Day 2: Το χαμόγελο που χαρίζει η ελευθερία | Oneman.gr
Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψεις τα συναισθήματά σου όταν φτάνεις σε έναν τόπο και σε υποδέχονται περίπου 200 παιδιά κάθε ηλικίας, χορεύοντας, τραγουδώντας, γελώντας με την ψυχή τους μπροστά σε ένα πρωτόγνωρο για πολλά από αυτά, θέαμα. Οι γυναίκες, οι άνδρες και τα παιδιά του χωριού Γκαλαγκάλα είχαν δει πέρυσι τι μπορεί να προσφέρει η ActionAid σε μια κοινότητα σαν τη δική τους. Γι’ αυτό φέτος, γεμάτοι ευγνωμοσύνη για όσα χάρισε στην καθημερινότητά τους η κατασκευή του σχολείου, ετοίμασαν μια υποδοχή καλύτερη απ’ ό,τι θα μπορούσε ανθρώπινος νους να φανταστεί.
Έπρεπε να μας φωνάξουν να αρχίσουμε τις εργασίες για να αποτραβηχτούμε από τα παιδιά. Για τις δουλειές που κάναμε, προτιμώ να μιλήσω σε επόμενο κείμενο κι εκεί να δείτε και πολλές φωτογραφίες από τους αναδόχους επί το έργον. Θα πω απλά ότι η “ρουτίνα” της σημερινής και των επόμενων ημερών περιλαμβάνει το να αναμείξουμε τσιμέντο, να “σηκώσουμε” τους τοίχους για δύο νέες αίθουσες του σχολείου, να κουβαλήσουμε σωλήνες και άλλα πολλά για το νέο πηγάδι που θα τους γλιτώσει από τη διαδρομή ενός χιλιομέτρου που έκαναν για να βρουν νερό. Την ίδια διαδρομή που κάναμε και θα κάνουμε κι εμείς μέχρι να ολοκληρώσουμε το πηγάδι.
Θα περιμένω να δοκιμάσω μερικές ακόμα από τις γεύσεις τους για να μιλήσουμε για αυτές. Να μάθω περισσότερες από τις λέξεις τους για να τις μοιραστώ. Να τους ζήσω λίγο περισσότερο πριν τους περιγράψω. Το βράδυ του λεγόμενου “immersion” είναι μπροστά μας. Κι είναι σίγουρο ότι αυτές οι ώρες που θα περάσουμε στις δικές τους καλύβες θα είναι ακόμα μια συγκλονιστική εμπειρία.
Στην ερώτηση “πώς σου φάνηκε η πρώτη μέρα” ειλικρινά δεν ήξερα τι να απαντήσω. Γιατί από το πρωί βίωνα ένα μικρό τρενάκι συναισθημάτων που με έβρισκε πότε να χαμογελώ σαν χαζός από ευτυχία και πότε να βουρκώνω στα κρυφά από συγκίνηση. Για την αγάπη που μας χάρισαν αυτοί οι άνθρωποι, απλώνοντας το χέρι για να αγγίξουν απλά το δικό μας και να μας πάρουν μια αγκαλιά.