text: Ik ben dol op de nieuwe afleveringen met CJ en Opa <0xE2><0x80><0x93> en ook op de verhaallijn waarin Kate verliefd wordt op het hoofd van de school. Ik wil weten wat er met Rory en Kerry en Bridget en de rest van de familie gebeurt. Ik vind CJ heel grappig en ik vind zijn scènes met Opa geweldig. Ik ben altijd dol geweest op James Garner in alles wat hij doet, en het siert zijn acteerwerk dat ik hem in deze serie nooit als James Garner of Rockford beschouw en volledig in hem geloof als Kates vader. Deze familie is zo echt en grappig. Het was vreselijk triest toen John Ritter/Paul Hennessey stierf, maar zoals in het echte leven gebeuren dit soort dingen en de manier waarop het in de serie werd opgeschreven en afgehandeld was zowel grappig als triest en er werd altijd heel gevoelig en liefdevol mee omgegaan. Maar over het algemeen een heel grappige serie met veel humor en plezier.

text_en: I love the newer episodes with CJ and Grandad - I also liked the storyline with Kate falling for the principal. I want to find out what happens to Rory and Kerry and Bridget and the family next. I think CJ is very funny and I love his scenes with Grandad. I have always loved James Garner in everything he does, and it is a credit to his acting that I never think of him as James Garner or Rockford in this series and totally believe in him as Kate's Dad. This family is so real and funny. It was terribly sad when John Ritter / Paul Hennessey died, but as in real life these things happen and the way it was written into the series and dealt with was both funny and sad and always extremely sensitively and lovingly dealt with. But generally a very funny show with lots of laughs and fun.


text:
Ya. Dat is wat ik denk. Natuurlijk was het nog steeds een geweldige show met John erin, maar ik persoonlijk denk dat het zonder hem veel beter is.
Ik vind het heerlijk dat C.J. en opa in het huis wonen, want ze zijn zo grappig samen.
Toen John er nog was, lachte ik echt niet zo veel als nu.
Het is jammer dat er niet meer gemaakt worden. (Ik denk niet...) want ik zou graag wat nieuw materiaal willen zien.
Mijn favoriete personage moet Rory zijn. Die arme Rory wordt bijna altijd buiten beschouwing gelaten. Het gaat altijd over Bridget of Carrie. Eerlijk, dit is een geweldige show en voor iedereen die er nog nooit naar heeft gekeken, moet je gaan kijken. Ik kan je bijna garanderen dat je zult lachen... of zelfs grinniken.

text_en:
Ya. That is what I think. Sure it was still a great show with John in it but I personally think that it is way better without.

I love having C.J. and Grandpa living at the house because they are so funny together.

When John was still around I really didn't laugh as much as I do now.

It is too bad that no more are being made. ( I don't think...) because I would love to see some new material.

My favorite character must be Rory. poor Rory is almost always left out. It is always about Bridget or Carrie. WHAT ABOUT RORY!!!??? Honestly this is a great show and to any one who has never watched it you must go and watch it. I almost guarantee you will laugh. well even chuckle.


text: Oorspronkelijk keek ik naar 8 eenvoudige regels op de Engelse Disney Channel voor de eerste serie en ik was helemaal verslaafd. Toen ze het niet meer lieten zien, was ik geïrriteerd, maar toen liet ik de 2e serie zien. Ik had niet gedacht dat er nog een serie zou beginnen nadat ik had gelezen dat John ritter dood was, maar de 2e serie was niet zo geweldig de laatste serie is weer terug naar de oude uitstekende standaard. Ik hoop dat ze binnenkort meer series gaan produceren ook al zou ik elk programma wel duizend keer kunnen zien. Ik blijf ernaar kijken tot het afgelopen is tot dan hoop ik dat het even grappig blijft als altijd.

text_en: I originally watched 8 simple rules on the Disney channel UK for the first series and got completely hooked. When they didn't show it any more \ was annoyed, but then abc 1 satred showing the 2nd series. i didn't think another series would start after I read John ritter had died, however the 2nd series wasn't amazing the latest series is back to it's old excellent standard. i hope they go on to produce more shows soon even though i could watch each show a thousand times. Kaley couco is my favourite character as airhead Bridget and also performs amazing in Charmed. Rory is also good, he shares my name and Grampa as well.I'll keep on watching it until it ends until then I hope it carries on as funny as ever


text: Dit programma is prachtig gemaakt. Toen het voor het eerst werd uitgezonden, vond ik het niets meer dan een luchtige familiekomedie met een paar goede oneliners. Het leek ook veel gezinnen goed uit te drukken, met verschillende opvattingen over zowel ouder als kind, maar zoals ik al zei, ik heb er nooit meer aan gedacht dan een goede wacht op een avond. Maar mijn kijk op het leven werd uit het andere raam geschoten toen de tragische dood van de fantastisch grappige John Ritter zich opdrong. Het programma stond op eigen benen en prees de personages op een heel gevoelige manier aan, en dat raakte ook de harten van alle bewonderaars van John Ritter, een fantastische acteur met het talent om alles te doen. Toen het programma werd uitgezonden nadat Ritters was overleden, wilde ik mijn vader heel graag een knuffel geven om hem te laten weten hoeveel hij voor me betekende. Ik vond dat dit de acteertalenten van de drie kinderen goed tot hun recht liet komen, vooral die van Bridget, die zich zorgen maakte over de laatste woorden die ze tegen hem had gezegd. Het herinnerde me eraan dat wat ik ook voor vreselijke dingen tegen mijn vader zeg, ik ze niet meen en dat het heel belangrijk is dat hij dat weet.

text_en: This show is beautifully done. When it first came out I though it nothing more than a light-hearted family comedy with quite a few good one-liners. It seemed to express many families really well too, with different concepts of both parent and child, however, like I said, I never thought any more of it then a good watch on an evening. However, my view was shot out the other window when the tragic death of the fantastically funny John Ritter accrued. The programme stood it's ground and really commended the characters life in a very sensitive way that also touched the hearts of all the admire res of John Ritter, a fantastic actor with the talent to do anything. When the show aired after Ritters passing, I really wanted to just give my dad a hug and let him know how much he meant to me. I thought this shone threw the acting talents of the three children, particularly that of Bridget's character, who was worried of the last words she said to him. It reminded me that no matter what horrible things I say to my dad, I don't mean them and it's very important that he knows this. Great Show


text: De familie Hennessy <0xE2><0x80><0x93> moeder Cate (Katey Sagal), dochters Bridget (Kaley Cuoco) en Kerry (Amy Davidson) en zoon Rory (Martin Spanjers) zoeken na de dood van Paul (John Ritter) de steun en leiding van elkaar. Cates ouders (James Garner en Suzanne Pleshette) helpen een handje. Ik ben blij dat ze later in het tweede seizoen van dit programma hebben besloten om David Spade in dit programma te zetten, omdat hij klaar was met de NBC-serie Just Shoot Me! Maar dit programma is eigenlijk best goed. Het doet me denken aan veel van de klassieke familieseries uit de jaren tachtig en negentig, die vroeger op ABC werden uitgezonden.

text_en: 8 Simple Rules is a funny show but it also has some life lessons especially one mature lesson about moving on after a lose which was the episode where Paul died which was the first episode I have ever watched of the show that comes on ABC. The Hennessy clan -- mother Cate (Katey Sagal), daughters Bridget (Kaley Cuoco) and Kerry (Amy Davidson), and son Rory (Martin Spanjers) -- look to one another for guidance and support after the death of Paul (John Ritter), the family patriarch. Cate's parents (James Garner and Suzanne Pleshette) lend a hand. I am glad later in the 2nd season of this show they decided to put David Spade in this show since he was done with the NBC series, Just Shoot Me! But all and all this show is pretty good. This show reminds me a lot of the classic family sitcoms from the 80's and 90's that used to be on ABC.


text:
Helaas was _8 Simple Rules_, vanwege de relatie met mijn tienerdochter, de laatste sitcom waar John Ritter aan werkte na zijn tragische dood in 2003. Hij was een van mijn favoriete acteurs. Hij had alles in zich, komedie (die hem in _Three's Company_ kan vergeten), maar hij was ook een uitstekende toneelspeler ( _Unforgivable_, de moeite waard om naar te kijken). Ik hield ook veel van alle andere leden van de cast (Katey, Amy, Kaley en Martin). John was de ster, hij was in de eerste plaats de reden waarom ik me tot de serie aangetrokken voelde, en het was zijn perfecte komische vertolking die me elke keer weer opvrolijkte.
Ik vond het geweldig hoe de serie was. Ze waren niet alleen suikerzoet (ik was dol op _The Cosby Show_, kom op, ze waren veel te aardig tegen elkaar) maar ze vertolkten ook de typische gezinsdynamiek op een briljante manier. Het was allemaal heel realistisch, met al die rivaliteit tussen de kinderen en het gekibbel tussen de ouders, maar ze hielden het toch grappig. Veel Amerikaanse comedyseries proberen de shows helemaal te vullen met moraal en zo, en deze serie deed dat niet. Ja, er waren er wel een paar, zoals het aanpakken van belangrijke kwesties, zoals drugs en pesten, maar ze probeerden niets anders te zijn dan een leuke familiekomedie.
De manier waarop ze Johns dood in de show schreven was briljant, ik moet nog steeds huilen als een klein kind als ik het zie. Je kon voelen hoe rauw de emoties waren tijdens die ongelooflijk zware episodes.
Ik vind het jammer dat het programma is afgelast. Ik kijk nog steeds graag naar de herhalingen, en ik krijg er nooit genoeg van.
John Ritter, je zult altijd in de herinnering voortleven vanwege je hilarische vertolking van dit verhaal tegenover je beschermende vader, die zijn dochters liever op hun kamer zou opsluiten dan dat ze met een jongen uit zouden gaan!

text_en:
Sadly, 8 Simple Rules, for dating my teenage daughter, was the last sitcom that John Ritter got to work on after his tragic death in 2003. He was one of my all time favourite actors. He had it all, comedy (who can forget him in Three's Company) but he was also an excellent dramatic actor (Unforgivable  worth watching TV movie) As much I loved all the other cast members of the show (Katey, Amy, Kaley and Martin) John was THE star, he was much of the reason I was drawn to the show in the first place, and it was his perfect comedic delivery that was able to crack me up each and every time.

I loved how the show wasn't all sugary sweet (as much as I loved The Cosby Show, come on, they were too nice to each other lol) they portrayed the typical family dynamics brilliantly. It was realistic enough what with all the sibling rivalry and the squabbles between parents, but they still kept it funny. A lot of American sitcoms try and fill the shows entirely with morals and what not, and this show didn't do that. Yes, there were some, like tackling important issues, such as drugs and bullying, but they didn't try and be anything other than a fun family comedy.

The way they wrote John's death in to the show was brilliantly done, I still sob like a baby each time I see it. You could feel how raw the emotions were during those incredibly hard episodes.

I'm sad the show was cancelled, I still enjoy watching the reruns, and I never get tired of it.

John Ritter, you'll always be remembered for you hilarious depiction of this over protective father, who would rather lock his daughters up in their room than have them date a boy =) You rock Ritter!!!


text: Gewoonweg de grappigste en stralendste komedie aller tijden... die in elk geval in mijn persoonlijke top-tien staat. Deze krijgt ook een dikke tien op de stemladder. De erfgenaam van de miljonairs, Arthur Bach (Moore), is een 'kind' van middelbare leeftijd dat weigert het volwassen pad in het leven te bewandelen en alle vereiste verantwoordelijkheden uit de weg gaat. Hij weigert ook de fles te laten staan. Op een dag gaan hij en zijn persoonlijke butler, Hobson (Gielgud), winkelen bij Bergdorf Goodman en komen daar de kruimeldief Linda (Minnelli) tegen. De chemie tussen Arthur en Linda voegt elektriciteit toe aan de rest van de film. Er zijn hilarische scènes in overvloed. In een van die scènes klopt Arthur (die het grootste deel van het verhaal dronken is) op de deur van het verkeerde appartement en krijgt oorverdovende dreigementen te horen van een menselijke'sir'. De prestaties van alle betrokkenen moeten in het oog worden gehouden: Geraldine Fitzgerald speelt Arthurs liefhebbende, maar meedogenloze grootmoeder, Sir John Gielgud steelt bijna de hele show met zijn bijtende humor (Hij kreeg er een Oscar voor) en Christopher Cross zorgt voor de hoofdmelodie (Oscarwinnaar Best That You Can Do). Het is jammer dat wijlen Dudley Moore vorige maand (mei 2002) is overleden.

text_en: Quite simply the funniest and shiniest film-comedy of all time... it's certainly on my personal top-ten list. This one also gets a solid ten on the voting scale. Millionaire heir, Arthur Bach (Moore), is a middle-aged 'child' who refuses to take the mature path in life and avoids all requisite responsibilities. He also refuses to leave the bottle. One day he and his personal butler, Hobson (Gielgud), go shopping at Bergdorf Goodman's and run into petty larcenist, Linda (Minnelli). Arthur and Linda's chemistry adds electricity to the rest of the film. There are hilarious set pieces aplenty. In one such scene, Arthur (drunk throughout most of the story) knocks on the wrong apartment door and receives ear shattering threats from a human 'siren' ("My husband has a gun!!!!). Performances by everyone involved should be duly noted: Geraldine Fitzgerald plays Arthur's loving-yet-ruthless grandmother, Sir John Gielgud almost steals the entire show with his acidic droll-isms (He took home the Oscar for this one), and Christopher Cross provides the Main Theme song (Oscar winner "Best That You Can Do"). It's a shame the late Dudley Moore passed away last month (March 2002).


text:
Deze komedie uit 1981 sprankelt nog steeds dankzij de gezamenlijke inspanningen van de schrijver/regisseur Steve Gordon en de sterren Dudley Moore en John Gielgud. Helaas overleed Gordon, die pas begin veertig was, kort na de voltooiing van deze film, zijn enige speelfilm. Het is een bijzonder ongelukkig verlies, want hij toont een waarlijk vaardige hand in een op karakters gerichte klucht die de hele film onweerstaanbaar maakt. Hij speelt bijna als een komische komedie uit de jaren dertig die is aangepast aan de hedendaagse smaak. De plot draait om Arthur Bach, een dronken, piepkleine miljonairsplayboy die het risico loopt zijn 1750 miljoen erfenis kwijt te raken als hij niet trouwt met de slonzige en saaie Susan Johnson, een erfgename die door zijn vader met oud geld en zijn getikte grootmoeder is uitgekozen. Hij houdt van haar en loopt toevallig Linda Marolla tegen het lijf, een serveerster uit de arbeidersklasse (en natuurlijk een aankomend actrice) nadat ze een Bergdorf Goodman-das voor haar vader heeft gejat.
De gebruikelijke complicaties volgen op een uiterst innemende manier met een lading met alcohol gestookte slapstick die met klassiek elan door Moore wordt uitgevoerd. Dat hij zo'n verwend personage sympathiek maakt, is niet alleen te danken aan zijn komische talenten, maar ook aan Gielguds opvliegende, bijtende rol als Hobson, Arthurs toegewijde maar in de werkelijkheid gewortelde lijfknecht. Het is het soort rol dat hij in zijn slaap zou kunnen spelen, maar Gielgud maakt Hobson zo'n echt gedenkwaardig personage dat zijn lot in de film een welkome injectie van aangrijpendheid teweegbrengt. In waarschijnlijk haar sympathiekste filmrol geeft Liza Minnelli de film aan haar mannelijke tegenspelers door haar gebruikelijke razzle-razzle-persoonlijkheid wat af te zwakken en Linda een heel oprechte motivatie te geven.
Een Jill Eikenberry uit de tijd van 'LA Law' speelt Susan precies op het juiste moment passief-agressief, terwijl Barney Martin (Jerry's vader in 'Seinfeld') al zijn scènes steelt als Linda's slonzige vader Ralph. De enige die in de roos schiet is de doorgewinterde actrice Geraldine Fitzgerald, die de excentriciteiten van de grootmoeder wat overdrijft. En ik moet toegeven dat ik nog steeds een hekel heb aan het zeer gedateerde, overdreven gespeelde nummer van Christopher Cross, dat onvermijdelijk de Oscar voor het beste nummer van dat jaar heeft gewonnen. Helaas zit er op de dvd uit 1997, die beslist gerestaureerd moet worden, niets extra's wat de moeite van het bekijken waard is, afgezien van een paar foto's en productieaantekeningen.

text_en:
This 1981 comedy still sparkles thanks to the combined efforts of writer/director Steve Gordon and stars Dudley Moore and John Gielgud. Sadly, Gordon, only in his early forties, died soon after completing this, his only feature film. It's an especially unfortunate loss since he shows a truly deft hand at character-driven farce that makes the whole film irresistible. It plays almost like a 1930's-style screwball comedy revamped for contemporary tastes. The plot centers on Arthur Bach, a drunken, diminutive millionaire playboy who is at risk of losing his $750 million inheritance if he doesn't marry the dowdy and boring Susan Johnson, an heiress handpicked by his old-money father and dotty grandmother. Of course, he doesn't love her and by chance, runs into Linda Marolla, a working-class waitress (and of course, aspiring actress) after she pilfers a Bergdorf Goodman tie for her father.

The standard complications ensue but in a most endearing way with loads of alcohol-fueled slapstick executed with classic élan by Moore. That he makes such a spoiled character likable is a credit not only to his comic talents but to Gielgud's feisty, acidic turn as Hobson, Arthur's devoted but reality-grounded valet. It's the type of role he could play in his sleep, but Gielgud makes Hobson such a truly memorable character that his fate in the film brings a welcome injection of poignancy in the proceedings. In probably her most likable film role, Liza Minnelli hands the picture to her male co-stars by toning down her usual razzle-dazzle personality and making Linda quite genuine in motivation.

A pre-"LA Law" Jill Eikenberry plays Susan just at the right passive-aggressive note, while Barney Martin (Jerry's dad on "Seinfeld") steals all his scenes as Linda's slovenly father Ralph. The one fly in the ointment is veteran actress Geraldine Fitzgerald, who overdoes the eccentricities of the grandmother. And I have to admit that I still can't stand the very dated, overplayed Christopher Cross song that inevitably won the Oscar for that year's best song. Unfortunately, the 1997 DVD, certainly in need of remastering, has no extras worth noting except some photos and production notes.


text: Oké, zelfs als je Liza niet kunt uitstaan... deze film is echt hilarisch! De scènes met John Gielgud maken Liza weer goed. Een van de echte romantische klassiekers uit de twintigste eeuw. Dudley Moore maakt dronken en onverantwoordelijk zijn schattig en amusant en het is verdomd leuk om naar te kijken!

text_en: Ok, even if you can't stand Liza- this movie is truly hilarious! The scenes with John Gielgud make up for Liza. One of the true romantic comedy classics from the 20th century. Dudley Moore makes being drunk and irresponsible look cute and amusing and it is damn fun to watch! The one-liners are the best.


text: Laten we beginnen met die herkenningsmelodie van Christopher Cross. Het nummer is "If you get caught between the moon and New York City". Het is een geweldig thema en nummer, zelfs na al die jaren nog, het wordt nooit vermoeiend. Het is ook echt een geweldig nummer over New York City. Hoe dan ook, de grote Dudley Moore CBE speelt een verwende, dronken miljonair die verloofd is met het personage van Jill Eikenberry in de film. Jill zou later de hoofdrol spelen in LA Law. Hoe dan ook, hij wordt bediend door zijn geweldige Britse butler, Sir John Gielgud OM, die een Academy Award won voor zijn optreden in de film als beste ondersteunende acteur. Het personage Liza is perfect voor deze film, afgezien van haar Oscarwinnende rol in Cabaret. Nee, Liza mag niet zingen. Ze speelt een serveerster in een restaurant. Hoe dan ook, ik ben dol op Geraldine Fitzgerald als de matriarch van de familie die over het fortuin van de familie beslist. Hoe dan ook, ze is fantastisch en had zelf een nominatie voor een Academy Award moeten krijgen voor de beste bijrol. Barney Martin, beter bekend als Jerry's vader in Seinfeld, speelt Liza's vader. Hij is ook geweldig. De film was goed geschreven, gespeeld en gepresenteerd aan het publiek dat meer wilde.

text_en: Let's begin with that theme song sung by Christopher Cross. The song is "If you get caught between the moon and New York City." It's a great theme and song even after all these years, it never gets tiring. It really is a great song about New York City as well. Anyway, the great Dudley Moore CBE stars as a spoiled drunken millionaire who is engaged to Jill Eikenberry's character in the film. Jill would later star on LA Law. Anyway, he is served by his wonderful British butler, Sir John Gielgud OM who won an Academy Award for his performance in the film as Best Supporting Actor. Arthur falls in love with Liza Minnelli's character who is perfect in this film besides her performance in her Oscar winning role in Cabaret. No, Liza doesn't get to sing. She plays a diner waitress. Anyway I love Geraldine Fitzgerald as the Bach matriarch of the family who decides the family's fortune. Anyway, she is fabulous and should have gotten an academy award nomination herself for Best Supporting Actress. Barney Martin best known as Jerry's dad on Seinfeld plays Liza's dad. He's great too. The movie was well-written, acted, and delivered to the audience who wanted more of it.


text:
Het is moeilijk om de vinger op de zere plek te leggen. In wezen is het een komedie over een luie rijke zuiplap die verliefd wordt op een (vergelijkbaar) arm meisje, met wie hij wil trouwen met het risico door zijn familie te worden verstoten.
Het heeft grappige momenten, romantische momenten en ontroerende momenten. Dudley Moore is grappig en op de een of andere manier maakt dat zijn egocentrische karakter vertederend, Liza Minelli is een overtuigende tegenspeelster van de opvliegende tegenstandster die hij trekt, maar John Gielgud steelt de show als Arthurs wonderbaarlijk sarcastische butler.
Het is afgezaagd maar geweldig leuk met een gedenkwaardige soundtrack, en werd bijna 3 maanden lang gedraaid in onze plaatselijke vlooienbak.

text_en:
It's hard to put your finger on this one. Basically I suppose it's a comedy about an idle rich drunk who falls in love with a (comparatively) poor girl, whom he wants to marry at the risk of being disowned by his family.

It has funny moments, romantic moments, and touching moments. Dudley Moore is funny and somehow makes his self-centred character endearing, Liza Minelli is a convincing foil as the the feisty opposite he attracts, but John Gielgud steals the show as Arthur's wonderfully sarcastic butler.

It's corny but great fun with a memorable soundtrack, and ran for nearly 3 months at our local fleapit.


text: Wijlen Dudley Moore had de beroemdste rol van zijn veel te korte carrière in ARTHUR uit 1981, een rauw, grappig en afwisselend ontroerend verhaal dat een warme glimlach op je gezicht tovert, je de slappe lach bezorgt en af en toe een traantje laat als je in de juiste stemming bent. Moore kreeg een Oscar voor beste acteur voor zijn rol als Arthur Bach, een dronken playboy die 'autoraces rijdt, tennist, vrouwen betast, maar in het weekend vrij is en zijn eigen baas is'. Arthur is voorbestemd om 750 miljoen dollar te erven als hij trouwt met een verwaand societymeisje dat Susan Johnston heet (Jill Eikenberry) en de verwende dochter is van een undercover-gangster. De situatie wordt penibel als Arthur kennismaakt met Linda Morolla (Liza Minnelli), een serveerster/worstelende actrice uit Queens die een stropdas steelt voor de verjaardag van haar vader. Moore zet het scherm aan in een van de grappigste voorstellingen van de afgelopen vijftig jaar. Wijlen Sir John Gielgud won een Oscar voor de beste bijrol als Arthurs zuurpruim van een butler en beste vriend, Hobson, wiens uiterlijke minachting voor Arthurs gedrag meer vaderlijke gevoelens verhult. Er zijn nog meer grappige bijdragen van Barney Martin als de vader van Linda. Stephen Elliott als de vader van Susan, en Geraldine Fitzgerald als Arthurs gestoorde grootmoeder. De film werd met een scherp oog voor komedie geregisseerd door een eerste regisseur, Steve Gordon, die helaas het jaar daarop overleed. Er was ook een vergeten vervolg, een paar jaar later, maar deze klassieker mag niet gemist worden.

text_en: The late Dudley Moore had the most famous role of his too-short career in 1981's ARTHUR, a raucously funny and alternately touching tale that generates warm smiles, big belly-laughs, and an occasional tear if you're in the right mood. Moore received a Best Actor Oscar nomination for his performance as Arthur Bach, a drunken playboy who "races cars, plays tennis, fondles women, but he has weekends off and he's his own boss." Arthur is destined to inherit 750 million dollars when he marries a snooty society girl named Susan Johnston (Jill Eikenberry)who is the spoiled daughter of an undercover gangster. Things get sticky when Arthur meets Linda Morolla (Liza Minnelli) a waitress/struggling actress from Queens who steals neckties for her father's birthday. Moore lights up the screen in one of the single funniest performances of the last 50 years. The late Sir John Gielgud won a Best Supporting Actor Oscar for his flawless turn as Arthur's acid-tongued butler and best friend, Hobson, whose outward disdain for Arthur's behavior covers more paternal feelings. There are other funny contributions by Barney Martin as Linda's father. Stephen Elliott as Susan's father, and Geraldine Fitzgerald as Arthur's demented grandmother. The film was directed with a keen eye for comedy by a first time director named Steve Gordon, who, sadly, died the following the year. There was also a forgettable sequel several years later, but this instant classic is not to be missed.


text: Arthur Bach moet volwassen worden, maar dat is helaas niet het enige wat hij moet doen. Volgens zijn extreem rijke vader moet Arthur met een zekere rijke Susan Johnson trouwen, anders raakt hij het familiekapitaal (750 miljoen dollar) kwijt. Het probleem is dat Arthur niet van Susan houdt (hoewel ik heb gehoord dat ze lekkere kip maakt) en dat hij halsoverkop verliefd is geworden op de serveerster en parttime winkeldief Linda Marolla. Arthur is een interessante kerel. Hij is eigenlijk gewoon een grote jongen, rijk geboren en met minstens één persoon die elke seconde van elke dag voor hem zorgt. Werken zit Arthur gewoon niet lekker <0xE2><0x80><0x93> hij houdt ervan om plezier te maken, vrouwen te versieren en natuurlijk te drinken. Drinken bezorgt Arthur een soort Jekyll-en-Hyde-complex; en hoewel dat hem in allerlei moeilijkheden brengt, is het absoluut hilarisch om op het witte doek naar te kijken.<br />Dudley Moore is geweldig in deze film als Arthur, die een Oscarnominatie en een Golden Globe voor zijn prestatie in de wacht sleept. Moore is fantastisch in de komische aspecten van de film, waarbij hij de toch al komische dialogen in onvergetelijke komische goudstukken verandert, maar hij is ook geweldig in het terugbrengen van Arthur tot een herkenbaar niveau en het personage sympathiek maken. Moore heeft wat hulp op de co-starafdeling <0xE2><0x80><0x93> Liza Minnelli is geweldig als Lina, de levendige niemand van wie Arthur maar geen genoeg kan krijgen, en John Gielgud is geweldig als Arthurs butler Hobson. Gielgud heeft een Oscar gewonnen voor de beste ondersteunende acteur voor zijn rol in deze film, en er is geen twijfel mogelijk over de reden. Hobson heeft een rotsvaste droge humor en een verwaande houding, maar hij is altijd op zijn hoede voor Arthur <0xE2><0x80><0x93> en Gielgud is perfect voor die rol. De film van Steve Gordon uit 1981 is Arthur is kort en simpel, maar hij brengt de lachers op zijn hand.

text_en:
Arthur Bach needs to grow up, but that is unfortunately not the only thing he needs to do. According to his extremely rich father, Arthur has to marry a certain wealthy Susan Johnson or he's cut off from the family money ($750 million dollars worth). The problem is, Arthur doesn't love Susan (though I hear she makes some good chicken) and has just fallen head-over-heels for the waitress and part-time shop-lifter Linda Marolla. Arthur is an interesting fellow. He's really just a big kid, born into riches with at least one person looking after him every second of every day. Working just rubs Arthur the wrong way - he likes to have fun, womanize, and of course, drink. Drinking gives Arthur a sort of Jekyll-and-Hyde complex; and while that gets him into all sorts of trouble, it's absolutely hilarious to watch on screen.

Dudley Moore is great here in this film as Arthur, earning an Oscar nomination and Golden Globe win for his performance. Moore is fantastic with the comedic aspects of the film, turning the already funny lines into unforgettable comedic gold, but he is also great in bringing Arthur down to a relatable level and making the character likable. Moore has some help in the co-star department - Liza Minnelli is great as Lina, the spirited nobody who Arthur can't get enough of, and John Gielgud is terrific as Arthur's butler Hobson. Gielgud won the Best Supporting Actor Oscar for his performance in this film, and there's no doubting why. Hobson has a stone-solid dry wit and stuck up attitude, but he's always looking out for Arthur - and Gielgud is perfect in the role. Steve Gordon's 1981 film Arthur is short and simple, but delivers laughs a-plenty.


text: De vader van de alcoholistische drummer van de Who, Keith Moon, heette Arthur. Ik zag zoveel overeenkomsten tussen Dudley Moore en Keith Moon in deze film. Liza Minelli, die meestal OVERACTS deed, deed het in deze heel goed en kon Dudley Moore in elke scène haar rug toekeren. Ja, ik ben het met je eens, Sir John stal absoluut elke scène. Het was een heel 'andere' film, die de kijker in staat stelde een glimp op te vangen van een ander leven. We proberen vaak een herhaling van deze film op de satelliet te krijgen. God hebbe Dudley Moore; dit was zo'n leuke film. Veel satire en duimen omlaag naar de rijken en snobistisch/rijken. De hechte vriendschap tussen Moore en Sir John is nogal vertederend.

text_en: The father of the Who's alcoholic drummer, Keith Moon, was named Arthur. I found so many similarities between Dudley Moore and Keith Moon in this movie. Liza Minelli, who usually OVERACTS, did quite a good job in this one, and was able to turn cheek on Dudley Moore in every turn. Yes, I agree, Sir John stole absolutely every scene. It was a very "different" movie, enabling the viewer to have a glimpse into another life. We often try to catch a rerun of this movie on satellite. God rest Dudley Moore; this was such an enjoyable movie. Much satire and thumbs down to the rich and snobby/affluent. The close friendship between Moore and Sir John is rather endearing.


text: Nogmaals, het lijkt volkomen onlogisch, althans in mijn ogen, dat 'Arthur' maar 6,4 van de 10 punten verdient. Steve Gordons meesterwerk hier is de totaal 'onwaarschijnlijk', zo niet 'onmogelijk', samensmelting van wild uiteenlopende elementen. Dat hij erin slaagde alcoholisme lachwekkend te maken in plaats van tragisch, is op zichzelf prachtig. Dat hij Dudley Moore zijn beste rol gaf, en elk ander filmelement hier met zijn optimale impact, inclusief de score, lijkt me overduidelijk en monsterlijk. Ik daag iedereen uit om deze film te zien en niet hardop te lachen. Maar blijkbaar heeft bijna een derde van het publiek dat voor elkaar gekregen. Nou, ik vond en vind Gordons prestatie zowel lachwekkend als beminnelijk, en de hilariteit van Geraldine Fitzgerald.' De moordzuchtige would-be schoonvader van zijn oudtante en Stephen Elliotts aanstaande schoonvader zijn absolute juweeltjes van achtergrondfiguren. Zelfs de zwarte chauffeur slaagde erin aan paternalisme te ontsnappen, en wijlen de snotterige Sir John Gielgud had gelijk dat hij zijn honorarium accepteerde, maar had ongelijk over het vervullen van zijn rol. 'Arthur' doet geen enkele poging om 'Onderzaan' te 'beredeneren', laat staan te rationaliseren, de gesel van 'alcoholisme' (hé, iFit is geen drank, het zijn andere drugs van keuze, inclusief meth, en verslavingen zijn slechts symptomen, geen doelwitten), het observeert eenvoudig op zijn eigen spottende manier.

text_en: Again, it seems totally illogical, to me at least, that "Arthur" merits a mere 6.4 out of 10 possible. Steve Gordon's one-shot masterpiece herein is the totally "unlikely" if not quite "impossible" melding of wildly disparate elements. That he managed to make alcoholism laugh-friendly rather than tearjerking tragic is, in itself, wonderful. That he gave Dudley Moore his finest role, and every other cinematic element herein its optimal impact, including the score, seems to me patent and egregious. I challenge ANYone to sit through this film and not laugh out loud. But, apparently, nearly a third of its audience has so managed. Well, I, for one, found and find Gordon's effort both laughable AND lovable, and the iikes of Geraldine Fitzgerald's great-aunt and Stephen Elliott's murderous would-be father-in-law absolute gems of background characters. Even the black chauffeur managed to escape patronization, and the late, sniffish Sir John Gielgud was right about accepting his fee, but wrong about undertaking his role. "Arthur" makes no effort to "Underztand," much less rationalize, the scourge of "alcoholism" (hey, iFit ain't booze, it's other drugs of choice, including meth, and addictions are merely symptoms, not targets), it simply observes in its own quizzical manner.


text:
Arthur is altijd een persoonlijke film voor me geweest, om twee redenen. Een goede vriend van me, die als figurant aan de film heeft meegewerkt en die heeft geholpen met de paarden tijdens de scène in de stal, is kortgeleden overleden. Als je snel kijkt, kun je Frank Graham op de achtergrond zien tijdens de scène in het restaurant, terwijl Dudley Moore en Jill Eikenberry met elkaar praten. Frank was een groot ruiter en iedereen die hem heeft gekend, zal hem missen.
Maar in de tweede plaats kende ik een echte Arthur Bach. Hij was niet zo rijk als Arthur, maar bracht in feite zevenenveertig jaar van zijn leven door als kind. Zijn ouders hielden de touwtjes strak in handen, maar zijn huur en gas en licht werden betaald in een kelderappartement in Greenwich Village. Hij bracht een groot deel van zijn tijd door met zich te bedwelmen met diverse dranken en zichzelf in het openbaar voor schut te zetten, net als Dudley Moore.
Het wonder bij Arthur is waarom iemand zich druk zou maken om rijkdom of niet. Maar dat is de andere helft van de vergelijking. Mijn vriend was een heel charmante man als je hem beter leerde kennen. Eigenlijk was het bijna een dwangneurose om charmant te zijn. Hij kon geen krant of tijdschrift kopen zonder te proberen een zekere relatie met de verkoper op te bouwen. Hij bracht zijn leven door als een volmaakte feestgast. De term mislukkeling, die in de negentiende eeuw in zwang was, zou op hem van toepassing zijn.
En dat is wat Dudley Moore is, een mislukkeling. In tegenstelling tot mijn vriend Moore, die John Gielgud heeft om de rotzooi voor hem op te ruimen. Dat is een volledige dagtaak, zoals we bij Arthur zien. Mijn vriend heeft ook nooit een Liza Minnelli gevonden, een mannelijke Liza Minnelli in feite, omdat hij homo was. Nog steeds is Moores beschrijving van Arthur Bach dodelijk accuraat en zo echt voor mij.
Arthur, 20e-eeuwse mislukkeling, wordt gedwongen om in Jill Eikenberry weer een fondsbaby te trouwen. Aangezien hij niet wil werken voor de kost, is de dreiging om afgesneden te worden voor hem heel reëel. Hij heeft alleen zijn butler Hobson, gespeeld door John Gielgud, en zijn chauffeur Bitterman, gespeeld door Ted Post, om zijn problemen aan op te biechten. We zouden allemaal zulke problemen moeten hebben.
John Gielgud heeft in zijn bijna een eeuw durende leven beslist beter werk geleverd dan in Arthur op film, en Gielgud is in feite meer bekend om zijn toneeluitvoeringen. Toch was 1981 een jaar van sentiment in Oscartijd. De Academy gaf Henry Fonda en Katharine Hepburn een Oscar voor _On Golden Pond_ en Gielgud de Best Supporting Actor Award, in wezen voor het werk van een leven lang. Dus aan Frank Graham, die in de film speelde, en aan Jackie Weiss, een echte, echte Arthur, draag ik deze recensie op.

text_en:
Arthur has always been a personal film for me for two reasons. A good friend of mine who worked on the film as an extra and to help out with the horses during the stable scene just recently passed away. If you look fast you can see Frank Graham during the restaurant scene in the background while Dudley Moore and Jill Eikenberry are in conversation. Frank was a champion equestrian and will be missed by all who knew him.

Secondly though, I actually knew a real life Arthur Bach. He was not quite as wealthy as Arthur, but spent 47 years of his life basically as a kid. His parents tightly controlled his purse strings, but his rent and utilities were paid for in a basement apartment in Greenwich Village. He spent a good deal of his time getting himself intoxicated on various spirits and making a public spectacle of himself, just like Dudley Moore does.

The wonder with Arthur is why anyone would bother with him wealth of not. But that's the other half of the equation. My friend was a most charming person when you got to know him. In fact it was almost a compulsion to be charming. He couldn't buy a newspaper or magazine without trying to establish some level of relationship with the vendor. He spent his life being a perfect party guest. The term wastrel which was in common use in the 19th century would apply to him.

And that's what Dudley Moore is, a wastrel. Unlike my friend Moore has John Gielgud to clean up after him. That's a full time job as we see demonstrated in Arthur. My friend also never found a Liza Minnelli, a male Liza Minnelli in fact because he was gay. Still Moore's portrayal of Arthur Bach is deadly accurate and so real for me.

Arthur, 20th century wastrel, is being forced to marry another trust fund baby in Jill Eikenberry. Since he won't work for a living, the threat of being cut off is quite real for him. He only has his butler Hobson played by John Gielgud and chauffeur Bitterman played by Ted Post to pour his troubles out to. We should all have such troubles.

John Gielgud in his nearly century of life certainly did better work than in Arthur on film and in fact Gielgud is more prominently known for his stage performances. Yet 1981 was a year of sentiment at Oscar time. The Academy gave Henry Fonda and Katharine Hepburn Oscars for On Golden Pond and Gielgud the Best Supporting Actor Award essentially for the work of a lifetime. That man was amazing, still at his craft almost to the end.

So to Frank Graham who worked in the film and to Jackie Weiss, a genuine real life Arthur, I dedicate this review.


text:
Ik heb hem in de kersttijd gezien, ik weet niet waarom, maar hij doet me aan Kerstmis denken, dus heb ik hem ook gezien, dus dat is dan dat.
Arthur is een film die ik helemaal uitkijk met een grote domme glimlach op mijn gezicht en het is een mengeling van speciale optredens, geweldige vrolijke muziek en een script dat barst van de geestigheid en de charme die er de oorzaak van zijn.

Dudley Moore maakt een personage dat heel gemakkelijk gehaat zou kunnen worden (verwend, rijk, lui, iemand die medelijden met zichzelf heeft) maar verandert hem in iemand van wie je houdt. Liza Minelli is geweldig als Linda Morolla, een koningin van de serveersters die het klaarspeelt om de stoere/zachte kant te laten zien van de innerlijke vrouw voor wie Arthur bijna zijn hele wereld opgeeft. John Gielgud krijgt alle sappige details en wrijft ze er met smaak af.
Ik kan steeds weer naar Arthur kijken en het geeft me altijd een goed gevoel, moet je zien als je een lift nodig hebt het is een prachtige film.

text_en:
I watched this over the Christmas period, I don't know why but it reminds me of Christmas so I watched it, so there we are.

Arthur is a film I watch all the way through with a big dumb smile on my face and its a mixture of special performances, great jolly music and a script crackling with wit and charm that causes it.

Dudley Moore makes a character that could well be hated very easily (spoiled, rich, lazy drunk who feels sorry for himself) but turns him into someone you love. Liza Minelli is great as Linda Morolla a queens waitress who manages to pull off the tough/soft on the inside lady Arthur nearly gives up his world for. John Gielgud gets all the juicy lines and polishes them off with relish.

I can watch Arthur again and again and it always makes me feel good, check it out if you need a lift its a lovely film.


text: Ik herinner me dat ik een paar minuten van deze film heb geprobeerd, en het verbaast me dat ik niet alles heb gezien, van regisseur Steve Gordon, zijn enige film die hij had geregisseerd voordat hij aan een hartverlamming overleed. In wezen is Arthur Bach (Golden Globe die wint, en Oscar die genomineerd wordt voor Dudley Moore) de gelukkige dronken miljonair met alles wat hij zich maar kan wensen, een landhuis, een butler Hobson (Oscar en Golden Globe die winnen, en BAFTA die genomineerd wordt voor Sir John Gielgud) en een heleboel drank. Hij erft 1750.000.000 dollar als hij trouwt met de dochter van collega-miljonair Burt Johnson (Stephen Elliott), de vrouw die hij en de familie hebben uitgekozen, Susan (Jill Eikenberry). Maar in plaats daarvan valt Arthur voor Queens serveerster Linda Marolla (Golden Globe heeft Liza Minnelli genomineerd), wat natuurlijk een bedreiging vormt voor de erfenis, en voor 3/4 van het familiefortuin van vader Stanford (Thomas Barbour) en tante Martha (Geraldine Fitzgerald). Na de dood van Hobson gaat Arthur op de dag van het huwelijk tegen de wensen van de familie in, maar tante Martha geeft Arthur nog steeds de erfenis om nog lang en gelukkig te leven met ware liefde Linda. Ook met Ted Ross als Bitterman, Barney Martin als Ralph Marolla, Anne De Salvo als Gloria - Hooker, Maurice Copeland als oom Peter Bach, Justine Johnston als tante Pearl Bach, Florence Tarlow als mevrouw Nesbitt, Marcella Lowery als Harriet - Martha' Maid, John Bentley als Perry, en Peter Evans als Preston Langley <0xE2><0x80><0x93> als gast van een feest. Moore is geweldig grappig en een beetje deemoedig als de bijna altijd dronken miljonair, Minnelli is sympathiek als de vrouw van wie hij houdt, en Gielgud maakt natuurlijk een geweldige Oscar-winnende indruk als Moores humoristische, nederige, sarcastische bediende, een geweldige komische komedie. Hij won de Oscar voor het beste liedje voor 'Arthur's Theme (Best That You Can Do)' (Hij won ook de Golden Globe) (hij was nummer 79 op 100 Years, 100 Songs) en hij werd genomineerd voor de prijs voor beste script, scenario direct voor het scherm, hij werd genomineerd voor de BAFTA Anthony Asquith Award voor Film Music voor Burt Bacharach en hij won de Golden Globe voor de beste film - comedy/musical. Sir John Gielgud was nummer 35 op de 50 grootste Britse acteurs en de film was nummer 53 op 100 Years, 100 Laughs. Heel goed!

text_en: I remember trying a few minutes of this film, I'm very surprised I didn't watch all of it, from director Steve Gordon, his only film directed before dying of heart failure. Basically Arthur Bach (Golden Globe winning, and Oscar nominated Dudley Moore) is the happy drunk millionaire with everything he could want, a mansion, a butler Hobson (Oscar and Golden Globe winning, and BAFTA nominated Sir John Gielgud), and plenty of booze. He is to inherit $750,000,000 if he marries the daughter of fellow millionaire Burt Johnson (Stephen Elliott), they woman he and the family have chosen, Susan (Jill Eikenberry). But instead, Arthur finds himself falling for Queens waitress Linda Marolla (Golden Globe nominated Liza Minnelli), which of course is threatening the inheritance, and 3/4 of his family's fortune from father Stanford (Thomas Barbour) and Aunt Martha (Geraldine Fitzgerald). After the death of Hobson, Arthur, on the day of the wedding, disobeys the family's wishes, but Aunt Martha still gives Arthur the inheritance to live happily ever after with true love Linda. Also starring Ted Ross as Bitterman, Barney Martin as Ralph Marolla, Anne De Salvo as Gloria - Hooker, Maurice Copeland as Uncle Peter Bach, Justine Johnston as Aunt Pearl Bach, Florence Tarlow as Mrs. Nesbitt, Marcella Lowery as Harriet - Martha's Maid, John Bentley as Perry and Peter Evans as Preston Langley - Party Guest. Moore is wonderfully funny and a little cringing as the almost always drunk millionaire, Minnelli is likable as the woman he loves, and Gielgud of course makes a great Oscar winning impression as Moore's humorous humble sarcastic servant, a terrific screwball comedy. It won the Oscar for Best Song for "Arthur's Theme (Best That You Can Do)" (it also won the Golden Globe) (it was number 79 on 100 Years, 100 Songs), and it was nominated Best Writing, Screenplay Written Directly for the Screen, it was nominated the BAFTA Anthony Asquith Award for Film Music for Burt Bacharach, and it won the Golden Globe for Best Motion Picture - Comedy/Musical. Sir John Gielgud was number 35 on The 50 Greatest British Actors, and the film was number 53 on 100 Years, 100 Laughs. Very good!


text: Hoewel het absoluut politiek incorrect is om vermaakt te worden door een dronkaard, zit er zo'n charme in Dudley Moores vertolking van beminnelijke wellust, Arthur Bach, dat je niet anders kunt dan sympathie voelen voor dit unieke en prachtige personage. Hoe kun je je niet vermaken met die aanstekelijke lach en dat gegiechel en die volslagen dwaasheid? Hoewel ik niet echt een fan ben van Liza Minnelli, was ze echt uitstekend als Linda Marolla en ik kon me niemand anders in die rol voorstellen. Sir John Gielgud was het hart van de film en verdiende zijn Oscar. De rest van de cast was ook uitstekend en die geweldige melodie van 'Arthur's Theme', wauw. Dit was echt een van de beste komedies van de jaren tachtig. Grote films worden beter naarmate je ze vaker ziet, en dat is het geval met 'Arthur'.

text_en: Although it's most certainly politically incorrect to be entertained by a drunk, there's such a charm to Dudley Moore's portrayal of lovable lush, Arthur Bach one can't help but feel for this unique and wonderful character. How can you not be entertained by that infectious laugh and giggle and utter silliness. Although I'm not really a Liza Minnelli fan, she was really excellent as Linda Marolla and I couldn't picture anyone else in that role. Sir John Gielgud was the heart of the film and deserved his Oscar. The rest of the cast also excellent and that great tune "Arthur's Theme", wow. Truly this was one of the Best Comedies of the 1980s. Great films get better with each viewing and that is the case with "Arthur."


text:
Nadat ik Arthur talloze malen op tv had gezien moest ik zo hard lachen dat Dudley Moores rol als Arthur een gelukkige dronkelap was hysterisch maar John Gielgud als zijn bediende/vaderfiguur Hobson was net zo charmant. Ik heb de dvd een paar weken geleden gekocht en heb hem bekeken, ondanks het verstrijken van bijna 27 jaar is het nog net zo leuk als de rol van Liza Minelli toen de verliefdheid fascinerend was de chemie tussen die twee was magisch.
Arthur Bach (Moore) is een verwende dronken miljonair die een barrekening heeft die zo hoog is als de nationale schuld hij heeft geen zin om volwassen te worden en hij vindt het leuk om zich als een kind te gedragen. Zijn activiteiten worden gecontroleerd door zijn Engelse butler Hobson (Gielgud) het lijkt erop dat niemand echt iets om Arthur geeft behalve hij, Arthurs vader (Barbour) stelt een ultimatum als hij niet binnen vier weken trouwt met de vreselijke blonde beau monde Susan Johnson (Eikenberry) zal hij de erfenis van 750 miljoen dollar van zijn zoon afsnijden.
Hoe Arthur ook ontmoet en verliefd wordt op Linda Marolla (Minnelli) een jonge serveerster en stropdasdief, nu staat hij voor een moeilijke beslissing: trouwen uit liefde of geld. Als Hobson sterft groeit Arthur eindelijk op en maakt het voor de bruiloft uit met Susan, zodat hij zowel het geld als zijn ware liefde kan houden.
Arthur is een waarlijk betoverende romantische komedie voor iedereen.

text_en:
After seeing Arthur on TV numerous times I laughed so hard Dudley Moore's role as Arthur a happy go luck drunken millionaire was hysterical but John Gielgud as his servant/ father figure Hobson was equally charming. I bought the DVD a few weeks ago and watched it, despite the passage of nearly 27 years it's still as enjoyable as it ever was Liza Minnelli's role as the love interest was fascinating the chemistry between the two was magic.

Arthur Bach, (Moore) is a spoiled drunken millionaire who has a bar bill that reads like the national debt he has no desire to grow up and enjoys acting like a child. His activities are supervised by his dry English butler Hobson (Gielgud) it appears that nobody really cares about Arthur except for him, Arthur's father (Barbour) offers an ultimatum if he doesn't marry the dreadful blonde socialite Susan Johnson (Eikenberry) in four weeks he'll cut off his son's inheritance of 750 million dollars.

However Arthur meets and falls in love with Linda Marolla (Minnelli)a young working class waitress and tie thief,now he faces a difficult decision marry for love or money. When Hobson dies Arthur finally grows up and breaks it off with Susan before the wedding, leaving him to keep both the money and his true love.

Arthur is a truly enchanting romantic comedy for for everyone


text:
Als je deze film ziet, begin je je te realiseren dat wijlen Dudley Moore een uiterst onderbezette kracht was. Er zouden minstens tien van dit soort films in ons archief moeten zitten.
Hij was al een eersteklas talent voordat hij naar Hollywood ging, zowel als komiek als als muzikant. Maar hij staat vooral bekend om zijn samenwerking met Peter Cook, op televisie en in een paar onverschillige Britse films. Misschien was 'Bedazzled' wel de beste van allemaal.
Hij werd altijd overschaduwd door Cook, die door zijn jaloezie en gemeenheid hun samenwerking verstoorde en Moore in staat stelde zijn ware potentieel in Amerika te realiseren. 'Arthur' is het resultaat.
Dit is een werkelijk schitterende film. Moores clowneske komedie als dronkenlap is onmiskenbaar. Het script past perfect bij zijn manier van doen, met veel hilarische, bijna surrealistische uitweidingen. Hij heeft iets zo Brits dat het me eigenlijk verbaast dat hij zo'n aantrekkingskracht uitoefende op de Amerikaanse smaak. Tommy Cooper, een anarchistische komiek die op dezelfde manier te werk ging, trok meestal geen publiek. Het is Moores bijna kinderlijke kwetsbaarheid die zo vertederend is.

Liza Minelli en John Guilgud hebben de neiging om hem recht voor zijn raap aan te pakken, maar hebben ook een paar uitstekende oneliners. Vooral John Guilgud brengt de zijne met een sarcastische en bijtende autoriteit die de moeite waard is om naar te kijken. Hij steelt onveranderlijk elke scène waarin hij voorkomt en die zijn Oscar ten volle verdient. Ik heb het mis, maar hij heeft nooit een andere komische rol gespeeld.
Er is een vervolgfilm die _Arthur 2 - On the Rocks_ heet. Die bereikt nooit het sublieme niveau van de lol die deze film bereikt, maar toch is hij tamelijk goed. Guilgud krijgt alleen in het begin en als geest een cameo. Het is donkerder. En er is een interessant zielenonderzoek. Het zal een teleurstelling zijn als je eerst naar _Arthur_ kijkt.
Hollywood leek na deze twee uitstapjes geen belangstelling meer te hebben voor de knuffelige Dudley. Uiteindelijk keerde hij naar Engeland terug, terneergeslagen en kennelijk stervende.
Maar _Arthur_ is een voorbeeld van wat had kunnen zijn. We kunnen ons alleen maar de andere geweldige films voorstellen die hij had moeten maken.
Jouw' 'We worden erg gemist, Dudley.'

text_en:
When you see this movie you begin to realise what a drastically under-utilised asset the late Dudley Moore was. There should be a dozen movies like this in our archive.

He was already top-notch talent before he went to Hollywood, both as a comedian and a musician. But mostly he is remembered for his pairing with Peter Cook, on television and in one or two indifferent British movies. Perhaps the best of these was 'Bedazzled'.

He always tended to be eclipsed by Cook, who's jealousy and meanness rifted their partnership and enabled Moore to realise his true potential in America. 'Arthur' is the result.

This is a truly splendid movie. Moore's clownish comedy as a drunkard is undeniable. The script is perfectly suited to his manner with lot's of hilarious, almost surreal conversational digressions. There is something so British about him that I'm actually surprised he found such an appeal to American tastes. Tommy Cooper, an anarchic comedian after the same fashion tended to draw a blank. It is Moore's almost childish vulnerability that is so endearing.

Liza Minelli and John Guilgud tend to play straight roles against him, but still have some excellent one-liners. John Guilgud in particular delivers his with a sarcastic and acerbic authority that is a treasure to watch. He invariably steals any scene in which he features and thoroughly deserved his Oscar. Correct me if I'm wrong, but he has never played any other comic role.

There is a follow-up movie called 'Arthur 2 - On The Rocks'. It never attains the same sublime levels of fun that this one reaches, but it is still rather good even so. Guilgud only gets a cameo appearance at the beginning and as a ghost. It is darker. And there is some interesting soul-searching. It will disappoint if you watch 'Arthur' first.

Hollywood seemed to loose interest in cuddly Dudley after these two outings. He eventually returned to Britain, dejected and apparently dying.

But 'Arthur' is a sample of what might have been. We can only imagine the other great movies he should have made.

Your're sadly missed, Dudley.


text:
Dit is zo'n film die ik al zo vaak heb gezien dat ik het grootste deel ervan kan citeren. Sommige zinnen in deze film zijn gewoon onverslaanbaar. Ik vind het vooral leuk om hem te zien struikelen en vallen terwijl hij dronken is, dronken naar het chique restaurant gaat en de scène met de eland opvoert.
Ik weet niet hoe vaak ik deze scène al heb gezien, maar het is elke keer weer grappig. Vanaf het moment dat Arthur bij het huis van Susans vader aankomt tot aan de scène met de eland, moet je bijna de hele tijd lachen. Ik herinner me dat ik de uit-opnames heb gezien van de scène met de eland. Het ging precies zoals ik me had voorgesteld dat het zou gaan. Ze lachten allemaal zo hard dat het moeilijk was om het te filmen.
Wijlen sir John Gielgud was een geweldige toevoeging. Zijn manier van doen, zijn oneliners en de manier waarop hij met Arthur omging waren allemaal even hilarisch. Het is altijd een grappig moment als hij hem met zijn hoed op zijn hoofd slaat of tegen hem zegt dat hij een verwende snotneus is. Ik moet altijd lachen als ik het 'Ik ga in bad' hoor en de regels die daarop volgen.

text_en:
This is one of those movies that I've seen so many times that I can quote most of it. Some of the lines in this movie are just unbeatable. I particularly enjoy watching him stumble and fall while drunk, go out to the fancy restaurant drunk and the part with the moose.

I don't know how many times I have seen this sequence but it's funny every time. From the moment Arthur gets to Susan's Dad's place to the bit with the moose, you pretty much laugh the whole time. I remember watching the out-takes regarding the bit with the moose. It went down just like I'd imagined it'd be like. They were all laughing so hard it was difficult for them to film it.

The late Sir John Gielgud was a wonderful addition to this. His demeanor, his one-liners and the way he handled Arthur were all equally hilarious. It's always a funny moment when he whacks him over the head with his hat or tells him he's a spoiled little ____. I laugh every time I listen to the "I'm going to have a bath" and the lines that follow.


text: Mijn familie heeft Arthur Bach zien struikelen en stotteren sinds de film voor het eerst werd vertoond. We kennen de meeste regels uit ons hoofd. Ik heb hem twee weken geleden gezien en ik moet nog steeds lachen om de eenvoudige humor en levensbeschrijving die Dudley Moore schetst. Liza Minelli heeft het fantastisch gedaan als bijrol - hoewel ik niet haar grootste fan ben. Deze film maakt dat ik gewoon van films hou. Mijn favoriete scène is die waarin Arthur het huis van zijn verloofde bezoekt. Zijn gesprek met de butler en Susans vader is zijdelings spuwen. De zin van de butler: 'Wilt u misschien in de bibliotheek wachten?' gevolgd door Arthurs antwoord: 'Ja, graag, de badkamer is uitgesloten,' is mijn NEWMAIL-notificatie op mijn computer. Arthur is echt 'grappig'!

text_en: My family has watched Arthur Bach stumble and stammer since the movie first came out. We have most lines memorized. I watched it two weeks ago and still get tickled at the simple humor and view-at-life that Dudley Moore portrays. Liza Minelli did a wonderful job as the side kick - though I'm not her biggest fan. This movie makes me just enjoy watching movies. My favorite scene is when Arthur is visiting his fiancée's house. His conversation with the butler and Susan's father is side-spitting. The line from the butler, "Would you care to wait in the Library" followed by Arthur's reply, "Yes I would, the bathroom is out of the question", is my NEWMAIL notification on my computer. "Arthur is truly "funny stuff"!


text:
'Als ik wilde kwijlen, zou ik een verpleegster roepen.'
'Heb je er nog niet genoeg van?' 'Meer dan genoeg.'
'Je hebt een tjoeketjoek voor me.'
'Als ik ga sterven, haal dan alsjeblieft de cowboyhoed van mijn hoofd. Zo wil ik niet herinnerd worden.'
Een paar van de heerlijk humoristische en vaak inzichtelijke citaten uit deze charmante en vaak inzichtelijke film. Dudley Moore is charmant, beminnelijk en rijk. Sir John Gielgud is aristocratisch, charmant en liefhebbend... en arm. De twee hebben een niet-vader/vader-zoonrelatie die de man bepaalt die Arthur zal worden. Zal hij zijn hart en ziel volgen, of alleen zijn rijkdom? We zijn naar deze film teruggekeerd, met leedvermaak en plezier en vreugde. Het is een film om naar terug te keren, keer op keer, en je te herinneren wat belangrijk is in het leven, hoe kort het ook is.

Rechter Miller.

text_en:
"If I wanted to dribble, I'd call a nurse."

"Haven't you had enough?" ..."More than enough."

"You got me a choo-choo."

"If I begin to die, please remove (the cowboy hat) from my head. That is not the way I wish to be remembered."

Some of the wonderfully humorous, and often insightful, quotations from this charming and often insightful film. Dudley Moore is charming, lovable and rich. Sir John Gielgud is aristocratic, charming and loving...and poor. The two have a non-father/father and son relationship which defines the man whom Arthur is to become. Will he follow his heart and soul, or just his wealth? Over twenty-five years, I've returned to this movie, with glee and amusement and joy. It is a movie to return to, time and time again, and remember what is important in life, as short as it is.

Judge Miller


text: Arthur is een rijke 'jongen' van middelbare leeftijd die drinkt als een tempelier. Arthur doet waar hij zin in heeft en zegt alles wat in zijn hoofd opkomt. Hij schept graag op over zijn rijkdom en weet dat hij een verwende snotaap is. Hij geeft geld uit aan mensen die hij niet kent en vindt alles grappig. Arthur moet met een meisje uit de betere kringen trouwen om een groot fortuin te erven, maar hij wordt verliefd op een arme serveerster, Liza Minnelli (ze ziet er echt heel raar uit).<br />Dit is een verdomd grappige film. Ik heb deze film gezien omdat een heel beroemde Indiase film, 'Sharabee', is gebaseerd op het personage Arthur. Hoewel 'Sharabee' beslist geïnspireerd is door 'Arthur', denk ik dat het twee verschillende films zijn. 'Arthur' is gewoon leuk. Het is af en toe wel een beetje oubollig. Er zitten zo veel fantastische scènes in de film. Het is geen lachfestijn, maar er zitten wel een paar fantastische momenten in. Mijn favoriete scène is die waarin Arthur de vader van zijn verloofde ontmoet en hij het steeds maar over de 'eland' heeft. Duddley Moore heeft echt een komisch gevoel voor timing. Hij is heel goed met woorden en lichaamstaal. Ik vond de scène waarin hij staat te praten tegen een zittend stel in het hotel over een 'klein' land heel goed, en hij blijft maar praten tegen man en vrouw in twee verschillende richtingen. Ik vind dat hij het geweldig heeft gedaan, maar als ik meer van zijn werk zou zien, zou ik het in de toekomst misschien met hem eens zijn. De film heeft een paar vlakke stukken, maar geen erg lange.

text_en:
Arthur is middle aged rich 'kid' who drinks like a fish. Arthur does what he feels like and says whatever comes into his mind. He likes to boast about his riches and knows that he is a spoiled brat. He spends money on people he don't know and finds everything funny. Arthur must marry a high class girl to inherit a big fortune but he falls in love with a poor waitress Liza Minnelli (she looks really weird).

This is a damn funny film. I watched this film because a very famous Indian film 'Sharabee' is based on the character of Arthur. Although 'Sharabee' is definitely inspired by 'Arthur' I think they are two different films. 'Arthur' is just fun. Its very corny at times. There are so many fantastic one liners in the film. Its not a laugh riot but it has some fantastic moments. My favorite scene is when Arthur meets his fiancé's father and he keeps talking about the 'moose'. Duddley Moore sure has some comic timing. He is very good with words and body language. I loved the scene where he talks standing to a seated couple in the hotel about a 'small' country and he keeps talking to husband and wife in two different directions. John Gielgud got an Oscar for this film. I don't know that actor. I don't think he did a great job but may be if I watched more of his work I may agree in future. Movie has some flat patches but not very long ones. looking forward to watch the sequel.


text: Ik ben dol op deze film sinds hij in 1981 in première ging! Ik ben de tel kwijtgeraakt hoe vaak ik hem al heb gezien! Hij maakt me altijd aan het lachen of vrolijk als ik me down voel. De drie hoofdrollen zijn fantastisch en het script is onbetaalbaar, plus hoe kun je niet nostalgisch worden bij het horen van de herkenningsmelodie? Ik denk dat ik deze film citeer zonder het te beseffen. Ik ken het hele script eigenlijk al, dus als iemand er voor het eerst naar kijkt, moet ik me inhouden om niet iets te zeggen over hoe grappig de volgende regel is. Ik kan het zelfs niet beperken, hoewel het personage van Sir John waarschijnlijk de meest gedenkwaardige krijgt. Het beroemde 'Ik zal de media waarschuwen'. Als Arthur aankondigt dat hij van plan is een bad te nemen, is dat nog steeds onbetaalbaar, maar de lijst is werkelijk eindeloos. De scène in het huis van Arthurs vader, die binnenkort de vader van zijn verloofde zal zijn, is om te gillen, vooral zijn interactie met de eland. Doe jezelf een lol en ga die film zien!

text_en: I have loved this movie ever since it's debut in 1981! I have lost track of how many times I have seen it! It never fails to make me laugh or cheer me up if i am feeling down. The three leads are fantastic and the script is priceless, plus how do you not get nostalgic hearing the theme song? I think I quote this movie without realizing it. I basically know the entire script, so when someone is watching it for the first time I have to hold back saying something about how funny the next line it. I can't even narrow it down, although, Sir John's character probably gets the most memorable ones. The famous "I'll alert the media" when Arthur announces his intention to take a bath is still priceless, but the list is truly endless. The scene's at Arthur's soon to be fiancé's father's house are a scream, particularly his interactions with the moose. Do yourself a favour and see this movie!


text:
Dit is al heel lang een van mijn favoriete films. Onlangs was ik blij om hem op dvd te kunnen zien, wat een opluchting is na de oude, korrelige VHS-versies.
Ik had hem in geen jaren gezien en toen ik hem vandaag zag, stond ik er versteld van hoe goed de film zich aan de tijd aanpast. Het is een van die zeldzame, volmaakte komedies waarin geweldig schrijven (een waarlijk grappige regel na waarlijk grappige regel) wordt gekoppeld aan geweldige regie en uitstekende acteerprestaties, allemaal tegelijk.
Dudley Moore kreeg een Oscarnominatie voor 'Arthur', maar verloor (hoewel John Gielgud de prijs voor beste acteur in een bijrol won). Het is het bewijs dat geen enkele komische acteur ooit de titel zou kunnen winnen (een ander voorbeeld is Gene Wilder in 'Young Frankenstein').
Steve Gordon maakt de film prachtig, waarbij hij de personages en de warme toon van het verhaal trouw blijft. Heel eenvoudig gezegd is IMHO de film een zeldzaam juweel. Het is alleen jammer dat Steve Gordon slechts een jaar na de release van 'Arthur' overleed.
Wat de dvd betreft die vanaf 1 januari 2007 verkrijgbaar is, is het zo/zo. Hoewel de videokwaliteit een sprong is in vergelijking met de oude VHS-kopieën, is er nog steeds geen breedbeeldversie beschikbaar.
De dvd heeft een paar extra's die leuk zijn, maar het is gewoon niet genoeg. Een voorbeeld is het commentaar van de regisseur, die zegt dat hij heel graag had gezien dat er bepaalde geschrapte scènes en scènes in de film hadden kunnen zitten (omdat ze zo hysterisch waren), maar dat hij moeilijke keuzes moest maken voor de uiteindelijke montage. De dvd, die de perfecte vorm heeft om dergelijk materiaal op te nemen, had dat zeker ook moeten doen.
Dit, de oorspronkelijke 'Arthur', is een klassieke komedie die een boek waard is.

text_en:
This has been one of my favorite movies for a long time. Recently I was happy to see it on DVD which is a relief from watching the old, grainy VHS versions.

I hadn't seen it in years and watched it today to find myself amazed at how well the movie stands up to time. It's one of those rare, perfect storms of comedy where great writing (truly funny line after truly funny line) is paired with great direction and outstanding performances all at the same time.

Dudley Moore got an Oscar nomination for "Arthur" but lost (although John Gielgud won for best supporting actor). If Moore's performance in "Arthur" doesn't win a Best Actor Oscar -it's proof that no comedic actor could ever win the title (another example is Gene Wilder in "Young Frankenstein").

Steve Gordon crafts the film beautifully keeping true to each of the characters and the warm-hearted tone of the story. Quite simply, IMHO the movie is a rare gem. It's only sad that Steve Gordon passed away just a year after "Arthur" was released.

Regarding the DVD that is available as of 1/2007, it's so/so. Although the video quality is a leap over the old VHS copies, there is still no widescreen version available.

The DVD has a few extras that are nice but it's just not enough. One example is commentary from the Director stating how he greatly wished how certain deleted takes and scenes could have been included (because they were hysterical), but that he had to make tough choices for a final edit. The DVD, being the perfect format to include such material, certainly should have offered it as well.

This, the original "Arthur", is a classic comedy that is one for the books.


text:
Dit is een van de leukste komedies die ik ooit heb gezien. Ik wil de weinig inspirerende levensstijl van de held niet goedpraten, maar als je hem voor wat hij waard is neemt en niet als een triviale vorm van alcoholisme, is het gewoon een heel leuke film. Hij vertelt het onwaarschijnlijke verhaal van een eeuwig dronken, onverantwoordelijke vrijgezel die Arthur heet en die een enorm fortuin wil erven, maar alleen als hij met Susan trouwt, die hij heeft uitgekozen omdat de familie denkt dat ze iets van hem kan maken. Arthur doet een huwelijksaanzoek, maar is dan zo onverstandig om voor Linda te vallen, een serveerster en kruimeldief.
Dudley Moore is perfect als Arthur, de meest vertederende dronkenlap ter wereld, wiens capriolen een lachertje zijn. Toegegeven, Moore is Arthur en ik ben het eens met degenen die zich geen andere acteur in de rol kunnen voorstellen. De dames in het stuk zijn ook goed geportretteerd. Liza Minnelli schittert als Linda, en haar rol in de film chemie met Moore is geweldig. Jill Clayburgh speelt Susan, de rijke en meer passende vrouw die voor Arthur is uitgekozen.
Maar deze film is letterlijk gemaakt door sir John Gielgud, die Arthurs sarcastische maar morele butler, Hobson, speelt. Het is duidelijk dat deze twee gedurende Hobsons lange dienstverband een grote wederzijdse genegenheid hebben gekoesterd. Hobson is Arthurs beste vriend en geeft ongevraagd commentaar en advies. De interessantste relatie in deze film is niet Arthur.' Het is de butler die je je het best zult herinneren lang nadat de aftiteling is afgelopen.

text_en:
This is one of my favorite comedies ever. Not wanting to condone the uninspiring lifestyle of its hero, but taken for what it's worth and not as trivializing alcoholism, the movie is simply a lot of fun. It tells the unlikely tale of a perpetually drunk, irresponsible 40 something bachelor named Arthur who is set to inherit a vast fortune, but only if he marries Susan, chosen because the family thinks she might make something of him. Arthur proposes, but then unwisely falls for Linda, a waitress and petty thief.

Dudley Moore is perfect as Arthur, the world's most endearing drunk, whose antics are a laugh a minute. Admittedly, Moore IS Arthur and I agree with those who can imagine no other actor in the role. The ladies of the piece are also well portrayed. Liza Minnelli sparkles as Linda, and her on screen chemistry with Moore is great. Jill Clayburgh plays Susan, the wealthy and more appropriate woman chosen for Arthur.

However, this film is literally made by Sir John Gielgud, who portrays Arthur's sarcastic but moral butler, Hobson. It's obvious these two have had a great mutual affection during Hobson's longtime employment. Hobson is Arthur's best friend and purveyor of unsolicited commentary and advice. The most interesting relationship in this film is not Arthur's romance at all, but his unusual rapport with this witty and of course perpetually disapproving servant. It's the butler you'll remember best long after the closing credits roll.


text: Uitstekende komedie van Dudley Moore met in de hoofdrollen Liza Minnelli en de welbespraakte John Gielgud. Moore is Arthur, een man uit een multimiljonairsfamilie, die bijna 750 miljoen dollar zou krijgen als hij trouwde met een dame (Susan) uit een andere multimiljonairsfamilie. In principe accepteerde Arthur de voorwaarden, maar uiteindelijk weigerde hij toen hij de aardige en arme Linda Marolla (Liza Minneli) ontmoette. Arthur was gewoon een parasiet omdat hij niet werkte, hij genoot er alleen maar van om te drinken en plezier te maken met prostituees. Na een paar serieuze gedachten in zijn leven en voor het eerst, besloot Arthur niet een paar minuten voor hun huwelijk met Susan te trouwen. Het einde was gelukkig voor Linda en Arthur, hoewel de laatste wist dat zijn leven in de komende toekomst zal veranderen. Deze komedie is voor iedereen een goede levensles. Rijke mensen zijn meestal niet gelukkig met hun manier van leven.

text_en: Excellent comedy starred by Dudley Moore supported by Liza Minnelli and good-speaking John Gielgud. Moore is Arthur, a man belonging to a multimillionaire family, who was near to get 750 million dollars provided that he marries to a lady (Susan) from another multimillionaire family. In principle, Arthur accepted the conditions, but he finally refused when he met nice and poor Linda Marolla (Liza Minneli). Arthur was just a parasite because he did not work, he only enjoyed himself drinking hard and having fun with prostitutes. After several serious thoughts in his life and for the first time, Arthur decided not to marry Susan only few minutes before their wedding. The end was happy for Linda and Arthur although the latter knew that his life will change in the coming future. This comedy is a good lesson for life for anyone. Rich people are not usually happy with their ways of life.


text: Dit is een van de meest volmaakte films die ooit gemaakt zijn. Het is een terugkeer naar de glibberige, verfijnde romantische komedies van de jaren veertig... maar met een modern tintje. Het scenario barst van geestigheid, charme, humor en tederheid, de filmopnamen zijn adembenemend (NYC heeft er nog nooit zo mooi uitgezien) en natuurlijk is er de cast! Dudley Moore speelt de rol van de verliefde, dronken Arthur Bach. Hij is ook melancholiek en echt. Een van de beste zinnen van de film is zijn ontroerende: 'Niet iedereen die drinkt is een dichter... sommigen van ons drinken omdat we geen dichters zijn.' De grote Sir John Gielgud won een welverdiende Oscar voor zijn schitterende rol als Hobson, Arthurs bediende en huisbewaarder. Hij geeft het personage al het talent, de ervaring en de bravoure van een ervaren tragikomisch acteur en een sluwe komediant. De bijrollen komen ook niet uit deze wereld, van de brutale oma Bach van Geraldine Fitzgerald tot de bombastische maffioso van Stephen Elliott.<br />De score is ook buitengewoon gedenkwaardig en geeft de film een volmaakt compliment. Het enige echte probleem met de film is het noodlottige vervolg dat hij voortbracht.

text_en:
 What can I say? This is one of the most perfect films ever made. Its a throwback to the glitxy,sterling romantic comedies of the 1940s..but with a modern touch.The screenplay bursts with wit,charm,humor and tenderness,the cinematograpy is breathtaking(NYC never looked so beautiful),and of course there is the cast! Dudley Moore turns in the performance of his career as Loveable,drunken Arthur Bach. He is also wistful and real..one of the film's best lines is his poignant "Not Everyone who drinks is a poet...some of us drink because we're not poets." The great Sir John Gielgud won a much deserved Oscar for his splendid performance as Hobson,Arthur's valet and caretaker.Although He considered it a "take the money and run role",He brings to the character all the talent ,experience and bravura of an expert tragidian and a sly comedian. The supporting cast is also out of thisworld,from Geraldine Fitzgerald's sassy Grandma Bach to Stephen Elliott's bombastic Mafioso.

 The score is also extremely memorable and compliments the film perfectly.The only real problem with the film is the ill fated sequel it spawned.


text: Als dronken miljonairsplayboy Arthur Bach is Dudley Moore volmaakt als een volwassen man die in zijn kindertijd gevangenzit. Het bleek dat de rol Moore zo perfect paste dat hij er als acteur ook in gevangenzat. Er volgden al snel veel teleurstellingen (inclusief het bleke vervolg op deze film), maar dat doet niets af aan de charme of aantrekkingskracht van deze film, die knap geschreven en geregisseerd is. Sommige van Moores dronken scènes zijn geforceerd, delen van de film zijn onvast, maar de cast doet het met zoveel plezier dat het moeilijk is om de film te weerstaan. Hij heeft een heel groot hart en geeft Oscar-winnaar John Gielgud een sluwe, droog amusante rol als Hobson, Arthurs bediende; zijn relatie met Arthur is verrukkelijk en ze hebben een wonderbaarlijke verstandhouding. Liza Minnelli (als de liefde van de arbeiders) is brutaal in een rustige omgeving en Moore is brutaal, maar vaardig en levendig; hij heeft de schaduw van Arthur nooit van zich afgeschud, maar we hebben in elk geval dit document van een carrière die we hoog in het vaandel moeten dragen.

text_en: As drunken millionaire playboy Arthur Bach, Dudley Moore is perfect as a grown man trapped in childhood. As it turned out, the role fit Moore so perfectly, it trapped him as an actor as well. Many disappointments soon followed (including this film's pale sequel), yet that doesn't diminish the charm or appeal of this picture, which is cleverly written and directed. Some of Moore's drunk scenes are forced, parts of the film are wobbly, but the cast performs with so much relish it's a difficult movie to resist. It has a very big heart and gives Oscar-winner John Gielgud a sly, dryly amusing role as Arthur's valet, Hobson; his relationship with Arthur is delicious and they have a miraculous rapport. Liza Minnelli (as a blue-collar love-interest) is sassy in a low-key and Moore is brash, but deft and lively; he never shook off the shadow of Arthur, but at least we have this document of a career high-point to cherish. *** from ****


text: Dudley Moore is fantastisch in deze larmoyante onbekende klassieker. Deze film is een heel geestige film die enorm leunt op het acteertalent van de acteurs. Zonder Dudley Moore, John Gielgud, Liza Minelli en een paar anderen had deze film een ramp kunnen zijn. Hij is niet altijd goed gefilmd en heeft af en toe heel afgezaagde muziek die een stemming probeert te forceren (de 'psycho'-achtige muziek bij het huwelijksgevecht), maar het acteerwerk wint het. De rol van Arthur is hilarisch, met zijn dronken opmerkingen. Maar naarmate hij leert uit eigen vrije wil te leven, ontwikkelt hij zich tot een volwassener, meer afgerond personage. Het einde is echter nogal afgezaagd. Ik zal het niet verklappen, maar het zou verbeterd kunnen worden. Het was de moeite waard het vele malen te zien.

text_en: Dudley Moore is fantastic in this largley unknown classic. This film is very witty film that relies hugely on the actors talent. Without Dudley Moore, John Gielgud, Liza Minnelli, and a few others, this film could have been a disaster. It is not always well shot and at times has some very corny music that tries to force a mood (the "psycho"-like music at the wedding fight), but the acting overcomes it. The character Arthur is hilarious, with his drunken comments. But he develops well into a more mature, well rounded character as he learns to live by his own free will. The end is fairly corny, though. I wont give it away, but it could be improved. Worth seeing many times.


text: Ik was nog te jong om het me te herinneren toen ik die film voor het eerst zag. Maar ik heb hem ongeveer 7 jaar geleden voor de tweede keer gezien. Mijn zus zei dat ik hem moest zien. Nu kent mijn hele familie hem uit het hoofd. We citeren hem minstens één keer per dag. Ik ben dol op die film. Na al die tijd moet ik er nog steeds om lachen. Tuurlijk, het gaat over een heel, heel dronken, onverantwoordelijke miljonair. Waar het om gaat is dat hij nog steeds de menselijkheid mist van de anderen die we in de film zien. En dat hij bereid is dat allemaal op te geven voor de liefde. Ik beveel deze film ten zeerste aan voor iedereen die wil lachen. Heel veel lachen. Het is komisch, geestig, en als je een filmliefhebber bent, zal het echt je idee van 'grappig' veranderen. Kijk ernaar met een groep vrienden of je familie en ik beloof je dat je nooit meer niets te vertellen zult hebben met een paar Authur-regels in je hoofd. Je zult er nog jaren om kunnen lachen.<br />Het is echt moeilijk in mijn familie om een film te vinden die iedereen leuk vindt. Maar ik heb het gevoel dat deze film ons dichter bij elkaar heeft gebracht. En ik weet dat dat voor jou ook zo zal zijn!

text_en:
I was too young to remmeber when I first saw this movie. But I saw it for like the second time about 7 years ago. My sister told me I had to see it. Now my whole family has it memorized. We quote it at least once a day. I absolutly love this movie.I still laugh after all this time. Sure, it's about a really, really drunk millionare that is irresponsible. The whole point is that he still has the humanity lost in the others that we see in the movie. And that he is willing to give it all up for love. I highly recomend this movie to anyone who wants a laugh. A lot of laughs. Its hallarious, sweet, and if your a movie buff, it will truely change your idea of "Funny". Watch it with a group of your friends or your family and I promise, you will never have nothing to talk about ever again with some Authur lines in your head. It will make you laugh for years to come.

It is really hard, in my family, to find a movie that everyone likes. But this movie, I feel, made us closer. And I know it will do the same for you!!


text:
Geschreven en geregisseerd door Steve Gordon. Duur van de film: 97 minuten. Geclassificeerde PG.
Het was de ultieme komedie van het decennium. Sir John Gielgud won er de Academy Award mee. De film werd zelfs vertoond in VH1's 'I Love the 80's'. En het ziet er nog net zo goed uit als op het moment dat het in de bioscopen kwam. Arthur is de beroemde komedieklassieker over een dronken miljonair (met enthousiasme en geestigheid gespeeld door Dudley Moore in een door een Oscar genomineerde voorstelling) die moet kiezen tussen de vrouw van wie hij houdt en het leven waaraan hij gewend is geraakt. Hoewel de plot een groot cliché is, is er niets afgezaagds aan deze sympathieke combinatie van gevatte dialogen en een hilarische klucht. Arthur Bach is in wezen niets meer dan een pretentieuze eikel, maar toch mag je hem wel. Vooral als hij dingen zegt als: 'Zou je niet willen dat je mij was? Ik wel!' Hij is ook een afspiegeling van de archetypische filmheld: in tegenstelling tot de meeste rijke figuren die we op het witte doek zien, schaamt hij zich er niet voor om stinkend rijk te zijn. In een van de scènes vraagt een man hem: 'Hoe voelt het om zoveel geld te hebben?' waarop hij antwoordt: 'Geweldig.' Moore leent zoveel charisma en charme aan een personage dat anders van zijn publiek zou walgen. En Gielgud is gewoon volmaakt als de arrogante bediende, die zijn meester met extreme neerbuigendheid aanspreekt, ondanks het feit dat zijn salaris van hem afhangt. Arthur is een van die films die niet proberen briljant of bijzonder uitzonderlijk te zijn: ze komen gewoon vanzelf. Het scenario - dat ook een knikje van de Academie verdiende - is verzadigd van authentieke dialogen die zo hard worden uitgelachen. Dit is het soort film dat je, samen met een stel pokermaatjes, eindeloos tegen elkaar citeert. Het kijkt ook met oprechte empathie naar zijn personages. s), maar er zijn er maar weinig die dat voor elkaar krijgen omdat het ons gewoon niet kan schelen. Als deze film het dubieuze besluit neemt om de butler van kant te maken, dan werkt het echt, omdat we die mensen echt aardig vinden. Waarom zou je naar Arthur gaan? Het antwoord is simpel: omdat het een allesomvattend, niet-schuldig genoegen is. In een periode waarin films steeds serieuzer worden, herinnert Arthur ons eraan hoe het voelt om naar de film te gaan en je gewoon te amuseren.
<0xE2><0x80><0x93> Klassiek.
<0xE2><0x80><0x93> Klassiek.

text_en:
Written and directed by Steve Gordon. Running time: 97 minutes. Classified PG.

It was the quintessential comedy of the decade. It won Sir John Gielgud the Academy Award. It was even featured in VH1's "I Love the 80's." And it looks just as good today as it did upon it's initial release. Arthur is the acclaimed comedy classic about a drunken millionaire (played with enthusiasm and wit by Dudley Moore in an Oscar-nominated performance) who must choose between the woman he loves and the life he's grown accustomed to. While the basic plot is one big cliche, there's nothing trite about this congenial combination of clever dialogue and hilarious farce. Arthur Bach is essentially nothing more than a pretentious jerk, but you can't help but like him. Especially when he delivers lines such as, "Don't you wish you were me? I know I do!" He's also a delineation from the archetypical movie hero: unlike most wealthy characters we see on the silver screen, he's not ashamed of being filthy rich. In one scene, a man asks him, "What does it feel like to have all that money?," to which he responds, "It feels great." Moore lends such charisma and charm to a character that would otherwise be loathed by his audience. And Gielgud is simply perfect as the arrogant servant, addressing his master with extreme condescension in spite of the fact that his salary depends on him. Arthur is one of those movies that doesn't try to be brilliant or particularly exceptional: it just comes naturally. The screenplay -- which also earned a nod from the Academy -- is saturated with authentic laugh-out-loud dialogue. This is the kind of movie that, when together with a bunch of poker buddies, you quote endlessly to one another. It also looks at its characters with sincere empathy. There have been a number of comedies that attempt to dip into drama by including the death or illness of a principal star (including both Grumpy Old Men's), but few can carry it off because we just don't care. When this movie makes the dubious decision to knock off the butler, it actually works, because we genuinely like these people. Why should you see Arthur? The answer is simple: because it's an all-around, non-guilty pleasure. At a period in which films are becoming more and more serious, Arthur reminds us what it feels like to go to the movies and just have a good time.

**** - Classic


text:
Arthur Bach is bepaald ongelukkig in zijn leven als multimiljonair en voelt zich aangetrokken tot mensen die 'onder hem' staan op het sociale vlak <0xE2><0x80><0x93> in de openingsscènes betaalt hij voor een hoer en daarna voelt hij zich enorm aangetrokken tot een winkeldief.
Hij drinkt ook heel veel, en soms rijdt hij ook terwijl hij drinkt, wat natuurlijk nooit grappig is.
De film is geweldig, maar achter de komedie schuilt ook een zekere realiteit. John Gielgud veegt de vloer aan met alle anderen op het witte doek en schiep een personage voor de eeuwigheid. Over een Oscar gesproken. Moore en Minnelli hebben hun momenten, maar Gielgud als 'Hobson' zul je je het meest herinneren.

text_en:
Arthur Bach is decidedly unhappy in his life as a multi-millionaire and is attracted to people 'below him' in social standing - he pays for a hooker in the opening scenes and then is enormously attracted to a shoplifter.

He drinks quite a lot too, and sometimes he is driving while drinking, too, which of course is not funny, ever.

The movie is great but behind the comedy is some reality, too. John Gielgud wipes the floor with everyone else on screen and created a character for the ages. Talk about deserving an Oscar. Moore and Minnelli have their moments, but its Gielgud as "Hobson" you'll remember the most.


text:
Een aangepaste versie van het boek'_Finding Fish_ '. Dit verhaal gaat over een jonge zeeman met problemen, Antwone Fisher (Derek Luke), die het pijnlijke verhaal van zijn verleden vertelt aan een psychiater, Jerome Davenport (Denzel Washington). Een briljante debuutvoorstelling van Derek Luke en een altijd verbluffende voorstelling van Denzel Washington.
Deze film was op zoveel manieren ongelooflijk en ik was teleurgesteld dat hij geen Oscar won, ik denk omdat hij op een slecht moment werd uitgebracht, daarom werd hij over het hoofd gezien. Ik kan deze film iedereen van harte aanbevelen, je zult geroerd zijn door zijn verhaal en het publiek zal echt meeleven met deze jongeman, Antwone Fisher. Als je van inspirerende waargebeurde verhalen houdt, kijk dan naar Antwone Fisher.
Dank je.

text_en:
An adaption of the book 'Finding Fish'. This story is about a troubled young sailor Antwone Fisher (Derek Luke) who tells the painful story of his past to a psychiatrist Jerome Davenport (Denzel Washington). A brilliant debut performance by Derek Luke and an always stunning performance by Denzel Washington.

This movie was incredible on so many levels and I was disappointed that it didn't win an Oscar, I think it was because it was released at a bad time that's why it was overlooked. I strongly recommend this film to everyone, you'll be touched by his story and it really does make the audience become empathetic with this young man that is Antwone Fisher.

If you like inspirational true stories, then watch Antwone Fisher.

Thank you


text:
Een verbluffende film van hoge kwaliteit.
Blijkbaar gebaseerd op ware gebeurtenissen die, zoals gezegd, de duidelijke klank van de waarheid hebben, is deze film zeer emotioneel en diep ontroerend.

Een mishandeld en verwaarloosd kind wordt als volwassene vaak onhandelbaar, als een van de mislukkingen van het leven, of het nu een gangster, een drugsverslaafde of een last voor de samenleving is.
Antwone Fisher als jongvolwassene bij de marine is in de war. Hij staat op het punt een mislukkeling te worden. Een psychiater geeft hem therapie en die relatie staat centraal in het stuk.
In flashbacks en therapie worden de bron en remedies voor de angst van Antwones onthuld.
Uitmuntende prestaties van de hele cast. Het verhaal is in feite een familietragedie met emotionele en lichamelijke kwellingen. Alle acteurs geven volbloedige voorstellingen met overtuiging en realisme.
Eén boodschap uit de film is het belang om kinderen fatsoenlijk op te voeden.
De echte Antwone verdient succes. Dat ze als kind verdorvenheid heeft doorstaan, maar daar bovenuit is gestegen, toont een groots karakter.
En aan al diegenen die zo'n kwelling hebben doorstaan, maar het hebben overleefd en daarin zijn geslaagd: jullie zijn allemaal winnaars.

text_en:
A stunning film of high quality.

Apparently based on true events which, as told, has the clear ring of truth about it, this movie is highly emotional and deeply moving.

An abused and neglected child often becomes wayward in adulthood, as one of life's failures, be it as a gangster, drug addict or burden on society.

Antwone Fisher as a young adult in the navy, is troubled. He is on the brink of being a loser. He is counselled in therapy by a psychiatrist and it is that relationship which takes center stage in the play.

In flash-backs and therapy the source and remedies to Antwones angst are revealed.

Outstanding performances from the whole cast. The story is in effect a family tragedy with emotional and physical torment. All the actors give full blooded performances with conviction and realism.

One message from the movie is the importance of raising children decently.

The real Antwone deserves success. To have endured wickedness as a child but to rise above that, shows a magnificent character.

And to all those out there who have endured such torment but to have survived and succeeded: you are all winners. 10 out of 10.


text: Iedereen zou deze film moeten zien, want ieder van ons is op de een of andere manier gebroken en misschien helpt het ons te beseffen dat 1) mijn leven niet zo slecht is als ik dacht en 2) hoe belangrijk het is om een kind in nood te adopteren. Er zijn er zo veel. Het idee dat de film gebaseerd was op een echt mens, deed ons diep nadenken over het leven en hoe de wereld is en altijd zal zijn. Corrupt, maar die corruptie hoeft je huis niet te bereiken. We hebben allemaal een keus! Ik kan deze film ten zeerste aanbevelen... en als je toch bezig bent, wil ik er graag _The Color Purple_ en _Woman, Thou Art Loosed_ van T.D. <br />Dit zijn allemaal films die op het leven zijn gebaseerd en ons een glimp van het leven geven.

text_en:
Every one should see this movie because each one of us is broken in some way and it may help us realize 1) My life isn't as bad as I thought it was and 2) How important it is to adopt a child in need. There are so many out there. To think that the movie was actually based on a real person made us think deep about life and how the world has and always will be. Corrupt, but that corruption doesn't have to reach your home. We all have a choice! Definitely recommend this one... and while you're at it, I'd like to throw in "The Color Purple" and "Woman, Thou Art Loosed" by T.D. Jakes.

These are all movies that are based on life and give us a glimpse of life.


text: De gewelddadige en rebelse vijfentwintigjarige zeeman Antwone Fisher (Derek Luke) wordt naar drie sessies gestuurd om zich te laten beoordelen door de psychiater van de marine, dr. Jerome Davenport (Denzel Washington), na een nieuwe uitbarsting en agressie tegen een superieure marineman. In het begin is hij er niet gerust op, maar hij krijgt vertrouwen in dr. Davenport en vertelt over zijn jeugd, over de pijnlijke trauma's die hij in zijn pleeggezin heeft opgelopen. Ondertussen ontmoet hij Cheryl Smolley (Joy Briant), en ze worden verliefd op elkaar. Antwone lost zijn persoonlijke problemen op en wordt een nieuw mens. Dit ware familiedrama is een ontroerend en positief verhaal over een man die een vriend vindt en wordt teruggestuurd naar een normaal leven. De invalshoek van Denzel Washington is uitstekend: hij maakt een gevoelig, aantrekkelijk en met goede smaak verhaal over kindermishandeling. In de handen van een andere regisseur zou het wel eens een heel zwaar verhaal kunnen worden. Ik stem voor acht.<br />Titel (Brazilië): 'Voltando a Viver' ('Returning to Live').

text_en:
The violent and rebel twenty-five years old sailor Antwone Fisher (Derek Luke) is sent to three sessions for evaluation with the navy psychiatrist Dr. Jerome Davenport (Denzel Washington), after another outburst and aggression against a superior ranked navy man. Reluctant in the beginning of the treatment, he gets confidence in Dr. Davenport and discloses his childhood, revealing painful traumas generated in his foster house. Meanwhile, he meets Cheryl Smolley (Joy Briant), and they fall in love for each other. Resolving his personal problems, Antwone becomes a new man. This true familial drama is a touching and positive story of a man who finds a friend and is sent back to a regular life. The direction of Denzel Washington is excellent, making sensitive, attractive and with good taste, a story about child abuse. In the hands of another director, it might be a very heavy story. My vote is eight.

Title (Brazil): 'Voltando a Viver' ('Returning to Live')