text:
Dit heb ik op tv gezien. Ik ben blij dat ik niet naar de bioscoop ben gegaan om dit te zien of het geld uit te geven aan een huurfilm. De film is volkomen voorspelbaar <0xE2><0x80><0x93> van de corrupte eigenaar en planner tot de kronkelende elektriciteitskabels. De plot is echt zwak en ongelooflijk <0xE2><0x80><0x93> de lawine-expert wordt geraakt door een golf van drie meter lang bot die de lawine breekt (met echte beelden) en hij hoeft alleen maar op te staan en zich uit te schudden. De lawine dondert met een miljoen kilometer per uur naar beneden en komt aan de kant van de weg tot stilstand.
Een deel van het feitelijke lawinemateriaal is indrukwekkend en toont de verwoestende kracht ervan. Maar door het contract tussen de echte lawine en het in scène gezette materiaal lijkt deze film nog brozer.
Doe jezelf een lol en maak je hier niet druk om, zelfs niet op tv.

text_en:
Saw this on TV. I'm glad I didn't go to the cinema to see this or spend the money on rental. The movie is totally predictable - from the corrupt owner and planner, to the snaking electric cables. The plot is really weak and unbelievable - the avalanche expert guy gets hit by a 20 foot wave of bone breaking avalanche (using actual footage) and all he has to do is get up and shake himself down. The avalanche thunders down at a million miles an hour and stops dead at the side of the road.

Some of the actual avalanche material is impressive and shows its devastating power. But the contract between the real avalanche and the staged stuff makes this film look even flimsier.

Do yourself a favour, don't bother with this one not even on T.V.


text: Ik snap niet hoe iemand een budget kan krijgen voor zo'n slechte film. Het lijkt wel alsof het tv-station wanhopig op zoek is naar iets, wat dan ook. Ze liggen begraven onder een hoop sneeuw, de elektriciteit flikkert voortdurend aan en uit, en toch is er als bij toverslag een achtergrondlicht dat constant blijft branden. Waar komt al dat (nep)licht vandaan? Dat, en al dat stomme gekibbel tussen de personages. Ze lijken meer geïnteresseerd in klagen tegen elkaar dan in het verzinnen van manieren om te overleven. Het probeert dat gevoel van nood te creëren en mensen te helpen. Maar omdat het zo'n slechte regie en acteerkunst is, krijg je niet je Florence Nightingale-effect met deze film, sorry. Ik sluit me aan bij de negatieve feedback, en ik ben het ermee eens dat dit een van de slechtste films aller tijden is.

text_en: I can't figure out how anyone can get a budget for a movie this bad. It's like the TV station are desperate for anything, anything at all. They're buried underneath a bunch of snow, the electricity constantly flashes on and off, yet magically there is a background light that stays constant. Where does all this (fake) light come from? That, and all that stupid bickering between the characters. They seem to be more interested in complaining to each other than trying to invent ways to survive. It tries to create that feel of emergency and people helping. But because it's such bad directing and acting, you will not your Florence Nightingale fix with this flick, sorry. I'm joining the negative feedback, and I concur that this is one of the worst movies ever.


text:
Waarschuwing: dit zijn spoilers. Waarom verspil ik mijn haastige jaren met het kijken naar dit soort troep? Deze film is een indrukwekkende verzameling clichés, slecht geschreven, nog slechter geacteerd, en dan hebben we het acteren nog niet eens gehad.
En natuurlijk kun je het hele verhaal van begin tot eind voorspellen.
Heldexpert vecht tegen domme, corrupte en incompetente handlangers. Eén lawine stort neer en begraaft alle helden die er op de een of andere manier in slagen er levend uit te komen, ondanks alle gevaren die aan de afgrond kleven. Corrupte partner die de hele zaak heeft veroorzaakt, wordt levend gebraden met zijn smeergeld. Tweede lawine wordt heldhaftig afgeweerd door avontuurlijk experiment van afvallige expert. Kwaadaardige trawanten blijken uiteindelijk ook een hart te hebben. Verontruste tiener valt in de armen van haar chagrijnige stiefmoeder nadat ze door haar is gered. Et cetera, et cetera, et cetera, et cetera, et cetera, et cetera, et cetera, et cetera.
In feite is er weinig reden om te waarschuwen voor spoilers. Je zou de hele plot waarschijnlijk kunnen uitwerken als ik je de basisingrediënten gaf. Ik was in elk geval meestal niet al te snugger, in afwachting van wat er zou gaan gebeuren.
En dan hebben we het nog niet over de feitelijke fouten gehad.
Ik ben het eens met een eerdere commentator dat hoewel er meestal wel een paar bruikbare elementen in een slechte film zitten, je die in deze film moeilijk zou kunnen vinden. Ik denk dat ik hem 2 van de 10 keer heb gegeven voor een paar mooie landschapsopnamen, maar dat is alles.
Het is al een tijdje geleden dat een film me deed kreunen, maar deze deed dat zeker.

text_en:
**** WARNING: here be spoilers **** Why do I waste my hastily fleeing years watching garbage like this? This film is an impressive collection of clichés, poor writing, worse directing, and then we haven't even got to the acting yet.

And of course, you can predict the whole story from beginning to end.

Hero expert fights against stupid, corrupt and incompetent henchmen. One avalanche goes off, burying all the heroes who somehow manage to get out alive in spite of going through all sorts of cliffhanger perils. Corrupt partner who caused the whole thing gets fried alive together with his payoff money. Second avalanche heroically deflected by renegade expert's adventurous experiment. Evil henchmen in the end turn out to have a heart as well. Troubled teenager falls into the arms of her crusty stepmother after being saved by her. Etc, etc, etc, etc, on and on it goes.

In fact, there's little reason to warn for spoilers. You could probably work the whole plot out if I gave you the basic ingredients. At least, I wasn't too wide off the mark most of the time, anticipating what would happen next.

And then we haven't discussed the factual errors.

I agree with a previous commentator that even though there are usually SOME redeeming features even of a bad movie. you'd be hard pressed to find any in this one. I suppose I gave it 2 out of 10 for some nice scenery shots, but that's it.

It's been some time since a film made me groan, but this one certainly did.


text: De tweede film van Amy Heckerling, _Johnny Dangerously_, is een parodie op de gangsterfilms uit de jaren dertig, gemaakt in de traditie van Warner Brothers. Michael Keaton speelt een gangster van middelbare leeftijd die terugkijkt op zijn harde leven toen hij in 1935 een jongen betrapte die iets uit zijn dierenwinkel probeerde te stelen. Keatons moeder (Maureen Stapleton) heeft nog steeds gezondheidsproblemen, dus Keaton komt al op jonge leeftijd in de misdaad terecht via Peter Boyle. Ondertussen speelt de flierefluiter Richard Dimitri een rivaliserende misdaadbaas van Boyle, en Keaton stijgt uiteindelijk op in de hiërarchie. Joe Piscopo krijgt een hilarische rol als Danny Vermin, ja, dat klopt, Vermin! Griffin Dunne is Keatons jongere broer die officier van justitie is geworden, Glynnis O'Connor is zijn vrouw, en Marilu Henner speelt Keatons liefje. De film ziet er berucht goedkoop uit, waardoor hij op een televisieshow lijkt in plaats van op een theaterfilm.<br />De film begint geweldig en vertraagt dan zoals verwacht na het eerste halfuur. Door de combinatie van dialogen en grappen houdt de film zich de eerste helft staande, maar dan verliest hij al snel vaart en vervalt in middelmatigheid en vulgariteit in de tweede helft. Keaton kauwt op het decor en doet zijn beste James Cagney-imitatie. Stapleton heeft een aantal vulgaire zinnen die alleen maar irritant zijn, niet grappig. Piscopo doet het 'een keer'-stukje een keer te vaak. Verschillende ondersteunende acteurs proberen het fort te verdedigen, zoals Danny DeVito, Dom DeLuise, Ray Walston als straatverkoper, Alan Hale jr. De tweede helft evolueert tot een hit-and-miss-tv-show-tune en komt er nooit meer bovenop. De slotscène, met gebruikmaking van The Roaring Twenties, is een anachronisme, net als The Call of The Wild Clark Gable, de film die eerder in de film op een feest werd vertoond. Ik denk dat Heckerling beter had moeten weten, want het publiek zou zeker op de hoogte zijn geweest van de releasedatum van The Roaring Twenties in 1939.

text_en:
Amy Heckerling's second film Johnny Dangerously is a parody of 1930's gangster films made in the Warner Brothers' tradition. Michael Keaton stars as a middle aged gangster looking back at his life of hard knocks when he catches a kid trying to steal something from his pet store in 1935. Keaton's mother (Maureen Stapleton) has continuing health problems, so Keaton falls into crime at an early age via Peter Boyle. Meanwhile, the fargan Richard Dimitri plays a rival crime lord to Boyle and Keaton eventually rises through the ranks. Joe Piscopo has a hilarious turn as Danny Vermin, yeah that's right, Vermin! Griffin Dunne is Keaton's younger brother turned district attorney, Glynnis O'Connor his wife, and Marilu Henner plays Keaton's moll. The film looks notoriously cheap, making it seem like a television show instead of a theatrical film.

The film starts out great and then slows down as expected after the first half hour. Due to the combination of dialog and gags, the film holds its own for the first half, but then it rapidly loses steam and descends into mediocrity and vulgarity in the second half. Keaton chews the scenery doing his best James Cagney impression. Stapleton has several vulgar lines that are only obnoxious, not funny. Piscopo does the "once" bit one time too many. Several supporting actors try to hold up the fort like Danny DeVito, Dom DeLuise, Ray Walston as a street vendor, Alan Hale, Jr. as a desk sergeant, and Sudie Bond as an unscrupulous cleaning lady. The second half evolves into a hit or miss television show type tone and never recovers. The closing scene utilizing The Roaring Twenties is an anachronism as is The Call Of The Wild Clark Gable film seen on a marquee earlier in the film. I think Heckerling should have known better, since the targeted audience would certainly be aware of The Roaring Twenties' actual 1939 release date. *1/2 of 4 stars.


text: Een één is de hoogste score die ik deze film had kunnen geven, gezien het feit dat nul- en negatieve getallen niet zijn toegestaan. Poeh, wat een zinloze puinhoop van een film met een hoop verspilde b-list-acteurs die beter werk hebben geleverd, geschreven en geregisseerd door een vent met de mentaliteit van een twaalfjarige die grijnst en giechelt om stomme grapjes en scheten laat en scheten laat. Gene Stapeltons (Ding-Bat van All in the Family) personage dat Marilu Henners personage vertelt dat ze 'in seksueel opzicht beide kanten op zwaait', was bijvoorbeeld een goedkope poging tot humor die de algemene lamlendigheid van de film aangeeft... Wil je goede, brutale humor? Huur het Dierenhuis, de American Pie (alleen deel één), de Oude School of de Kantoorruimte.

text_en: A one is the highest rating I could have given this movie, considering zero and negative numbers are not allowed. Pee yew, pointless mess of a movie with a lot of wasted b-list actors who have done better work, written and directed by some guy with the mentality of a twelve year old who smirks and giggles at stupid puns, and poop and fart jokes. For example, Gene Stapelton's (Ding-Bat from All in the Family) character telling Marilu Henner's character that she "swings both ways" sexually, was a cheap attempt at humor indicative of the general lameness of the movie... You want good, cheeky humor? Rent Animal House, American Pie (part one only), Old School or Office Space.


text: Net zoals 'het is een maffe, maffe, maffe, maffe wereld' boven aan mijn lijst staat van alle beste komedies die ooit zijn gemaakt, staat deze helemaal onderaan. (Natuurlijk kan ik me vergissen <0xE2><0x80><0x93> ik heb 'SAVING SILVERMAN' niet gezien.) Met andere woorden, het is een maffe, maffe, maffe, maffe komedie.

text_en:
Just as "ITS A MAD, MAD, MAD, MAD WORLD" is at the top of my list for all time greatest comedies ever made, this one is at the very bottom. (Of course, I could be wrong-not having seen "SAVING SILVERMAN") In other words, it's a lame, lame, lame, lame comedy.

Rating: 1/2* out of *****


text:
CONTAINS SPOILERS

De werkelijk exquise Sean Young (die in sommige scènes, met opgestoken haar, een beetje op Elizabeth Taylor lijkt) is in de openingsscènes van deze film een opvallende verschijning. Ze zit achter in een politiewagen te wachten op het sein voor een arrestatie, en haar gezicht en lichaam zijn gespannen en afwezig. Jammer genoeg verandert de gespannen houding van Young, als de arrestatie eenmaal achter de rug is, nooit. Dit is een dodelijk geremde actrice.
Je hoeft Young alleen maar te vergelijken met de artieste die haar collega en beste vriendin Arnetia Walker speelt, om te begrijpen wat er aan Young ontbreekt. Walker is open, emotioneel en te allen tijde op haar gemak... in die zin dat er geen duidelijke barrière lijkt te zijn tussen wat ze voelt en hoe ze dat uitdrukt. Ze is een open boek. Young daarentegen gedraagt zich op de schichtige, verlegen manier die je van je buurvrouw zou verwachten als ze plotseling de hoofdrol in een film zou krijgen. In wezen heeft ze geen flauw idee.
Met deze grote leegte in het midden van de film blijven wij achter om de onwaarschijnlijkheden van het verhaal te overdenken. Bijvoorbeeld, nadat mevrouw Young is ontvoerd door de misdadiger die ze volgt en in een kast opsluit, breekt ze de deur open als ze alleen wordt gelaten. Toegegeven, ze heeft alleen een beha en een slipje aan, maar in een soortgelijke situatie, met een psychopaat die elk moment terug kan komen, zou je dan naar de deur lopen... of de tijd nemen om zijn ladekast te doorzoeken, er wat kleren uit te halen en zich aan te kleden? Ik vermoed dat deze en andere scènes proberen een soort gemengde emoties te suggereren die het personage van Miss Young ervaart, maar Young kan dit soort complexiteit niet overbrengen.

Er zijn een paar ontroerende momenten in de film, zoals de korte politieinterviews met de vroegere slachtoffers van de misdadiger, maar over het geheel genomen is dit een doelloze onderneming. Het is jammer dat Miss Young werd vervangen toen ze de twee filmstijlen uit de strips ging filmen die haar beperkingen misschien met een beetje humor hadden kunnen uitbuiten (BATMAN en DICK TRACY), want haar geworstel terwijl ze probeerde echte mensen te spelen is vreemd ontroerend. Het is een trieste vertoning om te zien hoe juffrouw Young probeert zich te gedragen, in elk geval in deze 'thriller'.

text_en:
** CONTAINS SPOILERS **

The truly exquisite Sean Young (who in some scenes, with her hair poofed up, looks something like Elizabeth Taylor) is striking in her opening moments in this film. Sitting in the back of a police car waiting to signal a bust, her face and body are tense and distracted. Unfortunately, once the bust is over Young's strained demeanor never changes. This is one fatally inhibited actress.

One has only to compare Young to the performer playing her coworker and best friend, Arnetia Walker, to grasp what is missing in Young. Walker is open, emotional, and at ease at all times...in that there's no apparent barrier between what she may be feeling and her expression of it. She is an open book. Young, on the other hand, acts in the skittish, self-conscious way you might expect your neighbor to act were they suddenly thrown into starring in a film. Basically, she doesn't have a clue.

With this major void looming at the center of the movie, we're left to ponder the implausiblities of the story. For instance, after Miss Young is kidnapped by the criminal she's trailing and locked in a closet, she breaks the door down when left alone. Granted, she's dressed only in a bra and panties, but in a similar situation, with a psycho captor due to return any moment, would you head for the door...or take the time to go through his dresser, take out some clothes and get dressed? I would guess that this and other scenes are trying to suggest some sort of mixed emotions Miss Young's character is experiencing, but Young can not convey this type of complexity.

There are a few affecting moments in the film, such as the short police interviews with the criminal's past victims, but overall this is an aimless endeavor. It's too bad Miss Young was replaced while filming the pair of comic book style films that might have exploited her limitations with some humor (BATMAN and DICK TRACY), because her floundering while attempting to play actual people is oddly touching. Watching Miss Young try to act, at least in this "thriller", is a sad spectacle.


text: Het concept van de juridische grijze zone in _Love Crimes_ draagt bij aan ongeveer 10 procent van de aantrekkingskracht van de film; de andere 90 procent kan worden toegeschreven aan de flagrante slechtheid ervan. Om te zeggen dat Sean Youngs optreden als zogenaamde officier van justitie hout snijdt, is een grof understatement. Met haar saaie pakken en overbodige haargel slaagt Young er aardig in het publiek te overtuigen van haar vrome haat jegens mannen. Waarom zou ze haar enige vriendin anders vragen om zich als prostituee voor te doen, alleen maar om agenten te kunnen arresteren die hen proberen te arresteren? Deze haat is ook de enige reden waarom ze meedogenloos achter een perverse fotograaf aanzit die vrouwen met wederzijdse instemming opwindt en de drijvende kracht achter deze waardeloze film is. Het kijken naar Young die van frigide naar frontale naaktheid gaat, wekt weinig belangstelling, maar de woede-uitbarsting die ze krijgt als ze bij een vuur bij een meer staat wel. Als je haar ziet razen en tieren over haar zelfverachting en seksuele frustratie, is Liefdesmisdrijven de huurprijs wel waard, maar daarna gaat het alleen maar bergafwaarts. Ondanks haar drang om Patrick Bergins karakter voor het gerecht te brengen, ontgaat haar politietalent haar volkomen in de greep van haar eigen vermoeide lust en passie. Patrick Bergin doet het best goed als slijmerige sociopaat; als het werkte in _Slapen met de Vijand_, kan het in dit geval vast en zeker ook. Ik vraag me af of het merkbare gebrek aan energie dat Young in de film brengt in strijd is met zijn slijmerigheid. Ik vermoed van wel en het resultaat is een 'thriller' met spannende scènes die door en door slecht en toch komisch zijn.

text_en: The concept of the legal gray area in Love Crimes contributes to about 10% of the movie's appeal; the other 90% can be attributed to it's flagrant bad-ness. To say that Sean Young's performance as a so-called district attorney is wooden is a gross understatement. With her bland suits and superfluous hair gel, Young does a decent job at convincing the audience of her devout hatred for men. Why else would she ask her only friend to pose as a prostitute just so she can arrest cops who try to pick up on them? This hatred is also the only reason why she relentlessly pursues a perverted photographer who gives women a consensual thrill and the driving force behind this crappy movie. Watching Young go from frigid to full-frontal nudity does little to raise interest, but the temper tantrum she throws standing next to a fire by a lake does. Watching her rant and rave about her self-loathing and sexual frustration makes Love Crimes worth the rental fee, but it's all downhill to and from there. Despite her urge to bring Patrick Bergin's character to justice, her policing skills completely escape her in the throes of her own tired lust and passion. Patrick Bergin does a decent enough job as a slimy sociopath; if it worked in Sleeping With the Enemy it sure as hell can work in this. But I can't help but wonder if the noticeable lack of energy Young brings to the film conflicts with his sliminess. I'm guessing it does and the result is a "thriller" with thrills that are thoroughly bad and yet comedic.


text:
Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik tot de conclusie kom dat er niets goeds aan was.

Een film. Ik heb hem 9 maanden geleden gezien, dus mijn geheugen kan hem hebben gemaakt
<0x3E><0x3E> erger dan het was, maar ik weet wel dat hij minstens zo erg was als een 4 uit 10.
<0x3E><0x3E> 10.
<0x3E><0x3E> Nadat ik de film had gezien, heb ik de regisseur ontmoet. Hij leek zo onnozel.
<0x3E><0x3E> Hij leek geen idee te hebben van wat hij deed of wat hij had gedaan, en voor zover ik wist, had hij ook geen belangstelling voor de film.
<0x3E><0x3E> Hij was het er zelfs mee eens dat hij de film wilde maken.
<0x3E><0x3E> Hij wist niet echt wat hij deed, en hij was gedwongen om het te doen.
<0x3E><0x3E> Er waren bepaalde dingen die hij moest doen omdat de film digitaal werd opgenomen.

Ik had het gevoel dat de film zijn uiterste best deed om zich aan te passen aan de formule die hij voor zichzelf had bedacht: '9 mensen moeten allemaal op de een of andere manier met elkaar verbonden zijn. hoe

kunnen we van punt A naar punt B komen, zodat we van de
'prostituee' die we in het begin zien naar haar aan het eind kunnen komen.

minuten over de relatie van elk personage met een andere persoon.
maakt dat je je verstikt voelt door het 2-demensionale, slecht getekende personage.
personages.
ik herinnerde me net dat ene verlossende deel van de film... Steve
bouchemi er is één scène waarin hij geweldig is. dat is het.
zeg... 4 van de 10.

text_en:
the more i think about it, there was nothing redeeming about this

movie. i saw it 9 months ago, so my memory might have made it

worse than it was, but i do know it was at least as bad as a 4 out of

10.

after seeing the movie, i met the director. he seemed so clueless

as to what he was doing or what he had done, and as far as i

could tell, he didn't care for the film either. even he agreed that he

didn't really know what he was doing, and he was forced to do

certain things because it was filmed digitally.

i felt that the movie was trying to hard to fit in to the formula that it

built for itself: "9 people all have to be connected in some way. how

can we get from point 'A' to point 'B'" so in order get from the

prostitute we see in the start and back to her at the end they 10

minutes on each character's relationship to another person. it

makes one feel choked by the 2 demensional, badly drawn

characters.

I just remembered the one redeeming part of the movie... Steve

Bouchemi there is one scene where he is amazing. that's it. as i

say... 4 out of 10.


text: De film begint langzaam en wordt dan steeds korter. Nadat ik ongeveer een uur had gekeken en absoluut niets had zien gebeuren, ben ik weggegaan. Ik bedoel, er is niets gebeurd. Nul komma nul. Nada. Er is geen verhaal. De personages zijn vage afspiegelingen van de saaiste mensen die we kennen. De producenten van deze film kunnen voor de rechter worden gedaagd als ze proberen hem te verkopen als een 'film'. Er is geen 'film'. Ik had hetzelfde'verhaal' kunnen vertellen met een paar foto's met onderschriften. Het script is een grap. Het is gewoon afschuwelijk. Ik betwijfel of een scriptdokter ter wereld het zou kunnen redden. Mijn grootste spijt is niet dat ik 60 minuten van mijn leven heb verspild met kijken naar...' Liefde in de tijd van geld, maar dat ik een geweldige kans miste om een leider te zijn. Ik had als eerste naar buiten kunnen lopen, maar ik wachtte iets te lang. In plaats daarvan zag ik twintig mensen voor me uit lopen.

text_en: This movie starts slow, then tapers off. After watching for about an hour, and seeing absolutely nothing happen, I walked out. I mean, nothing happened. Zero. Zip. Nada. There is no story. The characters are vague representations of the most boring people any of us know. The producers of this film could be sued in a court of law if they try to sell it as a "motion" picture. There is no motion. I could have told the same "story" with a couple still pictures with captions. The script is a joke. It's just awful. I doubt that any script doctor in the world could save it. My biggest regret is not that I wasted 60 minutes of my life watching "Love In the Time of Money", but that I missed a great opportunity to be a leader. I could have been the first to walk out, but I waited a bit too long. Instead, I watched about 20 people walk out before me.


text:
Maggie Smith en Peter Ustinov als een zeer onwaarschijnlijk stel in een film die helemaal niet zo aardig is.
De film gaat over Ustinov, die wegens verduistering uit de gevangenis komt. Hij haalt Robert Morley over om weg te gaan, zodat hij zijn identiteit kan aannemen en kan beginnen met het hacken van computers bij een zeer luxueus bedrijf dat wordt gerund door Karl Malden en Bob Newhart, een ander ongebruikelijk duo in de filmwereld.
Morley klinkt precies zoals in 'Marie Antoinette' uit 1938. Misschien moest hij wel terug naar dat genre.
Deze film is op zijn zachtst gezegd bespottelijk. Moeilijk te geloven dat Maggie Smith het jaar daarop totaal veranderde en een verpletterende Oscar-optreden gaf in 'The Prime of Miss Jean Brodie'. Smith wordt hier afgeschilderd als een nogal dom rood hoofd, maar aan het eind van de film is zij het brein van de hele groep. Jammer dat het schrijven haar niet is gelukt.

text_en:
Maggie Smith and Peter Ustinov as a very unlikely couple in a very not likable film at all.

The film shows promise for Ustinov is released from prison for embezzling. He convinces Robert Morley to go away so that he can assume his identity and begin hacking away at computers at a very fancy firm run by Karl Malden and Bob Newhart, another unusual duo for films.

Morley sounds just as he did in 1938's "Marie Antoinette." Perhaps, he needed to return to that genre.

This film is ridiculous at best. Hard to believe that the following year, Maggie Smith totally changed her ways and gave a shattering Oscar performance in "The Prime of Miss Jean Brodie."

Ms. Smith is made out here to be an apparent dumb-red head, but by film's end, she is the brains of the outfit. Too bad the writing didn't go the way with her.


text: Ik vond het spannend om deze comedy uit de jaren zestig te zien met een paar van mijn favoriete mensen <0xE2><0x80><0x93> Maggie Smith, een heel jonge Bob Newhart en, natuurlijk, Peter Ustinov. Mijn teleurstelling werd nog groter toen ik ontdekte dat de film niet werkt als een comedy of als een perfecte overvalfilm. Ustinov speelt een kleine boef die net uit de gevangenis komt en zijn sites op een grote Amerikaanse onderneming in Londen zet. Ustinov bluft zich langs de domme directeur Karl Malden en de techneut Newhart, doet zich voor als computerexpert en maakt onmiddellijk plannen voor het 'perfecte overval'-gedeelte van de film. Daarvoor moet hij langs een beveiligingssysteem komen dat de mainframe van de onderneming bewaakt. En dat is het eerste probleem. Zijn perfecte plan werkt alleen omdat alle anderen in de film opmerkelijk goed van vertrouwen en dom zijn. Zijn slappe smoesjes worden voor zoete koek geslikt en dit moet het enige computercentrum zijn waar je geen videocamera's nodig hebt. Het tweede probleem is dat de overval (in feite bedrog) binnen het eerste half uur van de film plaatsvindt en de rest van de film van veel dramatische spanning berooft. Maggie Smith is jammer genoeg niet goed genoeg als Oestinovs rare buurvrouw/secretaresse die gewoon geen baan kan houden. Ik ben dol op Maggie Smith, maar ze lijkt hier gewoon te goed op haar plaats, te beheerst, de rol die meer van een maffe, fysieke komediant vraagt. Bovendien hebben Oestinov en Smith geen chemie met elkaar, misschien is dat het.' Het leeftijdsverschil is niet zo groot, maar de latere romantische relatie, hoe verstoken van enige romantiek ook, komt toch een beetje griezelig over. Oestinov schreef het script samen met mij, en destijds werd het goed gevonden, maar ik vond het niet grappig, het was een mengelmoes en een trieste verspilling van een geweldige cast.

text_en: I was excited to discover this late sixties comedy staring some of my favorite people - Maggie Smith, a very young Bob Newhart and, of course, Peter Ustinov. My disappointment was thus compounded to discover the film doesn't work as either a comedy or a perfect heist film. Ustinov plays a small time crook just out of prison who sets his sites on a large American corporation based in London. Bluffing his way past dimwitted CEO Karl Malden and tech geek Newhart, Ustinov passes himself off as a computer expert and immediately plans the 'perfect heist' part of the film. To do this he needs to get passed a tamper proof security system that guards the corporation mainframe. And here is problem one. His perfect plan only works because everyone else in the film is remarkably trusting and stupid. His lame excuses are taken at face value and this must be the only computer center anywhere not to bother with video cameras. The second problem is the heist (fraud really) happens within the first 30 minutes of the film robbing the rest of the picture of much in way of dramatic tension. Maggie Smith is sadly miscast as Ustinov's ditsy next door neighbor/secretary who just can't keep a job. I love Maggie Smith but she just seems too together here, too composed, the part called for more of a wacky, physical comedian. Furthermore, Ustinov and Smith have no chemistry together, maybe it's the age difference, but the later romantic relationship, as devoid of actual romance as it is, still comes off a little creepy. Ustinov co-wrote the script, and it was thought well of at the time, but I found it unfunny, meandering and a sad waste of a great cast.


text: Een redelijke inspanning is de samenvatting van deze film. Een goede film uit de jaren zestig, maar zonder enig gevoel van prestatie. Maggie Smith gaf een redelijke vertolking die geloofwaardig genoeg was, maar niet zo goed als ze had kunnen doen. De andere acteurs waren gewoon verschrikkelijk! Een afschuwelijke vertolking. Het was niet erg grappig en dus bereikte de film zijn genres niet echt, want het was niet bijzonder grappig en het was niet dramatisch. Het enige genre dat tot een bevredigend niveau werd gebracht, was romantiek. Het publiek werd niet getroffen en de film zond verwarrende boodschappen uit. Een heel elementaire plot en een heel elementaire verhaallijn werden niet goed uitgedacht of uitgevoerd en de mensen raakten in de war over de reden waarom de film was gemaakt. Maggie was echter heel goed en de verhaallijn was goed op momenten dat het kon.<br />4.

text_en:
A reasonable effort is summary for this film. A good sixties film but lacking any sense of achievement. Maggie Smith gave a decent performance which was believable enough but not as good as she could have given, other actors were just dreadful! A terrible portrayal. It wasn't very funny and so it didn't really achieve its genres as it wasn't particularly funny and it wasn't dramatic. The only genre achieved to a satisfactory level was romance. Target Audiences were not hit and the movie sent out confusing messages. A very basic plot and a very basic storyline were not pulled off or performed at all well and people were left confused as to why the film wasn't as good and who the target audiences were etc. However Maggie was quite good and the storyline was alright with moments of capability.

4.


text:
Een goede cast is ontstellend verspild in deze trager dan stroop en lukraak in elkaar geflanste komedie. Peter Ustinov doet zijn uiterste best om hier iets tot leven te brengen, maar het resultaat is een saaie bedoening die alle juiste maatstaven mist die het kijkbaar hadden kunnen maken. Ongeacht de gunstige commentaren hier is deze film afschuwelijk. Slecht geënsceneerd. Slecht geconstrueerd. Slecht geacteerd. Slecht geschreven. Je moet honderd films zien om zo'n slechte film tegen te komen.
De warrige en tergend trage plot gaat over Ustinov die zich toegang verschaft tot een Amerikaanse verzekeringsmaatschappij om hun computer te hacken en miljoenen ponden te verduisteren. Hoe hij het doet, gaat alle geloofwaardigheid en slapheid te boven (hij leert zijn computervaardigheden schijnbaar van de ene dag op de andere door een paar pamfletten te lezen, en hij lokt computerexpert Robert Morley ertoe naar Zuid-Amerika te gaan en zijn identiteit te stelen).
Als bijzaak verleidt Oestinov mede-eenling Maggie Smith, die toevallig zijn secretaresse wordt nadat hij een flat in haar gebouw heeft gekregen. Uiteindelijk deelt ze scènes met een seksuele ondertoon met Bob Newhart die nergens toe leiden, terwijl Oestinov het geld stukje bij beetje probeert te enten en Newhart en Karl Malden steeds een stap voor probeert te blijven. Dan trouwt hij met Smith en vliegen ze naar Brazilië, wat sinds die tijd het hoofdonderwerp is van bijna elke Britse komedie (Nonnen op de vlucht? Een vis die Wanda wordt genoemd?)
De verrassende wending van een einde is lachwekkender dan alles wat eraan vooraf is gegaan. Aan het eind dacht ik dat ik echt niet goed bij mijn hoofd moest zijn om zulke kletskoek te verkopen. Zelfs een cameo van Cesar Romero hielp niet. Een van de minst grappige, slecht getimede 'komedies' die ik ooit heb gezien, en zeker de slechtste. Verspil je tijd niet. Als je hiervan houdt, moet je betere films zien.

text_en:
A good cast is appallingly wasted in this slower than molasses and haphazardly connived comedy. Peter Ustinov tries hard here to bring something to life but the result is a dour bore that misses all the right beats that might have made it watchable. Regardless of the favorable comments here, this film is awful. Badly directed. Badly edited. Badly acted. Badly written. You need to sit through a hundred movies to come across one this bad.

The muddled and excruciatingly laggard plot concerns Ustinov conning his way into an American insurance company in order to hack their computer and embezzle millions of pounds. How he does it is beyond lameness and credibility (he just learns his computer skills seemingly overnight by reading some pamphlets, and hoodwinks computer expert Robert Morley into going to South America and stealing his identity).

As a side plot, Ustinov romances fellow loner Maggie Smith, who just happens to become his secretary by chance after he gets a flat in her building. She ends up sharing scenes that have sexual undertones with Bob Newhart that go nowhere, while Ustinov goes about grafting the money bit by bit and trying to keep one step ahead of Newhart and Karl Malden. Then he Marries Smith and they fly off to Brazil, which has become the staple finale of almost every British caper comedy since (Nuns on the Run? A Fish Called Wanda?)

The surprise twist of an ending is more laughable than everything that came before. By the end I was thinking I must be truly off my rocker to stick out drivel like this. Even a cameo by Cesar Romero didn't help it. One of the most unfunny, poorly paced 'comedies' I've ever seen, and certainly the worst caper. Don't waste your time. If you love this you need to see better films.


text:
De woorden 'Zweedse' en 'actiefilm' gaan niet samen. Dat wordt steeds duidelijker bij elke poging die in dit genre wordt ondernomen. Dit is de zoveelste mislukte poging.
Lasse Brunell (Shanti Roney) werkt op een militaire luchtmachtbasis met supergeheime computersystemen. Op een dag dreigen buitenlandse criminelen zijn gezin iets aan te doen als hij niet doet wat ze zeggen. Ze willen de geheime apparatuur en zullen alles doen om die te krijgen.
Deze film heeft ups en downs. En meestal zijn er in Zweedse actiefilms geen 'ups', alleen 'downs'. Dus ik denk dat er iets in deze film van kwaliteit was. Om te beginnen met de positieve opmerkingen kan ik zeggen dat de film technisch goed gemaakt is. De beelden van vliegende vliegtuigen en helikopters zijn goed geschoten en zien er goed uit. Het acteerwerk is van zeer wisselende kwaliteit. Shanti Roney levert een redelijke prestatie terwijl Maria Bonnevie zoals gewoonlijk stijf en onnatuurlijk is (ik vraag me af hoe lang de Zweedse regisseurs haar zullen blijven gebruiken, ook al heeft ze acteertalent als een houten plank). Stefan Sauk is lachwekkend als de 'coole' man van de speciale eenheden die naar de basis komt om onderzoek te doen.
En hoe zit het met de actiescènes? Nou ja, ik zei al dat de scènes met vliegtuigen en helikopters mooi zijn. Maar afgezien daarvan is er niet veel actie om over te praten. En dat is een veelvoorkomend probleem bij Zweedse actiefilms. Er is gewoon niet genoeg actie. Misschien is het een budgetprobleem, misschien is het de cultuur van het filmen. Ik weet het niet, maar het heeft een negatieve invloed op de ervaring. Want eerlijk gezegd zijn het verhaal en het acteerwerk niet goed genoeg voor deze film om alleen daarop te vertrouwen.
Ik geef dit een 4/10.

text_en:
The words "Swedish" and "Action movie" do not mix. That becomes more and more obvious with every attempt made in the genre. This is yet another failed attempt.

Lasse Brunell (Shanti Roney) works at a military air base with top secret computer systems. One day foreign criminals threaten to hurt his family if he doesn't do what they tell him. They want the secret equipment and will do anything to get it.

This movie has it's ups and downs. And usually in Swedish action movies there are no "ups", just "downs". So i guess something in this movie showed some quality. To begin with the positive remarks i can mention that the movie is technically well made. The footage of planes and helicopters flying are well shot and look very nice. The acting is of very varying quality. Shanti Roney makes a decent performance while Maria Bonnevie is stiff and unnatural as usual (i wonder how long Swedish directors are going to keep using her even though she has the acting skills of a wooden plank?). Stefan Sauk is laughable as the "cool" special forces man who comes to the base to investigate.

And what about the action scenes? Well as i said above the scenes of planes and helicopters flying are nice. But aside from that there is not much action to talk about. And that is a common problem with Swedish action films. There is just not enough action going on. Maybe it's a budget problem, maybe it's film-making culture. I don't know, but it negatively affects the experience. Because quite frankly, the story and acting is not good enough for this movie to rely just on that.

I rate this 4/10 for effort.


text:
Het noemen van Crispin Glover alleen al is genoeg om een of andere nerd de stuipen op het lijf te jagen. Zijn opvallende verschijning in _Back to the Future_ als George McFly heeft hem voor altijd in het Amerikaanse geweten opgesloten. De laatste tijd probeert hij met Bartleby en Willard weer in het cultische onderbewustzijn terug te komen.
Deze keer heeft Crispin echter een goedkope dadafilm van 76 minuten gemaakt. Soms deed hij me aan een geniale film denken, terwijl hij me over het algemeen bijna beledigde, maar niet vanwege de inhoud. _Content? What Is It?_ is een film waarin in de ene helft van de film alle acteurs het syndroom van Down hebben, waardoor het een freakshow-gevoel krijgt. De andere helft van de film gaat over Crispin Glover, Adam Parfrey en een man met hersenverlamming. Dit alles had de sfeer van wat John Waters probeerde te doen met Desperate Living en voelde zich tegelijkertijd succesvoller en hopeloos falend.
De helft met de acteurs van het syndroom van Down gaat ook over een man die slakken heeft en er uiteindelijk een doodmaakt. Hij wordt ook gekweld door een stel andere mensen en een sprinkhaan. Hij wordt verliefd op 2 meisjes, met wie hij op een kerkhof seks heeft. Hij krijgt ook ruzie met een vriend die hem plaagt. Crispin Glover is de regisseur van deze show. Hij heeft ongeveer de controle over de geest van de man, en de man met hersenverlamming heeft ongeveer de seksualiteit. Nou ja, hij wordt in elk geval gemasturbeerd in expliciete scènes. Er zijn ook andere'schokkende' beelden die grappig zijn gemaakt, zoals nazi Swaztikas die met Shirley Temple wordt gekruist, en minstrelen met een zwart gezicht die zeggen dat ze Michael Jackson zijn.

In de buitenwereld heeft de kwelgeest nog steeds te maken met zijn liefde voor het doden van slakken en het feit dat hij door andere mensen wordt geslagen. Ze slaan hem met stenen en zo. Later slaan ze de minstreel nadat ze hem voor de rechter hebben gesleept.
Terug in de bioscoop is Crispin Glover nog steeds de heerser van zijn groepje, en hij probeert iedereen onder de duim te houden, maar dat lukt hem niet al te best.
What Is It? is minder zinnig dan _Dr. Caligari_, en heeft meer dan een voorbijgaande stijl. De claustrofobische mentale ruimte voelt heel erg aan zoals de geen-muren-sets van _Dr. Caligari_ zich claustrofobisch voelden. Ze hadden ook een dialoog die volslagen onzin was. En die was allemaal verpakt in absurde beeldspraak voor humor.
Het probleem is dat er na ongeveer 20 minuten in de film... misschien iets meer... geen beeldspraak meer over is. De volgende zesenvijftig minuten blijven we dezelfde beelden laten zien en introduceren we alleen nieuwe beelden in de vorm van een absurdistische poppenkastvoorstelling. De film lijkt weinig meer dan een film die probeert de envelop in beledigende en taboe-achtige beelden te duwen. Hij probeert het publiek te bespotten en in verwarring te brengen. Maar het punt is dat er maar genoeg verschillende beelden zijn voor een film van veertig minuten.
Erger nog, de cinematografie, het decor en al het andere voelden heel erg goedkoop en bijna ongepland aan. Het voelde als: 'Oké, dit is de manier waarop we het kunnen doen en het uit de weg kunnen ruimen.' Caligari daarentegen had verbazingwekkende cinematografie en decors. Het verschil tussen die twee is verbluffend.

rating: C.

text_en:
*may contain a spoiler of sorts?* The mere mention of Crispin Glover is enough to send some geek's panties in a bunch. His landmark appearance in Back to the Future as George McFly has sealed him into the American conscience forever. More recently, he has been trying to get back into the culty subconscious with Bartleby and Willard.

This time, however, Crispin has made a 76-minute, cheap dada film. At times it reminded me of genius, while overall it almost insulted me, but not because of its content. Content? What Is It? is a movie where, in one half of the movie, all of the actors have Down's Syndrome, giving it a freakshow feel to it. The other half of the movie includes Crispin Glover, Adam Parfrey, and a guy with cerebral palsy. This all had the feel of what John Waters was attempting to do with Desperate Living, and simultaneously feeling more successful and failing miserably.

The half with the Down's Syndrome actors also features many many killed snails. It is about a guy who has snails, and ends up killing one. He is also tormented by a bunch of other people, and a grasshopper. He falls in love with 2 girls, one of which he has sex with in a graveyard. He also has a falling out with a friend who teases him.

In a weird semi-interior set, Crispin Glover is the director of this show. He is something like the control of the guy's mind, and the cerebral palsy guy is something like the sexuality. Well, he at least gets masturbated in explicit scenes. There is other "shocking" imagery made humorous, like Nazi Swaztikas crossed with Shirley Temple, and minstrels in black face saying they're Michael Jackson.

In the outside world, the tormentor is still dealing with his love of killing snails and being beaten by the other people. They beat him with rocks, and such. Later, they beat the minstrel after putting him on trial.

Back to the interior, Crispin Glover is still the ruler of his set, and tries to control everybody, but fails miserably.

What Is It? makes less sense than Dr. Caligari, and has more than a passing style stolen from it. The claustrophobic mental space feels very much like the way the no-wall sets of Dr. Caligari felt claustrophobic. They also had some dialogue that was absolute nonsense. And, it was all wrapped up with absurdist imagery for humor.

The problem is, about 20 minutes into the movie...maybe a little more...What Is It? runs out of imagery. For the next 56 minutes, we keep running on the same sets of images, only introducing new imagery in the form of an absurdist puppet show. The movie seems little more than a movie which attempts to push the envelope in offensive and taboo imagery. It tries to mock and confuse the audience. But, the issue is that it only has enough different imagery for a 40 minute movie.

Even worse than that, the cinematography, set design, and everything else felt very very cheap and almost unplanned. It felt like "OK, this is the way we can do it and get it out of the way." It didn't feel interesting, and was quite...boring. Dr. Caligari, on the other hand, had amazing cinematography and framing. The difference between the two is quite astounding.

rating: C


text:
Ik ben het in de eerste plaats volkomen en vol vertrouwen oneens met de gebruiker die dit een'spoof' noemt. Crispin Glover is heel serieus met zijn film. Hij heeft de film persoonlijk geïntroduceerd bij de screening die ik in Chicago heb bijgewoond. Hij heeft er jaren aan gewerkt en het is de eerste van een geplande trilogie. 'Wat is het?' is Crispin Glovers poging tot een kunstfilm in de geest van degenen die hij aanbidt, Herzog, Lynch enz.
Ik had jaren geleden geruchten gehoord over deze film, 'epic porno film with all down-syndrome cast directed by crispin glover'. Toen het eindelijk uitkwam, keek ik naar de on-line trailer en las de synopsis en het schuim stond me op de mond van verwachting... Ik ben naar chicago geweest om het te zien en het was een grote teleurstelling. Als hij de maffe sh*t eruit had gehaald, zoals de oma die rookte en de dansende poppen, had hij iets veel beters gehad, maar dan had hij maar 10 minuten gehad.
Met andere woorden, kijk naar de caravan, vermaak je en laat het daarbij. Er zijn een paar opvallende beelden en fantastische combinaties en zinnen, maar het gebrek aan focus komt neer op teleurstelling.

text_en:
I firstly and completely and confidently disagree with the user who calls this a "spoof". Crispin Glover is very serious about his film. He personally introduced the film at the screening I saw in Chicago. He had worked on the film for years and it is the first in an intended trilogy. "What is it?" is Crispin Glover's attempt at an art film in the vein of those he idolizes by Herzog, Lynch etc.

I had heard rumor of this film years ago "epic porno movie with all down-syndrome cast directed by crispin glover". When it finally came out i watched the trailer on-line and read the synopsis and i was foaming at the mouth with anticipation. ...I went to chicago to see it and it was a major disappointment. If he took out the goofy sh*t, such as the pot-smoking grandma, and the dancing dolls, he would be left with something much better, but only about 10 minutes long.

In other words just watch the trailer, be entertained, and leave it at that. There are some striking images and fantastic juxtapositions and phrases, but its lack of focus amounts to disappointment.


text:
Op het filmfestival van Ann Arbor zag ik 'What Is It?' van Crispin Glover. Toegegeven, de film had in elk geval een toepasselijke naam, want ik kreeg sterk het gevoel dat zelfs de schrijver/regisseur geen antwoord kon geven. Tijdens de vraag- en antwoordsessie na de screening zei Mr. Glover dat de film oorspronkelijk de bedoeling had een korte film te zijn om de deugd van acteurs met een downsyndroom aan te tonen. Maar dat is op zichzelf niet voldoende reden om een film te maken. Volgens mij zijn acteurs bouwstenen voor een groter visioen, een groter visioen dat in het beste geval verward en in het slechtste geval afwezig lijkt.
Crispin Glover zei ook dat hij het over taboe-onderwerpen wilde hebben. Nou, dat doet hij ook. Maar waarom? De film lijkt geen standpunt in te nemen, geen reden te hebben om zich met iets bezig te houden. Vindt hij dat deze dingen niet taboe zouden moeten zijn? De film geeft me daar niet eens een aanwijzing voor. Taboe omwille van een taboe is niet interessant. Het kan zich niet eens veroorloven om het taboe op welk niveau dan ook verontrustend of opruiend te maken, omdat hij het publiek er op geen enkele manier toe heeft aangezet.
Als ik de problemen met het concept even vergeet, wat me in feite het meest schokte, was hoe slecht de film in elkaar zat. Het monteren, de cinematografie en andere technische aspecten leken vaak uiterst amateuristisch. Glover zei dat er 125-150.000 dollar in de film is gestoken en ik vind dat het geld beter aan andere ontwerpers had kunnen worden besteed (Glover heeft zelfs wat ontwerpen gemaakt <0xE2><0x80><0x93> ik weet zeker dat ik in de aftiteling op z'n minst degelijke ontwerpen heb gezien). De geschilderde scènes zijn oké (niet geweldig), maar slecht gebruikt. Delen voelen aan als een gefotografeerd toneelspel <0xE2><0x80><0x93> wat prima zou zijn als dat ook maar enige zin had, maar in de handen van Glover voelt het alleen maar slordig aan. Andere delen zijn gefilmd als een soort Home Movie, van inferieure kwaliteit, in tegenstelling tot veel van de dingen die ik eersteklas filmmakers op iMovie zie doen.
Misschien is het grootste probleem met 'Wat is het?' wel dat ik het niet kan.' Ik begrijp niet eens hoe serieus de film moet worden genomen. Sommige delen voelen aan alsof Glover je toeschreeuwt dat je serieus moet nadenken. Op andere punten lijkt hij zijn eigen grapje te hebben gemaakt. Misschien was het ironisch bedoeld, of op de een of andere manier betekenisvol, maar ik had gewoon het gevoel dat Glover zichzelf er niet toe kon brengen om zijn film ook maar enige serieuze aandacht te geven.
Glover zei dat hij oorspronkelijk wilde dat het een korte film zou zijn. Was dat maar zo geweest. Na tweeënzeventig minuten zijn de beelden en ideeën in de eerste twintig minuten op, en het is betwistbaar of de ideeën voldoende gestructureerd waren om te beweren dat ze er zelfs maar voor die tijd waren.

text_en:
I saw Crispin Glover's "What Is It?" at the Ann Arbor film festival. Admittedly, the film was at least aptly named, because I got the distinct sense that even the writer/director could provide no answer. At the question and answer session after the screening, Mr. Glover said that the film was originally meant to be a short film to show the virtue of using actors with down-syndrome. However, this is in itself not enough of a reason to create a film. Actors are, in my opinion, building blocks for a larger vision - a larger vision that seemed muddled at best and absent at worst.

Crispin Glover also said that he wanted to address taboo subjects. Well, he does do that. But why? The film seems to have no stance, no reason for addressing anything. Does he feel these things shouldn't be taboo? The film doesn't even give me an indicator of that. Taboo for the sake of taboo is not interesting. It can't even afford to make the taboo disturbing or inciting on any level because he hasn't made the audience care in any way.

Ignoring problems with the concept for a moment, the thing that actually shocked me most was how poorly the film was put together. The editing, cinematography, and other technical aspects seemed frequently to be extremely amateur. Glover said 125-150 thousand dollars went into the movie, and I feel that the money should have been spent on different designers (Glover actually did some design himself - I know I saw at least sound design in the credits). The painted sets are okay (not great), but used poorly. Parts feel like a photographed stage play - which would be fine if that went to any sort of purpose, but in Glover's hands it just feels sloppy. Other parts are filmed like a sort of Home Movie, of inferior quality to a lot of the stuff I see first-time filmmakers do on iMovie.

Perhaps the biggest problem with "What Is It?" is I can't even understand how seriously the film is to be taken. There are some parts that feel like Glover is screaming at you to think seriously. At other points, he seems off on his own little joke. Perhaps he meant for this to be ironic, or meaningful in some way, but I just felt that Glover couldn't even get himself to give his film any sort of serious attention.

Glover said he originally wanted it to be a short film. If only it had been. At seventy-two minutes, the film runs out of imagery and ideas in the first twenty, and it is arguable if the ideas were formulated enough to claim that they were even there for that period of time.


text: Ik heb zijn film gezien op het filmfestival van Ann Arbor. Ik studeer filmwetenschappen aan de universiteit van Michigan, dus ik weet het een en ander van film. En de film van Crispin Glover is schandalig. Het komt erop neer dat hij de geestelijk gehandicapten uitbuit. Niet alleen vertelt Shirly Temple de antichrist (wat ik wel een beetje grappig vind) aan de geestelijk gehandicapten dat ze elkaar moeten vermoorden, maar er is ook sprake van een obsessie met het doden van slakken. Crispin speelt ook met het idee dat hij verliefd is op een van zijn acteurs, die net als zij allemaal geestelijk gehandicapt is. De peta en de mensenrechten zouden zich ermee moeten bemoeien. Het is geen 'tegencultuur', zoals Crispin op het filmfestival van Ann Arbor verklaarde, het is uitbuiting.

text_en: I saw his film at the Ann Arbor Film Festival. I am a film student at the Univeristy of Michigan so I know a thing or two about film. And Crispin Glover's film is outrageous. He basically exploits the mentally challenged. Not only is Shirly Temple the anti-Christ (which I admit is a little funny) telling the mentally challenged to kill each other, but there is an obsession with killing snails. Crispin also plays with the idea of being in love with one of his actors who is as they all are, mentally challenged. PETA and Human Rights should be all over this thing. It's not 'counter-culture' as Crispin stated at the Ann Arbor Film Festival, it's exploitation.


text: Wat is het? is een mengelmoes van bizarre, terugkerende motieven (slakken, Shirley Temple, hakenkruizen en openlijk racistische muziek, onder andere) zonder enige vorm van verhaal of plot of karakterontwikkeling. Het hele geval kwam op mij over als een op zichzelf staand 'freakshow' en dan heb ik het niet alleen over de ongebruikelijke casting. Het heeft het gevoel van een slechte trip, ver boven het niveau van drugsgebruik dat je aan Hunter S. Thompson of William S. Burroughs zou toeschrijven. De enige film waarmee ik het kan vergelijken is Eraserhead (mijn op een na beste film aller tijden), die opzettelijk veel deprimerender was, maar ik vond Wat is het? toch nog steeds een totale verspilling van mijn tijd. Het is één ding om me een blik te gunnen in het binnenste van iemands geest <0xE2><0x80><0x93> zelfs het chemisch gewijzigde bewustzijn van iemand anders <0xE2><0x80><0x93> maar het is iets heel anders om me alleen maar rare beelden voor de voeten te gooien, puur om de raarheid ervan.

text_en: What Is It? is a mish-mash of bizarre recurring motifs (snails, Shirley Temple, swastikas, and overtly racist music, among others) unfettered by any sort of narrative or plot or character development. The whole thing struck me as self-consciously "freak show," and I don't mean only the unusual casting decisions. It has the feel of a bad acid trip, far beyond any level of drug use one might attribute to Hunter S. Thompson or William S. Burroughs. The only movie to which I can compare it is Eraserhead (my second-least-favorite film of all time), which was by intent much more depressing, but I still found What Is It? a total waste of my time. It's one thing to give me a peek into the inner workings of someone else's mind -- even someone else's chemically altered consciousness -- but quite another to just throw weird visuals at me purely for the sake of weirdness.


text:
Eytan Fox, die over het algemeen aan de kant van de apologeten van de Israëlische politiek staat, heeft in het verleden verscheidene heel interessante films gemaakt, zoals 'Walk on Water' en de eenvoudig schitterende 'Yossi & Jagger'. Maar in 'The Bubble' heeft hij deze onlogische en oneerlijke benadering tot het uiterste doorgevoerd.
In plaats van deze film een staande ovatie te geven, stonden de mensen bij de screening die ik bijwoonde rustig op en vertrokken. Ik ging ook stilletjes weg, ziedend van woede over zo'n belachelijk eenzijdige film die zelfbehoud vertaalt als racistisch pesten, en racistisch pesten (en terrorisme) als uitbarstingen van gerechtvaardigde woede; wat inhoudt dat Arabieren zo onrechtvaardig worden behandeld door de kwaadaardige Israëli's dat ze in woede reageren op een constante stroom van eenzijdige Israëlische agressie tegen hen, en dat ze daarom niet verantwoordelijk zouden moeten worden gehouden voor hun daden.
Deze film was het geld dat ik voor het kaartje had betaald niet waard (ik heb zelfs overwogen mijn geld terug te eisen) en was in wezen een Israëlische imitatie van de Palestijnse film 'Paradise Now'. Als je een anti-Israëlische wilt zijn, kijk dan vooral naar deze film, want hij rechtvaardigt precies zo'n geloofssysteem. Het feit dat deze film is gemaakt door een Israëlische regisseur en, erger nog, door zo'n getalenteerde Israëlische regisseur, is een schande. Het is niet te geloven hoe Israël als een paria kan worden beschouwd als de Israëli's zelf zulke anti-Israëlische propaganda maken.
Wat een beschamende, afschuwelijke kleine film!

text_en:
Eytan Fox, whilst generally leaning on the apologist side of Israeli politics, has made several quite interesting films in the past such as "Walk on Water" and the simply wonderful film, "Yossi & Jagger". In "The Bubble", however, he has taken this illogical and unfair approach to the extreme.

Far from giving this film a standing ovation, the people at the screening I attended quietly got up and left. I also quietly left, fuming with anger at such a ridiculously one-sided film that translates self-preservation as racist bullying, and racist bullying (and terrorism) as outbursts of justified anger; which implies that Arabs are so wronged by the evil Israelis that they react in anger to a constant stream of one-sided Israeli aggression against them, and that they, therefore, should not be held responsible for their actions.

This film wasn't worth the money I paid for the ticket (indeed, I considered demanding my money back), and was basically an Israeli apeing of the Palestinian film "Paradise Now". If you want to be an anti-Israeli, then by all means watch this film, as it really justifies just such a belief system. The fact that this film was made by an Israeli director and, even worse, such a talented Israeli director, is a crying shame. Indeed, just how Israel can be surprised to be regarded as a pariah State when Israelis themselves make such anti-Israel propaganda, beggars belief.

What a shameful, horrid little film!


text:
'The Bubble' is een poging om een homofiel Romeo en Julia-achtig verhaal te maken met een Israëliër en een Palestijn, hoewel het lijkt te komen door middel van 'Friends' of 'Beverly Hills 90210'. De personages zijn oppervlakkig en afgezaagd, net als de dialogen en de plot. De film lijkt verscheurd te worden tussen oppervlakkigheid en diepgang. Aan de ene kant is er een nadrukkelijke poging om oppervlakkig te zijn, omdat (in een van de vele voorbeelden) enkele kleine personages zelfs vragen stellen die de ontwikkeling van inzicht in de conflicten ter plaatse uitlokken, en antwoorden krijgen als: 'Hé, we zijn hier om een poster te maken voor een rave tegen de bezetting. Kom niet aan politiek!' Afgezien van de voor de hand liggende absurditeit van zo'n zin, is het niet echt.' Het is slechts een van de vele signalen dat de film net zo hol en onwezenlijk is als de titel doet vermoeden. Aan de andere kant wordt de nadruk die de film op diepgang legt, door de geliefden gevolgd naar een vertoning van 'Bent', een toneelstuk over homo's in een naziwerkkamp. De scène op het toneel is onhandig gehaast en ondermijnt de erotische kracht ervan (wat begrijpelijk is gezien de beperkingen van de filmtijd, maar toch had dit veel beter gereconstrueerd kunnen worden) en komt er net zo slap uit als de rest van de film. Jammer. Dit stuk verdient veel beter.
De personages zijn zo eendimensionaal karikaturaal dat sommige zelfs namen hebben die hun hele (hoewel het woord hier ongepast lijkt) inhoud overbrengen. De agressieve soldaat van de elitebrigade Golani heet 'Golan'. De militante Palestijn heet 'Jihad'. De streberige kamergenoot van de faghag is 'Lulu'. Iedereen die bekend is met de controleposten en het leven in Palestina, of hij nu uit het echte leven of uit documentaires komt, zal de controlepost-scènes even absurd vinden als de rest van deze wollige fantasie. Als een Palestijnse vrouw aan het kortste eind trekt en volgens de statistieken zijn de Israëlische soldaten bezorgd en behulpzaam, arriveert er binnen een paar minuten een ambulance. (Uit de uitkomst van de bevalling blijkt dat de Palestijnen weinig waardering hebben voor de Israëlische weldadigheid en zelfs paranoïde zijn. Alles bij elkaar gezien is de controlepost niet meer dan een hinderpaal, niet een reeks verlammende, hartverscheurende, vernederende obstakels die geen rekening houden met medische zorg of noodzaak in gevallen van geboorte, dood of ernstige ziekte. Ashraf, de Palestijnse minnaar, lijkt zonder problemen, zonder papieren, zonder problemen van Nablus naar Tel Aviv te komen. Hij komt gewoon wanneer hij wil. Als de Israëli's erdoorheen willen komen, is het een veel grotere uitdaging met een plan dat Lucy Ricardo waardig is.
Tegen de achtergrond van aardige, behulpzame Israëli's en norse, homofobe Palestijnen komen we tot een resolutie die totaal geen motivatie of doel heeft, behalve dan als een pijnlijk voor de hand liggend dramatisch middel om sympathie voor de verboden geliefden uit te melken. De homofiele Israëlisch-Palestijnse romance is op het toneel met veel meer vaardigheid en diepgang behandeld dan Saleem's 'Salaam/Shalom', dus deze film is nauwelijks zo baanbrekend als sommige mensen graag zouden willen denken.
Prachtige slechte films zijn als het werk van Ed Wood <0xE2><0x80><0x93> hebben tenminste een opvallende eigenaardigheid om ze te onderscheiden. Deze heeft dat niet eens. Het grootste deel van de soundtrack klinkt als Simon en Garfunkel op quaaludes, en zelfs met de vreemde oedipaalse accenten op de homoseksuele seksscènes, speelt de algehele incompetentie die deze film doordrenkt, zich af als een middelmatige tv-film van de week.

text_en:
"The Bubble" is an effort to make a gay Romeo & Juliet type of story with an Israeli and a Palestinian, although it seems to come at it by way of "Friends" or "Beverly Hills 90210." The characters are shallow and trite as are the dialog and plot line. The movie seems torn between fluff and depth. On the one hand there is a pointed effort at being shallow as (in one example of many) some minor characters even ask questions that invite development of insight into the conflicts at hand, and get answers like, "Hey, we're here to make a poster for a rave against the occupation. Don't get political!" Beyond the obvious absurdity of such a line, it's just one of many ham-fisted signals that the movie is just as hollow and insubstantial as its title suggests. On the other hand, the movie's main pretension to depth follows the lovers to a presentation of "Bent" a play about gays in a Nazi labor camp. The scene on stage is awkwardly rushed, undermining its erotic power (understandable given the constraints of film-time, but still this could have been edited to much better effect.) and comes off as flimsily as the rest of the film. Too bad. This play deserves much better.

The characters are so one-dimensionally cartoony some even have names that telegraph their entire (though the word seems inappropriate here) substance. The aggressive soldier from the crack Golani brigade is named "Golan." The militant Palestinian is named "Jihad." The striving-for-chic faghag roommate is "Lulu." Anyone familiar with the checkpoints and life in Palestine, whether from real life or documentaries will find the checkpoint scenes as absurdly unreal as well, the rest of this fluffy fantasy. When a Palestinian woman goes into the fastest labor on record Israeli soldiers are solicitous and helpful, an ambulance shows up in minutes. (The outcome of the birth serves to show the Palestinians as unappreciative of Israeli beneficence and even downright paranoiac.) Altogether the checkpoint is shown as a mere nuisance, not the series of bone-numbing, soul-crushing, humiliating obstructions with no regard for medical care or necessity in cases of birth, death, or severe illness. Ashraf, the Palestinian lover, seems to get through from Nablus to Tel Aviv with no problems, no papers, no hassles. He just shows up whenever he likes. When the Israelis want to get through it is much more of a challenge involving a scheme worthy of Lucy Ricardo.

Against the backdrop of nice, supportive Israelis and surly homophobic Palestinians we move to a resolution that is utterly lacking in motivation or purpose  except as a painfully obvious dramatic device to milk sympathy for the forbidden lovers.

Gay Israeli-Palestinian romance has been handled on stage with much more skill and depth as in Saleem's "Salaam/Shalom" so this film is hardly even as groundbreaking as some people would like to think.

Gloriously bad films  like the works of Ed Wood -- at least have some striking idiosyncrasy to distinguish them. This one doesn't even have that going for it. Most of the sound track sounds like Simon and Garfunkel on quaaludes, and even with the weird oedipal touches to the gay sex scenes, the general incompetence that pervades this movie plays out like a mediocre TV-movie-of-the-week.


text: Deze film gaat in wezen over inspecteur Gadget's aartsvijandige Dokter Klauw, die na vele jaren is teruggekeerd naar de nu vredige stad Metropolis. Klauw is van plan Gadget voor eens en voor altijd te slim af te zijn door een nieuwe 'cooler', een misdaadbestrijder, te gebruiken om Gadget's populariteit te vernietigen. Helaas mislukt de film jammerlijk, de serie was geweldig, maar hij werd bijna twintig jaar later opnieuw uitgebracht met tragische gevolgen. Zonder de stem van Don Adams als Inspecteur Klauw, haalt de film het gewoon niet meer; Dokter Klauw is niet alleen minder angstaanjagend, maar klinkt meer als een worstelaar met verkoudheid dan zijn oorspronkelijke intimiderende zelf. 'Ja, maar het is een film, maar de plot is zo pijnlijk zwak (de hemel verhoede dat ik het over de animatie heb) dat hij verbleekt bij de oorspronkelijke serie. Iemand heeft besloten Penny ook bij te werken, zodat ze haar twee decennia op de rails krijgt. Ze heeft nu een soort rebelse punkstijl in haar kleding en speelt niet half de rol die ze in de tv-serie speelde. De Gadgetmobile praat en heeft een plot dat helemaal op pratende auto's is gericht. Misschien ben ik gewoon een kind dat dol was op de serie en afgestompt is opgegroeid, maar ik dacht dat de live-actionversie meer pijn deed dan ik kon verdragen, maar nu hebben ze die complete verwatering van de kwaliteitsserie over ons afgeroepen. Het is meer dan ik kan verdragen.

text_en: This film essentially deals with Inspector Gadget's arch-nemesis Doctor Claw who has returned after many years to the now-peaceful city of Metropolis. Claw's plan is to foil Gadget once and for all by using a newer "cooler" crimefighter to help destroy Gadget's popularity. Sadly the film fails miserably, the series was great, but it was revived nearly 20 years later with tragic results. Without the voice of Don Adams as Inspector Gadget it just doesn't cut it anymore; Dr. Claw is not only visually less frightening, but sounds more like a wrestler with a cold, than his original intimidating self. Granted this is a children's movie, but the plot is so painfully weak (heaven forbid I mention the animation) that it pales in comparison to the original series. Someone has decided to updated Penny as well to bring her two decades up to speed, she now has some quasi-punk rebellious clothing style and doesn't play half the role that she did in the TV series. The Gadgetmobile talks, as well as including a plot angle that focuses entire ON talking cars. Maybe I'm just a kid who loved the show who's grown up jaded, but I thought that the live-action version was more pain than I could bear, but now they go and spring this complete watering-down of the quality TV series on us. It's more than I can take.


text:
Ik heb deze dvd al meer dan 2 jaar geleden gekocht en heb pas gisteren besloten hem te gaan kijken. Ik weet niet waarom ik er zo lang over heb gedaan, want ik vind de inspecteur Gadget-show en zelfs de nieuwe Gadget en de Gadgetini's leuk. Het mag dan een fleurig kleurenpallet hebben en alle technische verfijning van een moderne animatiefilm, maar er ontbreken een paar oude dingen aan dit gadget dat regelrecht de plee in gaat.
Ten eerste ontbreken de klassieke themamuziek en de muziek van de inspecteur Gadget volledig. De componist probeert een compromis te sluiten door een score te maken die hetzelfde klinkt, maar het is nog steeds niet goed genoeg. De Gadget-mobiel is nu een pratende auto, geen auto die in een busje kan veranderen. Plus dat het er een stuk leuker en ronder uitziet in plaats van gewoon cool. Penny heeft haar computerboek niet meer en zij en Brein komen nauwelijks meer tevoorschijn.
De plot is er niet. Er is iets over een transformatieformule en dat Dokter Klauw een of ander nooit onthuld kwaad gebruikt maar meer heb ik niet. Wat de deal met die kleine/reusachtige Italiaan was zal ik nooit weten. Het had nergens iets mee te maken.
En als je op de titel afgaat, is zijn laatste zaak op geen enkele manier opgelost. En hij blijft bij de politie dus waarom het 'laatste zaak' wordt genoemd is ook een raadsel.
Ik was helemaal niet onder de indruk. Dit is een belediging voor een geweldige, levendige show die op dvd vreemd genoeg ontbreekt, maar laat dat je niet aanzetten tot het kopen van alle Inspector Gadget-dvd's die je maar kunt krijgen. Ik heb deze dvd binnen een paar seconden nadat ik hem eindelijk had gezien verkocht. Geen kind zal dit leuk vinden of waarderen en geen fan van de oude show zal het tolereren.

text_en:
I got this DVD well over 2 years ago and only decided to watch it yesterday. I don't know why it took me so long as I do like the Inspector Gadget show and even the new Gadget and the Gadgetinis. While it may have a bright color pallet and all the technical sophistication of a modern animated movie, there are some old things missing that bog this Gadget right down the toilet.

First of all the classic Inspector Gadget theme song and music is completely absent. The composer tries to compromise by doing a score that sounds similar but it's still just no good enough. The Gadget-mobile is now a talking car, not a car that can turn into a van. Plus it looks a lot cuter and rounder instead of being plain cool. Penny no longer has her computer book and she and Brain hardly make an appearance at all.

The plot is non-existent. There's something about a transformation formula and Doctor Claw using for some never revealed evil but that's all I got. What the deal was with the short/giant Italian guy I will never know. It had nothing to do with anything.

And if the title is anything to go by, his last case is wrapped up in no way whatsoever. And he stays on the force so why it's called 'last case' is a mystery also.

I wasn't impressed at all. This is an affront to a great animated show that is strangely absent on DVD, but don't let that prompt you into buying whatever Inspector Gadget DVDs you can. I sold this mere seconds after finally watching it. No kid will like or appreciate this and no fan of the old show with tolerate it.


text: Deze geanimeerde Inspecteur Gadget-film is nogal slap. het verhaal is erg zwak en er is weinig actie. de meeste personages hebben weinig tot niets te doen. de film is op z'n best licht vermakelijk, maar hij gaat nergens heen en is zinloos. hij is best om naar te kijken, maar niet goed genoeg en hij is bij lange na niet van het kaliber van de geanimeerde tv-serie uit de jaren tachtig. het is geen film die herhaald bekeken moet worden, tenminste niet in mijn hoofd. hij is maar 74 minuten lang, inclusief de aftiteling, dus dat is denk ik wel goed. in tegenstelling tot de tv-serie zijn de personages hier niet de moeite waard. in de serie wilde je dat Inspecteur Gadget de boel zou redden, maar ach, wat maakt het uit? dat is gewoon mijn mening. voor mij is Inspecteur Gadget's Laatste Zaak een teleurstellende 3/10.

text_en: this animated Inspector Gadget movie is pretty lame.the story is very weak,and there is little action.most of the characters are given little to nothing to do.the movie is mildly entertaining at best,but really doesn't go any where and is pointless.it's watchable but only just and is nowhere near the calibre of the animated TV show from the 80's.it's not a movie that bears repeat viewing,at least in my mind.it's only about 74 minutes long including credits,so i guess that's a good thing.unlike in the TV show,the characters are not worth rooting for here.in the show,you wanted Inspector Gadget to save the day,but there,who really cares?anyway,that's just my opinion.for me Inspector Gadget's Last Case is a disappointing 3/10


text:
Inspecteur Gadget was waarschijnlijk mijn favoriete tekenfilm uit de jaren tachtig. Ik genoot van de eerste en tweede seizoenen van de serie en ook van de kerstspecial uit 1992, 'Inspecteur Gadget redt de kerst'. Sommige Gadget-fans hebben al snel kritiek op het tweede seizoen (1985), maar ze moeten het wel vergelijken met DiC's vertoning van 'Inspecteur Gadget's laatste zaak: Claws wraak' in 2002, want dan vinden ze het tweede seizoen goud waard.
Omdat ik een fan van Gadget was, kon ik de kans niet voorbij laten gaan om de geanimeerde inspecteur Gadget te zien in iets wat niet met Gadget Boy te maken had. Ik kocht de film en zwoer bij mezelf dat ik objectief zou zijn; ik wist dat er zich soms artistieke vrijheden voordeden in de oorspronkelijke serie. Ik was niet eens voorbereid op wat ik op het punt stond te gaan zien.
Er was nauwelijks nog een snippertje van de oorspronkelijke voorstelling over.
Hier volgt een korte lijst van een paar van de dwalingen voor deze film: * De humor uit de oorspronkelijke serie bestaat niet.
* Penny en Brein (die oorspronkelijk een bijna even grote rol in de serie hadden als Gadget) ontbreken met tussenpozen van vijftien tot twintig minuten.
**De oorspronkelijke muziek van Saban & Levy is er niet, en de score die er wel is is sub par. (Begrijp dat Saban nu zijn eigen productiebedrijf heeft, maar 'Inspecteur Gadget redt Kerstmis' had tenminste goede muziek, zelfs zonder Saban.) De meeste fans van de show ergeren zich aan zijn gadgets die de show zo vertederend maken, zoals de gadgetkopter, de gadgetparachute, de gadgetmallet, de gadgetjas (die in werkelijkheid ook werd gebruikt, maar die niet eens hetzelfde heette), en de andere standaardhoeden en handgadgets. In deze film waren zijn gadgetbenen telescopisch in plaats van veren. Echte fans van de show ergeren zich aan dat soort dingen en hoeven ze gewoon niet te veranderen.
<0xE2><0x80><0xA2> De gadgetmobiel uit de oorspronkelijke serie is nu een snel pratende, zogenaamd 'hippe' cabriolet. Alle fans van de oorspronkelijke serie genoten van de gadgetmobiel die veranderde in de gadgetbus en vice versa.
<0xE2><0x80><0xA2> Chief Quimby is nu heel kortaangebonden en zelfs gemeen tegen Gadget. In de oorspronkelijke serie was hij altijd al knorrig, maar dit maakt de situatie een beetje lastig.
<0xE2><0x80><0x93> Penny heeft geen computerboek meer.
<0xE2><0x80><0x93> Zit er iets positiefs in deze film? Oké, daar gaat-ie dan...
<0xE2><0x80><0x93> Maurice LaMarche neemt de rol van de grote Don Adams als Inspecteur Gadget prima over.
<0xE2><0x80><0x93> In een van de scènes zinspeelt Chief Quimby op een echte schurk uit de tekenfilmserie: de Grote Wambini (de klassieke 'Gadget'-boef uit het tweede seizoen, ingesproken door Louis Nye).
<0xE2><0x80><0x93> Zoek je naar meer positieve factoren voor deze film? Nou, dan heb je pech. Het leven draait om het maken van keuzes en leven volgens die keuzes. De meeste situaties in het leven hebben een doel, ook al is het om iemand een lesje te leren. De les die we hier geleerd hebben: hou je aan de oorspronkelijke formule! 'Als het niet kapot is, maak het dan niet.' True Gadget-fans moeten uit de buurt blijven van deze film; jullie zullen vast en zeker teleurgesteld zijn.
Hopelijk zullen DiC en Shout! Factory doorgaan met het uitbrengen van nieuwe afleveringen van de oorspronkelijke serie na de release in 2006 van 'Inspector Gadget: The Original Series, Volume 1', met de eerste 22 afleveringen van de serie. Als echte fan van Gadget, liefhebber van 80's animatie en veel van DiC's programma's, raad ik de kijker aan om 'Inspector Gadget: The Original Series, Volume 1' en 'Inspector Gadget Saves Christmas'-dvd's te kopen, die uitstekend zijn en zeker goede herinneringen zullen oproepen.

text_en:
Inspector Gadget was probably my all-time favorite 80's cartoon. I enjoyed both the first and second seasons of the series as well as 1992's Christmas special "Inspector Gadget Saves Christmas". Some Gadget fans are quick to criticize the second season (1985) of the show, but they need to compare it to DiC's 2002 release of "Inspector Gadget's Last Case: Claw's Revenge" for then, they will find the second season to be absolute gold.

Being a Gadget fan, I couldn't resist the opportunity to see the animated Inspector Gadget in something that wasn't Gadget Boy-related. I purchased the film, and I swore to myself that I'd be objective; I knew that sometimes artistic liberties would be taken from the original series. I was not even prepared for what I was about to watch.

There was barely a shred of the original show still intact.

Here is a short list of just some of the cons for this movie: *The humor is non-existent from the original series.

*Penny and Brain (originally having a nearly equal part in the series as Gadget) are missing from the action for fifteen to twenty minute intervals.

*The original music by Saban & Levy is not there, and the score that exists is sub-par. (Understood that Saban has his own production company now, but at least "Inspector Gadget Saves Christmas" had good music, even without Saban.) *Don't expect to see any of Gadget's gadgets which made the show so endearing, such as gadget-copter, gadget-brella, gadget-mallet,gadget-coat (which actually was used but it was not even called the same thing), as well as his standard other hat and hand gadgets. In this movie, his gadget legs were telescopic instead of springs. That kind of stuff annoys true fans of the show, and simply aren't necessary to change.

*The gadgetmobile from the original series is now a fast-talking, supposedly "hip" convertible. All the fans from the original series enjoyed the gadgetmobile transforming into the gadget van and vice versa.

*Chief Quimby is now very short-tempered and even mean to Gadget. He was always grumpy in the original series, but this pushes the situation a bit much.

*Penny no longer has a computer book.

Are there any positives to this movie? OK, here goes...

*Maurice LaMarche does a good job of taking over for the great Don Adams as Inspector Gadget.

*In one scene, Chief Quimby alludes to an actual villain from the cartoon series: the Great Wambini (classic "Gadget" villain from the second season, voiced by Louis Nye).

Looking for more redeeming factors for this movie? Well, you're out of luck. Life is about making choices and living by those choices. Most situations in life have a purpose even if it is to teach a lesson. The lesson learned here: keep to the original formula! "If it ain't broke, don't fix it." True Gadget fans should steer clear from this movie; you will surely be disappointed.

Hopefully, DiC and Shout! Factory will continue to release more of the original series after the 2006 release of "Inspector Gadget: The Original Series, Volume 1," containing the first 22 episodes of the series. As a true Gadget fan, lover of 80's animation and many of DiC's programs, I urge you the viewer to purchase "Inspector Gadget: The Original Series, Volume 1" and "Inspector Gadget Saves Christmas" DVD's which are excellent and sure to bring back good memories.


text:
Beste vrienden en familie,
Als de ene tiener met de andere tiener bijbels wil worden, dan is dat hun eeuwige verdoemenis <0xE2><0x80><0x93> denk maar aan kinderen, 'geboortebeperking' betekent niet 'orale seks', het kan me niet schelen wat de beste leerling zegt. Aan de andere kant, zelfs als de hulp van de senator zichzelf een 'iets te romantisch type' noemt, is hij nog steeds alleen maar een schoolmeisje aan het versieren. Als ze mijn zus was, zou ik deze jongens knieschijven opvreten.
Afgezien daarvan kwam ik erachter dat Mongoliërs niet kussen zoals de Fransen en dat honkballers Zoo de naam geven van teer ondergoed.
Ik denk dat ik het weet.' Ik zou Richie Rich bijna liever nog één keer zien dan de vernedering van deze uitglijer te ondergaan. Dank je, en welterusten.

text_en:
Dear Friends and Family,

I guess if one teen wants to become biblical with another teen, then that's their eternal damnation - just remember kids, "birth control" doesn't mean "oral sex", I don't care what the honor student says. On the other hand, even if the senator's aid quotes himself as a "bit of a romantic guy", he's still only hitting on a high school girl. If she was my sister, I'd eat this guys kneecaps.

Other than that I found out that Mongolians don't kiss the same way the French do and that baseball players named Zoo like delicate undergarments.

I think I'd almost rather watch Richie Rich one more time than suffer the indignity of this slip, slap, slop. Thank you, and good night.


text:
Om maar meteen duidelijk te zijn: 'The Bagman' is een heel, heel, heel slechte film. Hij lijdt in bijna alle opzichten vreselijk, op één ding na: het eindproduct is zo'n afschuwelijke film dat je er bijna hysterisch om moet lachen. Dit is een heel slechte film. De budgetbeperkingen voor de film moeten duidelijk zijn voor iedereen die alleen maar naar de openingsscène kijkt. Ik weet niet zeker of veel van de humor in de film bedoeld was of niet. De film speelt zich bijvoorbeeld af in 'Doomsville'. Let op, voor alle potentiële huizenkopers: als de stad waar je naartoe verhuist 'Doomsville' heet, blijf dan in beweging. Onwillekeurig moet ik lachen, want het heeft opzettelijke humor (ze zet het gas aan... snap je? De seks is zo geil? snap je?) en onbedoelde humor. Het onbedoelde in dit geval is de muziek. Het is net als de themamuziek voor Chariots of Fire van Electronica. Haal de computer en de synthesizers eruit! Ik besef dat het onbetaalbaar is om muziek te verzinnen voor een kleine productie als deze. Ik heb echt met ze te doen, want het werk hier is zo goed bedoeld. Slater was een beetje... snel van begrip?). Zelfs de eindcredits zijn hilarisch. Met opzet of niet? Jij mag het zeggen: een hond en een kat maken deel uit van de cast <0xE2><0x80><0x93> en er was een dierenverzorger voor ze op de set! <0xE2><0x80><0x93> De titel is toe te schrijven aan'meneer B. Stick', en de garderobe van de 3de Unit (Yep, ze hadden een derde unit) is toe te schrijven aan de K-mart. Misschien ligt het aan mij, maar ik denk dat de hilariteit hiervan de film meer dan redt. De film is heel, heel slecht, maar de doelstellingen van Stephanie Beaton, haar vrienden en familie, zijn zo goed bedoeld in 'The Bagman' dat je de film die ze hebben geproduceerd onwillekeurig aardig vindt. 'The Bagman' is slecht, maar niet vreselijk. Op zijn eigen lieve manier slaagt hij er zelfs in om een beetje vertederend te zijn. Hij draagt zijn gebreken zo oprecht met zich mee dat je hem wel móét vergeven. 'Betere' films die de gebreken proberen te verbergen, zijn in zekere zin bijna nog erger. Ik denk dat dit gewoon een film is die wist wie zijn publiek was en dienovereenkomstig werd geproduceerd.
Als je naar een aantal films kijkt, zullen de meeste waarschijnlijk veel beter zijn dan deze. Sommige zien er misschien goedkoper uit, of hebben een slechtere acteerprestaties, of hebben een lagere productiewaarde. Ze lijden misschien niet zo erg als 'The Bagman' door de vreselijke montage, geluidseffecten en foleyeffecten. Meneer B. Stick heeft het niet erg goed gedaan. Zo te zien zijn de special effects waar het meeste geld naartoe is gegaan. Ze zijn meestal eerder grappig dan gruwelijk, hoewel de make-up bij 'Bagman' aan het eind verbazingwekkend goed is.
Mijn 4 uit 10 is een beetje aan de hoge kant, maar de humor hielp wel. Dit is een ideale film om op een avond met een paar vrienden en een paar biertjes in de hand op te zoeken. Geweldig vermaak voor iedereen die zichzelf serieus als een B-film of een liefhebber van lowbudgetfilms beschouwt. Alle anderen zou je waarschijnlijk met een groot vooroordeel moeten mijden.

text_en:
To be clear from the get go, 'The Bagman' is very, very, very bad. It suffers terribly in almost every aspect except for one: the finished product is such an awful film that it's actually hysterically funny to watch. This is a very low-grade film. Budget constraints for the film should be obvious to anyone who watches even just the opening title sequence. I'm not sure if much of the humour in the film was intended or not. For example, the movie takes place in 'Doomsville.' Note to all prospective home buyers: if the town you're moving to is called 'Doomsville,' keep moving. Stephanie Beaton is quick to pull off her top for a pretty enthusiastic sex scene in the kitchen. I couldn't help but laugh because it has intentional humour (she turns on the gas stove ... get it? The sex is THAT hot? get it?) and unintentional humour. The unintentional in this case is the music. It's like the theme music for 'Chariots of Fire' goes Electronica. Break out the computer and the synthesizers! I realize that coming up with music for a small production like this is cost prohibitive. I really feel for them because the work here is so well-intentioned. The problem is that cheap music isn't necessarily good music. I haven't laughed so hard at sex on screen since 'Alone in the Dark' with that 'Seven Seconds' song (I guess they were implying that poor old Mr. Slater was a bit ... quick on the draw?). Even the end credits are hilarious. Intentional or not? You be the judge: a pet dog and cat are part of the credited cast -- and an animal wrangler was on set for them! -- The boom is credited to 'Mr B. Stick,' and the 3rd Unit's wardrobe (Yep, they had a third unit) is credited to K-mart. Maybe it's just me, but I think the hilarity of this more than saves the film. The movie is very, very bad, but the goals of Stephanie Beaton, her friends and family are so well-intentioned in 'The Bagman' that you can't help but like the movie they've produced. 'The Bagman' is bad but not dreadful. In its own sweet way, it even manages to be a bit endearing. It wears its flaws so honestly that you can't help but forgive them. "Better" films that try to hide the flaws are almost worse in a way. I guess this is just a film that knew who its audience was and was produced accordingly.

Watch any number of movies and most of them will probably be a lot better than this. Some of them might look cheaper, or have worse acting, or sillier production value. They may not suffer terribly as 'The Bagman' does from awful editing, sound, and foley effects. Mr B. Stick didn't do a very good job. The special effects look to be where most of the money went. They tend to be more funny than gruesome, although when the 'Bagman' is finally unmasked at the end, the make-up job there is surprisingly well done.

My 4 out of 10 is a little high but the humour helped a lot. This is an ideal movie to track down some night with a few friends and a few beers in hand. Great entertainment is to be had by anyone who seriously considers themselves B-movie or low budget film aficionados. All others should probably avoid with great prejudice.


text: Elke film met zo'n belachelijke titel als 'The Bagman' zou automatisch de aandacht moeten trekken van elke slechte filmliefhebber, maar de plot is heel anders dan je zou verwachten na het zien van de dvd-hoes. The Bagman is absoluut geen goede film. Hij valt in de categorie van films die lijken te zijn (en waarschijnlijk ook waren) opgenomen met een videocamera. Het acteerwerk is verschrikkelijk. Ik heb sinds Troll 2 niet meer zo'n houterig acteerwerk gezien en gehoord. Er zijn genoeg scènes met naaktheid en seks, maar die worden duidelijk te snel opgenomen. De personages zijn imbecielen en vergeetbaar. Het einde (dat ik niet zal bederven) is gemakkelijk te voorspellen na de allereerste scène. Vanwege de smakeloze aard van de film is niets, afgezien van de afschuwelijke productiewaarden, echt angstaanjagend (afschuwelijke pogingen tot realistische bloeddorst, een autoscène waarin de auto duidelijk stilstaat, et cetera).

text_en: Any film with a title as ridiculous as "The Bagman" should automatically attract the attention of any bad movie lover, but the plot is far different than what one may expect after viewing the DVD cover. The Bagman is by no means a good movie. It falls into the category of films that seem to have been (and probably were) filmed on a home video camera. The acting is awful. I haven't heard and seen such wooden acting since Troll 2. There are plenty of scenes with nudity and sex, but they are clearly jumped into too fast. The characters are morons and entirely forgettable. The ending (which I will not spoil) can be easily anticipated after watching the very first scene. Due to the cheesy nature of the film, nothing aside from the awful production values is truly scary (awful attempts at realistic gore, a driving scene where the car is clearly stationary, etc). Recommended for bad movie aficionados only.


text:
We hebben deze film gekocht bij een winkel die Poundland heet. We waren op zoek naar meer inspiratie, omdat we eerder de film No Big Deal hebben gekocht en opnieuw hebben gemaakt.
We verwachtten dat deze film erg inspirerend zou zijn, zodat we hem zouden kunnen herschrijven en op de buis brengen. HOWEVER, dit was schokkend. BORING is het belangrijkste woord dat in me opkomt. De slechte effecten en het scenario zijn niet genoeg om ernaar te kijken. Het lichaam van de vrouw lijkt er op de juiste momenten uit te worden gerukt in een pathetische poging de kijker geïnteresseerd te houden. Maar het zet je wel aan het denken: hebben ze het budget verknald om haar zover te krijgen dat ze haar kleren uittrok? Als dat zo was, had ik om teruggave gevraagd! Het ziet eruit als een zelfgemaakte film, de opnamen passen niet eens bij elkaar en de camerabewegingen zijn zo amateuristisch dat onze remakes van slechte films er professioneel uitzien. Ik kan niet geloven dat dit verkocht wordt als een verkoopbaar product.
Het is alleen maar vervelend en g<0xC3><0xAA>nant om te zien. De acteurs zijn slecht en er zit geen greintje professionaliteit bij. Er zijn geen woorden om te beschrijven hoe verschrikkelijk het is.

text_en:
We bought this film from a shop called Poundland. We were looking for more inspiration as we have previously bought the film No Big Deal an remade it.

We expected this film to be badly inspirational so that we might remake it and put it on the tube. HOWEVER, this was shocking. BORING is the main word that comes to mind. The bad effects and script aren't enough to make you watch it. The main woman's body seems to be whipped out at opportune moments in a pathetic attempt to keep the viewer interested. However, it just makes you wonder, did they blow the budget getting her to take her clothes off? If so, I'd have asked for a refund! It looks like a homemade film, the shots don't even correspond with each other and the camera work is so amateur it makes our remakes of bad movies look professional. I CANNOT believe that this is being sold as a marketable product.

IT IS JUST BORING and UGLY to watch. The actors are bad and there is no degree of professionalism about it. There are no words to describe how terrible it is.


text:
Deze film is een eerstejaarsproject van Stephanie Beaton en haar nieuwe productiebedrijf. Hoewel de film een paar problemen heeft, zoals elke lowbudgetproductie, is het een goed begin voor mevrouw Beaton en haar bedrijf.
Het verhaal is niet erg nieuw, want het is al eerder gedaan in films als _The Burning_ en elke vrijdag de 13e sinds deel 2. Maar de uitvoeringen zijn oprecht. In veel grote budgetfilms doen de acteurs alleen maar alsof, en het is altijd leuk om te zien dat de acteurs echt hun best doen om hun vakmanschap te verfijnen.
Het verhaal gaat over de moord (en mogelijke terugkeer) van een verminkte klasgenoot. De anderen hebben geheimhouding gezworen, maar het trauma van de gebeurtenis stuurt iedereen een andere kant op. Tien jaar later worden de vrienden een voor een vermoord door een gruwelijke stalker die bekendstaat als 'The Bagman'. Wie overleeft het? Je moet goed opletten.
Als je Roger Ebert of een andere arrogante recensent bent, zou je dat waarschijnlijk niet moeten doen. Maar als je voorkeur uitgaat naar Joe Bob Briggs en je wilt een groep mensen hun kunsten zien vertonen, kijk dan eens naar 'The Bagman'.

text_en:
This film is the freshman effort of Stephanie Beaton and her new production company. While it suffers from a few problems, as every low budget production does, it is a good start for Ms. Beaton and her company.

The story is not terribly new having been done in films like The Burning and every Friday the 13th since part 2. But, the performances are heartfelt. So many big budget movies just have the actors going through the motions, its always nice to see actors really trying to hone their craft.

The story deals with the murder(and possible return) of a disfigured classmate. The others are sworn to secrecy, but the trauma of the event sends each person in different directions in their lifes. Ten years later, the friends are murdered one by one by a gruesome stalker known as "The Bagman". Who will survive? You have to watch.

If you are Roger Ebert or any number of arrogant critics, you probably shouldn't bother. But if your taste run more towards Joe Bob Briggs and you want to see a group of people honing their craft, then check out "The Bagman".


text: Na het succes van de (verschrikkelijke) herhalingen van Gilligan's Island werd er in de jaren tachtig een aantal tv-films gemaakt naar aanleiding van oude afleveringen. De meeste van die films gingen niet verder dan het reconstrueren van de humor die de afleveringen zo bijzonder maakte. THE MUNSTERS REVENGE is een van de meest teleurstellende, omdat het over een Laurel en Hardy-achtige komedie gaat die eigenlijk niet in de oorspronkelijke serie zat. Yvonne De Carlo, een geweldige comédienne en essentieel voor de serie, is volkomen aan het eind van haar Latijn <0xE2><0x80><0x93> ze heeft in deze negentig minuten durende film minder tijd dan in elke andere aflevering van dertig minuten. In deze film zijn ze niets meer dan cameo's, wat had het voor zin om ze jonger te maken en een andere rol te geven? Met heel weinig herschreven tekst hadden ze Butch Patrick en Pat Priest kunnen gebruiken. Hoewel het zien van een paar van de spookachtige familieleden van de Munsters een leuk trekje was, vond ik Sid Caesar als de kwajongensachtige geleerde niet zo leuk, voornamelijk omdat er te veel van hem in zit en te weinig van de te weinig gebruikte Munsters. (Ironisch genoeg werd in datzelfde jaar, 1981, Caesars oude partner in de komedie Imogene Coca ook ongepast gecast in een belangrijke rol in een tv-re<0xC3><0xBC>nie van de film _Return of theBEVERLY HILLPILLIES_.) Een ander vreemd, onverklaarbaar aspect aan het begin van de film is dat de familie Munster wordt voorgesteld als wassen beelden in een plaatselijk horrormuseum. Waarom zouden ze daar zijn als ze worden beschouwd als een 'typisch' (zij het vreemd) Amerikaans gezin, niet als beroemde monsters? Dit was het laatste project van Munsters waarin de oorspronkelijke cast in hun rollen voorkwam; aan het eind van de jaren tachtig kwam de serie op een verschrikkelijke manier weer tot leven met een volledig nieuwe cast en een tv-film uit de jaren negentig waarin DeCarlo, Lewis, Priest en Patrick een cameo-rol hadden als gezinsdiner.

text_en: Following the success of the (awful) Gilligan's Island TV movie reruns, a number of TV movies were made in the 1980's reuniting casts from classic shows. Most of these movies completely missed the boat as far as recapturing the humor that made the shows so special. THE MUNSTERS REVENGE is among the most disappointing because it goes for a Laurel and Hardy-type comedy style that really wasn't in the original series. Yvonne De Carlo, a wonderful comedienne and essential to the series, is completely wasted - she has less time here in this 90 minute movie than she did in any single 30 minute episode. And since the roles of "Eddie" and "Marilyn" in this movie are nothing more than cameos, what was the point of making them younger and recasting them? With very little rewriting, they could have used Butch Patrick and Pat Priest. Although seeing some of the Munsters spooky relatives was a nice touch, I didn't enjoy Sid Caesar as the hammy mad scientist mainly because there's too much of him and not enough of the underused Munsters (ironically that very year, 1981, Caesar's old partner in comedy, Imogene Coca, was also inappropriately cast in a major part in a TV movie reunion RETURN OF THE BEVERLY HILLBILLIES). Another strange inexplicable bit at the beginning of the film has the Munster family represented as wax figures at a local horror wax museum. Why would they be in there when they are supposed to be a "typical" (if strange) American family, not famous monsters? This was the last Munsters project featuring the original cast in their roles, there was an awful revival of the series in the late 1980's with a completely new cast and a 1990's TV movie which featured DeCarlo, Lewis, Priest, and Patrick in cameo roles as a family dining.