Bitiboukou: 2011
Έχουμε συνηθίσει να ζητάμε όλο και περισσότερα. Ενώ έχουμε καταφέρει να καλύψουμε τις ανάγκες διαβίωσης και ψυχαγωγίας, και όχι απλά τα βασικά, εμείς απτόητοι εξακολουθούμε και ποθούμε πολλά περισσότερα. Πάντα κάτι λείπει. Ποτέ μας δεν είμαστε ευτυχισμένοι... Σε τούτο το φαύλο κύκλο λίγο πολύ παγιδευτήκαμε όλοι μας. Ξεχνάμε τι πραγματικά χρειαζόμαστε για να είμαστε καλά, να νιώθουμε καλά. Ψάχνουμε διακαώς κάτι να μας γεμίσει. Στηρίζουμε τη ζωή μας σε αυταπάτες που καταρρίπτονται με ε΄να απαλό και γλυκό αεράκι του καλοκαιριού σε δευτερόλεπτα। Και τί μας μένει; Ένα άδειο καβούκι, κενό και εύθραυστο, που γρήγορα γίνεται παιχνιδάκι στα χέρια κάποιου ηθελημένα απρόσεκτου παιδιού, μέχρι να βαρεθεί να παίζει μαζί του και να το πετάξει παράμερα,χάμω. Να σπάσει! ...Για αυτό μην αναζητάτε άκαρπα, γυρίστε στην Ιθάκη σας... Τάδε έφη
...για ένα πουλί που κελαηδάει μία μονάχα φορά στη ζωή του, πιο γλυκά από κά8ε άλλο πλάσμα πάνω στη Γη.Από τη στιγμή που αφήνει την φωλιά του, ψάχνει για ένα δέντρο αγκαθωτό και δεν ησυχάζει αν δεν το βρεί.Και τότε, εκεί που κελαηδάει ανάμεσα στα άγρια κλαριά, παέι και καρφώνεται στο πιο μεγάλο,στο πιο κοφτερό αγκάθι. Και πεθαίνοντας, υψώνεται πάνω από την αγωνία του για να ξεπεράσει με το κελάηδημά του τον κορυδαλλό και το αηδόνι. Ένα τραγούδι θεσπέσιο, με τίμημα την ίδια του την ύπαρξη.Μα ο κόσμος όλος μένει ασάλευτος για να ακούσει και ο Θεός χαμογελαέι στους Ουρανούς του. Γιατί το άριστο αποκτιέται μόνο με μεγάλο πόνο...Ή τουλάχιστον έτσι λέει ο θρύλος. Colleen McCullough Τάδε έφη
Από μικρά παιδιά μπαίνουμε στην νοοτροπία του <<ποτέ δεν φταίμε εμείς>>. Για παράδειγμα, όντας μικρά παιδιά δεν ήταν λίγες οι φορές που κάναμε <<μπουπ>> σε κάποιο τραπέζι,σε κάποιο ντουλάπι,σε κάποια κολώνα, οπουδήποτε τέλος πάντων. Βάζαμε εμείς τα κλάματα και η μαμά,η γιαγιά ή κάποια θεία ερχόταν και έκανε <<νταντά>> το <<κακό>> τραπέζι που μας χτύπησε. Με αποτέλεσμα να περνάνε το εξής μήνυμα στα τότε (;) μικρά και ήσυχα μυαλουδάκια μας: Εγώ ήμουν σωστός... Έτσι λίγα χρόνια αργότερα μεγαλώνουμε και με άνεση λέμε ότι φταίει ο Γιώργος,ο Κώστας,η Άννα κοκ. Κακά τα ψέμματα, είναι πολύ πιο εύκολο από το να παραδεχτείς τα λάθη σου,το ξέρω. Μας έρχεται άβο(υ)λο το να ζητήσουμε συγγνώμη ή μάλλον πιστεύουμε ότι με το να ζητήσουμε συγγνώμη θα βγούμε πιο <<λίγοι>>, κάτι που σε κανέναν μας δεν αρέσει. Είναι γνωστό εξάλλου ότι η άμετρη υπερηφάνεια έχει υπάρξει λόγος καταστροφής αυτοκρατοριών ολόκληρων, πόσο μάλλον διαπροσωπικών σχέσεων. Και όμως,αν καταφέρεις και παραδεχτείς το λάθος σου (γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής άνθρωποι είμαστε), θα νιώσεις καλύτερα. Θέλει κότσια (για να μην πω κάτι άλλο και μας κόψει το ΕΣΡ) για να κάνεις κάτι τέτοιο... Για τουσ δύσπιστους τώρα.Ίσως με το να παραδέχεσαι ότι δεν είσαι τέλειος, να κάνεις ένα βήμα προς την τελειότητα. Για δείτε το και έτσι... Τάδε έφη
(Θύτης) Γιατί τα άτομα που αγαπάμε περισσότερο και μας αγαπούν και εκείνοι-υπάρχει δηλαδή ανταπόκριση,για να το ξεκαθαρίσουμε αυτό- τα πληγώνουμε με τον χειρότερο τρόπο; Είναι απίστευτο το γεγονός ότι σε αυτά τα άτομα συμπεριφερόμαστε πραγματικά άθλια... Ίσως επειδή ξέρουμε ότι μας αγαπούν υπερβολικά και θα τα ανέχονται.Παίζουμε με τα όρια, και ενώ γνωρίζουμε ότι το παιχνίδι αυτό υπό άλλες συνθήκες είναι πολύ επικίνδυνο, εδώ είμαστε σίγουροι πως ότι και να γίνει θα είμαστε οι κερδισμένοι της ιστορίας. Τους θεωρούμε δεδομένους και κατά κάποιο τρόπο τους εκμηδενίζουμε. Όσο και να μην θέλουμε να το παραδεχτούμε,μέσα μας το ξέρουμε... Και όμως,για πόσο ακόμα θα παίζουμε με τα όρια και θα τη βγάζουμε καθαρή; Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε ότι στη ρώσικη ρουλέτα υπάρχει μία σφαίρα και αν ακουστεί ο πυροβολισμός... Game is over! (Θύμα) Από την άλλη, αξίζουμε αυτά που παθαίνουμε γιατί αγαπάμε υπερβολικά και δεχόμαστε ασυζητητί πολλά,για να μην χαλάσουμε χατίρια. Ακόμα και αν βρούμε το κουράγιο να κάνουμε αυτό που πρέπει: να μιλήσουμε, εκείνοι είτε μας καλοπιάνουν με γλυκόλογα είτε μας εκβιάζουν. Έτσι και εμείς με τη σειρά μας πέφτουμε κατευθείαν στην παγίδα... Μαζευόμαστε, σιωπούμε και δίνουμε άθελά μας (;) το ελεύθερο... Σίγουρα φταίμε. Και όλα αυτά που μας συμβαίνουν, που παθαίνουμε- για να γίνω πιο μοιρολατρική- τα αξίζουμε. Τα αξίζουμε γιατί αγαπάμε υπερβολικά πολύ. Αγαπάμε αληθινά και τυφλά. <<Τώρα που σιχάθηκα σε αυτή τη σειρά τι κάνω>>; Άλλαξε,στο χέρι σου είναι... Τάδε έφη
Άραγε πού βρίσκεις το κουράγιο, τη δύναμη να συνεχίσεις... Αν ήδη βρίσκεσαι στη θάλασσα γιατί έχει βουλιάξει το καράβι στο οποίο είχες στήσει τη ζωή σου, πού βρίσκεις τη δύναμη να παλέψεις με τα κύματα τα θεριά... Σε 'κείνο το άτιμο καράβι είχες στοιβάξει όνειρα, ελπίδες, προσδοκίες, στόχους.... Τώρα πια όλα αυτά κείτονται σακατεμένα στην άβυσσο της γαλήνιας Μάνας...
Σπουδάζω κινηματογράφο στο Λονδίνο. Όποτε είμαι στην Ελλάδα φτιάχνω ταινίες με την ανεκτίμητη κινηματογραφική ομάδα TeamForFilmS. Επίσης μου αρέσει να γράφω blog. Προσπάθησα να γράψω ένα blog για τις εμπειρίες μου σαν φοιτήτρια στο Λονδίνο. Μετά από 8 μήνες στο Λονδίνο δεν κατάφερα να γράψω τίποτα.
Όμως μου αρέσουν ακόμα τα blog, και θα κάνω ακόμα μια προσπάθεια. Η τελευταία blogική αποτυχία μου απέδειξε πως δεν είμαι αρκετά ενδιαφέρον άτομο για να γράφω για τον εαυτό μου.
Έτσι θα γράφω για άλλους, πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους.
Θα προσπαθήσω να γράφω συχνά. Όσο για τα ορθογραφικά λάθη που κάνω... Πρέπει να προειδοποιήσω πως είμαι άθλια στην ορθογραφία και επίσης το office του υπολογιστή μου δεν έχει ορθογραφικό έλεγχο στα Ελληνικά. Δυστυχώς.
Οπότε μη δίνετε σημασία.
Θα βάλω τα δυνατά μου να μην είναι επώδειννα αννορθώγραφα αφτα που γράφο.
Τέλος, νιώθω πως πρέπει να εξηγήσω το link του blog... το όνομα 'bitiboukou'
Το Oxford Beaver Lexicon ορίζει την λέξη ώς εξείς:
Πιο απλά, τη λέξη τη γνωρίζω ώς τη πρώτη λέξη που είπα ποτέ. Επίσης έχω μια φωτογραφία από ένα μπιτιμπούκου.
AYTA για τώρα. Τα λέμε!