Then We Sat On Our Own Star: Βρε για δες τι βγήκε μέσα από τα δάση
Το είπα και στο upkay, θα το πω κι εδώ: ε, ναι λοιπόν! ΜΕ άρεσαν πουλί οι transit! Αν και σταματάνε τα κομμάτια τους πάνω στο σημείο που λες ότι τώρα είναι που θα τα σπάσουν όλα. Το The Girl And The Road και το Ad Anima Pt. 3 τα τραγουδάω συνέχεια λέμε!
26 Αυγούστου 2008 - 7:56 μ.μ.
ansere είπε...
Νομίζω ότι αυτό συναίβη και με τους anathema. σαρένε? καλοί δεν είναι κι αυτοί. κατέβασα και transit από upkay. δεν μπορεί να ψήθηκε τόσος κόσμος... καλοί θαναι
27 Αυγούστου 2008 - 3:04 μ.μ.
Βασικά όλα τα κρέντιτς ξάδερφε πρέπει να πάνε στον φίλο μου τον GT, που για χάρη μου παρακάμπτει τα ντουμ μεταλ και προγκρέσιβ μέταλ ακούσματα του, και ψάχνει να μου προτείνει κάτι που να μπορώ να ακούσω κι εγώ...
Αρσέν, ναι και στους ανάθεμα το ίδιο έγινε, όπως και στους παραντάις λόστ. Μόνο που νομίζω πως εκεί η μετάβαση ήταν πιο σταδιακή.
Τί τραβάνε κι αυτοί οι καημένοι οι μεταλλάδες...
28 Αυγούστου 2008 - 9:24 π.μ.
Αστα, άστα ξάδερφε. Να φανταστείς τον έβαζα να ακούει Blur!
"Εντάξει, δεν ήταν ό,τι χειρότερο είχε να παρουσιάσει το συγκεκριμένο είδος μουσικής". χαχαχα πως τα καταφερες και πηδηξες 17 χρονια πορειας τοσο των in the woods οσο και των λοιπών που τους ακολούθησαν (drawn, green carnation) μονο εσυ το ξερεις
Ανώνυμε, δεν ξέρω πώς τα κατάφερα. Να με συμπαθάς, η σκληρή μουσική δεν είναι το φόρτε μου, και αν κάπου λάθεψα, βάρα με αλύπητα, μου αξίζει...