Jolly Roger: Business plan
posted by Skipper Another at 23:36
Τζων Μπόης 20 June 2013 at 01:07
Πειρατή, διάβασα για πλοία, για συγκινητικές προσφορές υπέρ της προστασίας των ζώων, διάβασα για όνειρα, για επιθυμίες, είδα και τον Φρέντυ Κρούγκερ των μη φιλόζωων...υπήρξε όμως κάτι που δεν είδα στο κείμενό σου...
...δεν είδα κάποια ανθρώπινη ψυχή πέρα από τη δική σου...
Λες κάτι να μου ξέφυγε και να πρέπει να το ξαναδιάσω; ίσως ναι, κάπου ανάμεσα σε εκείνες τις γραμμές θα βρίσκεται και μάλλον μου διέφυγε...
thinks 20 June 2013 at 01:22
Η κοινωνία την οποία εκδικούνταν οι ήρωές μας, των παιδικών μας βιβλίων, τους είχε τραυματίσει έτσι που το ταίρι τους ήταν το σκάφος και η οικογένειά τους το πλήρωμα. Θυμήσου κι όταν ξαναβρήκαμε τον πλοίαρχο Νέμο στην Μυστηριώδη Νήσο...
Με εμάς θα ήσουν απόλυτα ικανοποιημένος, κάπταιν, μια και η Μαργαρίτα περνά τις μέρες της προστατεύοντας τα ζώα του δάσους και κάνοντας μηνήσεις σε λαθροκυνηγούς, και "ντου" στα σπίτια τους με ένταλμα για να ανακαλύψει αποδεικτικά στοιχεία. Και όταν βρίσκουν κάποιο λαβωμένο ζώο το φέρνουν στο σπίτι μας και τα περιποιούμαστε μέχρι να έρθει ο κτηνίατρος.
Ίσως να μην χρειαστεί γιοτ δεκαώροφο σε διεθνή ύδατα. Το ξεχαρβάλωμα της κοινωνίας θα φέρει την post-apocalyptic εποχή διαφορετικά από ότι φανταζόταν το Χόλυγουντ, ή ο Ιούλιος Βερν. Και τότε μικρές κοινωνίες θα επιζήσουν λειτουργώντας με τα όνειρά σου καθώς θα γίνονται πραγματικότητα.
Jolly Roger 20 June 2013 at 11:27
Σημειωση προς εαυτον: πρεπει να σκαρωνω περισσοτερα ποστ με προσωπικα θεματα. Τα σχολια που παιρνω σε προσωπικα ποστ ειναι πολυ πιο αγαπησιαρικα απο εκεινα που παιρνω στις κοινωνικοπολιτικες μου αναλυσεις.
Από την άλλη μεριά, όταν καταρρεει η χωρα μου, πως μπορω να ασχοληθω με τις ονειροφαντασιες ενος γεροξεκουτη (δλδ εμενα);
Απο την παραλλη μερια, εδω ολοκληρος Μεγας Τσαγκαρουσιανος και αρθρογραφει τους τελευταιους μηνες αποκλειστικα για την Μ.Π.Ι. (Μεταφυσικη του Πεταγματος του Ιερακος) και τον Σ.Α.Χ (Συμβολισμο του Αγριοχορτου που φυτρωσε στα Χαλασματα).
Αγαπητε Δημητρη, πολλα ευχαριστω για το ομορφο σχολιο. Πολυ θα ηθελα να με προσλαβει η Μαργαριτα σαν βοηθο της και να κανουμε μαζι ντου σε σπιτια κυνηγων.
Επειδη ομως εγω θα εκανα στους κυνηγους οτι κανουν αυτοι στα ζωα, μαλλον δεν θα ημουν καλός βοηθος.
Προς μεγαλη μου λυπη, τετοιου ειδους ντου (δλδ οπως θα τα ηθελα εγω) θεωρουνται παρανομα.
Δεν θα ηθελα να ζησω σε μια post-apocalyptic εποχη. Ο ρομαντισμος των post-apocalyptic ταινιων του Χολυγουντ με αφηνει αδιαφορο.
Δεν μου αρεσει η Ολικη Καταστροφη. Θελω μαλιστα να εμποδισω ολους οσους μας οδηγουν προς αυτην.
Η εγγενης απαισιοδοξια μου ομως μου λεει οτι οι αλλοι θα υπερισχυσουν και η Ολικη Καταστροφη θα ερθει. Ισως πολυ συντομα, ισως εντος των ημερων μας.
Το πλοιο-νησι που ονειρευομαι δεν μπορει να υπαρξει σε post-apocalyptic σεναριο. Θα χρειαζοταν εναν σκασμο σε οπλικα συστηματα και σε πολεμιστες για την υπερασπιση του. Ουτε τα θελω αυτα ουτε μπορω να τα πληρωσω (ακομα και αν ειχα 250 μυρια).
Προτιμω μια ομαλη πλευση σε ειρηνικα νερά. Απλά ελπιζω οι εξωθεν του πλοιου να με αφησουν στην ησυχια μου.
Διορθωσουλα: ο Ι. Βερν δεν οραματιζοταν post-apocalyptic καταστασεις. Το αντιθετο.
Ο Ι. Βερν ονειρευονταν το χτισιμο μιας πιο δικαιης κοινωνιας χρησιμοποιωντας Τεχνολογια.
Δεχονταν την Βια προκειμενου να εξαλειψει το Αδικο (αυτο ειναι πολυ συζητησιμο και δεν συμφωνω εντελως) αλλά δεν μιλησε πουθενα για ολικη καταστροφη.
Jolly Roger 20 June 2013 at 11:28
Αγαπητε Τζων, το δικο σου σχολιο ειναι επισης πολυ ομορφο, ου μην αλλά και ζορικο.
Χτυπας ενα ευαισθητο σημειο μου (και καλα κανεις). Η αληθεια ειναι οτι παντοτε οταν εκανα ονειρα για τον εαυτο μου, τον φανταζομουν μονο του. Ειτε σε πλοιο (τα περισσοτερα ονειρα) ειτε σε διαστημοπλοιο ειτε σε νησακι στον Ειρηνικο, το σεναριο δεν προεβλεπε συντροφο.
Αυτο ισχυε ακομα και στις εποχες που ειχα ταιρι.
Αυτη η νοοτροπια (της απολυτης μοναχικοτητας) εχει αλλάξει μόλις τα τελευταια λιγα χρονια.
Εφαγε για πρωτη φορα εναν γερό μπατσο απο τον σκυλο μου. Η συντροφια του μου εδειξε για πρωτη φορα στην ζωη μου, οτι "ου καλον τον ανθρωπον ειναι μονον" (Π. Διαθηκη).
Λιγο αργοτερα ηρθε στην ζωη μου ενα συγκεκριμενο κοριτσι, που εσβησε οριστικα την επιθυμια της μοναχικοτητας.
Σημερα, ολα τα σεναρια για το μελλον μου συμπεριλαμβανουν σκυλο και κοριτσι (το συγκεκριμενο και μονο).
Το πλοιο που περιγραφω στο ποστ διαθετει (και) διαμερισματα για 2 ατομα. Μπορει να μην το γραφω ανοιχτα, αλλά για μενα ηταν απο την αρχη ξεκαθαρο οτι θα ζω πανω σ' αυτο το πλοιο με το κοριτσι μου.
Εδω η αφηγηση μου μπαζει νερα, διοτι γκουχ-γκουχ-γκουχ, ακομα δεν την εχω ρωτησει αν θελει κι εκεινη να ζει ετσι. ;-)
Τωρα για τους υπολοιπους που θα ζουν στο πλοιο μαζι μου δεν μου κανει ουτε κρυο ουτε ζεστη. Απο την στιγμη που θα σεβονται μερικους στοιχειωδεις κανονες καλης γειτονίας, μπορουν να κανουν οτι θελουν.
Αν υπαρχουν αναμεσα τους και μερικοι ενδιαφεροντες ανθρωποι, ευχαριστως να κανουμε μια καλη παρεα. Αλλά αυτο δεν ειναι κατι απαραιτητο.
Εξ άλλου, οι κοινωνικες επαφες δεν θα περιοριζονται σε οσους ζουν πανω στο πλοιο.
Το πλοιο του ποστ θα αποτελει μια ανοιχτη κοινωνια. Επισκεπτες ευπροσδεκτοι - το εγραψα ξεκαθαρα.
Αν εχω εναν φιλο που ζει στην Γλυφαδα, γιατι να μην με επισκεφτει στο πλοιο; (η να μην τον επισκεφτω εγω στην Γλυφαδα).
Με το ελικοπτερο θελει 1/2 ωρα για να βγεις απο τα ελληνικα χωρικα υδατα (εκει που θα βρισκεται το πλοιο). Και με ενα φουσκωτο περιπου το ιδιο.
Πόση ωρα θελεις με το αυτοκινητο για να πας Γλυφαδα - Παγκρατι, αν θελεις να δεις εναν φιλο σου που μενει εκει;
thinks 20 June 2013 at 15:28
My captain, πράγματι δεν νομίζω να επιτρέψει η Μαργαρίτα το είδος του ντου που έχεις υπ' όψιν σου --όσο κα να το ονειρευόμαστε :-)
Ενδιαφέρουσα σκέψη: το αν ο Βερν δεχόταν την βία προκειμένου να εξαλείψει το Άδικο. Και στην περίπτωση του Ροβήρου και του Νέμο το "άδικο" είχε διαπραχθεί κατά την δική τους αντίληψη επί των ιδίων, άρα η εκδίκηση ήταν περισσότερο "προσωπική". Η θέση του Βερν νομίζω παρουσιάζει τα διαπιστευτήριά της με το γεγονός της κατάληξης του κάθε εν υποκειμενικώ δικαίω και δια της βίας εκδικητή (Γι' αυτό ανέφερα και την Μυστηριώδη Νήσο, όπου γινόμαστε μάρτυρες του τέλους του Νέμο). Ίσως να δεχόταν ότι συνήθως η εκδίκηση είναι (λιγότερο ή περισσότερο) προσωπική και γίνεται με βία --δεν έλειπε όμως το ηθικό δίδαγμα, ή, η αναπόφευκτη κατάληξη.
Ενδιαφέρον επίσης ότι στις ιστορίες του Βερν (όπως και στην πραγματική Ιστορία[;]) την τεχνολογία την εισήγαγαν στην εξελισσόμενη κοινωνία οι εκδικητές σαν μέσον υπερίσχυσης/τιμωρίας --μια τεχνολογία που, ενώ υπήρχε ήδη, κανείς δεν την είχε πρώτα χρησιμοποιήσει για κοινό καλό.
Οπωσδήποτε εντελώς διαφορετικά, τα παραπάνω, από το "νησί" σου --εκτός αν η δική σου εκδίκηση είναι μέσω της απόδειξης ότι υπάρχει ένας άλλος, καλύτερος, πιο "ανθρώπινος" τρόπος :-)
Φοβόμαστε και οι δύο την Ολική Καταστροφή, η οποία αντί να έρθει, όπως ήταν αναμενόμενο, με πυρηνικό ολοκαύτωμα, θα έρθει μάλλον δια της οικονομικής και ηθικής κατάρρευσης εν μέσω αχαλίνωτης τεχνολογίας και υπερπληθυσμού.
Πάντως, θεωρητικά τουλάχιστον, το όνειρό σου θα μπορούσε να λειτουργήσει. Έχω τα αποδεικτικά στοιχεία, εδώ, στον μικρό πειραματικό σωλήνα του σπιτιού μας στο βουνό :-)
thinks 20 June 2013 at 15:41
(σε ξεχωριστό σχόλιο, σκέψη γεννηθείσα από τα άλλα σχόλια)
Την Μαργαρίτα την (ανα)γνώρισα μόνο αφού έφτασα πρώτα στο σημείο να επιλέξω με χαρά και αυτοπεποίθηση το ότι επρόκειτο να ζούσα μόνος.
Περαστικός 20 June 2013 at 21:55
Πες πότε να φτιάχνουμε βαλίτσες :Ρ Ρομαντικός και τραγικός ήρωας ο Νέμο. Και εμένα μου αρέσει να σκέφτομαι μια ερημική ζωή ή εναλλακτικές κοινότητες, αν και φοβάμαι ότι οι «άλλοι» και όλοι είναι πάντα μέρος μας και μαζί μας, με πολλούς τρόπους.