text:
Ik zag Chan Is Missing toen hij voor het eerst werd uitgebracht, ongeveer vier jaar nadat ik van San Francisco naar New York was verhuisd. Misschien was het het perspectief van een paar jaar geleden, maar deze film leek de essentie van de stad en zijn mensen beter vast te leggen dan alles wat ik ooit had gezien (en nog steeds zie). Hij concentreert zich op één bepaalde gemeenschap <0xE2><0x80><0x93> de Chinezen <0xE2><0x80><0x93> maar dat is prima, want een groot deel van de ziel van de stad wordt gebroken door de setting, de gezichten en het misschien boven alles door de stemmen van de personages.
Dit is niet het San Francisco van de toeristen. De omgevingen zijn eenvoudig en alledaags: een taxi, de keuken van een Chinees restaurant, rijtjeshuizen in het Richmond District, kleine appartementen in Chinatown en kantoren van kleine bedrijven, de pieren, een oud centrum van de Filippijnen. Zo ziet de stad er van dag tot dag uit in de ogen van de mensen die er wonen <0xE2><0x80><0x93> zelfs nu nog, in het tijdperk van de stadsvernieuwing in Silicon Gulch. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Dirty Harry (op zijn eigen manier ook een uitstekende film uit San Francisco), wordt alles op straatniveau gefilmd: we leren de gezichtspunten van de personages begrijpen vanuit het perspectief dat hun omgeving hun geeft, niet door middel van een of andere ingewikkelde, duizelingwekkende montage.
Wang werd blijkbaar in B&W gefilmd omdat hij dat niet deed. Ik heb het geld niet om iets anders te doen, maar een van de sterkste visuele elementen van de film is het natuurlijke licht dat hij bereikt. De vaak harde, doordringende kwaliteit van het zonlicht is een van de dingen die ik het meest met San Francisco associeer: het lijkt alles te laten zien, waardoor de gebouwen, de heuvels en de andere oriëntatiepunten op schaal kleiner lijken en, op een grappige manier, de mensen die je op straat tegenkomt meer op zichzelf lijken te staan en mogelijkerwijs dichter bij je in de buurt komen dan op een andere plek. Wangs foto's geven dat perfect weer en helpen het verhaal op sommige punten zelfs vooruit.
Wang weet de manier van praten en de gespreksstijl van Chinezen en andere inwoners van San Francisco beter vast te leggen dan wie dan ook ooit heeft gedaan, denk ik. Het is zoiets als een echt San Francisco's 'accent', het is wat je hoort van de kalende taxichauffeur (denk ik) die in de ene scène aan de telefoon hangt (luister maar eens naar de manier waarop hij de persoon aan de andere kant van de lijn 'jemig!' noemt).
Het verhaal is schrijnend en ondanks een paar kleine misstappen komt het prachtig tot uiting in de verlangens die de harten van mensen in oude immigrantengemeenschappen beroeren <0xE2><0x80><0x93> inclusief de gerechtvaardigde politieke en etnische wrok, en kleine, ironische pleziertjes die hen helpen brandstof te vinden. Dit alles wordt subtiel overgebracht <0xE2><0x80><0x93> misschien is dat de reden waarom sommige respondenten hier denken dat de film onzin is. Dat is niet het geval <0xE2><0x80><0x93> laat ik volstaan met te zeggen dat de twee taxichauffeurs' De zoektocht naar Chan wordt een zoektocht naar iets persoonlijkers.
Chan Is Missing eindigt met een reisliedje uit Chinatown, gevolgd door een maf nieuwtje uit de jaren dertig (denk ik) over San Francisco en al zijn krankzinnige verscheidenheid. Een Amerikaanse karikatuur, ja, maar op de een of andere manier ook weer niet helemaal misplaatst.

text_en:
I saw Chan Is Missing when it first came out, about four years after moving from San Francisco to New York. Maybe it was the perspective of a few years away, but this movie seemed to capture the essence of the city and its people better than anything else I'd ever seen (still does). It concentrates on one particular community - the Chinese - but that's fine, because so much of the city's soul is refracted through the settings, the faces, and the maybe above all the voices of the characters.

This isn't the tourists' San Francisco. The settings are humble and everyday: a taxi cab, the kitchen of a Chinese restaurant, Richmond District row houses, little Chinatown apartments and small-business offices, the piers, a Philippine elder center. This is what the city looks and feels like day to day to the people who live there - even now, in the era of Silicon Gulch urban redevelopment. Unlike, say, Dirty Harry (in its own way an excellent San Francisco movie as well), everything is filmed at street level: We come to understand the characters' points of view from the perspective their surroundings give them, not from some fancy vertiginous shooting.

Wang apparently filmed in B&W because he didn't have the money to do otherwise, yet one of the strongest visual elements of the movie is the natural light he achieves. The often harsh, pervasive quality of the sunlight is one of my closest associations with San Francisco: It seems to expose everything, bringing the buildings, the hills, the other landmarks down in scale and, in a funny way, making the people you pass on the streets seem more individual and potentially closer to you than they might in another place. Wang's photography perfectly conveys this, and even helps the story along at points.

Wang captures the speech and conversational style of Chinese and other San Franciscans better than anyone ever has, I think. If there's such thing as a true San Francisco "accent," it's what you hear from the balding taxi medallion broker (I think) who appears talking on the phone in one scene (listen to the way he calls the person on the other end "ya dingaling!").

The story is poignant and, despite a few very small missteps, makes its points beautifully about the longings that pull at the hearts of people living in old immigrant communities - including the justified political and ethnic resentments, and little ironic amusements, that help to fuel them. All this is communicated delicately - perhaps why some respondents here think the film meanders. It doesn't - suffice it to say that the two cab drivers' quest for Chan becomes a quest for something more personal.

Chan Is Missing finishes up with a Chinatown travelogue sequence backed by a goofy novelty song from the 1930s (I guess) about San Francisco and all its crazy diversity. An American caricature, yes, but somehow not entirely off the mark either.


text: Ik keek er in een opwelling naar, omdat hij beschikbaar was en ik had gehoord dat de Thumb-films grappig waren. Deze was dat niet. De meeste grappen waren gebaseerd op het uiterlijk van 'Geranium' en, op haar beurt, op dat van Kate Winslet. Ik vind het echt zielig dat de 'Thumbtatische' makers zich zo verlagen om een gerespecteerde actrice te bestoken, alleen maar omdat ze (de hemel verhoede het) zichzelf niet uithongert tot het model van ideale moderne schoonheid.<br />Mijn favoriete zin was iets in de trant van: 'Hé, ik heb een geweldig idee! Laten we naar dat geïmproviseerde vlot zwemmen dat niemand anders lijkt te zien!' Dertig seconden vermaak uit een film van 26 minuten is niet genoeg.

text_en:
I watched this on a whim because it was available and I'd heard the Thumb movies were funny. This one was not. The majority of the jokes were based around "Geranium's" physique and, in turn, Kate Winslet's. I think it's really pathetic of the the "Thumbtanic" creators to stoop so low to make jabs at a respected actress just because she (heaven forbid) doesn't starve herself into the model of ideal modern beauty.

My favorite part was the line that goes something like, "Hey, I have a great idea! Let's swim over to this makeshift raft that no one else seems to see!" Thirty seconds of amusement out of a 26 minute movie does not redeem its value.


text:
Het Thumb-idee is de tweede keer niet zo'n succes. Om een aantal redenen was ThumbTanic niet zo goed als Thumb Wars. In de eerste plaats, denk ik, had meneer Oedekerk veel minder om mee te werken in de opvoering van Titanic. In tegenstelling tot Star Wars is de film Titanic (nog?) geen culturele mythe geworden en zijn er veel minder verwijzingen die het publiek zullen aanspreken.
In ThumbTanic worden de gaten opgevuld door een-op-een-grappen die eigenlijk nergens mee te maken lijken te hebben. Bijvoorbeeld de insinuatie van de held dat de heldin niet schoon is tijdens de scène 'uit de koers' <0xE2><0x80><0x93> dat is niet grappig. Je denkt eerder bij jezelf: 'Heb ik iets gemist in de oorspronkelijke film?' Er waren te veel van dit soort ongegronde grappen (cf. arachnide).
Daarentegen had het optreden van de slijmerige scheepsontwerper betekenis en was grappig. Ook heel grappig was het optreden van de vent in de film die'sneller' wilde gaan als een maniak die rondrende en eiste dat 'alles''sneller' moest zijn, inclusief het zinken van het schip en dat hij de eerste was die stierf. Dit soort grappen betekenden iets in de context van de Titanic en verleenden betekenisvolle humor aan het duimtanic.
De 'duimmedia', de gezichten en de stemmen, zijn nog steeds amusant. De rekwisieten en sets en de CG-animatie zijn de waardering waard. Over het geheel genomen, hoewel het duimtanic bewijst dat eigenaardigheid alleen niet genoeg is. Als je niet aan het werk bent, houdt deze film je tot het eind geamuseerd en grinnikend bezig.

text_en:
The Thumb idea isn't such a winner the second time round. ThumbTanic wasn't as good as Thumb Wars for a number of reasons. Primarily, I think, Mr Oedekerk had far less to work with in the Titanic send-up. Unlike Star Wars, the movie Titanic hasn't (yet?) become a cultural myth and there are far fewer references to be made which will resonate with the audience.

In ThumbTanic, the holes are filled by one-off jokes which don't really seem related to anything. For example, the hero's insinuation that the heroine isn't clean during the "jump off end of ship" scene - it's not funny. Rather, you just think to yourself, "Did I miss something in the original movie?". There were too many of these type of baseless jokes (cf. arachnid).

By contrast, the send-up of the smarmy ship's designer had meaning and was funny. Also very funny was the send up of the bloke in the movie who wanted to go "faster" as a maniac running around demanding *everything* be "faster" including the sinking of the ship and himself being the first to die. These sort of jokes meant something in the Titanic context and lent meaningful humour to Thumbtanic.

The thumb "media", the faces and the voices, are still amusing. The props and sets and the CG animation are worthy of appreciation. Overall, although ThumbTanic proves that quirkiness alone won't work, this filmette still keeps you amused and chuckling to the end.


text:
Waar deze film geen antwoord op geeft, is hoe verkeerd deze oorlog is (en de meeste Amerikaanse oorlogen zijn nog maar kortgeleden uitgebroken om wat olie binnen te krijgen).
Hoeveel onschuldige burgerslachtoffers zijn er geweest, hoeveel levens zijn er verloren gegaan en hoe schaamteloos dom zijn de daders.
Dus, laat ik het u vragen <0xE2><0x80><0x93> als Amerikaanse soldaten vrouwen en kinderen doden, behalve de vijand, is dat oké, maar als de regering per ongeluk hun eigen strijdkrachten doodt met dodelijke chemicaliën terwijl ze ook nog eens veel burgers doden, is dat dan niet zo? Uw logica deugt niet, meneer.
Ik geef 5 voor de degelijke uitvoering en 1 voor de rest, in totaal 3.

text_en:
What this movie fails from answering is how wrong this war is (and most US wars recently made only to get some oil).

How many innocent civilian casualties there has been, how many lives perished and how blatantly stupid the perpetrators are.

So, let me ask you - if American soldier kills women and children apart from enemy, its OK, but if government accidentally kills their own forces by deadly chemicals while killing many civilians as well, it is not? Your logic fails, gentleman.

I'll give it 5 for the solid performance and 1 to everything else, 3 in total.


text: Nog zo'n enorme samenzweringsfilm die de Amerikaanse regering en de strijdkrachten (vooral het leger) de schuld probeert te geven van alle rampen sinds de Grote Vloed. Iedereen die ooit in het Amerikaanse leger heeft gediend, kan zien hoe nep deze film is. Uniformen, uitrusting, decors en maniertjes kloppen allemaal niet. (En natuurlijk zijn alle hogere officieren ofwel corrupte criminelen ofwel volslagen idioten.) Lage dunk van de werkelijkheid. De meeste theorieën zijn de afgelopen jaren ontzenuwd. Gebruikt elk cliché, gerucht en volkslegende uit de Golf <0xE2><0x80><0x93> allemaal zijn ze het evangelie. (De waarheid is dat niemand weet waarom sommige veteranen ziek zijn en anderen zo gezond als een vis.) PS Dit is niet nieuw. Oorlog is NIET LEUK en ik ken veteranen uit de Tweede Wereldoorlog, Korea en Vietnam met behoorlijk ernstige kwalen. (En de regering heeft de verantwoordelijkheid om voor hen allemaal te zorgen.) Sensationalistische films als deze zullen het probleem niet oplossen!

text_en: Another vast conspiracy movie that tries to blame the US government and the Armed Forces (especially the Army) for every disaster since the Great Flood. Anyone who has ever served time in the US military can see how bogus this film is. Uniforms, equipment, sets, and mannerisms are all wrong. (And of course, all Senior Officers are either corrupt criminals or total idiots.) Blatant propaganda with no attempt at objectivity. Most of the theories presented have been disproven over the past few years. Uses every cliche', rumor, and Urban Legend from the Gulf-all are presented as gospel. (The truth is, no one knows for sure why some GW vets are sick and others are healthy as horses.) PS This is not new. War is NOT fun and I know WWII, Korean, and Viet Nam vets with some pretty serious ailments, too. (And the government has the responsibility to take care of all of them.) Sensationalistic movies like this will not solve the problem!


text: Blijkbaar heeft geen van de vorige recensenten, van wie de meesten de film prijzen om zijn nauwkeurigheid, ooit een biografie van Louis Pasteur gelezen. De meest opvallende onnauwkeurigheid ligt in de relatie tussen Pasteur en Napoleon III. In de jaren dertig van de vorige eeuw werd de laatste altijd in een slecht daglicht gesteld. Hoewel hij verre van een bewonderenswaardig personage was <0xE2><0x80><0x93> hij was een onbekwame politicus en een zelfbenoemd'militair genie' dat toestond dat Frankrijk in een rampzalige oorlog werd gesleurd <0xE2><0x80><0x93> was hij niet de domme reactionair die hier wordt afgeschilderd. Hij had een intelligente belangstelling voor de wetenschap en zag, net als veel andere mensen in de negentiende eeuw, een stralende toekomst door de verbeteringen die die zou brengen. Pasteur werd niet verbannen, maar hij werd zijn PATRON. Hij bouwde een laboratorium voor hem en verschafte hem alle middelen die hij nodig had voor zijn onderzoek. Terwijl het laboratorium in aanbouw was, werd Pasteur ernstig ziek. Een bureaucraat, die vond dat het geldverspilling was om een laboratorium te bouwen voor iemand die binnenkort dood zou zijn, gaf opdracht het werk op zijn eigen gezag stil te leggen. Toen de keizer hiervan hoorde, schokte zijn verontwaardiging de bureaucratie, zodat er een hoop heen en weer geloop was en het werk prompt werd hervat. De keizer bezocht Pasteur persoonlijk om hem te troosten en hem ervan te verzekeren dat hij zijn laboratorium zou krijgen. De grootste zorg van Pasteur ten aanzien van de keizer was dat Napoleon hem zag als een soort wonderdokter die bijna alles kon doen, en hem voortdurend taken toewees die buiten zijn eerdere ervaring lagen. Pasteur, een zeer bescheiden man, protesteerde daar altijd tegen, maar Napoleon zei dan dat hij het volste vertrouwen in hem had en dat Pasteur, ondanks zijn twijfels, altijd zijn werk deed. Ze hadden altijd een hechte, vriendschappelijke relatie gehad, en nadat de keizer was afgezet, weigerde Pasteur een kwaad woord over hem te zeggen, dankbaar tot het einde van zijn leven.<br />Het deel over het feit dat zijn dochter de baby kreeg en dat Pasteur zijn principes opofferde om een dokter te laten komen, gebeurde nooit. Het stuk over miltvuur en hondsdolheid, waarvoor hij beroemd was, is over het algemeen juist, maar het idee dat het miltvuurexperiment hem van de anthrax-mysterie naar de roem heeft gebracht, is onjuist. Hij was beroemd en gerespecteerd in de tijd dat dit gebeurde. Deze film is vanuit een dramatisch standpunt oké, maar als biografie zeer verwrongen.

text_en:
Apparently none of the previous reviewers,most of whom praise the film for its accuracy, have actually read a biography of Louis Pasteur.The most glaring inaccuracy is in the relationship between Pasteur and Napoleon III.Back in the 1930's the latter was invariably shown in a bad light.While far from an admirable character-he was an inept politician and a self-appointed "military genius" who allowed France to be dragged into a disastrous war,he was not the stupid reactionary depicted here. He had an intelligent interest in science,and like many other people in the 19th century saw a bright future because of the improvements it would bring.Far from exiling Pasteur, he was his PATRON,building him a laboratory and providing him with all the resources that he needed for his research.While the lab was under construction, Pasteur became gravely ill.A bureaucrat, deciding it was a waste of money to build a laboratory for someone who would soon be dead, ordered work halted on his own authority.When the emperor heard about this, his outrage shook the bureaucracy so that there was a flurry of buck-passing, and work promptly resumed.The Emperor personally visited Pasteur to comfort him and reassure him that he would get his lab.The emperor would often bring members of his court to admire Pasteur's projects,and it was obvious to everyone that Pasteur was one of the emperor's favorites.Pasteur's main worry concerning the Emperor was that Napoleon thought Pasteur was virtually a miracle worker who could do almost anything, and was constantly assigning him tasks outside of his previous experience.Pasteur, a very modest man, was always protesting this, but Napoleon would say that he had complete faith in him,and Pasteur despite his misgivings, always came through.They always had a close and friendly relationship,and after the Emperor was overthrown, Pasteur refused to say a bad word about him,grateful to the end of his life.

The part about his daughter having the baby, and Pasteur sacrificing his principles to get a doctor, never happened.The part about the anthrax and rabies, for which he was famous, is generally correct, but the notion that the anthrax experiment raised him from obscurity to fame is false.He was famous and respected at the time this happened.This movie is OK from a dramatic standpoint,but very distorted as biography.


text:
Entertainment Tonight is de laatste paar jaar behoorlijk achteruitgegaan, maar gisteravond (17 augustus 2006) bereikten ze een nieuw dieptepunt.
In een poging hun uitzending op te peppen, besloten ze gisteravond in hun teasers echte foto's van het lichaam van JonBenet Ramsey te plaatsen... met de tekst: 'Foto's van de zaak die u nog nooit hebt gezien'. De twee foto's waren beeldend en erg verontrustend. De ene was van de zijkant van haar gezicht en hoofd/hals en je kon duidelijk het koord zien waarmee ze was gewurgd, en kneuzingen op haar gezicht. Dit was zo afschuwelijk dat ik het niet kon geloven. Wat heeft dit te maken met ALLES wat ook maar enigszins te maken heeft met Hollywood Entertainment? Niets! Ze hebben hun niveau van waardigheid en waarden tot een nieuw dieptepunt laten zakken... en het is te zien. Dit was vroeger DE premièreshow om naar te kijken... en nu is het alleen maar troep.
Ik zal van nu af aan naar Access Hollywood kijken.

text_en:
Entertainment Tonight has been going down hill for the last few years, but as of last night (Aug 17th 2006) they reached a new low.

In an effort to try to hype up their broadcast, they decided to post actual photos of JonBenet Ramsey's body in their teasers last night ...saying "Pictures from the case you have never seen before". The two photos were graphic and very disturbing. One was of the side of her face and head/neck and you could clearly see the cord that was used to strangle her around her neck, and bruising on her face. This was so hideously awful, I could not believe it. How has this got to do with ANYTHING remotely related to Hollywood Entertainment?? Nothing!! They have dropped their level of dignity and values to a new low....and it shows. This used to be THE premiere show to watch...and it's just garbage now.

I will watch Access Hollywood from now on.


text: Dit programma is ongelooflijk in dat... wat het vertegenwoordigt en waar het op gericht is en... woorden kunnen niet beschrijven hoe krankzinnig ET is. Ze zullen alles rapporteren. Als een beroemdheid ook maar enigszins indirect in verband staat met het verhaal, zal ET dat melden. Als een hond poept in de tuin van Tom Cruise, zullen ze dat melden. Als een beroemdheid doodgaat... zullen ze er wekenlang over praten tot het punt waarop het publiek die beroemdheid benijdt. Als een beroemdheid terechtstaat... zal ET dat maanden achtereen rapporteren. Er komt geen eind aan wat dit programma zal melden, en er is geen tijdschema dat voorschrijft hoe lang ze zich op een verhaal zullen richten. Wordt het wel als legitiem beschouwd dat ze verslag doen? De rapporten zijn ook zo verrekte irritant, met harde, onsamenhangende stemmen en eindigen met een onnodige pauze om een gevoel van belangrijkheid over te brengen. Ik kan niet naar dit programma kijken zonder het bestaan van de mensheid in twijfel te trekken. ET is een grote reden waarom ik programma's voor de avond in het algemeen vermijd. Het spijt me dat IMDb maar een minimum van één ster kan toestaan en niet nul of zelfs maar in de negatieve uitslagen. Want dit programma verdient -10 Stars.

text_en: This show is unbelievable in that . . . what it represents and what it focuses on and . . . words cannot describe how insane ET is. They will report anything. If a celebrity is even remotely indirectly connected to the story ET will report on it. If a dog poop in the Tom Cruise's yard they will report on it. If a celebrity dies . . . they will talk about it for weeks on end to the point where the public envy that celebrity. If a celebrity is on trial . . . ET will report it for MONTHS on end. There is no end to what this show will reports and no time frame that dictates how long they will focus on a story. Is it even considered legitimates reporting? The reports are so dang annoying too, with harsh rambling voices and end with an unnecessary pause to convey a sense of important. I cannot watch this show without questioning humanity's existence. ET is one big reason I avoid pre-evening shows in general. I regret that IMDb can only allow a minimum of one star rating and not zero or even in the negatives. For this show deserve -10 Stars.


text: De obsessie van ET voor Dannielynn Smith is verachtelijk. Laat het kind met rust. Met al die constante aandacht wordt ze waarschijnlijk psychotisch, depressief of nog erger. Denk aan prinses Diana en hoe ze naar privacy verlangde. Nu wil het arme rijke meisje Ashley Olson alleen nog maar met rust worden gelaten. Geen wonder dat Greta Garbo een kluizenaarster werd en zei: 'Ik wil alleen zijn.' In hoeverre maakt ET dit kleine meisje ongelukkig? Heeft ET niets beters te melden? Ik wed dat er een heleboel mensen zijn die het echt niets kan schelen wat voor kleur haar verjaardagstaart en ballonnen ze had. Trouwens, ik heb nooit gehoord dat Anna Nichole ooit een rechtszaak heeft gewonnen over het testament en haar erfenis. Wie betaalt voor de levensstijl van Larry, Howard en de kleine Dannielynn? Zou het ET kunnen zijn?

text_en: ET's obsession with Dannielynn Smith is despicable. Leave the child alone. With all the constant attention she'll most likely grow up psychotic, depressed or worse. Think of Princess Diana and how she longed for privacy. Now poor little rich girl Ashley Olson just wants to be left alone. No wonder Greta Garbo became a recluse and said "I want to be alone". How much does ET make off this little girl? Does ET not have anything better to report on? I bet there's lots of people who really don't care what color her birthday cake and balloons were. By the way, I never heard that Anna Nichole ever won any of those court cases over the will and her inheritance. Who is paying for the lifestyle of Larry, Howard and little Dannielynn? Could it be ET?


text: Zoals de meeste mensen ben ik dol op 'A Christmas Story'. Ik had zelfs nog nooit van deze film gehoord en misschien wel om een goede reden <0xE2><0x80><0x93> hij is afschuwelijk. Zelfde locatie, zelfde verteller, zelfde regisseur, maar de warme wazigheid van het origineel ontbrak. Charles Grodin was een slechte keus om Darrin McGavin te vervangen, maar ik kan me niet voorstellen dat iemand in staat zou zijn hem te vervangen. Het verhaal lijkt geforceerd en mist de lieflijkheid van het origineel. De interactie met de buren, de Bumpuses, is belachelijk. In 'A Christmas Story' lijkt Ralphies obsessie met het BB-pistool schattig, maar zijn obsessie in deze film is saai. Scud Farkus, de oorspronkelijke bullebak van de buurt, wordt in deze film vervangen door weer een andere jongen met een beugel en een rare hoed, maar met weinig van de dreigende aantrekkingskracht van Scud Farkus. Het zou behoorlijk moeilijk zijn om het origineel te evenaren, zelfs als deze film met de oorspronkelijke crew was gemaakt.

text_en: Like most people I love "A Christmas Story". I had never even heard of this film and perhaps for good reason--it is awful. Same locale, same narrator, same director but the warm fuzziness of the original was lacking. Charles Grodin was a poor choice to replace Darrin McGavin but I cannot imagine anyone being able to replace him. The story seems forced and lacks the sweetness of the original. The interaction with the neighbors, the Bumpuses, is ridiculous. In "A Christmas Story" Ralphie's obsession with the BB gun seems cute but his obsession in this movie is boring. Scud Farkus, the original neighborhood bully, is replaced in this film by yet another kid with braces and a weird hat but with little of the Scud Farkus menacing appeal. It would be pretty difficult to equal the original, even if this movie had been made with the original crew.


text:
'A Christmas Story' is een van de meest geliefde films van veel mensen. ACS kon de kijker meenemen naar een tijd en een plaats op een manier zoals maar weinig films dat ooit hebben gedaan. De film had een vriendelijkheid en een welwillendheid die zeldzaam zijn.
Dus wachtte ik (en wachtte ik) op het vervolg, 'It Runs In The Family'. De film werd een paar keer bijna uitgebracht, maar werd op het laatste moment weer teruggetrokken. Toen hij eindelijk uitkwam, was IRITF een totale mislukking (en is dat waarschijnlijk nog steeds).
De decors en de cinematografie waren prima, maar de regie had het helemaal mis. De film was niets meer dan een cashflow-formule van luie casting, lui schrijven en onsamenhangend acteerwerk.
De verteller, Jean Shepard, een van Amerika's grote humoristen en verhalenvertellers, dwong ons tot een valse herhaling van de warme humor die hij in ACS gebruikte. Hij overdreef, en waarom hij dat deed zal ik nooit weten. Op de een of andere manier slaagde hij erin een irritante, overspannen parodie op zichzelf te worden.
Het schrijven en acteren in IRITF is onecht en geforceerd. De acteurs hebben misschien ACS gezien, maar wat voor humor en nuance dat ook in ACS was, het moet op geen van hen zijn overgekomen. Het acteerwerk was beschamend slapstick en gespeend van Shepards droge humor. ACS zal altijd een echte schat blijven, maar als je IRITF een vervolg noemt, beledig je alle fans van Jean Shepard en ACS.

text_en:
"A Christmas Story" is one of many people's all-time most beloved films. ACS was able to take the viewer to a time and a place in such a way that very few films ever have. It had a sweetness and goodwill to it that is rare.

So I awaited (and awaited) its sequel, "It Runs In The Family" . The film was almost released a couple of times, only to be pulled at the last minute. When it finally came out, IRITF was (and is, I guess) a total failure.

The sets and cinematography were just fine, but the directing totally, completely missed the mark. The film was nothing more than a cash-flow formula of lazy casting, lazy writing, and disconnected acting.

The narrator, Jean Shepard, who was one of America's great humorists and story-tellers, forced upon us a false reprise of the warm wit he used in ACS. He over-emoted, and why he did that I'll never know. He somehow managed to become an annoying, overwrought parody of himself.

The writing and acting in IRITF is inauthentic and forced. The actors may have seen ACS, but whatever wit and nuance that was in ACS mustn't have registered at all on any of them. The acting was embarrassingly slapstick and bereft of any of Shepard's dry humor.

ACS will always be a real treasure, but to call IRITF a sequel is to insult all of the fans of Jean Shepard and ACS.


text:
Sinds de vertoning in 1983 is 'Een kerstverhaal', het door Jean Shepherd geromantiseerde verhaal van zijn alter ego Ralphie, een ware klassieker geworden. 'Mijn zomerverhaal' heeft echter nog steeds Shepherd als de verteller, maar het heeft absoluut niets van zijn charme en de personages zijn bij lange na niet van het kaliber van de oorspronkelijke film.
'Mijn zomerverhaal' is in wezen een mengelmoes van middelmatige en doodgewone, niet erg interessante verhalen, met inbegrip van hillbilly-buren en strijdende tollenaars. Charles Grodin, die ik normaal gesproken aardig vind, is uiterst onsympathiek in de rol van de vader (die in het origineel door Darren McGavin veel beter werd aangepakt), en zijn karakter lijkt altijd geforceerd. Kiernan Culkin is een armzalig substituut voor Ralphie, en het kleine broertje is hier zo goed als vergeten. Alleen moeder schijnt hier nog iets te hebben dat de moeite waard is, en misschien komt dat doordat ze een bioscoopmanager een juskom met jus voorzet als hij zijn geluk op de 'gratis filmavond' te ver laat gaan met boze huisvrouwen.
De verhalen in dit boek zijn voor het merendeel onbeduidend en flinterdun. Kan een zeer weinigeisende lezer aanspreken, maar als vervolg op 'A Christmas Story' is het een heel armzalig verhaal en de meeste mensen zijn het niet waard.

text_en:
Since its release in 1983, "A Christmas Story", the Jean Shepherd-narrated story of his alter-ego, Ralphie, has become a true classic. "My Summer Story", however, still has Shepherd as the narrator, but it has absolutely none of the charm, and the characters are nowhere near the caliber of the original film.

"My Summer Story" is basically a mishmash of mediocre and just plain not very interesting stories, which include hillbilly neighbors and battling tops. Charles Grodin, who I normally like, is extremely unlikeable in the role of the father (more aptly handled by Darren McGavin in the original), and his character never seems anything but forced. Kiernan Culkin is a poor substitute for Ralphie, and the little brother is all but forgotten here. Only mom seems to have any worth here and perhaps that's because she beans a cinema manager with a gravy boat when he pushes his luck too far with irate housewives on "free dish night".

The stories in this are mostly inconsequential and stretched paper-thin. May appeal to the extremely undemanding but as a sequel to "A Christmas Story", it's a very poor one and not worth most people's time. 2 out of 10.


text: Grappig dat een studio denkt dat ze een vervolg kunnen maken op wat een klassiek kerstverhaal was met een geheel nieuwe cast, en dan verwacht dat het blijft drijven. Zeker, ze hebben verschillende acteurs gebruikt voor Batman, maar in dat geval was Batman een klassiek personage voordat een van de acteurs zijn cape aantrok. In dit geval had je een klassiek personage met een blonde hoornen montuur en een bril met dikke glazen die Ralphy heette en die een rode ryder bb-gun wilde voor Kerstmis... Op de een of andere manier worden we geacht hem te vergeten en een ander jongetje te accepteren dat geen gelijkenis vertoont met het origineel... Als ik niet had geweten dat het een vervolg was, had ik het niet aan de cast kunnen zien... Behalve natuurlijk dat Charles Grodin zo hard zijn best doet om Darrin McGavin te imiteren dat je er voortdurend aan wordt herinnerd dat het origineel veel beter was...<br />Uiteindelijk zou er misschien wel wat aan te doen zijn geweest als ze de film beter hadden gemaakt. Ze hadden moeten zoeken naar een soortgelijk uiterlijk of het origineel gewoon moeten negeren en niet moeten proberen het uiterlijk en het gevoel ervan te imiteren. Dit is gewoon een goedkope imitatie. De Ralphy roept geen sympathie op, maar een verlangen om te doen alsof zijn personage zijn oog eruit schiet of doodgaat.

text_en:
Funny how a studio thinks it can make a sequel to what was a classic Christmas story with an entirely new cast and expect it to float. Sure they used various actors for Batman, but in that instance Batman was a classic character before any of the actor donned his cape. In this instance you had a classic character in the blond headed horn rimmed glasses wearing Ralphy that wanted a red ryder bb gun for Christmas... Somehow we are supposed to forget him and accept another little boy that share no resemblance to the original... If I had not known it was a sequel I wouldn't have guessed it from the cast... except of course Charles Grodin tries so hard to imitate Darrin McGavin that your are constantly reminded that the original was far better...

In the end it might have work if they had cast the movie better. They should have looked for look a likes or simply ignored the original and not tried to copy its look and feel. This one is just a cheap imitation. The Ralphy evokes no sympathy just a desire to seem his character shoot his eye out or die.


text: Heel slecht. Waarom iemand denkt dat dit een goede film is, laat staan grappig, is me een raadsel. Ik hou net zo veel van komedies als ieder ander, en ik HOU VAN 'A Christmas Story'. Het feit dat de film door dezelfde regisseur is gemaakt en gebaseerd is op de memoires van dezelfde schrijver, maakt dat ik me afvraag waarom deze film op elk niveau zo'n volslagen mislukking is. Om te beginnen is Charles Grodin om te beginnen al een jammerlijke miscast als de vader. Ten tweede lijkt hij niet hetzelfde ritme te hebben <0xE2><0x80><0x93> hij loopt gewoon niet goed. Alles lijkt vermoeid en geforceerd. De levensvreugde die de eerste film uitstraalde, is hier volkomen afwezig <0xE2><0x80><0x93> je wilt alleen maar dat de film eindigt. Deze film kan ik zelfs niet aanbevelen voor mensen die op zoek zijn naar nieuwsgierigheid en die van 'A Christmas Story' hebben genoten.

text_en: Really bad. Why anyone thinks this is a good film let alone funny is a true mystery. I like comedies as much as the next man and I LOVED "A Christmas Story." The fact that it has the same director and was based on the same writer's memoirs has me completely puzzled as to why this film is such a complete failure on every level. Charles Grodin is woefully miscast as the father for starters. For another it does not seem to have the same pacing -- it just doesn't flow well. Everything seems tired and forced. The joy of life that permeated the first film is completely absent here -- you just want the movie to end. I wouldn't even recommend this movie for curiosity-seekers who enjoyed "A Christmas Story." It's that bad. 1/10.


text:
Dit is een naamloos vervolg op 'A Christmas Story', oorspronkelijk getiteld 'A Summer Story'. Ralphie vertelt zijn familieavonturen tijdens de zomer toen ze verhuisden naar een klein provinciestadje midden in de rimboe. Hilariteit komt er helaas niet aan te pas.
Het origineel werkte vanwege de oneerbiedige aard en eerlijkheid ervan <0xE2><0x80><0x93> iedereen kon zich erin verplaatsen. Deze is gewoon stom en helemaal niet grappig. De laatste film van Charles Grodin <0xE2><0x80><0x93> geen wonder! Het is een van zijn armzaligste rollen. Ik had medelijden met hem.
Mary Steenburgen heeft weinig te doen, alles is op recept en je moet je afvragen waarom ze de moeite hebben genomen.
En ik bedoel maar <0xE2><0x80><0x93> een wedstrijd met tollen? Jammer genoeg wel.' Het beste deel van de film...

text_en:
This is an in-name-only sequel to "A Christmas Story," originally entitled "A Summer Story." Ralphie narrates his family adventures during the summer when they moved to a small hick-town in the middle of nowhere. Hilarity, unfortunately, does not ensue.

The original worked because of its irreverent nature and honesty - everyone could relate to it. This one is simply stupid and not very funny at all. Charles Grodin's last movie - no wonder! It's one of his poorest roles. I felt sorry for him.

Mary Steenburgen is given little to do, everything's formulaic, and you have to wonder why they even bothered.

And I mean, come on - a competition with spinning tops?! Sadly, it's the best part of the movie...


text: A Christmas Story Is A Holiday Classic And My Favorite Movie. So Naturally, I Was Elephant When This Movie Came Out In 1994. I Saw It Opening Day and was prepared to enjoy myself. I Came Away Revolved And Digusted. The Anticipation that Rang True In A Christmas Story Is Curious Missing from this mess. A Red Ryder BB Gun Is Better to get than a chinese top. And It Is Not Very Funny. Charles Grodin Is Good but the Buck Stops There. Bottom Line:1 Star. Don't Even Care.

text_en: A Christmas Story Is A Holiday Classic And My Favorite Movie. So Naturally, I Was Elated When This Movie Came Out In 1994. I Saw It Opening Day and Was Prepared To Enjoy Myself. I Came Away Revolted And Digusted. The Anticipation that Rang True In A Christmas Story Is Curiously Missing from This mess. A Red Ryder BB Gun Is Better to get than a chinese top.And It Is Not Very Funny At all. Charles Grodin Is Good but the Buck Stops There. Bottom Line:1 Star. Don't Even Bother.


text: Deze film was niet erg onderhoudend, zeker niet zo origineel of goed als A Christmas Story. De personages (behalve de jongste) proberen de voorgaande acteurs na te doen, en dat lukt niet. De hillbilly-buren komen uit het niets omdat ze niet in de eerste film zaten. Dit was echt waardeloos, had misschien goed kunnen zijn met de oorspronkelijke cast, maar misschien ook niet, omdat het verhaal zo zwak is. Laat maar zitten.

text_en: This movie was not very entertaining, certainly NO WHERE as original or as good as A Christmas Story. The characters (except the youngest) try to emulate the preceding actors, and they fail. The hillbilly neighbors come out of nowhere as they weren't a part of the first movie. This really sucked, might have been good with the original cast, then again maybe not because the story is so weak. Skip it.


text: Jakkes! Waar te beginnen? Om te beginnen wordt Campbell Scotts niet-aflatende angst na een tijdje (een heel korte tijd) een echte afknapper als hij zich bewust wordt van zijn toenemende angst, nieuwsgierigheid en woede. Alleen kan het ons niets schelen! De personages die door de schrijver en de regisseur worden voorgesteld, zijn volstrekt onsympathiek, en daarin ligt de sleutel. Ze hebben ons niets gegeven waardoor het ons iets kan schelen of ze overspel plegen en of ze al dan niet nog steeds van elkaar houden. Als Scott zachtjes tegen zijn vrouw zegt: 'Ik zou je kunnen vermoorden' Nadat de schok van zijn egoïstische, slechte timing was weggeëbd, wenste ik bijna dat hij dat wel had gedaan <0xE2><0x80><0x93> en vervolgens hetzelfde had gedaan met de zelfvoldane, geestige verschijning van Denis Leary voordat hij uit het gekkenhuis werd gehaald. Een totale verspilling van tijd en misschien <0xE2><0x80><0x93> alleen misschien <0xE2><0x80><0x93> middelen.

text_en: Ugh! Where to begin ... first, Campbell Scott's non-stop angst becomes a real turn-off after awhile (a very short while) as he internalizes his mounting anguish, curiosity and anger. Only we don't care! These characters as presented by the writer and director are wholly unlikable, and therein lies the key. They haven't given us anything to make us care if they are adulterous and whether or not they are still in love with one another. When Scott quietly tells his wife, "I could kill you" before their three daughters at the dinner table, after the shock of his selfishly poor timing wore off I almost wished that he had--and then done the same thing to the smug, wisecracking apparition of Denis Leary before being hauled off the the looney bin. An utter waste of time and perhaps--only perhaps--resources.


text: Het komt erop neer dat een man-vrouwteam en hun 3 dochters te maken krijgen met ontrouw. De premisse is interessant, het acteerwerk is goed en de muziek, hoewel soms abrupt en zonder richting, is behoorlijk cool.<br />Het probleem is de plot. De man-tandarts zet zijn vrouw voor de show achter het toneel van een opera (ze heeft een kleine rol) en loopt dan weer naar binnen om haar iets te geven, maar ziet haar met een andere man. De rest van de film gaat over zijn angst voor deze episode, zijn visuele hallucinaties en een macho alter-ego (Denis Leary, een vroegere patiënt van hem) en zijn angst om de confrontatie met zijn vrouw aan te gaan, uit angst dat hij 'er iets aan zal moeten doen'. Ik zal je niet vertellen hoe de film afloopt, maar laat ik je zeggen dat de film nergens heen gaat en dat het einde als een sputterend gejammer klinkt. De motieven van de personages ontbreken: waarom bedriegt ze hem? Hij is tandarts, ziet er goed uit, is een goede vader. Dat staat niet in de film. Met wie doet ze het? Ook daarop hoef je geen antwoord te verwachten. Waarom wil hij ondanks dit alles het huwelijk in stand houden? Wie zal het zeggen. Wat heeft het voor zin dat alle kinderen overgeven? Waar gaat deze film heen? Goede voorstellingen van Campbell Scott en Hope Davis (en Denis Leary als komische afwisseling) gaan volledig verloren door deze gekunstelde onzin die niet weet of het American Beauty of een familiefilm wil zijn. Een wortelkanaalbehandeling is interessanter. Vermijd die.

text_en:
Basically, a dentist husband-wife team and their 3 daughters deal with infidelity. The premise is interesting, the acting is good, and the music, although sometimes abrupt and without direction, is pretty cool.

The problem is the plot. The husband dentist drops his wife off backstage at an opera before the show (she has a minor role) and then walks back in to give her something, but sees her with another man. The rest of the movie deals with his angst about this episode, his visual hallucinations and a macho alter-ego (Denis Leary, a former patient of his) and his fear in confronting his wife lest he will have to "do something about it." I won't tell you the ending, but let me say that the film goes nowhere and the ending is like a sputtering whimper. The motivations of the characters are missing: Why is she cheating on him? He's a dentist, decent looking, good father. The film doesn't say. Who's she doing it with? Don't expect any answers on that either. Why does he want to keep the marriage going in spite of all this? Who knows. What purpose does all the kids vomiting serve? Where is this film going? Good performances by Campbell Scott and Hope Davis (and Denis Leary as comic relief)are completely wasted by this stilted nonsense which doesn't know if it wants to be American Beauty or a family film. A root canal is more interesting. Avoid it.


text:
Ik ben dol op films waarin karakters een hoofdrol spelen. Ik vind ook dat Hope Davis altijd goed werk levert, dus ik had hoge verwachtingen van deze film. Die hoop werd al snel de bodem ingeslagen.
De belangrijkste fout in deze film is de richting. Er zijn een heleboel scènes die dagdromen zijn. De film maakt veelvuldig gebruik van de Denis Leary-figuur als het alter ego van de Campbell Scott-figuur. Voor mij werkt dat helemaal niet. Dit zou beter hebben gewerkt als toneelstuk dan als film.
Er zijn ook problemen met de plot. Het is belangrijk dat de personages in een film een reis maken en op een andere plek terechtkomen dan waar ze zijn begonnen. Ik had niet het gevoel dat de personages groeiden in de ervaringen die in de film werden geportretteerd.
Ten slotte was de montage ook niet goed gedaan. Midden in de film zat een heel grote verzakking die buitengewoon saai was.
Afgezien van het acteerwerk, dat naar mijn idee voortdurend goed was, was deze film in bijna elk aspect van de film slecht.

text_en:
I tend to like character-driven films. I also think Hope Davis turns in consistently good work, so I had high hopes for this movie. Those hopes were soon dashed.

The main flaw with this movie is the direction. There are a lot of scenes that are daydream sequences. The movie makes frequent use of the Denis Leary character as the alter ego of the Campbell Scott character. It doesn't work for me at all. This would have worked better as a play than a movie.

There are problems with the plot as well. It is important that the characters in a movie take a journey and end up in a place different from where they started. I didn't feel that the characters grew in the experiences portrayed in the movie.

Finally, the editing wasn't well done, either. There was a very big sag in the middle of the movie that was exceptionally boring.

Except for acting, which I felt was consistently strong, this movie failed in almost every aspect of cinema.


text: Misschien is er iets poëtisch goeds in het zien lijden van tandartsen. Lijden doen ze, in deze naargeestige, werkelijk afschuwelijke film, maar ze bezorgen het publiek ook pijn van de niet-gebitselementaire soort. Als je ooit een film wilde zien vol krijsende kinderen, kotsende kinderen, zieke kinderen, een heleboel lange, lange betekenisvolle blikken, een uitgestreken vrouw en een bezorgde echtgenoot: het is er allemaal voor je. Saai, te lang, het valt op als een van die voorbeelden die schreeuwen: waarom? Is er een reddende genade? Ja, die is er. Er is een korte scène uit Nabucco, met behoorlijk goed zingen. Bespaar je geld, of als het op tv is, bespaar je tijd. Je kunt altijd een boek lezen of een omelet maken.

text_en: There may something poetically right in seeing dentists suffer. Suffer they do, in this dreary, truly dreadful film, but they cause the audience to undergo pain of the non-dental variety too. If you ever wanted to see a movie full of screaming kids, barfing kids, sick kids, lots of long, long meaningful glances, a deadpan wife and a concerned husband: it's all here for you. Boring, overlong, it stands out as one of those examples that scream out: why? Is there a saving grace? Yes, there is. There is a short scene from Nabucco, with some pretty good singing. Save your money, or if it's on TV or cable, save your time. You can always read a book or make an omelette.


text:
Ja, ik weet het <0xE2><0x80><0x93> je siddert van opwinding. Nou, _De geheime levens van tandartsen_ zal je verwachtingen niet verstoren: het is degelijk gemaakt maar in wezen fantasieloos, eerlijk maar saai. Het gaat over een getrouwd stel dat toevallig tandarts is en dezelfde praktijk heeft (al een recept voor problemen: als we niet ieder ons eigen werkleven hadden, zouden we allemaal uit pure ergernis onze echtgenoten dumpen). Campbell Scott, wiens snor en gedrag niet zozeer _Everyman_ doen denken als _Ned Flanders_ uit _The Simpsons_, is de zachtaardige, supervader-echtgenoot, en Hope Davis is de verveeld-stijfkoppige huisvrouw die haar frustraties in amateur-opera omzet. Scott, die het vooruitzicht om de scheidings-, de scheidings- en de voogdijzittingen te moeten bijwonen <0xE2><0x80><0x93> die alleen voor de advocaten winstgevend zijn <0xE2><0x80><0x93> verkiest te doen alsof hij niet op de hoogte is van de indiscreties van zijn vrouw.
De geletterden onder u beginnen al te gapen: ho-hum, weer een verhaal over het pathetische, kwijlende kleine bedriegertje. Maar Rudolph, die het verhaal uit een roman van Jane Smiley heeft overgenomen, hoopt dat de afgesletenheid van het materiaal zal worden gecompenseerd door een reeks flitsende, postmoderne details. Scotts strijdlustige patiënten (Denis Leary hield ze betrekkelijk <0xE2><0x80><0x93> en gelukkig <0xE2><0x80><0x93> in de hand) zullen later een soort constructie van de verbeelding van de tandarts worden, die opduikt als een duivel-op-de-schouder-advocaat voor de ouderwetse mannelijke deugden ('Laat de b-h-h!', enz.). Als hij niet door zijn denkbeeldige nieuwe maatje wordt opgejut, wordt Scott voor de rest gekweld door fantasieën waarin zijn vrouw in een triootje zit met twee van de mannelijke tandartsassistenten die in hun praktijk werken. Het gaat niet te ver om te zeggen dat deze film _Eyes Wide Shut_ is voor Echte Mensen (of in elk geval Volwassenen). In die zin zijn Campbell Scott en Hope Davis zeker herkenbare menselijke wezens vergeleken met het glamourpaar Cruise en Kidman. Verder is het script van _Secret Lives_ duidelijk relevanter dan dat van Kubrick. Als bewijs geef ik een afbeelding van de kinderen van de tandartsen, vooral van de jongste, die een jaar of 3, 4 is en die voornamelijk zegt: 'Pa! Pa! Pa! Pa! Pa! Pa!' Dit is inderdaad _Familieleven_, met al zijn charmes.
De film zou ook een interessante dubbelaflevering opleveren met _Kramer vs. Kramer_. Je kunt gemakkelijk nagaan hoe de Amerikaanse man van 1979 tot 2003 is gefeminiseerd. In deze film is pa de huisvrouw zoals in _Kramer_, maar hij is absoluut niet van zijn stuk gebracht door de huiselijke rol, in tegenstelling tot Dustin Hoffman, die te mannelijk was om toast te maken. Hier krijgt Scott alle klusjes te doen, zoals het braaksel van de kinderen opvegen, koken, schoonmaken, de kinderen meenemen naar een of andere stompzinnige naschoolse activiteit die op de rol staat. En dat allemaal zonder te klagen. (En zonder regisseurscommentaar. Het wordt gewoon als vanzelfsprekend aangenomen.)
De film heeft verdiensten, die voornamelijk te maken hebben met de geloofwaardigheid. Maar hij wordt van zijn grootsheid afgetrokken door zijn hardnekkige nadruk op trendy afleidingen, die culmineren in een lange scène waarin een afschuwelijke vijfdaagse buikgriep in het huis rondwaart. We moeten zinloze fantasiesequenties doorstaan, in gang gezet door de denkbeeldige leider Leary. wiens bestaan, tussen twee haakjes, ons eindelijk doet denken aan de Brad Pitt-figuur in _Fight Club_. En dit maakt eindelijk de andere grote tekortkoming van de film duidelijk: gebrek aan originaliteit. In deze recensie realiseer ik me dat het veel te gemakkelijk is geweest om naar veel andere films te verwijzen. Toegegeven, deze film is een verbetering op de meeste, maar toch. _The Secret Lives of Dentists_ is het bekijken waard, maar wind je er niet te veel over op. (Niet dat je je er zo over opwond, denk ik.)

text_en:
Yeh, I know -- you're quivering with excitement. Well, *The Secret Lives of Dentists* will not upset your expectations: it's solidly made but essentially unimaginative, truthful but dull. It concerns the story of a married couple who happen to be dentists and who share the same practice (already a recipe for trouble: if it wasn't for our separate work-lives, we'd all ditch our spouses out of sheer irritation). Campbell Scott, whose mustache and demeanor don't recall Everyman so much as Ned Flanders from *The Simpsons*, is the mild-mannered, uber-Dad husband, and Hope Davis is the bored-stiff housewife who channels her frustrations into amateur opera. One night, as Dad & the daughters attend one of Davis' performances, he discovers that his wife is channeling her frustrations into more than just singing: he witnesses his wife kissing and flirting with the director of opera. (One nice touch: we never see the opera-director's face.) Dreading the prospect of instituting the proceedings for separation, divorce, and custody hearings -- profitable only to the lawyers -- Scott chooses to pretend ignorance of his wife's indiscretions.

Already, the literate among you are starting to yawn: ho-hum, another story about the Pathetic, Sniveling Little Cuckold. But Rudolph, who took the story from a Jane Smiley novella, hopes that the wellworn-ness of the material will be compensated for by a series of flashy, postmodern touches. For instance, one of Scott's belligerent patients (Denis Leary, kept relatively -- and blessedly -- in check) will later become a sort of construction of the dentist's imagination, emerging as a Devil-on-the-shoulder advocate for the old-fashioned masculine virtues ("Dump the b---h!", etc.). When not egged-on by his imaginary new buddy, Scott is otherwise tormented by fantasies that include his wife engaged in a three-way with two of the male dental-assistants who work in their practice. It's not going too far to say that this movie is *Eyes Wide Shut* for Real People (or Grown-Ups, at least). Along those lines, Campbell Scott and Hope Davis are certainly recognizable human beings as compared to the glamourpuss pair of Cruise and Kidman. Further, the script for *Secret Lives* is clearly more relevant than Kubrick's. As proof, I offer the depiction of the dentists' children, particularly the youngest one who is about 3 or 4 years old, and whose main utterance is "Dad! Dad! Dad! Dad! Dad! DAD!!!" This is Family Life, all right, with all its charms.

The movie would make an interesting double-bill with *Kramer vs. Kramer*, as well. One can easily trace the Feminization of the American Male from 1979 to 2003. In this movie, Dad is the housewife as in *Kramer*, but he is in no way flustered by the domestic role, unlike Dustin Hoffman, who was too manly to make toast. Here, Scott gets all the plumb chores, such as wiping up the children's vomit, cooking, cleaning, taking the kids to whatever inane after-school activity is on the docket. And all without complaint. (And without directorial commentary. It's just taken for granted.)

The film has virtues, mostly having to do with verisimilitude. However, it's dragged down from greatness by its insistence on trendy distractions, which culminate in a long scene where a horrible five-day stomach flu makes the rounds in the household. We must endure pointless fantasy sequences, initiated by the imaginary ringleader Leary. Whose existence, by the way, is finally reminiscent of the Brad Pitt character in *Fight Club*. And this finally drives home the film's other big flaw: lack of originality. In this review, I realize it's been far too easy to reference many other films. Granted, this film is an improvement on most of them, but still. *The Secret Lives of Dentists* is worth seeing, but don't get too excited about it. (Not that you were all that excited, anyway. I guess.)


text:
Het is gebruikelijk dat een film over onderdrukking in stijl en toon enigszins wordt afgezwakt. Er is echter een verschil tussen terughoudendheid en het aanmoedigen van narcolepsie onder het publiek. In 'The Secret Lives of Dentists', met in de hoofdrollen Campbell Scott en Hope Davis, speelt regisseur Alan Rudolph zo dicht mogelijk bij het vuur, met als resultaat een film die nooit veel meer is dan een overpeinzing over hoe tanden een metafoor zijn voor het huwelijksleven.
Scott levert een prima prestatie in de rol van David Hurst, een tandarts die getrouwd is met een andere tandarts (Davis). Rudolph zet de dynamiek van hun relatie snel op <0xE2><0x80><0x93> hij gaat volledig op in de dagelijkse plichten van het ouderschap, zij is in stilte gedesillusioneerd door hun koortsachtige gezinsleven <0xE2><0x80><0x93> en dan voert hij de spanning op als Scott al dan niet getuige is van het feit dat zijn vrouw met een andere man is. Vanaf dat moment concentreert de film zich op de vraag of David zijn vrouw Dana zal confronteren met haar mogelijke overspel, of dat ze hem voor zal zijn en voorgoed zal vertrekken. Van tijd tot tijd wordt David getrakteerd op bezoek van een denkbeeldige 'vriend' in de vorm van een voormalige patiënt van Denis Leary (die veel weg heeft van Tyler Durden van Brad Pitt in 'Fight Club'). Hoewel er al genoeg onzekerheid bestaat over Dana's ontrouw en Davids instabiliteit om een onderzoek te rechtvaardigen, zijn de laatste twee derde van de film g<0xC3><0xAA>nant vrij van thema of verhaal. In plaats daarvan creëert Rudolph drama uit een akelige koorts die zich langzaam door de familie Hurst verspreidt en culmineert in een zinloos ziekenhuisbezoek op het hoogtepunt van de film. De film gaat nooit in op de hints naar waar David werkelijk toe in staat zou zijn als hij niet zo toegewijd was aan zijn familie; hij besteedt ook niet veel tijd aan Dana's wankele evenwichtskunst tussen haar gezinsleven en haar andere, meer bevredigende ambities.
Door ervoor te kiezen het grootste deel van de film zich zorgen te maken over een uit de hand gelopen koorts, onderbreekt Rudolph de vaart van zijn film. Tegen de tijd dat het vijfde lid van de familie zwetend en ziekelijk op het toneel verschijnt, heeft de film alle goede eigenschappen van Scotts goed ingeschatte optreden opgebruikt. David en Dana lopen uiteindelijk steeds weer terug tot een niet al te cathartische slotscène. Omdat er in het afgelopen uur niets is opgebouwd, lijkt de conclusie onhandig en opgelapt. 'The Secret Lives of Dentists' neemt een algemeen thema en doet niets om het te verbeteren. Alles bij elkaar een teleurstellende, fantasieloze film.

text_en:
It's common practice for a film about repression to be somewhat muted in style and tone. There's a difference, however, between using restraint and encouraging narcolepsy among audience members. In "The Secret Lives of Dentists," starring Campbell Scott and Hope Davis, director Alan Rudolph plays as close to the vest as possible, with the result being a film that never amounts to much beyond a rumination on how teeth are a metaphor for married life.

Scott gives a fine performance in the role of David Hurst, a dentist married to another dentist (Davis). Rudolph sets up the dynamic of their relationship quickly - he is completely absorbed in the day-to-day duties of being the parenthood, she is quietly disillusioned with their frantic family life - and then ratchets up the tension when Scott may or may not witness his wife with another man. From this point on, the film focuses on whether or not David is going to confront his wife Dana about her possible adultery, or whether she will beat him to the punch and leave for good. From time to time, David is treated to visits from an imaginary "friend" in the form of a former patient played by Denis Leary (borrowing heavily from Brad Pitt's Tyler Durden in "Fight Club").

While there is enough uncertainty about Dana's infidelity and David's instability to warrant examination, the last two thirds of the film are embarrassingly empty of theme or narrative. Instead, Rudolph creates drama out of a nasty fever that travels slowly through the Hurst family, culminating in a pointless hospital visit at the film's climax. The film never picks up on the hints at what David is really capable of if he wasn't so dedicated to his family; neither does it spend much time looking at Dana's precarious balancing act between her family life and her other, more fulfilling ambitions.

By choosing to spend the majority of the film worrying over a fever gone awry, Rudolph kills the momentum of his film. By the time the fifth member of the family shows up sweating and sickly, the film has used up all the good graces of Scott's well-measured performance. David and Dana end up retracing their steps over and over again until a less than cathartic finale. With nothing to build on over the last hour, the conclusion seems awkward and patched-on. "The Secret Lives of Dentists" takes a common theme and does nothing to improve upon it. Altogether, a disappointing, unimaginative film.


text: Een idiote tandarts komt erachter dat zijn vrouw hem ontrouw is geweest. Dus hier geen nieuwe verhaallijnen. Maar de schrijvers zijn er wel in geslaagd een stomme, walgelijke film te maken. Als je het leuk vindt om kinderen te zien braken, of om een tandarts te zien die zich verbeeldt dat hij de tanden van zijn vrouw eruit trekt in een bloederige griezelfilm, ga dan naar de film (of huur hem). Zo niet, ga dan naar iets anders (MENEER VRESELIJKE, wie?)

text_en: An idiotic dentist finds out that his wife has been unfaithful. So, no new story lines here. However, the authors managed to create a stupid, disgusting film. If you enjoy watching kids vomiting, or seeing a dentist imagining that he is pulling all his wife's teeth out in a bloody horror-type, go see (or rent) the film. If not, move on to something else (MY FAIR LADY, anyone?)


text:
Alan Rudolph is een matige regisseur, zonder dat speciale trekje. Er was bijvoorbeeld één opname in _The Secret Lives of Dentists_, waarin de hele relatie tussen de man en de vrouw tot uitdrukking had kunnen komen. Rudolph verknoeide die. De camera staat in de gang en kijkt door de deuropeningen van de twee tandartspraktijken, waar Dana en Dave ieder in hun eigen kamer zitten. Je krijgt een idee van hun verlatenheid en isolement, maar niet veel meer. De belichting, de kleuren, de lichaamstaal, de gezichtsuitdrukkingen hadden allemaal enorm verbeterd kunnen worden. Als ik had moeten regisseren, zou ik de hele dag nodig hebben gehad om die opname goed te krijgen. Dat is alles.' Het is de schoonheid en de kracht van de film: hij kan zoveel, hele levens, in een paar seconden weergeven!
De opname met de peuter die in de plas kots stapt, had beter gekund. Het kind had meer belangstelling voor de plas moeten tonen, had moeten stampvoeten en met haar voeten moeten schuifelen, had haar hoofd moeten buigen om met al haar aandacht naar de plas te kijken.
Campbell slaagde daar niet in. Hij speelt een weinig mededeelzame man, dat is waar, maar in plaats van zijn innerlijke beroering over te brengen in stem, gebaar, lichaamsbeweging, berust de film op voice-over-vertelling en dialoog met zijn denkbeeldige macho alter ego, gespeeld door Denis Leary.

text_en:
Alan Rudolph is a so-so director, without that special touch. As an example, there was one shot in The Secret Lives of Dentists in the dental office which could have expressed the entire relationship between the husband and wife. Rudolph squandered it. The camera is in the hallway looking through the doorways of the two dental offices, with Dana and Dave each alone in their respective rooms. You get the idea of their desolation and isolation, but not much more. The lighting, the colors, the body language, the facial expressions could all have been vastly improved upon. If I were directing, I would have spent all day, if necessary, to get that shot right. That's the beauty and power of film: it can express so much, whole lives, in a matter of seconds

The shot with the toddler stepping in the puddle of puke could have been improved on. The child should have shown more fascination with the puddle, should have stomped and shuffled her feet, should have had her head bent down to look at the puddle with all her attention.

Campbell didn't deliver. He plays a uncommunicative man, true, but instead of conveying his inner turmoil in voice, gesture, body movement, the film relies on voice-over narration and dialogue with his imaginary macho alter-ego, played by Denis Leary.


text:
Het spijt me, maar dit is zo'n slechte film dat hij hilarisch is. Voetbalhooligans die in een vakantiehuisje zitten te ruziën? Ondergoed? Een zonnebril?! Alan had duidelijk geen idee waar hij het over had toen hij dit maakte, verder van de waarheid kun je niet afwijken.
De casting was afschuwelijk... Gary Oldman als een voetbalhooligan? Hij ziet er niet eng uit, gedraagt zich niet en komt niet eens over als iemand die van voetbal houdt. En wat betreft Yeti? Wat is dat nou? Ondergoed, een zonnebril en in een vakantiehuisje zitten en elkaar kinderachtig pesten met 'het wordt tijd dat je je luier omdoet'. Alsjeblieft zeg.
En de bende van Yeti die het ondergoed van het Internationaal Strafhof besproeit?
Ik snap niet hoe iemand deze film serieus kan nemen!
4/10. Het is waarschijnlijk de meest onnauwkeurige weergave van de crisis van het hooliganisme aan het eind van de jaren tachtig die ik ooit heb gezien.

text_en:
I'm sorry, but this is such a bad movie it's hilarious. Football hooligans arguing in a travel lodge? Suits? Shades?! Alan clearly had no idea what he was talking about when he made this, it is as far from the truth as you can get.

The casting was atrocious...Gary Oldman as a football hooligan? He doesn't look scary, act scary or even come across as someone who would like football. And as for Yeti? What the hell? Suits, shades and sitting in a travelodge childishly taunting each other with "its about time you got your nappy on". Please.

And the Yeti's gang spraying the ICC's underwear?

I don't see how anyone can even take this film seriously!.

4/10. Its possibly the most inaccurate portrayal of the crisis of the late eighties hooliganism i have ever seen.


text: Wat jammer toch dat Alan Clarke met die onzin in verband moet worden gebracht. Maar dat sluit het niet uit; zet een groep jongens en een paar Stella's bij elkaar en maak er een hele toer van om deze wedstrijd keer op keer te spelen en in tranen van het lachen over de vloer te rollen. Geweldige, verspilde avond. Al Hunter houdt zich aan een goed in de publiciteit gebracht thema van het eind van de jaren tachtig <0xE2><0x80><0x93> dat hooligans goed georganiseerd waren en niet echt geïnteresseerd in het football zelf <0xE2><0x80><0x93> en vaak een fatsoenlijke baan hadden (makelaar?? Maar het is lachwekkend hoe Clarke ons ervan kan overtuigen dat de twee waardeloze acteurs die afwijken van andere tv-producties van slechte kwaliteit (Grange Hill) of binnenkort zullen afwijken van een slecht kwaliteitsdrama (Eastenders) ons een nanoseconde lang kunnen doen geloven dat het keiharde football-criminelen zijn. Moeten we echt geloven dat de ICF (op wie het drama natuurlijk is gebaseerd) ooit naar een andere stad zou gaan om met alleen maar ZES kerels te vechten?<br />De ICF zou metrostations en dergelijke met 1000 man vullen. De Scally van Andy Nicholls moet worden gelezen voordat je zelfs maar over een verhaal van deze aard nadenkt. Het acteerwerk is afschuwelijk en levert het meeste gelach op <0xE2><0x80><0x93> Oldman is zo saai dat het ongelooflijk is. De meesten zien eruit alsof ze in een badkuip met meneer Matey zouden moeten zitten. Een ware inspiratie voor iedereen met een digitale videocamera die denkt dat hij er een klikgebaar voor kan maken.

text_en:
What a shame that Alan Clarke has to be associated with this tripe. That doesn't rule it out however; get a group of lads and some Stellas together and have a whale of a time running this one again and again and rolling around on the floor in tears of laughter. Great wasted night stuff. Al Hunter homes in on a well publicised theme of the late 80s- that hooligans were well organised and not really interested in the football itself- often with respectable jobs (estate agent???). But how Clarke can convince us that any of the two-bit actors straying from other TV productions of low quality (Grange Hill) or soon to go on to poor quality drama (Eastenders) can for a nanosecond make us believe that they are tough football thugs is laughable. Are we really to believe that the ICF (on whom of course the drama is based) would EVER go to another town to fight with just SIX blokes?

The ICF would crowd out tube stations and the like with HUNDREDS. Andy Nicholls' Scally needs to be read before even contemplating a story of this nature. The acting is appalling and provides most of the laughs- Oldman is so camp it is unbelievable. Most of them look as though they should be in a bubble of bath of Mr Matey. A true inspiration to anyone with a digital video camera who thinks they can make a flick- go for it.


text:
Dit is min of meer een televisieversie van het verhaal, de film begint als een aflevering van 'Xena...', met weinig betekenisvolle dialogen of karakterbeschrijvingen. Na een tijdje wordt hij wel wat concreter, maar alle personages blijven cartoonachtig.
Salma is de exotische schoonheid. Richard Harris is een boosaardige en seksueel onderdrukte Frollo, die eropuit is om Salma in elkaar te slaan. De andere personages, waaronder Quasimodo, zijn heel gemakkelijk te vergeten.
Het is ook een soort liberale versie van het verhaal, Frollo is een ondermijner van de idealen van de Verlichting, net als de abt in 'Naam van de Roos', en Quasimodo is een voorvechter van de vrijheid. De schimmige kant van de Quas-figuur wordt genegeerd, hoewel hij wel vloeistof over mensen heen giet. Hij is eigenlijk alleen maar een buitenstaander in die zin dat hij er anders uitziet en het leuker vindt om met belletjes te spelen dan de gemiddelde mens.
Misschien is de film voor kinderen bedoeld, maar dat betwijfel ik, gezien het feit dat Frollo zich tot bloedens toe afbeult om het goed te maken dat hij zijn aap een pak slaag wil geven. Een voor het merendeel oninteressante en oninteressante, maar niet afschuwelijke en soms vermakelijke vertolking van het verhaal.

text_en:
This is very much a television version of the tale, the film starts out like an episode of 'Xena...', with little meaningful dialog or character description. It does get a bit more substantive after a while, but all characters are still cartoonish.

Salma is the exotic beauty. Richard Harris is an evil and sexually repressed Frollo, fiending to bust a nut up in Salma. The other characters, including Quasimodo are quite forgettable.

Its also a sorta liberal version of the story, Frollo is a suppressor of Enlightenment ideals, like the abbot in 'Name of the Rose', and Quasimodo is a champion of liberty. The shadowy side of the Quas character is ignored, though he does pour liquid led on people. He is really only an outsider in that he looks different and enjoys playing with bells more than the average person.

Perhaps the film is intended for children, but I doubt it, considering Frollo flogs himself bloody to amend wanting to spank his monkey. A mostly uninteresting and forgettable, but not awful, and sometimes entertaining, rendition of the tale.


text:
<0xE2><0x80><0x93> los spoiler van zowel originele als filmversies op <0xE2><0x80><0x93>

<0xE2><0x80><0x93> ik ben een enorme fan van Notre Dame De Paris musical, ik heb deze zomer ook boek gelezen en ik heb vandaag film gezien, in het begin hoopte ik dat ik een goede film zou zien vooral toen ik 6,3 IMDb-punt zag. eerste scènes waren goed maar ik wachtte eigenlijk op de theaterscène rechtstreeks uit boek, maar het was normaal maar als Esmeralda gringoire kust voelde ik dat er iets mis was. Ze kussen zelfs niet in boek, zelfs niet in musical.
<0xE2><0x80><0x93> en er was een enorme kloof waarom Esmeralda door tovenaar werd beoordeeld, in het boek leert ze haar geit hoe ze op klokgetallen moet reageren of het woord 'phoebus' moet schrijven... wacht, was er geen phoebus? in deze film is hij een of andere soldaat niks meer, de makers hebben Quasimodo's liefde gebruikt om rond te bazuinen en ze hebben zelfs Frollo's liefde afgelast... maar Notre Dame was Frollo. zijn gedachten zijn worstelingen tussen liefde voor god en liefde voor de mens in de film we kunnen niets vinden wat daarop lijkt alles wat we hebben is een of andere schurk die echt slecht is en mensen vermoordt die in botsing komen met zijn gedachten... en we hebben phoebus niet genoemd, we hebben de liefde voor Frollo niet genoemd, we hebben jehan (broeder van Frollo) niet genoemd, we hebben de moeder van Esmeralda niet genoemd (misschien is het wel goed, het verhaal zou veel hebben aangeslagen) ze hebben zelfs het echte verhaal niet genoemd. Hij zat vast in de wetenschap en de religie))
**Als je deze film niet bekijkt, is het een of andere regisseursuitgave van een echt meesterwerk, en als je hem al hebt gezien voordat je het boek hebt gelezen, moge God je genadig zijn, dan moet je onmiddellijk het boek lezen.**
**Deze film is erger dan de gebochelde van Notre Dame II de animatiefilm, besteed je tijd maar aan het kijken naar de musical Notre Dame De Paris.**

text_en:
-=contains spoiler from both original and movie versions=-

i am a huge fan of Notre dame De Paris musical,i also read book this summer and i watched movie today,in the beginning i was hopeful to watch a good film especially when i saw 6.3 IMDb point.first scenes were good but i actually waited for,theaters scene directly from book,but it was normal but when Esmeralda kisses gringoire i felt something is wrong..they don't even kiss in book,even in musical..

and there were huge gap why Esmeralda being judged by sorcerer,in the book she teaches her goat how to respond numbers of clock or write word "phoebus".. wait there were a phoebus weren't there? in this movie he is some soldier junk nothing more,the creators made Quasimodo's love to show around and they even canceled Frollo's love..but Notre dame was frollo. his thoughts his struggles between love of god and love of human in movie we cant find anything like that all we have is,some villain who is really bad and kills people whose clashes with his thoughts..and not mentioning phoebus,not mentioning love of frollo,not mentioning jehan (brother of frollo) not mentioning mother of Esmeralda (maybe it is OK,the storyline would have chopped much)they even not mentioned the real story.. (another PS:frollo wasn't a opus dei or some cult member he actually in interest with alchemy he tries to make gold..he was stuck in science and religion)

finally don't watch this movie,it is some kind of directors edition to real masterpiece,and if you have watched it before read the book,god have mercy on you..you must read to book immediately..

this movie is worse than hunchback of Notre dame II the animated movie,spend your time with watching Notre dame De Paris musical.. enough said..


text:
Dit is waarschijnlijk een van de slechtste films die ik ooit heb gezien. Jessica Simpson mist niet alleen acteertalent, maar het script is ongelooflijk oppervlakkig en slap. Je hoort zelfs een serieuze dialoog die gaat over: 'Ik hou meer van jou.' 'Nee, ik hou meer van jou.' Na een halfuur keek ik niet meer naar de film (online), ik kon er niet meer tegen. Haar 'zuidelijke meisjescharme' werkt gewoon niet en is echt heel irritant; haar pogingen tot slapstickhumor vallen in duigen en ze schrijft zinnen alsof ze het script van de pagina af leest. Hopelijk weet hij nu dat hij beter niet aan een andere film als deze kan beginnen. Luke Wilson is eigenlijk een goede acteur <0xE2><0x80><0x93> ik vind het vreselijk om de gepijnigde uitdrukking op zijn gezicht te zien terwijl hij lijdt onder de slechte dialoog.
Bovendien denk ik dat de vorige recensent die deze film een 8 of een 10 gaf, waarschijnlijk op de een of andere manier bij de film betrokken was of door Papa Joe was ingehuurd om de film een betere beoordeling te geven. Niemand die bij zijn volle verstand is, zou deze film echt onderhoudend vinden.
<0x3E><0x3E> Jessica heeft veel geld, toch? Misschien een paar acteerlessen kopen?

text_en:
This is probably one of the worst movies I have ever seen. Jessica Simpson not only lacks any acting skill, but the script is incredibly shallow and lame. You actually hear serious dialogue that goes, "I love you more." "No, I love YOU more." I stopped watching the movie (online) after the first half hour, I couldn't take it anymore. Her "southern girl charm" just doesn't work and is really quite annoying; her attempts at slapstick humor fall flat and she delivers lines like she is reading the script right off the page.

Poor Luke Wilson. Did he not read the script before agreeing to do this, or did he fall for Papa Joe's (Jessica's dad and also the producer of the movie) promise of big profits? Hopefully he now knows better than to sign on to another movie like this. Luke Wilson is actually a good actor - I hate seeing the pained look on his face as he suffers through the bad dialogue.

Also, I think the previous commenter giving this movie an 8 out of 10 was probably either involved in the movie somehow or hired by Papa Joe to give the movie a better rating. No one in their right mind would actually find this movie engaging.

Jessica has lots of money, right? Maybe buy some acting lessons?


text:
Wie heeft dit geschreven? Een of andere John Cohen. Ik denk dat dit het eerste script is waar hij ooit aan heeft gewerkt. Iemand had hem moeten vertellen dat je dialogen moet schrijven die klinken als iets wat iemand echt zou kunnen zeggen.
En wie heeft dit geregisseerd? Scott Marshal? Zoon van Gerry Marshall. Mijn noot is ver van de boom gevallen. Iemand heeft hem misschien willen laten weten dat je in feite een scène kunt opnemen in een taxi in New York, en dat het er echt uitziet, en dat je niet zomaar met een blauw scherm hoeft te spelen. Heeft hem misschien ook willen laten weten dat hij uit de buurt van Jessica Simpson moet blijven, maar hopelijk heeft hij die les nu geleerd.
En Jessica Simpson... Verdomme, ze doet Jessica Alba denken aan Audry Hepburn, en toch speelt ze de hoofdrol in deze film. O, wacht, hij is geproduceerd door haar vader. Oké, daarom heeft ze de rol gekregen. Dat is echt de enige reden die ik kan bedenken.
Dus moet ik verbaasd zijn dat het slecht is? Nee. Moet ik verbaasd zijn dat het zo slecht is? Ik denk dat veel mensen verbaasd zouden zijn als ze er net zoveel van zouden zien als ik. Ik bedoel, je verwacht dat een film met Jessica Simpson in de hoofdrol slecht is, maar dit... het is niet alleen slecht, het is precies het tegenovergestelde van een klassieke film. Denk aan een geweldige film van Woody Allen, deze film is net zo slecht als die film goed is. is de Anti-Annie Hall.
Ik ben zo blij dat ik niet heb betaald om hem te zien, dat ik tien minuten ben opgehouden omdat ik niet verder kon kijken. Ongetwijfeld zou ik eerder de bioscoop uit zijn gelopen. Ik vraag me zelfs af hoeveel van de 6 mensen die hem per bioscoop hebben gezien, zijn gebleven om de hele film te zien. De film begint lachwekkend slecht, en wordt dan zo slecht dat het een soort Chinese waterfoltering wordt. En dan, rond het einde van de eerste akte, besef je dat het alleen maar erger zal worden, en dat is het moment waarop je moet vertrekken, of zelfmoord moet plegen. Het komt erop neer dat deze film zo slecht is dat hij gebruikt zou moeten worden in plaats van waterboarden in Guantánamo Bay. Hoewel sommigen liever waterboarden.

text_en:
Who wrote this? Some guy named John Cohen. I guess this was the first screenplay he's ever worked on. Someone should've told him you're supposed to write dialog that sounds like something someone actually might say.

And who directed this? Scott Marshal? Son of Gerry Marshall. My the nut has fallen far from the tree. Someone might have wanted to let him know that you can, in fact, shoot a scene in a cab in New York, and it will look real, and you won't have to fake it with a blue screen for no reason. Might have also wanted to let him know he should stay away from Jessica Simpson, but hopefully he's learned that lesson now.

And Jessica Simpson... naturally she can't act. Hell, she makes Jessica Alba look like Audry Hepburn, and yet she's starring in this movie. OH wait, it was produced by her father. Okay, that's why she got the part. That's really the only reason I can think of.

So should I be surprised it's bad? No. Should I be amazed at how bad it is? I think a lot of people would if they saw as much of it as I did. I mean you expect a movie starring Jessica Simpson to be bad, but this... it's not just bad, it's the complete opposite of a classic film. Think of a great Woody Allen movie, this film is as bad as that film is good. It's the Anti-Annie Hall.

I am so glad I didn't pay to see it, I stopped watching ten minutes in cus I couldn't go on. No doubt I would've walked out of the theater sooner. In fact I wonder how many of the 6 people who saw it per theater actually stayed and watched the whole thing. The film starts out laughably bad, and then goes to the point of being so bad it becomes a kind of Chinese water torture. And then, around when the first act is ending, you realize it'll only get worse, and that's when you either need to leave, or kill yourself.

In conclusion, this film goes under the category of being so bad it should be used in place of water boarding at Guantanamo Bay. Although some prefer the water boarding.


text: Dit beschaamt iedereen en alles wat gebruikt wordt bij het maken van deze grap. Persoonlijk geef ik niets om Jessica Simpson en haar talent of wat veel mensen fascinerend aan haar vinden. Net als een film is dit iets wat op de filmschool niet eens een voldoende zou halen. Het script is een puinhoop, het acteerwerk is afschuwelijk, en het feit dat Luke Wilson (medeauteur van 'Bottle Rocket') dit heeft gedaan, maakt dat ik me afvraag wat hij in godsnaam dacht. Hij heeft 'Old School' nota bene hardop gedaan! Dit hoort niet eens in dezelfde staat als mijn 'Old School'-dvd! Alsjeblieft, om wat voor reden dan ook, kijk hier niet naar! Ik zie dat er een opmerking is dat dit zo slecht is dat het...' Het is goed, maar eerlijk gezegd is het te vriendelijk. Wanneer we ophouden met het zien van zangers die duidelijk niet kunnen acteren, hoop ik binnenkort. Het ergste is dat er eigenlijk een paar fatsoenlijke acteurs zijn (Penelope Ann Miller, Rachel Leigh Cook & Luke Wilson) die deel uitmaken van deze negorij. Wat de plot betreft, nou, die bestaat bijna niet en is zo slecht gedaan en geschreven (ja, ik weet dat het weer een herhaling is) dat ik betwijfel of iemand zich hier iets van zal herinneren. Alsjeblieft, wat je ook doet, verspil je tijd niet, maar als je dat wel doet, heb dan medelijden met de echte acteurs die hierbij betrokken zijn omdat ze hun tijd verdoen. Jessica Simpson, je bent mooi, maar hou het bij zingen, hoewel ik...' 'Daar ben ik ook niet zo'n fan van. En wie deze film ook heeft gemaakt, ik zou hem niet op je cv zetten. 1/10, want je kunt geen nul geven.'

text_en: This is an embarrassment to everyone and everything used in making this joke. I personally don't care one way or another about Jessica Simpson and her talent or whatever so many people find fascinating about her. Just as a movie this is something that wouldn't even get a passing grade in film school. The script is a mess, the acting is atrocious, and the fact Luke Wilson (co-writer of "Bottle Rocket") did this makes me wonder what the hell he was thinking. He did "Old School" for crying out loud! This doesn't even belong in the same state as my "Old School" DVD! Please for whatever reason DO NOT WATCH THIS! I see there is a comment that this is so bad it's good, but that frankly is too kind. When will we stop seeing singers that obviously can't act keep trying to, I hope ends soon. The worst part is that there are actually some decent actors (Penelope Ann Miller, Rachel Leigh Cook, & Luke Wilson) who are part of this dump. As far as the plot, well it is almost non-existent and so poorly done and written (yes I know it's another rehash) I very much doubt anyone will remember anything about this. Please whatever you do don't waste your time, but if you do, feel sorry for the ACTUAL actors involved for wasting their time doing this bomb. Jessica Simpson you're pretty, but stick to singing, although I'm not much a fan of that either. And whoever did this film, I wouldn't put this on your resume. 1/10 because you can't give a zero.


text: Je zou inmiddels al op de hoogte moeten zijn van deze film, de Jessica Simpson-'bom' die zo'n beetje rechtstreeks naar de video ging (beperkte, bloedeloze bioscoopuitgave). In het kort komt het erop neer dat Katie uit een klein stadje in Oklahoma naar haar vriend reist om hem te verrassen, maar hem in bed aantreft met een andere vrouw. Ze zit aan de grond, maar heeft een vriendin (Rachel Leigh Cook, die we wel vaker in een film hadden willen zien) die haar laat blijven. Uiteindelijk krijgt Katie een baan via twee samenzweerderige collega's (Penelope Ann Miller en de altijd grappige Andy Dick) die Katie alleen maar gebruiken om de directeur van de firma (Larry Miller) uit de weg te ruimen. Dit is een b-film, niet bedoeld om diepzinnig te zijn. Jessica Simpson is bepaald geen groot actrice, maar ze is best mooi en nooit echt irritant. De film is kijkbaar in die zin dat het geen gruwel is, maar een niemendalletje. In een cameo is Penny Marshall grappig (ik moest grinniken om een subtiel grapje over Milwaukee) en er is een grappige scène met Noorse priesters (daar moet je niet te veel achter zoeken). Dus niet vreselijk, maar makkelijk over te slaan. Je kunt er vergif op innemen dat je hem op televisie te zien krijgt als dat ooit gebeurt. Ook niet goed, maar geen grote ramp.

text_en: By now you should already know about this film, the Jessica Simpson "bomb" that pretty much went straight to video (limited, anemic theatrical run). Basically, Ms. Simpson's Katie travels from a small town in Oklahoma to visit her boyfriend, to surprise him, only to find him in bed with another woman. She is stranded, but has one friend (Rachel Leigh Cook, whom I wish we saw more often in film), who lets her stay. Katie ends up getting a job via two conniving co-workers (Penelope Ann Miller and the always amusing Andy Dick) who are just using Katie to get the president of the firm (Larry Miller) ousted. This is strictly a b movie, its not meant to be profound. Jessica Simpson is not a great actress by any means, but she is pretty much beautiful and never truly annoying. The film is watchable in that its not an abomination, but its throwaway fluff. In a cameo, Penny Marshall is funny (a subtle in-joke about Milwaukee made me chuckle), and there is a funny scene involving Norwegian priests (don't read too much into this). So, not horrible, but easy to skip. Your safe bet is to watch it on television if it ever does. Again, not good, but not a profound disaster.


text: Dit was een malle film met een voorspelbare verhaallijn en afschuwelijk acteerwerk! Willy Nelson was net zo stijf als zijn vlechten. De film leek gewoon een heel lange reclame voor de felrode lippenstift die Jessica Simpson op had <0xE2><0x80><0x93> vooral omdat er zoveel close-ups van haar gezicht waren. Het uitgangspunt was niet amusant en, zoals ik al zei, zoooo voorspelbaar. Het geld dat er was uitgegeven om deze film te maken, was een schandelijke verspilling. Alle toespelingen op andere oude Marilyn Monroe-films maakten het kijken naar _Blond Ambition_ er niet beter op. Het was ook zo ongelooflijk <0xE2><0x80><0x93> dat Jessica Simpson in staat was om bij het minste of geringste directiesecretaresse te worden <0xE2><0x80><0x93> dat was lachwekkend!

text_en: This was a silly movie with a predictable storyline and dreadful acting!! Willy Nelson was as stiff as his braids. The movie just seemed like a very long advert for the bright red lipstick that Jessica Simpson wore - especially as there were so many close-ups on her face. The premise was not amusing and as I said - soooooooo predictable. Whatever money was spent on making this movie was a shameful waste. Any allusions to other old Marilyn Monroe movies did not enhance the viewing of Blonde Ambition at all. It was also so unbelievable - Jessica Simpson being able to step into an executive secretary position at the drop of a hat - that was laughable!!!


text: Toen ik dit zag, vielen me vooral de reclamespots op. DHL, Aquawhite Strips, Rockstar en nog meer. De ene product placement na de andere. Het is heel duidelijk hoe deze film aan de financiering is gekomen. Jessica Simpsons 'acting' is lachwekkend. Elke Dick zou nooit werk moeten krijgen omdat hij dezelfde lamlendige rol speelt. Het'verhaal' is alleen maar de achtergrond voor deze heel lange commercial. Ik kan niet geloven dat deze film ook maar in overweging is genomen voor een bioscoopuitgave. Hoe langer je naar deze film kijkt, hoe meer je je schaamt voor alle betrokkenen. De enige uitzonderingen zijn Larry Miller en Rachael Lee Cook, die bijna geen filmtijd krijgt als Jessica's nichtje. Ik schaam me dat ik de hele film heb gezien. Ik zou aanbevelen deze te vermijden.

text_en: Watching this I mainly noticed the ad placements. DHL, Aquawhite Strips, Rockstar and more. It's one product placement after another. It's quite obvious how this movie got its funding. Jessica Simpson's "acting" is laughable. Any Dick shouldn't ever get work because he plays the same lame character. The "story" is just a backdrop for this very long commercial. I can't believe this movie was even considered for theatrical release. The longer you watch this movie the more you're embarrassed for everyone involved. The only minor saving grace is Larry Miller and Rachael Lee Cook, who gets almost no screen time as Jessica's cousin. I'm embarrassed I watched the whole thing. I would recommend avoiding this one.


text:
Deze film had alles in zich om een slimme, sprankelende komedie te zijn, maar om de een of andere reden koos hij de domme route. Misschien wist hij niet echt wie zijn publiek was, maar het is niet bepaald een mannenfilm, gezien de cast en de plot, en toch is hij te slapstick en te stomblond om vrouwen echt aan te trekken.
Als je _Living Legal Blonde_ en het vervolg hebt gezien, dan is dit net zoiets als het verbijsterende, afschuwelijke vervolg. Grote acteurs als Luke Wilson zouden beter materiaal moeten verwachten. Jessica Simpson had veel meer kunnen bereiken. Rachael Leigh Cook en Penelope Anne Miller kwijnen weg in bijrollen die eerder dwaas dan amusant zijn.

Veel dingen in deze film waren geschilderd volgens een nummer, de diverse _uber-cliché_ -montages, het 'onbegrip' op het laatste moment. '... en zelfs de feestchaos van de kinderen. Dat suggereert een lui scenarioschrijven.
'
Het moet mogelijk zijn om van deze film te genieten als je hem niet serieus neemt, maar het is zo'n oogverblindende 'zou het beter kunnen doen'-film dat je je waarschijnlijk gefrustreerd en steeds teleurgestelder gaat voelen naarmate de scènes voorbijkomen.

text_en:
This movie had all the elements to be a smart, sparkling comedy, but for some reason it took the dumbass route. Perhaps it didn't really know who its audience was: but it's hardly a man's movie given the cast and plot, yet is too slapstick and dumb-blonde to appeal fully to women.

If you have seen Legally Blonde and its sequel, then this is like the bewilderingly awful sequel. Great actors such as Luke Wilson should expect better material. Jessica Simpson could also have managed so much more. Rachael Leigh Cook and Penelope Anne Miller languish in supporting roles that are silly rather than amusing.

Many things in this movie were paint-by-numbers, the various uber-cliché montages, the last minute "misunderstanding", even the kids' party chaos. This just suggests lazy scriptwriting.

It should be possible to find this movie enjoyable if you don't take it seriously, but it's such a glaring could-do-better than you'll likely feel frustrated and increasingly disappointed as the scenes roll past.


text:
Het verhaal gaat ongeveer als volgt: een meisje uit een klein stadje, Katie (Jessica Simpson), besluit haar vriendje in de grote stad op te zoeken. Als ze daar aankomt, ontdekt ze dat hij niet zo trouw is als hij zou moeten zijn. Katie waagt zich vervolgens aan het avontuur dat New York heet. Ze gaat mee als fietskoerier en er doen zich charmante ongelukjes voor. Ze valt in een gat in de grond en ontmoet zo de charismatische goodguy Ben (Luke Wilson). Het is geen liefde op het eerste gezicht, in elk geval niet voor haar, maar het lot en Ben geven het niet zo gemakkelijk op. Omdat ze 'gewoon' een meisje uit een klein stadje is en blond - een stel slechte managers van een bouwbedrijf - besluiten ze dat zij de perfecte zondebok is voor hun sluwe plan. Er volgen misverstanden met hilarische en trieste gevolgen. Maar dit is wel een blondje dat het niet zomaar opgeeft!
Als mensen deze film beoordelen, zullen ze al snel tot de conclusie komen dat ze het mis hebben. De grappen zijn zelfverzekerd en passend, en het verhaal is goed geschreven. De relatie tussen Katie en Ben voelt zo natuurlijk dat alles wat Godard heeft gecreëerd in het niet valt. De getalenteerde Jessica Simpson verrast ons opnieuw met een sterke rol die alleen zij kan spelen. Simpson is echt de Marilyn Monroe van onze tijd (er is zelfs een scène waarin ze haar eer bewijst!). Ze balanceert perfect tussen kwetsbaar en grillig. Katie laat ons echt zien dat je een boek niet op het omslag kunt beoordelen! Luke Wilson is net zo charmant als altijd. Zelfs als hij onder de mest zou zitten, zou die man net zo aantrekkelijk zijn als ieder ander. Zijn lichte aanraking, puppy-ogen en ontspannen manier van doen maken het moeilijk om weerstand aan hem te bieden. Andy Dick speelt de rol waarvoor hij geboren is, een van de twee duivelse leidinggevenden. Hij kan echt niet worden onderschat. De kracht van zijn optreden ligt in zijn zelfbeheersing. Dat is opmerkelijk, want de meeste acteurs zouden er gewoon mee wegrennen en het voor de gein spelen. Deze man niet!
Tot slot: regisseur Scott Marshall heeft een intelligente en vaak hilarische komedie gemaakt die voorbestemd is om een klassieker te worden, naast meesterwerken uit de cinema zoals Epic Movie en Norbit. Kudos voor iedereen die hierbij betrokken is, vooral voor Jessica Simpson. Haar oprechte glimlach en hartelijke lach zouden zelfs de stoerste man in een brede grijns doen uitbarsten. Je mag dan stoer zijn, maar zo stoer ben je niet! Warm aanbevolen voor iedereen die zich wil laten meevoeren en een romantische komedie wil zien die voor één keer eerlijk is. Dank je voor deze film! O, en de soundtrack is fantastisch!
Als je het nog niet doorhebt. Ik ben sarcastisch.

text_en:
The story goes something like this: A small-town girl, Katie (Jessica Simpson), decides to visit her boyfriend in the big city. When she arrives she discovers he isn't quite as faithful as he should be. Katie then ends up venturing into the adventure that is New York. Filling in as bike messenger comedic and charming mishaps ensues. She falls into a hole in the ground and thus meets charismatic good-guy Ben (Luke Wilson). It's not love at first sight, at least for her, but destiny and Ben, won't give up quite that easy. Being "just" a small-town girl AND blonde a couple of evil executives at a building firm decides she's the perfect scapegoat for their cunning plan. Misunderstandings with hilarious and sad consequences follow. However, this is one blonde who won't take it lying down!

People being judgmental of this film will soon enough be proved wrong. The jokes are confident and fitting, and the story well developed. The relationship between Katie and Ben feels so natural that it puts anything Godard has created to shame. The multi-talented Jessica Simpson once again surprises with a strong role only she could pull off. Simpson really is the Marilyn Monroe of our day (there's even one scene honoring her!). She balances perfectly between vulnerable and whimsy. Katie really does show us that you can't judge a book by its cover! Luke Wilson is as charming as ever. Even if he was covered in manure that man would be as appealing as anyone. His light touch, puppy dog eyes and laid back manner makes it difficult to resist. Andy Dick plays the role he was born to play, one of the two diabolical executives. He really cannot be underestimated. The strength of the performance lies in his restraint. It's remarkable, because most actors would just run away with it and play it for cheap laughs. Not this guy!

In conclusion, director Scott Marshall has crafted an intelligent and frequently hilarious comedy that is destined to become a classic alongside masterpieces of cinema like Epic Movie and Norbit. Kudos to everyone involved in this, especially Jessica Simpson. Her sincere smile and whole-hearted laughter would make even the toughest man break out in a big grin. You may be tough, but you're not THAT tough! Warmly recommended to everyone who wants to be swept off their feet and see a romantic comedy that for once, feels honest. Thank you for this film! Oh, and the soundtrack rocks!

Now if you still haven't gotten it. I'm being sarcastic. 1/10


text: Dit is misschien niet te geloven, maar deze film heeft in Rusland 878.138 bezoekers getrokken! Hij is in bijna alle bioscopen vertoond en loopt nog steeds! Nou, ik heb geen idee waarom distributeurs hun oog hebben laten vallen op deze eh... 'film', die bijna nergens ter wereld te zien was. Dat is een soort raadsel! Haha! Misschien was het gebaseerd op het feit dat een andere film, 'Pledge This' met Paris Hilton, die net zo goed bijna overal te zien was geweest, in Rusland veel te zien was geweest en meer dan één miljoen bezoekers had getrokken. Bovendien hadden beide films veel publiciteit gekregen, alsof er overal in de stad spandoeken waren opgehangen, tv-commercials enzovoort. Over film gesproken, ik zou zeggen dat hij saai en absoluut saai is. Hij zou eigenlijk beter kunnen zijn. Zelfs als het Jessica Simpson heeft.

text_en: This might be unbelievable, but this movie has grossed $878,138 in Russia! It's shown in almost all cinema theaters and still running! Well, I have no idea why distributors put their eye on this particular uh "movie", which had almost no screening around the world. That's some kind of enigma! Haha! Maybe it was based on the fact that another movie, "Pledge This" with Paris Hilton, which was as well released only DVD almost everywhere, had major screenings in Russia and grossed more than 1mln$. Besides, both movies had a lot of promotion, like there were the banners all over the city, TV commercials and etc. Speaking about movie, I'd say it's dull and absolutely boring. It could be better, really. Even if it has Jessica Simpson.


text: Ik wist dat deze film niet geweldig zou worden, maar ik dacht dat ik hem een kans moest geven. Ik ben een fan van Luke Wilson, dus ik dacht dat hij potentie had. Helaas klonk een groot deel van de dialogen erg nep en goedkoop. Ik denk dat Aquafresh wat geld heeft uitgegeven aan de productie van de film, omdat ze echt overal hints lieten vallen. Er is een scène waarin het Aquafresh-teken naar je uitsteekt en je het niet kunt laten om het op te merken. Misschien hadden ze zich meer moeten concentreren op het schrijven en acteren dan op hoe vaak kunnen we Aquafresh-producten in de film stoppen zonder dat de mensen geïrriteerd raken. De film had zijn momenten, maar ik ben blij dat ik er geen tijd aan heb besteed. 50 om het in het theater te zien.

text_en: I knew this movie wasn't going to be amazing, but I thought I would give it a chance. I am a fan of Luke Wilson so I thought it had potential. Unfortunately, a lot of the movie's dialog was very fake sounding and cheesy. I think that Aquafresh gave some money towards the production of the film because they were seriously dropping some hints throughout. There is a shot where the Aquafresh sign sticks out at you that you can't help but notice it. Maybe they should have focused on writing and acting more than how many times can we drop Aquafresh products in the movie without people getting annoyed. The movie had its moments, but I'm glad I didn't spend $9.50 to see it in the theater.