (swings a 50 lb block of concrete, plastered on the end of a metal pipe, to the head of the police chief AS he is getting shot in the chest, by said chief).

Now Lee's character...okay, I get it, he's depressed, he's got some baggage, but wow, can he do anything right? One moment, they try to make him cool, composed and ready to take care of business, and the next moment, he just got beat again. First scene he runs into Chen, and he manages to misses him, from approx 15 ft, multiple times. Toward the end of that scene, Lee watches Chen as his close friend and coworker gets slowly stabbed in the neck with a long knife for a good full 5 seconds, while holding a gun to Chen face, at a 10 ft distance. Even at the end of the movie, Lee manages to get stabbed to death and fails once again.

And my biggest problem with this movie is that it is presented in a manner that film makers are trying to get the audience to sympathize with Chen's character and that he is just "killing to survive." That would be a lot easier if I didn't just watch Chen kill innocent people throughout the whole awful movie. Of the numerous people he killed, only two people had the intention of trying to kill him, the police chief and Lee. Others were just people who were eating, boat owners, taxi drivers, and policemen trying to arrest him, not kill. Overall, Chen's character is a just a cold blooded killer who kills for what he wants, even if its just a free ride. (Did I mention he is carrying a wad of hundred dollar bills throughout most of the film?) My 3 stars go to some of the interesting director/camera work who got in some nice shots.

Bottomline: One made for the nut-hugging Chen fans. For me, "Dog Bite This DVD"


text:
Zoals vaak het geval is, leiden de indrukwekkende en explosieve trailers van Aziatische films tot niets meer dan saaie verhalen. Net als Unleashed (wat geweldig was) vertelt Dog Bite Dog een verhaal waarin mannen worden opgevoed als woeste, woeste honden die doen wat hun baas zegt. De hoofdpersonen, een emotioneel onderontwikkelde, immorele moordenaar die wordt gekoppeld aan een al even labiele politieagent, staan ver af van de gebruikelijke helden en schurken die we vaak zien. Sterker nog, op het eind weet je niet meer wie je voor je hebt. Je wordt verondersteld mee te voelen, maar je voelt geen van beide mannen ook maar de geringste emotie. Of dat het falen van de regisseur was of misschien de onderstreping van de boodschap die hij probeerde over te brengen, is aan jou om te beslissen.
Hoewel het begin van de film vol intriges en onvoorspelbaarheid zat, kwam het halverwege neer op een saai verhaal over overleven en wraak. De spanning die aanvankelijk zichtbaar was, verdween al snel door een totaal niet bij elkaar passende muziekscore die het potentieel effectieve verhaal vertelde. En uiteindelijk kreeg je het gevoel dat al die gedetailleerde achtergrondinformatie en introspectie van de hoofdpersonen op de een of andere manier heel overbodig waren. De overgang van het ene punt naar het andere punt in het verhaal was in vergelijking met Amerikaanse films niet erg opvallend, dus mensen die niet bekend zijn met Aziatische films en genoeg hebben van de voorspelbaarheid van Hollywood zouden het eens moeten controleren.
De witte vlakken leken het grootste deel van de film niet te kloppen. Het was alsof je naar een foto keek die op tl-licht was gemaakt terwijl hij op wolfram had moeten staan. Misschien ben ik de enige, maar het deed pijn aan mijn ogen.
De film vond het ook leuk om je een loer te draaien en een interessante opbouw gaf me hoop voor het langzaam bewegende verhaal tot het werd verplaatst naar een low budget, low speed achtervolgingsscène. En net als je denkt dat je een onbeantwoorde indiefilm krijgt die eindigt met een mengeling van een tragedie van Shakespeare, besef je dat het helemaal geen einde is, maar eerder een overgang naar een maffe countrymuziekmontage over vrede en sereniteit.
<0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> Uiteindelijk worden we herinnerd aan een echte moordenaar die nog steeds onder ons op de loer ligt <0xE2><0x80><0x93> tetanus.

4/10/10.

text_en:
As it is often the case, the impressive and explosive trailers of Asian films add up to nothing more than lackluster stories. Similar to Unleashed (which was great,) Dog Bite Dog tells a story where men are raised as ferocious savage dogs that carry out their master's bidding. The main characters, an emotionally undeveloped, amoral killer who is matched against an equally unstable police officer, are far from the common heroes and villains we often see. In fact, by the end, you lose track of who you're supposed to empathize with, failing to feel even the slightest emotion for either of the men  whether that was the failure of the director or perhaps the underlining message he was trying to tell is up to you to decide.

Although the beginning of the film was filled with intrigue and unpredictability, by the half-way point it slopped down to a humdrum story of survival and revenge. The suspense which was evident at first soon disappeared because of a grossly mismatched music score which brought down the potentially effective story telling. And in the end, you were left feeling that all that detailed background information and introspection of the main characters was somehow very unnecessary.

On the plus side, the transition in story from point a to point b was quite atypical compared to US movies  so those who aren't familiar with Asian films and are tired of Hollywood's predictability should check it out.

The white balance seemed off throughout most of the film. It was like looking into a picture shot on fluorescent when it was supposed to be set on tungsten. Maybe I'm the only one, but it strained my eyes.

The movie also enjoyed playing tricks on you  an interesting build-up gave me hope for the slow moving story until it was diverted to a low budget, low speed chase scene. And just when you think you were going to get an unanswered indie ending with a mix of Shakespearean tragedy, you realize that it's not an ending at all, but rather a transition into a wacky country-music montage about peace and serenity.

Throw in some grisly from-behind choke scenes, a moment of redemption unexpectedly brought back into savagery and back again the other way, Asians' fascination with bodily fluids and a horrible music score that didn't match the film, and you get the average bland Asian thriller.

I just don't get why every fight scene was overlaid with clips of roaring lions I thought they were supposed to symbolize dogs? Ultimately, in the end, we are reminded about a true killer that still lurks amongst us  tetanus.

4/10


text:
Dit is de slechtste film die ik in mijn hele leven heb gezien. De plot en de boodschap zijn afschuwelijk. Er zitten te veel fouten in de film die je onmogelijk kunt bijhouden. Ik begrijp niet eens hoe deze film een nominatie kan krijgen, laat staan 2. Dit is de reden: 1) Sam Lee speelt een boze, irrationele rechercheur die wordt veroorzaakt door de teleurstelling van zijn vader. Pro's: hij is inderdaad boos. Cons: als het op de uitleg aankomt, kan hij de droefheid en teleurstelling die hij bij zijn vader voelt niet overbrengen. De huilscène was te nep en het lijkt alsof hij letterlijk de tranen uit zijn ooghoeken perst. 1.
2. Om de film in verband te brengen met de titel, klonk er tijdens de vechtscènes en de verkrachtingsscène geblaf of hondengejank, wat totaal irrelevant is en de kijker in verwarring brengt. Ik begrijp dat het een metafoor zou moeten zijn of zo... maar het is gewoon zóóó stom! 3. WAAROM HEBBEN DE MENSEN DE MOORDENAAR NIET VERMOORD? Wat is er in godsnaam mis met deze film? Toen de moordenaar een agent begon neer te steken, VERMOORD HEM. Hij is al dood! Wat krijgen we nou? Er waren heel wat kansen dat de moordenaar gedood zou worden, maar ik weet niet waarom dat niet gebeurde! In de scène was heel duidelijk te zien dat de linkervoet van de meisjes gewond was, dus hoe kan het in de volgende scène verdomme zijn dat ze al haar gewicht op haar linkervoet laat rusten? En dit is de actrice die is genomineerd als de beste nieuwe artiest? WTF?
6) Ik vermoed dat deze film de aandacht probeert te vestigen op de wreedheid en het geweld onder kinderen in Zuid-Oost-Azië, dus waarom wint de slechterik en waarom doet de agent mee aan de strijd? 7) Deze film is gewoon te gewelddadig zonder doel. Politieagenten slaan de CI tot moes en als ze dan meewerken, geven ze ze marihuana en coke? Dit is over het geheel genomen de slechtste film. Ik heb echt het gevoel dat de persoon die deze film heeft geschreven een sadist en een ziek mens is. Ik heb in mijn hele leven nog nooit zo'n walgelijke film gezien.

text_en:
This is the worst movie I have ever seen in my entire life. The plot and message are horrible. There are too many mistakes in this movie that it's impossible to keep up. I don't even understand how this movie can get any nomination, let alone 2. Here's why: 1) Sam Lee portrays a angry/irrational detective which was caused by the disappointment from his dad. Pros: He's angry alright. Cons: When it comes to the explanation scene, he cannot convey the sadness/disappointment he has in his father. The crying scene was too fake and it seems like he is literally squeezing out tears from the corner of his eyes.

2) To connect the movie to the title, there were barking or dog wimping sounds during the fight scenes and rape scene, which is totally irrelevant and confusing to the viewer. I understand that it's supposed to be a metaphor or what not... but it's just sooo dumb! 3) WHY THE HECK DID THE COPS NOT SHOOT THE KILLER? What the heck is wrong with this movie. When the killer started stabbing an officer, SHOOT him. He's already dead! What the heck? There were lots of opportunity that the killer could be killed, but I do not know why he wasn't! 4) During the scene where the girl had her foot hurt. In the scene, it was very clear that the LEFT foot of the girls was hurt, so how the heck in the next scene that she's lending all her weight on her left foot? And this is the actress nominated as the best new performer? WTF? 5) The sounds in the movie are off sync.

6) I am guessing that this movie is trying to bring awareness of the brutality and violence among children in South East Asia, so why does the bad guy wins and then the cop was joining the fight? 7) This movie is just too violent without a purpose. Cops are beating CI to a pulp and then if they cooperate, they give them marijuana and coke? This is overall the worst movie. I truly feel that the person who wrote this movie is a sadist and sick person. I have never seen a more disgusting movie in my whole entire life. WORST MOVIE EVER!


text: Het is een slechte film, het lijkt alsof er maar 5 politieagenten in HK zijn, ze gebruikten hun wapen daar niet en daardoor voel ik me net een film van Jacky Chan. Al die tijd gebruikten ze hun wapen alleen om op de verdachte te richten. Als ze eindelijk hun wapen gebruiken, vermoorden ze elkaar, wat een grappige film. In De film is het alsof alle goeie jongens zonder reden zijn gestorven.<br />De verhaallijn van de film is ook waardeloos, het verhaal springt van de hak op de tak en verveelt de mensen. Maar als je een bloederige film wilt zien, denk ik dat dit een oke soort film is, ik denk dat Amerikaanse zombiefilms bloediger zijn dan deze.

text_en:
It's a bad movie, it seems like there is only 5 police in HK, they were not using there gun and this makes me feel like a Jacky Chan's movie. All the time they were using their gun to point at the suspect only. When they finally use their gun is when they kill each other, what a funny movie. In The movie, it's like all the good guys died without a reason.

They story line of the movie also sucks, the story jump here and there and bored people. But if you wanted to see a bloody movie, I think this is only a OK type of movie, I think U.S. made zombie movie is more bloodier than this one


text:
De bovenstaande titel wordt gebruikt om de film 'Gen' aan het publiek voor te stellen. Gen gaat over een jonge arts (Doga Rutkay) met een zieke moeder. De film begint met het moment waarop ze haar moeder achterlaat om aan haar nieuwe baan te beginnen. Terwijl ze rijdt, beseffen we dat ze niet zo dicht bij huis is als het ziekenhuis in een afgelegen gebied. Zodra ze de tuin van het ziekenhuis in loopt, ziet ze het dode lichaam van een patiënt. Dit is het begin van een nachtmerrie voor de komende paar dagen.
Twee politiemannen komen naar het ziekenhuis om de zelfmoord te onderzoeken. Ze zullen zelfs in het ziekenhuis moeten blijven omdat alle wegen zijn afgesloten vanwege het slechte weer. Al hun communicatie met de buitenwereld is ook afgesneden. Er is geen uitweg! In die paar dagen zullen er nog meer akelige moorden plaatsvinden. Nu verdenkt iedereen elkaar.
Naar mijn mening is het een briljant idee. Het had heel eng kunnen zijn. Er zijn natuurlijk ook positieve kanten aan de film. Ik vind het begin van de film echt leuk. Vooral als ze naar het ziekenhuis rijdt en haar eerste momenten in het ziekenhuis. De rollen zijn oké. Maar sommige rollen doen te veel hun best om mysterieus en eng te zijn. Ik vind dat de laatste schok door de film heen had moeten gaan. Wat ik wil zeggen is dat het een goede wending was, maar in plaats van het aan het eind als een parodie te laten zien, hadden we moeten beseffen dat dat eraan zat te komen als we zien wat er gebeurt. De regisseur moest het helemaal uitleggen, wat volgens mij niet goed werkte. De gevaarlijkste patiënt in de film zou ook minstens 48 jaar oud moeten zijn, maar zijn lichaam ziet er zo jong en fit uit voor iemand die het grootste deel van zijn leven in dit ziekenhuis doorbrengt. Tot slot wil ik nog een paar dingen over de regisseur zeggen. Ik weet zeker dat hij zal verbeteren. Dit is zijn eerste poging. Ik ben er onlangs achter gekomen dat hij pas 21 jaar is. Dat gaf me een beter gevoel over hem en zijn toekomstige films. Maar ik ga deze film niet uit de *** halen.

text_en:
The title above is used to introduce the film "Gen" to its audience. Gen is about a young doctor(Doga Rutkay) with an ill mother. The film starts with her leaving her mother behind to start her new job. While she drives, we realise that she is not that close home as the hospital is in a remote area. As soon as she steps into the garden of the hospital, she sees the death body of a patient. This is the beginning of a nightmare for the next few days.

Two policemen comes to the hospital so as to investigate the suicide. In fact, they will have to stay in the hospital because all roads are cut off due to bad weather conditions. All their communication with outside world is cut off too. There is no way out!! In those few days, there will be more nasty murders. Now everybody suspects from each other.

In my opinion, the idea is brilliant. It could have been very scary indeed. There are positive sides of the movie of course. I really like the beginning of the movie. Especially, when she drives to the hospital and her first moments in the hospital. Actings are okay. Some of them are trying too hard to be mysterious and scary though. I think the final shock should have been spread into the through out of the movie. What I am saying is, it was a good twist but instead of showing it as a parody in the end, we should have realised that was coming when we see what is happening. The director needed to explain it altogether which I think didn't work well. Also the most dangerous patient in the movie is supposed to be at least 48 years old but his body looks so young and fit for someone who spends most of his life in this hospital. Lastly, I would like to say a few things about the director. I am sure he will improve. This is his first attempt. I have recently found out that he is only 21 years old. That made me feel more positive about him and his future films. I am not going to rate this film * out of ***** though.


text: Het is natuurlijk heel leuk om verbeteringen in de Turkse filmindustrie te zien, maar ik had iets creatievers verwacht van Togan Gokbakar, te beginnen met het script, dat volgens mij niet zo'n verstandig geschreven script was als sommigen misschien denken, vooral de smakeloosheid van de dialogen, die het publiek in een positie brachten die, alsof ze niet slim genoeg waren om de situaties te begrijpen, de film meestal ondraaglijk maakte. Er zit ook een voor de hand liggende afloop in; je kunt de moordenaar gemakkelijk van het begin af aan raden. Het zwakste deel van het scenario is dat het onmogelijk is voor ernstig geesteszieke patiënten om zich als normale mensen te gedragen, meteen als professionals! Hebben ze ooit gezocht naar de mogelijkheid van patiënten die zware medische behandelingen ondergaan, om zich als professionals te gedragen en alle medische termen te gebruiken die zelfs normale mensen niet kunnen gebruiken????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????? 'Ik hoop dat Togan beseft dat het niet in de mode is om een rol als regisseur te spelen, zoals hij in een interview zei. Het was Hitchcock die het verstandig deed en Night Shyamalan zette het met succes voort! Hij zou zich ervan bewust moeten zijn dat hij nog geen Hitchcock of Shyamalan is! Ik hoop dat hij de volgende keer in deze grote industrie voorzichtiger en creatiever zal zijn!'

text_en: it is of course very nice to see improvements on Turkish movie industry, however, i would have expected something more creative from Togan Gokbakar. starting from the script, which i believe it was not a wise written one as some may think. especially the cheesiness of the dialogs, which were putting the audience in a position that, as if they were not smart enough to understand the situations, which, most of the times makes the movie unbearable. it also has an obvious ending; you can easily guess the murderer from the beginning. the weakest part of the scenario is that the impossibility of seriously mentally ill patients to act like normal people, like professionals right away!!!did they ever search for the possibility of patients who are on heavy medicals, to act like professionals and use all the medical terms that even normal people cannot use?????!!!!!!also in the scene where staff was searching for the most dangerous patient, with out any weapon to protect themselves was another weird point of the film. and that scene was so suitable for "Dikkat Sahan Cikabilir" title!! those are not the only weak parts of the movie. there were also a lot of preciosities in the film. the depiction of the most dangerous patient was an exact copy from Hannibal, also appearance of Togan in the very end is obviously the worst mistake that he could have done in his first movie! the fuss about the greatness of the movie and the interviews that actor's gave just made people to be curious and force them to see it. Gen is a total disappointment. i would have wonder, if Sahan was not this famous, would Togan be able to shoot this movie, with this much of budget amount?? i hope Togan would realize that it is not fashionable to play in a role as a director as he said in an interview. it was Hitchcock who did it wisely and Night Shyamalan continued it successfully! he should be aware of the fact that he is not Hitchcock nor Shyamalan yet!!!!hoping him to be more careful and creative next time in this big industry!


text: 'Gehaktbalmachine' moet wel een van de ingewikkeldste, afschuwelijkste en overdrevenste sciencefictionfilms zijn die ik ooit heb gezien. Het gaat over goed tegen kwaad en een coming-of-ageverhaal, met als doel om te amuseren in een bloederige, smerige en humoristische context. Daarom is het geweld niet bijzonder gruwelijk en je gaat er niet van kronkelen, maar het nodeloze bloedvergieten en de naaktheid laten zich wel gelden. De optredens van Issei Takahashi en Toru Tezuka zijn de ergste die ik ooit heb gezien, en alsof dat nog niet erg genoeg is, worden ze ook nog eens geregisseerd door een regisseur die ik nog nooit heb gehoord, Yudai Yamaguchi. Deze film heeft het allemaal, hij is tot op het bot slecht! Eenvoudig gezegd: een zeldzaam juweel.

text_en: "Meatball Machine" has got to be one of the most complex ridiculous, awful and over-exaggerated sci-fi horror films that I have ever came across. It is about good against evil and a coming-of-age tale, with the aim of to entertain with bloody, sleazy and humorous context. Because of that the violence isn't particularly gruesome and it doesn't make you squirm, but the gratuitous bloodletting and nudity does run freely. The performances by Issei Takahashi and Toru Tezuka is the worst i have seen, if that was not enough it is also directed by an unheard of director called Yudai Yamaguchi. This movie just have it all, it is bad to the bone!, A must see for every b-movie freak!!!... Simply: an enjoying and rare gem.


text: Deze film is overdreven, voorspelbaar, pretentieus en tot in het diepst van zijn wezen hol. De decors zijn trouw aan het tijdperk, maar zelfbewust in hun vergroting door langdurige blootstelling. Het treuzelen bij de artefacten zet de actie stil en bederft bijna net zoveel als de lege dialoog. Tom Hanks lijkt te slaapwandelen, net als Bruce Willis in _Hart's War_. Tom, je kunt een personage geen diepte geven door alleen maar je gezicht uitdrukkingsloos te houden! De inhoud was geen reden voor de theatrale acteerkunst van Paul Newman. Dit is een nepfiguur in een omhulsel van een atoombom.

text_en: This film is overblown, predictable, pretentious, and hollow to its core. The settings are faithful to the era but self-conscious in their magnification by prolonged exposure. The lingering over artifacts stops the action and cloys almost as much as the empty dialogue. Tom Hanks seems to be sleepwalking much as Bruce Willis did in Hart's War. Tom, you can't give depth to a character simply by making your face blank! The content did not warrant the histrionic acting by Paul Newman. This is a dud wrapped in an atomic bomb casing.


text:
Het hoogtepunt van deze film voor mij was zonder enige twijfel Tom Hanks. Als Mike Sullivan was hij absoluut tegen het type en liet hij zien dat hij een (voor hem) ongebruikelijke rol aankan. Hanks is meestal de goeierik in een film <0xE2><0x80><0x93> degene die je leuk vindt, bewondert en aan wie je gehecht bent. Sullivan was beslist geen goeierik. Het is waar dat hij in de context van deze film een beetje nobel overkwam <0xE2><0x80><0x93> zijn doel was het wreken van de moorden op zijn vrouw en jongste zoon. Maar toch was hij voor die moorden al een gangster en een moordenaar. Dus nam Hanks een rol op zich die ik niet van hem verwacht had, en hij deed het goed.
Hanks' leven. Na een opening die ik het best als raadselachtig kan omschrijven (het was me een tijdje niet helemaal duidelijk waar dit naartoe ging) wordt het een heel sombere film, over de gecompliceerde relaties die Sullivan als gangster heeft ontwikkeld <0xE2><0x80><0x93> grotendeels opgedaan door Rooney (Paul Newman), die een soort maffiabaas is en probeert zijn eigen twee zoons op te voeden en ze zogezegd'schoon' te houden, geïsoleerd van zijn zaken. Nadat de oudste zoon getuige is geweest van een moord, probeert de bende hem te vermoorden om hem het zwijgen op te leggen, krijgt de verkeerde zoon (en de moeder) en laat Sullivan en zijn oudste zoon (Mike jr.) op de vlucht achter. Het wordt een vreemd soort vader-zoonfilm.
<0x3E><0x3E> Hoewel hij eindigt met een ietwat hoopvolle noot (tenminste, in de context van het verhaal) is de hele film erg donker, en die sfeer wordt nog versterkt door de vele scènes die in het donker en in de stromende regen worden opgenomen. Ik moet bekennen dat ik Hanks' optreden wel waardeerde, maar dat de film als geheel me gewoon niet aansprak.

text_en:
The highlight of this movie for me was without doubt Tom Hanks. As Mike Sullivan, he was definitely cast against type and showed that he can handle an untraditional (for him) role. Hanks is usually the good guy in a movie - the one you like, admire and root for. Sullivan was definitely not a good guy. It's true that in the context of this movie he came across as somewhat noble - his purpose being to avenge the murders of his wife and youngest son. Even so, he was already a gangster and murderer before those killings. So Hanks took a role I wouldn't have expected him in, and he pulled it off well.

Hanks' good performance aside, though, I certainly couldn't call this an enjoyable movie. After an opening that I would best describe as enigmatic (it wasn't entirely clear to me for a while where this was going) it turns into a very sombre movie, about the complicated relationships Sullivan has developed as a gangster - largely raised by Rooney (Paul Newman), who's a sort of mob boss, and trying to raise his own two sons and to keep them "clean" so to speak; isolated from his business. After the older son witnesses a murder, the gang tries to kill him to keep him quiet, gets the wrong son (and the mother), and leaves Sullivan and his older son (Mike, Jr.) on the run. It becomes a weird sort of father/son bonding movie.

Although it ends on a somewhat hopeful note (at least in the overall context of the story) it's really very dark throughout, that mood being reinforced with many of the scenes being shot in darkness and torrential rainfall. I have to confess that while I appreciated Hanks' performance, the movie as a whole just didn't pull me in. 4/10


text: Als je Tom Hanks ziet als huurmoordenaar voor de Ierse maffia is het net alsof je Jimmy Stewart ziet als serieverkrachter, het werkt gewoon niet. Ik vond het echt heel moeilijk om dat te accepteren. Niet dat ik niet geloof dat Tom kan acteren, dat kan ik wel, ik volg zijn carrière al sinds Mazes and Monsters, maar om de een of andere reden viel dit me tegen. Misschien omdat ik zo'n fan van de graphic novel ben en misschien klinkt als een fanboy (de enige vorm van leven die lager is dan een fanboy is een kakkerlak) is de film als geheel voor mij niet geslaagd. De toevoegingen van Jude Law en de aftreksels van al het andere gaven me een koud en meer dan een beetje teleurgesteld gevoel. Ik had een geweldige misdaadfilm verwacht <0xE2><0x80><0x93> meer in de trant van Bonnie en Clyde Mendes <0xE2><0x80><0x93> maar die haalde het hart uit het verhaal en liet ons met lege handen achter. Er zijn dingen om van te houden in deze film <0xE2><0x80><0x93> maar de cinematografie is adembenemend en vult het scherm met prachtige beelden <0xE2><0x80><0x93> Paul Newman is zoals gewoonlijk uitmuntend en ik heb echt genoten van de rol van Tom als 'de engel des doods' Sullivan.

text_en: Watching Tom Hanks as a hit man for the Irish mob is a little like seeing Jimmy Stewart as a serial rapist it just doesn't work. I had a really hard time accepting this.Not that I don't think Tom can't act he can I've been following his career since Mazes and Monsters but for some reason this fell flat for me. Maybe because I'm such a fan of the graphic novel and at the risk of sounding like a fanboy(the only form of life lower than a fanboy is a cockroach)The movie as a whole fails for me.The additions Jude Law, and the subtractions everything else left me feeling cold and more than a little disappointed. I was expecting a great crime movie more in the vein of Bonnie and Clyde Mendes took all the heart out of the story and left us with nothing but the bare bones. There are things to like in this flick however the cinematography is breathtaking filling the screen with beautiful images Paul Newman is as usual excellent and I really did enjoy the score, But Tom as "the angel of death" Sullivan was completely flat.


text: Op basis van een van de boeken van Gabriel Marquez <0xE2><0x80><0x93> en het mag dan een briljante literatuur zijn <0xE2><0x80><0x93> is dit film-aanbod echt waardeloos, want het is eerder vechten tegen de slaap dan genieten van cinematografische vermakelijkheden. Het verhaal gaat over een oud echtpaar waarvan de zoon is gestorven en dat een leven leidt dat wordt gedomineerd door armoede, en waarin de hoofdpersoon een haan is die hopelijk op een dag wat geld meebrengt voor een ophanden zijnd hanengevecht.

text_en: Based on one of the books by Gabriel Marquez and it might be brilliant literature, this cinema-adaption really sucks as it's more like fighting against sleep rather than enjoying some cinematographic delices. The story is about an old couple whose son died and living a life that is heavily dominated by poverty, and wherein the main character is a cock that hopefully one day brings some money for a forthcoming cockfight. I am in no mood to spill more words on this useless pretentious piece, just perhaps that you can see Salma Hayek in here, but sitting 90 minutes in front of your screen for just that? No gracias.....


text: Regelmatig werd China's grootste film ooit door Chinese critici en ook door Chinese filmfans van buitenaf aanbevolen, en eerlijk gezegd snap ik er helemaal niets van. Wat ik zag was een van de meest algemene melodrama's die je je maar kunt voorstellen, nietszeggend geregisseerd en gespeeld, met een volslagen feeks als hoofdpersoon. Wei Wei (niet lachen) is die feeks, een jong getrouwde vrouw die de afgelopen paar jaar samen met haar tuberculeuze man (Yu Shi) heeft geleden. Het is na de Tweede Wereldoorlog en ze wonen met de tienerzus van de man (Hongmei Zhang) in een bouwvallig huis met niet veel geld (de man was rijk toen ze trouwden). Daar komt de oude beste vriend van de man (Wei Li), die vroeger ook zijn vrouw was.' Toen ze tieners waren, had ze een relatie met haar vriend. Ze overweegt haar man te verlaten voor deze man, terwijl haar man zich daar niet van bewust is en denkt dat hij zijn kleine zusje aan zijn vriend kan koppelen. Zo zit het in elkaar, en het gaat nergens naartoe zoals je zou verwachten. Ik heb de remake gezien, geregisseerd door Zhuangzhuang Tian, de regisseur van _Blue Kite._ De film duurt een halfuur langer en is eigenlijk ook een beetje saai, maar hij was in elk geval mooi. Deze zogenaamde klassieker is behoorlijk onverdraaglijk.

text_en: Frequently voted China's greatest film ever by Chinese critics, as well as Chinese film enthusiasts from the outside, and, frankly, I don't get it at all. What I saw was one of the most generic melodramas imaginable, blandly directed and acted, with a complete shrew for a protagonist. Wei Wei (don't laugh) is that shrew, a young married woman who has suffered alongside her tubercular husband (Yu Shi) for the past several years. It is post WWII, and they live with the husband's teenage sister (Hongmei Zhang) in a dilapidated home with not much money (the man had been wealthy when they married). Along comes the husband's old best friend (Wei Li), who also used to be the wife's boyfriend when they were teens. She considers running away from her husband with this man, while the husband pretty much remains oblivious, thinking he may engage his little sister to his friend. That's the set-up, and it doesn't go anywhere you wouldn't expect it to. I've actually seen the remake, directed by Blue Kite director Zhuangzhuang Tian. It runs a half hour longer, and is actually kind of dull, too, but at least it was pretty. This supposed classic is pretty intolerable.


text:
<0xE2><0x80><0x93> er zouden spoilers in kunnen zitten... maar geloof me, deze film bederft zichzelf van begin tot eind.
Ik liep met hoge verwachtingen de film binnen. Het was mijn eigen schuld. Ik had tot nu toe te veel waarde gehecht aan Steve Carells staat van dienst. 40-jarige maagd... Miss Sunshine... The Office. En ik maakte ook de fout dat ik op IMDb kwam en een 7,5 zag staan voordat ik naar de film ging. Het is in het verleden altijd een heel goede voorspeller geweest, maar de laatste tijd is er echt iets mis. De laatste keer dat ik me in een bioscoop zo opgelaten voelde en zoveel pijn had, was toen ik in 1990 naar _Blue Steel_ keek.
Deze film ging van begin tot eind mis. Het script was slap materiaal. 'Moordenaar van de liefde'? 'Liefde is een gave'? Degene die deze onzin heeft geschreven, leed aan dezelfde aandoening die de schrijver(s) van _American Beauty_ had getroffen... te hard zijn best doen. De hele film was doorspekt met Three's Company-achtige momenten, zoals de afschuwelijke en gekunstelde douchescène. Of de zinloze/verwarrende aerobicsscène. Of de afschuwelijke wasruimte-scène. Net als je denkt dat er iets ernstigs en/of echts gaat gebeuren, komt er zo'n verschrikkelijke moment. En het gebeurt steeds weer opnieuw.
En wat is er met Carells personage? De man ontmoet een of andere sukkel in een boekwinkel en is plotseling tot over zijn oren verliefd? Laten we eerlijk zijn. Hun gesprek was waardeloos. Ze hadden allebei afscheid moeten nemen.' Na een paar minuten. Let goed op het eerste gesprek als je de pech hebt om naar deze film te kijken... Carells personage probeert iets te zeggen wat volkomen willekeurig en niet grappig is (ik denk dat de exacte zin was: 'Deze ene keer toen ik nog een kind was... serieus), maar ze lachen allebei zo hard dat de koffie bijna uit hun neus spuit. De acteurs zelf zagen eruit alsof ze pijn hadden en zich afvroegen waarom hun werd opgedragen te doen wat ze doen.
Terug naar het IMDb-gedoe... jullie moeten een manier bedenken om een reclameteam van deze site weg te houden. Ik weet dat het onmogelijk is, maar het is de enige manier.' Het is pijnlijk duidelijk dat de eerste 20 of zo recensies door 12-jarigen zijn geplaatst, of door lakeien die door de studio zijn ingehuurd. Kijk naar de score van The Family Stone... als dat halverwege de 5 is, dan moet dit absoluut een 2 zijn... en dat is te veel gevraagd.

text_en:
-might contain spoilers... but believe me, this movie spoils itself from start to finish.

I walked into this movie with high expectations. It was my own fault. I had put too much stock in Steve Carell's record to date. 40 year old virgin... Little Miss Sunshine... The Office. And I also made the mistake of coming to IMDb and seeing a 7.5 user rating before going to the movie. It's always been a very good predictor in the past, but something is definitely off lately. The last time I felt this embarrassed and in this much pain in a movie theater was watching "Blue Steel" in 1990.

This flick fumbled from start to finish. The script was flunky material. Awful writing all around. "Murderer of love"? "Love is an ability"? Whoever wrote this crap suffered from the same affliction that struck American Beauty's writer(s)... trying waaaaayyyyyy too hard. The entire flick was peppered with Three's Company'ish moments like the awful and contrived shower scene. Or the pointless/confusing aerobics scene. Or the awful laundry room scene. Right when you think something serious and/or real is about to happen, they toss in one of these terrible moments. And it happens over and over and over again.

And what's with Carell's character? The guy meets some lame broad at a book store and is suddenly head over heels in love? Let's face it. Their conversation sucked. They both should have said their goodbye's after a few minutes. Pay close attention to the initial conversation when you have the misfortune of watching this movie.... Carell's character is trying to say something which is absolutely random and un-funny (I think the exact line was "this one time when I was a kid"... that's it. seriously), but both are laughing so hard that coffee is about to spout out of their noses. The actors themselves looked like they were in pain, wondering why they're being directed to do what they're doing.

Back to the IMDb thing... you guys need to figure out a way to keep a movie's promotional team off this site. I know it's impossible, but it's painfully obvious the first 20 or so ratings/reviews were either posted by 12 year olds, or by flunky's hired by the studio. Check out The Family Stone's rating... if that's a mid 5, then this absolutely has got to be a 2... and that's pushing it.


text:
De verwachtingen waren nogal hooggespannen toen ik naar deze film ging kijken, want ik had gedacht dat Steve Carell geen kwaad kon doen na grote films als Anchorman, The 40 Year Old Virgin en Little Miss Sunshine. Tjonge, wat had ik me vergist.
Ik zal beginnen met wat er goed is aan deze film: op bepaalde momenten mag Steve Carell Steve Carell zijn. Er zijn een paar momenten in de film die me aan het lachen maken, en dat komt bijna helemaal doordat hij de speelruimte krijgt om zijn ding te doen. Hij is een ongetwijfeld getalenteerd individu, en het is jammer dat hij heeft getekend voor iets wat naar mijn mening een totale mislukking is geworden.
Als dat achter de rug is, zal ik bespreken wat er zo gruwelijk mis is gegaan.
De film begint met Dan Burns, een weduwnaar met drie meisjes die wordt voorgedragen voor een adviescolumn in een landelijk dagblad. Hij bereidt zijn meisjes voor op een familiere<0xC3><0xBC>nie, waar zijn naaste verwanten een tijdje bij elkaar komen.
De familie staat hoog op de lijst van dingen die dit tot een afschuwelijke film maken. Geen enkele familie gedraagt zich zo. Het is bijna alsof ze van Pleasantville of Leave it to Beaver zijn overgeplaatst. Ze zijn een karikatuur van wat we denken dat een familie is als we zeven zijn. Het bereikt het punt waarop ze onuitstaanbaar en gewoon frustrerend worden. Touch-football, kruiswoordpuzzelwedstrijden, bowlingwedstrijden voor het hele gezin en talentenjachten zijn niet wat de meeste mensen ervan verwachten. Het is bijna misselijkmakend.
Een andere grote tekortkoming is de vrouw voor wie Carell zogenaamd valt. Haar observeren in haar eerste scène met Steve Carell is als kijken naar een slachtoffer van een beroerte dat probeert te rehabiliteren. Wat volgens mij uniek en origineel moet zijn in deze vrouw komt over als lichtelijk achterlijk.
Het doet me denken aan een film die zich op een andere planeet afspeelt. Toen ik het theater verliet, vroeg ik me af wat ik zojuist had gezien. Als ik er nog eens over nadenk, denk ik dat het niet veel was.

text_en:
Expectations were somewhat high for me when I went to see this movie, after all I thought Steve Carell could do no wrong coming off of great movies like Anchorman, The 40 Year-Old Virgin, and Little Miss Sunshine. Boy, was I wrong.

I'll start with what is right with this movie: at certain points Steve Carell is allowed to be Steve Carell. There are a handful of moments in the film that made me laugh, and it's due almost entirely to him being given the wiggle-room to do his thing. He's an undoubtedly talented individual, and it's a shame that he signed on to what turned out to be, in my opinion, a total train-wreck.

With that out of the way, I'll discuss what went horrifyingly wrong.

The film begins with Dan Burns, a widower with three girls who is being considered for a nationally syndicated advice column. He prepares his girls for a family reunion, where his extended relatives gather for some time with each other.

The family is high atop the list of things that make this an awful movie. No family behaves like this. It's almost as if they've been transported from Pleasantville or Leave it to Beaver. They are a caricature of what we think a family is when we're 7. It reaches the point where they become obnoxious and simply frustrating. Touch football, crossword puzzle competitions, family bowling, and talent shows ARE NOT HOW ACTUAL PEOPLE BEHAVE. It's almost sickening.

Another big flaw is the woman Carell is supposed to be falling for. Observing her in her first scene with Steve Carell is like watching a stroke victim trying to be rehabilitated. What I imagine is supposed to be unique and original in this woman comes off as mildly retarded.

It makes me think that this movie is taking place on another planet. I left the theater wondering what I just saw. After thinking further, I don't think it was much.


text: Als je je in de eerste 10 minuten van deze film niet realiseert dat de hoofdpersoon, die een column over het leven schrijft, de rollen o zo slim gaat omdraaien en zelf een paar waardevolle levenslessen gaat leren, dan is er waarschijnlijk iets mis met je. De opzet is zo voorspelbaar dat het de film verpest, zelfs als de rest van de film goed was (wat niet zo is).<br />Er is bijna geen chemie tussen de hoofdrollen en het stalkerachtige gedrag van Steve Carell is g<0xC3><0xAA>nant, niet grappig. Het is moeilijk te geloven dat de hoofdpersoon van Binoche ook maar enige belangstelling voor hem zou hebben. Dan wordt het uiteindelijk allemaal zo prachtig in elkaar gezet en leeft iedereen nog lang en gelukkig. Is dat niet geweldig Amerika?

text_en:
If, in the first 10 minutes of this film, you don't realize that the main character, who writes a life advice column, is going to have the tables-oh-so-cleverly-turned and learn some valuable life lessons himself, then there is probably something wrong with you. The set up is so predictable as to ruin the movie, even if the rest of the movie was good (which it isn't)

There's almost no chemistry between the leads, and Steve Carell's stalker-ish behavior is embarrassing, not funny. It's hard to believe Binoche's character would have any interest in him. Then in the end it's all wrapped up so wonderful and everyone lives happily ever after. Isn't that great America!


text: O jee. Deze film had de ondertitel 'Wanneer schrijvers staken!' kunnen hebben. Wat een rotstreek. Ik had hier echt hoge verwachtingen van, vooral na het lezen van IMDb-recensies, wat me aan het denken zet over het hele IMDb-systeem, maar dat is een andere zaak. Ik was dol op Steve Carrell in Anchorman, Bruce Almighty, The Office enzovoort, dus ik verwachtte grote dingen. Te zeggen dat ik teleurgesteld was, is het understatement van het jaar. Er is zoveel mis met deze film, maar ik zal me beperken tot (a) de onwaarschijnlijkheid dat IEDER gezin zich zo gedraagt als deze mensen (Een massale aerobics-training? Op welke planeet is DAT het echte leven?), het stomme script (een moordenaar van de liefde? Alsjeblieft) en het feit dat het personage van Dan zo onsympathiek is, dat je je afvraagt wat het meisje in hem zag waardoor ze verliefd op hem werd. Deze film zat barstensvol rammelende dialogen, krakende regie, belachelijke scènes, en het ging langzaam, langzaam, langzaam. We zouden na een halfuur naar buiten zijn gegaan als we niet bij mijn ouders waren geweest, die niet veel uitgaan en niet van geldverspilling houden. In tegenstelling tot de makers van deze film, die beter af zouden zijn geweest als ze al het geld dat ze hadden uitgegeven om deze film te maken in een vreugdevuur hadden gegooid <0xE2><0x80><0x93> dat zou leuker zijn geweest. Als je van films houdt, vermijd dit dan als de pest.

text_en: Oh dear. This movie could have been sub-titled "When writers go on strike!" What a stinker. I had really high hopes for this, mostly after reading IMDb reviews, which makes me wonder about the whole IMDb rating system, but that's a separate matter. I loved Steve Carrell in Anchorman, Bruce Almighty, The Office, etc so I was expecting great things. To say I was disappointed is the understatement of the year. There are so many things wrong with this movie, but I'll confine myself to (a) the implausibility of ANY family behaving like these people do (A mass aerobics workout? What planet is THAT real life on?), the clunky script (a murderer of love? Please), and the fact that the character of Dan is so unlikable, you find yourself wondering what the girl saw in him to make her fall in love with him? This movie was filled to bursting with clunky dialogue, creaking direction, ridiculous set-scenes and it was slow, slow, slow. We would have walked out after half an hour if we'd not been with my parents, who don't get out much and don't like to waste money. Unlike the makers of this movie, who would have been better off throwing all the cash spent making this movie into a bonfire - that would have been more entertaining. If you like movies, avoid this like the plague.


text: Verkrachter: Een stel passief-agressieve mensen die een familiere<0xC3><0xBC>nie houden. Volgens het script zeggen en doen ze dingen die mensen nooit zouden doen, althans niemand met ook maar een greintje fatsoen. De held valt op de dag van de re<0xC3><0xBC>nie op een boekwinkel voor een vrouw die hij als zijn zielsverwant ziet, zonder te weten dat ze op de re<0xC3><0xBC>nie zal verschijnen als de vriendin van zijn broer. Hij probeert zich neer te leggen bij de claim van zijn broer, maar zij, die weet dat onze held duidelijk smoorverliefd op haar is, plaagt hem genadeloos door sexy kleren te dragen en zich te gedragen als een stripper, waarbij ze haar broer over zijn hele lijf wrijft met het smoesje dat ze hem laat zien hoe hij zich moet uitrekken. Op een gegeven moment kleedt ze zich zelfs uit en gaat met hem onder de douche. Hij probeert zijn handen voor zijn ogen te slaan. Zijn hart breekt. Ze denkt dat het grappig is, tot ze plotseling besluit dat ze de broer niet wil en de re<0xC3><0xBC>nie verlaat.<br />De film sleept echt. Het publiek hoestte en zat op het puntje van zijn stoel. De tekst is onintelligent en ongelooflijk. We liepen bijna naar buiten, maar bleven maar denken dat er vast wel iets zou gebeuren waardoor de boel zou opfleuren, maar neeeeee. Al die mooie recensies moeten geschreven zijn door ingehuurde sukkels, om arme sukkels als ik zo gek te krijgen dat ze dit soort shit zagen. Vergelijken met Little Miss Sunshine??? Jemig. Ze moesten zich schamen, de schrijvers, de acteurs, de producers en de theaters, dat ze zoiets ergs op het scherm lieten verschijnen!

text_en:
Spoiler: Bunch of passive-aggressive people having family reunion. The script has them saying and doing things people would never do, at least anyone with a shred of decency. The hero falls for a woman he sees as his soul mate at a bookstore the day of the reunion, unaware she will show up as his brother's girlfriend at the reunion. He tries to defer to his brother's claim, but she, knowing our hero is clearly infatuated with her, teases him mercilessly by wearing sexy clothing and behaving like a stripper, rubbing all over the brother in a ruse excuse that she is showing him how to stretch. At one point, she actually disrobes and gets into a shower with him. He tries to cover his eyes. His heart is breaking. She thinks it's funny, until she suddenly decides she doesn't want the brother and leaves the reunion.

The movie really drags. The audience coughed and fidgeted its way through the long haul. The writing is unintelligent and unbelievable. We almost walked out, but kept thinking surely something would happen that would perk things up, but nooooo. All the lovely reviews must have been written by paid shills, out to dupe poor suckers like me into seeing crap like this. Comparing it to Little Miss Sunshine??? Jeez. Shame on them, the writers, the actors, the producers, and the theaters for letting anything this bad make it to the screen!


text:
Het feit dat er positieve reacties zijn op IMDb over Dan in het Echte Leven, doet me beseffen dat het personeel hard aan het werk is om de mensen deze afgrijselijke film te laten zien.
Ik heb geen woorden, geen idee waar ik moet beginnen met het beschrijven van de echt afschuwelijke film waar ik gisteravond bij zat: Dan in het Echte Leven. Steves personages in vorige films gaven me het idee dat ik iets voor zijn personage zou voelen en van de dialoog zou genieten, maar net als bij andere posters voelde ik me ongemakkelijk en schaamde ik me voor de cast.
De dialoog was zo gekunsteld, de familie was die koekjessnijder van Walton' Het is al zo vaak voorgekomen dat iemand dacht dat het een origineel idee was dat ik ervan sta te kijken.
Doe jezelf een lol en sla deze angstaanjagend slechte film over en geloof niet alles wat je op IMDb leest, want de eerste commentaren zijn duidelijk geschreven door mensen die in een andere bioscoop naar een GOOD-film zitten te kijken.

text_en:
The fact that there are positive comments about Dan in Real Life on the IMDb just makes me realize that their junket staff are hard at work trying to get people to watch this utterly horrific film.

I have no words, no idea where to start to describe the truly awful film I sat through last night - Dan in Real Life. Steve's characters in previous films led me to believe that I would feel something for his character and enjoy the dialog but like other posters I felt uncomfortable and embarrassed for the cast.

The dialog was so contrived, the family was this cookie cutter Walton's family and the film has been so many times before that I am shocked someone thought it was an original idea.

Do yourself a favor and take a pass on this terrifyingly bad movie and don't believe everything you read on the IMDb since the first comments were clearly written by folks sitting in a different theater watching a GOOD film.


text:
Ik heb een regel van 5 minuten (soms laat ik de leemte 10 minuten duren). Als een film in de eerste 5 of 10 minuten niet goed is, wordt hij waarschijnlijk nooit beter. Ik heb nog geen enkele film meegemaakt die deze theorie aanvecht. Dan in het Echte Leven is beslist geen uitzondering. Ik keek naar die kalkoen en dacht: wauw, dit is niet grappig, niet ontroerend, niet triest, en ik vind geen van de personages leuk.
Het verhaal van een adviescolumnist/weduwe die drie jonge dochters opvoedt, die verliefd wordt op zijn vriendin. Ik neem aan dat de titel 'adviescolumnist die advies kan geven' is? Ik weet het niet. Dans personage leek me absoluut niet geschikt om advies te geven. Is dat de ironie? Ik weet het niet. Hij gaat op bezoek bij zijn ouders, broers, zussen en hun kinderen in een of ander huiselijk retraitehuis, wat heel lief lijkt, en potentieel voer voor een goede komedie, verhaallijnen... maar geen van alle komen er ooit uit. Het centrale verhaal is in wezen hoe hij van deze vrouw houdt, maar haar niet kan krijgen. Iedereen met een greintje gezond verstand zal beseffen dat hij haar uiteindelijk zal krijgen, maar je moet je door pijnlijk weinig grappige, afgezaagde, levenslange dialoog 'Moordenaar van de liefde' heen worstelen om tot de onvermijdelijke happy ending te komen.
Dit is echt een van de slechtste films die ik ooit heb gezien.

text_en:
I have a 5 minute rule (sometimes I'll leave leway for 10). If a movie is not good in the first 5 or 10 minutes it's probably not going to ever get better. I have yet to experience any movie that has proved to contest this theory. Dan in Real Life is definitely no exception. I was watching this turkey and thought; wow, this is not funny, not touching, not sad, and I don't like any of the characters at all.

The story of an advice columnist/widower raising three young daughters, who falls in love with his brothers girlfriend. I suppose the tagline would be "advice columnist who could USE advice"? I don't know. Dans character in no way struck me as someone qualified to give advice. I guess THAT'S the irony? I don't know. He goes to see his parents, brothers, sisters and their kids at some sort of anual family retreat, which seems very sweet, and potential fodder for good comedy, story lines...none which ever emerge. The central story is basically how he loves this woman, but can't have her. Anyone with a pulse will realise that eventually he WILL get her, but you have to suffer through painfully unfunny, trite, lifetime movie network dialogue "murderer of love" to get to the inevitable happy ending.

This is truly one of the worst movies I've ever seen.


text: Ik weet niet wat er mis is met jullie, ik kan echt een betere film maken dan deze, ik kan andere werkloze mensen in dienst nemen, ik beloof dat ik een betere film zal maken dan deze, deze film was zo slecht dat ik nooit meer naar een film met Steve Carrel zal kijken, het komt erop neer dat je je tijd niet moet verspillen door hem van het net te downloaden of te huren, ik zou deze film voordragen voor de slechtste film van de eeuw, ik bedoel de slechtste is Iets Moet Er Zijn, maar daarna is dit de tweede.

text_en: seriously what the hell was this movie about,,simply stupid,,i'd give it 0 but,,,1"awful" is the lowest you can go,,seriously this movie is not worth watching,,waste of time, i don't know what the hell is wrong with you guys voting this movie 7 out of 10,,i seriously can make a better movie than this , hire some other unemployed people,,'n i promise i'll make a movie better than this,,this movie was so bad,,that i'll never watch a movie starring Steve Carrel again,bottom line don't waste your time to download it off the net or rent it,,i'd nominate this movie for the worst movie of the century i mean the worst is Something Gotta give but after that this is the second


text: Wauwwww, ongeveer een uur geleden was ik eindelijk klaar met kijken naar die verschrikkelijke film!!! Ik wilde hem al na zo'n 10 minuten uitzetten maar ik dacht dat ik hem een kans moest geven omdat hij gewoon beter had moeten worden. Of op z'n minst een paar positieve eigenschappen moest hebben, zoals ik dacht dat het op z'n minst een soort film zou zijn waar je aan denkt, of echt intelligent, of heel goed gefilmd of zoiets... Het spreekt voor zich dat dat niet het geval was en ik heb ongeveer anderhalf uur van mijn leven verspild. Ik ga het niet eens hebben over waarom het zo vreselijk is want het is tijdverspilling om uit te leggen dat dit'misschien spoilers bevat'... IMDb, je moet eens wat rustiger doen over die spoilers en meer aandacht besteden aan het feit dat de mensen die de films recenseren en het commentaar schrijven niet worden betaald om goede kritieken te schrijven of op de een of andere manier betrokken te zijn bij de film of iets dergelijks. Ik dacht dat het grappig zou zijn om na deze verschrikkelijke film eens te komen kijken hoe slecht de waardering was en ik was heel erg geschokt toen ik zag hoe hoog de waardering was... alle waarderingen met ongeveer 7-10 sterren moeten duidelijk te maken hebben met een of andere KLEINE VERANDERINGSfilm... Ik ben nog steeds een grote IMDb-fan, maar denk eens goed na over dit beoordelingsproces, want deze film zou niet hoger moeten zijn dan een 3.

text_en: Wowwwwww, about an hour ago I finally finished watching this terrible movie!!! I wanted to turn it off within the first like 10 minutes but I figured I'd give it a chance because it just hadddd to get better. Or at least have some redeeming qualities, like I figured at the very least it would be a make you think type movie, or like really intelligent, or very well filmed or something...Needless to say, that was not the case and I wasted about an hour and a half of my life. Im not even going to get into why its terrible because its a waste of my time to explain that this "may contain spoilers"...IMDb, you should calm down on the spoilers thing and pay more attention to making sure that the people who rate the movies and comment are not paid to write good reviews or involved somehow in the movie or anything else like that. I thought it would be humorous after this terrible film to come see hoe bad the rating would be and I was very very shocked to see the fairly high ratings...all the ratings with about 7-10 stars clearly must be about some COMPLETELY DIFFERENT movie... Im still a big IMDb fan, but seriously rethink this rating process because this movie should be rated no higher than maaaybbbeee like a 3.


text: Er is weinig om je over op te winden in 'Dan in het echte leven'. Om te beginnen is de hele opzet ongelooflijk gekunsteld. Geloofden jullie echt dat Marie tijdens dat eerste lange gesprek in het restaurant niet aan Dan zou hebben verteld waar ze naartoe ging? En aangezien Dan tijdens dat gesprek het woord voerde, waarom zou ze zich dan zo tot hem aangetrokken voelen? Ik ben er trouwens nooit achter gekomen waarom Marie zich gedurende de hele film zo tot Dan aangetrokken voelde. Hij is erg narcistisch en doet weinig om ons ervan te overtuigen dat hij echt een goeie vent is (hij liegt bijvoorbeeld tegen Marie in de boekwinkel, maakt zijn broer belachelijk over zijn vroegere vriendinnetjes en probeert Marie jaloers te maken met een 'blinde date'). In de echte wereld is Dan traag van begrip, sentimenteel en manipulatief. Zelfs vrouwenfilms als The Jane Austen Book Club halen hogere cijfers dan deze voorspelbare 'huilfilm'.

text_en: There's little to get excited about "Dan in Real Life". First off, the whole setup is incredibly contrived. Did you really believe that during that very long first meeting conversation at the restaurant, Marie wouldn't have told Dan where she was going? And since Dan did all the talking during that conversation, why would she be so attracted to him? For that matter, I never figured out why Marie was so attracted to Dan throughout the movie. He's very narcissistic and does little to convince us that he's truly a good guy (for example he lies to Marie in the bookstore, ridicules his brother about his past girlfriends and tries to make Marie jealous with a 'blind date'). There's more contrivance such as that ridiculous scene at the bowling alley where Dan and Marie are caught making out by the whole family. Yeah like that could really happen. Dan in Real life is slow-paced, sappy and manipulative. Even chick flicks like The Jane Austen Book Club get higher marks than this predictable "tearjerker".


text:
Ik zou het niet kunnen verdragen om de hele film uit te zitten. Bestaan dit soort gezinnen echt ergens? Er zijn veel commentaren geweest die deze familie beschreven als verwant aan LLBean-modellen en zo, en ik denk dat dat een geweldige beschrijving is van hoe ze zich gedroegen.
Nog meer absurd ongeloofwaardig schrijven en acteren doet zich voor als we een personage ontmoeten dat op de middelbare school'slijmbal' wordt genoemd en dat natuurlijk is uitgegroeid tot een bloedmooie, twintig jaar oude, door Harvard opgeleide plastisch chirurg (maar alleen om goed te doen in de wereld <0xE2><0x80><0x93> niet voor het geld) en ze gaat bij het eerste afspraakje met Steve Carrel naar bed. Op dat moment hou ik op met kijken...
Als je je ongeloof twee uur volledig kunt opschorten, dan zul je misschien genieten van deze sentimentele, genotzuchtige tijdverspilling.

text_en:
I couldn't bear to sit through he entire movie. Do families like this really exist somewhere? There have been many comments describing this family as akin to LLBean models and such, and I think that that is a great description of how they behaved.

More absurdly unbelievable writing/acting occurs as we meet a character referred to in High School as "pigface" who, of course, has grown into a drop-dead gorgeous 20-year Harvard-educated plastic surgeon (but only to do good in the world-not for the money,) and she beds Steve Carrel on the first date. That's when I quit watching...

If you can completely suspend your disbelief for two hours, then perhaps you'll enjoy this sentimental, self-indulgent waste of time.


text:
De premisse van deze film wordt onthuld op de dvd-doos. Een textielarbeider ontwikkelt een wonderstof die niet vermindert. Maar de film schiet niet op. In plaats daarvan ploetert hij drie kwartier door, waarbij hij een inleiding afdraait voordat hij de grote ontdekking doet. Aangezien het publiek er niet veel baat bij heeft om te zien hoe een whizkid dingen uitdoktert, is het een vreemde keuze: de film is er met succes in geslaagd om geen enkel onderwerp aan te snijden. Als de stof eenmaal is ontdekt, maakt de film al te snel duidelijk dat zowel hoge pieten uit de industrie als werknemers uit de arbeidersklasse de uitvinding de kop willen indrukken, waardoor de film maar twee zwakke bewegingen heeft: het uitvinden van de chemische stof en het vluchten voor onderdrukkers.
Ik kan niet begrijpen waarom iemand dit als komedie zou beschrijven. Het is niet grappig of komisch. Het is eerder serieuze sociale kritiek van deze tijd: dat het kapitalisme zowel de aanvoerketen als de productie verstoort. Wat op zijn beurt verhindert dat innovatie de wereld bereikt en verbetert. Ja, dat is waarschijnlijk waar, maar zonder enige speelsheid met dat feit, is de film gewoon een serieus argument. Je hebt een extreem brede definitie van komedie nodig om die hier te vinden.
Dit is meer een Britse Meet John Doe (Meet Nigel Doe?).

text_en:
The premise of this movie is revealed on the DVD box. A textile worker develops a miracle fabric that doesn't degrade. But the movie fails to get on with it. Instead it pads for 45 minutes, noodling around a preamble before he makes the big discovery. Since audiences don't benefit much from seeing a whiz kid figuring things out, it's a strange choice: the movie has successfully been prevented from engaging any topic. Once the fabric is discovered, the movie too rapidly establishes that both industry bigwigs, and blue-collar co-workers want the invention squelched, leaving the movie with just two flimsy movements; inventing the chemical, and running from oppressors.

I can't understand why anyone would describe this as comedy. The tone isn't funny or comical. It's more like serious social criticism of the day: that capitalism warps both supply chains and production. Which in turn prevents innovation from reaching and improving the world. Yes, that's probably true, but without some toying with an attitude towards that fact, the movie is simply an earnest argument. You'll need an extremely broad definition of comedy to find any here.

This is more like a British Meet John Doe (Meet Nigel Doe ?).


text:
Ik geef toe dat het probleem dat ik heb met de veelgeprezen Ealing-films die ik tot nu toe heb gezien, het mijne zou kunnen zijn. Naar mijn smaak zijn ze óf zwart en hartverscheurend grappig, óf zo luchtig van toon dat ze onbevredigend zijn als komedies of verhalen. Dat is een gewichtige manier om te zeggen dat ik The Man in the White Suit graag wilde zien, maar dat het me moeite kostte om de korte duur ervan uit te zitten.

Textielwerker Sidney Stratton (Alec Guinness) mag dan gedwee zijn in zijn gedrag, maar hij is hardnekkig toegewijd aan vooruitgang in de vorm van zijn pogingen om een draad stof uit te vinden die niet kan worden gebroken of vuil gemaakt. Met behulp van een fabriekslaboratorium voor zijn laatste experiment zwoegt hij tegen beperkingen, zowel materieel als menselijk <0xE2><0x80><0x93> de laatsten zijn de achterlijke fabrieksbazen die niet begrijpen wat hij in zijn schild voert, en die er dan achter komen en nog vastbeslotener worden om hem tegen te houden.
'Het zijn de kleine geesten zoals die van jou die de vooruitgang in de weg staan,' klaagt Sidney, die in de spiegel oefent wat hij tegen de Man probeert te zeggen.

Een probleem met 'Man in het Witte Pak' is dat Sidneys visie op de vooruitgang ook verschrikkelijk kleingeestig is, nog kleiner dan die van de bazen of de arbeiders die ook een hekel hebben aan zijn werk. Mijn probleem is meer elementair: voor een komedie is 'Het Witte Pak' niet grappig. Het is een nogal ernstig scenario dat maar al te vaak zijn zwakke pogingen tot humor probeert te ontlenen aan spugen, dubbel spugen, driedubbel spugen en duizelingen.
De beste grap is het geluid van de machine waar Sidney aan werkt, die eindeloos 'Bleep-Blop-Bleep-Bop' doet en iedere bezoeker vreemde blikken bezorgt, tot Sidney er zijn wonder uit weet te halen of het bij wijze van proberen opblaast. Net als alle andere verdwaalde humor die in deze film behoorlijk functioneert, heeft hij er te lang op geleund.
Ik heb nog nooit een film gezien waarin Guinness minder indruk maakte, ook al ziet hij er onmogelijk jong en serieus uit (hoewel hij eigenlijk halverwege de dertig is). Hij lijkt zo bloedeloos, nog bloedelozer dan de generaal met het wassen gezicht die hij speelde in 'Doctor Zhivago'. Ze negeert de droeve genegenheid van het aanstellerige fabrieksmeisje dat aanbiedt hem haar spaargeld te geven als hij zijn baan verliest (het gezicht van Vida Hope als Bertha) of de zwoele charmes van de jonge Daphne Birnley (Joan Greenwood), zijn enige echte bondgenoot in zijn strijd tegen'sjofelheid en vuil', zoals zij het uitdrukt, waarbij ze die woorden zo onmogelijk sexy laat klinken als alleen Greenwood dat kan.
Door de steun van spelers werkt 'Wit Pak' net zo goed als het werkt. Ernest Thesinger van 'Bruid van Frankenstein' speelt een bijzonder nare fabrieksdirecteur die eruitziet als Nosferatu en een lach laat horen als een doodsgereutel. Dan is er de onmiskenbare charme van Mandy Miller als een klein meisje dat haar weinige momenten voor de camera onder alle anderen vandaan steelt.
Maar de meeste scènes worden zo rechttoe rechtaan gespeeld dat je niet zou denken dat regisseur Alexander Mackendrick ooit eerder aan een komedie had gewerkt (zijn vorige Ealing-komedie 'Whisky Galore' maakt die indruk helaas niet waar). Het stuk van Roger MacDougall veronderstelt dat wetenschappelijke vooruitgang een potentiële ramp is, maar slaagt er niet in de saaie Sidney in iets anders te laten optreden dan in de meest aangename lichtval.
Ealing-komedies staan bekend om hun vertolking van de menselijke kant van de komedie. Toch schijnen de Ealings die ik heb gezien dat nooit te doen, alleen wanneer ze agressief tegen onze eigen sympathieën ingaan.' Vriendelijke Harten En Coronets' en 'De Damesmoordenaars' (ook van Mackendrick, moet je nagaan) zijn op deze manier klassieke werken. 'Wit Pak' daarentegen is een zinloze vertelling die uit elkaar valt wanneer hij samenhang zou moeten vertonen, net als dat ongelukkige pak.

text_en:
I admit the problem I have with the much-celebrated Ealing films I've seen so far could be mine. To my taste, either they are black and rippingly funny, or so light in tone to be unsatisfying as comedies or stories. That's a self-important way of saying I wanted to like "The Man In The White Suit" but found myself struggling to sit through its short run time.

Textile worker Sidney Stratton (Alec Guinness) may be meek in manner, but he is doggedly committed to progress in the form of his attempts to invent a strand of fabric that can't be broken or made dirty. Using a factory lab for his latest experiment, he toils against limitations both material and human - the latter being the benighted mill bosses who don't understand what he is up to, then figure it out and become even more committed to stopping him.

"It's small minds like yours that stand in the way of progress," Sidney complains, practicing in the mirror what he struggles to say to the Man.

One problem with "Man In The White Suit" is that Sidney's vision of progress is awfully small-minded, too, more so even than that of the bosses or the laborers who also resent his work. My problem is more elemental: For a comedy, "White Suit" is not funny. It's a rather earnest script which too often tries to mine its feeble attempts at humor from spit-takes, double-takes, triple-takes, and dizzy takes.

The best joke is the sound of the machine Sidney toils at, going "Bleep-Blop-Bleep-Bop" endlessly and fetching queer looks from every visitor until Sidney either extracts his miracle from it or blows it up trying. Like every other bit of stray humor that functions decently in this film, it's leaned on too long.

I've never seen Guinness less affecting in a movie, even though he looks impossibly young and earnest (though actually in his mid-30s). He seems so bloodless, even more so than the wax-faced general he played in "Doctor Zhivago" He's the same cold fish whether he's ignoring the sad affections of the affecting mill girl who offers to give him her life savings when he loses his job (pan-faced Vida Hope as Bertha) or the more sultry charms of young Daphne Birnley (Joan Greenwood), his one real ally in his fight against "shabbiness and dirt", as she puts it, making those words sound as impossibly sexy as only Greenwood could.

Supporting players make "White Suit" work as well as it does. Ernest Thesinger of "Bride Of Frankenstein" fame plays a singularly nasty captain of industry who looks like Nosferatu and makes a laugh like a death rattle. Howard Marion-Crawford as another factory leader is as memorable here as he was playing a blinkered medical officer in "Lawrence Of Arabia". Then there's the undeniable charm of Mandy Miller as a little girl who steals her few moments on camera right from under everyone else.

But most of the scenes are played so straight that one wouldn't think director Alexander Mackendrick had ever worked on a comedy before (his previous Ealing comedy "Whisky Galore" doesn't reverse that impression, alas). Roger MacDougall's play posits the notion of scientific progress as potential disaster, but fails to present dull Sidney in anything other than the most blandly pleasant of lights.

Ealing comedies are remembered for capturing the human side of comedy. Yet the Ealings I've seen never seem to do this, working only when they play aggressively against our own sympathies. "Kind Hearts And Coronets" and "The Ladykillers" (Mackendrick again, go figure) are classics this way. "White Suit", on the other hand, is a pointless ramble that falls apart when it should cohere, just like that unfortunate suit.