<commit_before>---
layout: post
title: Mamma, þú ert í sjónvarpinu!
excerpt: Það þýðir að þú ert fræg... í dag.
tags: þunglyndi 
comments: true
image:
  feature: sample-image-2.jpg
published: true
---

Mikið er ég þakklát fyrir það að strákarnir mínir eru það ungir að þeir heyra ekki í [fréttum](http://www.ruv.is/sarpurinn/ruv/frettir/20170113) og finnst bara æði að mamma sé fræg í dag. Stundum ratast þeim svo stórkostlega rétt orð á munn. Ég þakka bara lyfjunum mínum fyrir hvað ég er að taka athygli dagsins með stóískri ró. 
<br><br>
Ég þarf að safna saman fallegu orðunum og geyma þau á góðum stað til að lesa þegar ég verð heilbrigð. En þúst... ég hef aldrei tekið hrósi neitt trúanlega og er það ekki bara normið? Eða er venjulegt fólk bara: "Ha? Sæt, klár og hæfileikarík? ÉG? Ómægad takk! En frábært." Og gengur svo út í lífið án nokkurra efasemda um eigið ágæti? Ég trúi því ekki. Mér finnst það eiginlega meiri klikkun en að finnast maður sökka. 

## 40 kíló til að sjá skírt
Ég þurfti að missa 40 kg og verða venjuleg í vexti til að hætta að standa svona hrikaleg ógn af orðinu "feit". Núna er ég alveg 10-15 kg frá kjörþyngd en mér finnst einhvernveginn ekki eins og þessi bolluorð muni hafa eins mikil áhrif á mig og þau gerðu í gamla daga. En aftur...kannski eru það lyfin. Maður verður svo dæmalaust æðrulaus á þessum lyfjum. AF hverju gat ég ekki bara sagt: "Já, mar...ohh. Glatað að vera svona feit...en takk fyrir að láta mig vita." Og meint það. Ég sagði það ábyggilega en inní mér var ég í sárum. Af hverju var ég í sárum? Þetta voru engar fréttir. Það var ekki eins og ég vissi ekki að ég væri feit...100 kílóa blómið sem ég var. Þetta orð var bara svo ótrúlega mikið tilfinningabákn. Svo varð ég mjó og báknið hvarf og eftir var bara þetta litla orð: Feit. Piff... ekkert merkilegt orð. 
<br><br>
Æh... ég er bara að rambla eitthvað. EN já...þarf að segja smá. Í morgun skrifaði ég færslu um fólk í fortíðinni sem mér fannst hafa brotið á mér og ákvað eftir að hafa talað við þau bæði að taka færsluna bara niður. Sérstaklega í ljósi kvöldfréttanna. Þetta blogg er fyrir mig til að taka til í mínu hjarta og engin ástæða til þess að nafngreina fólk sem ég hef eldað grátt silfur með á lífsleiðinni. 
<br><br>
Mkei? Mkei!<commit_msg>Update 2017-01-13-frettir.md<commit_after>---
layout: post
title: Mamma, þú ert í sjónvarpinu!
excerpt: Það þýðir að þú ert fræg... í dag.
tags: þunglyndi 
comments: true
image:
  feature: sample-image-2.jpg
published: true
---

Mikið er ég þakklát fyrir það að strákarnir mínir eru það ungir að þeir heyra ekki í [fréttum](http://www.ruv.is/sarpurinn/ruv/frettir/20170113) og finnst bara æði að mamma sé fræg í dag. Stundum ratast þeim svo stórkostlega rétt orð á munn. Ég þakka bara lyfjunum mínum fyrir hvað ég er að taka athygli dagsins með stóískri ró. 
<br><br>
Ég þarf að safna saman fallegu orðunum og geyma þau á góðum stað til að lesa þegar ég verð heilbrigð. En þúst... ég hef aldrei tekið hrósi neitt trúanlega og er það ekki bara normið? Eða er venjulegt fólk bara: "Ha? Sæt, klár og hæfileikarík? ÉG? Ómægad takk! En frábært." Og gengur svo út í lífið án nokkurra efasemda um eigið ágæti? Ég trúi því ekki. Mér finnst það eiginlega meiri klikkun en að finnast maður sökka. 

## 40 kíló til að sjá skírt
Ég þurfti að missa 40 kg og verða venjuleg í vexti til að hætta að standa svona hrikaleg ógn af orðinu "feit". Núna er ég alveg 10-15 kg frá kjörþyngd en mér finnst einhvernveginn ekki eins og þessi bolluorð muni hafa eins mikil áhrif á mig og þau gerðu í gamla daga. En aftur...kannski eru það lyfin. Maður verður svo dæmalaust æðrulaus á þessum lyfjum. 
<br><br>
Af hverju gat ég ekki bara sagt: "Já, mar...ohh. Glatað að vera svona feit...en takk fyrir að láta mig vita. Ég breyti því um leið og ég finn lausnina sem virkar fyrir mig." Og meint það. Ég sagði það ábyggilega en inní mér var ég í sárum. Af hverju var ég í sárum? Þetta voru engar fréttir. Það var ekki eins og ég vissi ekki að ég væri feit...100 kílóa blómið sem ég var. Þetta orð var bara svo ótrúlega mikið tilfinningabákn. Svo varð ég mjó og báknið hvarf og eftir var bara þetta litla orð: Feit. Piff... ekkert merkilegt orð. 
<br><br>
Æh... ég er bara að rambla eitthvað. EN já...þarf að segja smá. Í morgun skrifaði ég færslu um fólk í fortíðinni sem mér fannst hafa brotið á mér og ákvað eftir að hafa talað við þau bæði að taka færsluna bara niður. Sérstaklega í ljósi kvöldfréttanna. Þetta blogg er fyrir mig til að taka til í mínu hjarta og engin ástæða til þess að nafngreina fólk sem ég hef eldað grátt silfur með á lífsleiðinni. 
<br><br>
Mkei? Mkei!
{'fraction_non_alphanumeric': 0.05537459283387622, 'fraction_numerical': 0.010423452768729642, 'mean_word_length': 3.7192622950819674, 'pattern_counts': {'":': 0, '<': 17, '<?xml version=': 0, '>': 17, 'https://': 0, 'lorem ipsum': 0, 'www.': 2, 'xml': 0}, 'pii_count': 0, 'substrings_counts': 0, 'word_list_counts': {'cursed_substrings.json': 0, 'profanity_word_list.json': 0, 'sexual_word_list.json': 0, 'zh_pornsignals.json': 0}}
{'dir': 'git-commits-cleaned', 'id': '332221', 'n_tokens_mistral': 2336, 'n_tokens_neox': 2274, 'n_words': 806}