Madame de la Luna: Σεπτεμβρίου 2010
Με κραγιον στον καθρεφτη... Madame de la Luna στις 2:28 μ.μ.
Ετικετες Φωτογραφία
Είπαμε ότι θα ξεχάσω τα βασικά, αν δεν γράψω σύντομα πως μου φάνηκαν μερικές ταινίες που είδα πρόσφατα, οπότε συνεχίζω με εντελώς τυχαία σειρά την αναφορά μου. Μια επίκαιρη κωμωδία λοιπόν, που γυρίστηκε στο Καράτσι του Πακιστάν, μ' έκανε να καταλήξω πως πλέον το Bollywood, είναι απείρως καλύτερο στα σημεία, από το Hollywood. Το θέμα της έξυπνο: φιλόδοξος και πάμφτωχος ρεπόρτερ, σκέφτεται ότι μπορεί να κάνει επιτέλους το όνειρο του πραγματικότητα και να πάει στην Αμερική (απ' όπου ήδη έχει απελαθεί μία φορά), αν πάρει μια συνέντευξη απ' τον ..Μπιν Λάντεν. Και την παίρνει! Λεπτομέρειες εδώ και video παρακάτω. Tere Bin Laden (2010), ο τίτλος. Κι εννοείται η μουσική είναι το κάτι άλλο.
Ταινία με μηνύματα, συγκινητική, βραβευμένη, γυρισμένη σε μια απ' τις πιο έκκρυθμες περιοχές του πλανήτη: Lemon Tree (2008). Την συνιστώ ανεπιφύλακτα και σας παραπέμπω αμέσως για λεπτομέρειες εδώ. Καλύτερα να μην γράψω λέξη και να δείτε το trailler. Επειδή έχει νόημα να θυμόμαστε ποια πράγματα είναι ουσιώδη στη ζωή μας.
Εξαιρετική επίσης είναι η ταινία Udaan (2010), που εστιάζεται στη σχέση ενός βάναυσου πατέρα με τους δύο γιους του. Ο μεγαλύτερος έχει όνειρό του να γίνει συγγραφέας, αλλά ο Sir (δεν δέχεται να τον φωνάζουν πατέρα), έχει άλλα σχέδια. Όσο για το μικρότερο, ζει καθημερινά στον τρόμο.. Λεπτομέρειες εδώ.
Διασκέδασα επίσης, βλέποντας το City Island, συμπαθητικό βρήκα το Ondine, με ενδιαφέρον παρακολούθησα το I love you Philipp Moris, χάθηκα στα λυρικά πλάνα του Letters to Juliet κι όσο για τις υπόλοιπες ταινίες που ξεχώρισα θα τα πούμε μάλλον, την επόμενη φορά.
Με κραγιον στον καθρεφτη... Madame de la Luna στις 12:45 π.μ.
..που γιορτάζεις σήμερα και μέρες τώρα σκέφτομαι τι να σου γράψω..
Δεν με ευνοούν οι συνθήκες,
δεν έχω το ταλέντο σου να παίζω με τις λέξεις και να φτιάχνω μαγικές εικόνες,
αλλά ήθελα τόσο πολύ να σου πω,
ότι όταν αρχίζω το μέτρημα σε κατατάσσω στους Δικούς μου, Ανθρώπους,
ότι είσαι από κείνους τους Λίγους που κοιτάζουν όπου κι αν βρίσκονται τ' αστέρια,
Καλλιτέχνης μ' έναν τρόπο που πολλοί άλλοι δεν μπόρεσαν να είναι,
Ευγενικός, Αληθινός, Δοτικός...
Εύχομαι λοιπόν σύντομα, να φτιάξεις το παραμύθι που ονειρεύεσαι, που σου αξίζει
και σ' αυτό να ζήσεις όπως θέλεις και μ' όποιους-ες αγαπάς.
Να 'σαι καλά! Κι όταν κάτι στραβώνει, να περιμένεις άλλες μέρες.. Είμαι σίγουρη πως θα 'ρθουν!
Με κραγιον στον καθρεφτη... Madame de la Luna στις 2:21 π.μ.
It's time to do or die...
Με κραγιον στον καθρεφτη... Madame de la Luna στις 2:25 μ.μ.
Ετικετες Κάτι δικά μου, Φωτογραφία, Kινηματογράφος
Τα καράβια των λουλουδιών...
Τα καράβια των λουλουδιών, παρά το τόσο ρομαντικό όνομά τους και τους συνειρμούς που ίσως φέρνουν στο μυαλό σας, στην πραγματικότητα δεν ήταν παρά πλωτοί οίκοι ανοχής, που άκμασαν στην Κίνα. Εκτός από ερωτικές απολαύσεις, προσέφεραν και διασκέδαση που συμπεριλάμβανε δείπνο μετά μουσικής κι ήταν συνηθισμένο να καλούνται εκεί για να τιμηθούν και να περάσουν ευχάριστα την βραδιά τους, ανώτεροι αξιωματούχοι.
Αυτά και άλλα πολλά, για την Κίνα των περασμένων αιώνων, μπορείτε να μάθετε, αν θελήσετε να διαβάσετε ένα απ' τα βιβλία του Robert Van Gulik (που εκτός από συγγραφέας, υπήρξε και πρεσβευτής της Ολλανδίας στην Ιαπωνία και για πολλά χρόνια υπηρέτησε στην Κίνα, την Ινδία κ.α.). Πρόκειται για αστυνομικά ιστορικά μυθιστορήματα, που καταφέρνουν να κρατήσουν σε αγωνία τον αναγνώστη ως το τέλος. Εδώ θα βρείτε μια μεγάλη λίστα απ' αυτά (κυκλοφορούν απ' τις εκδόσεις "Θεμέλιο") και θα μπορέσετε έτσι να επιλέξετε όποιο σας ελκύσει περισσότερο.
Όσο για τα καράβια των λουλουδιών, μπορείτε να διαβάσετε εδώ κι εδώ περισσότερα και να δείτε και σχετικές φωτογραφίες. Εκτιμώ πάντα τα αναγνώσματα, που προσφέρουν κάτι περισσότερο απ' το να περάσει κανείς ευχάριστα την ώρα του και τα βιβλία του Van Gulik (που ήταν αυθεντία στην λογοτεχνία, την τέχνη και την ιστορία της Ανατολής), εμπίπτουν σ' αυτή την κατηγορία. Γι' αυτό και σας τα προτείνω. Καλή σας ανάγνωση..
Με κραγιον στον καθρεφτη... Madame de la Luna στις 4:02 μ.μ.
Ετικετες Βιβλία, Κίνα
Σινεμά ο Παράδεισος-Δ' Μέρος
Απ' τις πιο ωραίες ταινίες που είδα τελευταία, είναι αναμφίβολα το "Creation" και μιας που μιλούσα γι' αυτό με μια φίλη, σκέφτηκα να γράψω και μια σχετική ανάρτηση, γιατί θ' αρχίσω να ξεχνάω πια.. Το "Creation" λοιπόν αναφέρεται στην αληθινή ιστορία του Δαρβίνου. Κυρίως επικεντρώνεται στο πόσο τον επηρέασε ο θάνατος της κόρης του και τι διλήμματα είχε, ωσότου αποφασίσει να εκδόσει το πασίγνωστο βιβλίο του "Η καταγωγή των ειδών". Σ' αυτή την ταινία είδα μερικές απ' τις ωραιότερες εικόνες που έχω δει ποτέ σε κινηματογραφική παραγωγή. Σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα. Σας έχω ένα video παρακάτω κι εδώ θα βρείτε όλες τις σχετικές λεπτομέρειες.
Εξίσου μου άρεσε και η ινδική ταινία "The japanese wife", που βασίζεται στο βιβλίο "The Japanese Wife and Other Stories" του λογοτέχνη Kunal Basu. Κάντε κλικ στους συνδέσμους και θα μάθετε όλες τις λεπτομέρειες.
Kι επίσης ανεπιφύλακτα προτείνω την ισπανική "Manolete" που αναφέρεται στη ζωή του πιο διάσημου ταυρομάχου της χώρας, του Manuel Laureano Rodríguez Sánchez. Εδώ θα δείτε κι άλλα σχετικά video για κείνον κι εδώ τις ιστορικές πληροφορίες για τη ζωή του.
Πέραν αυτών, με ενδιαφέρον παρακολούθησα την "Shangai", (αν και μου φάνηκαν πολύ ψεύτικα τα σκηνικά της πόλης), το "The killer inside me" και το "Echoes of the Rainbow". Αδιάφορη βρήκα την ταινία "Salt", ιντριγκαδόρικο το "Inception", μέτριο το "The American", έξυπνο κι αγωνιώδες το "Abandoned". Και η συνέχεια, την επόμενη φορά..
Με κραγιον στον καθρεφτη... Madame de la Luna στις 4:50 μ.μ.
*στον Βασίλη και την Σταυρούλα Κ.
Εσείς ξέρετε γιατί.
Το θεώρημα της μη-πληρότητας, η κορωνίδα των μαθηματικών όπως πολλοί γνώστες του χώρου λένε, αυτό για το οποίο θα γράψω λίγα λόγια σήμερα (παραδεχόμενη πως δεν είμαι επουδενί ο κατάληλος άνθρωπος για να σας μεταφέρω την τεράστια σημασία του), έχει νομίζω πολλούς αποδέκτες, πέρα απ' τους μαθηματικούς που σαφώς γνωρίζουν και εκτιμούν το έργο του Κουρτ Γκέντελ. Και γι' αυτό γοητεύει. Επειδή αγγίζει τη φιλοσοφία, μ' έναν τρόπο αδιαμφισβήτητο και χτυπάει απροκάλυπτα την αλαζονεία των απόλυτα ορθολογιστών.
Το θεώρημα αυτό λοιπόν για όσους δεν το γνωρίζουν, (το σωστό είναι να κάνουμε λόγο για τα θεωρήματα της μη-πληρότητας, επειδή πρόκειται για δύο κι ας εστιάζουμε οι περισσότεροι στο ένα), λέει περίπου ότι σε ένα μαθηματικό σύστημα υπάρχουν δηλώσεις οι οποίες αν κι είναι αληθείς δεν μπορούν να αποδειχθούν:
"Οποιαδήποτε αποτελεσματικά παραχθείσα θεωρία που είναι ικανή να εκφράσει τη στοιχειώδη αριθμητική δεν μπορεί να είναι και συνεπής και πλήρης. Συγκεκριμένα, για κάθε συνεπή, αποτελεσματικά παραχθείσα τυπική θεωρία που αποδεικνύει συγκεκριμένες αλήθειες βασικής αριθμητικής, υπάρχει μία αριθμητική δήλωση η οποία είναι αληθής, αλλά δεν μπορεί να αποδειχθεί από τη θεωρία".
Στενός φίλος του Αϊνστάιν, ο Γκέντελ έζησε από κοντά τον Kύκλο της Βιέννης, κατασκεύασε την δική του αριθμητική, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο, αλλά διασκέδαζε κυρίως παρακολουθώντας την Χιονάτη και άλλες ταινίες του Ντίσνεϊ και διαβάζοντας παραμύθια (επειδή -όπως έγραφε στη μητέρα του-, μόνο αυτά παρίσταναν τον κόσμο όπως θα έπρεπε να είναι).
Προδόθηκε απ' τη λογική του προς το τέλος της ζωής του και ζούσε με τον συνεχή φόβο πως θα τον δηλητηριάσουν, πίστευε ότι απ' το ψυγείο εκλύονται επικίνδυνα αέρια κι έβαζε την σύζυγό του (την χορεύτρια των καμπαρέ, Αντέλε Πόρκερτ), να δοκιμάζει το φαγητό του πριν το φάει.
Όταν νοσηλεύτηκε για τη θεραπεία των επιπλοκών μιας κοινής πάθησης στα 72 του χρόνια, στα τέλη του Νοέμβρη του 1977, δεν έτρωγε απολύτως τίποτα και κατέληξε να πεθάνει δεκαεπτά μέρες μετά ("από υποσιτισμό και επισχανση", σύμφωνα με το ιατρικό πιστοποιητικό), έχοντας φτάσει να ζυγίζει μόνο 33 κιλά.
Στα ελληνικά κυκλοφορεί ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο για τον Γκέντελ, για το οποίο γράφτηκε εδώ μια εξαιρετική ανάρτηση. Στο περιοδικό The NewYorker, θα βρείτε αυτό το άρθρο με αφορμή τη φιλία του με τον Αϊνστάιν κι εγώ θυμάμαι με συγκίνηση μια θεατρική παράσταση αφιερωμένη σε κείνον: τη Δέκατη Έβδομη Νύχτα του Απόστολου Δοξιάδη (παίχτηκε στο Θέατρο "Άνεσις" το Νοέμβριο του 2006 και η αυλαία έπεσε τον Μάϊο του 2007). ..
Ο Δοξιάδης, έχει γράψει και βιβλίο όμως για τον Γκέντελ που πάντα θαύμαζε ("Από την παράνοια στους Αλγόριθμους"), και κάνει λόγο για τον 'σύγχρονο Αριστοτέλη' όπως ήταν γνωστός στους ομότεχνους του, και στα άλλα του δύο βιβλία. Είναι φανερό πως η προσωπικότητα του μεγάλου μαθηματικού εξακολουθεί να τον ελκύει. Και όχι μόνο αυτόν..
Γιατί αυτή η ανάρτηση τώρα, θ' αναρωτιέστε.. Επειδή πολύ απλά, βλέποντας πρόσφατα μια νοτιοκορεάτικη ταινία που θέλω να σας προτείνω, να βασίζει μέρος της μυθοπλασίας της στον Κουρτ Γκέντελ, σκέφτηκα πως έχει σημασία να γνωρίζετε κάποια πράγματα για κείνον που σωστά είπε πως:
"Σε κάθε κόσμο που λειτουργεί με ορισμούς και με κανόνες, αν θέλει κάποιος να προχωρήσει μ ό ν ο με αυτούς, πάντα κάποιος προορισμός θα μένει απροσπέλαστος. Η αλήθεια θα μένει πάντα λειψή".
Κι αυτό, δεν πρέπει να το ξεχνάμε..
ΥΓ: Αξίζει να κάνετε κλικ εδώ, κι εδώ κι εδώ..και να ψάξετε τους 'κρυμμένους' συνδέσμους του κειμένου.
**H φωτογραφία είναι από εδώ.
Με κραγιον στον καθρεφτη... Madame de la Luna στις 2:04 π.μ.
Ετικετες Βιβλία, Πρόσωπα
Τη μνήμη, που μου επιτρέπει να κρατάω ζωντανό ότι έχει νόημα για τη ζωή μου..
Τα χαμόγελα των ανθρώπων, των πολύ προσωπικών, που αξιώθηκα να συναντήσω..
Τις φορές, που πέρασα ξυστά απ' τη Συντριβή και βγήκα αλώβητη στην άλλη πλευρά..
Εκείνους που νικούν με το φως τους, το μισό σκοτάδι τους..
Τις στιγμές που βλέπω τα θαύματα να γίνονται πραγματικότητα..
Τα ταξίδια του μυαλού, του κορμιού, της νύχτας, της μουσικής...
Το πλησίασμα με τους Άλλους και τις συνέργειες που γεννάει..
Τις ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα που ήμουν δίπλα σου.. δίπλα της ..δίπλα του... δίπλα τους..
Την ευσπλαχνική σιωπή..
Κι ότι σε λέξεις δεν μπορεί, δεν πρέπει και δεν χρειάζεται να χωρέσει..
*Στο Παιχνίδι της Αγάπης, με κάλεσες Εσύ κι αυτός ήταν ο μοναδικός λόγος που ανταποκρίθηκα.. Σ' ευχαριστώ.
Με κραγιον στον καθρεφτη... Madame de la Luna στις 12:26 π.μ.
Ετικετες Κάτι δικά μου, Παιχνίδια
Jeju Island: Island of the Gods
Το Jeju, το νησί των Θεών, όπως είναι γνωστό, βρίσκεται στη Ν. Κορέα και αποτελεί έναν από τους πιο δημοφιλείς τόπους των ερωτευμένων ζευγαριών, που περνούν εκεί το μήνα του μέλιτος.
Είναι ηφαιστιογενές, γεμάτο από διάσπαρτα αγάλματα ("Dol-ha-ru-bang," που σημαίνει περίπου παπούδες από πέτρα) και γνωστό για τις αβαλόνες του, που βγάζουν στην επιφάνεια γυναίκες-δύτριες.
Οι αβαλόνες μπορεί να πουληθούν ως 300 δολλάρια το κιλό και αποτελούν εκλεκτό μεζέ, για πολλούς ανθρώπους ανά τον κόσμο. Οι δύτριες βουτούν καθημερινά, χωρίς εξοπλισμό για αρκετές ώρες αν και κάποιες απ' αυτές, είναι άνω των 50 ετών.
Ένα απ' τα ενδιαφέροντα αξιοθέατα του νησιού είναι το θεματικό πάρκο, Jeju Glass Castle, φωτογραφίες του οποίου μπορείτε να δείτε εδώ αλλά και το Loveland Park (κλικ μόνο αν είστε ενήλικες). Έχει βουδιστικά τέμπλα και αξιόλογα μουσεία, στα οποία συμπεριλαμβάνεται και το Μουσείο Τσαγιού.
Με κραγιον στον καθρεφτη... Madame de la Luna στις 11:43 μ.μ.
Ετικετες Κόσμος, Ν. Κορέα
Dae Jang-Geum-Jewel in the Palace
Πολύς λόγος γίνεται φέτος για την τηλεοπτική πενία που όπως φαίνεται θα ζήσουν, όσοι παρακολουθούν φανατικά την μικρή οθόνη, ανεξαρτήτως των λόγων που συμβαίνει αυτό. Η πιο αξιοπρόσεχτη παραγωγή σαφώς και φάινεται ότι θα είναι "Το νησί", που θα παιχτεί στο MEGA και για το οποίο νομίζω πως όλοι λίγο-πολύ, γνωρίζετε τις λεπτομέρειες.
Εγώ όμως θα σας προτείνω ένα ξένο σήριαλ, δραματικού χαρακτήρα που βασίζεται σε αληθινά ιστορικά γεγονότα, έχει άπειρα εξωτερικά γυρίσματα, εντυπωσιακά κουστούμια, προσεγμένη φωτογραφία, ιδιαίτερη μουσική, μια γλυκύτατη πιτσιρίκα πρωταγωνίστρια και θα σας μάθει πράγματα που σίγουρα δεν ξέρετε για μια χώρα που βρίσκεται πολύ μακριά από τη δική μας: τη Νότιο Κορέα.
Το σήριαλ αυτό, που κάνει πολλά ελληνικά να φαντάζουν απίστευτα φτωχά μπροστά του, τιτλοφορείται Dae Jang-Geum (θα καταλάβετε γιατί στην πορεία), προβλήθηκε απ' το MBC και διαδραματίζεται 500 περίπου χρόνια πριν, κατά την περίοδο δηλαδή την οποία βασίλευε η δυναστεία Chosun και υπήρχε εξαιρετικά αυστηρή ιεραρχία.
Ένα μικρό κορίτσι, από την κατώτερη κοινωνική τάξη θα καταφέρει να ξεπεράσει κάθε κοινωνικό περιορισμό και θα φτάσει να έχει μια περίοπτη θέση στο παλάτι, στο πλευρό του βασιλιά. Το κορίτσι αυτό υπήρξε, η γυναίκα αυτή είναι θρυλική μορφή στην Νότιο Κορέα και δεν είναι παράξενο που αυτή η σειρά πουλήθηκε σε τόσες χώρες του εξωτερικού και γνώρισε τέτοια επιτυχία.
Υπάρχει ολόκληρη στο youtube και μπορείτε να την δείτε κάνοντας κλικ αρχικά εδώ. Θα διαπιστώσετε απ' τα σχόλια που υπάρχουν κάτω από κάθε επεισόδιο, πως την παρακολουθούν άνθρωποι απ' όλο τον κόσμο. Απορώ πως δεν την μυρίστηκε ακόμα κάποιο απ' τα στελέχη της ελληνικής τηλεόρασης, αν και ποτέ δεν ξέρει κανείς..
Περισσότερα για το Jewel in the Palace, μπορείτε να βρείτε εδώ, εδώ κι εδώ. Δείτε το πρώτο επεισόδιο (υπάρχουν σε όλα αγγλικοί υπότιτλοι και οι διάλογοι είναι σχετικά απλοί) και θα διαπιστώσετε και μόνοι σας, αν αξίζει τόσο όσο γράφω.. Όσο για την Ν. Κορέα, θα έχουμε να πούμε κι άλλα, σύντομα.. επειδή όπως έλεγε ο Κέρουακ:
"Όλη η ζωή είναι μια ξένη χώρα".
Με κραγιον στον καθρεφτη... Madame de la Luna στις 3:57 μ.μ.
Ετικετες Κόσμος, Ν. Κορέα, Τηλεόραση
Και συνεχίζω το μέτρημα..
Γενναιόδωροι ξένοι
Άδολα πλάσματα
Κουτοπόνηρα χαιρέκακοι
Εκμεταλλευτές ως το κόκκαλο
Αμετροεπείς πρόστυχοι
Κατεστραμμένοι αμετάκλητα
Για πάντα γενναίοι
Καριερίστες ψεύτες
Καλλιτέχνες εκ φύσεως
Ποιητές του αύριο
Χρηματιστές αισθημάτων
Καταδικασμένοι Νάρκισσοι
Χαριτωμένα ανασφαλείς
Πληκτικά συνηθισμένοι
Τοκογλύφοι ελπίδων
Πολιτικάντηδες του τίποτα
Αφόρητα μίζεροι
Γοητευτικά συνεσταλμένοι
Ξεπουλημένοι από καιρό
Ερωτεύσιμοι παραμυθάδες
Κενοί συναισθημάτων
Κορυφαίοι μαλάκες
Διαπιστευμένοι σταρχιδιστές
Μαγικά υπέροχοι
Δοξασμένοι θύτες
Θλιμμένα θύματα
Ανυπόφορα κυνικοί
Ειλικρινά συμπάσχοντες
Αμετανόητα δοτικοί
Βαμμένοι Κόκκινοι
Αιώνια Γκρίζοι
Φτηνοί εραστές
Άδικα χαμένοι
Ασυμβίβαστοι αναχωρητές
Γνήσιοι ροκάδες
Αξιολύπητοι διεφθαρμένοι
Γεννημένοι Πρίγκηπες...
Με κραγιον στον καθρεφτη... Madame de la Luna στις 11:20 π.μ.
Φοβάμαι...πως χάνω το μέτρημα ...