text:
Simon Pegg speelt de rol van Sidney Young, een jonge amusementsschrijver die aan het begin staat van een carrière als schrijver voor een berucht tijdschrift dat zich specialiseert in het aan de kaak stellen van de oppervlakkigheid en oppervlakkigheid van de rijken en beroemden. Hij maakt een carrière van het aan de kaak stellen van beroemdheden, hoewel hij wanhopig graag zelf beroemd wil worden. De film is gebaseerd op de zeer bizarre carrière van Toby Young, die ook de leiding had over een klein tijdschrift in Groot-Brittannië, de Modern Review, dat vernietigende kritiek leverde op zo'n beetje alles wat je je maar kunt voorstellen, tot hij het tijdschrift sloot in een regen van verbale kogels met zijn mederedacteur, en vervolgens een spectaculair mislukte carrière als schrijver voor Vanity Fair opbouwde, wat zo'n beetje het deel van zijn leven is dat in deze film wordt verteld.
Hij is in het begin dolblij dat hij voor een belangrijke uitgever mag werken (in de film heet dat Sharp's Magazine), en ondanks zijn gespannen zenuwen straalt hij op zijn eerste dag. Hij ontmoet de hoofdredacteur, Clayton Harding (gespeeld door Jeff Bridges), die zo hard is als een spijker, maar ook precies het soort redacteur is dat hij moet zijn voor een sukkel als Young om zijn baan bij het tijdschrift te houden. Hij biedt weinig in de vorm van onmiddellijke acceptatie van Young, maar hij heeft ook iets wat alleen maar kan worden omschreven als een royale tolerantie voor Youngs buitenissige capriolen en ongepaste gedrag.
De komedie in de film is grotendeels gebaseerd op Youngs onbegrip of onverschilligheid voor de algemeen aanvaarde gedragscode en de eigenaardige etiquette in de omgang met de rijken en beroemden. De reden waarom hij zich op zo'n vreemde manier gedraagt en zo openlijk beledigende interviews geeft, is omdat hij gelooft dat hij de hele celebritycultuur verafschuwt en, zo lijkt het, gelooft in dat eeuwenoude gezegde: 'Als je ze niet kunt verslaan, voeg je dan bij hen en DOE HET dan.'
Twee heel verschillende vrouwen maken de zaak nog ingewikkelder. Er is een charmant, gewoon meisje bij het tijdschrift dat Alison Olsen (Kirsten Dunst) heet en dat aanvankelijk schrikt van Sidneys overduidelijke arrogantie en rokkenjagende gedrag, en er is een oogverblindend fotomodel dat Sophie (Megan Fox) heet en dat de celebritycultuur vertegenwoordigt. Het behoeft geen betoog dat Sidneys eindeloze aanval van oppervlakkigheid en beroemdheid een oppervlakkige lust naar Sophie is, het meisje dat eruitziet als een ster.
Sophie is inderdaad verbluffend mooi, maar ze komt ook over als iemand die geen enkele gedachte in haar hoofd heeft. Alison is een gewoon meisje, niet erg interessant of aantrekkelijk, maar door Dunsts acteerwerk wordt ze een echt mens. Een relatie met haar zou de realiteit van een huwelijk met Britney Spears hebben, en toch houdt de film iets van geloofwaardigheid omdat we, hoe voor de hand liggend dat ook is, ook Sidneys pijn voelen omdat ze niet achter haar aan zit (dat gevoel had ik in elk geval).
How to Lose Friends and Alienate People heeft een behoorlijk interessante premisse en zit vol eerlijke, bevredigende optredens, en hoewel het bij het derde optreden een beetje op je gebruikelijke romantische komedie begint te lijken, heeft het een verscheidenheid aan goed ontwikkelde en interessante personages. Danny Huston bijvoorbeeld geeft ons een geweldig optreden als Alisons andere geliefde, die The Big Lebowski (ook met Bridges) eer bewijst met zijn altijd aanwezige White Russian, een van mijn persoonlijke lievelingsdrankjes. Het kopen van Absolute en Kahlua hier in China kost het equivalent van ongeveer 350 dollar, maar mijn keuken staat er nooit zonder. Ik verheug me op de dag dat Simon Pegg zich een beetje zal uitbreiden, want ik ben dol op zijn films, maar ik weet niet precies wat zijn bereik is. Hij speelde een serieuze rol in Hot Fuzz, maar alleen serieus in relatie tot de waanzin om hem heen, en uiteindelijk is hij weer zichzelf geworden, wat hij zo'n beetje was in Shaun of the Dead, Run, Fat Boy, Run, en nu How To Lose Friends. Hij is een rijzende ster, het zal interessant zijn om te zien wat hij nog meer kan.

text_en:
Simon Pegg plays the part of Sidney Young, a young entertainment writer who has begun the beginnings of a career writing for a grassroots magazine that specializes in badmouthing the shallowness and superficiality of the rich and famous. He is making a career out of lampooning celebrities, although he has a desperate wish to be a celebrity himself. The movie is based on the very bizarre career of Toby Young, who also ran a small magazine in Britain called the Modern Review, which offered scathing criticism of pretty much everything imaginable, until he closed the magazine in a hail of verbal bullets with his co-editor, and then went on to a spectacularly failed career as a writer for Vanity Fair, which is pretty much the part of his life told in this movie.

He is at first thrilled to go work for a major publication (called Sharp's Magazine in the movie), and despite active nerves he is positively beaming on his first day. He meets the chief editor, Clayton Harding (played by Jeff Bridges), who is hard as nails but who is also exactly the kind of editor he needs to be for a goof-off like Young to keep his job at the magazine. He offers little in the form of immediate acceptance of Young, but he also has what can only be described as a liberal tolerance of Young's off-the-wall antics and inappropriate behavior.

Much of the comedy in the movie is derived from Young's misunderstanding of or indifference to the generally accepted code of public behavior and the peculiar etiquette involved in dealing with the rich and famous. But Sidney's reasons for acting in such a weird way and for giving outwardly offensive interviews is because he believes that he loathes the entire celebrity culture and, it would seem, he believes in that age-old saying  'If you can't beat 'em, join 'emand THEN beat 'em."

Complicating matters are two very different women. There is a charming, regular girl at the magazine named Alison Olsen (Kirsten Dunst) who at first is appalled by Sidney's obvious arrogance and womanizing ways, and a stunning model named Sophie (Megan Fox), who represents the celebrity culture. Needless to say, Sidney's endless attack of superficiality and stardom is a superficial lust for Sophie, the one with the look of a star.

Sophie is stunningly beautiful, it's true, but also comes across as having not a single thought rattling around in her head. Alison is a regular girl, not very interesting or attractive, but Dunst's performance makes her a real person. A relationship with her would have all the reality of a Britney Spears marriage, and yet the movie retains some level of believability because, despite how obvious this is, we also feel Sidney's pain in not pursuing her (I felt it, anyway).

How To Lose Friends and Alienate People has a pretty interesting premise and is full of honest, satisfactory performances, and although it turns into a bit of your standard romantic comedy by the third act, it has a variety of well-developed and interesting characters. Danny Huston, for example, gives us a great performance as Alison's other love interest, who pays homage to The Big Lebowski (also starring Bridges) with his ever-present White Russian, one of my personal favorite drinks. Buying Absolute and Kahlua here in China costs the equivalent of about $350, but my kitchen is never without them.

I am looking forward to the day when Simon Pegg will branch out a little bit, because I love his films but I am completely unsure about his range. He played a serious character in Hot Fuzz, but only serious in relation to the lunacy surrounding him, and ultimately went back to being himself again, which he has pretty much been in Shaun of the Dead, Run, Fat Boy, Run, and now How To Lose Friends. He's a rising star, it will be interesting to see what else he can do.


text: Hoe je vrienden verliest en mensen van je vervreemdt is een fatsoenlijke komedie met een beetje een romantische inslag.<br />Het is eigenlijk een verhaal over Sidney Young (Simon Pegg) die doorbreekt in de schrijverswereld van journalisten en tijdschriften, wat op een grappige manier wordt geïnterpreteerd. Simon Pegg maakte een prima indruk, een beetje erger dan gewoonlijk. Film is niet altijd hilarisch of grappig of zoiets, maar hij heeft zijn momenten, en die momenten zijn echt hilarisch. Als je op het punt staat deze film met een kritische blik te bekijken, moet je hem laten voor wat hij is, tenzij je teleurgesteld wilt worden en hem de grond in wilt boren.

text_en:
How to lose friends and alienate people is decent comedy with a bit of romantic approach.

It's actually a story of Sidney Young(Simon Pegg) breaking through in journalist and magazine writing business which is interpreted in a funny way. Simon Pegg made an OK appearance, slightly worse than his usual. Movie is not hilarious or funny all the way or anything like that but it has its moments, and those moments are really hilarious.

I recommend this fun and worth watching American with English cream comedy to all people who just wanna sit, relax and enjoy movie for what it is. If you're about to watch this movie with critical approach then you should pass unless you want to be disappointed and start trashing it.


text:
'How To Lose Friends & Alienate People' is een fantastische film. Een hilarische film van begin tot eind. Een geweldige entertainer. Geniet ervan.
Performers: Jason is fantastisch. Het is een genoegen om hem van begin tot eind te zien. Jeff Bridges is uitstekend als de baas. Hij is een legende. Megan Fox ziet er ongelooflijk sexy uit en geeft een goede voorstelling. Maar man, ze is zo'n sexy man! Anderson is verrukkelijk. Ze ziet er helemaal niet oud uit, ze is nog steeds sexy. Kristan Dunst ziet er beeldschoon uit en doet het vrij goed. Anderen zijn ook vrij goed.
'How To Lose Friends & Alienate People' is een uitstekende entertainer. Mis deze film niet!

text_en:
'How To Lose Friends & Alienate People' is a superb film. A hilarious film from start to end. A lovely entertainer. Enjoyed it. Thumps Up!

Performances: Jason is fantastic. He's a treat to watch him from start to end. Jeff Bridges is excellent as the boss. He's a Legend. Megan Fox looks amazingly hot, and deliver a good performance. but dude, She's so hot man! Anderson is delightful. She doesn't look old at all, still hot indeed. Kristan Dunst looks lovely and does a pretty good job. Others are also pretty good.

'How To Lose Friends & Alienate People' is a excellent entertainer. Don't miss this flick!


text: Toen ik deze film zag, had ik er goede dingen over gehoord. Toen ik eruit kwam, was ik niet echt verbaasd en ook niet teleurgesteld. Simon Pegg speelt een nogal kinderlijk personage, net als in zijn andere films. Er werd hier en daar wat gelachen, maar echt grappig was het niet. Waarschijnlijk zijn mijn favoriete momenten in de film als hij in de clubscène danst. Dat moet ik echt eens proberen als ik weer eens in een club ben. Hier en daar een paar sterren, waaronder: Megan Fox, Kirsten Dunst, die griet van X-Files en Jeff Bridges. Ik vond het heel amusant om een cameo van Thandie Newton in een scène te zien. Zij speelde natuurlijk in een vorige film met Simon Pegg, Run Fatboy Run. Ik zie het als een kwestie van opgooien: of je vindt het leuk tot op zekere hoogte, of je vindt het een beetje saai. Ik kan er nog aan toevoegen dat Kirsten Dunst in deze film aanbiddelijk is.

text_en: Going into this movie, I had heard good things about it. Coming out of it, I wasn't really amazed nor disappointed. Simon Pegg plays a rather childish character much like his other movies. There were a couple of laughs here and there-- nothing too funny. Probably my favorite parts of the movie is when he dances in the club scene. I totally gotta try that out next time I find myself in a club. A couple of stars here and there including: Megan Fox, Kirsten Dunst, that chick from X-Files, and Jeff Bridges. I found it quite amusing to see a cameo appearance of Thandie Newton in a scene. She of course being in a previous movie with Simon Pegg, Run Fatboy Run. I see it as a toss up, you'll either enjoy it to an extent or find it a little dull. I might add, Kirsten Dunst is adorable in this movie. :3


text:
POSITIEVE SPOILER <0xE2><0x80><0x93> In zekere zin is 'Hoe verenig ik mijn vrienden...' het 'loser leert zich aan te passen, wordt succesvol en komt erachter dat iets anders belangrijker is'-verhaal, gesitueerd in de wereld van de beroemdheden.
EINDE SPOILER <0xE2><0x80><0x93> ENGELEN.
Ik ken het oorspronkelijke boek niet, maar deze komedie levert een paar goede momenten op. Hoewel ik wel vind dat het einde niet klopt. Het voelde te snel en te abrupt, alsof er iets ontbrak. Bovendien zou ik zeggen dat de film geen hoog niveau kan vasthouden. Afgezien daarvan vind je een aardige selectie van acteurs en actrices met soms controversiële acteerkwaliteiten. Tot nu toe heb ik Pegg nog nooit anders gezien. Toch is hij een heel uniek type, hoewel hij op het scherm soms wat saaier lijkt dan nodig is. Fox heeft bewezen dat ze een sexy sterretje met haar hoofd in de wolken kan spelen. Ik weet niet of het moeilijk was om te doen, maar haar optreden was sexy en veel beter dan tijdens 'Transformers' (oké... dat is waarschijnlijk geen moeilijke match). Kirsten Dunst is echt Kirsten Dunst (alweer) en misschien vind je het leuk (zoals ik) of misschien vind je het ergerlijk. Aan de andere kant zul je Anderson zien die haar acteertalent heeft bewezen en Jeff Bridges (die prima is, maar misschien iets krachtiger had kunnen acteren). Ze passen allemaal goed bij hun personage. Ik denk dat het een leuke komedie van een beroemdheid is met wat meer en wat minder grappige passages, een mooie cast, maar een veel te plotseling einde.

text_en:
POSSIBLE SPOILER - In some way "How to Alienate Friends...." is the "loser learns to adjust, becomes successful and finds out that something else matter more" type of story, situated in the celebrity business. - END OF SPOILER

I don't know the original book but this comedy delivers several good moments. Though I do think the ending is flawed. It felt too fast and too abrupt, as if something was missing. Besides I'd say the movie isn't able to keep a high level. Apart from this you'll find a sweet selection of actors and actresses with sometimes controversial acting qualities. Until now I've never seen Pegg any different. Still he is a very unique type though on the screen he sometimes might seem a little more tedious than necessary. Fox proved she is capable to play a hot starlet with her head in the clouds. Don't know whether it was a hard thing to do, but her performance was hot and way better than during "Transformers" (okay... probably that's no tough match). Kirsten Dunst is very much Kirsten Dunst (again) and you may like it (as I do) or find it annoying. On the other hand you'll see Anderson who proved her acting skills and Jeff Bridges (who is fine but perhaps he could have acted a little more powerful). They all fit their character well enough.

Conclusion: I think it's a nice celeb comedy with some more and some less funny passages, a sweet cast but an all too sudden ending.


text: Hoe Je Vrienden Verliest & Onsterfelijk Mensen Verliezen is in alle eerlijkheid een van de beste komedies die ik dit jaar heb gezien, samen met Pineapple Express en Step Brothers. Het is niet zo'n 'gore' komedie die voornamelijk gebaseerd is op schetengrappen en toilethumor, maar die zich in plaats daarvan in een aangenaam tempo ontvouwt en je zult je snel aan het zich ontvouwende verhaal hechten. Simon Pegg spijkert het in de doodskist met zijn hilarische vertolking van een vis-uit-water-figuur en maakt zich snel los van het statief waar hij in Engeland bij hoorde (de andere twee zouden Nick Frost en Edgar Wright zijn). Het valt niet mee om jezelf boven aan de voedselketen van Hollywood te krijgen, zoals we duidelijk kunnen zien bij Pegg. Zijn eerste sneer naar de hoofdrol was David Schwimmers komedie Run Fatboy Run, maar die kreeg lauwtjes recensies van zowel critici als publiek. Zijn tweede poging was deze film, die redelijk positieve recensies kreeg van de meerderheid, maar een flop werd op de kassa. Ik heb mijn vertrouwen in hem nog steeds niet verloren en ik zal er nog steeds zijn als hij die derde poging waagt om roem te vergaren.<br />Andere personages waren goed gecast, van Jeff Bridges tot Danny Huston en Gillian Anderson. Verrassend genoeg heeft Kirsten Dunst het naar mijn mening goed gedaan in deze film, omdat ze het liefdesaspect van Pegg's personage had, maar de vonk die ik in _De vampier vertelt_ zag, is nog steeds niet overgesprongen. Ze moet hem vinden, en snel ook, anders loopt ze het risico voor altijd verdwaald te blijven in het land van de 'romcoms'.

text_en:
How to Lose Friends & Alienate People is in all honesty one of the best comedies I've seen this year along with Pineapple Express and Step Brothers. Its not one of those "gross out" comedies that heavily relies on fart jokes and toilet humor but instead moves at an affable pace and you will be easily attached to the unfolding narrative. Simon Pegg nails it in the coffin with his hilarious portrayal of a fish-out-of-water character and is quickly detaching himself from the tripod he once belonged to back in England (the other two would be Nick Frost and Edgar Wright). Getting yourself in the top of the Hollywood food chain is a hard thing to do as we can clearly see with Pegg, his first jab at the lead role was David Schwimmer's comedy Run Fatboy Run but it received lukewarm reviews from critics and audiences alike. His second try is this movie, got fairly positive reviews from the majority but was a flop in the box office. I, for one still haven't lost faith in him and I'll still be there whenever he wants to take that third shot for glory.

Other characters were well cast from Jeff Bridges to Danny Huston and Gillian Anderson. Surprisingly, Kirsten Dunst in my opinion fared well in this movie as the love angle to Pegg's character however, the spark that I saw in Interview with the Vampire is still lost. She needs to find it, fast or she might suffer the consequences of being lost in the land of "rom-coms" forever.


text:
Als je van deze film wilt houden, moet je a) smoorverliefd zijn (zonder huwelijk) b) de Engelse humor erkennen die draait om het bewonderen van galante en geestige situaties in het leven en niet alleen maar flauwe grappen maken c) redelijk intelligent zijn, want auteurs hebben je de kans gegeven om elke minuut van deze film te lachen en te huilen, en alleen als je aan de eisen van 'b' en 'c' voldoet, kun je de inbreng van de schrijver herkennen en ervan genieten. d) om ten volle van de film te kunnen genieten, moet je van vrouwen houden zoals Kirsted Dunst, die zo natuurlijk, lief en onweerstaanbaar is. e) je moet creatieve, kleine, melancholieke mensen met grote en opmerkelijke persoonlijkheden bewonderen.

Als je aan al deze eisen voldoet, zul je deze film waarschijnlijk met 10 punten belonen. Ik lachte nooit half(!) als ik naar dit meesterwerk keek. En het lukte me zelfs af en toe te huilen van het lachen (ik word altijd gevoelig als Kirsten Dunst iets goeds overkomt).

text_en:
To like this movie at most you must be a)strongly in love (without a marriage) b) acknowledge English humor which is about admiring gallant and witty life situations and not just running gags c) be fairly very intelligent, because authors gave an opportunity to laugh and cry over every single minute of this movie, and only if you meet "b" and "c" requirements, you can recognize and enjoy author's input. d) to fully enjoy the movie you must love women like Kirsted Dunst, who is so natural, sweet and irresistible. e)you must admire creative, a little melancholic people with great and remarkable personalities

if you meet all these requirements you'll be likely to rate this movie near 10 points.

I never laughed half(!) as much as from watching this masterpiece. And i even managed to cry while laughing in some moments (i always get sensitive, whenever good things happen to Kirsten Dunst)


text: Hier is de magere, die lijkt veel ouder dan ik dacht. Maar hij is nog steeds cool. De fietsmechs zijn cool en het verhaal werkt voor het grootste deel. Er zijn een paar karakterkwesties die ik hoop op te lossen in deel twee en mijn grootste klacht over alles is dat het net een MACROS-aflevering lijkt. Niet alleen de animatiestijl, maar verschillende karakterontwerpen. Alle meisjes in deze film zien er bijvoorbeeld uit als LYN MINMAY VAN MACROSS. De mechs zien er net zo uit als MACROSS en de andere personages. Dit is echt niet gemaakt voor kleine kinderen, het heeft grafisch geweld, naaktheid en grafisch seksuele inhoud. Dus om een lang verhaal kort te maken geef ik deze coole MACROSS-aflevering 7 STARS.

text_en: Here's the skinny, it seems that this is much older then I thought it was. But it's still cool. The bike mechs are cool and the story works for the most part. There are some character issues that I hope work themselves out by part 2 and my biggest complaint of all that it seems to be a MACROSS knock off. Not just the animation style but several character designs. For example all the girls in this movie look like LYN MINMAY of MACROSS. The mechs look similar to MACROSS as well as the other characters. This is really not made for little kids, it has graphic violence, nudity and graphic sexual content. So to make a long story short I give this cool MACROSS knock-off 7 STARS.


text:
Wat krijg je als je The Matrix vergelijkt met The Truman Show?
Ik weet zeker dat jullie The Matrix inmiddels allemaal hebben gezien. De makers van The Matrix zeggen dat het 'anime geïnspireerd' is. Als je de trailer bekijkt van deze klassieker, kun je zien waar ze de plot vandaan hebben gehaald.
De film speelt zich af in het Japan van de jaren tachtig, en dat is goed te zien. De kostuums, de muziek en de woorden (in de recente Engelse taalversie door AD Vision) zijn allemaal alsof ze rechtstreeks uit die tijd zijn gehaald. Ik geloof dat de film ook in die tijd is gemaakt, maar vanwege bepaalde plotpunten is dit niet uit die tijd!
Zoals je waarschijnlijk al hebt geraden door mijn verwijzing naar The Matrix, is de wereld niet echt. Het zijn niet echt de jaren tachtig van de twintigste eeuw. In feite is het meer zoiets als de jaren tachtig van de twintigste. Na een kernoorlog werd het ecosysteem van de Aarde (of 'Biosphere Prime') vernietigd. De overlevenden werden gedwongen de ruimte in te vluchten, waar het conflict voortduurde. Toen de planeten (of 'Biospheres') eenmaal verlaten waren, begonnen de mensen in MegaZones te wonen - steden binnen in ruimteschepen, waar ze, met behulp van hypnosetechnieken en Truman Show-achtige illusies, werden wijsgemaakt dat ze terug waren op aarde, in de meest vredige tijd sinds mensenheugenis... De jaren tachtig. Als de jonge Shogo een mysterieuze, geavanceerde motor in handen krijgt, komt hij erachter dat hij meer te weten komt dan hij verondersteld wordt te weten... De Garland (een motor die een mech wordt), een wapen uit de 2400' 'Als er meer en meer ontdekt wordt over MegaZone, komt de oorlog dichter bij huis, en als gevolg van conflicten tussen het leger en de computer, komt de oorlog ook naar MegaZone... Het spijt me als die punten worden gezien als spoilers, maar de plot wordt in feite op die manier in de synopsis uiteengezet.'
Emoties lopen hoog op in deze film, meer nog dan in The Matrix. Je gelooft echt dat de oorlog aan de gang is, en Shogo wordt echt behoorlijk gegriefd door wat hij ontdekt. Wat begint als een superhippe coole 80-minutenfilm, wordt een tragisch verhaal over oorlog en onwerkelijkheid. Deze figuren zijn echte mensen, niet die kartonnen figuren die we in de Matrix in kogeltempo zagen ronddraaien. Het is echt een gevoel van lijden dat mensen kunnen ondergaan nadat ze betrokken zijn geraakt bij zo'n samenzwering, en een oorlog. Tegen het einde kan het je de adem benemen... dat heb ik ook gehad.
Animatie is behoorlijk indrukwekkend voor een dag als deze, en de beeldkwaliteit van de dvd van advission is ongelooflijk, want hij is oud. De kunststijl is prachtig en doet denken aan traditionele anime, heel cultureel. Wees voorbereid op heel veel bloed en geweld, en er is ook een erotische seksscène.
De afloop kan worden gezien als een 'er kan geen einde zijn'. Zoiets als de Matrix, of zogenaamd gevolgd door het vervolg, dat ik nog niet heb gezien.
Ik moet zeggen dat dit een van de beste animes is die ik ooit heb gezien, een van de beste films die ik ooit heb gezien, en door velen wordt beschouwd als een van de beste animes aller tijden.
Ik moet de dvd van adVision aanbevelen, want hun kijk op de Engelse taal is ongelooflijk en doet de film eer aan, en hij kan worden gekocht met een artbox om de twee vervolgen in te doen als ze worden uitgebracht, die dezelfde stem hebben. Al met al is MegaZone 23 een ongelooflijke film die het verdient om in de collectie van elke animefan te worden opgenomen. Zelfs mijn moeder vond hem geweldig.

text_en:
What do you get if you cross The Matrix with The Truman Show?

I'm sure you've all seen The Matrix by now. The creators of The Matrix say that it is 'anime inspired'. Just from watching the trailer to this classic, you can see where they took the plot from.

The film is sort of set in 1980s Japan, and it really shows. The costumes, music and words(in the recent English Language version by AD Vision) are all like they've been directly lifted from the era. I believe it was made in that time also, but due to certain plot points, this doesn't date the film!

As you probably guessed by my referencing to The Matrix, the world isn't real. It's not really the 1980's. In fact, it's something more like the 2480's. After a nuclear war, the Earth(or "Biosphere Prime")'s ecosystem was destroyed. The survivors we're forced to escape into space, where the conflict continued. Once the planets(or "Biospheres") were all abandoned, people began to live in MegaZones - cities inside of spaceships, where, via hypnotism techniques and Truman Show-esque illusion, they were made to believe they we're back on earth, in the most peaceful time in recent memory... The 1980s. When young Shogo obtains a mysterious advanced looking motorcycle, it leads him to find out more than he's supposed to know... The Garland(a bike which becomes a mech), a weapon from the 2400's, aids Shogo in his escape from the pursuing military. As more and more is discovered about the MegaZone, the war comes closer to home, and due to conflicts between the military and the computer, the war comes to the MegaZone too... I apologise if those points are seen as spoilers, but the plot is outlined basically that way on the synopsis.

Emotions run high in this movie, moreso than The Matrix. You really do believe the war is going on, and Shogo really does become quite scarred by what he's discovering. What starts off as an uber-happy cool 80's flick becomes a tragic tale of war and unreality. These characters are real people, not the cardboard cutouts we saw flipping around in bullet-time in The Matrix. There really is the sense of the suffering people can go through after being caught up in such a conspiracy, and a war. It may just choke you up towards the end... I know it did me.

Animation is pretty impressive for it's day, and the picture quality on the ADVision DVD is unbelievable for it's age. The artwork style is beautiful and reminiscent of traditional anime, very cultural. Be prepared for quite a lot of violence and blood, there's also an erotic sex scene.

The ending can be seen as a 'there can be no ending', similar to the Matrix, or, supposedly can be followed by the sequel, which I haven't yet had the pleasure of watching.

I have to say that this is one of the best animes I've seen, in fact, one of the best movies I've seen, and considered by many to be one of the greatest animes of all time.

I must recommend the ADVision DVD, as their take on the English Language is incredible, and does the movie justice, and can be purchased with an artbox for holding the two sequels when they are released, which will have the same vocal cast.

All in all, MegaZone 23 is an incredible movie, and deserves to be held highly, and should be an essential in any anime fan's collection. Heck, even my mother enjoyed it.


text:
Deze serie werd uitgezonden op het kabeltelevisiestation 'Comedy Central' in de Verenigde Staten. De serie werd afgekapt en niet meer herhaald. Dat was jammer voor het publiek dat er naar had moeten kijken, maar dat deed het niet en het bleef weg. Gelukkig ging mijn kabelmaatschappij in die tijd over op digitaal en kreeg ik de bbc. Godzijdank, want zo kon ik 'The League of Gentlemen' in de juiste volgorde zien, compleet en onversneden.
'The League of Gentlemen' is net zo goed als 'Monty Python's Flying Circus' in Engeland en 'The Kids in the Hall' in Canada. Maar... een waarschuwing.
'The League of Gentlemen' is echter een stap verder. Het gaat er niet alleen om dat je je in travestie kleedt en de culturele kwalen aan de kaak stelt, het gaat dieper en veel, veel dieper. Ik kan het nu aan velen van jullie vertellen <0xE2><0x80><0x93> bepaalde groepen mensen zullen zich beledigd voelen, anderen zullen woedend worden. Maar denk eraan, het is de enige komedie... een duistere, duistere komedie. Als dat niet jouw ding is, moet je niet kijken. Als je denkt dat je een duistere komedie kent, moet je dit zien <0xE2><0x80><0x93> als je boos en van streek raakt, dan weet je niet wat DARK COMEDY is.
Deze jongens hadden het goed, helemaal goed. Ze zijn briljant, ze zijn uitmuntend en ik heb van elk personage genoten. Er is een COMPLEET verhaal dat hier wordt verteld vanaf de eerste aflevering tot aan het einde. Je kunt niet naar deze ene aflevering tegelijk kijken, of je wilt of niet, dat is een van de charmes van deze serie. Kijk het in volgorde. Zie hoe creatief en stijlvol en diep gestoord die kerels zijn. Niets en niemand is verboden terrein. Dat, lieve mensen, is 'donkere humor'. Bravo!

text_en:
This series premiered on the cable TV station "Comedy Central" in the United States. It was chopped to death, and shown out of sequence. This was sad for the audience it should have attracted, it didn't and fell by the wayside. Luckily, at the same time my cable company went digital and I got the BBC. Thank goodness because I got to see "The League of Gentlemen" in order, complete and uncut.

"The League of Gentlemen" troupe is right up there with England's "Monty Python's Flying Circus" and Canada's "The Kids in the Hall". But..a warning.

"The League of Gentlemen" though are one step beyond. It's not only about dressing in drag and lampooning the cultural ills, it goes deeper and much, much, darker. I can tell many of you now -- it will offend certain groups of people, it will enrage others. But remember, its only comedy..dark, dark comedy. If that is not your thing, don't watch. If you think you KNOW dark comedy, watch this -- if you get angry and upset, then you don't quite know DARK COMEDY.

These guys got it right, and right on the button. They are brilliant, they are excellent and I enjoyed each and every character creation. There's a COMPLETE story that is told here from episode one to the end. You cannot watch this one episode at a time, willy nilly, that is one of the charms of this series. Watch it in order. See how creative and stylish and deeply disturbed these guys are. No one and nothing is out of bounds. That, my dears, is "dark humor". Bravo!


text:
Een andere recensie vergeleek dit gezelschap met een kruising tussen Monty Python en Twin Peaks, ook heel toepasselijk. Weer een andere recensie ging in op de verschillen tussen de komedie die we niet-kritisch genieten en de zwarte komedie, die ook de moeite waard is.
Kijk naar de hele serie, alle drie de series. Aan het eind zijn alle personages vastgebonden en vallen de puzzelstukjes op hun plaats, net als in een roman van Douglas Adams. De details en de ingewikkeldheden zijn verbijsterend. Volledig postmodern. Verschrikkelijk grappig en ontstellend tragisch. Niet voor kinderen. Niet voor mensen met een dunne huid of mensen die geen objectiviteit kunnen opbrengen. Bedachtzaam. Zowel letterlijk als figuurlijk en op verontrustende wijze surrealistisch. De zwartste komedie die ik me kan herinneren.
En waarschijnlijk het mooiste wat ik ooit zal zien.

text_en:
Another review likened this troupe to a cross between Monty Python and Twin Peaks, also aptly. Yet another review expounded on the differences between the comedy we enjoy non-critically and black comedy, also well worth consideration.

Watch the whole thing, all three series. At the end, all the characters are tied up and the puzzle pieces fall into place just as well as a Douglas Adams novel. The detail and intricacies are staggering. Thoroughly post-modern. Wickedly funny, and startlingly tragic. Not for kids. Not for those with thin skins or who lack objectivity. Thought-provoking. At once literal, figurative, and surreal in disturbing ways. The blackest comedy I can recall.

And very possibly the most wonderful thing I will ever see.


text: Nou, ik heb net ontdekt dat er een show is die nog walgelijker en schokkender is dan 'Little Britain' en ik vind hem leuk! 'The League of Gentlemen' is een ziekelijke Britse komedie die gaat over het afschuwelijkste, krankzinnigste en walgelijkste stadje in het hele Verenigd Koninkrijk. Hier lijken Dibley en Craggy Island (uit 'The Vicar of Dibley' en 'Father Ted') vrij normaal! De opzet van de show lijkt veel op die van 'Little Britain', behalve dat alles zich concentreert rond de inwoners van dit ene helse stadje. In beide shows komen telkens weer dezelfde parodieën voor, en bij elke aflevering is er wel een die duidelijk geïnspireerd is op 'Little Britain' (vooral de parodie over de zoektocht naar een goede baan). Maar de show is anders, want hoewel hij net zo grof is als 'Little Britain' (dus geen show voor kinderen). De show heeft een zieke en sadistische kwaliteit die hem onderscheidt van al die andere shows. In het bijzonder zijn dierenmishandeling en seriemoorden terugkerende thema's in de show.<br />Als je het nog niet had geraden, dit is NIET EEN PROGRAMMA VOOR MEISJES, voor mensen die zich snel beledigd voelen of normale mensen, en daarom vond ik het waarschijnlijk zo leuk. Maar je hebt echt een dikke huid nodig en een voorliefde voor het vreselijke om hier zo veel mogelijk van te genieten. Grappig en ongelooflijk oneerbiedig <0xE2><0x80><0x93> je moet het zien om het te kunnen geloven.

text_en:
Well, I just discovered that there is a show more disgusting and shocking than "Little Britain" and I like it! "The League of Gentlemen" is a sick British comedy that is about the most awful, insane and disgusting small town in all the UK. This place makes Dibley and Craggy Island (from "The Vicar of Dibley" and "Father Ted") seem pretty normal!! The format of the show is a lot like LITTLE Britain except that all of it centers around the townspeople of this one hellish town. Both shows feature the same skits again and again every episode and some obviously inspired "Little Britain" (particularly the job seeking class skit). But the show differs because although it is crude like "Little Britain" (hence not a show for kids), the show has a sick and sadistic quality that sets it apart from all these shows. In particular, animal cruelty and serial killing are recurring themes throughout the show.

Now if you haven't guessed, this is NOT a show for kids, the easily offended or normal people and that's probably why I liked it. However, you really do need very thick skin and a love of the awful to enjoy this to the max. Funny and incredibly irreverent beyond belief--you have to see it to believe it.


text: Ik ben er trots op dat ik Brits ben. Dit is verreweg het grappigste op de tv. De competitie bestaat uit Jeremy dyson, Steve pemberton, Mark pemberton en de mooie Reece Shearsmith. Deze horrorkomedie wordt totaal onderschat en is perfect. De personages zijn iconisch en de clichés bizar, zoals 'Hallo Dave'. Het is een komedie waar iedereen naar moet kijken.<br />Het beste aan de competitie voor heren is dat hij altijd nieuw is en altijd de grenzen opzoekt. Hij hoeft niet te vertrouwen op clichés (in tegenstelling tot het kleine Engeland) om grappig te zijn. Het feit dat de competitie bereid is om aantoonbaar hun beroemdste en iconischste personages te vermoorden, toont aan dat ze ballen van staal hebben.

text_en:
This is what makes me proud to be British. This is by far the funniest thing on TV. The league consists of Jeremy dyson, Steve pemberton, mark gatiss and the lovely Reece shearsmith. Totally underrated, this horror-comedy is perfection. The characters are iconic and the catchphrases bizarre, "Hello Dave". It is a comedy that everyone simply must watch.

The best thing about the league of gentlemen is that it is always fresh, and always pushing the boundaries. It does not need to rely on catchphrases(unlike little Britain) for it to be funny. the fact that the league are willing to kill off arguably their most famous and iconic characters, shows us that they've got balls of steel.


text:
Ik kwam voor het eerst per ongeluk op het LoG terecht toen ik televisie zat te kijken: sindsdien heb ik nooit meer een aflevering gemist.
De humor is heel vreemd, als een kruising tussen het sociale commentaar van Brass Eye, de uitstekende oneliners van de Snelle Show, en een verbazingwekkende plot die zich elke week lijkt te ontwikkelen zonder ooit ergens heen te gaan. Het beste voorbeeld daarvan was het speciale spul van Hillary Briss <0xE2><0x80><0x93> waar ging dat allemaal over?
De humor zal niet iedereen aanspreken. Sommigen zullen zeggen dat het gewoon te ziek is, en het is gemakkelijk te zien waar ze vandaan komen. Niettemin, probeer het eens. Als het je niet bevalt, kijk dan niet, maar als het je wel bevalt, zul je heel blij zijn dat je mijn raad hebt opgevolgd.

text_en:
I first flicked onto the LoG accidentally one night while waching television: since then, I have never missed an episode.

It's humour is very weird, like a cross between Brass Eye's social commentary, the Fast Show's excellent one-liners, and an amazing plot that seems to develop each week without ever going anywhere. The best example of this was Hillary Briss's special stuff - what was that all about?

The humour will not appeal to all. Some will say it's just too sick, and it's easy to see where they're coming from. Nonetheless, give it a try. If you don't like it, don't watch it, but if you do like it you'll be very glad you took my advice.


text:
Ik had dit programma nooit eerder gezien, hoewel het door familieleden van me werd aanbevolen. Grappig genoeg woont mijn vriendin in Hadfield (de filmlocatie) en ze wees me op een paar bezienswaardigheden toen ik er voor het eerst kwam.
Dit wekte mijn belangstelling, dus kocht ik de eerste serie op video en ging zitten kijken. Behalve dat ik een paar locaties herkende, was ik niet in het minst verbaasd. Opnieuw was de BBC verantwoordelijk voor het produceren van een voorbeeld van de beste komedie ter wereld. TLOG staat met gemak boven aan de lijst met Red Dwerg, Fawlty Towers en Monty Python als de beste.
Laat ik volstaan met te zeggen dat ik nu verslaafd ben aan het programma. De personages zijn uitmuntend en vertonen een ongebruikelijke diepte, terwijl ze toch een griezelig realistische scherpte behouden. De aanblik en het gevoel van het programma zijn volmaakt en weerspiegelen het soms sombere gevoel van het Noorden (met alle respect voor Hadfield, dat ik een zeer gastvrij en warm oord heb gevonden).
Ik hoop alleen maar dat het zijn originaliteit gedurende de hele serie zal behouden (die gebaseerd is op de 2de serie die gisteravond in het Verenigd Koninkrijk eindigde, dat is het zeker).
Goed gedaan, de bbc!

text_en:
I never really watched this program before although it came highly recommended by members of my family. Funnily enough, my girlfriend lives in Hadfield (the filming location) and she pointed out a few landmarks when I first visited.

This got my interest going so I bought the 1st series on video and sat down to watch. Besides recognising some of the locations, I found myself not in the least bit surprised. Once again the BBC were responsible for producing another example of the finest comedy in the world. TLOG easily ranks up there with Red Dwarf, Fawlty Towers and Monty Python as probably the best.

Suffice to say I am hooked on the program now. The characters are superb and show unusual depth while retaining a scarily realistic edge. The look and feel of the program is perfect and reflects the sometimes bleak feeling of the North (no disrespect to Hadfield which I have found a very welcoming and warm place).

I only hope that it continues its originality throughout its run (which based upon the 2nd series which concluded its rerun in the UK last night, it certainly is).

Well done the BBC!!


text: Ongeveer een jaar geleden heb ik eindelijk de Amerikaanse televisie de rug toegekeerd. Ik dacht erover de televisie helemaal de rug toe te keren, tot een vriend die in Engeland had gewoond me een paar programma's liet zien waarin The Office, Extras, Blackadder en The League of Gentlemen voorkwamen. Op dat moment besloot ik over te stappen op de Britse televisie. Van alle programma's die ik hierboven heb genoemd, is The League of Gentlemen verreweg de duisterste en meest verknipte van allemaal. Het levert schuldig gelach op en materiaal dat ik in geen enkele andere komedie heb gezien. Onder de personages bevinden zich het ongelukkig getrouwde stel, een slager die ingrediënten in het vlees doet die ongezegd blijven (waarschijnlijk voor het beste), een gestoord stel dat een winkel in de buurt bekijkt waar alleen mensen uit de buurt komen, en de slechtste dierenarts die ik ooit heb gezien.

text_en: About a year ago I finally gave up on American television. I thought of giving up television completely until a friend who had lived in England showed me some programs that included The Office, Extras, Blackadder, and The League of Gentlemen. It was then that I decided to switch to British television. Among all the shows listed above, The League of Gentlemen is easily the most dark and twisted of them all, providing guilty laughs and material not found in any other comedy I've seen yet. Characters included are the most unhappily married couple, a butcher that puts ingredients in the meat that go unsaid (probably for the best), a deranged couple that look over a local shop that only caters to local people, and the worst veterinarian ever. This program is one of the best I've seen.


text:
De Liga der Heren is een van de grappigste, vreemdste, duisterste en meest onvergetelijke komedies van onze tijd. Zozeer zelfs dat ze de weg heeft geplaveid voor meer van dergelijke komedies, waarvan vele de stijl hebben overgenomen, maar daar nooit in zijn geslaagd.
In tegenstelling tot alle andere tekenfilms zijn de personages van de Liga van Heren allemaal min of meer met elkaar verbonden. Ten eerste wonen ze allemaal in het fictieve stadje Royston Vasey, aan de rand van Noord-Engeland.
De eerste personages die nieuwkomers begroeten zijn Tubbs en Edwrad, de eigenaars van een zogenaamd plaatselijke winkel die zo ver weg ligt dat de meeste inwoners waarschijnlijk niet van het bestaan ervan op de hoogte zijn. Andere eigenaardigheden zijn: de familie Denton, die geobsedeerd is door hygiëne, kuisheid en padden; Hillary Briss, die een speciaal, maar gelukkig onbekend merk vlees verkoopt; Pauline, een herstarter met een scherpe tong en nog scherpere pennen; Mr Chinnery, een goedhartige dierenarts en een bedreiging voor alles wat vier poten heeft; Geoff Tipps, een verkoper van plastics met een kwaadaardig gevoel voor humor, die vaak te maken heeft met wapens, elektrische buizen en... PLUMS!!!!!
Ondanks het feit dat het in wezen een komedie is, overstijgt de Bond van Heren Heren vaak genres zonder ooit de indruk te wekken het materiaal van anderen te vervalsen of te stelen. Er zijn verschillende horrorverwijzingen, zoals de verdwijning van een wandelaar, een zwijgzame tweeling, een geobsedeerde circuseigenaar en een plotselinge bloedneus. Nog opvallender zijn de momenten waarop de serie een serieuzere toon aanslaat en eerdergenoemde personages, zoals Pauline en Geoff, in een sympathieker, kwetsbaarder licht worden belicht. De filmversie is daar het beste voorbeeld van, maar sommige fans vinden misschien dat ze hier thuishoren.
De al even onderschatte derde serie volgt ook een andere route. In plaats van sketches gaat elke aflevering over een individueel personage en elk verhaal leidt tot één conclusie: een plastic zak en een op hol geslagen bestelbus van een theatergezelschap. Hoewel veel fans de structuur van de film of de derde serie misschien niet zo leuk vinden als de eerste twee, zijn ze er zeker van onder de indruk hoe inventief The League of Gentlemen kan zijn en hoe onbevreesd om nieuwe gebieden te verkennen.
Kortom, The League of Gentlemen is beslist de moeite waard om te bekijken, net als de welkomstborden die zeggen: JE GAAT NOOIT UIT DE BUURT!

text_en:
The League of Gentlemen is one of the funniest, strangest, darkest and most unforgettable comedies of our time. So much so, it paved the way for more comedies of its ilk, many of which have copied the style, but have never succeeded.

Unlike every other sketch show around, the characters of The League of Gentlemen are all loosely connected. Firstly they all live in the fictional town of Royston Vasey, in the back of beyond of Northern England.

The first characters to greet newcomers are Tubbs and Edwrad, the pig-faced owners of a supposedly local shop situated so far away most of the residents probably don't know of its existence. Other oddities include: the Denton family, with an obsession with hygiene, chastity and toads; Hillary Briss who sells a special yet thankfully unknown brand of meat; Pauline, a restart officer with a sharp tongue and even sharper pens; Mr. Chinnery, kind-hearted vet and menace to all things four-legged; Geoff Tipps, a plastics salesman with a vicious sense of humour, often involving guns, electric tubes and . . . . . . . PLUMS!!!!!

Despite being a comedy at heart, The League of Gentlemen often transcends genres whilst never appearing to be spoofing or ripping off other people's material. There are several horror references such as the disappearance of a hiker, a pair of silent twins, an obsessive circus owner, and a sudden outbreak of nosebleeds. Even more striking are moments when the series takes on a more sobre tone and aforementioned characters such as Pauline and Geoff are shown in a more sympathetic, vulnerable light. The film adaptation is the best demonstration of this, but some fans may decide they belong local.

The equally underrated third series also takes a different route, instead of sketches each episode focuses on an individual character with each storyline leading to one conclusion involving a plastic bag and a runaway theatre company van. Although many fans may not enjoy the structure of the film or the third series as much as the first two, they're certainly signs to how inventive The League of Gentlemen can be, and how unafraid to explore new areas.

In short, The League of Gentlemen is definitely worth a look, as like the welcome signs says: YOU'LL NEVER LEAVE!


text: Dit is waarschijnlijk de beste tv-serie die ik ooit heb gezien. Ik zag hem een paar jaar geleden voor het eerst op Comedy Central. Ik was me er toen niet van bewust dat hij op een dramatische manier was gecensureerd en in een andere volgorde werd uitgezonden, en nu ik alle drie de series op volgorde en ongecensureerd heb gezien (dank je internet en je wonderbaarlijke'series op tv') ben ik zo blij dat ik hem herontdekt heb! Ik denk dat Comedy Central zo'n beetje serie een en twee heeft uitgekozen en gekozen om er een'seizoen' van te maken... en ik probeerde vrienden en familie over te halen om te komen kijken, maar niemand leek het echt leuk te vinden (ik heb nieuwe vrienden nodig). Dus heb ik er in mijn eentje het beste van gemaakt wat ik kon. Zelfs toen ik het gevoel had dat het een beetje afnam, voelde ik me nog steeds gedwongen om te blijven kijken. Jaren later, toen ik Little Britain ontdekte, herkende ik Pauline van LoG meteen als iemand die Marjorie had beïnvloed bij Fat Fighters. Ook vind ik het een geweldig idee dat schrijvers de hele show spelen... (niet nieuw, maar hier vlekkeloos gedaan). LB heeft niets over LoG! (Neem me niet kwalijk, Matt & David... Hou van jullie)! Dit is inderdaad een duister komisch geniaal stuk. Seriemoord, geïmpliceerd kannibalisme... noem het maar op en het is waarschijnlijk te vinden in dit prachtige, unieke stuk tv-kunst. De locatieshots van de allereerste scène zelf zijn huiveringwekkend en lijken je naar het stadje Royston Vasey te wenken... Je gaat nooit meer weg! Ik denk dat mijn favoriete personage Tubbs zou moeten zijn, maar elk personage dat wordt beschreven heeft zijn eigen 'charme'. Mijn minst favoriete was Papa Lazarous, tot hij weer opdook in serie drie (slim en totaal onverwacht). Het is het beste om een paar afleveringen achter elkaar te kijken, omdat het de continuïteit stimuleert en, zoals ik al eerder zei, zo boeiend (maar afstotelijk) wordt dat je niet meer kunt ophouden met kijken. Dit is niet voor mensen met een zwakke maag, kinderen, conservatieven of oma (tenzij je één brutaal omatje hebt)! Ik ben altijd dol geweest op Britse tv, vooral op komedies, van Monty Python tot Benny Hill, Red Dwerg tot Houd de schijn op, Absolute Fabulous en de Britse originelen Coupling en The Office (maar niet hun Amerikaanse tegenhangers... sorry). Dit is anders dan al die andere programma's, omdat het de scheidslijn tussen wat grappig is en wat gewoon ziek en verknipt helemaal doorsnijdt. Niets, n<0xC3><0xAD>éts op de Amerikaanse televisie is ooit zo ver gekomen als dit niveau van amusement. De Amerikaanse televisie is zo triest en slap dat ik het nauwelijks kan verdragen om er ook maar iets van te zien. Het is eigenlijk wel triest dat zelfs onze kabelzenders niet het lef hebben om ongecensureerde versies van dit juweeltje te laten zien (wat jammer voor je, Comedy Central). Gelukkig zijn er programma's als dit, die afkomstig zijn van de andere kant van de plas, die om de tien jaar of zo het hele medium goedmaken. De kabel hier in de Verenigde Staten heeft de afgelopen paar jaar kleine stapjes gezet in het vol vertrouwen 'doorkruisen van lijnen' Maar ze zijn nog jaren verwijderd van het besluit om volwassenen te worden en het echte leven te laten zien, het gedrag van volwassenen (in plaats van alleen maar een obsessie voor moord en het opblazen van dingen, jeetje, het lijkt wel hetzelfde programmaformaat als de afgelopen 35 jaar)! Begin me nou niet ook nog eens over Amerikaanse comedy's! Zonde van de tijd en een hoop verspild geld... wist je dat 'Volgens Jim' al 10 jaar op de buis is??? 10 jaar?? Hoe dan ook... Kijk dit programma, zet het op dvd, doe wat je moet doen en zorg dat je vrienden er ook naar kijken! Zoiets heb je nog nooit gezien. Er zijn drie specials die ik nog niet heb gezien... ik ook niet.' Ik bewaar ze om ze de volgende keer aan mijn beste vriend te laten zien. Hij zal ernaar kijken, ook al moet ik hem vastketenen en met Uitwerpselen beschilderen! Lijnen en lijnen en lijnen en lijnen! Let op dat serie drie begint met serie één en twee... de grote stad lijkt weg te vallen en zich te concentreren op nieuwere personages, de lachtrack is weg (godzijdank), het thema is meer band en minder orkest en een deel van het verhaal speelt zich af buiten Royston Vasey. Laat je daar niet door van de wijs brengen, want tegen het eind heeft de serie de stille perversiteit bewaard die voor het eerst in serie één en twee werd gedemonstreerd. Ik denk dat deze vier kerels iets ondefinieerbaars hebben gecreëerd. Briljant, zelfverzekerd en absoluut gestoord. Je zult het keer op keer willen zien. Het is verbazingwekkend dat ze in 5 seconden tijd van goedkope komedie over kunnen gaan in afgrijselijke blasfemie en dan eindigen met één acteur die van dichtbij een gezichtsuitdrukking laat zien. Als ik ooit een van de schrijvers/acteurs zou ontmoeten, zou ik ze smeken om het niet te herscheppen of te proberen het te overtreffen... Ik zou alleen maar zeggen: 'Kan ik je ergens mee helpen?' (Dan zouden ze me waarschijnlijk een klap geven, dus zou ik ze vragen om de klap te ondertekenen!)!

text_en: This is probably the best television show I've ever seen. I first saw it on Comedy Central several years ago. At the time I was unaware that it had been dramatically edited and was shown out of order, and having just watched all three series in order and unedited (thank you internet and your wondrous "series of tubes") I am SO GLAD I rediscovered it! I think Comedy Central sort of picked and chose their way through series one and two to make a "season"......and I tried to get friends and family to watch it, but nobody really seemed to like it (I need new friends). So, on my own, I made the best out of it that I could. Even when I felt like it was waning a bit, I still felt compelled to continue watching. Years after when I discovered Little Britain, I immediately recognized Pauline from LoG as having influenced Marjorie in Fat Fighters. Also, I love the idea of writers who act the entire show....(not new, but done impeccably here). LB has nothing on LoG! (No offense, Matt & David....Love you)! This is indeed a darkly comedic piece of genius. Serial murder, implied cannibalism.....you name it and it's probably found in this wonderful, unique piece of TV art. The location shots from the very first scene themselves are chilling and seem to beckon you to the town of Royston Vasey.....You'll Never Leave! I think my favorite character would have to be Tubbs, but each character as portrayed has it's own "charm". My least favorite was Papa Lazarous, that was until he re-surfaced in series three (clever and wholly unexpected)! It's best to watch several episodes in a row as it drives the continuity and as I said before, becomes so compelling (while repulsing) that you really CAN'T stop watching. This is not for those with weak stomachs, kids, conservatives or Grandma (unless you've got one saucy granny)! I have always loved British TV, particularly comedies, from Monty Python to Benny Hill, Red Dwarf to Keeping Up Appearances, Absolutely Fabulous and the British originals Coupling and The Office (but not their US counterparts....sorry). This is unlike any of those in that it completely redraws the line between what's funny and what's just sick and twisted. Nothing, NOTHING on US TV has ever come close to this level of entertainment. US broadcast TV is so sad and lame, I can barely stand to watch ANY of it. It's kind of sad that even our cable channels don't have the guts to show unedited versions of this gem (your loss, Comedy Central). Thankfully there are shows like this one that come from the "across the pond" that redeem the entire medium every decade or so. Basic cable here in the US has been making tiny steps the last few years in confidently "crossing lines" with more graphic sexual content, drug use and adult language, but they are still years away from just deciding to be Adults about showing real life, adult behavior (instead of just murder obsession and blowing things up, sheesh, it's like the same basic show format for the past 35 years)! Don't even get me started on US sitcoms! Waste of time and lots of wasted money......did you know that "According to Jim" has been on the air for 10 years??? 10 YEARS?? Anyway... Watch this show, get it on DVD, do what you must and then make your friends watch it as well! You've never seen anything like it. There are three specials that I have not watched yet....I'm saving them to spring on my best friend next time he visits. He'll watch them, even if I have to chain him up and paint him with Excrement! Lines and lines and lines and lines! Note that series three departs from one and two....the greater town seems to fall away to concentrate on newer characters, the laugh track is gone (thank bloody hell), the theme is more band and less orchestra and a bit of the story takes place outside of Royston Vasey. Don't be thrown by any of that as by the end, the series has preserved the quiet perversity first demonstrated in series one and two. I think these four guys have created something sort of undefinable. Brilliant, confident and absolutely demented. You will want to re-watch it again and again. It's amazing that in 5 seconds of screen time they can go from cheap sight-gag to horrifying blasphemy then end with a single actors close-up facial expression. If ever I were to meet any of the writer/performers, I'd implore them not to recreate it or try to top it.....I'd just say "Can I help you at all?" (Then they'd probably slap me, so I'd ask them to sign the slap-mark)! 10 out of 10


text:
Ik kan niet geloven dat het tien jaar geleden is dat deze show voor het eerst op tv kwam en de kijkers verrukte met zijn unieke mengeling van komedie en horror. Dit is de show die een groot deel van de moderne Britse humor voortbracht: Dr. Terrible's House of Horrible; Garth Marenghi's Darkplace; The Mighty Boosh; Snuff Box. Velen hebben de stijl van deze show geïmiteerd en ik ontken niet dat sommigen de kwaliteit ervan hebben overtroffen. Maar Jermy Dyson verdient het om herinnerd te worden omdat hij de trend heeft gezet met acteurs als Mark Gatiss, Steve Pemberton en Reece Shearsmith.
Samen hebben ze Royston Vasey gecreëerd, een sinister klein stadje in Engeland. Het is een idyllisch landschap, waar nietsvermoedende toeristen en voorbijgangers een geobsedeerd stel tegen het lijf lopen dat de stad landelijk en vrij van vreemden wil houden; waar de werklozen worden mishandeld en beledigd in het arbeidsbureau; waar een boer echte mensen als vogelverschrikkers gebruikt; waar een dierenarts alle dieren doodt die hij probeert te genezen; waar een zigeunercircus mensen ontvoert; en waar de slager iets geheims maar onweerstaanbaars aan het eten toevoegt om mensen aan zich te binden.
Dit is slechts een vleug van wat de kijker kan vinden in The League of Gentlemen. In hun eentje baren de drie acteurs tientallen unieke personages. De make-up en de protheses zijn zo goed dat ik echt dacht dat ik veel meer acteurs in de show zag dan er waren. Maar het acteerwerk is ook geweldig: de manier waarop ze van stem veranderen en hun lichaam bewegen, hoe ze echt andere mensen worden.
De meeste grappen beginnen met iets gewoons, uit het echte leven, om vervolgens uit te groeien tot iets verontrustends, soms tot iets hartverscheurends. Soms is het pure horror zonder opzet, zoals in het personage van Papa Lazarou. Stel je voor dat een enge circuseigenaar op make-up iemands huis binnenstormt en vrouwen ontvoert om zijn echtgenote te worden. Er wordt geen verklaring gegeven. Zo eng is het. Dan zijn er de talloze verwijzingen naar horrorfilms: _Se7en_, _The Silence of the Lambs_, _Nosferatu_, _The Exorcist_ enzovoort. '
Fans van horror zullen het geweldig vinden, fans van komedie zullen het geweldig vinden. Elke reiziger die binnenkomt, weet dat er een bord hangt met de tekst: 'Welkom bij Royston Vasey. U zult nooit meer weggaan.' Elke kijker die deze show een kans geeft, zal het met me eens zijn. Als je eenmaal The League of Gentlemen hebt ontdekt, zul je nooit meer iets anders willen, zul je het nooit meer vergeten.

text_en:
I can't believe it's been ten years since this show first aired on TV and delighted viewers with its unique mixture of comedy and horror. This is the show that gave birth to a good part of modern British humor: Dr. Terrible's House of Horrible; Garth Marenghi's Darkplace; The Mighty Boosh; Snuff Box. Many have imitated this show's style, and I don't deny some have surpassed its quality. But Jermy Dyson deserves being remembered for having started the trend, with actors Mark Gatiss, Steve Pemberton, and Reece Shearsmith.

Together they created Royston Vasey, a sinister small town in England's idyllic countryside, where unsuspecting tourists and passers-by come across an obsessive couple that wants to keep the town local and free of strangers; where the unemployed are abused and insulted at the job center; where a farmer uses real people as scarecrows; where a vet kills all the animals he tries to cure; where a gypsy circus kidnaps people; and where the butcher adds something secret but irresistible to the food to hook people on.

This is just a whiff of what the viewer can find in The League of Gentlemen. By themselves, the three actors give birth to dozens and dozens of unique characters. The make up and prosthetics are so good I actually thought I watching a lot more actors on the show than there were. But it's also great acting: the way they change their voices and their body movement, the really become other people.

Most of the jokes start with something ordinary, from real life, and then blows up into something unsettling, sometimes gut-wrenching. Sometimes it's pure horror without a set up, like in Papa Lazarou's character. Just imagine a creepy circus owner on make-up barging into someone's house and kidnapping women to be his wives. No explanation given. It's that creepy. Then there are the numerous references to horror movies: Se7en, The Silence of the Lambs, Nosferatu, The Exorcist, etc.

Fans of horror will love it, fans of comedy will love it. As any traveler entering knows, there's a sign there that says 'Welcome to Royston Vasey: You'll Never Leave.' Any viewer who gives this show a chance will agree. Once you discover The League of Gentlemen, you'll never want anything else, you'll never forget it.


text: Een van de beste comedyseries die ooit in Groot-Brittannië is gemaakt. Mark Gatiss, Reece Shearsmith en Steve Pemberton zijn geweldige acteurs en actrices die zich zowel met drama als met komedie op hun gemak voelen. Geholpen door hun schrijfpartner Jeremy Dyson hebben ze de serie bevolkt met de meest memorabele personages van de afgelopen jaren. _Little Britain_ verbleekt tot onbeduidendheid als een slechte imitatie van hun ideeën. Altijd origineel en baanbrekend. Ik weet zeker dat veel mensen deze serie net zo haten als liefhebben, maar ik weet ook zeker dat niemand een mening kan hebben over LOG. Ik heb de film nog niet gezien, maar ik heb goede en slechte dingen gehoord, dus ik zal mijn oordeel voor me houden. De oorspronkelijke radioserie waaruit LOG voortkwam, was net zo vernieuwend als de tv-serie. Ik weet niet of de tv-serie het in de Verenigde Staten heeft gehaald, maar het zou me fascineren om te zien hoe het Amerikaanse publiek de vreemde Engelsheid van de humor vond.

text_en: One of the best comedy series to ever come out of Britain. Mark Gatiss,Reece Shearsmith and Steve Pemberton are terrific actors and performers who seem at home with drama as they are with comedy. Ably supported by their writing partner Jeremy Dyson, they have peopled the series with the most memorable characters of recent years. Little Britain pales into insignificance as a poor imitation of their ideas. Consistently original and groundbreaking I am sure that as many people hate these series as love them but I am equally as sure that no one could have no opinion on LOG. I have yet to see the feature length movie but I have heard good things and bad things so I will reserve judgement.The original radio series from which LOG came was as innovative as the TV series became. I don't know whether the TV series made it to the US but I would be fascinated to see how American audiences found the weird Englishness of the humour


text: Het stadje Royston-Vasey is een vreemd, maar prachtig oord. De personages zouden niet goed zijn en te verwarrend, maar het fantastische, briljante schrijven betekent dat het werkt, en het werkt heel goed. De meeste mensen kennen anderen met bepaalde personages, maar hopelijk kent niemand mensen met extreme persoonlijkheden als Tubbs en Edward, de vreemdelingenhatende eigenaars van de plaatselijke winkel, of de geobsedeerde Pauline, die'schuim' met veel minachting behandelt. Dat waren maar een paar van de vreemde inwoners. De tv-serie bestaat uit 3 series en een kerstspecial. Er zijn verwijzingen naar veel griezelfilms, zoals _De rieten man_. Een recentere toevoeging aan het assortiment is een film, _The League of gentlemen's apocalypse_, waarvan ik niet veel zal zeggen, maar die ik ten zeerste kan aanbevelen. Alles bij elkaar is het een hilarische komedie met geniale tekstschrijvers en briljante mafkezen. Ik zou zeggen dat het de moeite waard is om naar te kijken als je er geen spijt van krijgt!

text_en: the town of Royston Vasey is a weird, but wonderful place. The characters would be just wrong and too disturbing but the fantastically brilliant writing means that it works, and it works very well. Most people will know others with a touch of some characters, but hopefully no one knows people with extremes of personalities such as Tubbs and Edward, the stranger-hating owners of the local shop, or the pen-obsessed Pauline who treats "dole scum" with much contempt.That was only a few of the strange inhabitants. The TV works consists of 3 series and a Christmas special. There are references to many horror films, such as the wicker man. A more recent addition to the range of works is a film, the league of gentlemens apocalypse, of which I will not say much but highly recommend. All in all the league of gentlemen is a hilarious comedy show with genius writing and brilliantly bonkers characters. I would definitely say that it is worth watching as you wont regret it!


text:
Een fantastische show en een niet verwezenlijkte klassieker; The League of Gentlemen blijft een van de grootste moderne komedies van de laatste tijd.
Met een duistere en bizarre humor die uittorent boven de vermoeide, conventionele benadering van zijn inferieure, maar helaas veel meer erkende opvolger, Little Britain, was The League of Gentlemen werkelijk iets bijzonders in een nogal rustig tijdperk in de Britse komedie.
Totdat het op het toneel verscheen, was er nooit eerder zoiets geweest als The League of Gentlemen. Oppervlakkig gezien, als een schijnbaar simplistische sketch, ontvouwt de show zich al snel als een levendig, sinister maar ongelooflijk hilarisch universum bevolkt door allerlei briljante komische creaties. Wat onderscheidt de show eigenlijk van de rest?' Het verhaal van Royston Vasey wordt niet verteld door zijn rivalen, maar door hen zelf. In plaats van nieuwe schetsen te krijgen, die nauwelijks van de vorige te onderscheiden zijn, zien we hier elke persoon of groep personages hun verschillende reizen en verhaallijnen maken. Geen bezoek aan hen is hetzelfde, en elke keer bieden ze ons een verrassing aan.
Langzamerhand, in drie series en een kerstspecial, krioelt het fictieve stadje Royston Vasey van een groteske, maar hilarische bevolking. En dat is waarschijnlijk de voornaamste reden waarom het zo leuk is om naar de serie te kijken (en ook de reden waarom de serie gemakkelijk meer afleveringen zou kunnen krijgen). In tegenstelling tot andere lopende series als The Catherine Tate Show of, belangrijker nog, Little Britain, weet de League wanneer een personage zijn koers heeft uitgezet en heeft de gelegenheid om daar iets aan te doen. Een aantal favoriete fans, die gemakkelijk in dienst hadden kunnen blijven om de serie verder te exploiteren, was al vertrokken voordat de serie ten einde was, waardoor er ruimte was voor andere personages om te groeien, of voor de introductie van nieuwe bewoners van Royston Vasey om hun stempel te drukken.
Iets anders dat deze serie boven andere verheft, is dat het schrijfteam het scriptproces met zorg en intelligentie benadert. Zoals gezegd zijn alle vier de leden van de Broederschap gezond van geest als het gaat om het beoordelen van de levensduur van hun creaties, en als het tijd is om er een punt achter te zetten met betrekking tot bepaalde karakters. Dit besef heeft ook tot gevolg dat de Broederschap van Heren een stoutmoedige evolutie doormaakt, die normaal gesproken niet te zien is in een programma van deze aard. Het verhaal wordt gedreven, en de derde serie is een dappere stap verwijderd van de meer geschetste series uit de eerste twee series, en deze stoutmoedige stap van de Broederschap levert echt iets op. Met de derde serie hebben ze minder de drang om het publiek te behagen, en net als in de kerstspecial achtervolgen ze individuele verhalen met een duidelijk verhaal, in tegenstelling tot de meer geschetste eerdere series.' die (met succes) verschillende reeksen schetsen samenvoegde tot de lange verhaallijn van een serie.
De derde serie is zowel een verfrissende verandering van stijl als een echte traktatie voor fans die de eerste twee al hebben gezien. Ondanks de gepolariseerde meningen over de derde serie zal elke echte fan van de League waarderen wat de derde serie te bieden heeft en ook echt genieten van de meer op personages gebaseerde afleveringen, die alleen maar dieper ingaan op de favoriete fans, maar die ook koppels vormen en wijnfiguren die eerder misschien niet hun pad hadden gekruist.
Het zal misschien wat moeite kosten om in de verandering van stijl te komen, maar het lukt.' Het is het zeker waard, en naar mijn mening is de derde serie de beste en levert hij ook een stevige afsluiting van de serie.
De serie heeft zo zijn nadelen, en heel af en toe lijken bepaalde personages en scènes niet helemaal op hun plaats, maar over het algemeen zijn de geniale teksten, het duistere karakter van de serie en de vele briljante personages (die vaak veel te veel op het echte leven lijken) een ware traktatie en bewijzen ze waar een komedie over zou moeten gaan, wat veel van de recentere, meer doordachte en vaak wanhopige pogingen tot komedie te schande maakt.

text_en:
A fantastic show and an unrealized classic; The League of Gentlemen remains as one of the greatest modern comedies of recent times.

With a dark and bizarre style of humor that towers over the tired, formulaic approach of it's inferior, yet unfortunately far more acknowledged successor, Little Britain, The League of Gentlemen was truly something special during a rather quiet era in British comedy.

Up until it's arrival on the scene, there had never really been anything like The League of Gentlemen before. On the surface, a seemingly simplistic sketch show, the show soon unfolds as a vivid, sinister but incredibly hilarious universe populated with all manner of brilliant comedic creations. What really sets the show apart from it's rivals, is it's approach to telling us it's story. Rather than serve us re-hashed sketches, barely distinguishable from the next, here we see each individual or group of characters go through their various journeys and story lines. No visit to them is the same, and each time they offer us up with a surprise.

Gradually, over three series' and a Christmas special, the fictional town of Royston Vasey is heaving with a grotesque yet hilarious populace. And that's probably the main reason why the show is such a joy to watch (and also the reason why the show would easily merit more series') Unlike other current shows like The Catherine Tate Show or more importantly Little Britain, the League both know when a character has run it's course, and have the opportunity to deal with that. Several fan favorite's, who could have easily been kept on to entertain further, bowed out before the series came to a close, giving room for fellow characters to grow more, or allow for the introduction of newer residents of Royston Vasey to make their mark.

Another thing that sets this show above others is that the writing team approach the script process with care and intelligence. As mentioned before, all four members of the League have a sound mind when it comes to judging the longevity of their creations, and when it's time to call it quits in respect to certain characters. This awareness has also meant The League of Gentlemen undergoes a bold evolution, not usually seen in a show of this nature. The narrative driven, and far darker third series is a brave step away from the more sketch based first two series' and this bold move by the League really pays off. With the third series, there's less of an urgency for them to please an audience, and like the Christmas special, they pursue individual stories with a clear narrative, unlike the more sketch-based previous series' that (succesfully) binded together various sets of sketches into a series' long story arc.

The third series is both a refreshing change of pace of style, as well as a real treat for fans who've already seen the first two. Despite some polarized opinion on the third series, any real fan of the League will appreciate what the third series has to offer, as well as really enjoy the more character based episodes, that only delve deeper into fan favorite's, but pair up and inter-wine characters that might not have crossed paths previously.

It might take a little trying to get into the change in style, but it's definitely worth it, and in my opinion, the third series is the best and also provides a firm conclusion to the series.

The show's not without it's drawbacks, and very occasionally certain characters and set pieces appear somewhat out of place, but for the most part, the genius writing, dark nature of the show and the host of brilliant characters (that are often all too close to real life) make for a real treat and prove what comedy should be about and puts much of the more recent, catch phrase driven and often desperate attempts at comedy to shame


text: Op de een of andere manier is deze film tegelijkertijd stimulerend, bitterzoet en hartverwarmend. Sterren als Tony Shalhoub (uit Providence) brengen het verhaal tot leven. Het verhaal zelf is inspirerend. We zien een wanhopig, op en neer gaand leven door de meest onschuldige ogen die je je kunt voorstellen: die van een vogel.<br />Paulie begint zijn leven als babypapegaai die aan een klein meisje (gespeeld door Hallie Eisenberg, ook bekend als het Pepsi-meisje) wordt gegeven met een spraakgebrek. Terwijl zij leert spreken, leert Paulie het ook. Maar in tegenstelling tot de meeste vogels kan hij alles wat er gezegd wordt spreken en begrijpen. De militaire vader houdt niet van de vogel, dus wordt hij naar een pandjeshuis gestuurd en daar gekocht door een oude kunstenares, Ivy. Ze leert hem manieren en zo. De film gaat verder met een paar wendingen van het lot, tot Paulie uiteindelijk in een laboratorium belandt, waar hij uiteindelijk wordt verstopt in een kelder en wordt gevonden door een Russische beheerder, die geroerd is door het verhaal van de vogel. De plot is in overeenstemming met het eenvoudige, metaforische thema dat taal een gave en een vloek is. Ik wil graag zeggen dat de soundtrack verbazingwekkend is. Een prachtige combinatie van fluit, digitale basis en hoorns versterkt de film tot op het punt van pure extase. De weidse camerahoeken en adembenemende omgeving maken het verhaal nog mooier. En, als laatste opmerking, de poppenkast is volkomen geloofwaardig. Deze film is een van mijn lievelingsfilms, met de toevoeging dat mijn geweldige parkiet van vier jaar onlangs is overleden. Ik geef deze film vier sterren, twee duimen omhoog en een dikke knuffel.

text_en:
Somehow, this movie manages to be invigorating, bittersweet, and heartwarming at the same time. Stars like Tony Shalhoub (from Providence) bring the tale to life. The story itself is inspiring. We see a desperate, up-and-down life through the most innocent eyes imaginable: a bird's.

Paulie begins his life as a baby parrot given to a little girl (played by Hallie Eisenberg, also known as the Pepsi girl) with a speech impediment. While she learns to speak correctly, so does Paulie. However, unlike most birds, he can speak and understand everything being said. The military father doesn't like the bird, so he is sent to a pawn shop and bought by an aging artist, Ivy. She teaches him manners, etc., while traveling across the country to find Paulie's owner. The movie continues with several twists of fate, until Paulie ends up at a laboratory where he is eventually hidden away in a basement, and found by a Russian custodian, who is touched by the bird's story. the plot is in keeping with the simple, metaphorical theme that language is a gift, and a curse. I would like to say that the soundtrack is astounding. A beautiful mixture of flute, digital base, and horns enhance the movie to the point of pure ecstasy. The sweeping camera angles and breathtaking scenery beautify the story even more. And, as a final remark, the puppetry is entirely believable. (Unlike in star wars, where Yoda resembles a Muppet) This film is one of my favorite movies, with the added remark that my wonderful parakeet of four years died recently. Overall, I give this movie **** out of four stars, two thumbs up, and a big hug.


text:
Iets aan 'Paulie' raakte mijn hart zoals maar weinig films dat doen. Het is een geestige, grappige en toch emotionele film. Ik ben een laatbloeier in het worden van een fan van deze film. Ik zag 'Paulie' pas in mei 2004 en sindsdien heb ik de _Widescreen_ -dvd van een verkoper op eBay besteld.
De speciale effecten van het laten zien van pratende Paulie zijn grandioos. Mijn zoon vroeg me hoe het kwam dat de vogel zo veel zinnen kende. Waarschijnlijk is mijn favoriete deel van de film wanneer Paulie in Gena Rowlands (Ivy's) bedrijf is, gevolgd door Cheech Marin (Ignacio). Tony Shalhoub (Misha) speelt een uitstekende rol als de goedhartige mens. De hele film lang steun je hem.
Je kunt niet verkeerd gaan door deze film te huren of te kopen!!

text_en:
Something about "Paulie" touched my heart as few movies do. It is a witty, funny yet emotional movie. I'm a late comer in becoming a fan of this movie. I didn't see "Paulie" until May, 2004 and have since ordered the Widescreen DVD from a seller at eBay.

The special effects of showing Paulie talking are superb. My son asked me how the bird knew so many phrases.Probably my favorite part of the movie is when Paulie is in Gena Rowlands (Ivy's) company followed by Cheech Marin (Ignacio). Tony Shalhoub (Misha) plays an excellent part as the good hearted human. You root for him all the way through the movie.

You can't go wrong renting or buying this movie!!


text:
Ik heb deze film talloze keren gezien en ik begrijp echt niet waarom sommige mensen hem met BABE vergelijken. Deze film gaat niet over het geheime leven van alle dieren die in het geheim kunnen praten. In plaats daarvan gaat hij over een Parrot die leert praten om zijn baasje te helpen, een klein meisje dat ernstig stottert. Ze overleeft haar spraakgebrek en wordt al snel van haar gescheiden in een hartverscheurende scène. Dan begint de grote reis. Paulie de Parrot gaat op zoek naar zijn enige grote vriendin, Marie.
Onderweg ontmoet hij verschillende fantastische mensen en talloze nare mensen. Hij wordt verliefd op een meisje dat papegaai is en raakt haar kwijt. Hij wordt verleid tot een leven vol misdaad en wordt dan gevangen genomen door een slechte wetenschapper die hem wil uitbuiten.
Hij vertelt zijn verhaal aan een sympathieke Conservator in het Lab, die ermee instemt hem te helpen ontsnappen en zijn geliefde Marie te vinden.
Tony Shaloub speelt de vriendelijke Conservator die een open geest en een groot hart heeft en die besluit de kleine Paulie ondanks de risico's te helpen. Jay Mohr speelt de stem van de Parrot en een van de slonzige figuren die hij tegenkomt.
Er is een beetje suggestieve taal, maar deze film is geschikt voor de meeste kinderen en nog meer als de ouders meedoen en ook kijken. Het is een geestig, slim, episch verhaal over een avontuurlijk dier en uiteindelijk een prachtig liefdesverhaal over een Vogel en zijn kleine meisje. Hij zoekt naar het einde van Marie met een heel onverwachte verrassing voor de meeste mensen die niet veel van Parrots afweten.
Kinderen die de wilde Groene Parrot-stammen in Los Angeles en Pasadena hebben gezien, zullen vooral baat hebben bij het zien van deze film en begrijpen dat Vogels, vooral Parrots, geen wegwerpdieren zijn. Alle kinderen overal ter wereld zullen zien dat Huisdieren een diepe band met zichzelf aangaan en dat de liefde en trouw van een hond of papegaai een geschenk is dat gekoesterd moet worden.

dus geen BABE hier, eerder een ongelooflijke reis met een wending. Geniet en probeer niet te verscheuren tijdens de droeve gedeeltes.

text_en:
I have seen this film numerous times and for the life of me, I cannot understand why some people compare this to BABE. This film is not about the secret life of ALL animals who secretly can talk. Instead, it is about a Parrot who learns to talk to help his owner, a little girl with a serious stammer, overcome her speech impediment only to be separated from her in a heart-wrenching scene early on. Then the great journey begins. Paulie the Parrot sets out to try and find his one great friend, Marie.

Along the way, he meets several wonderful people and numerous nasty people. He falls in love with a girl parrot and loses her. He gets conned into a life of crime and then captured by a bad scientist who wants to exploit him.

He recounts his tale to a sympathetic Janitor in the Lab who agrees to help him escape and find his beloved Marie.

Tony Shaloub shines as the kindly Janitor who has an open mind and big heart and who determines to help little Paulie despite the risks. Jay Mohr plays the voice of the Parrot AND one of the seedy characters he comes across.

There is a little suggestive language but this film is appropriate for most kids and even more so if the parents join in on the fun and watch too. It is a witty, clever, epic animal-adventure story and ultimately a great love story about a Bird and his little girl. He search for Marie ends with a quite an unexpected surprise for most people who don;t know much about Parrots.

Kids who have seen the wild Green Parrot Tribes in Los Angeles and Pasadena will especially benefit from seeing this film and understanding that Birds, especially Parrots are not disposable pets. All children everywhere, will see that Pets form deep attachments themselves and that the love and loyalty of a dog or parrot is a gift to be treasured.

so no BABE here, more of an incredible journey with a twist.

Enjoy and try no to tear up during the sad parts.


text:
Dit is echt een hartverwarmende familiefilm. Hij heeft absoluut briljante dierentraining en 'acteren' (als je het zo kunt noemen) (denk maar eens aan de hond in 'How the Grinch stole Christmas'... het was gewoon slechte training). Het verhaal van Paulie is buitengewoon goed gedaan, goed gereproduceerd en over het algemeen zijn de personages ook goed uitgewerkt. Meer valt er niet te zeggen, behalve dat dit een GROTE MOVIE is!
Mijn scores: verhaal 8,5/10, acteren 7,5/10, dierenbesnijdenis 8,5/10, cinematografie 8/10.
Mijn totaalscore: 8/10 - GROTE MOVIE EN VEEL WORTH WAPENS!

text_en:
This is a really heart-warming family movie. It has absolutely brilliant animal training and "acting" (if you can call it like that) as well (just think about the dog in "How the Grinch stole Christmas"... it was plain bad training). The Paulie story is extremely well done, well reproduced and in general the characters are really elaborated too. Not more to say except that this is a GREAT MOVIE!

My ratings: story 8.5/10, acting 7.5/10, animals+fx 8.5/10, cinematography 8/10.

My overall rating: 8/10 - BIG FAMILY MOVIE AND VERY WORTH WATCHING!


text: Ik ben geen fan van nieuwere films, maar deze was echt een genoegen om naar te kijken. Volwassenen en kinderen konden er samen naar kijken <0xE2><0x80><0x93> wat ongewoon! Mijn tante vond hem ook mooi. Er was gelach, tranen, liefde, avontuur, special effects, goede acteurs <0xE2><0x80><0x93> en een pratende papegaai. Hij deed me denken aan een favoriet, De Tovenaar van Oz. De held, Paulie, een intelligente papegaai, wordt gescheiden van zijn huis en zijn familie en maakt veel avonturen, verleidingen en teleurstellingen mee, waarbij hij altijd in gedachten houdt dat hij zijn vriendin Marie wil vinden. Zeer aanbevolen.

text_en: I'm no fan of newer movies, but this one was a real pleasure to watch. Adults and children could watch it together - how unusual! My aunt liked it, too. It had laughter, tears, love, adventure, special effects, good actors - and a talking parrot. It reminded me of a favourite, The Wizard of Oz. The hero, Paulie, an intelligent parrot, is separated from his home and family and goes through many adventures, temptations and disappointments, always keeping in mind his resolution to find his friend, Marie. Highly recommended.


text: Sommige mensen zouden 'Paulie' misschien een kinderfilm noemen, maar ik wil met nadruk stellen dat het meer is dan dat. Deze film heeft waarschijnlijk meer dan wat ook succes omdat hij met succes de benarde toestand van de immigranten in de Verenigde Staten laat zien <0xE2><0x80><0x93> heel actueel gezien de recente debatten. De film laat een papegaai zien die aan een Russische conciërge (Tony Shalhoub) vertelt hoe hij Amerika heeft afgezocht naar zijn oorspronkelijke eigenaars. Hij vertelt verschillende verhalen: eerst over de oudere vrouw (Gena Rowlands) met wie hij bevriend raakt, dan over een Mexicaanse immigrant (Cheech Marin) en anderen.<br />Al met al is het een heel goed gemaakte film. Meestal verwacht ik niet veel van dit soort films, maar dit is een traktatie. Ik kan hem zeker aanbevelen. Ook met Jay Mohr, Buddy Hackett, Bruce Davison, Hallie Eisenberg en Trini Alvarado.

text_en:
Some people might call "Paulie" a kids' movie, but I wish to assert that it's more than that. Probably more than anything else, this movie successfully goes to great lengths to show the plight of immigrants in the United States - topical given the recent debates. Portraying a parrot telling a Russian immigrant janitor (Tony Shalhoub) of how he searched America for his original owners, the movie tells several stories. There's the elderly woman (Gena Rowlands) whom he befriends, then a Mexican immigrant (Cheech Marin), and others.

All in all, it's a very well done movie. I usually don't expect much from these sorts of movies, but this one is a treat. I certainly recommend it. Also starring Jay Mohr, Buddy Hackett, Bruce Davison, Hallie Eisenberg and Trini Alvarado.


text: Ik was betoverd door deze ontroerende en hilarische film, om niet te zeggen verrast. Ik was ook verbaasd dat de stem van Paulie werd gespeeld door Jay Mohr. De voorstelling was zo fijn genuanceerd, zonder dat het sentimenteel werd of te hard werd onder de branie van New Jersey, dat ik dacht dat dit een onbegrepen oude prof moest zijn, niet de babyface meneer Mohr. Een zeer indrukwekkend optreden, en het is bevredigend om te zien dat zijn talenten serieus worden genomen in een reeks eigenzinnige, onafhankelijke films.

text_en: I was entranced by this touching and hilarious film, not to mention surprised. I was also surprised to find that the voice of Paulie was performed by Jay Mohr. The performance was so finely nuanced, neither wavering into schmaltz nor becoming too hard under the New Jersey swagger, that I thought that this must be some unsung old pro, not the baby-faced Mr. Mohr. A very impressive performance, indeed, and it's gratifying to see his talents being taken seriously in a string of quirky, indie films.


text: Ik was heel verbaasd over deze film. Ik was geroerd door de levens diepaulie op zijn weg vond om zijn'marie' te vinden, het kleine meisje van wie hij gescheiden was. De humor was ook heel goed en het deed het verhaal geen kwaad, wat ik wel had verwacht. Ik had eigenlijk verwacht dat de 'paulie wil een cracker'-grappen de film zouden schaden, maar zelfs dat gebeurde in een heel grappige scène die heel ontroerend wordt alspaulie in de perskamer van het onderzoekslaboratorium zit. Dus als je een goede 'dier dat praat'-film wilt zien, moet je deze eens zien, volgens mij veel beter dan dr. DOLITTLE. Paulie heeft aan het eind ook nog een verrassende wending die ook heel mooi wordt uitgevoerd.

text_en: I was very surprised with this film. I was touched with the lives that paulie touched along his way to find his "marie" the little girl he was separated from. The humor was also very good and it did not hurt the story as i thought it would probably do. Actually i was expecting "paulie wants a cracker" jokes to hurt this film but even that was done in a very humorous scene that turns very touching when paulie is in the research lab press room conference. So if you wish to see a good "animal that talks" film check this one out, much better than Dr. DOLITTLE in my opinion. PAULIE also has a surprised twist in the end that is done very nicely as well.


text: Ik weet niet wie er iets op aan te merken zou kunnen hebben met zo'n simpele, grappige film met veel hartverrukkingen. Ik genoot van elke minuut en raadde het einde halverwege de film - maar dat stelde me helemaal niet teleur. Hij zal niet alleen je hart raken, maar het is zo'n goede, familievriendelijke film - we hebben er nog veel meer nodig!

text_en: I don't know who could find fault with a simply human and funny film like this with lots of delights for your heart. I enjoyed each minute of it and guessed the ending half way through the movie -- but that did not disappoint me at all. It will not only touch your heart but it's such a good family friendly film--we need many more like these!


text: Dit is absoluut de beste familiefilm die ik in lange tijd heb gezien, terug naar de eerste Homeward Bound. Paulie is een meeslepende film over het leven door de ogen van een papegaai. Het is een ontroerende film en staat hoog aangeschreven onder familiefilms, tot en met de Disney-status, IMHO.

text_en: This is absolutely the best none-animated family film I've seen in quite a while, back to the first Homeward Bound. Paulie is a humerous movie about life through a parrot's POV. It's a really touching movie and ranks high among family films, up to Disney status, IMHO.


text: Paulie was schattig, cool, leuk en heel bevredigend. Ik ging naar die film in de verwachting dat ik een typische 'gezinsfilm' te zien zou krijgen, eentje waarin ik binnen enkele ogenblikken bewusteloos en kwijlend op de grond zou liggen. Mijn geestesoog veranderde onmiddellijk toen ik al snel geboeid werd door de heilzame werking van de film. Het komt zelden voor dat je een gezinsfilm vindt die grondig is en 'heilzaam' kan worden genoemd. De meeste zijn goedkoop gemaakt, geschreven en geproduceerd, puur om jonge familieleden aan te trekken, die vervolgens de onfortuinlijke ouderlingen in hun geest meesleuren, waar ze 65 minuten aan overbelaste grappen en intriges verdoven.<br />O ja, Paulie had een plot. Het vertelde het verhaal van een jong meisje (Marie) en haar beste vriend Paulie de papegaai, die ongelooflijk goed kon praten en heel vaak een gesprek met haar voerde. Maries uilskuiken van een vader vond dat ongelooflijk en dacht dat Paulie schadelijk was voor de geestelijke gezondheid van zijn vierjarige dochter, en hij verscheurde hen snel. We volgen Paulies avonturen (en tegenslagen) terwijl hij probeert zich te herenigen met zijn geliefde eigenaar en ontmoet veel gedenkwaardige personages. O ja, Paulie kon echt (slim) praten en had een snel New Jersey-accent. Cool. De plot was dik en onderhoudend en hield me bezig. Paulie is de beste familiefilm die ik ooit heb gezien en ik heb er met volle teugen van genoten. Echt waar. Pak een exemplaar en ga achteroverzitten en geniet van een echte familiefilm, met het hele gezin. Geen slaap. Dat beloof ik.

text_en:
Paulie was cute, cool, enjoyable and quite fulfilling. I went to this movie expecting to view a typical "family" movie, one that within moments would find me unconscious and drooling on the floor. My mindframe immediately changed when I was quickly captivated by the movie's wholesomeness. It is rare that you find a family movie that is thorough and can be coined "wholesome". Most are cheaply made, written and produced purely to attract young family members, who'll then drag the unfortunate elders to a mind numbing 65 minutes of overused sight gags and plots.

Oh yes, Paulie had a plot. It told the story of a young girl(Marie) and her best friend Paulie the parrot, who unbelievably could talk and quite frequently held conversations with her. Marie's dorky jerk father found this unbelievable, and thought Paulie to be damaging to his 4-year old daughter's mental health, and quickly tore them apart. We follow Paulie's adventures (and misadventures) as he attempts to reunite with his beloved owner, meeting many memorable characters along the way. Oh yeah, Paulie really could (smart)talk and had a swift New Jersey accent. Cool. The plot held thick and entertaining throughout, keeping me attracted. Paulie is the best family movie I have found and wholeheartedly enjoyed. Ever. Seriously. Pick up a copy and sit back and enjoy a true family movie, with the whole family. No sleeping. I promise.


text: Dus jij denkt dat een pratende papegaai niet jouw ding is, hè? Nou, denk dan nog maar eens goed na. Paulie is een prachtige film vol ontroerende momenten. De personages zijn allemaal beminnelijk, vooral Paulie als hij tijdens zijn reis door het leven van veel mensen gaat. Het is de reis waard om te beleven. Mis hem niet! Hij is op dvd verkrijgbaar.

text_en: So you think a talking parrot is not your cup of tea huh? Well, think again. Paulie is a wonderful film filled with touching moments.The characters are all lovable especially Paulie as he enters the lives of many people on his journey.It is journey worth experiencing. Don't miss it! It is available on home video.