« Walt Whitman - Once I Pass'd Through A Populous City | Κρίτων Αθανασούλης (Η ποίηση είναι εχθρός του πολέμου) »
Topic: Κώστας Γ. Καρυωτάκης (Read 26236 times)
Re: Kώστας Γ. Καρυωτάκης, Σταδιοδρομία
« Reply #60 on: 21 Apr, 2008, 02:26:41 »
ΣταδιοδρομίαΤη σάρκα, το αίμα θα βάλωσε σχήμα βιβλίου μεγάλο.«Οι στίχοι παρέχουν ελπίδες»θα γράψουν οι εφημερίδες.«Κλεαρέτη Δίπλα - Μαλάμου»και δίπλα σ' αυτό τ' όνομά μου.Την ψυχή και το σώμα πάλιστη δουλειά θα δίνω, στην πάλη.Αλλά, με τη δύση του ηλίου,θα πηγαίνω στου Βασιλείου.Εκεί θα βρίσκω όλους τους άλλουςλογίους και τους διδασκάλους.Τα λόγια μου θα' χουν ουσία,η σιωπή μου μια σημασία.Θηρεύοντας πράγματα αιώνια,θ' αφήσω να φύγουν τα χρόνια.Θα φύγουν, και θα 'ναι η καρδιά μουσα ρόδο που επάτησα χάμου.Από τη συλλογή Ελεγεία και σάτιρες (1927)
Re: Kώστας Γ. Καρυωτάκης, Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο
« Reply #61 on: 21 Apr, 2008, 02:27:46 »
Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους.Μαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε.Η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θα 'ναιζήτημα ύψους. Σύμβολα ζωής υπερτέρας,ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα,λευκές άκανθες ολόγυρα σ' έναΑμάλθειο κέρας. (Ταπεινή τέχνη χωρίς ύφος,πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμα σου!)Όνειρο ανάγλυφο, θα 'ρθω κοντά σουκατακορύφως. Οι ορίζοντες θα μ' έχουν πνίξει.Σ' όλα τα κλίματα, σ' όλα τα πλάτη,αγώνες για το ψωμί και το αλάτι,έρωτες, πλήξη. Α! πρέπει τώρα να φορέσωτ' ωραίο εκείνο γύψινο στεφάνι.Έτσι, με πλαίσιο γύρω το ταβάνι,πολύ θ' αρέσω.Από τη συλλογή Ελεγεία και σάτιρες (1927)
Re: Kώστας Γ. Καρυωτάκης, Ιδανικοί αυτόχειρες
« Reply #62 on: 21 Apr, 2008, 02:29:03 »
Ιδανικοί αυτόχειρες Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουντα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουνγια τελευταία φορά τα βήματά τους. Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγίατων ουρανών, η ερημιά των τόπων. Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνετα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε,τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει. Όλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει,αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτογια κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει. Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος.Από τη συλλογή Ελεγεία και σάτιρες (1927)
Re: Kώστας Γ. Καρυωτάκης, Δικαίωσις
« Reply #63 on: 21 Apr, 2008, 02:30:13 »
Δικαίωσις Τότε λοιπόν αδέσποτο θ' αφήσωνα βουίζει το Τραγούδι απάνωθέ μου.Τα χάχανα του κόσμου, και του ανέμουτο σφύριγμα, θα του κρατούν τον ίσο. Θα ξαπλωθώ, τα μάτια μου θα κλείσω,και ο ίδιος θα γελώ καθώς ποτέ μου.«Καληνύχτα, το φως χαιρέτησέ μου»θα πω στον τελευταίο που θ' αντικρίσω. Όταν αργά θα παίρνουμε το δρόμο,η παρουσία μου κάπως θα βαραίνει– πρώτη φορά – σε τέσσερων τον ώμο. Ύστερα, και του βίου μου την προσπάθειααμείβοντας, το φτυάρι θα με ραίνειωραία ωραία με χώμα και με αγκάθια.Από τη συλλογή Ελεγεία και σάτιρες (1927)
Re: Kώστας Γ. Καρυωτάκης, Κυριακή
« Reply #64 on: 21 Apr, 2008, 02:31:04 »
Κυριακή Ο ήλιος ψηλότερα θ' ανέβεισήμερα που 'ναι Κυριακή.Φυσάει το αγέρι και σαλεύειμια θημωνιά στο λόφο εκεί. Τα γιορτινά θα βάλουν, κι όλοιθα 'χουν ανάλαφρη καρδιά:κοίτα στο δρόμο τα παιδιά,κοίταξε τ' άνθη στο περβόλι. Τώρα καμπάνες που χτυπάνεείναι ο θεός αληθινός.Πέρα τα σύννεφα σκορπάνεκαι μεγαλώνει ο ουρανός. Άσε τον κόσμο στη χαρά τουκι έλα, ψυχή μου, να σου πω,σαν τραγουδάκι χαρωπό,ένα τραγούδι του θανάτου.Από τη συλλογή Ελεγεία και σάτιρες (1927)
Re: Kώστας Γ. Καρυωτάκης, Αισιοδοξία
« Reply #65 on: 21 Apr, 2008, 02:31:49 »
Αισιοδοξία Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσειστο μαύρο αδιέξοδο, στην άβυσσο του νου.Ας υποθέσουμε πως ήρθανε τα δάσημ' αυτοκρατορικήν εξάρτηση πρωινούθριάμβου, με πουλιά, με το φως τ' ουρανού,και με τον ήλιο όπου θα τα διαπεράση. Ας υποθέσουμε πως είμαστε κει πέρα,σε χώρες άγνωστες, της δύσης, του βορρά,ενώ πετούμε το παλτό μας στον αέρα,οι ξένοι βλέπουνε περίεργα, σοβαρά.Για να μας δεχθή κάποια λαίδη τρυφερά,έδιωξε τους υπηρέτες της ολημέρα. Ας υποθέσουμε πως του καπέλλου ο γύροςάξαφνα εφάρδυνε, μα εστένεψαν, κολλούν,τα παντελόνια μας και, με του πτερνιστήροςτο πρόσταγμα, χιλιάδες άλογα κινούν.Πηγαίνουμε – σημαίες στον άνεμο χτυπούν –ήρωες σταυροφόροι, σωτήρες του Σωτήρος. Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσειαπό εκατό δρόμους, στα όρια της σιγής,κι ας τραγουδήσουμε, – το τραγούδι να μοιάσηνικητήριο σάλπισμα, ξέσπασμα κραυγής –τους πυρρούς δαίμονες, στα έγκατα της γης,και, ψηλά, τους ανθρώπους να διασκεδάση.Από τη συλλογή Ελεγεία και σάτιρες (1927)
Re: Καρυωτάκης, Ποιήματα και Πεζά
« Reply #66 on: 06 Sep, 2008, 11:21:53 »
Καρυωτάκης, Ποιήματα και Πεζά Τα Άπαντα του Καρυωτάκη, στην έκδοση του 1938. Το βιβλίο περιέχει εκτενή εισαγωγή από τον Τέλλο Άγρα (την οποία δημοσιεύει ο Έλλοπος στο τμήμα λογοτεχνίας - βλ. www.ellopos.gr). Τα έργα του Καρυωτάκη αρχίζουν στην σελίδα 66 (συνολικά 196 σελ.) Πηγή: http://www.anthologia.gr/linkdetail.aspx?id=609
Re: Kώστας Γ. Καρυωτάκης
« Reply #67 on: 13 Mar, 2009, 10:35:23 »
Kώστας Γ. Καρυωτάκης - Ο κήπος της αχαριστίαςΘα καλλιεργήσω το ωραιότερο άνθος. Στις καρδιές των ανθρώπων θα φυτέψω την Αχαριστία. Ευνοϊκοί είναι οι καιροί, κατάλληλος ο τόπος. Ο άνεμος τσακίζει τα δέντρα. Στη νοσηρή ατμόσφαιρα ορθώνονται φίδια. Οι εγκέφαλοι, εργαστήρια κιβδηλοποιών. Τερατώδη νήπια τα έργα, υπάρχουν στις γυάλες. Και μέσα σε δάσος από μάσκες, ζήτησε να ζήσεις. Εγώ θα καλλιεργήσω την Αχαριστία.Όταν έρθει η τελευταία άνοιξις, ο κήπος μου θα 'ναι γεμάτος από θεσπέσια δείγματα του είδους. Τα σεληνοφώτιστα βράδια, μονάχος θα περπατώ στους καμπυλωτούς δρόμους, μετρώντας αυτά τα λουλούδια. Πλησιάζοντας με κλειστά μάτια τη βελούδινη, σκοτεινή στεφάνη τους, θα νιώθω στο απρόσωπο τους αιχμηρούς των στημόνες και θ' αναπνέω το άρωμά τους.Οι ώρες θα περνούν, θα γυρίζουν τ' άστρα, και οι αύρες θα πνέουν, αλλά εγώ, γέρνοντας ολοένα περσότερο, θα θυμάμαι.Θα θυμάμαι τις σφιγμένες γροθιές, τα παραπλανητικά χαμόγελα και την προδοτική αδιαφορία.θα μένω ακίνητος ημέρες και χρόνια, χωρίς να σκέπτομαι, χωρίς να βλέπω, χωρίς να εκφράζω τίποτε άλλο. Θα είμαι ολόκληρος μια πικρή ανάμνησης, ένα άγαλμα που γύρω του θα μεγαλώνουν τροπικά φυτά, θα πυκνώνουν, θα μπερδεύονται μεταξύ τους, θα κερδίζουν τη γη και τον αέρα. Σιγά σιγά οι κλώνοι τους θα περισφίγγουν το λαιμό μου, θα πλέκονται στα μαλλιά μου, θα με τυλίγουν με ανθρώπινη περίσκεψη.Κάτου από τη σταθερή τους ώθηση, θα βυθίζομαι στο χώμα.Και ο κήπος μου θα είναι ο κήπος της Αχαριστίας.Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Αλεξανδρινή Τέχνη», Γ' , 8-9, Αύγουστος-Σεπτέμβριος 1929. Το χειρόγραφο σώζεται σήμερα στο αρχείο του Γ.Θ. Καρυωτάκη. Είναι καθαρογραμμένο με μελάνι από τη μια όψη ενός φύλλου 31Χ21 εκ.Λήψη σε πολυτονική έκδοση (pdf)
« Last Edit: 13 Mar, 2009, 10:40:46 by spiros »
Kώστας Γ. Καρυωτάκης - Η ζωή του
« Reply #68 on: 20 Mar, 2009, 14:24:01 »
Kώστας Γ. Καρυωτάκης - Η ζωή τουΞυπνώντας, ένιωθε γύρω του μια καθαρότητα, κάτι σαν ατμόσφαιρα νοσoκομείου, μια εντύπωση ευχάριστη, σα να' χε βαθιά αναστενάξει – ένιωθε πάντα μια σύντομη χαρά, όση χαρά του είχε απομείνει.Καθώς κάποιο αόρατο χέρι να κρατούσε στο βυθό τα φύλλα και τα νεκρά ξύλα και τον πηλό που θ' ανέβαιναν σε λίγο στην επιφάνειά της, η σκέψη του μπορούσε τώρα να λαμποκοπά, στραμμένος προς τον ουρανό καθρέφτης, λίμνη όπου πράσινες και χρυσές πλάκες φωτός απλώνονταν κι έσβηναν ασύλληπτες, χωρίς να πάρουν σχήμα, μπαίνοντας σαν γενεές η μία στη θέση της άλλης, βιαστικά βιαστικά, με το φόβο της πετριάς που θα τις διέλυε. Η εντύπωση εκείνη διαρκούσε λίγα δευτερόλεπτα.Ύστερα ερχόταν η μνήμη κρατώντας στο ένα χέρι τα φίδια του παρελθόντος και στο άλλο τη σκοτεινή απαντοχή.(Εδώ υπάρχει μια σιωπή μεγάλη, ένα κενό που θα μπορούσε να χωρέσει όλες τις πλαδαρές φιγούρες της πραγματικότητος.)Κάποιο πρωί, στην ατμόσφαιρα αληθινού ίσως νοσοκομείου, αφού ανέπνευσε βαθιά, καθώς άλλοτε, δεν κατόρθωσε να ξυπνήσει.Κι αυτό ήταν η ζωή και ο θάνατος του φίλου μου.
Re: K. Γ. Καρυωτάκης, Θάνατοι
« Reply #69 on: 09 May, 2009, 17:08:44 »
Κ. Γ. Καρυωτάκης, ΘάνατοιΕίναι άνθρωποι που την κακή ώρατην έχουν μέσα τουςΧεράκια που κρατώντας τα τριαντάφυλλακι απ' την χαρά ζεστά των φιλημάτων,χεράκια που κρατώντας τα τριαντάφυλλαχτυπήσατε τις πόρτες των θανάτων∙ματάκια μου που κάτι το εδιψάσατεκαι διψασμένα εμείνατε ποτήρια,ματάκια μου που κάτι το εδιψάσατεκι εμείνατε κλεισμένα παραθύρια∙μάτια, χεράκια, στόματα, ιστορίστε μουτον πόνο κάποιας ώρας, κάποιου τόπου,μάτια, χεράκια, στόματα, ιστορίστε μουτον Πόνο των Πραγμάτων και του Ανθρώπου.Από τη συλλογή Ο πόνος των ανθρώπων και των πραγμάτων (1919)Πηγή: Νεοέλληνες λυρικοί - επιμέλεια Γιώργου Θέμελη (εκδόσεις «Αετός», 1954)
« Last Edit: 09 May, 2009, 19:15:49 by wings »