paske . larco . mei : Η παγκόσμια δικτατορία του κεφαλαίου
Κάτι ανάλογο ισχύει για όλες τις άλλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, οι οποίες στις εκάστοτε εθνικές οικονομίες δεν παράγουν κατά κανόνα ολοκληρωμένα προϊόντα για τις εγχώριες αγορές ή για να τα εξάγουν – αλλά ενδιάμεσα προϊόντα, σε μία παγκόσμια παραγωγική αλυσίδα. Η παγκόσμια αυτή «αλυσίδα προστιθέμενης αξίας» καλύπτει σήμερα το 80% του διεθνούς εμπορίου αγαθών και υπηρεσιών – ενώ οι εκατό μεγαλύτερες πολυεθνικές επιχειρήσεις(κατάλογος) διαθέτουν κατά μέσον όρο 549 θυγατρικές σε ολόκληρο τον πλανήτη, με μέγιστο αριθμό τις 2.082 (στην εικόνα οι 2.000 μεγαλύτερες ανά χώρα).
Τα δύο τρίτα αυτών των θυγατρικών ευρίσκονται στο εξωτερικό, ενώ μόλις το ένα τρίτο στο κράτος προέλευσης τους (πηγή: UNCTAD) – παράλληλα, η αμοιβαία διείσδυση της μίας χώρας στην άλλη μέσω των κεφαλαιακών επενδύσεων, έχει αυξηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό μετά το 1990. Οι απ’ ευθείας ξένες επενδύσεις στις διάφορες χώρες (foreign direct investments, FDI inflows) έχουν οκταπλασιαστεί μέσα σε αυτή τη χρονική περίοδο – ενώ οι δικές τους επενδύσεις στο εξωτερικό (FDI outflows) έχουν επταπλασιαστεί .
Τα εκάστοτε εταιρικά κεφάλαια των πολυεθνικών, εντός και εκτός της χώρας τους, έχουν δωδεκαπλασιαστεί,ενώ η αξία των θυγατρικών τους στο εξωτερικό έχει αυξηθεί κατά 22 φορές – όπου, επειδή παράγουν πλέον στις χώρες που πουλούν τα προϊόντα τους, το παγκόσμιο εμπόριο αναπτύσσεται πια με χαμηλούς ρυθμούς.
Οι χρηματαγορές επιβάλλουν πια δικτατορικά αυτά που θέλουν στα κράτη – με τη βοήθεια των επιτοκίων δανεισμού τοπου μπορούν σε χρόνο μηδέν υς, με τις εταιρείες αξιολόγησηςνα αποκλείσουν ένα κράτος από τη χρηματοδότηση του, με το ΔΝΤ κοκ.
Σε κάθε περίπτωση οι μικρές χώρες, οι οποίες δεν διαθέτουν μεγάλες επιχειρήσεις, μετατρέπονται σταδιακά σε αποικίες όχι τόσο των μεγάλων κρατών, όσο των πολυεθνικών επιχειρήσεων τους – όπως στο παράδειγμα της Πορτογαλίας που ακριβώς για το λόγο αυτό την ονομάσαμε «χώρα της Lidl». Στα πλαίσια αυτά, η πρώτη αντίδραση διαπιστώθηκε από τους Αμερικανούς Πολίτες, οι οποίοι εξέλεξαν τον κ. Trump λόγω του δόγματος του – στην ουσία για να τους απελευθερώσει από την κυριαρχία του κεφαλαίου επί των άλλων συντελεστών παραγωγής (φύση, εργασία, επιχειρηματικότητα), το οποίο καθιστά τους πολύ πλούσιους πλουσιότερους, ενώ όλους τους υπόλοιπους φτωχότερους. Ο οικονομικός εθνικισμόςπου υποσχέθηκε ο πρόεδρος Trump ήταν προς αυτή την κατεύθυνση – αν και κανένας δεν πιστεύει πως θα τα καταφέρει.
Aναρτήθηκε από paske.larco.mei στίς 19.6.17