41 | We are not alone
41	Απρίλιος 21, 2008
Σκεφτόμουν τι να γράψω αλλά ότι και να έγραφα θα ήταν της πλάκας. Δεν έχω ιδιαίτερες μνήμες. Η δικτατορία κράτησε για μένα από τα 3 μου ως τα 10 μου. Δεν είμαι παιδί αντιστασιακού, ούτε παιδί στελέχους της «εθνοσωτήριας επανάστασης». Αν ψάχνετε για κάτι σοβαρό, θα το βρείτε εδώ.
Για μένα η δικτατορία ήταν μια ιστορία που είχε τελειώσει πριν ακόμα αρχίσω να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο σε όλο του το μεγαλείο. Δυστυχώς ή ευτυχώς για άλλους δεν υπήρξε καθόλου. Γενηθήκανε και μεγαλώσανε μέσα στην Δημοκρατία και δυσκολεύονται να αντιληφθούνε πρακτικές που μετέρχεται η εξουσία προκειμένου να πετύχει τον στόχο της και που παραπέμπουν σε δικτατορίες.
Το χειρότερο που μου έχει συμβεί, σε σχέση με την χούντα ήταν στα 24ατα γεννέθλιά της όπου ενώ δούλευα σε εταιρία πληροφορικής που αντιπροσώπευε ένα πρόγραμμα σελιδοποίησης (PageMaker) με στείλανε στην Δράμα να βοηθήσω στην έκδοση μια καινούργιας τοπικής εφημερίδας γιατί η σελιδοποιός της δεν μπορούσε να δουλέψει την εφαρμογή. Τι κάνεις όταν ενώ έχεις πάει για δουλειά ανακαλύπτεις ότι το πρωτοσέλιδο που «στήνεις» έχει το «πουλί» μπροστά;
Τι κάνεις όταν σου λένε καλά που ήταν η χούντα και μας έκανε τον δρόμο; Ή το τάδε έργο;
Πως εξηγείς ότι τα προβλήματα της δημοκρατίας δεν τα λύνει η κατάλυσή της αλλά η παιδεία σε συνδυασμό με περισσότερη ελευθερία;