H Εκμετάλλευση των παιδιών «παιδάκια σκλάβοι» « απέραντο γαλάζιο
Bookmark the permalink.	H Εκμετάλλευση των παιδιών «παιδάκια σκλάβοι»
by Mαν.Αρκάς	Η εκμετάλλευση των παιδιών είναι μια πραγματικότητα ακόμα και στις μέρες μας. Είναι μία πραγματική κοινωνική μάστιγα, ειδικά στις τριτοκοσμικές χώρες. Εκεί πολλά παιδιά δουλεύουν κάτω από άθλιες συνθήκες για ένα κομμάτι ψωμί ή για ελάχιστα χρήματα, διότι πρέπει να βοηθήσουν στη συντήρηση της πολύτεκνης συνήθως οικογένειάς τους. Αλλά ακόμη και στις αναπτυγμένες χώρες υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός παιδιών, που συχνά προέρχονται από υπανάπτυκτα κράτη, τα οποία είναι αντικείμενα εκμετάλλευσης. Είτε οι γονείς τους είτε άλλα τρίτα πρόσωπα τα στέλνουν να ζητιανεύουν στους δρόμους ή να πουλάνε χαρτομάντηλα και λουλούδια στα φανάρια. Έτσι στερούνται το δικαίωμά τους στη μάθηση.Ο χειρότερος όμως τρόπος εκμετάλλευσης των παιδιών είναι η σεξουαλική κακοποίηση. Το φαινόμενο αυτό της παιδοφιλίας έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα, τα διάφορα οργανωμένα κυκλώματα παιδεραστίας έχουν αναπτυχθεί ιδιαίτερα. Είναι εξωφρενικό το ότι τα παιδιά γνώρισαν τη φρίκη και έχασαν την αγνότητα τους γιά να πλουτίσουν κάποιοι διεστραμμένοι. Τα παιδιά που βιώνουν αυτήν την εμπειρία αποκτούν μακροχρόνιο ψυχολογικό τραύμα.Για όλα τα παραπάνω πολλοί άνθρωποι δεν θα γνωρίσουν ποτέ πώς είναι να είσαι χαρούμενος και ξέγνοιαστος στην παιδική ηλικία.
Η NIKE ΖΗΤΗΣΕ ΣΥΓΝΩΜΗ
Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι τόσο η Νεστλέ όσο και άλλες τέσσερις, σύμφωνα με το CNN, εταιρίες αρνούνται να λογοδοτήσουν για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των παιδιών στις αλυσίδες εφοδιασμού τους. Το ζήτημα τις παιδικής εργασίας στις αλυσίδες αυτές είναι γνωστό στη Νεστλέ για περισσότερο από δέκα χρόνια. Το 2001 υπέγραψε μαζί με άλλες εταιρίες το πρωτόκολλο Harkin-Engel, το οποίο τις δέσμευε για την απαλλαγή από τις χειρότερες μορφές παιδικής εργασίας στη βιομηχανία. Μόνο πενιχρές προσπάθειες έγιναν από τις εμπλεκόμενες εταιρείες, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα μόνο κατά 5% βελτίωση τα τελευταία δέκα χρόνια, σύμφωνα με σχετική έκθεση. Περίπου 600.000 παιδιά εργάζονται στα αγροκτήματα κακάο στην Ακτή του Ελεφαντοστού σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών. Οι μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις που προμηθεύουν τους κατασκευαστές κακάο είναι διάσπαρτες σε απομακρυσμένες περιοχές της Ακτής του Ελεφαντοστού, καθιστώντας δύσκολη την παρακολούθηση των συνθηκών εργασίας σε αυτές. Οι περισσότερες οργανώσεις που προσπαθούν να σταματήσουν την παιδική εργασία, τις περισσότερες φορές το μόνο που καταφέρνουν είναι να αυξήσουν τους μισθούς των παιδιών ασκώντας πιέσεις στις εταιρίες που αγοράζουν το κακάο να το αγοράζουν ακριβότερα από τους παραγωγούς.Η φτώχεια οδηγείστην παιδική δουλείαΟι λόγοι που οδηγούν τα παιδιά να εργάζονται στις φάρμες παραγωγής κακάο είναι η φτώχεια και η ανέχεια της οικογένειας. Αρκετές φορές οι ίδιες οικογένειες δίνουν ή πωλούν τα παιδιά τους στους παραγωγούς για να εργαστούν, με την προοπτική να βοηθούν οικονομικά την οικογένεια. Το φαινόμενο της παιδικής εργασίας εκεί συνδέεται και με το δουλεμπόριο. Τα παιδιά ορισμένες φορές δεν επιστρέφουν ποτέ στην οικογένειά τους, ενώ συνήθως η αμοιβή για την εργασία τους είναι εξαιρετικά χαμηλή (λιγότερο από 1 δολάριο για 10 ώρες εργασίας) ή ανύπαρκτη. Στο σχετικό ντοκιμαντέρ «Η Μαύρη Πλευρά της Σοκολάτας», ο Δανός δημοσιογράφος Μίκυ Μιστράτι κινηματογράφησε το τράφικινγκ παιδιών από το Μαλί ως την Ακτή του Ελεφαντοστού και την κατάσταση μέσα στα αγροκτήματα. Το κόστος αγοράς ενός παιδιού από την Μπουρκίνα Φάσο ξεκινά στα 230 ευρώ. Η κατάσταση είναι γνωστή τόσο στις τοπικές κοινωνίες, σε οργανώσεις για τα δικαιώματα των παιδιών όσο και στις εταιρίες, οι οποίες προμηθεύονται κακάο από τις φάρμες παραγωγής. Το ερώτημα είναι γιατί οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών συναινούν στις πρακτικές αυτές της εκμετάλλευσης και του ανθρώπινου εμπορίου και πόσο επικερδές είναι για τις εταιρίες κολοσσούς η αγορά σε ελάχιστο κόστος του κακάο που παράχθηκε με μηδενικό κόστος για τους παραγωγούς;
Ακριβώς μια δεκαετία μετά το σκάνδαλο της Kathie Lee Gifford, τα παιδιά ράβουν ενδύματα πάλι για την Wal-Mart, τη Hanes και άλλες αμερικανικές εταιρείες», δήλωσε ο Charles Kernaghan, διευθυντής της Εθνικής Επιτροπής Εργασίας. » Τα παιδιά πρέπει να είναι στο σχολείο, και όχι κλειδωμένα σε κάτεργα. Η Wal-Mart, η Hanes και οι άλλες εταιρείες χρωστούν σε αυτά τα παιδιά, και πρέπει να τους παράσχουν υποτροφίες για να αντικαταστήσουν τους μισθούς τους και να καλύψουν όλα τα απαραίτητα έξοδα για να τους στείλουν πίσω στο σχολείο».
Η Εθνική Επιτροπή Εργασίας είναι μια ανεξάρτητη, μη κερδοσκοπική οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η Ε.Ε.Ε. κάνει επιτυχημένες καμπάνιες, όχι μόνο κατά της Kathie Lee Gifford και της Wal-Mart αλλά και στην παραγωγή των Sean «P Diddy» Combs , NFL, NBA, GAP, Disney, Nike και άλλων.
Η Monina Wong, μία ερευνητής τηνς Χριστιανικής Βιομηχανικής Επιτροπής που έχει ως βάση το Χονγκ Κονγκ, δήλωσε ότι η ομάδα της ανακάλυψε παιδιά να παράγουν παιχνίδια για διανομή σε εστιατόρια McDonald ‘s, στα σύνορα του Χονγκ Κονγκ.
Η κυρία Wong, δήλωσε: «Μιλήσαμε με τους ανήλικους εργαζόμενους που ήταν δεκαπέντε όταν μπήκαν στο εργοστάσιο. Πληρώνονταν 24 γιουάν [£ 2] την ημέρα, για απεριόριστο αριθμό ωρών.». Τα μέσα ενημέρωσης του Χονγκ Κονγκ ανέφεραν ότι βρήκαν παιδιά των δεκατεσσάρων ετών στοεργοστάσιο, που εργάζονταν βάσει σύμβασης με τον προμηθευτή ενός McDonald ‘s, Simon Marketing. Είχαν χρησιμοποιηθεί πλαστά έγγραφα για να πάρουν τις θέσεις εργασίας και εργάζονταν μέχρι 17 ώρες την ημέρα.
Ένας εκπρόσωπος της Simon Marketing στο Χονγκ Κονγκ, δήλωσε: «Πρέπει δούμε τα έγγραφά τους.» Η McDonald ‘s δήλωσε ότι είχε λάβει άμεση δράση για να διασφαλίσει ότι ο προμηθευτής της είχε όλες τις σωστές πρακτικές στη θέση τους. Ο έλεγχος που έγινε τον περασμένο Οκτώβριο δεν βρήκε κανένα στοιχείο παιδικής εργασίας.
«Η παιδική εργασία είναι ανεξέλεγκτη στις φυτείες ζαχαροκάλαμου του Ελ Σαλβαδόρ», δήλωσε ο Michael Bochenek του τμήματος Δικαιωμάτων των παιδιών της HRW. «Οι εταιρείες που αγοράζουν ή χρησιμοποιούν ζάχαρη από το Σαλβαντόρ θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν το γεγονός αυτό και να αναλάβουν την ευθύνη γι ‘αυτό. »
Όπως ένας πρώην επιθεωρητής εργασίας της HRW είπε, «Το ζαχαροκάλαμο έχει τους περισσότερους κινδύνους. Είναι αναμφισβήτητα η πιο επικίνδυνη γεωργική εγρασία ».
Οι κατευθυντήριες αρχές της Coca-Cola προβλέπουν ότι οι άμεσοι προμηθευτές της » Δεν θα χρησιμοποιούν παιδική εργασία, όπως ορίζεται από την τοπική νομοθεσία, «αλλά, σύμφωνα με αλληλογραφία μεταξύ της HRW και της εταιρεία, η Coca-Cola έχει εφαρμόσει τη απαίτηση της αυτή μόνο για το Izalco, ακόμα κι αν η έρευνα της HRW διαπίστωσε ότι Izalco αγοράζει ζαχαροκάλαμο από τουλάχιστον τέσσερις φυτείες που χρησιμοποιούν παιδική εργασία κατά παράβαση του νόμου.
«Αυτό σημαίνει ότι ο προμηθευτής μύλος της Coca-Cola μπορεί να συμμορφωθεί με τις κατευθυντήριες αρχές της Coca-Cola, ακόμη κι αν γνωρίζει ότι η ζάχαρη συλλέγεται εν μέρει από εργαζόμενα παιδιά, «κατέληξε η HRW.
«Αν η Coca-Cola είναι σοβαρή για την αποφυγή της συνενοχής όσον αφορά τη χρήση παιδικής εργασίας », δήλωσε ο Bochenek,« η εταιρεία θα πρέπει να αναγνωρίσει την ευθύνη της για να εξασφαλίσει ότι ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εκτείνενται πέραν των άμεσων προμηθευτών. »
«Είμαστε πολύ ανήσυχοι», είπε υποκριτικά σε μια δήλωση της η μητρική εταιρία Limited Brands, σημειώνοντας ότι το εν λόγω βαμβάκι, το οποίο προέρχεται από το έθνοςτης Δυτικής Αφρικής της Μπουρκίνα Φάσο, «χρησιμοποιείται σε ένα μικρό τμήμα των Victoria Secret εσωρούχων μας.»
«Αν ο ισχυρισμός αυτός αληθεύει, περιγράφει συμπεριφορά που είναι αντίθετη με τις αξίες της εταιρείας μας και του κώδικα εργασίας και τα πρότυπα προμήθειας που απαιτούμε όλες οι προμηθεις να έχουν.» ανέφερε η δήλωση. «Τα πρότυπα αυτά απαγορεύουν ρητά την παιδική εργασία.»
Το 2011, τα Zάρα υποσχέθηκαν να δώσουν τέλος στις άθλιες συνθήκες εργασίας στα εργοστάσια τους στη Βραζιλία. Η εταιρία υποχρεώθηκε να πληρώσει πρόστιμο και αποζημιώσεις σε όλους τους υπαλλήλους.Ας έχουμε παράλληλα υπ’ όψιν μας ότι ο ιδιοκτήτης των Zara, Amancio Ortega είναι ο τρίτος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο με περιουσία που ανέρχεται στα 57 δισεκατομμύρια δολλάρια.Η ισπανική, λοιπόν, εταιρία ενδυμάτων Zara βρίσκεται υπό το μικροσκόπιο για παιδική εργασία έπειτα από έφοδο των αρχών της Αργεντινής σε εργοστάσιά της στο Μπουένος Άιρες που πραγματοποιήθηκε στις 9 απριλίου του 2013. Οι αρχές υποστηρίζουν ότι βρήκαν ολόκληρες οικογένειες να ζουν στουε τόπους όπου εργάζονταν.Τα άτομα αυτά δούλευαν επί 16 ώρες χωρίς διακοπή, από τη δευτέρα μέχρι την παρασκευή χωρίς επαρκή φωτεισμό και αερισμό χωρίς το δικαίωμα να βγουν από το εργοστάσιο. Ανάμεσα στους εργαζόμενους, οι περισσότεροι από τους οποίους βολιβιανής καταγωγής , ήταν και πολλά παιδιά.
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ
Η χωματερή της Πόλης της Γουατεμάλα, απ’ τις μεγαλύτερες της Λατινικής Αμερικής, είναι ακόμη ένα σημείο, όπου τα τραγικά παράδοξα της παιδικής εργασίας έχουν την τιμητική τους. Σ’ αυτόν το απέραντο σκουπιδότοπο, 3.600 φτωχοί άνθρωποι από τις γειτονικές παραγκοσυνοικίες της πόλης, «εργάζονται» ωςρακοσυλλέκτες προσπαθώντας να συγκεντρώσουν μέταλλα, πλαστικά και χαρτί για ανακύκλωση ή οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να τους αποδώσει μερικά κέρματα και βρίσκεται πεταμένο εκεί μέσα.
Το ένα τρίτο αυτών των ανθρώπων ήταν παιδιά! Είτε δουλεύοντας εκεί μαζί με τις μανάδες τους και τα αδέλφια τους είτε ορφανά παιδιά του δρόμου, που προσπαθούσαν να επιβιώσουν. Νήπια τεσσάρων και πέντε ετών δούλευαν σε τεράστιους σωρούς με σκουπίδια σε φρικτές συνθήκες υγιεινής. Τα ατυχήματα (συχνά θανατηφόρα) ήταν στην ημερήσια διάταξη καθώς είτε τα παιδιά-ρακοσυλλέκτες είτε τα μωρά που έφερναν οι μανάδες και τα εναπόθεταν μέσα σε χαρτόνια για να δουλέψουν οι ίδιες, καταπλακώνονταν από τα σκουπίδια που άδειαζαν τα φορτηγά ή παρασύρονταν από τα βαριά οχήματα! Σκηνές φρίκης και εξαθλίωσης για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια που όμως επέτρεπαν ένα καλό μεροκάματο, μερικές φορές ακόμα και 20$ την ημέρα (ποσό μεγάλο για τα δεδομένα της φτωχής χώρας) και καθιστούσαν την παιδική εργασία κύρια πηγή εισοδήματος για πολλές οικογένειες.
Το 2005, μετά από συμφωνία της Δημοτικής Αρχής της πόλης και της υπηρεσίας διεθνούς ανάπτυξης του Ιταλικού Υπουργείου Εξωτερικών, απαγορεύτηκε η είσοδος ανηλίκων στο χώρο της χωματερής ενώ και οι ενήλικες ρακοσυλλέκτες εισέρχονται με ειδική άδεια του Δήμου. Σε αντάλλαγμα, η Ιταλική κυβέρνηση έκτισε δίπλα στη χωματερή ένα σχολείο, όπου τα παιδιά που εργάζονταν εκεί φοιτούν με υποτροφία. Για πολλά από αυτά, το σχολείο έχει γίνει το καταφύγιο όπου και πάλι μπορούν να ανακτήσουν τον αυτοσεβασμό και κάποια ίχνη της χαμένης παιδικότητάς τους. Σε σύγκριση με τη χωματερή ή τους δρόμους της πόλης όπου οι δολοφονικές συμμορίες και τα ναρκωτικά έχουν κυριαρχήσει απόλυτα, το σχολείο μοιάζει με ανέλπιστο δώρο.
Για πολλά άλλα, όμως, ο αποκλεισμός από τη χωματερή σημαίνειπείνα και εξαναγκασμό σε άλλες δουλειές του δρόμου, εξίσου αναξιοπρεπείς αλλά περισσότερο επικίνδυνες, ίσως και παράνομες. Γι’ αυτό, παρά την απαγόρευση, δεκάδες παιδιά ρισκάρουν πηδώντας στις καρότσες των σκουπιδιάρικων για να μπουν παράνομα στη χωματερή και να συνεχίσουν να δουλεύουν στην μοναδική πηγή εισοδήματος που απομένει σε αυτά και στις οικογένειές τους.
Η ιστορία των παιδιών της χωματερής της Πόλης της Γουατεμάλα είναι ενδεικτική όχι μόνο για την ολοένα διευρυνόμενη αθλιότητα των παραγκουπόλεων του Τρίτου Κόσμου, την εποχή της παγκοσμιοποίησης, αλλά και για τα όρια ή ακόμη και τα αδιέξοδα της διεθνούς φιλανθρωπίας.
Πηγή, Paidikh- ergasia.weebly.com Advertisements
← «Τα δυτικά προάστια», Πρόσφυγες και λαϊκός πολιτισμός,
Marti Jose Julian: Ένας Οπλισμένος Ποιητής →