Album of The Week #48 |
← Album of The Week #47
Τραγούδια που ζουν μέσα σε ταινίες →
Album of The Week #48
Posted on March 4, 2015	by InfluencesOnly
Ευπρόσδεκτο δώρο για ορκισμένους «μπιμουβάδες», συλλέκτες φθαρμένων VHS και θαμώνες μεταμεσονύκτιων προβολών, με το μανδύα του soundtrack ενός φτηνού θρίλερ με μηχανόβιους serial killer, με τέρατα από το υπερπέραν, με βαμπίρ go go girls και παράφρονες μαχαιροβγάλτες. Όσοι ψάχνετε για μεγάλες καλλιτεχνικές αξιώσεις και πρωτάκουστη μουσικοποιημένη αίσθηση του σινεμά καλύτερα να προσπεράσετε. Οι υπόλοιποι προσπεράστε μονάχα τον παραπλανητικό τίτλο. Δυστυχώς η συλλογή δεν περιέχει χαμένα διαμάντια από πεταμένα ασκησιολόγια του John Carpenter από τα χρόνια του 70 και του 80 που δεν βρήκαν το δρόμο για να χωρέσουν σε κάποιο πλάνο της φιλμογραφίας του. Δεν θα βρούμε εξαφανισμένα μοτίβα από το Prince of Darkness (1987) εδώ, ούτε στοιχειωμένους ambient ήχους από το Assault on Precinct 13 (1976), ούτε χειροποίητα ambient λεπτουργήματα από το Starman (1984). Οι ιδέες του Lost Themes είναι καινούριες και καταδεικνύουν τον πλούτο ενός άφθαρτου στο χρόνο στυλ, καθώς ο σκηνοθέτης υπέγραφε τη μουσική σχεδόν σε όλες τις ταινίες του. O John Carpenter φέτος ψάχνει στο σκαλιστό σεντούκι για να μας κάνει να χαθούμε στις ατέρμονες ηλεκτρονικές μανούβρες του. Ο εφιάλτης αυτή τη φορά θα παίξει στο μυαλό μας και όχι στην οθόνη.
Ο John Carpenter κατασκευάζει ένα ηχητικό δίχτυ από ηλεκτρονικές ατμόσφαιρες από τις οποίες ξεπηδούν σκιώδεις χαρακτήρες από ένα άγνωστο sci-fi και horror ανθολόγιο. Πραγματικά, θέματα σαν το Mystery θυμίζουν έναν σκοτεινό απόγονο του Halloween (1978) ενώ ακούγοντας το synthesizer του Abyss αισθάνεσαι να σε κυκλώνει το απειλητικό μαρσάρισμα της Christine (1983). Η σταδιακή βύθιση στις δικές μας εμμονές και φοβίες είναι το μεγάλο επίτευγμα κάθε σπουδαίας ταινίας τρόμου. Η αγωνία του ανυπεράσπιστου ήρωα απέναντι στους ανείπωτους φόβους μας – όσο πιο αναίτιοι τόσο το καλύτερο. Η μουσική του Carpenter μας φοράει κολάρο αυτούς ακριβώς τους φόβους, αλλά με ένα τρόπο που μοιάζει με τελετουργία.
Στα πιο ατμοσφαιρικά του δίσκου, ο ακροατής πελαγοδρομεί μαζί με τον μακάβριο διώκτη του (ο Mike Mayers στέκεται έξω από το τζάμι σου) και στα πιο corny φαντασιώνεται ένα άγριο νυχτερινό κυνηγητό έχοντας τη ρωμαλέα κώμη του Jake the Snake. Αρκεί να μην ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος που μας έκανε πρώτος να υποψιαστούμε τον γιάπικο πουριτανισμό ανάμεσά μας (They Live) και που έκανε μια κωμόπολη τραγικό κοινωνό των αρχέγονων φόβων μας (The Fog), δικαιούται και να μην είναι ο πιο μοντέρνος πειραματιστής. Ο στόχος του είναι σαφής και αναίσχυντα ψυχαγωγικός και trashy. Χάρμα.