Katerina's diary: Ένας χρόνος χωρίς τον Σόλωνα
Ένας χρόνος χωρίς τον Σόλωνα
Δέχτηκα ένα συγκινητικό email "ένα κομμάτι από την ψυχή" όπως λέει χαρακτηριστικά ο ίδιος, από τον κ.Φαίδωνα Σόλωνος Καρυδάκη, που ένα χρόνο πριν, ο φίλος μας μηχανικός ΤΑδύοΠΙ χαρακτήρισε "κορυφαίο συνάδελφο" σε σχόλιό του. Μου ανήγγειλε το μνημόσυνο χρόνου από το θάνατο του νεαρού γυιού του Σόλωνα, θύματος τροχαίου και εγκατάλειψης. Μου έδειξε το πρόσωπο ενός αγγέλου, ενός χαρούμενου και δραστήριου παιδιού σε κάποιες φωτογραφίες, που μάλλον δεν έχω το δικαίωμα να δημοσιοποιήσω, μου άνοιξε τη ματωμένη καρδιά του.. Αφου συλλυπηθώ δημόσια, ας μου επιτρέψει την αντιγραφή,
--ο οδηγός ερχόταν από ένα γιορταστικό επαγγελματικό δείπνο, οδηγώντας γρήγορα.. συναντήθηκαν.. ένα πεζό παιδί και ένα γρήγορο αυτοκίνητο.. Ο Σόλωνας πετάχτηκε 40 μέτρα μακριά, ο οδηγός συνέχισε χωρίς να σταματήσει.. --το χαμόγελό του που φώτιζε τον κόσμο γύρω του, χάθηκε για πάντα.. --η ζωή μας σκοτείνιασε, άλλαξε, για πάντα..
Είχαμε αφιερώσει δύο ποστ,παλαιότερα με ειδική αναφορά και ένα πρόσφατο γενικού προσδιορισμού για τα τροχαία ατυχήματα και τα θύματα εγκατάλειψης. Τα πρώτα όμως, αφορούσαν το θάνατο από παράτολμη οδήγηση μεθυσμένου οδηγού και εγκατάλειψη θύματος. Του ανήλικου 15 χρονών μόλις, νεαρού μαθητή, που πήγαινε σε χορό του σχολείου του. Τόσο το Σόλων-Σόλων ή πως δεν θα ξεχάσουμε αμέσως μετά το τροχαίο, όσο και το Μνήμη παιδιού κλπ συγκεντρώνουν ακόμα πολλές επισκέψεις γιατί το θέμα καίει, μιά και οι εγκαταλείψεις από τους ασυνείδητους οδηγούς, λόγω ατιμωρησίας, πληθαίνουν. Αλλά και γιατί το ανήλικο θύμα, γυιός εξαιρετικής αθηναϊκής οικογένειας,όπως σχολιάσανε και οι φίλοι και δικοί τους άνθρωποι, που πενθεί και θρηνεί ακόμα, ήταν ένα συμπαθέστατο παιδί, πολλά υποσχόμενο και πολύ αγαπημένο από τους συνομήλικους φίλους και συμμαθητές του.
Στο πρόσφατο ποστ του Μανώλη Ανδριωτάκη,παρατίθενται οι εντυπώσεις και τα συμπεράσματα της πρώτης θαραλλέας κίνησης, να συντριβεί η σιωπή γύρω από τα τροχαία, να εκφράσουν το "θυμό" τους οι οικείοι των επώνυμων θυμάτων σε αυτόν τον "ακύρηχτο εμφύλιο πόλεμο" κατά των, περιέργως,ανώνυμων θυτών.. Που, -στην Ελλάδα ζούμε- συνεχίζουν όχι μόνο τη ζωή τους σαν να μη συνέβη τίποτα, αλλά και να οδηγούν, αφού η αφαίρεση διπλώματος αφορά άλλες τροχαίες παραβάσεις...
Αντιγράφω σαν συνθήματα τις ενότητες της ημερίδας που έγινε στα τέλη Νοεμβρίου στο μουσείο Μπενάκη, με αφορμή τα τροχαία "εγκλήματα" και όχι ατυχήματα. Βλέπετε, η εμπλοκή σε τροχαίο, έχει εκφάνσεις και παράπλευρες απώλειες, στις ζωές αυτών που μένουν πίσω και πενθούν:
-ΤΑ ΤΡΟΧΑΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ
-«ΟΤΑΝ ΟΙ ΖΩΕΣ ΣΥΝΤΡΙΒΟΝΤΑΙ»
-ΤΑΧΥΤΗΤΑ –ΤΥΧΑΙΟΤΗΤΑ- ΑΠΩΛΕΙΑ
-ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ
…για αυτούς που χάσαμε, γι αυτούς που δεν θα ξεχάσουμε.
Yστερον: Η Ελενα Ακρίτα αναφέρεται επίσης, στην "πεζογέφυρα του Σόλωνα"
- Για τα "Νεανικά τροχαία" η αναφορά, από τους Πρωταγωνιστές.
Ετικέτες Σόλων Καρυδάκης
posted by Katerina ante portas at 4:06 μ.μ.
Ti να πεις.. Μακάρι να ήταν ο Σόλωνας το τελευταίο θύμα στην άσφαλτο και ο μεθυσμένος οδηγός ο τελευταίος υπαίτιος τροχαίου και προαναγγελθέντος θανάτου..
Ένας κοινός νούς χρειάζεται, κοινή λογική για να εκμηδενιστούν οι παράγοντες πρόκλησης ατυχήματος και να θεσμπιστούν τα θέματα διαχείρισης της εύρεσης και έκδθεσης των δραστών εγκατάλειψης. (διάβαζα για παράδειγμα αυτό: http://www.driveland.gr/index.php?/ereynes-odikhs-asfaleias/protaseis-meioshs-ton-troxaion-atyxhmaton.php)
8:45 μ.μ., Δεκεμβρίου 05, 2010
Κρίμα και πάλι κρίμα. Τι άλλο να πει κανείς...
10:47 π.μ., Δεκεμβρίου 06, 2010
Πολλοί, δυστυχώς, ανάμεσά μας, βιώνουν στωϊκά και αθόρυβα τον πόνο από το χαμό ενός δικού τους ανθρώπου σε τροχαίο, δίνοντας τον εαυτό τους στον αγώνα να καταφέρουν όσο περισσότερο μπορούν να μειωθούν αυτά τα, πραγματικά εξωφρενικά ποσοστά...
Ένας τέτοιος είναι και ο απερχόμενος κοινοτάρχης Πικερμίου Θανάσης Αδαμόπουλος.
Ο Θανάσης φυσικά είναι πιο γνωστός ίσος για το γάμο του με τη Χριστίνα Λαμπίρη, πέρσι τα Χριστούγεννα, η για τη φίρμα ανδρικών ενδυμάτων "SKYLINE" (ήταν το πρώτο μου σακάκι, το 1988 !). Ωστόσο, για όσους από σας αναρρωτιέστε τι είναι αυτά τα κουφάρια τρακαρισμένων οχημάτων στη Λεωφόρο Μαραθώνος, με την επιγραφή "ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΤΡΟΧΑΙΑ", καθως και γιατί κάθε χρόνο στις αρχές Μαίου, στη γιορτή του Αγίου Χριστοφόρου, προστάτη των οδηγών, γίνονται εκδηλώσεις για την οδική ασφάλεια στην πλατεία με το μικρό εκκλησάκι, υπάρχει κι εδώ μια σκληρή απάντηση.
Ο κύριος Αδαμόπουλος λοιπόν, έζησε την τραγωδία να χάσει την κόρη του σε τροχαίο στη Λεωφόρο Μαραθώνος, κάποια χρόνια πριν, λίγα μέτρα μόλις πριν φτάσει στο σπίτι της...
Ήταν μια κοπέλα γύρω στα 20.
Το σπίτι που προοριζόταν για εκείνη, το παραχώρησε στην Κοινότητα κι έγινε παιδικός σταθμός.
Κι από τότε, μέχρι σήμερα που αποχωρεί από την Κοινότητα, λόγω της ένταξής της στο Δήμο Ραφήνας, προσπάθησε όσο λίγοι για ασφαλέστερους δρόμους και λιγότερες χαμένες ανθρώπινες ψυχές...
Χωρίς ίσως να το ξέρει κανείς...
11:09 π.μ., Δεκεμβρίου 06, 2010
Φοβάμαι αγαπητέ Ανώνυμε, ότι και στη σελίδα που προτείνετε, δεν δίνονται παρά οι γνωστές λύσεις και απόψεις. Δύσκολο να εφαρμοστούν αν δεν οργανωθεί ξανά το μόρφωμα του "κράτους"..
Μακάρι πράγματι να ήταν το τελευταίο συμβάν.. Σας ευχαριστώ για το σχόλιο!
5:24 μ.μ., Δεκεμβρίου 06, 2010
Καλησπέρα φίλε μου, ΚitsosMitsos, δεν υπάρχουν λόγια..
5:25 μ.μ., Δεκεμβρίου 06, 2010
Αγαπητά μου τα2ΠΙ είσαι θησαυρός! Πόσα θέματα θίγεις διακριτικά, ακροποδητί!
-Ναι έτσι πρέπει να δέχεται κανείς αυτή τη δοκιμασία, στωϊκά.. Να αντλεί δύναμη και την καταστροφή να τη μεταστρέφει και δή για το γενικό καλό. Έτσι όπως περιγράφεις, πως έκανε ο κ.Αδαμόπουλος με το καλό προς την κοινότητα, έτσι όπως ο κ.Καρυδάκης, για την απαραίτητη πεζογέφυρα στο σημείο του ατυχήματος, έτσι ο κ. Κουβίδης με την ημερίδα τις προάλλες, για να πάψουμε να θρηνούμε νεκρούς και τραυματίες και μάλιστα παιδιά..
Δίνουν παράδειγμα διαχείρησης του σίγουρα τρομακτικού και απροσδόκητου, του απέραντου πόνου..
Από την άλλη, θαρρώ πως κάνεις μια μικρή νύξη.. Πως το γαρ πολύ του πένθους όχι μόνο παραφροσύνη γεννά (για να θυμηθούμε το τραγούδι), αλλά και εγωϊσμό και καταστάσεις εκτός "μέτρου" δηλαδή όχι "άριστες" με την έννοια της αρμονίας και της ισορροπίας..
Η πεθερά μου,χήρα, απλή νοικοκυρά, είχε χάσει ένα αγόρι στα 23 του πάνω που ετοιμαζόμαστε να παντρευτούμε με τον άνδρα μου.. Ξέρεις πως αυτή η απλή γυναίκα ξεπέρασε τον απέραντο πόνο της; Κάθε βράδυ, προσευχόταν ιδιαίτερα για τα παιδιά που οδηγούσαν ή κινδύνευαν.. Κάθε βράδυ, μέχρι το θάνατό της και αυτό την ανάπαυε, ώστε χωρίς ποτέ να πάψει να "πενθεί", να θυμάται τον μικρό της, να μπορεί να χαρεί το άλλο της παιδί, τη νύφη και τα εγγόνια της και τις καλές στιγμές που η ζωή φέρνει...
Θέλει περίσκεψη η δοκιμασία.. Είναι η ευκαιρία σαν να κάνεις σημειωτόν,μετά από τρέξιμο, να δούμε λίγο τον εαυτό μας, να διορθωνόμαστε. Να γινόμαστε καλύτεροι, ημερότεροι, ώστε με "έλεος και φόβο-περίσκεψη" να ξεπερνάμε τα "παθήματα" να έρχεται η "κάθαρση"..
(..δι` ελέου και φόβου περαίνουσαν την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν"). Και γιατί όχι, να δώσουμε στους άλλους, με την ψυχή από την ψυχή μας!
5:53 μ.μ., Δεκεμβρίου 06, 2010
5:56 μ.μ., Δεκεμβρίου 06, 2010
5:57 μ.μ., Δεκεμβρίου 06, 2010
Καλά..Με χόρεψε tango ο γκουγκλο-blogger...
6:02 μ.μ., Δεκεμβρίου 06, 2010
Η ιστορία σου μου θύμισε τη θεία Ηλέκτρα.
Έχασε μια κόρη.
Έκλαψε όλη η Σπάρτη.
Ο πατέρας μου είχε γράψει ποίημα στην τοπική εφημερίδα.
Κι η μάνα, κάθε μέρα στο νεκροταφείο.
Ρώτησε, κάποιος θα ξέρει να σου πει...
6:09 μ.μ., Δεκεμβρίου 06, 2010
Περίεργη συγκυρία, το παιδί έφυγε στις 4 Δεκέμβρη, της αγ.Βαρβάρας. Της αγίας που είναι ενάντια στον αιφνίδιο θάνατο. Τουλάχιστον ας βοηθήσει η αγία την ψυχούλα του και ας στηρίξει τους δικούς του
3:13 π.μ., Δεκεμβρίου 07, 2010
π.Eυσέβιος Γιαννακάκης-Οδηγίες προς ναυτιλομένους!...
Σοφία Βέμπο σημαίνει Νίκη
Το φανάρι του Διογένη στην Αθήνα
Ο Μανούσος στη Μάνη!