text: In THE BARBARIAN AND THE GEISHA speelt John Wayne Townsend Harris, een echte afgezant uit de Verenigde Staten, die aan het eind van de jaren vijftig van de negentiende eeuw verantwoordelijk was voor het werkelijk openstellen van Japan voor de internationale betrekkingen. Voor hem was commodore Perry in feite met kanonneerboten Japan binnengevallen en had hij de Japanners in 1853 tot een verdrag gedwongen. Harris, die iets later arriveerde, werkte de details uit en zorgde ervoor dat de Japanners zich aan het eerste verdrag hielden <0xE2><0x80><0x93> want veel van de Japanners voelden er niets voor om zich aan het eerste verdrag te houden. Dit alles is waar en wordt in de film getoond. Volgens een paar andere bronnen die ik heb gevonden, is de romance tussen Harris en een Japanse geisha grotendeels fictie en is deze romance het voornaamste onderwerp van deze film (vandaar de titel). Mijn eerste reactie toen ik deze film voor het eerst zag, was er een van verbazing. John Wayne als diplomaat?! Als hij in de meeste films diplomatiek is, zegt hij alsjeblieft en dank je wel terwijl hij mensen afranselt!!!! Dus het leek me heel vreemd om hem te zien spelen als een man die NIET een man van actie is en in staat is het diplomatieke spel te spelen. Ik kan in 1958 niet veel acteurs bedenken die voor deze rol ongebruikelijker zouden zijn geweest. Tussen haakjes, ik heb foto's van Harris en Wayne gezien die vrijwel geen gelijkenis met hem vertonen. Maar ondanks het feit dat het verhaal veel vrijheden neemt met de waarheid en de vreemde casting, is de film nog steeds heel goed te bekijken. De kleurenfilm is mooi, de film geeft een aardig inzicht in de Japanse gewoonten en cultuur en het acteerwerk is niet slecht. Al met al een aardige en bekijks trekkende film, ondanks de vreemde casting.<br />PS <0xE2><0x80><0x93> Lees de trivia voor deze film eens door. Je komt iets meer te weten over de echte personages en over een vermeende ruzie tussen Wayne en de regisseur (John Huston) waarbij Wayne hem blijkbaar buiten westen heeft geslagen! Op basis van wat ik over Huston heb gelezen en de manier waarop hij met acteurs omging, is dit een incident dat ik geneigd ben te geloven. Het is ook een mooi voorbeeld van John Wayne's 'diplomatie'.

text_en:
In THE BARBARIAN AND THE GEISHA, John Wayne plays Townsend Harris, a real envoy from the United States who was responsible for truly opening up Japan to International relations in the late 1850s. Before him, Commodore Perry basically pushed into Japan with gunboats and forced a treaty upon the Japanese in 1853. Harris, who arrived just a bit later, worked through the details and helped ensure compliance--as many of the Japanese felt no particular inclination to honor the first treaty. All this is true and shown in the film. According to some other sources I found, the romance between Harris and a Japanese Geisha is mostly fiction and this romance is much of the focus of this film (hence, the title).

My first reaction the first time I saw this movie was one of surprise. John Wayne as a diplomat?! When he's being diplomatic in most films, he says please and thank you as he pummels people!!!! So seeing him playing a man who is NOT a man of action and is able to play the diplomatic game seemed very odd indeed. In fact, I can't think of too many actors in 1958 who would have been more unusual for this role. By the way, I've seen photos of Harris and Wayne has practically no resemblance to him at all.

However, despite the story taking a lot of liberties with the truth and the strange casting, the film is still very watchable. The color cinematography is nice, the film shows some nice insights into Japanese customs and culture and the acting isn't bad. All in all, a likable and watchable film despite it's odd casting.

PS--Read through the trivia for this film. You find out a bit more about the real life characters as well as a supposed fight between Wayne and the director (John Huston) where Wayne apparently knocked him out!! Based on what I've read about Huston and the way he got along with actors, this is an incident I tend to believe. And, it's also a nice example of John Wayne "diplomacy".


text:
Ik vond dit een verrassend luchtige invalshoek voor een cultuurclash uit de jaren vijftig. John Wayne was niet bepaald iemands eerste keus als cultureel attaché, omdat hij met zijn goede bedoelingen ongeveer even diplomatiek was als een verkoper in Harrods. Maar deze keer mocht hij een rol spelen die veel passiever was dan zijn gebruikelijke blufferige personage, en hij volbracht zijn taak met stijl. De Duke was een man die echt goed kon acteren. Zijn gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal konden buitengewoon subtiel zijn.
Ondanks zijn aanzienlijke aanwezigheid als acteur en in termen van schermtijd, slaagde hij er niet in deze film te domineren. Veel van zijn goede bedoelingen liepen op niets uit. Hij had over niemand gezag, en het tussenliggende verhaal werd geleverd door de titulaire _geisha_ voor wie hij de barbaar was.
Het verhaal van de Amerikaanse pogingen om in de gunst te komen bij een isolationistisch Japan was er een van politieke intriges in plaats van van stoer doen of vechten voor je leven. Ik kan geen commentaar geven op de nauwkeurigheid van het onderzoek, maar de vreemdheid van de oosterse cultuur ten opzichte van de westerse gevoeligheden werd goed aangetoond. Er was een heleboel minutieus gechoreografeerde ceremonie die bestond uit wat er voor deze waarnemer uitzag als authentieke kostuums en rekwisieten. De decorstukken waren complex en gedetailleerd. Er was veel geld en denkwerk aan besteed. De gebroken romance tussen Wayne en zijn geisha voegde een extra element toe en voorkwam dat de film alleen maar een politiek of vlagvertoon werd. Het schrift was goed zonder al te veel woorden. Er was veel Japanse dialoog, maar de lange vertalingen verstoorden het verhaal niet. Het was leuk om veel echte oosterse acteurs op de set te zien. Of ze Japans waren, kon ik niet zeggen. Maar ze zagen er in elk geval uit zoals ze eruit zagen. De hoofdrollen werden tenminste niet gespeeld door travestieten, in tegenstelling tot andere pogingen zoals 'Blood Alley' (ja, ik weet dat het Chinezen waren) 'The Inn of the Sixth Happiness' of zelfs 'The King and I'. Eerlijk gezegd genoot ik hier meer van dan van al die andere films. Om te beginnen was het script beter. Ik heb de liedjes in 'The King and I' nooit mooi gevonden en was niet onder de indruk van de zwaarbeladen anticommunistische subtekst van 'Blood Alley'. Ik moet bekennen dat ik dit werk nooit eerder had gezien en vond dat het heel goed te vergelijken was met veel van de populairdere films van The Duke.
Aanbevolen.

text_en:
I found this to be a surprisingly light-handed touch at a 1950's culture-clash movie. John Wayne would hardly be one's first choice as a cultural attache, being about as diplomatic with his good intentions as a bull-run in Harrods. But this time he was left to play a part that was far more passive than his usual bluff persona, and he accomplished his task with style. The Duke was a guy who really could act well. His facial expressions and body language could be extremely subtle.

Despite his considerable presence both as an actor and in terms of screen time, he failed to dominate this movie. Many of his good intentions came a cropper. He had authority over nobody, and the intermittent narrative was provided by the titular geisha to whom he was the barbarian.

The story of American attempts to curry favour with an isolationist Japan was one of political intrigue rather than swashbuckling or hell-for-leather battles. I cannot comment on the accuracy of its research but the strangeness of the Oriental culture to western sensibilities was demonstrated well. There was a great deal of minutely-choreographed ceremony entailing what looked to this observer like authentic costume and props. The set pieces were complex and detailed. A lot of money and thought had been applied to it.

The fractured romance between Wayne and his geisha added a little extra element, and stopped the movie becoming just a political or flag-waving effort. Script was good without being too wordy. There was a great deal of Japanese dialogue, but the lengthy periods of translation didn't interfere with the narrative. It was nice to see plenty of genuine orientals on the set. Whether or not they were Japanese, I couldn't say. But anyway they looked the part. At least the leads were not played by cross-dressing Caucasians, unlike other efforts such as 'Blood Alley' (yes, I know they were Chinese) 'The Inn Of The Sixth Happiness' or even 'The King And I'.

Frankly, I enjoyed this more than any of those other movies. The script was better for a start. I never liked the songs in 'The King And I', and wasn't impressed by the heavy-laden anti-communist subtext of 'Blood Alley'. I confess to never having seen this work before and found it compared very favourably to many of The Duke's more popular outings.

Recommended.


text:
Verscheidene jonge Iraanse vrouwen, verkleed als jongens, proberen in een kwalificatiewedstrijd voor het wereldkampioenschap tussen Iran en Bahrein te komen. Als ze worden gepakt, worden ze opgesloten in een gebied waar de wedstrijd binnen gehoorsafstand blijft, maar uit het zicht. De gevangenen smeken om vrijgelaten te worden, maar regels zijn regels.
Gezien de afkomst van de regisseur, Jafar Panahi, was het ontwapenend om te ontdekken dat Offside een komedie is, en vaak een hilarische. In _De Spiegel_ van 1997 presenteert Panahi twee versies van het Iraanse meisjesleven en laat het publiek in het ongewisse over welke 'echt' is. In _The Circle_ van 2000 stappen verschillende Iraanse vrouwen uit het systeem; hun overtredingen zijn anders, maar ze eindigen allemaal op dezelfde tragische plek. Maar nu ik erover nadenk, is het moeilijk om het als iets anders dan een komedie te zien, omdat de situatie die het oplevert zo overduidelijk belachelijk is. Aangezien de vrouwen willen weten waarom ze niet naar de voetbalwedstrijd kunnen kijken en hun ontvoerders hun best doen om daar antwoord op te geven, is de enige mogelijke uitkomst een komedie.
Wat Offside het meest aangrijpend maakt, is dat de jonge vrouwen niet worden afgeschilderd als activisten die het systeem aanvallen. Ze zijn gewoon voetbalfans en patriotten, en ondanks het feit dat ze duidelijk oneerlijk worden behandeld, verliezen ze nooit hun aandacht voor de wedstrijd en de historische overwinning die binnen het bereik van hun land ligt.

text_en:
Several young Iranian women dress as boys and try to get into a World Cup qualifying match between Iran and Bahrain. When they're caught, they're penned in an area where the match remains within earshot, but out of sight. The prisoners plead to be let go, but rules are rules.

Given the pedigree of its director, Jafar Panahi, it was disarming to discover that Offside is a comedy, and a frequently hilarious one. In 1997's The Mirror, Panahi presents two versions of Iranian girlhood and leaves the audience to wonder which one is "real". In 2000's The Circle, several Iranian women step outside the system; their transgressions are different, but they all end up in the same tragic place.

However, thinking now about Offside, it's hard to imagine it as anything other than a comedy, because the situation it presents is so obviously ridiculous. As the women demand to know why they can't watch the soccer match and their captors struggle to answer, the only possible outcome is comedy.

What makes Offside most affecting is that the young women are not portrayed as activists attacking the system. They are simply soccer fans and patriots, and despite the fact that they are clearly being treated unfairly, they never lose their focus on the match and the historic victory that is within their nation's grasp.


text:
Ik heb deze film gezien op het Toronto International Film Festival. Gefilmd tijdens een echte kwalificatiewedstrijd voor het WK van 2006, is Offside zowel een komedie als een tragedie. De film volgt het lot van een groep jonge vrouwen die wordt betrapt bij een poging een voetbalwedstrijd in het Azadistadion van Teheran binnen te sluipen. De islamitische religieuze leiders van het land hebben verordonneerd dat vrouwen niet bij mannen mogen zitten bij sportevenementen, om te voorkomen dat ze worden blootgesteld aan vervloekingen en ander moreel dubieus gedrag. Dit heeft de jonge vrouwelijke fans van het land er niet van weerhouden naar binnen te sluipen met behulp van verschillende trucs. Maar Panahi concentreert zich op een kleine groep die is betrapt en tergend dicht bij de actie wordt vastgehouden. Ze smeken de verveelde soldaten die hen bewaken om hen te laten gaan of hen in elk geval naar de wedstrijd te laten kijken. De soldaten zeggen dat ze niet hadden moeten proberen binnen te komen, dat ze de wedstrijd thuis op tv hadden kunnen zien. Terwijl het spel verdergaat, praten ze bijna live met elkaar, buiten het zicht van de camera's.
Er is een heel grappige scène waarin een jonge soldaat een van de meisjes naar het toilet begeleidt. Omdat er in stadions geen vrouwentoiletten zijn, moet hij alle mannen uit de zaal verwijderen voordat hij haar naar binnen kan laten gaan. Bovendien moet ze haar gezicht bedekken, zodat niemand kan zien dat ze een vrouw is. Dit wordt bereikt door een poster van de Iraanse voetballer Ali Daei als masker te gebruiken, met de gaten voor de ogen eruit gestanst.
Je krijgt echt het gevoel dat zelfs de soldaten verbijsterd zijn door het verbod en alleen maar hun bevelen uitvoeren om het einde van hun verplichte militaire dienst te bespoedigen. Een soldaat klaagt dat hij eigenlijk met verlof had moeten zijn, zodat hij op het platteland voor het vee van zijn gezin had kunnen zorgen. Beetje bij beetje praten de meisjes en de soldaten met elkaar, en er zijn aan beide kanten tal van kleine daden van vriendelijkheid om te laten zien dat dit in wezen goede mensen zijn die in verschrikkelijke omstandigheden leven. Maar de constante herinnering van de soldaten aan het feit dat 'het opperhoofd' er is. In tegenstelling tot de meeste Iraanse films, die bekendstaan om hun sterke beelden, is Offside gefilmd in een realistische stijl, zonder kunstgrepen. In feite is de film gemaakt tijdens de wedstrijd tegen Bahrein die op 5 juni 2005 werd gespeeld. De 'plot' werd in veel opzichten bepaald door het resultaat op het veld. Als Iran de wedstrijd won, zouden ze in aanmerking komen. Als ze verloren, zouden ze niet in aanmerking komen. Sinds het WK is gekomen en gegaan, vind ik het niet erg om te zeggen dat Iran de wedstrijd heeft gewonnen. De feestelijke scènes aan het eind van de film waren echt en spontaan, wat de film een echte authenticiteit gaf. Het was diep ontroerend om te zien hoeveel dit voor het volk van Iran betekende.
Bovendien verwijst een van de jonge vrouwen aan het eind van de film naar zeven fans die tijdens de wedstrijd Iran-Japan op 25 maart, slechts een paar weken geleden, zijn omgekomen. Ze werden doodgetrapt nadat de politie de menigte met water bespoot om ze in een bepaalde richting te sturen. De wetenschap dat dit een echte tragedie was, maakte de feestelijkheden nog aangrijpender.
'Ik niet.' Ik wil geen lange politieke zijsprong maken, maar deze film gaf me de hoop dat er in Iran mensen zijn die op verandering hopen en daaraan werken. Iran is een land van jonge mensen, en het is slechts een kwestie van tijd voordat zij de plaats van de ouderen in de politieke wereld innemen. Films als deze tonen de trotse geest van het Iraanse volk, ondanks hun huidige problemen, en ik hoop oprecht dat er een betere toekomst voor hen is weggelegd.

text_en:
I saw this film at the Toronto International Film Festival. Filmed during an actual qualifying match for the 2006 World Cup, Offside works brilliantly as both a comedy and a tragedy. The film follows the fortunes of a group of young women who are caught trying to sneak into a football match at Tehran's Azadi Stadium. The country's Islamic religious leaders have decreed that women may not sit with men at sporting events, lest they be exposed to cursing and other morally questionable behaviour. This hasn't stopped the country's young female fans, who continue to sneak in using various tricks. But Panahi focuses on a small group who have been caught and are being detained agonizingly close to the action. They beg the bored soldiers guarding them to let them go or at least to let them watch the match. The soldiers tell them they shouldn't have tried to get in, that they could have watched the game at home on TV. They banter back and forth in almost real-time as the game continues, just off- camera.

There is one very funny sequence where a young soldier accompanies one of the girls to the restroom. Since there are no female restrooms at stadiums, he has to clear the room of any men before he can allow her to go in. Plus, he makes her cover her face so no one can see she's a woman. This is accomplished using a poster of Iranian soccer star Ali Daei as a mask, with eye holes punched out.

You get a real sense that even the soldiers are baffled by the prohibition, and are only carrying out their orders so as to hasten the end of their compulsory military service. One soldier complains that he was supposed to be on leave so he could take care of his family's cattle in the countryside. Little by little, the girls and the soldiers talk to each other, and there are numerous small acts of kindness on both sides to show that these are basically good people living in terrible circumstances. However, the soldiers' constant reminder that "the chief" is on his way lends a sense of menace, since we don't know what sort of punishment the women will face.

Unlike most Iranian films, which are known for their strong visuals, Offside is filmed in a realist style with no artifice. In fact, the film was made during the actual qualifying match against Bahrain that took place on June 5, 2005. The "plot" in many ways was determined by the result on the pitch. If Iran won the match, they would qualify. If they lost, they would not. Since the World Cup has come and gone, I don't think it is a spoiler to say that Iran won the match. The scenes of celebration at the end of the film were real and spontaneous, which gave the film a real authenticity. Seeing how much this meant to the people of Iran was deeply touching.

As well, one of the young women makes reference at the end of the film to seven fans who died during the Iran-Japan match on March 25, just a few weeks before. They were trampled to death after police began to spray the crowd with water to move them in a certain direction. Knowing that this was a real-life tragedy added another level of poignancy to the celebrations.

I don't want to go off on a long political tangent, but this film gave me real hope that there are those in Iran who are hoping for change and working at it. Iran is a nation of young people, and it is only a matter of time before they take the place of their elders in the political sphere. Films like this one show the proud spirit of the Iranian people in spite of their present difficulties, and it's my sincere hope that there is a brighter future for them.


text: Eindelijk! Een Iraanse film die niet is gemaakt door Majidi, Kiarostami of de Makhmalbafs. Dit is een non-documentaire, een onderhoudende zwarte komedie met subversieve jonge meisjes die het'systeem' subtiel in zijn hemd zetten. Het gaat allemaal over voetbal en het is grappig, het is echt grappig. De regisseur zegt: 'De plaatsen zijn echt, de gebeurtenis is echt, en dat geldt ook voor de personages en de figuranten. Daarom heb ik er met opzet voor gekozen om geen professionele acteurs te gebruiken, omdat hun aanwezigheid een idee van onechtheid zou hebben opgeroepen.' De niet-acteurs laten je meteen voor ze op de bres springen, tenzij je hart van steen is en je blind bent. De film is uitstekend geschreven en daagt de patriarchale autoriteit uit met een bijna absurde frisheid. Het heeft de Jury Grand Prize van Berlijn 2006 gewonnen. Beste lezer, het is bijna perfect. Waar, waar kan ik het te pakken krijgen?

text_en: Finally! An Iranian film that is not made by Majidi, Kiarostami or the Makhmalbafs. This is a non-documentary, an entertaining black comedy with subversive young girls subtly kicking the 'system' in its ass. It's all about football and its funny, its really funny. The director says "The places are real, the event is real, and so are the characters and the extras. This is why I purposely chose not to use professional actors, as their presence would have introduced a notion of falseness." The non-actors will have you rooting for them straightaway unless a. your heart is made of stone b. you are blind. Excellently scripted, the film challenges patriarchal authority with an almost absurd freshness. It has won the Jury Grand Prize, Berlin, 2006. Dear reader, it's near-perfect. WHERE, where can I get hold of it?


text:
Deze film wordt beschreven als een komedie, maar het was helemaal geen komedie. Net als elke andere Panahi-film was het een heel realistisch drama dat de gemeenschappelijke draad van sociale onrechtvaardigheid en hypocrisie verbeeldde. Maar het was heel grappig; veel luchtiger dan de donkere en serieuze _The Circle_ van de regisseur (mijn favoriete Iraanse film). De vindingrijkheid van de meisjes en het gekibbel tussen hen en de soldaten was zowel volkomen geloofwaardig (alsof het een documentaire was) als volkomen hilarisch.
Het filmen van de eigenlijke wedstrijd en de nasleep was verbijsterend. Het voegde een realisme toe dat veel weg had van Kenny uit Australië, natuurlijk een heel andere film.
De optredens van alle niet-professionele acteurs en soldaten en meisjes waren heel geloofwaardig. Het was heel ontroerend om de passie, teleurstelling en opwinding van deze meisjes te zien. Iedereen in dit land die denkt dat moslimmeisjes die een chador dragen anders zijn dan hun eigen dochters, moet deze film gaan zien. Het zal een echte openbaring zijn.
Voor mij vertegenwoordigden de soldaten het huidige paradigma. Ze begonnen met de standaard-officiële reactie op alle smeekbeden van de meisjes. Naarmate de film vorderde, werd het steeds moeilijker om deze houding vol te houden. Als heel Teheran, zo lijkt het, in een wild feest uitbarst, wordt iedereen erdoor meegesleept en de belachelijkheid van het huidige beleid is voor iedereen duidelijk. Het was een heel ontroerend en onverwacht einde, en het gaf de film een mooie mengeling van emoties, frivoliteit, drama en sociaal commentaar. Hoewel het een volwassenenfilm is, denk ik dat volwassen kinderen van een jaar of zeven deze film echt zullen waarderen (zolang ze de ondertiteling kunnen lezen).
Het is opmerkelijk dat een repressief land als Iran in staat is zulke goede films te maken als die van Panahi en Kiarostami. Misschien dwingen de beperkingen daar de regisseurs tot het uiterste van hun vindingrijkheid. Australische (en andere) filmmakers zouden een blaadje uit hun boek kunnen nemen.

text_en:
This film is being described as a comedy, but it wasn't a comedy at all. Like any Panahi film, it was a very realistic drama depicting the common thread of social inequity and hypocrisy. But it was very funny; much lighter than the director's dark and serious The Circle (my favourite Iranian film). The resourcefulness of the girls and the banter between them and the soldiers was both completely believable (as if it were a documentary) and completely hilarious.

The filming the actual match and aftermath was astonishing. It added a realism much like Australia's Kenny, of course a very different film.

The performances from all the non-professional actors  soldiers and girls  were very credible. It was very moving to see the passion, disappointment and excitement of these girls. Anyone in this country who thinks Muslim girls wearing a chador are any different to their own daughters should go see this film  it will be a real eye-opener.

To me, the soldiers represented the current paradigm. They started out with stock-standard official policy responses to all the pleas of the girls. As the film progressed, they found it more and more difficult to maintain this stance. When what seems like all of Teheran breaks out into wild celebration, everyone is caught up in it, and the ridiculousness of the current policies is obvious to one and all.

It was a very moving and unexpected ending, and gave the film a really nice blend of emotions, frivolity, drama and social commentary. Though it's adult cinema, I think mature-minded children from about seven onwards would really appreciate this film (as long as they can read subtitles).

It is remarkable that a repressive country like Iran is able to produce films of such quality by the likes of Panahi and Kiarostami. Perhaps the constraints there force directors to be extremely resourceful. Australian (and other) film makers could take a leaf out of their book.


text:
In Iran mogen vrouwen geen live sportevenementen bijwonen uit angst dat ze 'bezoedeld' zullen worden door grove taal, de nabijheid van duizenden mannen en het feit dat er geen toiletten zijn voor vrouwen in de verouderde stadions. Op basis van een incident waarbij de dochter van de directeur betrokken was, volgen in Jafar Panahi's Offside zes meisjes, vermomd als mannen, die geen toegang krijgen tot de voetbalwedstrijd tussen Iran en Bahrein in 2005, een wedstrijd die zal bepalen of Iran al dan niet naar het WK gaat. In tegenstelling tot de sombere, minimalistische films die we de afgelopen tien jaar uit Iran gewend zijn, is Offside een uitbundige komedie met een patriottisch vuur en een universele aantrekkingskracht, maar met genoeg subversieve sociale commentaren om het verbod van de Iraanse bioscopen te rechtvaardigen.
De meisjes worden met een digitale camera beschoten en proberen het Azadi-stadion in Teheran binnen te sluipen, maar ze worden gearresteerd en op een terrein buiten het stadion gezet. Ze worden bewaakt door drie jonge dienstplichtigen (Safdar Samandar De vrouwen zijn voetbalfans, geen politieke activisten, en ze juichen voor de overwinning van Iran, maar dat weerhoudt de soldaten er niet van hen vast te houden terwijl ze wachten tot de meisjes naar de zedenpolitie en een onzekere toekomst worden overgebracht.
In plaats van zich als slachtoffers te gedragen, zijn ze openhartig en vragen ze de soldaten voortdurend naar de beweegredenen achter de restricties, waardoor hun absurditeit heel duidelijk wordt. Hoewel ze het lawaai van de menigte kunnen horen, kunnen de vrouwen de actie niet zien, maar ze behalen een kleine overwinning als ze een van de soldaten overhalen een doorlopend commentaar op de wedstrijd te geven. Een van de grappigste scènes vindt plaats wanneer een vrouwelijke 'gevangene' door een soldaat naar het herentoilet wordt gebracht. Vervolgens moet de jonge rekruut een bijna-opstootje het hoofd bieden als hij moet voorkomen dat iemand anders van de faciliteiten gebruikmaakt terwijl het meisje nog binnen is.

Beetje bij beetje, om Adlai Stevenson te parafraseren, blijkt datgene wat hen verbindt groter te zijn dan datgene wat hen scheidt, en de onwaarschijnlijke tegenstanders verzamelen zich achter hun land en dringen aan op de overwinning die Iran naar het WK zal sturen. Hoewel het punt al vroeg en vaak wordt gemaakt en de film een beetje inzakt, maakt Offside een veelzeggende opmerking over een samenleving waar een politieke elite met een middeleeuwse sociale mentaliteit het moet opnemen tegen een groeiende groep ontwikkelde en politiek geslepen burgers. Je kunt alleen maar hopen dat de druk van de wereld en het ontwaken van het eigen volk de ayatollahs zullen dwingen zich bij de 21e eeuw aan te sluiten.

text_en:
In Iran women are prohibited from attending live sporting events because of the fear that they will be "corrupted" by bad language, close proximity to thousands of men, and the fact that there are no toilet facilities for women in the antiquated stadiums. Based on an actual incident involving the daughter of the director, Jafar Panahi's Offside follows six girls, disguised as men, who are refused entry into the soccer match in 2005 between Iran and Bahrain, a match that will decide whether or not Iran goes to the World Cup. In a departure from the bleak, minimalist films we have been accustomed to from Iran over the last ten years, Offside is an exuberant comedy that has a patriotic fervor and a universal appeal but contains enough subversive social commentary to warrant its prohibition from screenings in Iran.

Shot with a digital camera using non-professional actors who are more than up to the task, the girls try to sneak into Azadi Stadium in Tehran but are arrested and placed in a holding area outside of the stadium. They are guarded by three young army conscripts (Safdar Samandar, Mohammed Kheir-abadi, and Masoud Kheymeh-kaboud) who express ambivalence about their task but are pledged to follow the rules. The women are soccer enthusiasts, not political activists and cheer for Iran's victory but this does not deter the soldiers from detaining them while they wait for the girls to be transported to the Vice Squad and an uncertain future.

Outspoken rather than acting like victims, they continually question the soldiers about the rationale behind the restrictions, making their absurdity quite obvious. Although they can hear the crowd noise, the women cannot see the action but achieve a minor victory when they persuade one of the soldiers to provide a running commentary on the game. One of the funniest sequences takes place when a female "prisoner" is escorted to the men's room by a soldier. The young recruit then must cope with a near riot when he has to prevent anyone else from using the facilities while the girl is still inside.

Little by little, to paraphrase Adlai Stevenson, that which unites them turns out to be greater than that which divides them and the unlikely antagonists rally behind their country and root for the victory that will send Iran to the World Cup. Although the point is made early and often and the film sags a bit in the middle, Offside makes a telling point about a society where a political elite with a medieval social mentality has to contend with an growing group of educated and politically astute citizens. One can only hope that world pressure and the awakening of its own people will force the Ayatollahs to come to terms with the 21st century.


text:
In Iran worden vrouwen niet toegelaten bij voetbalwedstrijden. Officieel is dat omdat ze gespaard moeten worden voor de vulgaire taal en het gedrag van het mannelijke publiek. Maar natuurlijk gaat het om seksisme. Vrouwen zijn lagere menselijke wezens.
Sommige dappere meisjes verzetten zich hiertegen en proberen met behulp van verschillende trucs het stadion binnen te komen. Ze worden door soldaten gevangen en in een soort kooi vastgehouden, tot de politie hen komt ophalen.
Ondanks de krankzinnige situatie is dit een film met veel humor. Hij moedigt ook aan om te zien dat mensen altijd verschillende manieren vinden om tegen onderdrukking te vechten. Je wordt aangeraakt en tegelijkertijd wordt er veel gelachen. Goed werk van regisseur Jafar Panahi. Dit is in veel opzichten een heroïsche komedie.

text_en:
In Iran, women are not admitted to soccer games. Officially it's because they are to be spared from the vulgar language and behavior of the male audience. But of course it is about sexism. Women are lower forms of human beings.

Some brave girls oppose this and try to get into the stadium by using different tricks. They are caught by soldiers and hold in a kind of cage, until the police will come and pick them up.

Despite the insane situation, this is a film with lots of humor. It's also encouraging to see how people always find different ways of fighting oppression. You'll get touched at the same time as you have lots of laughs. Good job by director Jafar Panahi. This is in many ways a heroic comedy.


text:
Ik weet niet hoe en waar de Iraanse regisseurs hun inspiratie vandaan halen om met een plot als dit op de proppen te komen. In feite is het een heel eenvoudig plot dat veel regisseurs zouden kunnen verzinnen - maar dat ze misschien niet op een film zouden kunnen projecteren zoals Jafar Panahi deed.
De film is als 2 werelden die tegelijk draaien, de ene verbonden met de andere - de voetbalwedstrijd en de strijd tussen de seksen die achter de muren van het stadion plaatsvindt.
Het geeft je het gevoel dat je in de film zit en een van de personages bent, en terwijl je naar de film kijkt, lijkt het alsof je ook graag een glimp van de voetbalwedstrijd zou willen opvangen. Je zult precies dezelfde opwinding en gevoelens voelen als die vrouwelijke acteurs in de film. Het is op een bepaalde manier aangrijpend dat je het einde wilde zien, dat je de uitspraak wilde horen, dat je popelt om te zien wat er met de meisjes gebeurt.
Ik hou van de gesprekken tussen het rokende meisje en een van de militairen. Het is net venus VS-mars, het toont echt het verschil in denken van mannen en vrouwen en de strijd van vrouwen om gelijke rechten en kansen te krijgen, vooral in een zeer patriarchale samenleving als Iran. Dit is de tweede film van Jafar Panahi die ik heb gezien (de eerste was Crimson Gold) en ik kijk ernaar uit om er nog meer te zien.
Ik ben al verslaafd aan Iraanse films en dit is er een die je moet zien!

text_en:
I don't know how and where do the Iranian directors get their inspiration in coming up with a plot like this. In fact, it's a very simple plot that many directors could come up with --- but may not be able to project it onto a movie the way Jafar Panahi did.

The film is like 2 worlds revolving at the same time, one connected to the other - the football match and the battle between sexes that's going on behind the walls of the stadium.

It makes you feel like you are in the movie and you're one of the characters, and while watching the movie, as if you also would like to have a glimpse of the football match. You will feel exactly the same excitement and sentiments as those female actors in the movie. It's gripping in a way that you wanted to see the ending, you will want to find out the verdict, you'll be dying to see what will happen to the girls.

I like the intermittent conversations between the smoking girl and one of the military trainee. It's like venus VS mars, it really shows the difference in the thinking of men and women and the struggle of women to get equal rights and opportunity especially in a very patriarchal society like Iran.

This is the second movie of Jafar Panahi that I have seen (the first being Crimson Gold) and am looking forward to watching some more.

Am already hooked with Iranian movies and this one is a must-see!


text:
In Iran zijn vrouwen officieel uitgesloten van sportevenementen voor mannen. In juni 2005 speelt het nationale Iraanse voetbalteam een belangrijke wedstrijd tegen Bahrein in het Azadistadion voor de kwalificatie voor het wereldkampioenschap. Een groep Iraanse meisjes en meisjes die net zo van voetbal houden als jongens en zonder succes proberen het stadion binnen te komen, worden gearresteerd.
Voetbal (en het team van Flamengo), strand en films zijn mijn grootste passies; daarom hield ik van dit juweeltje over een groep meisjes en hun passie voor voetbal. De regisseur Jafar Panahi van 'The White Balloon', 'The Mirror' en 'The Circle' maakte deze film op de dag dat Iran Bahrein versloeg en zich kwalificeerde voor het wereldkampioenschap in Duitsland. Het dramatische en grappige avontuur van deze Iraanse meisjes is een van de verrukkelijkste films die ik ooit heb gezien. Ik heb negen stemmen.
Titel (Brazilië): Niet beschikbaar.

text_en:
In Iran, women are officially banned from men's sporting events. In June 2005, the Iran's national soccer team has an important game against Bahrain in the Azadi Stadium for the qualification of the World Cup. A group of Iranian girls and lovers of soccer dresses like boys and unsuccessfully attempts to enter in the stadium being arrested.

Soccer (and Flamengo's team), beach and movies are my greatest passions; therefore I loved this little gem about a group of girls and their passion for soccer. The director Jafar Panahi, from "The White Balloon", "The Mirror" and "The Circle", shot this movie on the day that Iran defeated Bahrain and qualified to the World Cup in Germany. The dramatic and funny adventure of these Iranian girls is one of the most delightful movies I have ever seen. My vote is nine.

Title (Brazil): Not Available


text:
Jafar Panahi's comedy-drama _Offside_ gaat over een paar vrouwen die proberen een stadion in Teheran binnen te komen waar vrouwen niet mogen komen. De officiële reden: veel grove taal en de voetballers laten hun benen zien. Maar natuurlijk is het eigenlijk een geval van seksisme. Dus het grootste deel van de film bestaat uit een licht komisch effect als de vrouwen de mannen serieuze vragen proberen te stellen over waarom vrouwen niet in het stadion mogen komen, en één vrouw komt zelfs met haar eigen plannetje om de mannen te tarten.
<0x3E> Zoals ik heb begrepen, zijn alle films van Jafar Panahi (ook deze) in Iran verboden. De echte tragedie is dat de cia's in Iran verboden zijn. De omverwerping van de premier in 1953 en de daaropvolgende steun aan de wrede sjah gaven ayatollah Khomeini een excuus om zijn beperkte interpretatie van de koran te gebruiken om een chauvinistische samenleving op te bouwen, en dat het huidige beleid van George W. Bush ten opzichte van Iran Mahmoud Ahmadinejad een excuus geeft om de cowboy uit te hangen en de censuur aan te scherpen.
Bovenal is dit een mooie kijk op mensen die manieren bedenken om het systeem uit te dagen. Geen geweldige film, maar de moeite waard. Als je bedenkt dat alle films van Jafar Panahi verboden zijn, vraag ik me af hoe hij ze zelfs maar kan maken.

text_en:
Jafar Panahi's comedy-drama "Offside" portrays some women trying to enter a Tehran sports arena from which women are banned. The official reason: lots of foul language, and the soccer players have their legs showing. But of course, it's really a case of sexism. So, most of the movie consists of mild comic relief as the women try to ask the men serious questions about why women are banned from the stadium, and one woman even comes up with her own scheme to defy the men.

As I understand, all of Jafar Panahi's movies (this one included) are banned in Iran. The real tragedy is that the CIA's 1953 overthrow of the prime minister and subsequent backing of the brutal shah gave Ayatollah Khomeini an excuse to use his narrow interpretation of the Koran to establish a chauvinistic society, and that George W. Bush's current policy towards Iran gives Mahmoud Ahmadinejad an excuse to act the cowboy and tighten censorship.

Above all, this is a neat look at people coming up with ways to challenge the system. Not a great movie, but worth seeing. Considering that all Jafar Panahi's movies are banned, I wonder how he's able to even make them.


text: In The White Balloon and Crimson Gold, de twee andere films van Jafar Panahi die ik heb gezien, boort de regisseur verrassend veel diepgang in onderwerpen die op het eerste gezicht onbeduidend lijken. In Offside, Panahi's komische eerbetoon aan Iraanse vrouwen die voor hun rechten opkomen, is hij volgens mij minder succesvol. Niet dat het niet belangrijk is wat hij zegt (en het is jammer dat, net als in zo'n beetje elke andere Panahi-film, de Iraniërs het niet kunnen zien). Maar na een tijdje voelt de film een beetje vlak, en zelfs na 90 minuten voelt hij lang. Maar ik zeg niet dat ik hem niet goed vond. De acteurs zijn allemaal fantastisch, en het feest aan het eind van de film is aanstekelijk. Het is geen belangrijk werk, naar mijn mening.

text_en: In The White Balloon and Crimson Gold, the two other films by Jafar Panahi that I've seen, the director mines surprising amounts of depth in subjects that seem, on the surface, slight. In Offside, Panahi's seriocomic tribute to Iranian women standing up for their rights, I don't think he's as successful. Not that what he's saying isn't important, of course (and it's too bad that, like pretty much every other Panahi film, Iranians can't see it). But, after a while, the film feels a tad flat, and it feels long even at 90 minutes. Not saying I didn't like it, though. The actors are all fantastic, and the celebration at the end of the film is infectious. But it's not an important work, in my opinion.


text: 'Cinema is dood, lang leve de bioscoop!' zei Peter Greenaway, een van de meest innovatieve en productieve hedendaagse regisseurs, op het Roemeense filmfestival Anonimul, dat dit jaar voor de derde keer werd gehouden en plaatsvindt in de Donaudelta. Dit jaar ging de prijs voor de beste film naar Jafar Panahi's _Offside_. Ik heb hem vanavond in Boekarest gezien bij het retrospectief van het festival. De bioscoop is dood, maar nog steeds heel levendig. Panahi's film vertelt op meeslepende wijze hoe de Iraanse samenleving eruitziet. _Offside_ is een digitaal gefilmd verhaal dat geïnspireerd is op een echt gebeuren dat Panahi's dochter is overkomen: de moeite en het risico die het kostte om naar een voetbalwedstrijd te gaan kijken. Dit is in Iran verboden, zo is ons verteld. Wat Panahi voor elkaar krijgt, is dat hij met weinig middelen, maar waarschijnlijk met veel intelligentie en humor de culturele patronen in een samenleving die vrouwen op een duidelijk niveau plaatst, weet te vertolken. De absurditeit van de wetten wordt komisch. De film eindigt uiteindelijk goed, want het Iraanse team wint het WK. Wat ik het meest waardeerde, was het concept, het idee achter deze film. Ik zou heel graag Panahi's andere films willen zien, die ook in Iran verboden waren. Ik neem aan dat je hem kunt zien als een activistische regisseur.

text_en: "Cinema is dead, long live the cinema!" said Peter Greenaway, one of the most innovative and productive contemporary directors, at the last year's Romanian film festival Anonimul, which got to the third edition and takes place in the Danube Delta. This year the direction prize went to Jafar Panahi's "Offside". I got to see it this evening in Bucharest at the festival's retrospective. Cinema is dead but still very lively. Panahi's film tells in a compelling manner how Iranian society looks. Digitally filmed, "Offside" is a story inspired by a real-life event happened to Panahi's daughter: the trouble and risk took when decided to attend a football match. This is forbidden in Iran as we are informed. What Panahi manages to do is to render with few means, but with, probably, a lot of work, intelligence and humor the cultural patterns in a society that places women at a distinct level. The absurdity of the laws becomes comical. The film has a happy end, after all because Iran's team goes to the World Cup. What I appreciated most was the concept, the idea behind this film. I would be very interested to see Panahi's other films that were forbidden in Iran as well. I guess that he can be thought as an activist director.


text: De US State Dept. wil niet dat we deze film zien, omdat ze een appeltje te schillen hebben met de Iraanse regering. Maar het laat wel zien hoe beschaafd Iran in werkelijkheid is, ondanks de inhoud van de film, die zich concentreert op de strijd van de vrouwen daar om gelijke rechten, in de eenvoudigste zin van het woord: de mogelijkheid om naar een voetbalwedstrijd in het stadion te kijken, die strikt beperkt is tot het mannelijke publiek. De film is hilarisch grappig en op zichzelf een bewijs van de vrijheid van meningsuiting in Iran. Ik heb intens van deze film genoten. Vijf meisjes proberen bij de kaartjescontrole de politiegrens over te komen naar een voetbalwedstrijd tussen Iran en Bahrein. De daaropvolgende komedie is te grappig om te beschrijven, van de busreis naar het stadion, tot de tussenkomst van de politie en de daaropvolgende gevangenneming van de meisjes, en het uiteindelijke resultaat. Mis deze klassieke film niet. Het is een MOOIE. Een van de beste buitenlandse films die ik in jaren heb gezien.

text_en: The US State Dept. would not like us to see this movie, because they have a beef with the Iranian govt. However, it shows us just how civilized Iran really is, despite the content of the film, which centers on the struggle of women there for equal rights in the simplest of terms: the ability to watch a soccer game at the stadium, which is strictly limited to male audiences alone. The film is hilariously funny, and in and of itself is proof of freedom of speech and expression in Iran. I enjoyed this movie intensely. Five girls try to penetrate the police border at the ticket gates to a soccer match between Iran and Bahrain. The ensuing comedy is too funny to describe, from the bus trip to the stadium, to the interceding of the police and subsequent detention of the girls, to the resulting end. Don't miss this classic film. Its a MUST see. One of the best foreign films I've seen in years.


text:
Panahi, wiens vorige films, zoals The Circle and Crimson Gold, van somber tot grimmig leken te varieren, heeft in zijn nieuwe Offside een grappig, weerbarstig, vrolijk chaotisch ensemblestuk geproduceerd dat eindigt met een bevrijdende en hartverwarmende humor <0xE2><0x80><0x93> maar de film gaat over materiaal dat even uitdagend en relevant is als al het andere dat hij heeft gedaan. Door zich te richten op een groep vurige voetbalmeisjes die door voetbalfans worden betrapt terwijl ze het stadion binnenglippen voor de wedstrijd om de wereldbeker tussen Bahrein en Iran in het stadion van Teheran, brengt Panahi kwesties van nationale geest en onafhankelijk denken naar voren, en de tegenstrijdigheden en de pure absurditeit van de religieuze apartheid van de seksen in een wereld van moderne concurrentie met een meerderheid van de jeugd en stadsmeisjes die steeds meer voor zichzelf denken. Als de film begint, voegen we ons ademloos bij een van de meisjes in een bus, met een vader die een verloren dochter plaagt. Deze heeft een vermomming en draagt de nationale kleuren als oorlogsverf, maar we krimpen met haar ineen in de wetenschap wat er gaat gebeuren: ze is nog steeds gemakkelijk te zien. Het punt is dat het de meeste mannen in de buurt niet echt kan schelen. Maar regels zijn regels, en als ze eenmaal door de verschillende controleposten heen zijn op weg naar het grote stadion, worden de meisjes in spe, of althans sommigen van hen, opgepakt en vastgehouden in een klein complex boven in het stadion door een paar voornamelijk jonge, groene en rustieke soldaten die geen idee hebben hoe ze moeten omgaan met de onafhankelijke ideeën van deze meisjes uit de grote stad en die liever naar de wedstrijd kijken, waarvan we het gebrul op de achtergrond voortdurend horen. Elk meisje is anders en vertegenwoordigt een aantal verschillende redenen om de regels te willen overtreden en verschillende manieren om dat te doen. Een van hen droeg een soldatenuniform en ging naar de officierskantine. De ene is stoer en mannelijk en spottend en provocerend (ze zou voor een knappe jongen kunnen doorgaan, en daar zinspeelt ze plagerig op: 'Ben je een meisje of een jongen?' 'Wat zou je graag willen dat ik was?'). De andere houdt niet zo van voetbal, maar is een dode kameraad gaan eren. De ene (Aida Sadeghi) is zelf een vurige voetbalster enzovoort. Deze meisjes uit Teheran zijn koppig en slim en ze lopen de gespannen luitenant die de leiding over hen heeft (Safar Samandar) in de weg. Een van de plattelandsagenten (Mohamad Kheirabadi) neemt de voetbalster mee naar het herentoilet (natuurlijk is er geen damestoilet), en dwingt haar een poster van een Italiaanse voetbalster als masker te dragen. Er volgt een komedie van fouten en chaos waarin het meisje ontsnapt.
Later komt er een sjiek busje met een agent die de agenten opdracht geeft de meisjes naar de afdeling zedendelicten te brengen omdat ze de seksuele segregatieregels hebben overtreden. Er komt een man tussen hen in staan die chronisch schuldig is aan het smokkelen van vuurwerk. Het busje blijkt niet zo sjiek te zijn: de antenne is kapot. Maar een van de agenten houdt hem op zijn plaats zodat ze naar de steeds spannender reportage kunnen luisteren. Agenten en gevangenen zijn nu allemaal verenigd in een algemene opwinding. Er wordt niet gescoord, het spel gaat over op penalty's en de winnaar gaat naar Duitsland. Op de achtergrond is een echte wedstrijd te zien, een echt stadion, en echte massa's jongemannen die dol zijn op de uitkomst van dit evenement. De opwinding is enorm en de straten staan vol auto's en vlaggen en een krioelende menigte supporters die bidden om een Iraanse overwinning, verenigd in hun opwinding.
Wat deze film zo goed maakt, zoals inmiddels wel duidelijk zal zijn, is dat hij is opgenomen tijdens de avond van een echte wedstrijd met een echte finale die alles op zijn kop zet. Dit in tegenstelling tot Panahi's film. In tegenstelling tot de eerdere, zeer goed gecalculeerde verhaallijnen, is spontane verité een film die improviseert op het ritme van een in beeld gebrachte achtergrond van de feitelijke gebeurtenissen en die je op een heel opwindende manier meesleurt in de opwinding ervan.
De essentie van _offside_ is het ontbreken van een verbinding tussen de moderne wereld van het voetbal en de retro-islamitische maatschappelijke verboden die vrouwen onderdrukten in een tijd waarin jonge Iraanse vrouwen deel gaan uitmaken van een wereld waarin vrouwen deelnemen aan de sport en deel hebben aan de vurigheid van de nationale teamgeest. Hoe verenig je de ambitie van het land om een moderne wereldmacht te worden precies met de middeleeuwse maatschappelijke opvattingen? Veel van Offisde is verbazingwekkend echt, inclusief de manier waarop iedereen zich overal uit probeert te praten. De beslissing van de regisseur om jonge acteurs in een echt sportevenement te laten meespelen leidt tot een verbluffend effectieve mix van documentaire, polemiek en fictie, die te energiek is om een eigen wil te hebben, en die eindigt op een briljante en ontroerende manier.
Ik heb al eerder mijn bedenkingen gehad over Panahi's films, maar deze is geweldig. Panahi doet hier iets opmerkelijks. Hij geeft kritiek op zijn samenleving, presenteert een ongebruikelijk drama en raakt ons hart met een gevoel van de aspiraties van een natie.

text_en:
Panahi, whose previous films such as The Circle and Crimson Gold have seemed to range from dour to grim, has produced in his new Offside a funny, obstreperous, joyously chaotic ensemble piece that ends on a note of liberation and heartfelt fun  yet the movie deals with material quite as challenging and relevant as anything else he's done. By focusing on a group of ardent girl soccer fans caught sneaking into the pre-World Cup Bahrain-Iran match in Tehran stadium, Panahi brings up issues of national spirit and independent-mindedness, and the contradictions  and sheer absurdity  of the regime's religious gender apartheid in a world of modern competition with a majority youth population and urban girls who increasingly think for themselves.

As the film opens we breathlessly join one of the girls in a bus, with a father pursing a lost daughter. This one has a disguise and has national colors as warpaint, but we cringe with her in the knowledge of what's going to happen: she's still easily spotted. The thing is, most of the men around don't really care. Still, rules are rules, and once they try to make it through the various checkpoints on the way into the big stadium the would-be soccer girls, or some of them anyway, get rounded up and held in a little compound upstairs in the stadium by some mostly young, green, and rustic soldier-cops who have no idea how to deal with these big city girls' independent ideas and would rather be watching the game  whose roar we constantly hear in the background  themselves. Each girl is different  represents a different set of reasons for wanting to break the rules and different ways of doing it. One wore a soldier's uniform and got into the officers' section. One is tough and masculine and mocking and provocative (she could pass for a pretty boy, and teasingly hints at that: "Are you a girl or a boy?" "Which would you like me to be?"). One doesn't care very much about soccer but went to honor a dead comrade. One (Aida Sadeghi) is an ardent soccer player herself  and so on. These Tehrani girls are stubborn and smart and they walk all over the uptight rural lieutenant in charge of them (Safar Samandar). One of the rural cops (Mohamad Kheirabadi) takes the girl soccer player to the men's restroom (of course there's no ladies'), forcing her to wear a poster of an Italian football star as a mask. A comedy of errors and chaos follows in which the girl escapes.

Later a spiffy looking van comes with an officer who directs the cops to take the girls to the Vice Department  violating sexual segregation rules qualifies as vice. A male gets mixed in with them  a kid who's chronically guilty of smuggling fireworks into the games. The van turns out not to be so spiffy: the radio aerial is broken. But one cop holds it in place so they can listen to the increasingly heart-stopping reportage. Cops and prisoners are all joined in a common excitement now. There's no score, the game goes to penalty kicks, and the winner will go to Germany.

In the background through all this is a real game, a real stadium, and real masses of young men crazy about the outcome of this event. The excitement is tremendous, and the streets are jammed with cars and flags and a milling mob of supporters praying for an Iranian win and united in their excitement.

What makes this film so good, as may be clear by now, is that it's shot during the evening of an actual game with a real finale that turns everything around. This, in contrast to Panahi's previous highly calculated narrative trajectories, is spontaneous vérité film-making that improvises in rhythm with a captured background of actual events and sweeps you into its excitement in ways that are quite thrilling.

The essence of Offside is the disconnect between modern world soccer madness and retro-Islamic social prohibitions repressing women  the latter existing at a time when young Iranian women are becoming part of a global world in which females participate in sport and share in the ardor of national team spirit. How exactly do you reconcile the country's ambition to become a modern global power with social attitudes that are medieval? A lot of Offisde is astonishingly real, including the way everybody tries to talk their way out of everything. The director's decision to inject young actors into an actual sports mega-event leads to a stunningly effective blend of documentary, polemic, and fiction that is too energetic to seem to have a bone to pick, and that ends in a way that's brilliant and moving.

I've had reservations about Panahi's films before, but this one kicks ass. Panahi does something remarkable here. He critiques his society, presents an unusual drama, and touches our hearts with a sense of a nation's aspirations.


text: Weer zo'n fantastische film uit een land waar, na tientallen jaren van onderdrukking door fundamentalistische regimes, hartstochtelijke onderwerpen geen probleem zijn. Panahi kiest deze keer voor een andere aanpak, met een mengeling van ironische komedie en een innemende, niet-professionele cast. Terwijl hij nog steeds zijn boodschap probeert over te brengen dat wat hij ziet als inherent fout is voor zijn land, doet hij dat zonder de noodzaak van een uitgebreide plot. Het is een positieve kijk op een land, vooral op het volk, die de Iraanse bevolking hard nodig heeft. Het is wel jammer dat de film niet in het land wordt uitgebracht. De bekrompen, paranoïde Iraanse regering beweert dat deze voortreffelijke filmmaker alleen in het buitenland succes heeft omdat hij deel uitmaakt van een wereldwijde samenzwering om hen in verlegenheid te brengen. Nadat hij te midden van de revolutie is opgegroeid en de laatste 25 jaar de academici, kunstenaars en academici heeft zien'verdwijnen', toont hij grote moed door door te gaan met zijn werk te exposeren. Het realisme dat je bereikt door te filmen bij de eigenlijke wereldcupfinale, brengt je echt naar het evenement. Het feit dat hij het op 35mm heeft opgenomen, is verbazingwekkend, omdat de meeste mensen dit project alleen op een digitaal formaat zouden proberen. Het ziet er fantastisch uit. Zijn vasthoudendheid om alleen niet-professionele acteurs te gebruiken, werkt ook echt in deze film. Alles bij elkaar goede optredens. Na veel films te hebben gezien waarin de problemen van Iran worden getoond en ook de nieuwsmedia die de feiten melden, kunnen we proberen zowel het volk als de regering te demoniseren. Deze film doet het tegenovergestelde. Het laat ons zien dat ze nog steeds van dezelfde dingen houden en dat door te lachen om zichzelf en de absurde regels van de sharia, een verandering ten goede misschien niet eens zo ver weg is. Sommigen noemen Panahi een feministische filmmaker, maar ik denk dat hij alleen maar vecht voor de meest onderdrukte demografie van Iran. Jonge, onafhankelijke vrouwen.

text_en: Another fantastic film from a country, where due to decades of oppression from fundamentalist regimes, has no problems in creating passionate subject matter. Panahi takes a different approach this time around with a blend of ironic comedy and an endearing, non-professional cast. While still getting across his message of what he sees as being inherently wrong with his country, he does so without the need of a heavy storyline. It is a positive take on a country, in particular its people, that the Iranian population desperately need. The greatest pity is it won't be released domestically. The insular, paranoid Iranian government assert that this fine film maker is only successful overseas because he is part of a global conspiracy to embarrass them. After growing up amid revolution and watching the academics, artists and educated 'disappear' over the last 25 years he shows great bravery in continuing to put his work out there. The realism achieved by shooting at the actual world cup qualifier really transports you to the event. The fact he shot it on 35mm is amazing as most would only attempt this project using a digital format. It looks fantastic. His insistence in only using non-professional actors also really works in this film. Fine performances all round. After watching many films showing the problems Iran has and also the news media reporting the facts we can tend to demonise the people as well as the government. This film does the opposite. It shows us they still love the same things and that by laughing at themselves and the absurd rules of sharia law that maybe a change for the better isn't too far away. Some call Panahi a feminist film maker but I think he just fights for the most oppressed demographic in Iran. Young, independent women.


text:
In Iran heeft de Islamitische Revolutie alle aspecten van het leven veranderd, ook de alledaagse dingen. Maar de mensen gaan gewoon door met hun leven en doen over het algemeen de dingen die je zou verwachten, zoals naar voetbalwedstrijden gaan om het nationale team aan te moedigen, omdat het een kans maakt om het WK te winnen. Alleen mogen vrouwen niet naar het voetbalstadion gaan om naar de wedstrijd te kijken.

Er wordt vaak een grappig filmpje getoond over een groepje vrouwen dat het voetbalstadion in sluipt en een groepje verveelde soldaten die hen net buiten het stadion moeten bewaken. De absurditeit van de situatie, de simpele wens van deze vrouwen om het team toe te juichen (daar is niets subversiefs aan) en de weinige menselijke trekjes in het leven van iedereen samen vormen een heel mooi commentaar op de menselijkheid versus de ideologie.
Amateuristisch acteerwerk, goed script en dialogen, een echt plezierige film. Bend It Like Beckham, min of meer <0xE2><0x80><0x93> een warm hart en plezier in de dagelijkse beslommeringen en genoegens van mensen.

text_en:
In Iran, the Islamic Revolution has shaped all parts of life, including everyday things. But people still go on living their lives, generally just doing the things you'd expect, like go to soccer matches to cheer on the national team as it's in the running to qualify for the World Cup. Except women aren't allowed to go to the soccer stadium to watch the game.

A frequently funny little film follows the small group of women that were caught sneaking into the soccer stadium and the little group of bored soldiers assigned to guard them in a holding pen just outside the stadium. The absurdity of the situation, the simple wish of these women to cheer on the team (nothing subversive there), and little human touches about the lives of everyone adds up to quite a fine comment on humanity versus the ideology.

Amateurish acting, good script and dialogue, a really enjoyable film. Bend It Like Beckham, sort of - a warm heart and a joy in the daily interests and pleasures of people.


text: Dit was de eerste film van Panahi die ik heb gezien, ik heb hem gezien op het filmfestival van Melbourne. Ik werd volledig in beslag genomen door de verschillende personages die hij creëert en hoe verschillend ze reageren en zich gedragen vergeleken met de Australische kinderen en toch op andere niveaus op dezelfde manier. Ik denk dat als meer mensen dit soort films zouden kunnen zien, ze mensen als individuen zouden kunnen zien en het racisme zouden kunnen vermijden dat vaak wordt aangewakkerd door de angst voor het onbekende. Er zijn duidelijk grote politieke verschillen tussen de cultuur van Oz en die van Iran, maar ik vond de subtielere verschillen tussen de personages, die deze film zo goed tot zijn recht laat komen op het witte doek, buitengewoon fascinerend. Er zijn eigenaardigheden in de personages die in mijn ogen zo uniek zijn. Ik vond het fascinerend om naar de personages te kijken.

text_en: This was the first of Panahi's films that I have seen, I saw it at Melbourne film festival. I was totally absorbed by the different characters that he creates and how differently they react and behave compared to Aussie kids and yet on other levels how similarly. I think perhaps if more people could see movies like this, they could see people as individuals and avoid racism that can often be fueled by the fear of the unknown. There are the obvious large political differences between Oz culture and Iranian culture, but I found the more subtle differences between the characters, that this film fleshes out so successfully on screen, extremely fascinating. There are idiosyncrasies in the characters that seem to me, so unique. I found it made the characters compelling viewing.


text:
Dat zei een van de meisjes aan het eind.
Is de voetbalwedstrijd een metafoor voor een wedstrijd tussen de meisjes (of meer in het algemeen, een vrijdenkende groep) en het gezag? 'Naar Duitsland' betekent een hoopvolle toekomst?
Het is een van de onvergetelijkste filmervaringen die ik ooit heb gehad <0xE2><0x80><0x93> ondanks de grove filmografie en de plot, en de lichte overdrijving (hoewel ik de cast wel aardig vind), zijn ze beminnelijk en ver boven de verwachtingen van amateurs. De bespottelijke situatie is goed in beeld gebracht. Ik voel de diepe frustratie dat een wedstrijd niet gespeeld kan worden (omdat ik een vrouw ben en een voetbalfan) en ik blijf maar denken hoe ik een overtuigende vermomming kan maken. De film is heel slim gemaakt <0xE2><0x80><0x93> de verbazingwekkende titel, het filmen tijdens het eigenlijke spel, de spontaniteit en verschillende manieren om de kijkers in de schoenen van de personages te plaatsen <0xE2><0x80><0x93> het spel dat zo belangrijk is, maar ontoegankelijk (niet vertoond), het lokkende licht en het juichende geluid vanuit het stadion, de beperkte ruimte van het busje en de nutteloosheid ervan als de inzittenden in contact komen met de feestvierende menigte buiten. Ik voel de troost van de radio, de drankjes en het eten, en natuurlijk de vriendelijkheid en aandacht van de personages voor anderen. Tijdens de aftiteling vind ik het amusant dat geen enkel personage een naam heeft <0xE2><0x80><0x93> hij is gewoon een'soldaat' en zij is gewoon een'meisje' of 'zuster'.

text_en:
That's what one of the girls said at the end.

Is the soccer game a metaphor for a qualifying game between the girls (or more broadly, a free-thinking group) and the authority? "To Germany" means to a future that's of hope?

It's one of the most unforgettable cinematic experience I've ever had -- despite the crude cinematography and plot, and mild over-acting (though I like the cast -- they're lovable and well above the expectation for amateurs). The ridiculous situation is well captured. I can feel the deep frustration being denied to a game (being female and a soccer fan) and I cannot stop thinking how to make a convincing disguise. I wonder why there's no women's section in which protection from dirty language and bad behavior can be provided -- defeating the flawed reasons for the deny.

The movie is very cleverly made -- the amazing title, the filming during the actual game, the spontaneity, and various methods to put the viewers into the shoes of the characters -- the game that's so important but inaccessible (not shown), the luring light and cheering sound from the stadium, the confinement of the van, and the uselessness of it when those inside connect with the celebrating crowds outside. I can feel the comfort coming from the radio, the drinks and the food, and of course, the kindness and consideration from each character to others. During the end credits, I am amused that no character has a name -- he's just any "soldier" and she's just any "girl" or "sister".


text:
Voordat je deze recensie leest, moet ik je erop wijzen dat dit in geen enkel opzicht een statement tegen het Iraanse volk is... als je er echt iets in wilt lezen, dan zie je hopelijk dat ik tegen politici in het algemeen ben... maar als je je beledigd wilt voelen... dan kan ik je niet helpen!
Niet in Iran, want die film is daar verboden (zie IMDb-trivia voor deze film). Wat jammer is, want het is een geweldige film. Als hij niet voor 'Grbavica' was gemaakt, zou hij op het International Film Festival in Berlijn zijn genomineerd.
En terecht (het was de tweede plaats, of de tweede plaats, zo je wilt). Waarom? Omdat het een film is over onderdrukking. Het gaat er niet eens om dat dit een complete vrouwenkwestie is. Het gaat erom dat de regering probeert de mensen eronder te houden. Een analogie die zo duidelijk is dat de regering de noodzaak voelde om de film te verbieden. Maar door hem te verbieden wordt er niets opgelost en/of kunnen ze deze film laten verdwijnen!
Een andere recensent had een geweldige inleiding: 'Comedy over a tragedy', wat het aardig samenvat!

text_en:
I have to point out, before you read this review, that in no way, is this a statement against Iranian people ... if you really want to read something into it, than hopefully you see, that I'm against politicians in general ... but if you're looking to be offended ... I can't help you!

Not in Iran as this movie is banned there (see IMDb trivia for this movie). Which is a shame, because the movie is great. Would it not be for "Grbavica", this movie would have won at the International Film Festival in Berlin.

Rightfully so (it was the runner-up, or second place if you will). Why? Because it is a movie about oppression. It's not even that this is a complete women issue. It is about the government trying to keep the people down. An analogy so clear that the government felt the need to ban the movie. But by banning it nothing is resolved and/or can they make this movie disappear!

Another reviewer had a great summary line: "Comedy about a tragedy", that sums it up pretty well!


text:
Waarschijnlijk verdubbelde ik mijn kennis van Iran toen ik _Secret Ballot_ (2001) zag. Nu weet ik ongeveer vier keer zoveel (ik betwijfel of ik veel heb geleerd van _Not Without My Daughter_ (1991).
Buiten de deur is een schitterende Iraanse komedie met veel geld over een groep meisjes (die individueel werken) die een beslissende voetbalwedstrijd moeten bijwonen om de plaats van hun land in te nemen in het wereldkampioenschap. Vrouwen mogen geen voetbalwedstrijden bijwonen, dus zijn de strijdkrachten van het land gemobiliseerd om te voorkomen dat vrouwen uit zichzelf proberen binnen te komen. Sommige (tien?) meisjes proberen het feest binnen te dringen door zich als jongens te kleden, maar worden betrapt. De film speelt zich voornamelijk af in de gevangenis waar de meisjes worden vastgehouden door soldaten, in afwachting van een of andere niet nader omschreven straf (hoewel, het meisje dat zich als soldaat verkleedde, beweert dat ze nog maar één insigne verwijderd was van terechtstelling!)
De film verkent de absurditeit van de situatie. Het denken dat vrouwen van voetbalwedstrijden opsluit, komt neer op het feit dat het een te schunnige ervaring is voor de eerlijkere seksdroomfilosofie die in het westen nog geen honderd jaar geleden niet onbekend was. Deze farce komt tot een climax wanneer een meisje naar de wc moet, dus eist een soldaat die haar begeleidt dat ze haar ogen bedekt zodat ze de graffiti niet kan zien. Het conflict gaat niet alleen over de strijd tussen de seksen: op een gegeven moment ontstaat er enige wrijving tussen een soldaat die van het platteland komt en de meisjes die van de stad komen.
Gelukkig was deze film niet zo cultureel esoterisch dat de komedie aan deze buurman en culturele neef van de Grote Satan voorbijging. Je moet er wel voor in de stemming zijn, maar niemand zou deze film moeten mijden omdat hij denkt dat hij hem niet zal krijgen.

text_en:
I probably doubled my knowledge of Iran when I saw Secret Ballot (2001). Now I know about four times as much (I doubt I learned a whole heck of a lot from Not Without My Daughter (1991)).

Offside is a splendid budget Iranian comedy about a group a girls (working individually) to attend a decisive soccer match for their country's place in the World Cup. Women are not allowed to attend soccer matches, so the nation's armed forces have been mobilized to save any women who try to enter from themselves. Some (teen?) girls try to crash the party by dressing as boys, but are caught. The movie is mostly set at this holding pen where the girls are detained by soldiers, awaiting some unspecified punishment (although, the girl who dressed as a soldier claims that she was one insignia away from being executed!)

The movie explores the absurdity of the situation. The thinking that bars women from football matches comes down to it being too raunchy an experience for the fairer sexa philosophy not unknown in the west less than 100 years ago. This farce comes to a head when a girl needs to go to the bathroom, so a soldier escorting her demands that she cover her eyes so she can't see the graffiti. The conflict is not entirely about the battle of the sexes: at one point some friction arises between a solider who is rural and the girls who are urban.

Fortunately, this movie was not too culturally esoteric that the comedy was lost on this neighbour and cultural cousin of the Great Satan. You have to be in the mood for it, but no one should avoid this movie because they think that they won't get it.


text:
Op het eerste gezicht zou een film over vrouwen die een voetbalwedstrijd willen zien niet erg aantrekkelijk zijn voor iemand met weinig belangstelling voor voetbal zoals ik - maar dit gaat niet over voetbal, het gaat over discriminatie en het enthousiasme van de vrouwen voor de sport waar ze van houden.
De film begint op de dag van een cruciale kwalificatiewedstrijd voor het wereldkampioenschap tussen Iran en Bahrein, een meisje probeert het Azadi-stadion van Teheran binnen te komen door zich als jongen te kleden, het ziet ernaar uit dat ze binnen zal komen tot een soldaat haar probeert te fouilleren. Als ze eenmaal gevangen is, wordt ze naar een kleine kooi hoog in de buitenmuur van het stadion gebracht, waar een handjevol vrouwen zit die al gevangen waren, en daar worden ze bewaakt door een groepje dienstplichtige soldaten die liever thuis zijn vee verzorgen. We komen de namen van de personages nooit te weten, maar we leren ze kennen als mensen als de meisjes de bewakers smeken om hen te laten toekijken door een gat in de muur, en als dat wordt geweigerd, proberen ze op zijn minst commentaar te leveren. De film bevat niet alleen een belangrijk punt over de rigide rassenscheiding in Iran, maar bevat ook veel hilarische momenten, zoals de'vermomming' die een van de meisjes moet dragen als ze naar de wc gaat, en het meisje dat zich als soldaat vermomt en alleen maar wordt betrapt omdat ze de wedstrijd wil zien vanuit een stoel die is gereserveerd voor een hogere officier. De meisjes zijn zo enthousiast over de wedstrijd dat de kijker tegen het eind waarschijnlijk op het puntje van zijn stoel zit te hopen dat Iran zal winnen en dus naar de finale in Duitsland mag. Als je ze als fundamentalisten ziet, zijn het gewoon dienstplichtigen die er zijn omdat ze er moeten zijn, en als je de meisjes uitlegt waarom vrouwen niet naar mannensporten mogen kijken, lijken ze niet zo overtuigd door hun eigen argumenten.
Het is jammer dat deze film niet in Iran zelf kan worden vertoond, maar het is goed dat de rest van de wereld hem kan zien en dus kan zien dat gewone Iraniërs geen stelletje fanatici zijn die wanhopig oorlog willen voeren tegen het Westen, maar normale mensen met dezelfde passie en zorgen als iedereen. De cast heeft er geweldig voor gezorgd dat hun personages echte mensen lijken in plaats van karikaturen.

text_en:
On the face of it a film about women wanting to see a football match wouldn't appeal much to somebody with little interest in football such as myself however this isn't about football it is about discrimination and the women's enthusiasm for the sport they love.

The film opens on the day of a crucial World Cup qualifying match between Iran and Bahrain, a girl is trying to get in to Tehran's Azadi Stadium by dressing like a boy, it looks like she will get in until a soldier tries to search her. Once caught she is taken to a small enclosure high up on the outside of the stadium where there are a handful of women who had already been caught, here they are guarded by a small group of conscript soldiers who's leader would rather be back home tending his livestock. We never learn the character's names but we get to know them as people as the girls plead with the guards to let them watch though a nearby gap in the wall and when refused try to get them to at least provide a commentary.

As well as making an important point about the rigid gender segregation in much of present day Iran the film contains many hilarious moments such as the "disguise" one of the girls is made to wear when going to the toilet and the girl who disguised herself as a soldier and was only caught because she chose to watch the match from a seat reserved for a senior officer. The girls enthusiasm for the game is such that by the end the viewer is likely to be on the edge of their seat hoping that Iran will win and thus get to go to the finals in Germany. The soldiers aren't shown as fundamentalists, they are just conscripts who are there because they have to be and when explaining to the girls why woman can't watch men's sports don't seem that convinced by their own arguments.

It is a shame that this film can't be seen in Iran itself but it is good that the wider world can see it and thus see that ordinary Iranians aren't a bunch of fanatics desperate to wage war on the west but normal people with the same passions and concerns as people everywhere. The cast did a great job in making their characters seem like real people rather than mere caricatures.


text: Geen slechte film. Op de een of andere manier was ik er op de een of andere manier bij betrokken om ervoor te zorgen dat de Iraniërs de wedstrijd zouden winnen die in de film werd gespeeld, ook al weet ik niets van voetbal en ben ik geen fan. Het einde in de bus was opbeurend.<br />De film zelf gaat over de kwestie van de vrouwen in Iran, en dat ze niet in de sportarena's tussen de mannen mogen komen omdat hun gevloek ongepast is voor vrouwen om te horen. Ondanks deze wet proberen sommige vrouwen naar binnen te sluipen, maar velen van hen worden betrapt en aangehouden. Het is echt verbazingwekkend dat een maatschappij nog steeds zulke verouderde ideeën over sekse kan hebben. In een interview zegt Panahi dat zijn films documenten zijn van de geschiedenis en de onrechtvaardigheden ervan, en dat we op een dag in de toekomst naar deze films kunnen kijken en kunnen zien hoe Iran eens leefde. We hopen dat de toekomst eerder vroeg dan laat zal komen.

text_en:
Not a bad film. Somehow I was made to actually root for the Iranians to win the game played in the movie even though I don't know anything about soccer and am not a fan. The ending on the bus was exhilarating.

The film itself deals with the issue of women in Iran, and how they are not allowed to go into sporting arenas amongst men because their swearing is inappropriate for women to hear. Despite this law, some women try to sneak in, but many of them get caught and detained. It's really astonishing that any society could still have such antiquated notions of gender. In an interview, Panahi says his films are documents of history and its injustices, and that one day in the future we can watch these movies and see how Iran once lived. One hopes that future will come sooner rather than later.


text:
Ah, de beste en grappigste film over vrouwelijke voetbalfans, maar net iets beter dan de saga van tienerwaanzin uit 1982, die zich afspeelde in Noord-Londen (qv). Tussen haakjes, ik heb dit net op Film 4 gezien (2008-12-21) en ik maak bezwaar tegen mijn onvermogen om de pvr in te stellen).
Dit is met gemak mijn op één na favoriete voetbalfilm na 'Mike Bassett: Engeland-trainer', maar deze keer met de toevoeging dat ik eruitzie als een guerillafiguur uit een team dat blijkbaar films blijft maken die in het land waarin ze gemaakt worden verboden zijn (denk alleen maar aan het stukje waarin de meisjes uit het stadion worden gehaald, net op het moment dat de zon ondergaat: allemaal snelle reacties).
Het komt zelden voor dat ik hardop moet lachen om een film, maar toen de plattelandssoldaat een van de meisjes de wc's in begeleidde en haar dwong een geïmproviseerd masker te dragen dat was gemaakt van een poster van Ali Daei, kon ik de anderen in huis niet met mijn gesnuif uit hun slaap houden, vooral niet toen de jonge soldaat de roep van de grootvader om hulp verkeerd begreep...
Over de wc's gesproken, ik wou dat ik Farsi kon spreken zodat ik het schrift op de wc-muren kon ontcijferen (ja, er waren een paar krabbels in het Romeinse schrift, maar die gingen voornamelijk over hippe Amerikaanse rockbands).
 Denk je niet dat Omid Djalili als een boerenkinkel klinkt als hij Farsi spreekt? Luister naar de bewaarder in deze film en ga dan over op 'Yep'.
Ik ga me niet vervelen met de seksuele politiek van Iran, en ik ga me niet vervelen met het twijfelachtige acteerwerk; mijn liefde voor deze film komt voort uit het script en de montage: topwerk.
Hier is een lijst van mijn favoriete voetbalfilms: 1. Mike Bassett, Engeland-trainer 2. Offside 3. Die van Glory Glory Days 4. A Shot at Glory 5. The Arsenal Stadium Mystery 5.

text_en:
Ah, the best and funniest movie about female football fans, only slightly better than the 1982 saga of teenage delusion set in North London (qv). By the way, I just watched this on Film 4 [2008-12-21] and am ruing my inability to set the PVR).

This is easily my second favourite football movie after "Mike Bassett: England Manager", but this time with the added twist of looking like a guerrilla piece of movie-making from a team who apparently keep making movies which are banned in the country in which they are made (just think about the bit where the girls are taken from the stadium just as the Sun is setting: fast reactions all round).

It is rare for a movie to make me laugh out loud, but when the rural soldier escorted one of the girls into the lavvies while forcing her to wear an inpromptu mask made from a poster of Ali Daei, I couldn't stop waking the others in the house with my snorts, especially when the young soldier misunderstood the grandfather's calls for assistance...

Speaking of the toilets, I just wish I could speak Farsi so that I could work out the writing on the toilet walls (yes, there were a few scribblings in Roman script, but they mostly referred to wanky American rock bands).

Also, on the rural-and-Farsi theme, don't you reckon that Omid Djalili sounds like a yokel when he talks Farsi? Listen to the custody sergeant in this movie and then go "Yup."

I'm not going to bore on about the sexual politics of Iran, and I'm not going to bore on about the dubious acting; my love for this movie comes from the script and the editing: top notch stuff.

Here's a list of my top favourite football movies: 1. Mike Bassett, England Manager 2. Offside 3. Those Glory Glory Days 4. A Shot at Glory 5. The Arsenal Stadium Mystery


text: Verschillende filmregisseurs uit verschillende landen hebben door hun gedachten veel bijgedragen aan het filmmedium. Als gevolg daarvan hebben we verschillende genres ervaren als het om het medium gaat. In tegenstelling tot J.L. Godard en F. Truffault gelooft Jafar Panahi in het vertellen van eenvoudige verhalen; Schematische Verhalen is een van de belangrijkste eigenschappen van zijn regisseursbaan. Hij heeft vertrouwen in zowel de automatische als de kritieke intelligentie van de kijker; hij vindt het niet nodig om de kijker te confronteren met vervreemding of dat soort dingen. Hij is even effectief, ondanks het feit dat hij conventioneel is. Offside (2006) is een andere schematische creatie van hem, waarin de onderverdeling in seksen in Midden-Oost-Azië geleidelijk aan iedereen duidelijk wordt naarmate het eenvoudige maar pakkende verhaal van de film vordert. Nu-in-de-tijd, wanneer we allemaal schreeuwen over de kwestie van de rechten van de vrouw, kruipt deze film heel rustig onze geest binnen en wordt uiteindelijk een opsteker voor onze kritische intelligentie door de boodschap over te brengen dat de Egaliteit van de Rechten van de Mens niets anders is dan een illusoir goed, een utopie. Het vaderschap zal nooit toestaan dat de vrouwen macht krijgen. Een belangrijke voetbalwedstrijd waar het land aan meedoet, een tienermeisje dat het spel goed begrijpt, van haar land houdt, heeft niet het recht om het stadion binnen te gaan en voor haar land te juichen. Ze mag alleen naar het live commentaar luisteren. Haar alias kon niet voor haar werken Vanaf het allereerste begin rende haar bezorgde vader hier en daar om haar dochter te zoeken. Aan het eind van de dag was er feest omdat de natie de wedstrijd had gewonnen die het meisje niet kon zien omdat ze tijdens de wedstrijd aan de buitenkant van het stadion werd vastgehouden. Maar het feest kan de kwestie van de Rechten van de Vrouwen niet onderdrukken, die in alle uithoeken van de wereld in verschillende vormen bestaan. Jafar Panahi heeft met groot succes gewezen op deze kwestie van Geslachtsmisbruik van met in het kader van het conventionele film maken en het patriarchaat. Een Wereldwijde Tragedie is met gemak afgehandeld en soms met humor die ons op zijn beurt voortdurend treitert.

text_en: Different film directors from different countries have contributed to the film medium a lot by their thoughts. As a result, we have experienced different genres when the medium is concerned. Jafar Panahi, unlike J.L. Godard or F. Truffault, believes in simple story telling; Schematic Narratives is one of the main traits of his directorial job. He has trust upon the automatic as well as critical intelligence of the viewer; he does not feel any necessity to go for Alienation or such things to reach to the viewers. He is equally effective despite being conventional. Offside (2006), is another schematic creation from him, where Gender Subordination of Middle-East Asia gets gradually clear to everybody as the simple but catchy tale of the movie progresses. Now-a-days, when all of us are shouting on the issue of Rights of Women, this movie very calmly creeps into our mind and ultimately becomes a hump for our critical intelligence by conveying the message that the Egality of Human Rights is nothing but an illusive good, an utopia. Paternity will never let the women to be empowered. An important soccer match where the nation is participating, a teenage girl who understands the game well, loves her nation does not have the rights to enter into the stadium to cheer for her country. She is merely permitted to listen to the live commentary. Her alias could not work for her. As a result, she had to undergo several humiliating situations. From the very beginning her worried father ran here and there for her daughter. At the end of the day, celebration came as the nation won the match which the girl could not see as she was detained in the outer side of the stadium during the match time. But the celebration cannot suppress the question of Rights of Women which remain in every corner of the world in different format. Jafar Panahi has most successfully pointed to this issue of Gender Abuse from with in the frame of conventional film making and patriarchy as well. A Global Tragedy has been dealt with ease and some times with humour which, in turn, teases our being constantly.


text:
In Iran mogen vrouwen geen mannensportevenementen bijwonen, kennelijk om hen te 'beschermen' tegen het gevloek en de scheldwoorden die ze van de mannelijke fans zouden kunnen horen (en aangezien mannen zich niet kunnen inhouden en zich niet kunnen gedragen, zijn vrouwen gedwongen te lijden. Kun je nagaan). 'Onofficieel' vertelt het verhaal van een stuk of zes jonge vrouwen die, gekleed als mannen, proberen de wedstrijd tussen Iran en Bahrein met hoge inzetten binnen te sluipen die Iran in 2005 kwalificeerde voor het WK (de film werd in feite voor een groot deel tijdens die wedstrijd gefilmd).
'Onofficieel' is een komedie die je doet denken aan al die geweldige humanistische films ('The Shop on Main Street', 'Loves of a Blonde', 'Closely Watched Trains' etc.). ) die in het midden van de jaren zestig uit het communistische Tsjechoslowakije naar de Verenigde Staten vloeide. Net als veel van die werken gaat 'Buitenkant' meer over het observeren van het leven dan over het bedenken van een of ander ingewikkeld geconstrueerd fictief verhaal. Het is juist de eenvoud van de opzet en het naturalisme van de stijl die de film zo effectief maken.
Als hun list eenmaal is ontdekt, worden de meisjes naar een kleine ren vlak buiten het stadion gedreven, waar ze het rauwe gejuich van het spel binnen kunnen horen. Het enige wat ze kunnen doen, is de bewakers smeken om hen naar binnen te laten gaan, bewakers die in wezen klungels zijn, goedmoedige jongens die gedwongen zijn hun plicht te doen als onderdeel van hun verplichte militaire dienst. Zelfs de meeste mannen die het stadion in gaan, lijken niet bijzonder verontrust bij de gedachte dat deze vrouwen naar binnen mogen. Toch blijft het verbod van kracht. Maar hoe kun je niet onder de indruk raken van de moed en het lef die deze vrouwen tentoonspreiden als ze het opnemen tegen een systeem dat zo'n belachelijke, regressieve en archaïsche beperking blijft afdwingen? En toch is het doel van deze vrouwen niet om zich achter een zaak te scharen of om 'een punt' te maken. Het zijn gewoon geobsedeerde fans met een brandend verlangen om naar een voetbalwedstrijd te kijken en, net als alle mannen in het land, hun team toe te juichen.
Het is moeilijk te zeggen hoeveel van de dialogen in het script zitten en hoeveel er onvoorbereid in zitten, maar in beide gevallen doen de acteurs, met hun prachtig expressieve gezichten, geweldig hun best om elk moment volkomen echt en overtuigend te laten lijken. Mohammad Kheirabadi en Shayesteh Irani zijn opvallende hoofdrolspelers in een uniform van uitstekende cast. De structuur van de film is ook heel los en vrij van structuur, omdat de schrijver/regisseur Jafar Panahi en de co-schrijver Shadmehr Rastin zich een paar korte momenten op een of twee van de personages richten en zich dan soepel en moeiteloos op anderen richten. Met deze documentaire-achtige benadering krijgen we het gevoel dat we getuige zijn van een gebeurtenis die zich in de 'echte tijd' afspeelt. Heel vaak vergeten we heel gemakkelijk dat we naar een film kijken.
Het was van de kant van de filmmakers heel slim om zoveel goedmoedige humor in de film te verwerken (dat deden de Tsjechische filmmakers ook), om de volstrekte absurditeit van de situatie beter te benadrukken en de aantrekkingskracht van de film te vergroten voor zowel binnen- als buitenlands publiek. 'Achter de schermen' is natuurlijk een schreeuw om gerechtigheid, maar het is er een die des te effectiever is omdat het weigert van zijn verhaal een hartverscheurende tragedie te maken. In plaats daarvan beseft het dat niets zo doeltreffend de sociale barrières doorbreekt als humor en een beroep op de gemeenschappelijke menselijkheid van het publiek. En is dat niet waar het bij ware kunst allemaal om gaat? Op zijn eigen rustige, ingehouden manier is 'Buitenkant' een van de grote, ondergewaardeerde juweeltjes van 2007.

text_en:
In Iran, women are not permitted to attend men's sporting events, apparently to "protect" them from all the cursing and foul language they might hear emanating from the male fans (so since men can't restrain or behave themselves, women are forced to suffer. Go figure.). "Offside" tells the tale of a half dozen or so young women who, dressed like men, attempt to sneak into the high-stakes match between Iran and Bahrain that, in 2005, qualified Iran to go to the World Cup (the movie was actually filmed in large part during that game).

"Offside" is a slice-of-life comedy that will remind you of all those great humanistic films ("The Shop on Main Street," "Loves of a Blonde," "Closely Watched Trains" etc.) that flowed out of Communist Czechoslovakia as part of the "Prague Miracle" in the mid 1960's. As with many of those works, "Offside" is more concerned with observing life than with devising any kind of elaborately contrived fictional narrative. Indeed, it is the simplicity of the setup and the naturalism of the style that make the movie so effective.

Once their ruse is discovered, the girls are corralled into a small pen right outside the stadium where they can hear the raucous cheering emanating from the game inside. Stuck where they are, all they can do is plead with the security guards to let them go in, guards who are basically bumbling, good-natured lads who are compelled to do their duty as a part of their compulsory military service. Even most of the men going into the stadium don't seem particularly perturbed at the thought of these women being allowed in. Still the prohibition persists. Yet, how can one not be impressed by the very real courage and spunk displayed by these women as they go up against a system that continues to enforce such a ridiculously regressive and archaic restriction? And, yet, the purpose of these women is not to rally behind a cause or to make a "point." They are simply obsessed fans with a burning desire to watch a soccer game and, like all the men in the country, cheer on their team.

It's hard to tell just how much of the dialogue is scripted and how much of it is extemporaneous, but, in either case, the actors, with their marvelously expressive faces, do a magnificent job making each moment seem utterly real and convincing. Mohammad Kheir-abadi and Shayesteh Irani are notable standouts in a uniformly excellent cast. The structure of the film is also very loose and freeform, as writer/director Jafar Panahi and co-writer Shadmehr Rastin focus for a few brief moments on one or two of the characters, then move smoothly and effortlessly onto others. With this documentary-type approach, we come to feel as if we are witnessing an actual event unfolding in "real time." Very often, it's quite easy for us to forget we're actually watching a movie.

It was a very smart move on the part of the filmmakers to include so much good-natured humor in the film (it's what the Czech filmmakers did as well), the better to point up the utter absurdity of the situation and broaden the appeal of the film for audiences both domestic and foreign. "Offside" is obviously a cry for justice, but it is one that is made all the more effective by its refusal to make of its story a heavy-breathing tragedy. Instead, it realizes that nothing breaks down social barriers quite as efficiently as humor and an appeal to the audience's common humanity. And isn't that what true art is supposed to be all about? In its own quiet, understated way, "Offside" is one of the great, under-appreciated gems of 2007.


text: Dit is een verrukkelijke en onverwachte film. Je begint met het volgen van een jong iemand die hoopt mee te kunnen doen aan de voetbalwedstrijd tussen Bahrein en Iran. Als Iran wint, kunnen ze meedoen aan het wereldkampioenschap van 2006 in Duitsland. Het probleem is dat de jonge persoon een meisje is en dat meisjes (of vrouwen, wat dat betreft) niet mogen meedoen aan voetbalwedstrijden om'met mannen te zitten'. Wat volgt is een prachtige komedie, met grote vaardigheid gespeeld door een klein gezelschap. De film verkent de absurditeit van beperkingen op de vrijheid van vrouwen (en trouwens ook van de jonge soldaten die hen in toom moeten houden). Er zijn een paar uitstekende scènes, niet in de laatste plaats wanneer een van de meisjes naar de wc moet, en het stadion heeft natuurlijk geen wc's voor vrouwen. Het camerawerk is van de eenvoudigste soort en in sommige opzichten had dit verhaal verteld kunnen worden als een toneelstuk. Toch is het de kleine schaal die de film zijn scherpte geeft. Geweldige film? Nee, waarschijnlijk niet; geweldig amusement <0xE2><0x80><0x93> zeker.

text_en: This is a totally delightful and unexpected film. You start by following a young person who hopes to get into the qualifying football game between Bahrain and Iran. If Iran win they will get into the 2006 World Cup in Germany. The problem is the young person is a girl and girls (or women for that matter) are not allowed into football matches to "sit with men". What follows is a wonderful comedy, played with consummate skill by a small ensemble cast. The film explores the absurdity of restrictions on the freedom of women (and for that matter the young soldiers who have to corral them). There are some excellent set pieces, not least when one of the girls must go to the toilet and, of course, the stadium has no toilets for women. The camera work is of the simplest and in some ways this story could have been told as a stage play. Yet it is the small scale that gives the film its bite. Great cinema? No, probably not; great entertainment - for sure.


text: Buiten is er het verhaal van tienermeisjes die het stadion in probeerden te sluipen om naar de finale van de wereldcup te kijken, een voetbalwedstrijd in Teheran die Iran naar de wereldcup van 2006 in Duitsland zou kunnen leiden. Vrouwen mogen volgens de wet niet naar stadions in Iran, hoewel velen van hen zich als jongens kleden en naar binnen sluipen. Stadionbewakers fouilleren iedereen bij de ingang om er zeker van te zijn dat niemand vuurwerk bij zich heeft, en natuurlijk komt er geen meisje binnen.<br />Zoals het grootste deel van Panahi's werk, was de prestatie van zijn armaturen grandioos. Je denkt echt dat je naar een documentaire kijkt. De dialogen tussen de meisjes en de soldaten werden delicaat en verbazingwekkend geloofwaardig uitgevoerd. De film beschrijft de interacties tussen de gevangenen en de opgestelde bewakers, die zelf op een grappige manier buiten bereik van hun familie en vrienden zijn. Aan het eind beseft het publiek dat er niet zo'n groot verschil is tussen de meisjes en de bewakers die alleen maar bevelen opvolgden.

text_en:
Offside is the story of teenage-girls who tried to sneak in the stadium to watch final world cup qualifying soccer match in Tehran that may lead Iran to the 2006 world cup in Germany. Females are forbidden to go to stadium by law in Iran, although many of them dress like boys and sneak in. Stadium guards search every one at the entrance to make sure no one carries fireworks and of course; no girl gets in.

Like most of Panahi's work, his armature cast's performance was superb. You actually think that you are watching a documentary. The dialogs between the girls and the privates were executed delicately and astonishingly believable. The film depicts the interactions between captives and the drafted guards who themselves are serving mandartory away from their family and friends in a funny sort of way. At the end, the audience realizes that there is not such a difference between the girls and the guards who were just following orders.