Madame de la Luna: Θυμούνται ακόμη εκείνα, τα χέρια μου...
Θυμούνται ακόμη εκείνα, τα χέρια μου...
Σήμερα είναι τα χέρια μνήμη. Η ψυχή δεν θυμάται, πονάειαπ' την τόση ανάμνηση. Αλλά στα χέριαμένει η ενθύμηση εκείνου που κράτησαν.
Ενθύμιο μιας πέτραςπου βρέθηκε δίπλα σ' ένα ρυάκικαι τη σηκώσαμε αφηρημένοιχωρίς να καταλαβαίνουμε την ευτυχία μας.Αλλά το τραχύ της βάροςμας έκανε να αισθανθούμε πως επιτέλους κρατούσαμετον πιο ωραίο καρπό των καιρών.Εύκολα γνωρίζει κανείςτο βάρος μιας πέτρας μέσα στα χέρια.Σε μια πέτρα βρίσκεταιη υπομονή του κόσμου, που ωρίμασε αργά.Αναρίθμητο άθροισμααπό μέρες και νύχτες, ήλιους και νεράπου της προσέδωσαν αυτή την αδέξια και σκληρή μορφήπου δεν ξέρει να συμπεριφέρεται τρυφερά και υπάρχειαινιγματικά, μοναχά με το βάρος της.Ηταν πάντοτε ακίνητη,χωρίς κάποιον να την αναζητά, περίκλειστησε μια βούληση πυκνή και σταθερήγια να μην πετάξει σαν πεταλούδαγια να μην είναι ωραία σαν τον κρίνογια να περισώσει από ζήλιες την αγνότητά της.Πόσοι ευλύγιστοι κρίνοι, πόσες εύθραυστεςλιβελούλες δεν έχουν πεθάνει, εκεί, στο πλάι της,επειδή έτρεξαν τόσο προς την άνοιξη!Εκείνη ήξερε να περιμένει χωρίς να ζητάει τίποταπέρα απ' την αιωνιότητα της καθαρής ύπαρξής της.Επειδή αρνήθηκε τα πέταλα και την πτήσηείναι ζωντανή και μου μαθαίνειπως μια αγάπη πρέπει ίσως να στέκει ακίνητη, πολύ ακίνητη,ν' αφήνει τα ψεύτικα φτερά της βιασύνηςκαι να κατανικά έτσι τον δικό της τον θάνατο.
Θυμούνται ακόμα εκείνα, τα χέρια μου,πως κράτησαν ένα αγαπημένο κεφάλι στις παλάμες τους.Τίποτα πιο μυστηριώδες σ' αυτόν τον κόσμο.Τα δάχτυλα αναγνωρίζουν τις τρίχες των μαλλιών,αργά, μία μία, σαν φύλλαημερολογίου: είναι ενθυμήματα από άλλες τόσες, εξίσου αμέτρητες,ευτυχισμένες μέρεςπειθήνιες στην αγάπη που τις αναζωογονεί. Ομως, ψαύοντας την αδυσώπητη μορφήπου πίσω απ' τη σάρκα μάς αντιστέκεταιοι παλάμες απομένουν τυφλές.Δεν είναι χάδια, όχι, αυτό που επαναλαμβάνουνπερνώντας και ξαναπερνώντας πάνω απ' τα κόκκαλα: είναι ερωτήσεις δίχως τέλος, είναι αγωνίεςατελείωτες που έγιναν φλογερές αφές.Και τίποτα δεν τους αποκρίνεται: μια υποψίαπως όλα μας ξεγλιστρούν και μας διαφεύγουνόταν ανάμεσα στα χέρια μας τα πιέζουμεμεγεθύνοντάς τα στη ζέστη του μετώπου εκείνου.Το κεφάλι παραδίδεται. Είναι η παράδοσή του απόλυτη;Το βάρος στα χέρια μας αυτό υπαινίσσεται,τα δάχτυλα το πιστεύουνκαι θέλουν να πειστούν: ψαύουν, ψαύουν. Αλλά μια σκοτεινή φωνή πίσω απ' το μέτωπο-το μέτωπό μας ή το δικό της;-μας λέει πως το πιο μακρινό μυστήριο,επειδή βρίσκεται τόσο κοντά μας, είναι ανέγγιχτοαπ' αυτό το θνησιμαίο σαρκίο με το οποίο ψάχνουμε,εκεί, στην άκρη των δαχτύλων μας, την αόρατη παρουσία.Ετσι κρατώντας στα χέρια ένα κεφάλιτίποτα δεν γνωρίζεις, τίποτα,μόνο πως είναι το μέλλον που αποφασίζειείτε για τη ζωή είτε για τον θάνατό μαςπίσω από τούτα τα δύστυνα χέρια, τα ξεγελασμένααπό την ομορφιά που κράτησαν.Μέσα σε χέρια τυφλά που δεν μπορούν να ξέρουν. Που μόνη τους πίστη είναινα 'ναι καλοσυνάτα, να δίνουν χάδιαχωρίς να παντρεύονται, μονάχα για να δουν αν έτσι κερδίζουν-όταν το αγαπημένο κεφάλι θα έχει ξαναβρεθείστους ώμους του επάνωκαι θα μοιάζει να μην έχει μείνει τίποτα μες στις παλάμες-τον θρίαμβο να μην είναι ποτέ πια άδεια.
Πέδρο Σαλίνας*, (Μακρύς θρήνος, 1975), μτφρ.: Virginia López Recio
*Πηγή ΥΓ: "Εγώ σε έχω πια ξεχάσειτο αίμα μου όμως, ακόμα σε θυμάται..."
Πέδρο Σαλίνας,