ECSTATIC POETRY: Λευκό Ρύζι / υπό την επήρεια
Όταν κάτι
πως κάποτε αυτό θα πεθάνει
υπήρχε Ποτέ αυτή η
γευτεί Ποτέ αυτό το
Κάθε κόκκος
ρυζιού μαγειρεμένος Με τόση
αγάπη που δεν Ξέρεις πότε
προσφερθεί ξανά
όσο ένας ορυζώνας
λες και η
μικρή, μικροσκοπική
άνθρωποι που αγαπάμε σαν μικρές διάφανες ρίζες ρυζιού, κατάλευκου
απέραντο ορυζώνα
φοβάμαι, όσο και αν σε αγαπώ
εγώ θα λιώσω
ήδη πεθάνει
αδύναμη, μόνη, εθισμένη.
Μια φροντίδα
που υποκύπτει στο παρόν
πιάτο γεμισμένο με ψωμί
προσπαθεί να περιποιηθεί τη γυναίκα.
τους γεμάτο αγάπη και ασήμαντα ψέμματα.
κάθε άμυλο δίχως κρέας μαρτυρεί
τη βιαιότητα
Μαρτυρεί την
εξ άπαντες κρεατοφάγος.
προσπαθεί να τον δαγκώσει σε ασυνήθιστα σημεία του λαιμού του και των
χεριών του.
πουθενά η ζωή
πουθενά η ομορφιά
μου άνθρωπε με τα κομμένα σου μάτια
μου μικρέ άνθρωπε με τα κομμένα σου μάτια
Πηδάω τώρα
από τον έκτο όροφο Για να
τιμήσω τον φόβο σου
αυτοκτονήσουμε
λευκό που μας εμπνέει για να αυτοκτονήσουμε.