3euk1L4: S-Sonatas: No.1 in C
Posted by Dimitrios Sykias at 2:59 μ.μ.
Η S-Sonata μου άρεσε πολύ. Είναι ένα ευγενικό παιχνίδι ύφους, δίχως ειρωνεία - ο Βαρέζε παρόμοια έπραξε επεκτείνοντας τo “Syrinx” του Ντεμπυσύ. Και το λέω αυτό γιατί συνήθως οι συνθέτες προσεγγίζουν το παλαιό με μία δόση "υπεροπτικής κατανόησης".
Αυτό όμως που μου άρεσε περισσότερο ήταν η φράση "χαρά για τα δάχτυλα" – το πώς την συνέλαβες και το πώς την υπηρέτησες με την S-Sonata. Νομίζω ότι αυτό προκύπτει στον Σκαρλάτι, από μια μανιέρα δομής, που βασίζεται σε στοιχειώδεις υποδομές της μουσικής του καιρού του: κλίμακες, θέσεις συγχορδιών και αρπέζ. Μου μοιάζει η μουσική του σαν μια έξυπνη αρμογή υποδομών, με φινέτσα που προκύπτει ως "χορογραφία" εμπεδωμένων δαχτυλοθεσιών … και όπου η θέση του χεριού επιτρέπει, τότε έρχεται τελείως φυσιολογικά ένα στολίδι…
16 Ιανουαρίου 2011 - 1:05 π.μ.
Δημήτρη να υποθέσω ότι ακούμε δια χειρός;
Έτσι κι αλλιώς απολαυστικός.
Τελικά το διαδίκτυο σου δίνει το δρόμο να ακούσεις έργα που αλλιώς ίσως δε θα άκουγες ποτέ.
Από σένα αλλά και από το Γιώργο Χατζημιχελάκη έχω κατεβάσει μέσω του youtube ό,τι έχετε ανεβάσει και τα έχω κάνει video ή mp3.
Δε με χαλάει η ποιότητα που υπολείπεται [εδώ Δημήτρη μέχρι πριν 15-20 χρόνια αντέγραφα βινίλια σε κασέτες για να τα πάρω σε διακοπές και θα με χαλάσει η ποιότητα mp3;] αλλά, αν δεν πρόκειται τελικά να βγουν μέσω κάποιας εταιρείας (κάτι που το έχουμε συζητήσει και μάλλον είναι χίμαιρα εκτός αν δεν έχεις τι να κάνεις τα λεφτά σου) γιατί με αυτά που ανεβάζετε, μαζί με άλλα, δεν φτιάχνετε cd, με υλικό που θα συνάδει θεματικά, και να τα διαθέτετε/ πουλάτε μέσω του διαδικτύου;
O Στραβίνσκι είχε πει κάποτε ότι τα δάκτυλα έχουν τη δική τους "συνθετική λογική". Κάπου κάπου καλό είναι να τα εμπιστεύομαστε.
18 Ιανουαρίου 2011 - 2:25 π.μ.